Ο Ερντογάν δεν ρισκάρει ένα chicken game...

Σήμερα, στις ακραία επικίνδυνες πολεμικές περιστάσεις της περιοχής, η επιδιώκουσα να καταστεί η Υπερδύναμη - Αφέντης της περιοχής ερντογανική Τουρκία ωρύεται νυχθημερόν εναντίον των σχέσεων Ελλάδος - Κύπρου - Ισραήλ και της ανάπτυξης των αμυντικών τους συστημάτων

Κυριακη 30 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΣΑΦΕΣΤΑΤΗ προειδοποιητική βολή πολέμου εναντίον της Τουρκίας έστειλε ο Ισραήλ στον Ερντογάν, παραγγέλλοντάς του «να κάτσει στ’ αβγά του - ώς εδώ και μη παρέκει». Το εξέπεμψε την Τρίτη, 18η Αυγούστου, με τον προπαρασκευαστικό βομβαρδισμό της σχεδιαζομένης για τουρκική χρήση αεροπορικής Βάσης Αμπού αλ-Ντουχούρ, στη βορειοδυτική Συρία, από την ισραηλινή πολεμική αεροπορία. Το μήνυμα, εμπράκτως κι όχι μόνο στα λόγια, ξεκάθαρο: Ο Ισραήλ είναι αποφασισμένος να αποτρέψει τη μετατροπή των ερειπίων της ήδη ρημαγμένης Συρίας σε τουρκικό προγεφύρωμα εναντίον του.

- Έχει άραγε φτάσει η στιγμή που η ραγδαία εκτράχυνση των τελευταίων ετών στις σχέσεις Άγκυρας - Ιερουσαλήμ βρίσκεται στα πρόθυρα πολέμου μεταξύ των δύο κρατών, αμφοτέρων στενών εισέτι συμμάχων των ΗΠΑ;

- Οι μέχρι τώρα «εξετάσεις», που έδωσε στη διάρκεια της 24χρονης μονοκρατορίας του ο Ερντογάν, βεβαιώνουν ότι δεν είναι καθόλου ριψοκίνδυνος για να παίξει το αβέβαιο «παιχνίδι της κότας - chicken game»:

- Παραδοσιακά γνωστότατο στην αμερικανική τρέλα το chicken game, αναφέρεται σε δύο αντίπαλους ο ένας απέναντι του άλλου αυτοκινητιστές ταχύτητας σε στενό δρόμο, οι οποίοι ορμούν ιλιγγιωδώς ώς τη μετωπική τους σύγκρουση και όποιος κλώσει πρώτος χάνει το παιχνίδι και ρεζιλεύεται ως «η κότα».

Μια σύνοψη της επερχόμενης τεχνοκρατίας

από τον Riccardo Paccosi - 28 Αυγούστου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Ο Κινεζοκαναδός καθηγητής Jiang Xueqin δεν είναι ούτε φιλόσοφος ούτε θεωρητικός, αλλά μάλλον εκλαϊκευτής.
Και σε αυτές τις εποχές -που έχουμε πρόσβαση σε αμέτρητες πληροφορίες αλλά δεν έχουμε τη δυνατότητα να τις συνδέσουμε λόγω της αέναης ροής πληροφοριών- ένας αφοσιωμένος εκλαϊκευτής είναι σίγουρα χρήσιμος.
Αυτό που αφηγείται ο καθηγητής Jiang δεν βασίζεται σε προφητείες ή βεβαιότητες: απλώς συγκεντρώνει τα οράματα του μέλλοντος που, στο παιχνίδι των αυτοεκπληρούμενων προφητειών, όσοι βρίσκονται στην εξουσία τα διακηρύσσουν δημόσια. Ή μάλλον, τα διακηρύσσουν δημόσια σε συγκεντρώσεις της ελίτ και απευθύνονται αποκλειστικά στην άρχουσα τάξη, βέβαιος ότι οι πολιτικές τάξεις διαφόρων εθνών και η κυρίαρχη δημοσιογραφία δεν θα ανοίξουν ποτέ καμία συζήτηση για αυτά τα ζητήματα και ότι η πλειοψηφία του κοινού, ως εκ τούτου, θα παραμένει πάντα αγνοούσα αυτές τις δηλώσεις, παρά το γεγονός ότι είναι άμεσα διαθέσιμες.


Το πρώτο μέρος της βιντεοσκοπημένης συνέντευξης με τον Jiang Xueqin -το οποίο μπορείτε να βρείτε στην ενότητα σχολίων- αφορά τη γεωπολιτική. Ο ακαδημαϊκός υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν δεν είναι καθόλου μια δυτική ήττα, όταν εξετάζεται από σιωνιστική οπτική γωνία. Πράγματι, το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ -το οποίο απαιτεί πολλά ακόμη χρόνια πολέμου, θανάτου και καταστροφής για να υλοποιηθεί- αντιμετωπίζει το κύριο εμπόδιό του στο σύστημα συμμαχιών μεταξύ των ΗΠΑ και των αραβικών μοναρχιών, που βασίζεται στην ανταλλαγή στρατιωτικής ασφάλειας με πετροδολάρια. Τώρα, μετά τους βομβαρδισμούς των αμερικανικών θυλάκων στον Κόλπο από το Ιράν, αυτή η ισορροπία έχει διαταραχθεί και αυτό ακριβώς χρειάζεται το Ισραήλ για να συνεχίσει τη μακροπρόθεσμη εκστρατεία γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης.
Από την αμερικανική οπτική γωνία, ωστόσο, το πολεμικό σενάριο στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και σύντομα στον Ειρηνικό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής προσπάθειας θα πρέπει να αφήνεται σε άλλους, ενώ παράλληλα θα στηρίζεται μια οικονομία που επιβαρύνεται από ένα χρέος 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με πωλήσεις όπλων

👉Φτάνει πια με τις φωτογραφίες μπροστά στον Κεμάλ.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την έντονη αγανάκτησή της για τη δημοσιοποίηση φωτογραφικού υλικού από την πρόσφατη επίσκεψη ελληνικής αυτοδιοικητικής αποστολής στον ιστορικό Πόντο, στο οποίο ο Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και Δήμαρχος Αμπελοκήπων–Μενεμένης κ. Λάζαρος Κυρίζογλου εμφανίζεται να φωτογραφίζεται μαζί με τον Δήμαρχο Ματσούκας μπροστά από πορτρέτο του Μουσταφά Κεμάλ.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί απέναντι σε αντίστοιχα περιστατικά. Και δυστυχώς, κάθε φορά που πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει στο τέλος αυτής της απαράδεκτης πρακτικής, εμφανίζεται ένας ακόμη Έλληνας θεσμικός παράγοντας να φωτογραφίζεται μπροστά από το πορτρέτο του Κεμάλ.

Φτάνει πια.

Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται μια τέτοια φωτογραφία «εθιμοτυπική», «αναμνηστική» ή μέρος της διπλωματικής αβρότητας.

Ο Μουσταφά Κεμάλ δεν αποτελεί για τον Ποντιακό Ελληνισμό ένα ουδέτερο ιστορικό πρόσωπο. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την περίοδο των διωγμών, των εκτοπισμών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους. Για τους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας, η εικόνα ενός Έλληνα αιρετού να στέκεται μπροστά στο πορτρέτο του Κεμάλ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια αθώα φωτογραφική στιγμή.

Δεν ζητάμε από κανέναν να μην επισκέπτεται την Τουρκία. Δεν ζητάμε από κανέναν να μην συναντά Τούρκους αυτοδιοικητικούς. Ζητάμε το αυτονόητο: να γνωρίζει πού βρίσκεται, τι συμβολίζουν οι χώροι στους οποίους στέκεται και ποια είναι η ιστορική ευθύνη που συνοδεύει την ιδιότητά του.

«Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ» Από Σύνταξη Inchiostronero

Μπορούμε επίσης να μετανιώσουμε για ό,τι δεν ήταν ποτέ δικό μας.

«Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Γιατί μας λείπουν εποχές, τόποι και ζωές που δεν μας ανήκαν ποτέ;

Σύνταξη Inchiostronero

Υπάρχει μια μοναδική, φαινομενικά αντιφατική νοσταλγία: η νοσταλγία για ό,τι δεν έχουμε βιώσει ποτέ. Μια εποχή γνωστή μόνο μέσα από φωτογραφίες, βιβλία, ταινίες και ιστορίες μπορεί να μας φαίνεται πιο οικεία από το παρόν μας. Λαχταράμε πόλεις που πέρασαν προ πολλού, καλοκαίρια πριν γεννηθούμε, λογοτεχνικά καφέ που δεν έχουμε επισκεφτεί ποτέ. Αλλά τι πραγματικά επιθυμούμε όταν λαχταράμε ένα παρελθόν που δεν ήταν δικό μας; Ίσως όχι το ίδιο το παρελθόν, αλλά κάτι που το παρόν δεν φαίνεται πλέον σε θέση να μας υποσχεθεί.

Υπάρχουν φωτογραφίες που τις κοιτάμε σαν να περιέχουν μια δική μας ανάμνηση.

Μια ιταλική πλατεία της δεκαετίας του 1950, μερικά παρκαρισμένα αυτοκίνητα, άντρες με καπέλα, παιδιά που παίζουν στο πεζοδρόμιο. Ή το Παρίσι της δεκαετίας του 1920, τραπεζάκια καφέ, πινακίδες, ένα ανώνυμο πλήθος που περπατάει σε λεωφόρους που δεν έχουμε πατήσει ποτέ το πόδι μας. Ή ένας παλιός σιδηροδρομικός σταθμός, ατμομηχανές, χάρτινες βαλίτσες, ξένοι που περιμένουν ένα τρένο που αναχώρησε εβδομήντα χρόνια πριν γεννηθούμε.

Κι όμως κάτι συμβαίνει.

Δεν παρατηρούμε απλώς. Νιώθουμε μια απώλεια.

Και εδώ είναι που η νοσταλγία γίνεται μυστηριώδης, επειδή, λογικά, θα έπρεπε να μπορούμε να νοσταλγούμε μόνο ό,τι έχουμε αποκτήσει. Παιδική ηλικία, ένα αγαπημένο πρόσωπο, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, ένα ξεχωριστό καλοκαίρι. Η μνήμη παρέχει το υλικό και ο χρόνος κάνει τα υπόλοιπα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, πιο ανεπαίσθητη νοσταλγία: αυτή για αυτό που δεν γνωρίσαμε ποτέ.

Η Μόσχα προειδοποιεί ότι ενδέχεται να βάλει στο στόχαστρο βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε μια πρωτοφανή δήλωση

Maurizio Blondet

Το «κλειδί» των Storm Shadow στην Ουκρανία – Πώς «στέκονται» απέναντι στους ρωσικούς πυραύλους Kh-69.


Οι πύραυλοι SCALP έχουν δηλωμένη εμβέλεια περίπου 155 μιλίων, αν και οι αναλυτές υποστηρίζουν ότι μπορούν να διανύσουν έως και 250 μίλια. Ο πύραυλος SCALP ζυγίζει 1.300 κιλά και έχει σχεδιαστεί για να πλήττει «θωρακισμένους» στόχους, όπως καταφύγια. Με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που χρησιμοποιεί στην παρούσα φάση η Ουκρανία για να πλήξει ρωσικές αποθήκες και διυλιστήρια, θα ήταν δυσκολότερο να πλήξει τέτοιου είδους προστατευμένους στόχους. Ο ρωσικός πύραυλος Kh-69 θεωρείται το ρωσικό αντίστοιχο που προσεγγίζει περισσότερο τους πυραύλους SCALP/Storm Shadow. Τόσο ο πύραυλος SCALP όσο και ο Kh-69 είναι υποηχητικοί, δηλαδή πετούν με ταχύτητα μικρότερη από την ταχύτητα του ήχου. Παρόλο που κινούνται πιο αργά σε σχέση με πυραύλους που αναπτύσσουν υπερηχητικές ταχύτητες —ταχύτητες δηλαδή μεγαλύτερες από αυτή του ήχου— και οι δύο τύποι πετούν σε χαμηλό ύψος για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους από τα ραντάρ, τα οποία είναι καθοριστικής σημασίας για την ανίχνευση και την εξουδετέρωσή τους από τα συστήματα αεράμυνας.

Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, το Ηνωμένο Βασίλειο συγκαταλέγεται σταθερά μεταξύ των πιο ανοιχτών και ένθερμων στρατιωτικών υποστηρικτών του Κιέβου, μεταφέροντας επανειλημμένα βαρύ οπλισμό, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων μεγάλης εμβέλειας αιχμής όπως το Storm Shadow.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, η Βρετανία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παράσχει στην Ουκρανία απόρρητη τεχνολογία για να επιτρέψει την τοπική παραγωγή του αγγλογαλλικού σχεδιασμένου πυραύλου κρουζ SCALP (γνωστού στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Storm Shadow). Οι σύμμαχοι σχεδιάζουν να θέσουν σε λειτουργία μια γραμμή παραγωγής στην Ουκρανία μέχρι το τέλος του έτους.

«Ανήκομεν εις τη Δύσιν»... Ή όχι μόνο σ' αυτήν. - Ηλίας Παπαναστασίου

«Ανήκομεν εις τη Δύσιν»...

Η φράση ανήκει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ειπώθηκε πριν μισό και βάλε αιώνα και ακόμη μας «κυνηγά» ...

Όχι επειδή δεν θέλουμε να έχουμε σχέση με τη Δύση... Κάθε άλλο. Μόνο που η διαρκής και επίμονη προσπαθειά μας να αποδείξουμε ότι είμαστε «δυτικοί» μας έκανε να ξεχάσουμε τη θέση μας στο χάρτη. Αρκεί κάποιος να τον κοιτάξει για να καταλάβει ότι ΔΕΝ ανήκομεν μόνο στη Δύση κι αυτό είναι μεγάλο προνόμιο, το οποίο οι κυβερνήσεις μας σπάνια αξιοποίησαν.

Όπως έχει πει μιλώντας στο militaire news o σκηνοθέτης Γιάγκος Ανδρεάδης θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι «ο βυζαντινός αετός κοιτούσε και προς τη Δύση αλλά και προς την Ανατολή».

Ανήκουμε λοιπόν μόνο στη Δύση, επειδή το είπε ο Καραμανλής και το ασπάστηκαν οι διάδοχοι του πλην του Ανδρέα Παπανδρέου στη συνέχεια; 

Ο λόγος στον Ηλία Παπαναστασίου , οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα για μια εξαιρετική ανάλυση.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/TEsQCu8sg_I?is=LMbmbrNkaOtdG1aQ
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ειρήνη δεν είναι πλέον στη μόδα

Αυτό που είναι πραγματικά απίστευτο και ανησυχητικό στον σύγχρονο κόσμο είναι ότι η ειρήνη έχει γίνει κάτι που γενικά θεωρείται πολιτικά μειονεκτικό και ύποπτο. Βιώνουμε αυτήν την κοσμοϊστορική ηθική ανατροπή εδώ και πολύ καιρό. Τα πρώτα συμπτώματα ήταν ήδη εμφανή κατά τη διάρκεια του σκανδάλου Russiagate, όταν απλές επαφές του Τραμπ με τον Πούτιν ερμηνεύτηκαν ως παράδοση στον εχθρό. Δεν έχει σημασία ότι ήταν ένα κολοσσιαίο ψέμα. Το γεγονός είναι ότι λειτούργησε για ένα διάστημα ακριβώς επειδή απέκλεισε κάθε πιθανότητα συμφωνίας κυρίων: αν μιλάς με τον Πούτιν, είναι επειδή θέλεις να καταστρέψεις την Αμερική και επειδή οποιαδήποτε συζήτηση με τη Μόσχα συνιστά εκλογική παρέμβαση. Βεβαίως, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις εκλογές σε αμέτρητες χώρες, χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες, τα χρήματα και τη διπλωματία τους σε ένα πλαίσιο απόλυτης χειραγώγησης, είναι εύκολο να καταλάβουμε από πού πηγάζει αυτή η δυσφορία και πώς οι επαφές με άλλους μπορούν να ερμηνευθούν ως παρέμβαση. Αυτό συμβαίνει και σε προσωπικό επίπεδο.

Αλλά τώρα τα πράγματα έχουν γίνει πιο ξεκάθαρα: είναι αρκετά προφανές ότι η Δύση στο σύνολό της αντιμετωπίζει την ανάγκη για ειρήνη κατά μήκος της πολύ μακράς γραμμής πολέμου που ξεκινά από το Λβιβ της Ουκρανίας, περνάει από την Κασπία Θάλασσα και φτάνει μέχρι το Ιράν: ο αμερικανικός και ο στρατιωτικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ έχουν αποδειχθεί πολύ αδύναμοι για να νικήσουν όσους θεωρούνται εχθροί. Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας έχουν επίσης αποτύχει, και αυτές που ανακοινώθηκαν κατά του Ιράν έχουν ήδη αποδειχθεί αναποτελεσματικές και, στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύουν μια όχι και τόσο διακριτική παραδοχή απροθυμίας να συνεχιστεί η σύγκρουση σε καθαρά στρατιωτικό επίπεδο. Ωστόσο, στη Δύση, κανείς δεν τολμά να μιλήσει πραγματικά για ειρήνη εκτός αν ο αντίπαλος είναι πρόθυμος να παραδεχτεί την ήττα. Τόσο η αμερικανική κυβέρνηση όσο και οι ανόητοι Ευρωπαίοι δημιουργούν ψευδή σενάρια, όπως μια φανταστική ρωσική πρόθεση να εισβάλει στην Ευρώπη ή έναν ιρανικό ρόλο στην τρομοκρατία, κάτι που, κατά κάποιο τρόπο, απέχει ακόμη περισσότερο από την πραγματικότητα, δεδομένου ότι οι πραγματικοί χορηγοί της τρομοκρατίας βρίσκονται στην άλλη πλευρά. Είμαστε σίγουρα μακριά από τον ισχυρισμό του Σπινόζα ότι η ειρήνη είναι «μια αρετή που πηγάζει από τη δύναμη της ψυχής», αλλά πιστεύω ότι οι βαθύτεροι λόγοι για την αναζήτηση σύγκρουσης είναι διαφορετικοί. Ο πόλεμος και η ύπαρξη ενός εχθρού αντικαθιστούν την ίδια την ταυτότητα, ή μάλλον, το νόημα, που η Δύση χάνει ραγδαία. Σε τέτοιο βαθμό που άλλοι είναι αυτοί που προτείνουν την ειρήνη. Σύντομα, μια μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων και αναλυτών του «δημόσιου χώρου» - το μόνο πράγμα με το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε ότι έχουμε κάποια εμπειρία - μας λέει ότι δεν είναι αλήθεια, ότι απλώς προσποιούνται.

ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ-Οἱ ἐργάτες τοῦ Ἀμπελῶνος

ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Οἱ ἐργάτες τοῦ Ἀμπελῶνος

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον κα΄ 33 - 42

Στὸν κόσμο αὐτὸν δὲν ὑπάρχει τίποτα χειρότερο ἀπὸ τὴν ἀγνωμοσύνη. Τίποτ' ἄλλο δὲν εἶναι πιὸ προσβλητικὸ καὶ πιὸ ὀλέθριο. Τί χειρότερο μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἀπὸ τὸ νὰ ἀποσιωπᾶ καὶ νὰ κρύβει ὁ ἄνθρωπος ἕνα καλὸ ἔργο ποὺ δέχτηκε; Τί χειρότερο μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἀπὸ τὸ ν' ἀνταμείβει ὁ ἄνθρωπος τὸ ἔλεος μὲ τὴν ἀσπλαγχνία, τὴν πίστη μὲ τὴν ἀπιστία, τὴν τιμὴ μέ την ἀτιμία καὶ τὸ ἀγαθὸ ἔργο μὲ τὸν ἐμπαιγμό; Τέτοια ἀγνωμοσύνη δημιουργεῖ ἕνα μαῦρο κι ἀδιαπέραστο σύννεφο ἀνάμεσα στὸν ἀγνώμονα ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ καὶ καὶ τὸ ἁγνὸ μάτι τοῦ οὐρανοῦ - δηλαδὴ τὸ καθαρὸ φῶς χωρὶς πρόσμιξη μὲ τό σκοτάδι, τὴν καλοσύνη χωρὶς τὴν πρόσμιξη μὲ τὸ κακό - ἀπὸ τὴν ἄλλη. Οἱ ἄνθρωποι ἐκνευρίζονται μὲ τὰ ἀγνώμονα ζῶα, ἂν κι αὐτὰ μερικὲς φορὲς ντροπιάζουν μὲ τὴν εὐγνωμοσύνη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τοὺς τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὰ ποὺ κάνουν οἱ ἄνθρωποι στὰ ζῶα, τὰ κάνουν γιὰ νὰ δεχτοῦν τὴν εὐγνωμοσύνη τους; Ὄχι βέβαια. Τὰ κάνουν ὅλα μὲ τὸν ὑπολογισμὸ πῶς θὰ δώσουν λίγα γιὰ νὰ λάβουν πολλά. Καὶ παρὰ τὴ δεκαπλάσια ἀπόδοση ποὺ ἔχουν τὰ ζῶα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, οἱ ἄνθρωποι περιμένουν εὐγνωμοσύνη ἀπ' αὐτὰ γιὰ τὴν περιποίηση ποὺ τοὺς προσφέρουν. Οἱ ἄνθρωποι ἐκνευρίζονται πολὺ περισσότερο μὲ τὸν ἀγνώμονα ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ προσφέρει πολὺ μεγαλύτερη ἐξυπηρέτηση σ' ἕναν ἄλλον ἄνθρωπο ἀπ' ὅ,τι προσφέρει ἕνα ζῶο. Μπορεῖ ὅμως νὰ δεχτεῖ καὶ ἀσύγκριτα μεγαλύτερη αγνωμοσύνη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους παρὰ ἀπὸ τὰ ζῶα. Στὸν κόσμο αὐτὸν ἡ εὐγνωμοσύνη ἔχει μιᾷ ἀληθινῇ καὶ θεϊκῇ ἀκτινοβολίᾳ, ἐνῶ ἡ ἀγνωμοσύνη στιγματίζεται, ἀποπνέει μιὰ ὀλέθρια κακία. Κι αὐτὰ συμβαίνουν μόνο στὸν ἄνθρωπο, στὴν ἀνθρώπινη φύση. Κανένα ἄλλο πλάσμα στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιδείξει τέτοια εὐγνωμοσύνη ἢ αγνωμοσύνη, παρὰ μόνο ὁ ἄνθρωπος. Ὅσο μεγαλύτερη εὐγνωμοσύνη νιώθει ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιὸ κοντὰ βρίσκεται στὴν τελειότητα. Ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ πρὸς ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ γύρω του, τὸν κάνει νὰ φαίνεται ὁ πιὸ ἄριστος κι ἐξευγενισμένος πολίτης στὸ σύμπαν. Ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὸν ἀναβιβάζει στὴ θέση τοῦ πρώτου πολίτη τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Ἡ εὐγνωμοσύνη του πρός το Δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος καὶ τοὺς ἀνθρώπους, τὸν κάνει ἄξιο πολίτη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ποιὲς ὅμως εἶναι ὅλες οἱ δωρεὲς τοῦ σύμπαντος κι ὅλων τῶν ἀνθρώπων στὴ γῆ ποὺ μπορεῖ νὰ δεχτεῖ ἕνας θνητὸς ἄνθρωπος, σὲ σχέση μὲ τίς ἀσύγκριτες κι ἀπειράριθμες δωρεὲς ποὺ λαβαίνει μέρα καὶ νύχτα ἀπό το Θεό;

