«(…) ἡ τῶν πάντων ζωὴ ὁ Κύριος καὶ σωτὴρ ἡμῶν ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ θάνατον ἐπενόει τῷ σώματι (…) ἀλλὰ τὸν παρ’ ἑτέρων, καὶ μάλιστα τὸν παρὰ τῶν ἐχθρῶν, ὃν ἐνόμιζον εἶναι δεινὸν ἐκεῖνοι καὶ ἄτιμον καὶ φευκτόν, τοῦτον αὐτὸς ἐν σταυρῷ δεχόμενος ἠνείχετο (…)».
Μ. Ἀθανασίου, Περὶ Ἐνανθρωπήσεως, κεφ. 24.
Στην Περί Ενανθρωπήσεως πραγματεία του, και ειδικά στα κεφάλαια 21 έως 24, ο Μ. Αθανάσιος αξιοποιεί δημιουργικά την αριστοτελική έννοια του «εκουσίου», υπό το φως της Προς Εβραίους Επιστολής του Αποστόλου Παύλου για την Αρχιερατική Θυσία του Υιού και Λόγου του Θεού, προκειμένου να δημιουργήσει τις φιλοσοφικές και θεολογικές προϋποθέσεις για μια βαθύτερη κατανόηση της ελληνικής ιδέας περί εκουσίου.Για τον Μ. Αθανάσιο, ο εκούσιος θάνατος του Κυρίου Ιησού πάνω στον Σταυρό δεν μπορεί να εξηγηθεί ικανοποιητικά ούτε από το αριστοτελικό εκούσιο που θέλει τον πράξαντα ως την ηθική αρχή της πράξεως ούτε από την στωϊκή έννοια περί εκουσιότητας που εξαντλεί το εκούσιο της ηθικής πράξεως στην ελεύθερη επιλογή του πράττοντος.
