Η προεκλογική κοροϊδία και η ανάγκη για απαιτήσεις

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 14 Ιουνίου, 2026

Αυτό που βιώνουμε εδώ και λίγο καιρό είναι η επίσημη είσοδος στην προεκλογική περίοδο, με όλα τα «παρελκόμενα» που τη συνοδεύουν: δημοσκοπήσεις, διαφημίσεις κομμάτων, πάνελ στα ΜΜΕ με σύγκρουση «τιτάνων» της πολιτικής, προετοιμασία «προγραμμάτων» που θα συγκλονίσουν και θα πείσουν, αναζήτηση συνθημάτων, ενοικιάσεις εκλογικών κέντρων, περιοδείες, καμπάνιες, μεταγραφές, κατάρτιση ψηφοδελτίων. Κυρίως όμως πρέπει η πραγματικότητα να καμπυλωθεί στα όρια ενός δεδομένου Πολιτικού Συστήματος που «ζει» και αναπαράγεται για τον εαυτό του, και για την υπηρέτηση του μεταπρατικού μοντέλου όπως αυτό εξελίσσεται στις μέρες μας. Από ουσιαστική άποψη, μας γίνεται ένα μασάζ προσαρμογής σε συνθήκες χαμηλών προσδοκιών.

Το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα και η αναπαραγωγή του

Πρόβλημα των καιρών μας η ογκούμενη δυσπιστία απέναντι στα κόμματα, στην πολιτική όπως ασκείται, η κρίση αντιπροσώπευσης, η γενικευμένη διαφθορά και η διάβρωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος σε όλα του τα σημεία (κυβέρνηση, σύστημα κομμάτων, σχέσεις με ολιγαρχικούς κύκλους και πρεσβείες, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Δημόσια διοίκηση κ.λπ.). Επί της ουσίας υπάρχει ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, με καταμερισμούς ρόλων και διασυνδέσεις, που στέκεται από πάνω, ξένο και ενάντια στην κοινωνία, με επαυξημένες δόσεις κυνισμού, αδιαφορίας, ζαμανφουτισμού για την πορεία της χώρας και το μέλλον του λαού της.

Προεκλογικό τοπίο σε στυλ «TheHellinikon»

Ρευστότητα και ανακύκλωση του πολιτικού συστήματος, εν μέσω «ταραγμένων νερών»

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγή: Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε

Ήταν το 2021, Μάρτιος μήνας, που στη Βουλή ψηφίστηκε η σύμβαση για το «Ελληνικό», το οποίο κυριολεκτικά χαρίστηκε στον όμιλο Λάτση (και σε εταιρείες που ανέλαβαν τμήματα της «κατασκευής και τροποποίησης» όλης της περιοχής). Η σύμβαση υπερψηφίστηκε από 264 βουλευτές (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ), και καταψηφίστηκε από 33 (ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, ΜέΡΑ25). Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 31%, ως αξιωματική αντιπολίτευση από τις εκλογές του 2019, με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, η πρώτη κύρωση της σύμβασης είχε γίνει επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τον νόμο 4422/2016, που υπερψηφίστηκε από 274 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Δημοκρατική Συμπαράταξη, δηλ. ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ένωση Κεντρώων).

Σήμερα βλέπουμε τον ουρανοξύστη «TheHellinikon» να κτίζεται σαν ένα προσβλητικό έκτρωμα που αλλάζει άρδην τη φυσιογνωμία της περιοχής. Μάλιστα πρόκειται να ανεγερθούν κι άλλοι υψηλοί ουρανοξύστες (6 συνολικά, για εμπορικές χρήσεις, καζίνο κ.λπ.). Συμβολικά κάθε τόσο τα ΜΜΕ μας πληροφορούν πότε έφτασε το TheHellinikon τα 103 μέτρα, πότε τα 150 μέτρα, πώς τώρα είναι ήδη το ψηλότερο κτίριο στην Αττική, και πότε θα φθάσει τα 200 μέτρα. Η δε φωτογραφία όπου φαίνεται η Ακρόπολη και στο βάθος ο «πύργος»-έκτρωμα δείχνει πόσο αλλάζει συνολικά το τοπίο της μεταπρατικής Ελλάδας στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Το TheHellinikon είναι πλέον ένα σύμβολο αυτού του μοντέλου της νέας αποικιοποίησης, την οποία προωθεί ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα σε συνεργασία με ελίτ και ομίλους, ελληνικούς και ξένους. 

Καρτέλ κομμάτων στη δημοκρατορία μας…

Καρτέλ κομμάτων στη δημοκρατορία μας…

Η χώρα βυθίζεται σε άβυσσο προβλημάτων ,με τους κίνδυνους γύρω της να την απειλούν άμεσα …
Στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό προσωπικό δείχνει αδύναμο να αντιδράσει και το χειρότερο είναι ότι υπάρχει η υποψία ότι αυτό συμβαίνει όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν θέλει…

«Βρισκόμαστε σ’  ένα πολιτικό βούρκο» , λέει στο militaire news ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας «Ο Δρόμος της Αριστεράς» και εμπνευστής του όρου «δημοκρατορία» που περιγράφει εύστοχα το πολίτευμα μας.

Ο Ρούντι Ρινάλντι μιλά για τα μεγάλα εθνικά θέματα που αντιμετωπίζονται με κάθε λογής παραμύθια από την κυβερνητική πλευρά. Επισημαίνει τους κινδύνους στους οποίους κάποιοι εκθέτουν τη χώρα με τη διάχυση ψευδαισθήσεων και θεωριών «προληπτικών χτυπημάτων», που άλλους εξυπηρετούν.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός (2) στην Ελλάδα της 3ης δεκαετίας του 21ου αιώνα

(Β΄ μέρος: Βασικές μεθοδολογικές προδιαγραφές)

του Ρούντι Ρινάλντι

Στο προηγούμενο σημείωμα, που αφορούσε μια εισαγωγή στο θέμα, τονίσαμε πως ο ηγεμονικός «προσαρμοστικός ρεαλισμός» των κυρίαρχων ελίτ στην χώρα πηγάζει από την ειδική ποιότητα του μεταπρατικού εξαρτημένου χαρακτήρα του κοινωνικού σχηματισμού «Ελλάδα», όπως αυτός αναπτύσσεται, υπάρχει, αναπαράγεται. Η αναζήτηση ενός ριζοσπαστικού ρεαλισμού δεν μπορεί να ξεκινά ούτε από το κενό ούτε από ονειροπολήσεις και νοσταλγικά στερεότυπα, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη προϋπόθεση: η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτυπωθεί ουδέτερα, χωρίς το στοιχείο της οραματικής προβολής.

