Όχι άλλο κάρβουνο...

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Πριν τέσσερα χρόνια, όταν η Μελόνι εξελέγη πρωθυπουργός, ήταν η Ιταλία στα πρόθυρα του φασισμού.

Πριν δύο χρόνια, με την εκλογή του Τραμπ, ήταν οι ΗΠΑ που βάδιζαν ολοταχώς προς τον φασισμό. 

Τώρα εκφασίζεται η Γερμανία με τη νίκη της AfD στη Σαξονία. 

Του χρόνου, που μάλλον η Λεπέν θα είναι πρώτη στις εκλογές, θα τις ακολουθήσει και η Γαλλία. Σε δύο τρία χρόνια αργότερα, ίσως και η Βρετανία, με το Reform. 

Πιο πριν εκφασίστηκε η Ολλανδία όταν σχημάτισε κυβέρνηση ο Γκερτ Βίλντερς, αλλά τώρα επέστρεψε στη δημοκρατία, μόλις ανέλαβε πρωθυπουργός (μειοψηφίας) ο ηγέτης του φιλελεύθερου κόμματος. 

Φασισμό επίσης έχουν οι Φινλανδία, Σλοβακία, Κροατία, αφού τα εκεί ακροδεξιά κόμματα συμμετέχουν στην κυβέρνηση.

Σύμφωνα με την Αριστερά, η μισή και πλέον Ευρώπη είναι ήδη φασιστική/ ναζιστική ή βαδίζει ολοταχώς προς τα εκεί. 

Οι αναλύσεις, βέβαια, ποικίλουν - αν πρόκειται για τον κλασικό φασισμό που επιστρέφει δριμύτερος ή για κάποια σύγχρονη παραλλαγή του – νεοφασισμός, μεταφασισμός κλπ. 

Ουδείς όμως αμφισβητεί ότι έχουμε να κάνουμε με φασισμό – μια θανάσιμη απειλή για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες.

Ο Δημήτρης Τσίρκας για τον Στέλιο Ράμφο

Ο Στέλιος Ράμφος υπήρξε ο αγαπημένος διανοούμενος των λεγόμενων εκσυγχρονιστικών ελίτ. Τις τίμησε και τον τίμησαν δεόντως. 

Ο Ράμφος έβλεπε την ελληνική κοινωνία ως μια καθυστερημένη κοινωνία – οικονομικά, πολιτικά, πολιτισμικά - και τον Έλληνα ως μια ανώριμη προσωπικότητα, καθηλωμένο σε μια μόνιμη νηπιακότητα.

Αντί όμως να αναλύσει αυτή την υστέρηση με βάση οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές, τους πολιτικούς θεσμούς, τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, ο Ράμφος την απέδιδε στην ημιτελή Αναγέννηση του Βυζαντίου και την Τουρκοκρατία που πάγωσε περαιτέρω την είσοδο της Ελλάδας στη νεωτερικότητα.

Αυτό με τη σειρά του παρήγαγε ανώριμους ανθρώπους, χωρίς στέρεη και επεξεργασμένη εσωτερικότητα. 

Οι Έλληνες ουδέποτε έγιναν άτομα – με τη δυτική, φιλοσοφική έννοια – δηλαδή αυτόνομα, συνειδητά υποκείμενα. Η δε συλλογική συμπεριφορά τους παραμένει έρμαιο των συγκυριών, διακατεχόμενη από έντονη αστάθεια και συναισθηματική μεταβλητότητα.

Κόμμα βαμπίρ

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Διαβάζουμε στα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης της Marc:

«Στους ψηφοφόρους άνω των 65 ετών, η κυβέρνηση φτάνει στο 45,6%, ενώ στις ηλικίες 17-44 περιορίζεται στο 20,5% και στις ηλικίες 45-64 στο 22,6%. Συνεπώς, η δύναμή της στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στους μεγαλύτερους ψηφοφόρους.»

Τον Ιούνιο του 2023, σύμφωνα με το κοινό exit poll, η ΝΔ είχε πάρει 27,7% στις ηλικίες 17-34, 41,3% στις 35-54, 42,7% στις 55-64 και 52,5% στους άνω των 65.

Στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, ο Κ. Μητσοτάκης παίρνει 50,3% στους άνω των 65, έναντι μόλις 22% στις ηλικίες 17-44. 