Τί εἶναι ὁλόκληρη ἡ εὐγνωμοσύνη ποὺ ὀφείλουμε σὲ ἀνθρώπους καὶ ζῶα, ἂν τὴ συγκρίνουμε μὲ τὴν ἄπειρη εὐγνωμοσύνη ποὺ ὀφείλουμε στὸ Θεό; Προσέξτε! Ὅλα τὰ καλὰ δῶρα ποῦ λαβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν κόσμο, στὴν πραγματικότητα τὰ παίρνουμε ἀπό το Θεό, μὲ ὄργανα τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν κόσμο. Ἐκτὸς ἀπ' αὐτὰ ὅμως, πόσα ἄλλα δῶρα μας δίνει ἄμεσα ὁ Θεός, τὰ μεταδίδει στὸ πνεῦμα μᾶς χωρὶς ἐνδιάμεσο, κι αὐτὰ ἀπὸ τὴ γέννησή μας ἢ καὶ πρὶν ἀπ' αὐτὴν ὡς το θάνατό μας; Πόσες δωρεὲς χορηγεῖ ὁ Θεὸς στὶς ψυχὲς ποὺ βαπτίζονται, πόσες πνευματικὲς εὐλογίες, πόση εὐλογημένη δύναμη;

Ἄν εἴμαστε ἀγνώμονες σ' όλ' αὐτά, σημαίνει πῶς ὄχι μόνο ἔχουμε χάσει τὴν ἀνθρώπινη ἀξία μας, ἀλλὰ πῶς ξεπέσαμε πιὸ χαμηλὰ κι ἀπὸ τὰ ἄλογα ζῶα κι ἀπὸ κάθε ἄλλο πλάσμα στὸ ἀχανὲς σύμπαν.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Τό Κήρυγμα τῆς Κυριακῆς

KYPIAKH IΓ΄ MATΘAIOY

Ὁ Χριστός· ὁ φιλάνθρωπος καλλιεργητής μας

Δεκάτη τρίτη Kυριακή τοῦ Mατθαίου ἡ ἐρχόμενη, ἀγαπητοί, καί τό Εὐαγγέλιο (Ματθαίου κα´, 33-42) κάνει λόγο γιά τήν Παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν. 

Ὁ Χριστός μας εὑρίσκεται λίγο πρίν τό Πάθος Του στήν Ἱερουσαλήμ. Ἔχει κάνει τή θριαμβευτική Του εἴσοδο στήν Ἁγία Πόλη. Καί τήν ἑπόμενη ἀκριβῶς ἡμέρα —στή δική μας Μεγάλη Δευτέρα— ἦταν στό ναό, ὅπου εἶχε βγάλει τήν προηγούμενη τούς ἐμπόρους καί τούς ἀργυραμοιβούς (ἀνταλλακτές νομισμάτων) ἀπό τό ναό, εἶχε κάνει θαύματα σέ παραλύτους καί ἀρρώστους, καί στή συνέχεια οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι Τόν ρωτοῦσαν διάφορα πράγματα, προπαντός μέ ποία ἐξουσία τά κάνει ὅλα αὐτά. Καί Κεῖνος δέν τούς ἀπήντησε· τούς παρέπεμψε στόν ἅη–Γιάννη, ἐκεῖνοι κατάλαβαν καί δέν Τοῦ ἀπήντησαν. 

Καί στή συνέχεια ὁ Χριστός τούς εἶπε μεταξύ τῶν ἄλλων καί τήν παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν. Δηλαδή μίλησε γι’ αὐτούς σ’ αὐτούς, μέ τρόπο ἔμμεσο —ἡ παραβολή εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος μεταδόσεως ἀληθειῶν— καί τούς εἶπε καθαρά καί ξάστερα —ἔστω καί μέ τήν παραβολή— τό τί θά κάνουν ἀπέναντί Του: ὅτι δηλαδή θέλουν νά Τόν βγάλουν ἀπό τή μέση, καί τό ξέρει. Καί τούς τό εἶπε μέ τήν Παραβολή τῶν κακῶν γεωργῶν, ἡ ὁποία εἶναι πολύ σοφή καί πολύ γλαφυρή. 

Ἕνας οἰκοδεσπότης φύτεψε ἀμπέλι, ἔφτιαξε πύργο καί ληνό καί ὑπολήνιο, ἔβαλε φράχτη, καί τό ἐμίσθωσε σέ καλλιεργητές, καί ἔφυγε. Πέρασε ἀρκετός καιρός καί ἔστειλε τούς ὑπηρέτες του νά πάρουν τούς καρπούς. Κι ὅταν οἱ καλλιεργητές τούς εἶδαν, τούς ἐφόνευσαν. Κι ὕστερα ἀπό λίγο ἔστειλε κι ἄλλους. Τό ἴδιο ἔγινε καί μ’ αὐτούς. Καί ὕστερα ἔστειλε τό γιό του λέγοντας: «Θά ντραποῦν τό παιδί μου». Κι ὅταν αὐτοί εἶδαν τό γιό, εἶπαν μέσα τους: «Αὐτός εἶναι ὁ κληρονόμος· ἄς τόν σκοτώσωμε καί ἄς πάρωμε τήν περιουσία του». 

Παρακμή και παιδοκτονία

Η παρακμή ενός πολιτισμού, ή μάλλον, ενός εκπολιτισμού, δεν είναι ποτέ οικονομικό ή στρατιωτικό φαινόμενο: αποκαλύπτεται μέσα από αυτά τα συμπτώματα, αλλά η ασθένεια βρίσκεται αλλού, δηλαδή, στην κατάρρευση ή τον μετασχηματισμό των κοινωνικών δομών μέσα στις οποίες αναπτύχθηκε, των εννοιολογικών κατασκευών και των θεμελιωδών αξιών που τον έκαναν να αναπτυχθεί. Για παράδειγμα, ο καπιταλισμός θεμελιώθηκε σε ατομικές αξίες, αλλά και στην εργασιακή ηθική: μόλις η τελευταία εξαφανιστεί, μαζί με την ίδια την ιδέα της κοινωνίας, το μόνο που απομένει είναι ατομικοποιημένα άτομα σε αέναη θερμική αναταραχή σαν μόρια αερίου, αλλά χωρίς καμία κατεύθυνση ή σχέδιο εκτός από αυτό της επιβίωσης εις βάρος των άλλων.

Συχνά, ιδέες και νομοθεσία που γεννιούνται για την επίτευξη ορισμένων στόχων υφίστανται αλλαγές χωρίς να το προσέξουμε, αλλά οι οποίες χαράσσουν βαθιές αυλακώσεις. Για παράδειγμα, ας πάρουμε μια πολύ πρόσφατη υπόθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πολλά παραδείγματα και στην Ευρώπη, αν και με ακόμη πιο λεπτές αποχρώσεις. Η δίκη μιας συγκεκριμένης Lindsay Clancy βρίσκεται σε εξέλιξη, προσφέροντας μια ανησυχητική ματιά σε μια κοινωνία σε παρακμή: μια μητέρα που δολοφόνησε τα τρία παιδιά της με ιδιαίτερα βάναυσο τρόπο - ένα πεντάχρονο, ένα τρίχρονο και ένα οκτώ μηνών.

Επεκτείνεται το Σύμφωνο Αμοιβαίας Άμυνας της Μέκκας;

από τον Filippo Bovo - 25 Αυγούστου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Από την αρχή, το Σύμφωνο Αμοιβαίας Άμυνας της Μέκκας δεν φαινόταν καθόλου αντιιρανικό και αντισιιτικό. Παραδείγματα επικαλυπτόμενων σχέσεων μεταξύ χωρών όπως η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία με το Ιράν αφθονούν. Και γενικά, υπάρχουν πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα στην ένωση για την προστασία των κοινών τους συμφερόντων παρά στη διαίρεση προς όφελος των ΗΠΑ και, ιδιαίτερα, του Ισραήλ.

Άλλωστε, η πολιτική τάξη στη Μέση Ανατολή, υπό την ηγεσία του Ισραήλ και των ΗΠΑ, βρίσκεται σε εμφανή παρακμή. Και πρωτοβουλίες όπως το Σύμφωνο της Μέκκας καταδεικνύουν την επιθυμία των περιφερειακών δυνάμεων να αναλάβουν τη δημιουργία μιας νέας περιφερειακής πολιτικής τάξης, μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας, σηματοδοτώντας έτσι μια αξιοσημείωτη μετατόπιση από την αμερικανική μονοπολικότητα στην πολυπολικότητα. Ποιο είναι το νόημα της διαίρεσης; Να κάνεις χάρη σε εκείνους που, τροφοδοτώντας και εφαρμόζοντας το «διαίρει και βασίλευε», έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν για να στηρίξουν την παλιά πολιτική τάξη που τους γλιστρούσε από τα χέρια; Μία από τις πρώτες, αξιοσημείωτες ήττες που υπέστησαν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο που διεξήγαγαν για να επιβεβαιώσουν μια τάξη που βρισκόταν ήδη σε σαφή παρακμή ήταν, παραδόξως, η ακόμη πιο εμφανής καταστροφή της.

Η παλιά πολιτική τάξη, ή μάλλον, η παλιά αρχιτεκτονική ασφαλείας, υπό την ισραηλινο-αμερικανική διεύθυνση, έχει αποσυντεθεί λόγω των τεράστιων αντιφάσεων της. Όταν πιέστηκε για την αλήθεια, αποδείχθηκε ότι χρησιμεύει μόνο ως προκάλυμμα, αν και κακής ποιότητας, για το Ισραήλ εις βάρος άλλων περιφερειακών δυνάμεων που, παρά τα πάντα, εξακολουθούσαν να είναι εταίροι του. Σίγουρα, ολοένα και λιγότερο πιστοί εταίροι, που στρέφονται όλο και περισσότερο προς άλλα ηγεμονικά μπλοκ που αντιμετωπίζονται με καχυποψία από την Ουάσιγκτον, όπως η Κίνα· αλλά παρόλα αυτά εταίροι. Οι οικονομικές εξελίξεις του τελευταίου τετάρτου του αιώνα, με τις ενεργειακές και εμπορικές ροές να κατευθύνονται όλο και περισσότερο προς την Ανατολή παρά προς τη Δύση, ήταν το νερό που έχει διαβρώσει τα θεμέλια αυτής της παλιάς πολιτικής τάξης. Στη συνέχεια, όταν έφτασε η είδηση ​​της συμφωνίας διευθέτησης του 2023 μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας, με τη μεσολάβηση του Πεκίνου, η οποία ανοίγει την πόρτα σε μεγαλύτερη συμφιλίωση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, οι πυλώνες της άρχισαν πραγματικά να καταρρέουν. Είναι αδύνατο να μιλήσουμε για τις Συμφωνίες του Αβραάμ ή άλλες ανοησίες παρουσία τέτοιων καθοριστικών παραγόντων.
Συνεπώς, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα εξετάζεται η επέκταση του νέου Συμφώνου της Μέκκας ώστε να συμπεριλάβει υποψηφίους όπως το Ιράν. Η εφημερίδα Al-Mayadeen το ανέφερε αυτό, παραθέτοντας τα λόγια του Προέδρου του Ιρανικού Κοινοβουλίου, Mehdi Raimi. Ούτε η πρόταση του Ιράκ για τη δημιουργία ενός Κοινού Συμβουλίου Συντονισμού Ασφαλείας με τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν προκαλεί έκπληξη, καθώς αναμφίβολα θα ωφελούσε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική σταθερότητα της Βαγδάτης, με όλα τα συναφή οφέλη που θα επηρέαζαν έμμεσα την υπόλοιπη περιοχή. Τα μέρη θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν από κοινού τις δύο προτάσεις, συμφιλιώνοντας τις διαφορές τους μέσω διαλόγου και τονίζοντας τα κοινά τους σημεία.

Τό woke πέθανε ζήτω η αφύπνιση.