Πραγματικότητα και οραματική προβολή

Η ανάλυσή της οφείλει να εμπεριέχει μια προοπτική υπέρβασης – μια οραματική κατεύθυνση που, βασισμένη στη μελέτη της ελληνικής πραγματικότητας και των ιδιομορφιών της, αναδεικνύει τις αντιθέσεις και τα όριά της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε ριζοσπαστικά: να επινοούμε τρόπους επίλυσης των αντιθέσεων και υπέρβασης των περιορισμών που η ίδια η πραγματικότητα θέτει. Επομένως μια πρώτη μεθοδολογική απαίτηση είναι κάθε ανάλυση να ενσωματώνει και τον στόχο, αυτό που επιδιώκεται να πετύχουμε. Δεν αρκεί μια απλή, ουδέτερη «φωτογράφηση» της κατάστασης· απαιτείται η συνειδητή υποκειμενική παρέμβαση σε αυτήν. Σε αυτή τη βάση, αναπτύσσεται μια διαρκής προσπάθεια αναζήτησης δρόμων –μικρών ή μεγάλων, άμεσων ή έμμεσων– που οδηγούν πέρα από το υπάρχον. Και έτσι γεννιέται μια νέα μορφή μαχητικότητας, ικανή να συνδέει την κατανόηση της πραγματικότητας με τη μεταμόρφωσή της.

Η διαπίστωση πως υπάρχει ένα μεγάλο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας θέτει με ειδικούς όρους το τι σημαίνει υπέρβαση και μεταμόρφωση αυτής της πραγματικότητας.

 Σημαίνει επίσης κατανόηση ότι το πεδίο είναι η συνολική πορεία της χώρας μέσα σε ένα ιδιαίτερα ασταθές μεταβατικό και αβέβαιο περιβάλλον, και με πολύ περιορισμένες δυνατότητες άσκησης μιας άλλης πολιτικής – εντός του σημερινού πλαισίου και συσχετισμού δυνάμεων. Εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα, και σε μεγάλο βαθμό δυσμενές περιβάλλον. Γιατί από το 2010, μετά τη Χρεοκοπία, το καθεστώς που έχει επιβληθεί και η μετάπτωση της χώρας σε μετανεωτερική αποικία δημιουργούν ένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο επίλυσης του Υπαρξιακού Προβλήματος.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 20 Απριλίου, 2026
«Πλοήγηση» (έργο του Ρέι Χουάνγκ)

"...Το μεν αστικό συστημικό μπλοκ προσπαθεί να κρύψει το στοιχείο της εξάρτησης και του μεταπρατικού χαρακτήρα της Πολιτείας και της Οικονομίας της χώρας. Πιστεύει ότι ο «εκσυγχρονισμός» της χώρας είναι ατελής λόγω «χρόνιων παθογενειών», οι οποίες οδήγησαν (μαζί με τον «λαϊκισμό») στη Χρεοκοπία του 2010. Και θεωρεί ότι ήταν απαραίτητη η μνημονιακή κηδεμονία για ελάχιστο διάστημα, έως το 2018, ενώ από τότε η Ελλάδα ξαναγίνεται ισότιμος εταίρος στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, στη Ν.Α. Μεσόγειο, και προωθεί τον στρατηγικό στόχο της σύγκλισης με τα ευρωπαϊκά στάνταρς.

Η δε αριστερά όλων των αποχρώσεων και φορεσιών θεωρεί την έννοια και την ποιότητα «εξάρτηση» ως κάτι ρετρό, ως κάτι παρωχημένο και ξεπερασμένο. Η Ελλάδα είναι μια καπιταλιστική χώρα που έχει φτάσει μέχρι το ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Με τέτοιους όρους δεν τίθεται καθόλου ζήτημα εξάρτησης ή πάλης ενάντια στην εξάρτηση και τον μεταπρατικό χαρακτήρα της χώρας. Ούτε φυσικά χρειάζεται κάτι που θα έμοιαζε ή θα ήταν πραγματικά μια διαδικασία αποσύμπλεξης από τα ιμπεριαλιστικά (σύγχρονα) δεσμά. Ούτε υπάρχει κάποιο ζήτημα κατάκτησης βαθμών εθνικής κυριαρχίας ή ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας. Μένει –για κάποτε– ένα πέρασμα στο σοσιαλισμό, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ο υποκειμενικός παράγοντας. Έως τότε, ας φροντίζουμε για το «ποσοστό» μας, την εκπροσώπησή μας, τον ιδιαίτερο ρόλο εντός του συστημικού καταμερισμού εργασίας…

Ο κόσμος της εξάρτησης και του μεταπρατισμού (οικονομικοί παράγοντες-ολιγάρχες και πολιτικός κόσμος) προβάλλει ως αναγκαίο έναν «προσαρμοστικό ρεαλισμό» που, ανάλογα με την συγκυρία και τις αλλαγές της, συνεχίζει απρόσκοπτα να βαδίζει πάνω στο μοντέλο και τις δυνατότητες που επιτρέπει το κάθε φορά πλέγμα της εξάρτησης. Ο προσαρμοστικός ρεαλισμός είναι ηγεμονικός σε ολόκληρη την 50ετία της μεταπολίτευσης (με διαφορετικές αποχρώσεις) και συνάντησε ρήγματα και αμφισβητήσεις όποτε αναπτύσσονταν ρεύματα και εκδηλώσεις του λαϊκού ριζοσπαστισμού: περίοδος 1974-76, 1979-81, 2010-12 και 2015 (αντιμνημονιακό κίνημα), 2023-25 (κίνημα των Τεμπών)..."

Σημειώματα για το κενό υποκειμένου στην Ελλάδα

(Α΄ μέρος: Εισαγωγή στο θέμα)

Η οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, είναι μεγάλης σημασίας ακόμα και για πιθανές λύσεις, ή για τη διερεύνηση όρων για την επίλυσή του. Για να γίνω πιο σαφής, αντιμετωπίζοντας το συνολικό και πολυπαραγοντικό Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, είναι απαραίτητο να τονιστεί η σημασία –έως και κεντρικότητα– του Υποκειμένου που μπορεί να «σηκώσει», να προωθήσει, να φέρει εις πέρας μια εναλλακτική και διέξοδο από το Υπαρξιακό Πρόβλημα. Με άλλους όρους, το πρόβλημα του Υποκειμένου –όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα– είναι το πρόβλημα των προβλημάτων της σύγχρονης εποχής. Είναι το κεντρικό ζητούμενο.

Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού

Ο διευθυντής σύνταξης του "Δρόμου Αριστεράς" και εκ των πρωτεργατών του διαρκούς πολιτικού και επιστημονικού συνεδρίου με πανελλαδική δικτύωση για το "Υπαρξιακό Ζήτημα της Χώρας , στη τροχιά του 21ου αιώνα" Ρούντι Ρινάλντι, σε μια συζήτηση και ένα πρώτο απολογισμό των ευρύτερων προεκτάσεων και διδαγμάτων, από τον μείζονα περιφερειακό πόλεμο των ΗΠΑ- Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλά και την εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, με ένα πολιτικό σύστημα εμφανώς , όπως λέει, καθυποταγμένο στα κελεύσματα της πλήρους αμερικανοποίησης για μια θέση "στον ήλιο της εξουσίας".

Ρούντι Ρινάλντι 

Απέναντι στις νεοβαρβαρικές νεοταξικές νεοναζιστικές ιαχές και τελεσίγραφα Τραμπ ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα εξαφανιστεί απόψε», ο ιρανικός λαός δημιουργεί ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις απειλούμενες υποδομές, πλημμυρίζει τους δρόμους, αψηφά τον τρόμο και τον θάνατο. Διαλέγει τον περήφανο δρόμο της θυσίας και αντίστασης στους εισβολείς.

 Ο Δυτικός κόσμος βυθισμένος στην σήψη, τον πραγματισμό, την θηριώδη αρπακτικότητα έχει χάσει κάθε ηθική και αξιακή αρχή. Οι «δικοί μας» ποζάρουν με την Γκιλφόιλ, κηρύττουν «πόλεμο στο ρουσφέτι», αναπαράγουν τις κραυγές Τραμπ και Νετανιάχου με χαρά γονατισμένου – ραγιαδισμένου χαμερπούς υπηρέτη – σκουλήκι. Ξεχνούν Μεσολόγγι, μάχη της Κρήτης, Εθνική Αντίσταση, Πολυτεχνείο, Πλατείες, Τέμπη. Όλα τα θάβουν, ηθική, πολιτισμούς, πνεύμα αντίστασης. Γραικύλοι, τιποτένιοι!

Η παγκοσμιοποίηση του πολέμου και η Ελλάδα

του Ρούντι Ρινάλντι

Από το 2022 έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο πολέμων που μοιάζουν με προθάλαμο μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης, παγκοσμίων διαστάσεων. Δεν είναι λίγοι όσοι αναφέρονται σε Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ο πόλεμος της Ουκρανίας συμπλήρωσε 4 χρόνια, και δεν έχει τελειώσει. Στη Μέση Ανατολή αρχικά είχαμε τον πόλεμο στη Γάζα, μετά στον Λίβανο, έπειτα την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία, και τον πόλεμο των 12 ημερών Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Τώρα βρισκόμαστε στην καρδιά ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου μετά τη συντονισμένη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, το οποίο –αν και μόνο του– αντιστέκεται σθεναρά. Ήδη έχουν εμπλακεί πολλές χώρες του Κόλπου, τα στενά του Ορμούζ έχουν κλείσει, ενώ βυθίστηκε στον Ινδικό ωκεανό (!) ιρανικό πλοίο από αμερικανικό υποβρύχιο. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μια θερμή περιοχή, η Κύπρος ένα σημαντικό επίκεντρο, με σαφή προοπτική να γίνει το αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ-Ισραήλ για τη συνέχιση των πολέμων τους στην περιοχή. 

Αναπότρεπτα θα εμπλακούν περισσότερο η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, ενώ πολλές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ παίρνουν θέσεις μάχης και στέλνουν αεροπλάνα και πλοία στην περιοχή. Όλες οι βάσεις της Δυτικής συμμαχίας είναι σε συναγερμό. Ο περιφερειακός πόλεμος απλώνεται. Γίνεται μέρος του «σπονδυλωτού», «σε δόσεις» παγκόσμιου ανταγωνισμού κοσμοκρατορικών κέντρων για την παγκόσμια ηγεμονία. Ο πόλεμος παγκοσμιοποιείται. Κοσμοκρατορικές δυνάμεις (Δύση, Κίνα, Ρωσία, Ινδία), άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (Ε.Ε., Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Ιαπωνία), περιφερειακές δυνάμεις (Τουρκία, Πακιστάν, Σ. Αραβία, Αίγυπτος κ.λπ.), ενδιάμεσες ή και μικρές χώρες: όλοι ανεξαιρέτως προετοιμάζονται γι’ αυτόν. 

Επιστρατευμένη Ελλάδα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα επιστρατεύεται στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ, και της ανατίθεται ο ρόλος ορμητηρίου των ΗΠΑ και στρατηγικού μετόπισθεν του Ισραήλ. Στα πλαίσια αυτά καλείται να έχει έναν ρόλο «επιτήρησης» και δύναμη συνοδείας-ασφάλειας της Δυτικής αρμάδας κρούσης σε Κύπρο, Ν.Α. Μεσόγειο και πρόσφατα, όπως μάθαμε, της Βουλγαρίας… 

Η ελληνική πλευρά από το 2022 έχει κάνει σαφές πως επιλέγει τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Στον πόλεμο της Ουκρανίας συμμετέχει στην αντιρωσική συμμαχία, συμπεριφέρεται απέναντι στη Ρωσία σαν αυτή να ήταν εχθρός της Ελλάδας, στέλνει οπλισμό (αδειάζοντας ελληνικές αποθήκες από πυρομαχικά) στην Ουκρανία. Στο πλευρό της Ουκρανίας (Ζελένσκι, τάγμα Αζόφ κ.λπ.) λοιπόν, με μεγάλη αδιαφορία για τον ελληνισμό της γύρω περιοχής. 

Το ειδικό καθεστώς και η συντελούμενη πολτοποίηση

Το ειδικό καθεστώς και η συντελούμενη πολτοποίηση

–Εθνικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά–

του Ρούντι Ρινάλντι

Εσκεμμένα ξεχνιέται πως ζούμε σε ένα ειδικό καθεστώς. Αυτό συμβαίνει από το 2010, το έτος της Χρεοκοπίας και της εισόδου στη Μνημονιακή κατάσταση – από την οποία δεν έχουμε βγει, άσχετα με το τι λένε οι διαφημιστές της «κανονικότητας». Η μόνη «κανονικότητα» που ζούμε είναι αυτή του ειδικού καθεστώτος και των παραγώγων του. Ειδικό καθεστώς μετανεωτερικής αποικίας και μοντέρνου «κόμβου», κάτι σαν «Πόρτο Γκρέκο». Με ένα πολιτικό σύστημα προσαρμοσμένο στις προδιαγραφές του ειδικού καθεστώτος που ενδιαφέρεται για δύο πράγματα:

– Πρώτον, οι κορυφές να νέμονται τη διακυβέρνηση και τη διαπλοκή με τις ελίτ ώστε να ξεκοκαλίζουν προγράμματα, επιδοτήσεις, ροές χρημάτων και λεηλασία μέσω του φορομπηχτικού μηχανισμού. Στόχος η μεταφορά πλούτου και η αρπαγή περιουσιών υπέρ funds, τραπεζών, δανειστών κ.λπ. Κοινώς, ο πλουτισμός μιας μειοψηφίας που καλοπερνά σε συνθήκες ειδικού καθεστώτος. 