Η Ελλάδα είναι μια βαθιά γερασμένη κοινωνία – η μέση ηλικία είναι τα 47,2 έτη, έναντι 44,9 έτη που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ. Από το 2005 μέχρι το 2025, η μέση ηλικία στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 8 χρόνια.

Οι άνω των 65 αντιστοιχούν στο 23,7% του συνολικού πληθυσμού – αρκετά μεγαλύτερη είναι η αναλογία τους σε όσους έχουν δικαίωμα ψήφου.

Πολιτισμός σε παρακμή...

Δημήτρης Τσίρκας 

Όταν η μαγεία της αρχαιότητας συναντά την ψυχολογία της λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης

Καλώς εδόθη το κάστρο της Πύλου στην κόρη της Τζένης Μπαλατσινού και του Πέτρου Κωστόπουλου.

Πού θέλατε δηλαδή να παντρευτεί η κόρη του εθνικού ξεβλαχευτή, σε καμιά ταβέρνα;

Δύο πράγματα έχουν απομείνει στην Ελλάδα – τα αρχαία της και τα βλαστάρια των ελίτ της. 

Όπως, ο Κωνσταντίνος και η Σοφία Μητσοτάκη, η Μαρία Σάκκαρη και η Αμαλία Κωστοπούλου Μπαλατσινού Κικίλια.

Όλοι αυτοί οι νέοι και οι νέες που μας τιμούν στο εξωτερικό – κάποιοι με τις σπουδές τους, άλλες με το τένις ή γοητεύοντας Αμερικάνους μεγιστάνες.

Και όταν αυτά τα δύο συνδυάζονται, το αποτέλεσμα είναι μοναδικό – ένα ξεβλάχεμα par excellence.

Το παρακράτος μπορεί να διαλυθεί μόνο από το κράτος, και μόνο όταν μια άλλη κυβέρνηση από αυτή που έστησε το παρακράτος έχει την πολιτική βούληση να το διαλύσει.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Ποιος περίμενε ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου - που επόπτευε την ΕΥΠ όταν παρακολουθούσε τον Ανδρουλάκη - δεν θα ανασύρει την υπόθεση του Predator από το αρχείο που την τοποθέτησε ο έτερος αντι-εισαγγελέας του Αρείου Πάγου!

Ποιος περίμενε ότι η ηγεσία του δικαστικού σώματος – που παρακολουθούταν από το Predator – δεν θα συναινούσε στη διερεύνηση του Predator!

Ποιος περίμενε ότι η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και το μισό υπουργικό συμβούλιο που παρακολουθούνταν από το Predator θα τηρούσαν σιγή ιχθύος και δεν θα ζητούσαν τη δίωξη εκείνων που τους παρακολουθούσαν!

Ποιος περίμενε ότι αυτοί που τους παρακολουθούσαν – απλοί ιδιώτες, το δίχως άλλο – θα απειλούν δημόσια, δια του επικεφαλής τους, εφέδρου αξιωματικού του ισραηλινού στρατού, ότι συνεργάζονται μόνο με κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες!

Και ότι ο πολιτικός υπεύθυνος αυτών των υπηρεσιών καλό είναι να προσέχει για να μην έχει την κατάληξη του Νίξον! 

Πότε θα γίνουμε Ευρώπη ρε γαμώτο!

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Το 2015 η μισή Ελλάδα παρακαλούσε την Ευρώπη να μας σώσει από τους επάρατους λαϊκιστές. Το 2026, η άλλη μισή Ελλάδα καλεί ξανά την Ευρώπη να μας σώσει από τη διεφθαρμένη - παραπάνω μισή Ελλάδα. 

Από το «βάστα Γερούν (Ντάισελμπλουμ)» στο «βάστα Λάουρα (Κοβέσι)», οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, το αίτημα παραμένει ίδιο – η Ευρώπη ως από μηχανής θεός να μας λυτρώσει από τις παθογένειές μας. 

Παθογένειες που, αναμφίβολα, προέρχονται από το ότι δεν είμαστε αρκετά Ευρώπη.

Το 2015 η Ευρώπη ήταν συνώνυμη με την παραμονή στο ευρώ, το 2026, με το κράτος δικαίου και τη μάχη κατά της διαφθοράς . 