Από τον Andrea Zhok - 25 Αυγούστου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

«Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΠΕΘΑΝΕ, ΖΗΤΩ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ!»

Η κηδεία της «Woke» γιορτάζεται αυτές τις μέρες. Όπως πάντα, οι κομματικές εντολές προήλθαν από τις ΗΠΑ, όπου το προοδευτικό είδωλο Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, ενόψει των επερχόμενων εκλογών, έκανε μια τακτική στροφή για να ανακτήσει την λαϊκή ψήφο που έχασε από τους προοδευτικούς: «Αντίσταση, σύντροφοι, έχουμε επικεντρωθεί στην Woke ενώ έχουμε χάσει την επαφή με τον κόσμο της εργασίας».

1) ΚΟΝΦΟΡΜΙΣΜΟΣ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Μια πρώτη παρατήρηση. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι η Woke γεννήθηκε όπως πέθανε: χωρίς λόγο, χωρίς λογική εξήγηση, απλώς πάνω στο κύμα οπορτουνισμού και κομφορμισμού των εξουσιαστικών ομάδων που φωλιάζουν πρώτα και κύρια στα αμερικανικά πανεπιστήμια.
Στην πραγματικότητα, η πιο εξέχουσα πτυχή της κουλτούρας της woke - ένας ασαφής όρος που καλύπτει έναν πολιτισμικό μετασχηματισμό που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 - είναι ότι δεν λειτούργησε ποτέ ως ορθολογικό μέσο. Πάντα λειτουργούσε αποκλειστικά ως μέσο στιγματισμού, απειλώντας τους αντικομφορμιστές με «ηθικές κυρώσεις», και αργότερα ακόμη και υλικές. Το κύριο χαρακτηριστικό του κινήματος «woke» είναι ότι ο επιχειρηματολογικός λόγος δεν έχει γίνει ποτέ αποδεκτός, οι αντιρρήσεις δεν έχουν αντιμετωπιστεί ποτέ με ίση αξιοπρέπεια και οι θέσεις έχουν πάντα επιβληθεί από πάνω (προωθούμενες από πολιτικά γραφεία μαχητικών μειονοτήτων) και έχουν επιβληθεί με τον έμμεσο εκβιασμό ότι όποιος δεν συμμορφωνόταν ήταν «μισητής», «ομοφοβικός», «ρατσιστής», εν ολίγοις, ένα αηδιαστικό ανθρώπινο ον με το οποίο οι δεσμοί θα έπρεπε απλώς να διακοπούν.
Αυτός ο «συμμορφισμός του λυκανθρώπου», αυτός ο μηχανισμός στιγματισμού και εκφοβισμού, λειτούργησε πάντα άριστα μόνο σε κορυφαίες κοινωνικές ομάδες, εκείνες που λειτουργούν ουσιαστικά μέσω της αφομοίωσης, δηλαδή μέσω εσωτερικής συναίνεσης εντός της ομάδας στην οποία ανήκουν: δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί, δικαστές κ.λπ. Έχουμε έτσι φτάσει σε μια κατάσταση στην οποία οι περισσότεροι από τους «εσωτερικούς» αυτών των ομάδων έχουν αυτόματα και ασυνείδητα τηρήσει όλες τις υπαγορεύσεις, οι οποίες έχουν γίνει ένα είδος έμμεσου εσωτερικού κώδικα, ενώ οι κοινωνικές ομάδες που βρίσκονταν έξω από αυτόν (δηλαδή, λίγο πολύ όλοι όσοι κάποτε θα αποκαλούνταν «εργαζόμενες μάζες») έχουν παραμείνει έξω, δημιουργώντας αυτό το πολιτισμικό και ταξικό χάσμα που η Οκάσιο-Κορτέζ και οι οπαδοί της προσπαθούν τώρα να γεμίσουν.

2) Ο «ΚΑΛΟΣ» ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΟΝ «ΚΑΚΟ» ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ.

Ενάντια στη ρητορική του απελπισμένου μετανάστη

Από τον Antonio Catalano - 24 Αυγούστου 2026

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Τα γεγονότα στη Θέουτα ρίχνουν σημαντικό φως στη φύση των σύγχρονων μεταναστευτικών ροών. Αυτές οι μεταναστευτικές ροές έχουν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με εκείνες του παρελθόντος, καθώς προέρχονταν από διακρατικές συμφωνίες που καθόριζαν ποσοστώσεις και ρόλους εργασίας. Οι μετανάστες αναχωρούσαν μόλις οριστικοποιούνταν η αίτησή τους και στη συνέχεια μπορούσαν να αναλάβουν τη συμφωνημένη εργασία (όπως συνέβη με τους θείους μου που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ). Αυτή ήταν μια εσωτερική μετανάστευση σε έναν κόσμο που κυριαρχούνταν από το βιομηχανικό κεφάλαιο, όπου χρειαζόταν άφθονο εργατικό δυναμικό για να διατηρηθεί η αλυσίδα παραγωγής σε λειτουργία. Έτσι, οι νεοαφιχθέντες ενσωματώνονταν στα εργοστάσια της χώρας υποδοχής σύμφωνα με τους συμβατικούς κανόνες που θεσπίζονταν σε αυτήν. Θα μπορούσε να συμβεί να συνταξιοδοτηθούν και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, αλλά πολλοί παρέμειναν, πλέον ενσωματωμένοι και αφομοιωμένοι στη νέα πραγματικότητα, όπου κατέγραφαν φωνητικά προσαρμοσμένα επώνυμα.

Αυτός ο τύπος μετανάστευσης ολοκλήρωσε την πορεία του στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν, με το τέλος των αποκλεισμών και την πτώση της ΕΣΣΔ (1989), ξεκίνησε μια νέα εποχή παγκοσμιοποίησης, επικυρώνοντας τον θρίαμβο του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου έναντι του βιομηχανικού κεφαλαίου. Στη συνέχεια ξεκίνησαν οι διεθνείς διαδικασίες μετεγκατάστασης και άρχισαν να εμφανίζονται νέες και χαοτικές μεταναστευτικές ροές (το 1991, το πλοίο "Flora" έφτασε στο λιμάνι του Μπάρι με περίπου 20.000 Αλβανούς).

Αυτή η μάζα μεταναστών συχνά παίρνει τη μορφή ενός "βιομηχανικού εφεδρικού στρατού", πρόθυμου να αντικαταστήσει την τοπική εργασία σε εξαιρετικά ανταγωνιστικές τιμές για το εργατικό της δυναμικό. Αυτό διευκολύνεται από ένα δομικά μεταβαλλόμενο πλαίσιο εργασίας, χάνοντας τα "άκαμπτα" χαρακτηριστικά που δέχτηκαν έντονη επίθεση από μια μακροχρόνια εκστρατεία δυσφήμισης κατά της "μόνιμης απασχόλησης".

Αποσύρεται η αριστερά από την αφύπνιση;

από Antonello Cresti - 25/08/2026

Πηγή: Στη Λούκα Βερίτας

Εδώ και αρκετό καιρό, κάτι φαίνεται να κινείται στο προοδευτικό στρατόπεδο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αλεξάνδρα Οκάσιο-Κορτέζ έχει χαρακτηρίσει μια συγκεκριμένη εποχή αφύπνισης «τρέλα». Η Σούζαν Νάιμαν έχει υποστηρίξει ότι η αφύπνιση είναι ακόμη και δομικά ξένη προς την παράδοση της αριστεράς. Ακόμα και στην Ιταλία, δεν υπάρχει έλλειψη αποστασιοποίησης και επανατοποθέτησης. Πολύ καλό. Αλλά πριν χαιρετίσω αυτή τη μετατόπιση ως μια μεταστροφή στην κοινή λογική, θα περίμενα.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η εγρήγορση και η πολιτική ορθότητα δεν ήταν απλώς μια συλλογή παρανοήσεων: έγιναν μια κοινωνική παθολογία. Αυτή είναι μια κρίσιμη διάκριση. Μια ιδεολογία μπορεί να εγκαταλειφθεί με μια πολιτική δήλωση. Μια παθολογία, από τη στιγμή που έχει διεισδύσει στον πυρήνα μιας κοινωνίας, συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα ακόμη και όταν οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για να την περιγράψουν αλλάζουν. Έχει επηρεάσει σχολεία, πανεπιστήμια, επικοινωνίες, πολιτισμό, θεσμούς, δημόσια γλώσσα, ακόμη και καθημερινές σχέσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια απλή μεταστροφή από εκείνους που την τροφοδότησαν δεν ισοδυναμεί με καμία περίπτωση με την θεραπεία του οργανισμού.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος, ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρων, λόγος για να διατηρούνται κάποιες αμφιβολίες: ένας πολιτισμικός λόγος θα μπορούσε επίσης να είναι μια στρατηγική επιλογή. Το κίνημα της αφύπνισης πράγματι συγκρούεται, σε πολλά ζητήματα, με ένα τμήμα του παραδοσιακού ή φονταμενταλιστικού ισλαμικού κόσμου. Αν η δυτική αριστερά βλέπει τη μετανάστευση, ιδίως τη μετανάστευση από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, ως μια εκλογική δεξαμενή που προορίζεται να αποκτήσει αυξανόμενο βάρος, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την αντίφαση. Μπορεί στη συνέχεια να ανακαλύψει ότι ορισμένες μάχες ταυτότητας, που κάποτε θεωρούνταν απαραίτητες, έχουν γίνει εκλογικά δυσκίνητες.

Και εδώ εγείρεται η υποψία μου. Τι γίνεται αν η υπέρβαση της αφύπνισης δεν είναι η επιστροφή της αριστεράς στον οικουμενισμό, την κοινωνική κεντρικότητα και την ατομική ελευθερία, αλλά απλώς η προσαρμογή της σε ένα νέο κοινωνικό και εκλογικό μπλοκ; Δεν υποστηρίζω ότι αυτό ισχύει απαραίτητα. Λέω ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση για να αγνοηθεί. Η πολιτική, άλλωστε, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια που εκφέρει, αλλά και από τους κοινωνικούς κόσμους που επιλέγει να αντιπροσωπεύει.

Σταυρώνοντας τη θάλασσα

Θεοφάνης Τάσης

Codex Skylitzes Matritensis / Bibliοteca Nacional de Madrid, Vitr. 26-2, Bild-Nr. 77, f 34 v. b.

Βυζαντινοί πυρπολούν με το υγρόν πυρ πλοίο του σφετεριστή του βυζαντινού θρόνου, Θωμά του Σλάβου ή Σκλαβηνού. Έργο αγνώστου που εικονογραφεί τις σελίδες του χειρόγραφου Σκυλίτζη, έργου του 12ου αιώνα. Σε αντίθεση με τη ρωσική και την κινεζική αυτοκρατορία, η βυζαντινή υπήρξε εξ αρχής ισχυρή ναυτική δύναμη βασίζοντας την ευημερία της σε αυτή.

Στέλιος Ράμφος, Η Ελλάδα των Ονείρων. Σπουδή στο συλλογικό μας φαντασιακό, Αρμός, Αθήνα 2020, 560 σελ.