– Δεύτερον, το «υπόλοιπο» του κομματικού συστήματος, που δεν μετέχει (παρά ως support group) σε κυβερνήσεις, να μην αμφισβητεί το πλαίσιο του ειδικού καθεστώτος. Πράγματι, και αυτό μετέχει του ειδικού «καταμερισμού εργασίας», και κυρίως ενδιαφέρεται για την αναπαραγωγή του και μόνο, μέσω εκλογικών ποσοστών. Για τίποτα άλλο, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

(Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026)

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πρόθεσή μου ήταν να συνεχίσω με το τρίτο μέρος των σημειωμάτων, σχετικά με τον «διαδρομισμό ως φαινόμενο της πολιτικής σκηνής». Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με ωθούν να τονίσω με έμφαση ορισμένα πράγματα, επειδή όντως βρισκόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο για τη χώρα και την κοινωνία. Επιμένω πως το κύριο ζήτημα στη χώρα είναι η αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη και δύσκολη περίοδο αναδασμών και ανακατατάξεων (πολύ κοντά μας), και φυσικά μια σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας ενός συλλογικού «ΕΜΕΙΣ. Και τα δύο αυτά σπουδαία ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να απαντώνται γενικά με έναν εκλογικό τρόπο, ένα ποσοστό στις εκλογές, ακόμα και μια κυβέρνηση, χωρίς την αναγκαία προετοιμασία. Επιπλέον, αφού το πολιτικό σκηνικό είναι σημαδεμένο, βρώμικο και με πολυπλόκαμους μηχανισμούς, είναι αφέλεια να νομίζει κανείς ότι θα το καταβάλει σχετικά εύκολα και μάλιστα σκέτα εκλογικά. Πρόκειται για λάθος και αυταπάτη. Χωρίς αμφιβολία, αυτό που θα ονομάζαμε σύστημα έχει ήδη πάρει τα μέτρα του. Προωθεί μια μιντιακή επίθεση αποδόμησης και ευνουχισμού του κινήματος των Τεμπών, ενεργοποιεί πολλαπλούς μηχανισμούς, έχει πλάνα για διάφορα ενδεχόμενα. 

Κίνημα και κόμμα στην Ελλάδα του 2026

Η επιμονή στη «μορφή κίνημα» δεν είναι ουτοπική, αφελής, κολλημένη σε μια αντίληψη από το παρελθόν. Η μορφή κίνημα εκφράζεται και εμφανίζεται συνεχώς και διαρκώς ως μια ανάγκη των κυβερνώμενων και υποτελών δυνάμεων, των πολιτών και της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι στην ασυδοσία, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, τον κυνισμό, την καταπάτηση Συντάγματος και δημοκρατίας, τη φτωχοποίηση, το καθεστώς των Μνημονίων και ενός πολιτικού συστήματος εντελώς κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μιας μεταπρατικής, ολιγαρχικής και εξαρτημένης δομής-συστήματος. Τόσο το αντιμνημονιακό κίνημα, όσο και το κίνημα των Τεμπών, ξεκίνησαν σαν ΚΙΝΗΜΑΤΑ, σαν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, σαν μορφές αντίστασης και αποκάλυψης, σαν μεγάλα ξεσπάσματα διαμαρτυρίας. 

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026 (2)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για δύο σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα, τη μορφή-κίνημα και τη μορφή-κόμμα. Έχουν γραφτεί άπειρα και για τα δύο. Υπάρχει και η θεωρία και οι συζητήσεις για τα δύο, όπως υπάρχει και η ιστορία, η πολυμορφία και ο τρόπος που υπήρξαν ή υπάρχουν είτε τα κινήματα είτε τα κόμματα. Όπως άλλωστε και η εξουσία, το πολιτικό σύστημα, η πολιτική σκηνή, το μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων, η τεχνοπολιτική, η επικοινωνία, ο κυβερνητισμός-διαχείριση εντός ορισμένων ορίων, η ανάθεση και η διαμεσολάβηση, ενώ γίνεται λόγος και για στρεβλή εκπροσώπηση, λαϊκισμό, καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και τόσα άλλα. Στο παρόν σημείωμα δεν θα τα προσπεράσουμε αλλά, παραμένοντας κάπως υποψιασμένοι ότι αυτά υπάρχουν και είναι πυκνά, ή και εμφανίζονται όχι με τόσο καθαρές και τακτοποιημένες μορφές, θα επικεντρωθούμε σε δύο-τρία ζητήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες (2010-2026). Αυτή η προσγείωση ή αυτοπεριορισμός θα κάνει ίσως πιο εμφανείς ορισμένους δικούς μας προσδιορισμούς και εκτιμήσεις για το τι είναι αναγκαίο, σήμερα-τώρα, για το κεντρικό θέμα που μας απασχολεί: το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026.

 Επειδή το κεντρικό ζήτημα του υποκειμένου δεν αφορά κάτι στιγμιαίο, όπως μια έκρηξη οργής ή ένα αυθόρμητο κίνημα, ούτε μια εκλογική διαδικασία ή ένα ποσοστό, αλλά το πώς και με ποιο σχέδιο και πρόταση μπορούμε να απαντήσουμε στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Αυτό έτσι κι αλλιώς προϋποθέτει πολλά πράγματα σε επίπεδο αντίστασης και νέας συνείδησης, σε επίπεδο κίνησης και εναλλακτικού σχεδίου που υπερβαίνει αυτά που κραδαίνει η κυρίαρχη άποψη περί «πολιτικής» ως διαχείρισης, ως κυβερνησιμότητας, ως καθεστώτος παγίωσης ενός μοντέλου μεταπρατικού και εξαρτημένου. Άρα, κίνημα, κόμμα, ανάθεση στην Ελλάδα 2010-2026.