Και στις δυο περιπτώσεις, οι ικέτες της ευρωπαϊκής σωτηρίας θεωρούν εαυτούς ως τους πραγματικούς εκπροσώπους της Ευρώπης στη χώρα και τους αντιπάλους τους ως τους εκφραστές της καθυστέρησης.. 

Η Ευρώπη είναι ο ορίζοντας της εγχώριας πολιτικής, η ουτοπία που όσο την πλησιάζουμε τόσο απομακρύνεται. 

Η Ευρώπη είναι το φαντασιακό αντικείμενο επιθυμίας - τέλειο, πλην όμως άπιαστο. Ποτέ δεν θα γίνουμε Ευρώπη, για αυτό ποτέ δεν θα σταματήσουμε να επιθυμούμε να γίνουμε Ευρώπη. 

Γιατί κερδίζει ο Μητσοτάκης.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Ο Μητσοτάκης σήμερα στη Βουλή δεν απάντησε τίποτα για τα σκάνδαλα. Είπε όμως κάτι αληθές - ότι ο κόσμος δεν συζητά για το Predator και τον ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Πράγματι, ο κόσμος δεν συζητά για αυτά ή αν τα συζητά, δεν κρίνουν αυτά τη στάση του απέναντι στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. 

Δεν ψηφίζει με κριτήριο το Predator ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε το πτυχίο του Λαζαρίδη. 

Η «φούσκα» στα social media όσων τα αναδεικνύουμε δεν είναι αντιπροσωπευτική της κοινωνίας.

Ψηφίζει με κριτήριο την τσέπη του. Το είδαμε στις εκλογές του 2023, το βλέπουμε ακόμα και σήμερα στις δημοσκοπήσεις.

Στο γράφημα αποτυπώνεται πώς ψηφίζουν αυτοί που δηλώνουν ότι οικονομικά τα βγάζουν πέρα και πώς αυτοί που δεν τα βγάζουν. 

Από όσους ψηφίζουν ΝΔ, το 58% απαντούν ότι τα βγάζουν πέρα άνετα και το 34% μέτρια. Μόλις το 8% των δυνάμει ψηφοφόρων της δηλώνουν οικονομική δυσκολία. 

Οι οργανικοί διανοούμενοι του κατσαπλιαδισμού

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η αντιπαράθεση που έχει ξεκινήσει με αφορμή το άρθρο του Σ. Καλύβα για τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Καισαριανής είναι μια μετατοπισμένη αντιπαράθεση. 

Όσο πιο έντονα διεξάγεται, μάλιστα, τόσο πιο κρυμμένο/απωθημένο είναι το αντικείμενό της.

Είναι όμως μια αντιπαράθεση που εξυπηρετεί και τα δύο μέρη της, αν και περισσότερο τον Καλύβα, ο οποίος σκόπιμα και επιτηδευμένα την πυροδότησε. 

Ξεκινώντας, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν πρόκειται για μια αντιπαράθεση ιστορικών, για ένα ιστορικό ζήτημα. Είναι μια κατεξοχήν πολιτική αντιπαράθεση για το σήμερα και διόλου για το 1944.

Το γεγονός ότι εμφανίζεται ως μια ιστορική αντιπαράθεση συγκαλύπτει μεν τον πολιτικό της χαρακτήρα, αλλά δεν τον ακυρώνει - απλά τον μετατοπίζει, σε βάρος των αριστερών που έπεσαν στην παγίδα που τους έστησε, με προκλητικές φράσεις.

Η ίδια η ιστοριογραφία, άλλωστε, δεν είναι παρά η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, για να παραφράσουμε τον Κλαούζεβιτς.

Πώς αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν να στηρίζουν τόσο ανεπιφύλακτα το αφεντικό τους, ακόμα και τώρα που έχει αποκαλυφθεί η ευθύνη του για το φονικό δυστύχημα.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Διαβάζω τα σχόλια για τους δεκάδες εργάτες και εργάτριες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ που πήγαν έξω από τα δικαστήρια να συμπαρασταθούν στον ιδιοκτήτη της εταιρείας. 

Στο αφεντικό, δηλαδή, που με τις πράξεις και τις παραλήψεις του οδήγησε στον θάνατο πέντε συναδέλφισσές τους. 

Όλα τονίζουν την απαξία της πράξης, την ηθική και ταξική εξαχρείωση των εν λόγω εργαζομένων, αποτέλεσμα – αναμφίβολα - της εθελοδουλείας τους. 