Υφίσταται μια στενή σχέση μεταξύ της χριστιανικής εσχατολογικής θεώρησης του χρόνου και του ανολοκλήρωτου εκσυγχρονισμού του ελληνικού κράτους, λέει στο νέο βιβλίο του ο Στέλιος Ράμφος. Αυτή η σχέση είχε συνέπεια τη δημιουργία του ανθρωπότυπου του Νεοέλληνα που, πάσχοντας από ένα έλλειμμα ιστορικής συνείδησης, τελεί υπό την κυριαρχία του θυμικού αδυνατώντας να ωριμάσει πολιτικά. Για τον στοχαστή, η Ορθοδοξία συνέβαλλε στην διαμόρφωση ενός τρόπου ζωής μοιρολατρικού με κεντρικά γνωρίσματα την παθητικότητα λόγω ενός εγκλωβισμού στο παρελθόν, λειτουργώντας ως πρόσκομμα στην ανάπτυξη μιας κοσμικής ηθικής, αναγκαίας τόσο για τη δημιουργία κριτικών αλλά κυρίως υπεύθυνων πολιτών, όσο επίσης για την εύρυθμη λειτουργία μιας αξιοκρατικής και δημοκρατικής πολιτείας. Kριτική στις απόψεις του συγγραφέα, με έμφαση σε μια παράμετρο που απουσιάζει από τη θεώρησή του: την παράμετρο της θάλασσας. [ΤΒJ]

«Are you sure
That we are awake? It seems to me
That yet we sleep, we dream.»
William Shakespeare, A midsummer night’s dream

Η Ελλάδα των ονείρων αποτελεί την κατάληξη της εικοσαετούς περιπλάνησης του Στέλιου Ράμφου στα μεταλλεία της ελληνορθόδοξης ταυτότητας, που ξεκίνησε με τη διερεύνηση της ατομικότητας στη βυζαντινή και τη νεοελληνική ιστορία συγκριτικά με τη δυτικοευρωπαϊκή, διαμορφωθείσα από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, ατομικότητα, στον Καημό του Ενός (2001). Ακολούθησε στο Μυστικό του Ιησού το υπερηχογράφημα της ελληνορθόδοξης ελληνικής ατομικότητας με βάση την έννοια του νοήματος, όπως αυτό αποκαλύπτεται στην Καινή Διαθήκη, και συνεχίστηκε με τη σύγκριση της ιδανικής της μορφής, τον νηπτικό άγιο, με τη νεωτερική δυτική ατομικότητα. Στην Ελλάδα των ονείρων, ο Ράμφος αισθάνεται πλέον έτοιμος να εξορύξει στα βάθη της ελληνορθόδοξης ταυτότητας τα κοιτάσματα του ελληνικού κοινωνικού φαντασιακού με μια ερμηνευτική των ονείρων η οποία δεν είναι ψυχαναλυτική, αλλά ανθρωπολογική και κοινωνιολογική. «Με ενδιαφέρει ν’ αναδείξω την περιπέτεια του ανθρώπου της ελληνορθόδοξης ταυτότητος, η οποία ενώ βιβλικά συνυφαίνεται κατ’ ουσίαν με το ιστορικό γίγνεσθαι, κατέληξε να το απαρνιέται εν ονόματι της συντελειακής απορροφήσεων του παρόντος χρόνου και του κόσμου από μια αιωνιότητα τυποτελετουργικής υφής, οικειοποιούμενη ίσως ασυναίσθητα ανάλογη χειρονομία της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας» (σ. 13).

Προς τον Τρίτο Ναό

Maurizio Blondet

Εβραίοι προσεύχονται στο Τζαμί Αλ-Άκσα

Το Ισραήλ επέτρεψε την εβραϊκή λατρεία στο Τζαμί Αλ-Άκσα, σε μια άνευ προηγουμένου παραβίαση του status quo.

Για πρώτη φορά, οι Εβραίοι πιστοί επιτρέπεται να φέρουν βιβλία προσευχής στον ιερό τόπο των μουσουλμάνων. Το Ισλαμικό Βακφ καταγγέλλει μια «συστηματική διάλυση» της ιστορικής συμφωνίας.

Οι ισραηλινές αρχές επέτρεψαν επίσημα την εβραϊκή προσευχή μέσα στο Τζαμί Αλ-Άκσα στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ για πρώτη φορά, σε μια άνευ προηγουμένου παραβίαση του δεκαετιών status quo στον ιερό τόπο των μουσουλμάνων, αναφέρει το MEE

Σύμφωνα με μια παλαιστινιακή πηγή στο Ισλαμικό Βακφ στην Ιερουσαλήμ, η ισραηλινή αστυνομία επέτρεψε την Κυριακή στους Ισραηλινούς εποίκους που εισέβαλαν στον χώρο να φέρουν siddurim, ή εβραϊκά βιβλία προσευχής, και να απαγγέλλουν ομαδικές προσευχές.
Ενώ τέτοιες πρακτικές έχουν συμβεί στο παρελθόν, έχουν ως επί το πλείστον πραγματοποιηθεί χωρίς επίσημη έγκριση. Η απόφαση να τις εγκρίνει επίσημα σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή.

Παραβίαση του Status Quo: Μια «οργανωμένη πρακτική»

Η πηγή, η οποία ζήτησε να παραμείνει ανώνυμη, δήλωσε ότι αυτή η κίνηση αντιπροσωπεύει την τελευταία παραβίαση του status quo του χώρου. «Υπάρχει μια σημαντική διάκριση μεταξύ της επίσκεψης στον χώρο και της προσευχής εκεί», ανέφερε η πηγή. «Όταν έρχομαι στο σπίτι σας ως φιλοξενούμενος, μου επιβάλλετε τους κανόνες σας. Αλλά σήμερα έρχονται με τους δικούς τους κανόνες. Όταν η αστυνομία το επιτρέπει επίσημα, σημαίνει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ότι τους επιτρέπετε να θεσπίσουν τους δικούς τους κανόνες σε αυτόν τον χώρο. Αυτή είναι μια επίσημη παραβίαση του status quo».

Το status quo είναι μια δεκαετιών, διεθνώς αναγνωρισμένη συμφωνία που διέπει την πρόσβαση και τη διαχείριση του Τζαμιού Αλ-Άκσα.
Σύμφωνα με αυτή τη συμφωνία, ολόκληρο το συγκρότημα των 144 dunam (14,4 εκταρίων) αναγνωρίζεται ως αποκλειστικά ισλαμικός ιερός τόπος. Η ευθύνη για την πρόσβαση, την οργάνωση των προσευχών, τη συντήρηση και τις ανασκαφές βαρύνει το Ισλαμικό Βακούφ της Ιερουσαλήμ, το θρησκευτικό σώμα που διοικεί το τζαμί.

Ωστόσο, από την κατάληψη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ το 1967, το Ισραήλ έχει σταδιακά διαβρώσει το status quo και η επίσημη άδεια για την εβραϊκή προσευχή αντιπροσωπεύει το τελευταίο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Για χρόνια, οι ισραηλινές δυνάμεις αγνοούσαν τους Ισραηλινούς που προσεύχονταν στο Αλ-Άκσα κατά τη διάρκεια καθημερινών επιδρομών στον χώρο.

Θεοφάνης Μαλκίδης:Ο Έβρος αδειάζει, οι ξένοι αγοράζουν, η Άγκυρα προκαλεί

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης τη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό της Αλεξανδρούπολης Θράκη Νετ, μίλησε για τα λουκέτα υπηρεσιών, την αποτυχία μετεγκατάστασης νέων και την τουρκική προκλητικότητα – Ανησυχία για τις επενδύσεις Τούρκων και Βούλγαρων στη Θράκη

Είναι σαφές, ότι ο νομός Έβρου βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σειρά από σοβαρές προκλήσεις, που κυμαίνονται από την δημογραφική συρρίκνωση και τη φυγή των νέων έως την διαχρονική τουρκική προκλητικότητα.

Όσο τα προβλήματα αυτά παραμένουν ανεπίλυτα, τόσο εντείνονται οι φόβοι και η ανησυχία της τοπικής κοινωνίας για το δημογραφικό και γεωπολιτικό μέλλον όχι μόνο του Έβρου, αλλά ολόκληρης της Θράκης.

To «λουκέτο» των δημοσίων υπηρεσιών στον Έβρο και η έλλειψη υποδομών

Μετά από άρθρο του Θεοφάνη Μαλκίδη, το οποίο προκάλεσε έντονο προβληματισμό στην τοπική κοινωνία για τις πιέσεις που δέχεται η περιοχή, ο ίδιος βρέθηκε καλεσμένος στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ.

Στη συζήτηση με τον Σταύρο Παπαδόπουλο, ο κ. Μαλκίδης ανέλυσε διεξοδικά το σκεπτικό του και εξήγησε τις ανησυχίες που διατύπωσε.

Σχετικά με το «λουκέτο» των δημοσίων υπηρεσιών στον Έβρο, ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Για ποιο λόγο κλείνουν οι δημόσιες υπηρεσίες στον Έβρο;

Δεν έχει κόσμο. Ο Έβρος δεν μπορεί να είναι ούτε Κρήτη, ούτε Αθήνα, ούτε Θεσσαλονίκη. Άρα, λοιπόν, δεν μπορεί να μπει σε μια κατάσταση ζυγαριάς, ζημίας, ωφέλους, κόστους, κέρδους, προκειμένου μια τράπεζα, μια εφορία, ένα ταχυδρομείο ή οτιδήποτε άλλο εμφανίζεται ως δημόσια ή μη υπηρεσία να μην εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο ποσοστό ανθρώπων, έστω και μικρό. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ο Έβρος να αντιμετωπίζεται ως πολυεθνική ή ως επιχείρηση, η οποία πρέπει να κλείσει τα υποκαταστήματά της, προκειμένου να λειτουργήσει», τόνισε χαρακτηριστικά.

Σχετικά με την δυσκολία προσέλκυσης νέων στον Έβρο και την Θράκη, ο κ. Μαλκίδης εστιάζει στην αποτυχία του προγράμματος μετεγκατάστασης.

Παράλληλα, αντιπαραβάλλει την κατάσταση με την τακτική της γειτονικής Τουρκίας, ενώ αναδεικνύει την πραγματικότητα που βιώνει η περιοχή λόγω της έλλειψης κρίσιμων και υποστηρικτικών υποδομών.

Το Μανιφέστο της Αριστεράς χωρίς Woke: Να τι γράφει η Σούζαν Νάιμαν

Alessio Mannino - 26 Αυγούστου 2026

Πηγή: Inside Over

Η αριστερά ξεκινά ξανά από... τον δέκατο όγδοο αιώνα. Αυτή η κάπως ανόητη μικρή φράση που χρησιμοποιείται για να χλευάσει την συνεχιζόμενη κρίση ταυτότητας της ιταλικής αριστεράς συνοψίζει τέλεια τη σκέψη της Σούζαν Νάιμαν, μιας Αμερικανίδας φιλοσόφου που μετακόμισε στη Γερμανία, στο Φόρουμ του Αϊνστάιν στο Πότσνταμ. Η Νάιμαν έκανε όνομα σε ανύποπτες εποχές, ήδη από το 2025, με ένα βιβλίο που θα μπορούσε τώρα να είναι το μανιφέστο της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και του Τζουζέπε Κόντε : Η Αριστερά Δεν Είναι Woke (Utet, 2025). Η οριστική διατύπωση, στην πραγματικότητα, υποκρύπτει μια υποθετική: για τη Νάιμαν, η Αριστερά δεν θα έπρεπε να είναι woke. Κάτι που απέχει πολύ από το να είναι δεδομένο.

Μεταξύ διαθεματικότητας και κουλτούρας ακύρωσης

Ο όρος «Woke» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κουλτούρα που γεννήθηκε από τις αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες του κινήματος Black Lives Matter το 2013 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα καθαρά αμερικανικό φαινόμενο που έχει τις θεωρητικές του ρίζες στη διαθεματικότητα (intersectionality), την ιδέα της σύνδεσης ισχυρισμών φυλετικής, έμφυλης, κοινωνικής και οικονομικής ταυτότητας, της ανάδειξής τους έναν προς έναν, της πρόσθεσής τους και της διασταύρωσής τους. Με την πάροδο των ετών, έχει συμπέσει με την καταγγελία κάθε διακριτής διάκρισης, ακόμα και εκεί που κανείς δεν είχε ονειρευτεί ποτέ να την υποστεί. Το αποτέλεσμα ήταν μια έκρηξη διορθωτικών εφευρέσεων και απαιτήσεων για λογοκρισία: από τη γραπτή γλώσσα (το schwa και τον αστερίσκο) έως τη θεσμική γλώσσα («εορταστική περίοδος» αντί για «Χριστούγεννα»), από τις σεξουαλικές σχέσεις («κιτ συναίνεσης» πριν από την ολοκλήρωση της σεξουαλικής επαφής) έως τις αυτοδηλώσεις του αντιληπτού φύλου (μη δυαδικό, ρευστό φύλο, queer φύλο σε πανεπιστημιακές φόρμες), από την τέχνη και τη λογοτεχνία («γυναικοκτονία» του Ντον Χοσέ στην Κάρμεν του Μπιζέ), στον κινηματογράφο (όχι στη Χιονάτη της Disney, το θύμα ενός μη συναινετικού φιλιού). Κ.λπ., κ.λπ., μέχρι το σημείο της φθίνουσας μισαλλοδοξίας με τη μορφή της κουλτούρας της ακύρωσης, της παραμόρφωσης αγαλμάτων και της φαντασιώσεων για την ηθικολογική επανεγγραφή των βιβλίων ιστορίας.