Καθεστώς, πολιτικό σύστημα, κοινωνία, κίνημα (ή κινήματα)

«Δικαιωματιστές» όλου του πολιτικού φάσματος, ενωθείτε!

του Ρούντι Ρινάλντι

Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκίσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως «αναχρονιστικά», «συντηρητικά», «μεσαιωνικά», «σκοταδιστικά», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας «δικαιωματικός» καμβάς και μια ιαχή όλου του «κομ ιλ φο» πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

 

Είναι εντυπωσιακό που όλοι μαζί, από την ΝΔ έως την Νέα Αριστερά θυμήθηκαν το «σώμα» και τα ατομικά δικαιώματα, ενώ μόλις 5 χρόνια πριν είχαν ταχθεί υπέρ της «Υποχρεωτικότητας» των εμβολίων στηρίζοντας ένα παγκόσμιο πραξικόπημα που έγινε από τεράστιους πολυεθνικούς και διεθνικούς οργανισμούς και ισχυρά κράτη ενάντια σε μεγάλους πληθυσμούς (κι όχι μειοψηφίες). Το επίσημο κράτος μιλούσε για «ψεκασμένους», απαγόρευε και καταργούσε το δημόσιο χώρο, στραγγάλιζε κάθε διαφορετική επιστημονική άποψη. Και όλοι οι αρχηγοί κομμάτων έσπευδαν να φωτογραφηθούν όταν εμβολιάζονταν. Να τα ξεχάσουμε όλα;


Όλοι οι λάτρεις της woke κουλτούρας στην ουσία συμπορεύονταν με τα πιο ακραία και σκοταδιστικά σχέδια υπέρβασης όλων των ορίων και κάθε ορίου, σε ένα πλαίσιο μιας νέου τύπου ευγονικής και γενετικής που στο όνομα του «αυτοπροσδιορισμού» προχωρούσε σε απίστευτα πειράματα και σκευάσματα με μοναδικό στόχο το ιλιγγιώδες κυνηγητό κέρδους και την γενικευμένη αλλοτρίωση των πολιτών – άβαταρ. Γι αυτούς τους «προγραμματιστές του μέλλοντος» δεν υπάρχει καμία ηθική, καμία βιοηθική.

Δεν ξεχνώ τον σκοταδισμό, την ακροδεξιά, τον Τραμπ και τόσα άλλα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η επίθεση ενάντια στην κ. Καρυστιανού και το κίνημα των Τεμπών πού αποσκοπεί; Που αποσκοπεί η συγχορδία όλων των συστημικών κομμάτων και των ΜΜΕ; Τι θέλουν να εμποδίσουν και τι να ανακόψουν;

Τέλος να θυμίσω μια πάγια παλιά θέση του φεμινιστικού κινήματος «Η άμβλωση δεν είναι αντισύλληψη» με όλες της τις προεκτάσεις που έχει αυτή η θέση. Όπως να θυμίσω ότι υπάρχουν τρεις μεγάλες ταυτότητες που θέλουν να καταργήσουν: την εθνική, την ταξική και την γυναικεία ταυτότητα. Κι εδώ αρχίζουν τα πραγματικά μεγάλα πολιτικά, γεωπολιτικά και σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Τραμπ, ακροδεξιοί, φασίστες, νεοφασίστες αλλά και παγκοσμιοποιητές, ακραίοι «δικαιωματιστές» μπορεί να συμπορεύονται. Λέω μπορεί, δεν είμαι απόλυτος…

Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ!

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγική διευκρίνιση

Καταρχήν εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου σε όλες και σε όλους Καλή Χρονιά, ό,τι καλύτερο σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, καθώς και αντάμωση σε σημαντικά συλλογικά εγχειρήματα, που τόσο έχουμε ανάγκη.

Προτίθεμαι, αν οι εξελίξεις δεν το αποτρέψουν, να γράψω 4 σημειώματα που αφορούν τη σημερινή πολιτική και κοινωνική συγκυρία στη χώρα μας, αφού το 2026 θα είναι χρόνος εξελίξεων (εσωτερικά αλλά και περιφερειακά, καθώς κυοφορούνται έντονα γεωπολιτικοί σχεδιασμοί και προωθήσεις), όπως και χρόνος πολιτικών ανακατατάξεων, προεκλογικός και πιθανότατα εκλογικών αναμετρήσεων. Μετά το σημερινό σημείωμα, η συνέχεια θα περιλαμβάνει: «Ο “διαδρομισμός” στη σημερινή πολιτική σκηνή»∙ «Η διαφορά ανάμεσα σε Κίνημα και Κόμμα στις σημερινές συνθήκες»∙ «Η δημοκρατία και το πολιτειακό ζήτημα στην Ελλάδα του 2026».

Και τα 4 σημειώματα επεξεργάζονται το άκρως επίκαιρο ζήτημα της κοινωνικής διαθεσιμότητας όπως αυτό διαμορφώνεται στο σημερινό πλαίσιο, την ανάγκη απάντησης στο αίτημα να δημιουργηθεί ένα συλλογικό «Εμείς». Εν ολίγοις, στις σύγχρονες ελλαδικές συνθήκες, τη διαδικασία υποκειμενοποίησης. Ελπίζω κάτι να καταφέρω διερευνώντας αυτές τις πλευρές. Τέλος, να προσθέσω ότι το κείμενο δεν γράφεται από κομματική σκοπιά, ούτε απευθύνεται σε κλειστά πολιτικά ακροατήρια. Επιχειρεί να κατανοήσει μια κοινωνική και ιστορική διεργασία που διαπερνά ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, πέρα από τις καθιερωμένες ιδεολογικές γραμμές.

Γιατί ξεκινάμε από τον ριζοσπαστισμό

Αρχικά, ας αναφερθούμε στον ριζοσπαστισμό γενικά, και στη συνέχεια ας τον δούμε στις ελλαδικές ιστορικές και σύγχρονες διαστάσεις του.

Η έννοια του ριζοσπαστισμού επικεντρώνεται κυρίως στα εποικοδομήματα, στις ιδέες και τους συμβολισμούς των λαϊκών στρωμάτων, και περιγράφει έναν ιδιαίτερο τύπο κινητοποίησης και εμπλοκής τους στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ο λαός μπορεί βέβαια να υπάρχει και σε πιο κανονικές, συνηθισμένες συνθήκες, και να εκφράζεται μέσα από πιο σταθερές μορφές συσπείρωσης και πάλης (συνδικάτα, κόμματα, ενώσεις, συλλογικότητες, κινήματα).