Ακολούθησαν, δε, τους ύμνους για τον ηρωισμό των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής που βάδιζαν με το κεφάλι ψηλά στον θάνατό τους από τους ναζί.

Τις δύο περιπτώσεις σχολιασμού μοιάζει να τις χωρίζει άβυσσος. Τις ενώνει όμως κάτι πιο βαθύ: η ηθικολογία. 

Και οι δύο συζητήθηκαν, ως επί το πλείστον, με όρους ατομικής ηθικής στάσης – γλοιώδους στην μία, ηρωικής στην άλλη. 

Ελάχιστα έως καθόλου συζητήθηκαν οι συνθήκες και οι σχέσεις που καθιστούν τη μία ή την άλλη συμπεριφορά δυνατή. 

Αυτό, μάλιστα, από ανθρώπους που θεωρητικά, τουλάχιστον, αναγνωρίζουν την προτεραιότητα του κοινωνικού επί του ατομικού και απορρίπτουν τον μεθοδολογικό ατομικισμό στην ανάλυση των κοινωνικών φαινομένων.

Μήπως, όμως αντί για ηθικές καταδίκες, να αναρωτηθούμε πώς αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν να στηρίζουν τόσο ανεπιφύλακτα το αφεντικό τους, ακόμα και τώρα που έχει αποκαλυφθεί η ευθύνη του για το φονικό δυστύχημα. 

Ακόμα και όταν τον εγκαταλείπουν οι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί «φίλοι» του, καθώς βλέπουν ότι το αφήγημα «ήταν η κακιά η ώρα», δεν σώζεται με τίποτα.

Η κατάσταση των πραγμάτων

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η Καρυστιανού κινδυνεύει να πάθει αυτό που είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου για τον Γρίβα – «εδοξάσθη κρυπτόμενος και κατεποντίσθη εμφανιζόμενος». 

Από τη στιγμή που ανακοίνωσε την πρόθεσή της να πολιτευτεί κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. 

Πρώτα ανοίγει θέμα εκτρώσεων και λίγο μετά γράφει για «εισβολές», με αφορμή το τραγικό περιστατικό στη Χίο. Δύο περιπτώσεις που ήταν βέβαιο ότι θα τριγκάρουν το αριστερό/προοδευτικό ακροατήριο. 

Και αν στην πρώτη περίπτωση μπορεί να ισχυριστεί ότι έπεσε στην παγίδα που της έστησαν οι δημοσιογράφοι, στη δεύτερη ήταν η δική της (ή των συνεργατών της) επιλογή λέξεων που δημιούργησε το πρόβλημα. 

Η λέξη «εισβολή», ως περιγραφή του μεταναστευτικού, είναι το σήμα κατατεθέν ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου (δεξιάς – ακροδεξιάς) και ουδόλως μια αυταπόδεικτη «πραγματικότητα», όπως επιχειρεί να την εμφανίσει στις παρεμβάσεις της. 

Εδώ η Καρυστιανού δείχνει την πολιτική της απειρία - επιχειρεί να απευθυνθεί ταυτόχρονα σε δύο ανταγωνιστικά πολιτικά στρατόπεδα (δεξιά – αριστερά) ή περισσότερο στο ένα, αλλά χωρίς να απογοητεύσει το άλλο. 

Ωστόσο, όποιος προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες, κινδυνεύει στο τέλος να τους απογοητεύσει όλους.

Προδίδει όμως και την επικοινωνιακή ασχετοσύνη - τη δική της και του επιτελείου της. Θα μπορούσε να πει το ίδιο πράγμα χωρίς να θυμώσει κανέναν – με μια δήλωση του τύπου: 

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές! Λευτεριά στους λογαριασμούς (τους).

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Ο πρόεδρος  της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, ελέγχεται για υπεξαίρεση 73 εκατομμυρίων ευρώ που προορίζονταν για την κατάρτιση εργαζομένων. Δεσμεύτηκαν οι λογαριασμοί του.

Είμαστε σίγουροι ότι οι κατηγορίες, όχι μόνο θα καταπέσουν, αλλά θα αποκαλυφθούν ως αυτό που όλοι φανταζόμαστε – μια χυδαία απόπειρα να χτυπηθεί ο μαχητικός συνδικαλισμός, όπως δήλωσε ο σύντροφος Παναγόπουλος.