Η κοινωνία χωρίζεται σε φυλές

Ροτζάβα: Τι πήραν και τι έχασαν οι Κούρδοι της Συρίας

Του Πάνου Πικραμένου

Ο Μαζλούμ Αμπντί, μέχρι προχθές αρχηγός των SDF, διορίστηκε με προεδρικό διάταγμα σύμβουλος της Προεδρίας της Συρίας. Είναι ίσως η χαρακτηριστικότερη εικόνα της νέας πραγματικότητας: η Ροτζάβα χάνει την προηγούμενη de facto αυτονομία της, αλλά τμήμα της ισχύος της μεταφέρεται μέσα στο συριακό κράτος. 

Γλώσσα και εκπαίδευση

-Πήραν επίσημη αναγνώριση της κουρδικής και ένταξή της στο κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα, με δυνατότητα διδασκαλίας κρίσιμων μαθημάτων -ιστορία, γεωγραφία, κοινωνικές επιστήμες και φιλοσοφία- στα κουρδικά αντί στα αραβικά.

+Δεν έχουν ακόμα συνταγματική κατοχύρωση της κουρδικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στη Συρία 

Ιθαγένεια και ταυτότητα

- Αποκαθίσταται η συριακή ιθαγένεια Κούρδων που είχαν στερηθεί την υπηκοότητα με την απογραφή του 1962, ενώ με προεδρικό διάταγμα αναγνωρίζονται ρητά η κουρδική ταυτότητα και τα γλωσσικά και πολιτισμικά δικαιώματά τους.

+Δεν υπάρχει ακόμη συνταγματική κατοχύρωση των Κούρδων ως ιδιαίτερης εθνικής συνιστώσας ούτε των συλλογικών τους δικαιωμάτων, ούτε ομοσπονδιακή κρατική υπόσταση.

Στρατός και διοίκηση

- Κουρδικές ταξιαρχίες εντάσσονται οργανωμένα στον συριακό στρατό. Ο Σιπάν Χάμο είναι υφυπουργός Άμυνας και υπηρετεί στην ανώτατη στρατιωτική δομή της Ανατολικής Περιφέρειας, με αρμοδιότητα Χασάκα, Ράκα και Ντέιρ εζ-Ζορ -δηλ και εκτεταμένων αραβικών περιοχών.

Ο Καπετάν-Λαφύρας και ο Χασάπης της Βοσνίας

Του Χαράλαμπου Μηνάογλου

Ανάμεσα στον Κολοκοτρώνη και τον Μλάντιτς υπάρχουν πάρα πολλές ομοιότητες. Ανήκουν και οι δύο στην παράδοση των ορθόδοξων πολεμιστών που προσέφεραν στην πατρίδα και ανέλαβαν την ευθύνη του πολέμου, όταν οι άλλοι έκαναν πίσω. Αμφότεροι θυσίασαν ακόμη και παιδιά τους στον αγώνα για την πατρίδα. Αμφότεροι φυλακίστηκαν από τους ξενοκίνητους κατοπινούς ηγέτες της πατρίδας (εδώ ο Μλάντιτς μοιάζει περισσότερο αδικημένος, καθώς παραδόθηκε από τους δικούς του στους ξένους να δικαστεί, να φυλακιστεί και να πεθάνει φυλακισμένος, ενώ ο Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε και φυλακίστηκε από "Έλληνες" δικαστές, ενώ έλαβε και χάρη και απεβίωσε με τιμές). 

Οι ομοιότητές τους είναι πάρα πολλές, αλλά θα επικεντρωθούμε ίσως στην πλέον σημαντική για όλους εμάς τους απολειπόμενους, το γεγονός ότι αμφότεροι καθυβρίζονται και μετά θάνατον από αυτούς που έχουν πάρει ως λάφυρο την Ελλάδα.

 Τα γεννήματα του σημιτικού καθεστώτος στην Ελλάδα, το οποίο, ας μην απατώμεθα, ελέγχει την χώρα σήμερα δια της τότε νεολαίας του περισσότερο από ό,τι την ήλεγχε στα χρόνια του Σημίτη, από τότε μέχρι και σήμερα επιμένουν να αποκαλούν τον Κολοκοτρώνη, Καπετάν-Λαφύρα. 

Οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που σήμερα επιχαίρουν για τον θάνατο του Μλάντιτς και τα ΜΜΕ τους, δηλαδή το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ στην Ελλάδα, ανεβάζουν από χθες κείμενα στα οποία ο τίτλος είναι πάντα "πέθανε ο Χασάπης της Βοσνίας" ή κάτι παρόμοιο. Είναι απίστευτο αυτό που παρακολούθησα χθες τουλάχιστον στο ΦΒ, όπου σε κάθε τέτοια ανάρτηση στις σελίδες των καθιερωμένων ΜΜΕ υπήρχαν από κάτω δεκάδες σχόλια υποστήριξης στον Μλάντιτς και με δεκάδες (σε κάποιες περιπτώσεις και εκατοντάδες) ακολούθους κάθε σχόλιο. Η προπαγάνδα σπίλωσης του Μλάντιτς (ακόμη και αν δεχθούμε ότι το ΔΠΔ δεν έπεσε σε δικαστική πλάνη και όσα καταλόγισε στον Μλάντιτς ισχύουν και πάλι πρόκειται για επιχείρηση σπίλωσής του το να αποκαλείται "Χασάπης της Βοσνίας" από τα ελληνικά ΜΜΕ, την στιγμή που κανένα από αυτά δεν χαρακτηρίζει "Χασάπη της Γάζας" τον Νετανιάχου για τα πολύ εκτενέστερα, φρικωδέστερα και διαρκή εγκλήματά του σε βάρος αμάχων, που του αποδίδονται από το ίδιο δικαστήριο, και το κυριότερο, που τα παρακολουθούμε σχεδόν ζωντανά καθημερινά) και του Κολοκοτρώνη ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτό είναι σαφές. Αλλά γιατί τότε επιμένουν; 

Πόσο σημαντικό είναι το Ευαγγέλιο για τον κ. Αμβρόσιο Λενή;

Είχε αναρτηθεί αναρτήσει πριν 8,5 χρόνια. Επίκαιρο*!

1.

Τους Χριστιανούς που παίρνουν τοις μετρητοίς το Ευαγγέλιο, το οποίο λέει πως «ο Θεός αγάπη εστί» και πως το μείζον που θα μείνει αιώνιο είναι η αγάπη*, ο κ. Αμβρόσιος Λενής τους χλευάζει εδώ και πολύν καιρό ως «αγαπούληδες του Θεού». 

2.

Ο κ. Αμβρόσιος Λενής φέρεται να είπε στην απολογία του: «Το φτύστε τους είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε». Αυτό που προφανώς υπολογίζει ο κ. Αμβρόσιος Λενής είναι ο νόμος, και γι’ αυτό δεν κάνει πράξη την επιθυμία του. Αλλά το θέμα είναι άλλο: Πόσο υπολογίζει το Ευαγγέλιο, το οποίο μετακινεί το κέντρο βάρους στην  π ρ ό θ ε σ η   του ανθρώπου, και θεωρεί υπόλογο αυτόν που επιθυμεί να πράξει αλλά εμποδίζεται από διαφόρους εξωτερικούς λόγους**. 

Ο κ. Αμβρόσιος Λενής φέρει την ιδιότητα επισκόπου της ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το θέμα δεν είναι αν πρόκειται για αμαρτωλό άνθρωπο ή όχι. Όλοι αμαρτωλοί είμαστε. Το θέμα είναι ότι ως επίσκοπος οφείλει να «ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας», πράγμα για το οποίο οι Χριστιανοί προσευχόμαστε σε κάθε θεία Λειτουργία. Σοφά η θεία Λειτουργία δεν θεωρεί δεδομένο ότι ο επίσκοπος αυτόματα και μαγικά ορθοτομεί, αλλά ζητεί από τους πιστούς να εύχονται ώστε ο επίσκοπος όντως να ορθοτομεί.

Ταμέρ Τσιλινγκίρ για Κυρίζογλου: «Η Βανδή πήρε θέση – Εσείς εκπροσωπούσατε τον ποντιακό λαό»

Με ένα αιχμηρό άρθρο στο Geopolitico.gr, ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά την ανάρτηση του Νίκου Μιχαηλίδη για τη φωτογραφία του προέδρου της ΚΕΔΕ, Λάζαρου Κυρίζογλου, μπροστά από την προσωπογραφία του Μουσταφά Κεμάλ.

Η φωτογραφία ελήφθη κατά τη συνάντηση του κ. Κυρίζογλου με τον δήμαρχο Ματσούκας, Koray Koçhan, στο πλαίσιο της προσκυνηματικής επίσκεψης στον ιστορικό Πόντο. Η δημοσιοποίησή της προκάλεσε αντιδράσεις, ιδιαίτερα μεταξύ μελών και εκπροσώπων της ποντιακής κοινότητας.

Ο Νίκος Μιχαηλίδης είχε χαρακτηρίσει τη φωτογραφία προσβολή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, γράφοντας:

«Διάφοροι αυτοδιοικητικοί της ΝΔ διακατέχονται από μια ελαφρότητα στον τρόπο που επιτρέπουν να φωτογραφίζονται μπροστά στον σφαγέα των προγόνων τους. Γιατί, κύριε Κυρίζογλου; Το θέμα πλέον έχει ξεφύγει. Είναι προσβολή για τα θύματα της Γενοκτονίας. Ντροπή».

Η απάντηση Κυρίζογλου

Ο Λάζαρος Κυρίζογλου απάντησε με σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για «λαϊκιστική και απρόκλητη επίθεση». Υποστήριξε ότι ο Νίκος Μιχαηλίδης δεν αναφέρθηκε στις ουσιαστικές παρεμβάσεις που πραγματοποίησε για τη συντήρηση και την ανακαίνιση των Μονών Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος και Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα.

Σε αυτόν τον βούρκο, δεν έχουμε θέση…

Για να τελειώνουμε και με αυτό: 

Η προσπάθεια πολιτικοποίησης του ποδοσφαίρου στις μέρες μας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι διάτρητη ιδεολογικοπολιτικών (αριστερών) επιχειρημάτων. 

Η ομαδάρα σας έγινε τέτοια από μαύρο χρήμα και ξεκάθαρα παρακρατικούς μηχανισμούς. Με εμπόριο ναρκωτικών, όπλων, παιδικής πορνείας, Trafficking, εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων κ.α παράνομες και κυρίως ανήθικες δραστηριότητες. Το ότι προτεραιότητά σας είναι η αγάπη σας για την μπαλίτσα και όχι οι νεκροί μάρτυρες του Noor, οι κουμπουροφόροι πρόεδροι μέσα στα γήπεδα, οι 6.500 χιλιάδες νεκροί στο  Μουντιάλ του Κατάρ - "δούλοι" της αγάπης σας για την μπαλίτσα, δηλώνει την υποκριτική και κενής περιεχομένου στάση σας, σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο. 