Τι μπορούμε να λογαριάσουμε ως εποικοδομήματα των υποτελών ή των υπάλληλων τάξεων και στρωμάτων; Ή (για μια εθνικά εξαρτημένη χώρα) ως εθνικά-κοινωνικά εποικοδομήματα του λαού; Οι άνθρωποι μετέχουν στο κοινωνικό βίο και στην πολιτική διαπάλη μέσω ιδεολογικών σχημάτων και αναπαραστάσεων, μέσα από το ιδεολογικό στοιχείο. Τα ιδεολογικά και συμβολικά στοιχεία παίζουν σημαντικό ρόλο, και με κάποιον τρόπο αποτυπώνονται στις συνειδήσεις και την πνευματικότητα διαφόρων στρωμάτων και τάξεων που μετέχουν στην πολιτική διαπάλη, στην ταξική πάλη και στις μεγάλες στιγμές ενός έθνους (απελευθερωτικοί αγώνες, επαναστάσεις, απόκρουση εισβολέων κ.λπ.). 

Σοκαριστικές και δραματικές ειδήσεις από την Βενεζουέλα

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Η νέα πειρατική πολεμική εισβολή των ΗΠΑ του «ειρηνοποιού» Τραμπ (με βομβαρδισμούς πόλεων και χερσαίες επιχειρήσεις) ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα, με την πρωτοφανή απαγωγή του προέδρου της χώρας και την μεταφορά του σε ξένο έδαφος, δείχνουν περίτρανα τα σημάδια μιας νέας εποχής στις διεθνείς σχέσεις. 

Η αρπαγή των πετρελαίων της Βενεζουέλας και ο έλεγχος ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής είναι ο άμεσος στόχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Βλέπουμε μια «μπακλαβαδοποίηση» του πλανήτη και μια αλλαγή των συνόρων και καθεστώτων, με επικεφαλής το πραγματικό κόμμα του πολέμου (ΗΠΑ – Ισραήλ και ΕΕ) και με στόχο την τρομοκράτηση όλων των χωρών και λαών. Δεν ξέρουμε σε ποιο βαθμό η «μπακλαβαδοποίηση» και η άγρια επιθετικότητα ΗΠΑ και Ισραήλ, γίνεται με κάποια είδους συνεννόηση, ενημέρωση, ανεκτικότητα με άλλες μεγάλες δυνάμεις (Ρωσία – Κίνα)∙ ξέρουμε όμως πως οι χώρες που θέλουν να μείνουν ανεξάρτητες πρέπει να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και σε στέρεες συμμαχίες κι όχι υποσχέσεις στήριξης.

Οι ευρωπαϊκές φαντασιώσεις της μεταπρατικής Ελλάδας

του Ρούντι Ρινάλντι

Τις μέρες που πέρασαν παρακολουθήσαμε ένα κρεσέντο ευρωπροσαρμοστικότητας και ύμνων για τις τεράστιες «επιτυχίες» της χώρας μας. Η Ελλάδα έχει δύο εκπροσώπους της Ν.Δ. σε όργανα της Ε.Ε., τον επίτροπο Μεταφορών κ. Τζιτζικώστα και τον κ. Πιερρακάκη ως επικεφαλής του Eurogroup. Αυτά τα δύο πόστα, και ιδιαίτερα ο διορισμός του κ. Πιερρακάκη, θεωρούνται ως τρανή απόδειξη της επιστροφής της χώρας στην «ευρωπαϊκή κανονικότητα». Ο δε κ. Μητσοτάκης είπε το αμίμητο: «Το “Μένουμε Ευρώπη” έχει αντιστραφεί, με την Ευρώπη να λέει πλέον, “Γινόμαστε Ελλάδα”», ξεχνώντας ότι δύο μήνες πριν όλη η επίσημη Γαλλία φώναζε «να μην γίνουμε Ελλάδα»…

Τι λείπει από τον ορίζοντα της μεταπρατικής οπτικής σχετικά με την Ευρώπη; Καταρχήν λείπει η συγκεκριμένη ανάλυση της πορείας της Ε.Ε. γενικά, τι είναι αυτή σήμερα μέσα στο νέο κρισιακό και γεωπολιτικό περίγυρο, ποιες τάσεις τη διαπερνούν. Πιο γενικά, ο περιορισμένος ορίζοντας της αστικής οπτικής για την Ε.Ε. την ταυτίζει γενικά με την Ευρώπη: εξαιρούσε πάντα τη Ρωσία αλλά και άλλες περιοχές –όπως Βαλκάνια και Κεντρική ή Νότια Ευρώπη– από τον χώρο και τον πυρήνα της κίνησης. Και τώρα ανασυντάσσεται (τάχα) λεονταρίζοντας και βρυχώμενη, ως ένα ποντίκι απέναντι σε μια αρκούδα, ανακηρύσσοντας τη Ρωσία ως μέγιστη απειλή… 

Η Ευρώπη (δηλαδή η Ε.Ε. και πιο συγκεκριμένα ο πυρήνας Γερμανία-Γαλλία +Αγγλία που αποχώρησε, αλλά ανακάμπτει στα ευρωπαϊκά δρώμενα μέσω ΝΑΤΟ και πολεμικής ουκρανικής οδού) θέλει να ντυθεί στο χακί και να επιταχύνει, μήπως προλάβει το τρένο του ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν μπορεί όμως καν να μασκαρευτεί. Δεν μπορεί να κοροϊδέψει κανέναν. Προσπάθησε μόλις τις προάλλες να βάλει χέρι στα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια σε ευρωπαϊκές τράπεζες, κι αυτός ήταν ένας λόγος που επελέγη ο πρόθυμος Πιερρακάκης αντί του Βέλγου και πιο έμπειρου ομόλογού του. Διότι απλούστατα το Βέλγιο, ως έδρα του Euroclear όπου βρίσκονται τα περισσότερα ρωσικά κεφάλαια, δεν συμφωνούσε στην αρπαγή τους, φοβούμενο ότι αυτό μόνο θα υποστεί τις συνέπειες. Τελικά το ποντίκι που βρυχάται αποφάσισε να δώσει ένα δάνειο στην Ουκρανία ύψους 90 δισ. με εγγυήσεις Ε.Ε. Δεν τόλμησε δηλαδή να ακουμπήσει τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια. 

Επίσης, η υπογραφή της συμφωνίας Ε.Ε.-Mercosur αναβλήθηκε (για πόσο θα δούμε) μετά από πολύ μεγάλες κινητοποιήσεις των αγροτών από πολλές ευρωπαϊκές χώρες στην καρδιά της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες. 