Ωστόσο, μάθαμε κάτι πολύτιμο από αυτή την κατάπτυστη επιχείρηση πολιτικής δίωξης ενός υποδειγματικού συνδικαλιστή. 

Όπως ο Χριστόδουλος δεν είπε τίποτα κατά τη διάρκεια της Χούντας γιατί διάβαζε, έτσι και ο Γιάννης Παναγόπουλος, τα 20 χρόνια που είναι πρόεδρος της ΓΣΣΕΕ, δεν έκανε απολύτως τίποτα για τα μνημόνια, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, το 13ωρο γιατί… δίδασκε! 

Κατάρτιζε εργαζομένους για να προκόψουν στη ζωή τους. 

Αθόρυβα αλλά ακούραστα δούλευε νυχθημερόν για να αναβαθμίσει τα προσόντα τους, να χαλιναγωγήσει το κεφάλαιο, να βελτιώσει τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. 

Η εικονοποίηση του δυτικού φαντασιακού

Του Δημήτρη Τσίρκα 

O λόγος που αυτή η φωτογραφία κάνει τον γύρο του διαδικτύου παρότι έχει αποδειχτεί φέικ, είναι γιατί εικονοποιεί πλήρως το δυτικό φαντασιακό: 

μια όμορφη νέα γυναίκα που ανάβει το τσιγάρο της καίγοντας τη φωτογραφία του Χαμενεϊ – του συμβόλου του θρησκευτικού ολοκληρωτισμού. 

Η φιλελεύθερη Δύση βλέπει τον εαυτό της σε αυτή την εικόνα ή μάλλον τη φαντασιακή αναπαράσταση του εαυτού της, τον εαυτό της όπως θα ήθελε να είναι – νέα, όμορφη, σέξι, κοσμική, ατίθαση, φεμινιστική. 

Απέναντί της - στο πρόσωπο του γενειοφόρου μουλά - στέκεται η ανατολίτικη καθυστέρηση, ο σκοταδισμός, η πατριαρχία, το γήρας.

Θα μπορούσε να είναι μια εικόνα από διαφήμιση καλλυντικών ή τσιγάρων, όταν επιτρεπόταν οι διαφημίσεις τους. 

Ο Ε. Μπερνέζ, άλλωστε, ο πατέρας του μάρκετινγκ και γαμπρός του Φρόυντ, πούλησε τη δεκαετία του 1930, το τσιγάρο στις γυναίκες εμφανίζοντάς το ως αναπόσπαστο εργαλείο της γυναικείας χειραφέτησης – καπνίζοντας θα εξομοιωθούν με τους άντρες. 

Η Μ. Καρυστιανού δεν είναι κόμμα. Είναι σύμβολο

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Μόλις η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κάνει κόμμα, έσπευσαν όλοι να αποκωδικοποιήσουν τις δηλώσεις της, να εικάσουν τους πιθανούς συνεργάτες της, ώστε να αποφανθούν για την πολιτική της τοποθέτηση.

Πρόκειται, ωστόσο, για μια λανθασμένη προσέγγιση, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Η Καρυστιανού δεν κρίνεται πρωτίστως από όσα λέει ή από το με ποιους μιλάει, αλλά από το τι συμβολίζει. 

Για ένα πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου, που αγγίζει και το 30%, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, η Καρυστιανού συμβολίζει την απαίτηση για δικαιοσύνη, κάθαρση και την ελπίδα για μια νέα αρχή απέναντι στο παλιό και απαξιωμένο πολιτικό σύστημα.

Πιο δόκιμο είναι να δούμε την περίπτωσή της μέσα από το σχήμα του λαϊκισμού, όχι, όμως, με την αγοραία, αλλά με την τεχνική έννοια του όρου, όπως τον αναλύει ο Λακλάου.

Για τον Λακλάου, ο λαϊκισμός δεν είναι ένα παθολογικό ή περιθωριακό φαινόμενο, αλλά ένας από τους βασικούς τρόπους που συγκροτείται το «πολιτικό» και σχηματίζονται οι πολιτικές ταυτότητες.

Είναι μια λογική συνάρθρωσης που εξηγεί πώς διάφορα ετερογενή αιτήματα ενώνονται πολιτικά και πώς παράγεται η ενότητα που ονομάζουμε «λαό». Ως εκ τούτων, ο λαϊκισμός δεν έχει κάποιο εγγενές πολιτικό ή ιδεολογικό πρόσημο – υπάρχουν δεξιοί και αριστεροί, προοδευτικοί και αντιδραστικοί λαϊκισμοί.