Κάθε είδους γήπεδο που εντός του παίζονται εκατομμύρια είναι εκτροφείο φασιστών. Ουσιαστικά μέσα σε αυτά νομιμοποιείται η θεωρία των δυο άκρων. Οι δε «αντιφασίστες» εκτός του οτι ψάχνουν ύπαρξη μέσα απο το δήθεν «αντιφασιστικό» κίνημα,  στην ουσία είναι πελάτες που συντηρούν ένα σάπιο καθεστώς, ένα εσμό, που μόνο ως αθλητισμός δεν λογίζεται. Διαφορετικά χωρίς αυτούς και με ταξικό πρόσημο για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, δεν θα υπήρχαν οι μαφιόζοι «επιχειρηματίες» τους. Η εποχή των αγωνιστών αθλητών στις νεοιμπεριαλιστικές συνθήκες που βιώνουμε, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Τάκης Μοσκώφ 

Παρακάτω ενα εξαιρετικό κείμενο του Βασίλη Σιώκου 

_____****_____

Σε αυτόν τον βούρκο, δεν έχουμε θέση…

Βασίλη Σιώκου 

[... Σε αυτές τις συνθήκες μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει η αναζήτηση «καλών» και κακών». Πρόκειται για ανοιχτή σύγκρουση με όρους που παραπέμπουν ευθέως σε πρακτικές μαφίας. Η Αριστερά πριν από όλα επιβάλλεται να «κρατήσει τη μύτη της μακριά» και να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του συστήματος, όπως εκφράζεται στο ποδόσφαιρο. Να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του πολιτικού προσωπικού που πλέον δεν χωρίζεται σε κόμματα αλλά ανάλογα με τον ολιγάρχη στον οποίον είναι υποταγμένο.

Την ίδια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιηθεί πως οι εποχές που μιλούσαμε για «λαϊκές ομάδες» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η Μπαρτσελόνα του εμφυλίου δεν υφίσταται, η Λίβερπουλ των λιμενεργατών επίσης, η Ομόνοια των κομμουνιστών το ίδιο (για να μην αναφερθούμε σε ελληνικές). Περιθωριακά παραδείγματα όπως η Σεντ Πάουλι ή η Λιβόρνο είναι ακριβώς αυτό, περιθωριακά. Το σύστημα έχει θωρακιστεί και ή παίζεις με τους όρους του ή αποβάλλεσαι. Η ταύτιση  συμμοριών με δίχρωμα κασκόλ (γιατί αυτές κατεβαίνουν στον δρόμο) με εποχές του Ντουρούτι ή με τις αναλύσεις του Τολιάτι ή με τις αναφορές του Γκαλεάνο στο ποδόσφαιρο της Ν. Αμερικής πριν 50 χρόνια είναι μάλλον φαντασίωση, στην καλύτερη περίπτωση και ας μην αναζητήσουμε τη χειρότερη.

Αν θυμηθούμε όσα είπαμε παραπάνω για τις «συμμαχίες», θα δούμε πως το κεφάλαιο δεν έχει ούτε πατρίδα, ούτε θεό, ούτε και ομάδα. Η δουλειά της Αριστεράς, και κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, είναι αυτήν την απλή αλήθεια να την κάνει κτήμα της κοινωνίας. Η αγάπη για ένα άθλημα δεν έχει καμιά σχέση με το απεχθέστερο πρόσωπο του καπιταλισμού που εκφράζουν οι συγκεκριμένοι ολιγάρχες. Η αλήθεια είναι απλή, να την κοινωνήσουμε δύσκολο, απέναντι υπάρχει ένας απίστευτος στρατών συμφερόντων με ΜΜΕ. ...] 

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ...

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1HAFeK8RZ3/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΡΑΤΚΟ ΜΛΑΝΤΙΤΣ - Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ "ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ"

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ!

ΤΟΥΣ ΖΗΛΕΨΕ ΚΑΙ Ο ΧΙΜΛΕΡ!

Δικάστηκαν με τον τρόπο των στρατοδικείων της Βέρμαχτ και των δικαστηρίων των SS (γερμανικά: SS- und Polizeigerichte).
Τότε που ο Χάινριχ Χίμλερ είχε τον τελικό λόγο.

_________________

Το κείμενο που ακολουθεί του Γιάννη Ραχιώτη

 Ο Ρατκο Μλάντιτς πέθανε χθες μετά απο χρόνια προβλήματα υγείας, στο αναρρωτήριο των φυλακών του Scheveningen στη Χάγη . Μέχρι την τελευταία στιγμή του αρνήθηκαν νοσηλεία σε Νοσοκομείο . 

Τα τελευταία  χρόνια  είχε υποβάλλει μέσω των δικηγόρων του επανειλλημμένα αιτήματα νοσηλείας  σε νοσοκομεία που απορρίφθηκαν όλα . Πρακτικά ήταν χωρις περίθαλψη, όπως και όλοι οι Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί κρατούμενοι που δικάστηκαν από τους νικητές γιατί τηρήσαν τον όρκο τους και υπεράσπισαν τη χώρα τους.

 Πριν 7-8 χρόνια οι δικηγόροι του, εν όψει της άρνησης να του δώσουν πρόσβαση σε νοσηλεία, προσέφυγαν στο αρμόδιο   “ δικαστήριο”, δηλαδή ένα είδος “ υπολειμματικού” δικαστικού μηχανισμού που έχει επινοηθεί μετά τη διάλυση των στημένων  δικαστηρίων των νικητών της 10ετίας του ‘90. Το “δικαστήριο”  αυτό επικύρωσε σε 1ο και 2ο βαθμό  την άρνηση του διοικητικού μηχανισμού της φυλακής να του επιτρέψει νοσοκομειακή περίθαλψη. Τότε ήταν ήδη 75 χρόνων.

Η Ανατομία της Δημοσιονομικής Υφαρπαγής

Η Ανατομία της Δημοσιονομικής Υφαρπαγής:

Καταπιεστική Φορολογία, Πρωτογενή Πλεονάσματα και η Αποστράγγιση των Νοικοκυριών

• Σπύρος Στάλιας | Ph.D. Οικονομολόγος

Εισαγωγή: Η Θεωρητική Αυταπάτη των Μνημονίων και η Πραγματικότητα των 16 Ετών

Η επιβολή των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα δεν αποτελούσε απλώς ένα πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης, αλλά την πλήρη εφαρμογή του κλασικού νεοφιλελεύθερου υποδείγματος. Το αφήγημα των δανειστών και των εγχώριων υποστηρικτών τους οικοδομήθηκε πάνω σε μια σειρά αλληλένδετων υποθέσεων:

• Δημοσιονομική Προσαρμογή & Δημόσια Αποταμίευση: 

Η βίαιη περικοπή των δημοσίων δαπανών και η υπερφορολόγηση θα δημιουργούσαν πρωτογενή πλεονάσματα (G - T < 0) . Αυτά, πέραν της αποπληρωμής των τόκων, λογίζονταν ως «κρατική αποταμίευση» (S_g = T - G > 0), η οποία υποτίθεται ότι θα αύξανε τη συνολική εθνική αποταμίευση και θα πίεζε τα επιτόκια προς τα κάτω.

• Εσωτερική Υποτίμηση & Εξωτερικός Τομέας: 

Η δραστική συμπίεση του μοναδιαίου κόστους εργασίας (ULC) μέσω της μείωσης μισθών και συντάξεων θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα τιμών, μετατρέποντας το εμπορικό ισοζύγιο σε πλεονασματικό (X > M).

• Συσσώρευση Ιδιωτικών Αποταμιεύσεων: 

Η εισροή πόρων από το εξωτερικό πλεόνασμα (X > M) θα υπεραντιστάθμιζε τη δημοσιονομική αφαίρεση, τροφοδοτώντας τις καθαρές ιδιωτικές αποταμιεύσεις (S_p).

• Το Δόγμα S = I: 

Οι συσσωρευμένες εθνικές αποταμιεύσεις (δημόσιες και ιδιωτικές) θα μετατρέπονταν αυτόματα σε παραγωγικές επενδύσεις (I), πυροδοτώντας την αναπτυξιακή επανεκκίνηση.

Μετά από δεκαέξι χρόνια 

Μετά από δεκαέξι χρόνια λιτότητας, η εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας αποδεικνύει ότι το υπόδειγμα αυτό προσέκρουσε στη θεμελιώδη λογιστική ταυτότητα των εθνικών λογαριασμών:

S = I + (G - T) + (X - M)

Η δημοσιονομική πολιτική  της Γενικής Κυβέρνησης προβάλλεται ως υπόδειγμα σταθερότητας. Ωστόσο, η αυστηρή οικονομετρική και τομεακή εξέταση αποκαλύπτει ότι το κρατικό πλεόνασμα δεν συνιστά προϊόν αναπτυξιακού δυναμισμού, αλλά το μαθηματικό αποτέλεσμα μιας βίαιης αφαίρεσης ρευστών πόρων από τον ιδιωτικό τομέα των νοικοκυριών. 

1. Η Αριθμητική της «Ευημερίας»: Πρωτογενές vs. Τελικό Ισοζύγιο

Η λογιστική αποτύπωση των κρατικών ροών αποτυπώνει το μέγεθος της πρωτογενούς φορολογικής αφαίρεσης. Σύμφωνα με τα πρωτογενή δεδομένα εκτέλεσης του προϋπολογισμού και της ΕΛΣΤΑΤ, τα συνολικά έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης διαμορφώθηκαν στα 124,1 δισ. ευρώ, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες (εξαιρουμένων των τόκων) περιορίστηκαν στα 112,0 δισ. ευρώ.

• Πρωτογενές Ισοζύγιο = Έσοδα (124,1 δισ.) − Πρωτογενείς Δαπάνες (112,0 δισ.) = +12,1 δισ. €

Το πρωτογενές αυτό πλεόνασμα των 12,1 δισ. ευρώ (περίπου 5,5%–6,0% του ΑΕΠ) υφίσταται την αφαίρεση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Η δαπάνη για καθαρούς τόκους ανήλθε στα 7,8 δισ. ευρώ, οδηγώντας στο τελικό ταμειακό πλεόνασμα:

Ο Μόργκενταου αποδομεί τα επιχειρήματα των Οθωμανών – Η ισχυρή φωνή που αποκάλυψε τη Γενοκτονία των πληθυσμών Οι μαρτυρίες του Αμερικανού πρεσβευτή αποκαλύπτουν το οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Πρώτη ανάρτηση 18/7/26

Η φωτογραφία με τη λεζάντα «Απελπισία: Μια μάνα –από τους χιλιάδες εκτοπισμένους των Τούρκων– ανάμεσα στα νεκρά σώματα των πέντε παιδιών της που δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους», δημοσιεύθηκε μαζί με το άρθρο του Μόργκενταου (πάνω αριστερά) στο The Red Cross Magazine τον Μάρτιο του 1918

Ο Χένρι Μόργκενταου (Henry Morgenthau Sr.), Αμερικανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1913-1916, υπήρξε η πιο ισχυρή φωνή της διεθνούς κοινότητας που κατήγγειλε το οργανωμένο σχέδιο των Νεότουρκων για τον αφανισμό των χριστιανικών μειονοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.


Μέσα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Τα μυστικά του Βοσπόρου (Ambassador Morgenthau’s Story) και την επίσημη διπλωματική του αλληλογραφία, κατέγραψε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το βιβλίο Τα μυστικά του Βοσπόρου

Στο έργο του, ο Μόργκενταου αποδομεί το επιχείρημα της οθωμανικής κυβέρνησης ότι οι εκτοπίσεις ήταν «στρατιωτική αναγκαιότητα». Περιγράφει μάλιστα τη συστηματική διαδικασία εξόντωσης που ξεκίνησε με τον αφοπλισμό των χριστιανών στρατιωτών και τη μεταφορά τους στα περιβόητα «Τάγματα Εργασίας» (Amele Taburlari), όπου πέθαιναν από την πείνα, τις κακουχίες και τις εκτελέσεις.