Η χρονιά που αφήνουμε πίσω μας

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Το 2025 είχε πολλά καινούργια στοιχεία, τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό της χώρας. Το γενικό πλαίσιο παραμένει μια «γυμνή μετάβαση», που τροφοδοτείται από την πολυκρίση η οποία διαπερνά το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, και χαρακτηρίζεται από γενικευμένο κυνισμό, έλλειψη συναίνεσης και απουσία ισχυρών ρευμάτων υποστήριξης της «μετάβασης».

Οι επιλογές είναι απλές: κλασικές αλλά και φουτουριστικές. Ας εξηγηθούμε: δημοκρατορία στο εσωτερικό των χωρών, αχαλίνωτος ανταγωνισμός ανάμεσα σε ομάδες (εθνικές και υπερεθνικές), προσφυγή στον «πατέρα των πάντων», τον πόλεμο και την πολεμική οικονομία. Το «φουτουριστικό» στοιχείο της πραγματικότητας είναι η προβολή του νέου «αυτόματου» που θα μας οδηγήσει στο «καλύτερο» μέλλον. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά η θεά Τεχνητή Νοημοσύνη και ο μάγος Αλγόριθμος.

Σε αυτό το πλαίσιο φτάνουμε και στο τελευταίο στάδιο της πολιτικής κρίσης: τον απόλυτο περσοναλισμό. Η «περσόνα» αποκτά τα πρωτεία απέναντι στο συλλογικό, απέναντι στην κοινωνία. Έτσι, το 2025 έχουμε τον Τραμπ και τον τραμπισμό, καθώς και πολλές υβριδικές πατέντες προσωποκεντρικών μορφωμάτων και μεταμφιέσεων. Με μια διαφορά: ο Τραμπ συνδέεται με κέντρα εξουσίας, είναι επικεφαλής μιας υπερδύναμης (έστω σε υποχώρηση) και σχεδιάζει την ισχυροποίησή της, ενώ τα κακέκτυπα του μικροτραμπισμού απλώς επιζητούν μια θέση στο πολιτικό σκηνικό. Περσόνες «ειδικοί», περσόνες πολιτικοί, περσόνες «μαϊντανοί», περσόνες υποψήφιοι. Το συλλογικό και οι διαδικασίες θεωρούνται «αναχρονισμός». Ο «ηγέτης» και γύρω του κάποιοι συμβουλάτορες-επικοινωνιολόγοι και άνθρωποι-κλειδιά για επισύνδεση με τους μηχανισμούς…

Χρονιά, λοιπόν, τραμπισμού, κυνισμού, πολέμου, γενοκτονίας, διάδοσης της Τεχνητής Νοημοσύνης και αναδιαρθρώσεων. Χρονιά ανταγωνισμού και διαπάλης για «οικόπεδα» πάσης φύσεως, και κρίσης σε όλους τους τομείς. Και ο σύγχρονος άνθρωπος, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, σε ποια κατάσταση βρίσκεται;

Ρούντι Ρινάλντι : Η υπαρξιακή κρίση της χώρας, χρειάζεται άλλου είδους εναλλακτική πολιτική πρόταση

Η υπαρξιακή κρίση της χώρας, χρειάζεται άλλου είδους εναλλακτική πολιτική πρότασ

Συνέντευξη στον Γιώργο Σαχίνη 

Ποια Πολιτική χρειαζόμαστε; Τι μπορεί να είναι η άλλη Πολιτική; Πώς είναι ανάγκη να συναντηθούν όλα τα τμήματα της κοινωνικής διαθεσιμότητας; Ποιες 3 πολιτικές έχουμε άμεση ανάγκη; Ποιες διαδικασίες και δομές χρειάζονται; 

Τέμπη - Αγροτικό. Δεύτερη φάση αμερικανικής απόβασης. Αλλαγή «φρουράς» στην κεντρική πολιτική σκηνή. «Κόμμα» και εκλογές κατά τα γνωστά ή κάτι άλλο;

«Το αγροτικό ζήτημα και στην Ελλάδα, εντείνει την υπαρξιακή κρίση στη χώρα, με την διάλυση του πρωτογενή τομέα υπέρ μεγάλων μονοπωλίων της διατροφικής αλυσίδας, με την εξαφάνιση της γης και του ζωϊκού κεφαλαίου, από τα χέρια των αγροτών και των κτηνοτρόφων, σε βάρος της διατροφικής επάρκειας της ίδιας της κοινωνίας. 

Ρ. Ρινάλντι : Το Υπαρξιακό ζήτημα της Ελλάδας σε σύστημα Δημοκρατορίας και κλεπτοκρατίας

Ο Ρούντι Ρινάλντι , στον απόηχο των εργασιών του Συνεδρίου για την "Ελλάδα που χάνεται και την Ελλάδα που θέλουμε" , μίλησε στον 98.4 για την επιτυχία του τριήμερου πολιτικού και επιστημονικού εγχειρήματος, σε συνθήκες υπαρξιακής κατάστασης για την Ελλάδα, με ένα σύστημα που έχει μετατραπεί σε καθεστώς δημοκρατορίας και κλεπτοκρατίας , με καρτελοποίηση του πολιτικού συστήματος . Το τελευταίο όπως είπε, δεν αφορά μόνο κόμματα , πολιτικούς και ηγεσίες, αλλά και άλλους θεσμούς εξουσίας όπως την δικαιοσύνη ή τις λεγόμενες ανεξάρτητες αρχές.

Απόβαση άνευ αντιρρήσεων Παντελής η απουσία της αντιπολίτευσης

Δεν πέρασαν ούτε 10 μέρες από την άφιξη της νέας πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, και πραγματοποιείται μια νέα αμερικανική απόβαση στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή. Αφού συναντήθηκε με Δένδια και Μητσοτάκη, αφού έγινε στο Ζάππειο –παρουσία της πάντα– η Σύνοδος Διατλαντικής Συνεργασίας για την Ενέργεια, με συμμετοχή 4 υπουργών των ΗΠΑ, και υπογράφηκαν συμφωνίες για το «οικόπεδο 2», η απόβαση συνεχίστηκε με συνεντεύξεις της κας Κίμπερλι – στις οποίες δήλωσε ότι είναι «ατυχές γεγονός» η παρουσία Κινέζων στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά υπάρχουν «τρόποι να το παρακάμψουμε». Έτσι αναφέρθηκε στη δεύτερη δόση της απόβασης: μεγάλο κέντρο logistics στο Θριάσιο Πεδίο, συνδεδεμένο με λιμάνι και αεροδρόμιο (σιδηροδρομικά;), και αναγγελία δημιουργίας μεγάλου λιμανιού στην Ελευσίνα (ιδού και η «παράκαμψη»).