Οι Έλληνες δεν χρεοκοπούν σαν Ευρωπαίοι. Οι Ευρωπαίοι χρεοκοπούν σαν Έλληνες...

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Όταν η γλώσσα αποκαλύπτει περισσότερα από όσα επιθυμεί ο ομιλητής.

Αλήθεια είναι αυτό που λέει ο Μητσοτάκης, η Ευρώπη όντως γίνεται Ελλάδα. 

Από 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ έπεσε στο 14%, η ανάπτυξή της εδώ και χρόνια είναι μηδενική, η ανταγωνιστικότητά της έχει καταρρεύσει, το κόστος ενέργειας είναι τριπλάσιο των ανταγωνιστών της. 

Ό,τι περίπου συνέβη στην Ελλάδα μετά τη χρεοκοπία, αλλά με αργότερους ρυθμούς. 

Επιπλέον, υφίσταται τον έναν εξευτελισμό μετά τον άλλον από τον ιστορικό της σύμμαχο (ΗΠΑ) που την έχει γραμμένη στο ουκρανικό και ταυτόχρονα, την υποχρεώνει να πληρώσει τον λογαριασμό για τον πόλεμο. 

Ανυποχώρητη απέναντι στον Πούτιν, εθελόδουλη ενώπιον του Τράμπ. 

Ό,τι ήταν τα Eurogroup για την Ελλάδα, την προηγούμενη δεκαετία, είναι σήμερα οι σύνοδοι του ΝΑΤΟ για την Ευρώπη.

Στο εσωτερικό της, οι περισσότερες κυβερνήσεις υπεραναπληρώνουν την ακραία αντιδημοφιλία τους εντείνοντας την καταστολή και τη λογοκρισία σε βάρος των ευρωπαϊκών λαών.

Τα πρόσωπα της αριστείας

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Όλως «τυχαίως», ο ανεκδιήγητος Φραπές κλήθηκε να καταθέσει στην Εξεταστική Επιτροπή του ΟΠΕΚΕΠΕ την ημέρα που ανακοινώθηκε η εκλογή του Πιερρακάκη στο Eurogroup.

Η σκοπιμότητα προφανής: ο «Ευρωπαίος» υπουργός θα επισκιάσει το λούμπεν λαμόγιο. 

Τα όσα προκλητικά είπε ή δεν είπε ο δεύτερος – επικαλούμενος το «δικαίωμα» της σιωπής, οι πλάτες που του έκανε η κυβερνητική πλειοψηφία, θα κρυφτούν πίσω από τους ύμνους και τους διθυράμβους για τη μεγάλη «εθνική» επιτυχία του πρώτου. 

Ο Πιερρακάκης είναι το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας, όχι ο Φραπές! Έτσι είναι αν έτσι επιθυμείτε…

Η τοποθέτηση του μικρού Κυριάκου επικεφαλής στο όργανο από το οποίο η Ελλάδα κανιβαλίστηκε ανηλεώς την προηγούμενη δεκαετία, θα θολώσει - ελπίζουν - τη θλιβερή πραγματικότητα των απανωτών σκανδάλων και των εγκληματικών συμμοριών που λυμαίνονται τη χώρα - υπό την υψηλή καθοδήγηση του μεγάλου Κυριάκου

Κυριάκο μου, πόσους Πιερρακάκηδες ξοδεύεις για να μη βλέπουμε τους Φραπέδες…

Με μια συμβολική κίνηση, η Ευρώπη υποδέχεται ξανά πλήρως στους κόλπους της την «απείθαρχη» και «προβληματική» Ελλάδα, αφού πρώτα απέδειξε ότι συμμορφώνεται πλήρως με τας υποδείξεις της. 

Και ο καλός ο μαθητής πρέπει πάντα να επιβραβεύεται, όπως επιβραβευόταν και ο - κατά Μάλκομ Χ – «νέγρος του σπιτιού» (house negro). 

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές. 

Αν είναι δυνατόν! Ξέχασε τη θεωρία της, τη διαθεματική της εργαλειοθήκη;

Κατ’ αρχάς, ο αγρότης είναι το κατεξοχήν κουήρ υποκείμενο: αντιστέκεται με πείσμα στις κυρίαρχες κανονικότητες του ευέλικτου, αστικοποιημένου, ψηφιακού νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. 