«Όταν οι τουρκικές αρχές έδιδαν τις διαταγές για αυτές τις εκτοπίσεις, απλώς υπέγραφαν το ένταλμα θανάτου μιας ολόκληρης φυλής· το κατάλαβαν καλά αυτό και στις συνομιλίες τους μαζί μου δεν έκαναν καμία προσπάθεια να αποκρύψουν το γεγονός.» 

(πηγή: Henry Morgenthau, Τα μυστικά του Βοσπόρου.)

Η Ατομική μας Λιποταξία δεν ήθελε κόπο αλλά τρόπο

Η γενιά που συνέθλιψε το παρελθόν και το μέλλον για ένα διαρκές παρόν.

Αλέξανδρος Τσίγγος
Αυγούστου 2026

Η δίκη που έγινε χωρίς δικαστήριο

Στη Βαρσοβία, τον Δεκέμβριο του 1970, ο Βίλι Μπραντ γονάτισε μπροστά στο μνημείο του γκέτο. Ένας άνθρωπος που είχε αντισταθεί στον ναζισμό γονάτισε εκ μέρους εκείνων που δεν είχαν αντισταθεί. Αυτή είναι η κλασική φορά της συλλογικής ενοχής. Κατεβαίνει από τους πατέρες στους γιους, και οι γιοι απολογούνται για λογαριασμό των πατέρων. Ο Καρλ Γιάσπερς, μέσα στα ερείπια του 1946, ξεχώρισε τέσσερα είδη ενοχής. Ποινική, πολιτική, ηθική, μεταφυσική. Και όρισε ότι η πολιτική βαραίνει όλους τους πολίτες ενός κράτους που έπραξε το κακό, ακόμη κι όσους δεν σήκωσαν το χέρι.

Στην Ελλάδα συνέβη κάτι που δεν το προβλέπει καμία τυπολογία. Μια ολόκληρη γενιά αντέστρεψε τη φορά. Δεν κληρονόμησε την ενοχή των γονιών της. Την κατασκεύασε.

Η γενιά μου έστησε στους γονείς της μια δίκη που δεν έγινε ποτέ σε αίθουσα. Το κατηγορητήριο ήταν πλούσιο. Η ανοχή στη χούντα, ο συντηρητισμός, το «τι θα πει ο κόσμος», η σιωπή τους, η αυστηρότητά τους, τα δικά τους πεπραγμένα φορτωμένα πάνω μας ως λογαριασμός. Και με αυτό το κατηγορητήριο αγοράσαμε κάτι πολύτιμο. Το δικαίωμα να μην τους οφείλουμε τίποτα. Δεν εγκαταλείπεις τον πατέρα σου. Εγκαταλείπεις τον ένοχο! Πρώτα ήρθε η καταδίκη, ύστερα το παρκάρισμα στη μοναξιά του διαμερίσματος ή του γηροκομείου. Και το παρκάρισμα, χάρη στην καταδίκη που είχε προηγηθεί, έμοιαζε πια σχεδόν με απονομή δικαιοσύνης. Η δίκη των γονιών μας υπήρξε πράξη απαλλαγής. Της δικής μας απαλλαγής.

Η πατροκτονία χωρίς ενοχή

Ο Φρόυντ, στο «Τοτέμ και Ταμπού», αφηγείται τον ιδρυτικό μύθο του πολιτισμού. Οι γιοι σκοτώνουν τον πατέρα και ύστερα τους κατατρώει η ενοχή. Από αυτή την ενοχή γεννιέται ο νόμος, η απαγόρευση, η κοινωνία. Ο νεκρός πατέρας γίνεται ισχυρότερος από τον ζωντανό, γιατί η μνήμη του θεμελιώνει την υποχρέωση.

Λου Γιούρενεκ: Η Καταστροφή της Σμύρνης παραμένει ανοιχτή πληγή για τον ελληνισμό

Πρώτη ανάρτηση 1/10/23

Δημοσθένης Γκαβέας

Η καταστροφή της Σμύρνης είναι μια πληγή που ακόμη δεν έχει κλείσει και η Ελλάδα δεν έχει συμβιβαστεί πλήρως με τα γεγονότα του 1922, υπάρχει μια επιβεβλημένη σιωπή, εν αντιθέσει με την περίπτωση των Εβραίων και των Αρμενίων, σχολιάζει μεταξύ άλλων ο Αμερικανός συγγραφέας Λου Γιούρενεκ με αφορμή το βιβλίο του «Η Μεγάλη φωτιά-Σμύρνη Σεπτέμβριος 1922» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.


Ο ίδιος δηλώνει σοκαρισμένος με την ιστορική λήθη που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία και υπογραμμίζει την ανάγκη για την έναρξη ενός εθνικού διαλόγου.

«Η Μεγάλη Φωτιά» είναι ένα ιστορικό αφήγημα που πραγματεύεται όχι μόνο την καταστροφή της Σμύρνης, αλλά και τα γεγονότα που προηγήθηκαν αυτής.

Δίνει ανάγλυφα τη γεωπολιτική της εποχής στη Μέση Ανατολή, κάνοντας αναφορά στην «πετρελαϊκή διπλωματία» των μεγάλων δυνάμεων και τολμά να προχωρήσει σε συγκρίσεις με το σήμερα.

«Η καταστροφή της Σμύρνης περιλαμβάνει πλήθος παράλληλων ιστοριών. Αυτή του πετρελαίου συγκαταλέγεται μεταξύ των πλέον σημαντικών. Η προσπάθεια εξασφάλισης των πετρελαϊκών αποθεμάτων ήταν εκείνο που οδήγησε στη λήψη αποφάσεων, οι οποίες με τη σειρά τους οδήγησαν στα γεγονότα της Σμύρνης» αναφέρει σε ένα σημείο του βιβλίου του, ενώ κάπου αλλού γράφει: «Οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν εντονότερα στις πολιτικές ισορροπίες και έριδες της περιοχής καθώς επιχειρούσαν να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους στα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής».


Όμως η ιστορία που αφηγείται ο Γιούρενεκ είναι ανθρωποκεντρική. Αποτυπώνει το δράμα των λαών της περιοχής, τις σφαγές του χριστιανικού πληθυσμού και καταλήγει στη μεγάλη φυγή του ελληνικού στοιχείου από τη Σμύρνη.

Λουτράκι: από την καζίνο-κεντρική οικονομία στην οικονομία της ταυτότητας του τόπου

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

Il nostro patrimonio territoriale

Το νερό και οι ιαματικές πηγές, η θάλασσα και τα Γεράνεια, το Ηραίο και τα Ίσθμια, το αγροτικό και φυσικό τοπίο, η τοπική παραγωγή, η γαστρονομία, η ιστορία, ο πολιτισμός και η γνώση των ανθρώπων του αποτελούν τα δικά μας συμβολικά κεφάλαια.

Ο Ιταλός πολεοδόμος Alberto Magnaghi χρησιμοποιεί τον όρο il patrimonio territoriale για να περιγράψει το σύνολο της φυσικής, ιστορικής, πολιτιστικής, παραγωγικής και κοινωνικής κληρονομιάς ενός τόπου.

 Όχι ως κάτι στατικό που απλώς παραλάβαμε από το παρελθόν, αλλά ως ένα ζωντανό κεφάλαιο που μπορεί να παράγει γνώση, εργασία, παραγωγή και μια διαφορετική αναπτυξιακή προοπτική.

Στην Ελλάδα, ο καθηγητής Δημήτρης Γούσσιος έχει κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση, μέσα από τη μελέτη της εδαφικής ανάπτυξης και της ενεργοποίησης των τοπικών πόρων: της παραγωγής, της γνώσης, της πολιτιστικής κληρονομιάς, του αγροτικού χώρου και των ανθρώπινων δικτύων που μπορούν να συγκροτήσουν ένα ολοκληρωμένο τοπικό παραγωγικό σύστημα.

Οι δύο αυτές προσεγγίσεις συναντώνται σε μια βασική ιδέα:

Η ανάπτυξη ενός τόπου οικοδομείται πάνω στην ταυτότητα, στους πόρους, στη γνώση και στους ανθρώπους του.

Στο Λουτράκι αυτό το κεφάλαιο βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Και αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη συζήτηση που έπρεπε να έχουμε ανοίξει εδώ και χρόνια.

◆ Η απόφαση για τη μετατροπή

Η απόφαση για τη μετατροπή της κοινοπραξίας σε Ανώνυμη Εταιρεία ελήφθη.

Για το τίμημα των 900.000 ευρώ υπήρξαν έντονες αντιδράσεις και προσωπικά θεωρώ ότι οι ενστάσεις αυτές έχουν ουσιαστική βάση, ιδιαίτερα σε σχέση με την αξία των ακινήτων.

Όσο για τον χρονικό ορίζοντα των ενενήντα εννέα χρόνων( 99), ένας επενδυτής, ιδιαίτερα όταν καλείται να επενδύσει σημαντικά κεφάλαια, χρειάζεται ασφάλεια και έναν μακροχρόνιο ορίζοντα.

Άλλωστε, τα 99 χρόνια έχουν πάψει προ πολλού να αποτελούν κάτι πρωτόγνωρο στη χώρα μας. Εδώ και χρόνια βλέπουμε δημόσια περιουσία, υποδομές και δικαιώματα εκμετάλλευσης να εντάσσονται σε τέτοιους μακρούς χρονικούς κύκλους.

Είναι, θα έλεγα, μια μετάβαση από την παλιά αποικιοκρατία των εδαφών σε μια σύγχρονη μορφή οικονομικής εξάρτησης. Μία ακόμη πειθαρχία στους κανόνες των δανειστών, συνέχεια μιας πολιτικής που εδώ και χρόνια εφαρμόζεται με το λεξιλόγιο της «μεταρρύθμισης» και της «αποδοτικότητας».

Πώς ο ακροδεξιός μύθος των «ενόχων Κούρδων» ξεπλένει τα εγκλήματα της Άγκυρας

Πρώτη ανάρτηση 26/1/26

Του Πάνου Πικραμένου 

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση μου για την αδιαφορία μεγάλου τμήματος της  Αριστεράς για τους Κούρδους, εμφανίστηκε μια άλλη κατηγορία σχολίων από άτομα που θεωρούν ότι δεν πρέπει να τους στηρίζουμε επειδή «συμμετείχαν στις γενοκτονίες της Μικράς Ασίας».

Όσοι συμμετείχαμε ενεργά στην κουρδική επανάσταση τις περασμένες δεκαετίες, δεν ήρθαμε αντιμέτωποι μόνο με την αδιαφορία και την εχθρότητα της Αριστεράς, αλλά και με το φυλετικό μίσος της Ακροδεξιάς. Γιατί οι Κούρδοι, ως μουσουλμάνοι στην πλειονότητά τους και αλλοδαποί στην Ελλάδα, δεν χωρούσαν στο εθνικιστικό της Σύμπαν.

Εκεί εντοπίσαμε την προέλευση αυτού του επιχειρήματος που διαδιδόταν συστηματικά, χωρίς να εννοώ ότι όσοι το υιοθετούν είναι οπωσδήποτε ακροδεξιοί.

Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά βασικά, χωρίς συνθήματα και χωρίς συναισθηματισμούς:

-Οι γενοκτονίες Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων οργανώθηκαν από το τουρκικό κράτος, τους Νεότουρκους και αργότερα το κεμαλικό καθεστώς. Ήταν κρατικό σχέδιο, με πολιτικές αποφάσεις, διαταγές, μηχανισμό και στόχο.

-Τα άτακτα σώματα (τσέτες - Çete δηλ άτακτοι, μπουλούκι) που χρησιμοποιήθηκαν δεν ήταν «κουρδικός στρατός». Ήταν παραστρατιωτικές ομάδες μισθοφόρων στρατολογημένες από το τουρκικό κράτος και περιλάμβαναν Κούρδους, Τούρκους, Τσερκέζους, Λαζούς και άλλα εγκληματικά στοιχεία κάθε είδους και καταγωγής.