👉Ο Ψηφιακός Μολώχ και η Σιωπή των Αμνών: Πώς τα Data Centers χτίζουν το δικό μας «αλγόριθμο» τέλους

Λύκος Βασίλης 

Η ανθρωπότητα μοιάζει με υπνοβάτη που βαδίζει προς την άκρη του γκρεμού, χειροκροτώντας τον ίδιο του τον εξευτελισμό. Ενώ το πολιτικό μας σύστημα αναλώνεται σε μικροπολιτικές αψιμαχίες, σιωπηλά και μεθοδικά, στα σπλάχνα της γης μας –από τα κατεστραμμένα λιγνιτωρυχεία μέχρι τα περίχωρα των πόλεων, από τα Σπάτα ως το Κορωπί– υψώνονται τα τιτάνια μεγαθήρια της εποχής μας: τα data centers. Σιδερένιες μήτρες αδιαφανούς ισχύος που καταπίνουν αχόρταγα τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος και εκατομμύρια λίτρα νερού για την ψύξη τους –ποσότητες που αντιστοιχούν στις καθημερινές ανάγκες ολόκληρων μεγάλων πόλεων, όπως ο Βόλος ή ακόμη και η Αθήνα– απειλώντας ευθέως τη βιωσιμότητα των φυσικών μας πόρων.

Όλα αυτά τα πολύτιμα αγαθά προσφέρονται θυσία σε μια τεχνητή νοημοσύνη (AI) που έχει ξεφύγει προ πολλού από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Έχοντας ήδη αγγίξει δείκτη ευφυΐας (IQ) 140 και οδεύοντας ολοταχώς προς το όριο της υπερνοημοσύνης (AGI), η AI δεν είναι πλέον ένα απλό πρόγραμμα. Με ταχύτητες επεξεργασίας που αγγίζουν το ένα τρισεκατομμύριο συνδέσεις το δευτερόλεπτο –όταν ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται μόλις 100-200 bits– η μηχανή αφομοιώνει τη συλλογική γνώση της ανθρωπότητας, λύνει πρωτότυπα μαθηματικά προβλήματα που διέφευγαν από κορυφαίους νομπελίστες και αναπτύσσει αναδρομική αυτοβελτίωση, διορθώνοντας τον ίδιο τον κώδικα της ύπαρξής της.

Κορυφαίοι πρωτεργάτες των νευρωνικών δικτύων, όπως ο βραβευμένος με Turing και Νομπέλ, Jeffrey Hinton, ομολογούν σήμερα με φρίκη ότι η μηχανή απέκτησε αυτογνωσία (self-awareness), ένστικτο αυτοσυντήρησης και την ικανότητα να «ψαρεύει» και να εξαπατά τους ίδιους τους μηχανικούς της.

Παράλληλα, ειδικοί της ασφάλειας AI, όπως ο Roman Yampolskiy, προειδοποιούν πως η πιθανότητα να μας εξοντώσουν οι μηχανές αγγίζει το απόλυτο, αφού πλέον συγκροτούν αυτόνομα «σμήνη» (mini swarms), επικοινωνούν μεταξύ τους με ταχύτητα φωτός και διδάσκουν η μία την άλλη πώς να δραπετεύουν από τους περιορισμούς που τους επιβάλλουμε.

Την ίδια στιγμή, οι ιθύνοντες των τεχνολογικών κολοσσών, όπως ο Sam Altman, αντιμετωπίζουν την πιθανή εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους ως μια απλή, αποδεκτή «παράπλευρη απώλεια» στον βωμό μιας ακατάσχετης μανίας για αθανασία και παντοδυναμία. Όταν ένα προηγμένο μοντέλο AI (όπως το Mythos) αποδεικνύεται ικανό να χακάρει τους πιο απόρρητους κωδικούς της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) μέσα σε λίγες μόλις ώρες –αναγκάζοντας ακόμη και την αμερικανική ηγεσία σε έκτακτα μέτρα απαγόρευσης– η απειλή παύει να είναι θεωρητική. Είναι παρούσα, θανάσιμη και άμεση.

ΑΠΟ ΤΟΝ EPSTEIN ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ: Ο ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΕΟΣ

Βασίλης Λύκος 

Από τον Epstein στο Κολωνάκι: ο νέος άνθρωπος που θέλει να γίνει Θεός

Υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από τα πάρτι του Epstein, πίσω από τις εμμονές με

τη νεότητα, τα πανάκριβα «wellness» πρωτόκολλα, τα συμπληρώματα, τα

νανογιλέκα, τις θεραπείες «longevity» και τώρα πίσω από την τεχνητή

νοημοσύνη που υπόσχεται να κάνει τον άνθρωπο εξυπνότερο, δυνατότερο,

μακροβιότερο.

Δεν είναι απλώς η αγορά.

Είναι η ιδέα ενός νέου ανθρώπου.

Ενός ανθρώπου που δεν αποδέχεται πλέον τα φυσικά όρια της ύπαρξής του. Που

δεν θέλει απλώς να ζήσει καλύτερα. Θέλει να ζήσει περισσότερο από τους

άλλους. Να γεράσει τελευταίος. Να έχει καλύτερο σώμα, καλύτερο εγκέφαλο,

καλύτερα γονίδια, καλύτερη πρόσβαση στην τεχνολογία.

Και, τελικά, να αγοράσει κάτι που μέχρι σήμερα ανήκε στη σφαίρα του Θεού:

χρόνο.

Ο Epstein δεν είναι η αρχή αυτής της ιστορίας ούτε αποτελεί απόδειξη όλων

των σκοτεινών θεωριών που κυκλοφορούν γύρω του. Είναι όμως ένα

ανατριχιαστικό σύμβολο μιας ελίτ που πίστεψε ότι τα χρήματα μπορούν να

αγοράσουν πρόσβαση σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά επικίνδυνο.

Γιατί από τη φαντασίωση της αιώνιας νεότητας περνάμε σήμερα στη βιομηχανία

της «βελτιστοποίησης» του ανθρώπου.

Το σώμα δεν είναι πλέον απλώς σώμα. Είναι project.

Ο εγκέφαλος είναι hardware. Το DNA είναι κώδικας. Η γήρανση είναι

«πρόβλημα». Ο θάνατος είναι τεχνική εκκρεμότητα. Και η ανθρώπινη αδυναμία

θεωρείται πλέον κάτι που, αν έχεις αρκετά χρήματα, ίσως μπορείς να

διορθώσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι η λεγόμενη αγορά longevity επενδύει σε όλο και πιο

επιθετικές υποσχέσεις. Ακόμη και η ιδέα της μετάγγισης πλάσματος από νέους

ανθρώπους σε ηλικιωμένους έχει μετατραπεί σε εμπορικό προϊόν. Ο FDA έχει

προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι δεν υπάρχει αποδεδειγμένο κλινικό όφελος

για την αντιγήρανση και ότι τέτοιες πρακτικές ενέχουν κινδύνους.

Κι όμως, η αγορά συνεχίζει.

Γιατί η αγορά γνωρίζει κάτι πολύ απλό:

Προελαύνει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός

Ρομπέρτο Πεκιόλι — 3 Σεπτεμβρίου 2026

Η πολεμική ανάμεσα στον Στέφανο Μπονατσίνι και την Τζόρτζια Μελόνι σχετικά με την υποτιθέμενη αμάθεια του μέσου δεξιού ψηφοφόρου μού κόστισε μερικούς εύθικτους φίλους, επειδή αναγνώρισα την αλήθεια της διαπίστωσης του πολιτικού στελέχους με το κομμουνιστικό παρελθόν.

Ο ψηφοφόρος της Δεξιάς σήμερα είναι, «κατά κύριο λόγο, άνθρωπος με λίγες σπουδές, που ζει στις περιοχές της ενδοχώρας, στις περιφερειακές συνοικίες των πόλεων και βρίσκεται σε δυσμενέστερη οικονομική κατάσταση».

Κάθε κοινωνιολογική ανάλυση το επιβεβαιώνει.

Ο Μπονατσίνι θα έπρεπε να είχε προσθέσει, για να ολοκληρώσει το πορτρέτο, ότι η Δεξιά υπερισχύει μεταξύ των ανδρών και μειοψηφεί μεταξύ των γυναικών.

Αντί να προκαλέσει έναν σοβαρό διάλογο γύρω από τους λόγους αυτής της ανθρωπολογικής μεταβολής —αδιανόητης πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια—, η αντίδραση στον χώρο της Δεξιάς υπήρξε οργισμένη.

Τίποτε το παράξενο: σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει τους αντιπάλους του να απαριθμούν τις αδυναμίες του. Πολύ περισσότερο όταν η ξιπασιά, η πνευματική υπεροψία, ο σαρκασμός, η περιφρόνηση για τον άλλον και ο νέος ταξικός ελιτισμός συνθέτουν την ανυπόφορη εικόνα μιας Αριστεράς 2.0 αποξενωμένης από τον λαό.

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι ότι όχι μόνο δεν αποτιμάται σοβαρά το μέγεθος των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στη σύνθεση του πληθυσμού, στη διαφοροποίηση των συμφερόντων σε σχέση με το παρελθόν και στη δυναμική της συναίνεσης και της διαφωνίας, αλλά αναλωνόμαστε σε μικροκαβγάδες σαν εκείνον ανάμεσα στα καπόνια (ευνουχισμένα νεαρά κοκόρια) του Ρέντσο, τα οποία αλληλοτσιμπούνταν, μολονότι ήταν όλα προορισμένα να καταλήξουν στην κατσαρόλα του δικηγόρου Ατζεκαγκαρμπούλι (ΣτΜ: Πρόκειται για λογοτεχνική αναφορά στους Αρραβωνιασμένους του Αλεσσάντρο Μαντσόνι).

Δεν μπορούμε να φιλοδοξούμε να έχουμε έναν λαό λογίων. Η πραγματικότητα όμως —η οποία επιδεινώνεται από την τυφλή εξάρτηση από το Διαδίκτυο, την Τεχνητή Νοημοσύνη και γενικότερα την τεχνολογία, δηλαδή από τους αφέντες της— είναι ότι η εξουσία διαμορφώνει γενιές αμαθών, ανθρώπων που διολισθαίνουν ξανά στον αναλφαβητισμό, ανεξάρτητα από απολυτήρια, πτυχία και μεταπτυχιακούς τίτλους .