Επιμένει να ζει σε τόπο, σε εποχές, σε λάσπες. Υπονομεύει επιτελεστικά το φαντασιακό της προόδου. Είναι πιο queer και από drag brunch στην Πλατεία Καρύτση. 

Ταυτόχρονα, είναι subaltern - μιλάει, φωνάζει, κλείνει δρόμους, αλλά το κράτος τον «ακούει» όπως άκουγε η αποικιοκρατία τους «ιθαγενείς». Ως θόρυβο. Ως γραφικότητα. Ως πρόβλημα δημόσιας τάξης. Η Σπίβακ θα ενθουσιαζόταν.

Όταν, δε, προσπαθεί να μιμηθεί τον πολιτισμό του (μετα-αποικιοκράτη) Κυρίου του, εκείνος τον αντιμετωπίζει περίπου σαν λευκό τσιγγάνο – η φεράρι δίπλα στο μαντρί… 

Ο Φανόν και ο Μάλκομ Χ θα έγραφαν τόμους για τη διχασμένη ψυχοσύνθεσή του.

Και φυσικά, είναι διαθεματικός μέχρι αηδίας: ταξικά στριμωγμένος, χωρικά περιθωριοποιημένος, μορφωτικά υποτιμημένος, περιβαλλοντικά εκτεθειμένος. 

Ένα intersectional case study που θα ζήλευε μέχρι και το Πάντειο.

Είναι όμως και τρανς! Ζει σε μια μόνιμη κατάσταση μετάβασης – από πυλώνας διατροφικής ασφάλειας σε αντιδραστική συντεχνία και από ήρωας της υπαίθρου σε μπλόκο στους δρόμους. 

Ο αγρότης είναι ένα ρευστό υποκείμενο που το κράτος και ο κυρίαρχος λόγος διαρκώς ανακατασκευάζουν.

Η παρακμή της Ευρώπης

Του Δημήτρη Τσίρκα 

O Τραμπ χαρακτήρισε την Ευρώπη ένα παρηκμασμένο σύνολο κρατών με αδύναμους ηγέτες. Για να του απαντήσει λίγο μετά η επικεφαλής εκπρόσωπος της Κομισιόν. Πάουλα Πίνιο, ως εξής:

«Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι και ευγνώμονες που έχουμε εξαιρετικούς ηγέτες, ξεκινώντας από την ηγέτιδα αυτού του θεσμού, την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για την οποία είμαστε πραγματικά περήφανοι, γιατί μπορεί να μας οδηγήσει μέσα από τις πολλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κόσμος».

Δεν είναι αστείο, ετσι ακριβώς απάντησε!

Και δεν τους πέρασε καν από το μυαλό ότι όταν βάζεις την υπάλληλό σου να δηλώσει πόσο εξαιρετική ηγέτης είναι το αφεντικό της, το μόνο που καταφέρνεις είναι να δικαιώσεις τον… Τραμπ.

Ένας πραγματικά ικανός ηγέτης δεν χρειάζεται να διαλαλήσει πόσο ικανός είναι - πόσο μάλλον δια των υφιστάμενών του.

Οι πάντες - εχθροί και φίλοι - τον αναγνωρίζουν ως τέτοιον από τις πράξεις και τις αποφάσεις του. 

Όταν αισθάνεται την ανάγκη να επιστρατεύσει τους υποτακτικούς του να το φωνάξουν, αποδεικνύει το εντελώς αντίθετο – ότι είναι αδύναμος, ανασφαλής και… γελοίος.

Το 13αωρο και η ψευδαίσθηση της επιλογής

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Μα θα εφαρμόζεται μόνο με τη συναίνεση του εργαζομένου – επαναλαμβάνει μονότονα η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τη θεσμοθέτηση της 13ωρης εργασίας. 

Τα συνδικάτα απαντούν ότι η σχέση εργαζομένου – εργοδότη δεν είναι ισότιμη, άρα ο πρώτος δεν μπορεί να αρνηθεί τις απαιτήσεις του δεύτερου, πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση έχει προηγουμένως καταργήσει την αιτιολογημένη απόλυση. 