Στις διαπραγματεύσεις και στις συμφωνίες που υπογράφονται από τον υπουργό Ενέργειας κ. Παπασταύρου και τον υπουργό Ανάπτυξης κ. Θεοδωρικάκο, οι Αμερικάνοι ζητούν πλήρη αποκλειστικότητα στο φυσικό αέριο, σε μορφή LNG, που θα μεταφέρεται στη χώρα από τους εφοπλιστές «μας». Θέλουν να αποκλειστεί εντελώς το αζέρικο αέριο και απαγορεύουν να φτιαχτούν χώροι αποθήκευσης του αερίου στην Ελλάδα. Αποκλειστικά κόμβος, εντελώς τράνζιτ, για να κερδίζουν 2 δισ. το χρόνο οι αμερικάνικες πολυεθνικές χωρίς να δίνουν φράγκο, χωρίς κανένα αντισταθμιστικό έργο, χωρίς τίποτα. Στη βούτα όλα! Η κα Κίμπερλυ άστραψε με την παρουσία της και στην επίσκεψη Ζελένσκι και στις συμφωνίες που υπογράφηκαν. Όλα προχωρούν κατά παραγγελία των ΗΠΑ.

Υπάρχει κι άλλη δόση της απόβασης: τι θα γίνει λίγο ανατολικότερα; Εννοούμε τις σχέσεις τάχα «συνεκμετάλλευσης» με την Τουρκία. Θα μεριμνήσουν για αυτό οι Αμερικάνοι…

Ποια είναι τα εντυπωσιακά στοιχεία όλων αυτών των κινήσεων και εξελίξεων:

Α. Η μεγάλη άνεση που έχουν οι Αμερικάνοι στην περίπου αποικία τους Ελλάδα. Θεωρούν τόσο δεδομένο όλο το ολιγαρχικό και πολιτικό σύστημα που ό,τι θέλουν δεν χρειάζεται καν να το ζητήσουν. Απλώνουν το χέρι και το παίρνουν.

Κοινωνίες σε "γυμνή μετάβαση" - "Η Ελλάδα που χάνεται,"-"Η Ελλάδα που θέλουμε"

➡️ Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για την γεωπολιτική, την οικονομία, την δικαιοσύνη, την τεχνολογία αιχμής τα κρίσιμα διακυβεύματα και τις κοινωνίες στην εποχή της βίαιης γυμνής μετάβασης, στην απροσδιοριστία και την αβεβαιότητα των νέων συνθηκών. Οι μετασχηματισμοί και οι συνέπειες τους στον κόσμο, την Ευρώπη και την Ελλάδα.

🔵 Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο θεωρητικός της πολιτικής ανάλυσης, συνδιοργανωτής του 2ου πολιτικού και επιστημονικού συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, με πολυθεματικό επίκεντρο " Η Ελλάδα που χάνεται – Η Ελλάδα που θέλουμε!" και διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς", Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι:

⭕️ Μαρία Καραμανώφ, Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας και επίτιμη Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας

⭕️ Σωτήρης Μητραλέξης, Δρ. Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων

📍 Οι μεγάλες γεωπολιτικές ανατροπές και ανατοποθετήσεις σε έναν πολυπολικό κόσμο και οι επιδράσεις από την Ουκρανία και την Μέση Ανατολή, στην Αφρική και την Λατινική Αμερική, το παζλ της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας και η πίεση στον Ελληνισμό σε Κύπρο και Ελλάδα

Να ξαναδώσουμε πολιτικό νόημα στη λέξη «χώρα»

του Ρούντι Ρινάλντι

Πριν μερικά χρόνια χρησιμοποιήσαμε ευρύτατα την έννοια της «χώρας», γεγονός που παραξένεψε αρκετούς στον χώρο της αριστεράς, και γενικότερα όσους έχουν έναν απλουστευτικό, «δυαδικό» τρόπο σκέψης-παρουσίασης των αντιθέσεων και πλευρών ενός κοινωνικού σχηματισμού (βάσει του σχήματος «κεφάλαιο/εργασία», αστική τάξη/προλεταριάτο). Ήταν η εποχή που όλοι νόμιζαν ότι η παγκοσμιοποίηση δεν αφήνει καθόλου χώρο και έδαφος για την ύπαρξη του «κράτους/έθνους», ή των χωρών όπως τις είχαμε γνωρίσει μέχρι τότε… 

Παράλληλα επικεντρώσαμε το ενδιαφέρον στην έννοια της γεωπολιτικής, εκτιμώντας πως η είσοδος –τουλάχιστον από το 2015– σε μια έντονη διατάραξη σχέσεων και δεδομένων σε ολόκληρο τον ορίζοντα (ευρωπαϊκό, μεσογειακό, βαλκανικό αλλά και ευρύτερα διεθνή) θα προοιώνιζε και θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τις εγχώριες εξελίξεις. Την ίδια στιγμή καταγράφαμε τη μετατροπή της Τουρκίας σε ισχυρή και αναβαθμισμένη περιφερειακή δύναμη που αμφισβητεί την κυριαρχία πολλών όμορών της χωρών. Ο τουρκικός επεκτατισμός αποκτούσε μια αναβαθμισμένη και επικίνδυνη διάσταση.

Μια δεκαετία αλλαγών 

Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, μια δεκαετία ολόκληρη, πολλά άλλαξαν: με την πολυοργανική κρίση και αναδιάρθρωση του καπιταλισμού· με την εμφάνιση και ισχυροποίηση αναδυόμενων ισχυρών κέντρων· με την πανδημία και τη γενική δοκιμή μέτρων χειραγώγησης μεγάλων πληθυσμών και εμπέδωσης της ψηφιοποίησης σε τομείς όπως εργασία και εκπαίδευση, και του βιοπολιτικού ελέγχου· με το τέλος της κλασικής παγκοσμιοποίησης και την ενδόρρηξη σε μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, Βρετανία, Ε.Ε.). Τα συνθήματα ακόμα και των πιο ισχυρών κοσμοκρατορικών κέντρων, που αποκτούν «πατριωτικό» μεγαλοϊδεατικό μανδύα («να ξανακάνουμε την Αμερική τρανή», ο «ρωσικός κόσμος», οι «κινεζικές ιδιαιτερότητες»), αλλά και η αναδίπλωση πολλών δυνάμεων, συνυπάρχουν με ισχυρές τάσεις (σε παγκόσμιο επίπεδο) ανεύρεσης δρόμων απαγκίστρωσης από τα δεσμά του Δυτικού πολυεθνικού εναγκαλισμού-στραγγαλισμού.