Αν ο εργαζόμενος αρνηθεί να δουλέψει 13 ώρες, πολύ απλά θα απολύεται με συνοπτικές διαδικασίες και άντε μετά να αποδείξει στα δικαστήρια ότι η απόλυσή του ήταν παράνομη και καταχρηστική. 

Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το κρυμμένο μυστικό κάθε καπιταλιστικής δημοκρατίας - την ιδιωτική κυβέρνηση - όπως την ονομάζει η Ελίζαμπεθ Άντερσον, στο ομώνυμο βιβλίο της, για να περιγράψει την αόρατη, πλην όμως, σχεδόν απόλυτη εξουσία που ασκούν οι εργοδότες στους χώρους εργασίας.

Οι επιχειρήσεις δεν είναι ουδέτεροι μηχανισμοί της αγοράς, αλλά μικρά αυταρχικά καθεστώτα στα οποία οι εργαζόμενοι υπόκεινται σε αποφάσεις χωρίς διαφάνεια,  λογοδοσία ή την παραμικρή δημοκρατική συμμετοχή.

Η Άντερσον ορίζει την κυβέρνηση ως τον θεσμό εκείνο που ασκεί εξουσία πάνω σε άλλους, ανεξάρτητα αν πρόκειται για κρατικό ή ιδιωτικό. Οι επιχειρήσεις δεν είναι «αγορές» όπου ελεύθερα άτομα ανταλλάσσουν υπηρεσίες και προϊόντα, αλλά θεσμοί διακυβέρνησης.

Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ έφερε στην επιφάνεια την αβυσσαλέα υποκρισία και των δύο πολιτικών στρατοπέδων.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ έφερε στην επιφάνεια την αβυσσαλέα υποκρισία και των δύο πολιτικών στρατοπέδων. 

Στη θέα της, πολλοί αριστεροί/προοδευτικοί ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς, ενώ έσπευσαν να τονίσουν τον ακροδεξιό, έως και φασιστικό χαρακτήρα των θέσεων του. 

Η αντίδρασή τους, ωστόσο, έχει δύο βασικά προβλήματα: ένα πραγματολογικό και ένα ιδεολογικό. 

Η εκτίμηση ότι ο Κερκ ήταν φασίστας βασίζεται σε επιλεκτικές και αποσπασματικές δηλώσεις του, εκτός πλαισίου, που εύκολα διαψεύδονται με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δήθεν δήλωσή του ότι οι γκέι πρέπει να λιθοβολούνται, την οποία την ανέβασε και ο συγγραφέας Στίβεν Κινγκ, για να την κατεβάσει λίγες ώρες μετά, ζητώντας συγγνώμη από τους οικείους του. 

Ο Κερκ, απλώς, επικαλέστηκε μια φράση από τη Βίβλο, απαντώντας σε μια αριστερή ινφλουένσερ η οποία έκανε το ίδιο (αγάπα τον πλησίον σου) για να δείξει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι κατά των γκέι.

Η κομματοκρατία και το τραπεζικό σύστημα είναι το ίδιο μαγαζί

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η Τράπεζα Πειραιώς έστησε μια εταιρεία βιτρίνα στην οποία «πούλησε» την πλειονότητα των ΑΤΜ της. 

Ύστερα επέβαλε προμήθεια 1,5 + 0,5 = 2,1 ευρώ σε κάθε συναλλαγή από αυτά τα ΑΤΜ, ακόμα και για ερώτηση υπολοίπου. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που το τραπεζικό καρτέλ λειτουργεί ληστρικά. Μέχρι πρόσφατα χρέωναν εξωφρενικές προμήθειες σε κάθε συναλλαγή, ακόμα και εντός της τράπεζας. 

Για μεταφορά 20 ευρώ σε λογαριασμό άλλης τράπεζας, χρεωνόσουν δύο ευρώ εσύ και δύο ευρώ ο παραλήπτης, δηλαδή το 1/5 του ποσού. 

Μέχρι που η κατακραυγή ήταν τόσο έντονη που αναγκάστηκαν να το μαζέψουν κάπως. 

Αλλά το «επιχειρηματικό» δαιμόνιο του Έλληνα τραπεζίτη δεν έχει όρια – οι εξωφρενικές προμήθειες επανέρχονται από το παράθυρο – δεν τις χρεώνουμε εμείς, η εταιρεία που διαχειρίζεται τα ΑΤΜ τις χρεώνει! Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο…