από π. Νικόλαος Λουδοβίκος
-28 Ιουνίου 2026Ομιλία 28.6.2026 στην Ι. Μ. Διονυσίου εν Ολύμπω.
ΠΗΓΗ:https://youtu.be/mAjmJCuVtkI?is=dpvyjgH_Ll9__pnn
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
30 Ιουνίου 2026
Εθνικό έγκλημα η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών της χώρας
Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Δικτύωσης για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας
Η καταστροφή των λιγνιτικών σταθμών, των ορυχείων και των υπόλοιπων ενεργειακών υποδομών που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη αποτελεί την τελευταία πράξη μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια με τη συστηματική απαξίωση της δημόσιας ενεργειακής βάσης της χώρας, την εγκατάλειψη των παραγωγικών της υποδομών και την αποδυνάμωση κάθε δυνατότητας άσκησης μιας κυρίαρχης ενεργειακής πολιτικής.
Η απαξίωση προηγήθηκε της καταστροφής. Επί χρόνια παρουσιάστηκε ως αυτονόητο ότι οι λιγνιτικές μονάδες ήταν «παρωχημένες» και έτσι δικαιολογήθηκε η άρνηση κάθε επένδυσης εκσυγχρονισμού τους που θα τους έδινε περισσότερο χρόνο ζωής. Η δημόσια ενεργειακή υποδομή αντιμετωπίστηκε ως ένα εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεραστεί. Σήμερα, αυτό το σχέδιο ολοκληρώνεται με την κατεδάφιση και την αποξήλωση υποδομών που δημιουργήθηκαν με τον κόπο πολλών γενεών και με δημόσιους πόρους δεκαετιών.
Ταυτόχρονα, η φυσική εξαφάνιση αυτών των υποδομών ανοίγει τον δρόμο για μια νέα φάση επιχειρηματικής εκμετάλλευσης. Οι εκτάσεις, τα δίκτυα και οι υποδομές που ανήκαν στη δημόσια ΔΕΗ μετατρέπονται σε πεδίο νέων ιδιωτικών επενδύσεων και νέων κύκλων κερδοφορίας, χωρίς ποτέ να έχει προηγηθεί ένας ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για το τι σημαίνει αυτή η επιλογή για την ενεργειακή ασφάλεια, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την εθνική κυριαρχία.
ΑΙΑΣ. ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ
Του Κώστα Χατζηαντωνίου
Κατάντικρυ στο πρότυπο του καταφερτζή που ξέρει πώς να επιβιώνει και να επιστρέφει, η ελληνική τραγωδία υψώνει ένα πρότυπο ήρωα που ξέρει να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να απέρχεται, θεωρώντας την ατελεύτητη επιδίωξη του ευγενούς και του μεγάλου ως μόνο σκοπό της ζωής: τον Αίαντα.
Ο βασιλιάς της Σαλαμίνας που ήταν στην Τροία το έρκος των Αχαιών, ο μόνος άξιος να λάβει τα όπλα του νεκρού Αχιλλέα, περήφανος και ευγενικός, αναγκάστηκε να ζήσει το αδιέξοδο κάθε ελεύθερου και περήφανου ανθρώπου. Όταν η απάτη του διδύμου Αγαμέμνονα και Οδυσσέα του στερήσει τα όπλα του Αχιλλέα και η χαιρεκακία βρει στον σκοτισμό του νου του πρόφαση για να τον συντρίψει (μια και πάντα «κατά τους τρανούς ο φθόνος έρπει»), ως τραγικός ήρωας, ο Αίας θα νοιώσει πως πεταμένος σε έναν κόσμο χωρίς σχέδιο, νόμους και τάξη, μόνο στην Αξία και την Τιμή μπορεί να βρει πια ακόμη κάποιο νόημα. Γιατί μετά την πτώση στην αδυναμία, όταν το μέλλον δεν παρέχει κανένα στάδιο ενεργείας για την πατρίδα, η ζωή δεν έχει πια προορισμό. Ο ήρωας με τις σταθερές και αμετακίνητες αρχές νοιώθει πως δεν έχει πια θέση στον κόσμο που με τον δόλο και τον φθόνο δίνει προτεραιότητα σε άλλες, ρεαλιστικές αξίες.
Αντίκρυ στον χορό και την Τέκμησσα (που υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την «αναγκαία τύχη»), ο Αίας δεν θα διστάσει να αναφωνήσει «Σκοτάδια, δικά μου φώτα, ερέβη φαεινότατα, διαλέξτε με, διαλέξτε με για κάτοικό σας», γνωρίζοντας πως «ντροπή είναι για τον άντρα πολύ καιρό να γυρεύει να ζήσει όταν καμμιά αλλαγή στις πίκρες του δεν βλέπει. Ποιά ευχαρίστηση μπορεί να δίνει μέρα που ακολουθεί την άλλη μέρα, όταν στον θάνατο κοντύτερα μάς φέρνει, όσο και αν τον αναβάλλει;» Γιατί ξέρει:
«ή καλώς ζην ή καλώς τεθνηκέναι τον ευγενή χρη».
Μια εκποιημενη χώρα που ακόμη δεν έπαψε να αποθεώνει τους νεκροθάφτες της.
Του Βασίλη Λαμπόγλου
Σε μια χώρα που ψηφίζεται από τη Βουλή ο Στουρνάρας, για τη τρίτη του θητεία στη Τράπεζα που φέρει κατ' ονομα την ονομασία "της Ελλάδας".
Σε μια χώρα που στις 08.02/24 (μόλις 12 μέρες μετά τη κατάθεση της αίτησης) η Πλήρης Ολομέλεια διασκέφθηκε και όχι μόνο τάχθηκε υπερ των funds, αλλά θεώρησε ορθό, προκειμένου να δώσει το κατάλληλο μήνυμα στα κατώτερα δικαστήρια, να διαρρεύσει το αποτέλεσμα της διάσκεψης πριν τη δημοσίευση της απόφασης.
Σε μια χώρα που τα funds εξακολουθούν να αρδεύουν από τη δεξαμενή των 700.000 ακίνητων αξίας 110 δις ευρώ,όπου το συντριπτικό ποσοστό είναι πρώτες κατοικίες και αυτό που εκτυλίσσεται 10 χρόνια τώρα είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών , από τους πολλούς στους λίγους.
Σε μια χώρα που έχουν το ακαταδίωκτο οι τραπεζίτες για τη "τοποθέτηση "της υπογραφής τους .
Σε μια χώρα που εγκαλειται από ευρωπαϊκούς θεσμούς για την κερδοφορία των τραπεζών μέσω των ανεξέλεγκτων προμηθειών στις συναλλαγές, ταυτόχρονα με το κλείσιμο και τον περιορισμό των καταστημάτων τους αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού τους σε όλη την επικράτεια και όλα αυτά με τη συναίνεση των ενίοτε εγχώριων κυβερνητών.
Από τον ελληνοτουρκικό διάλογο στους χάρτες του Νταβούτογλου: Τι ακριβώς συζητούσαν οι Διερευνητικές Επαφές;
Η ελληνική πλευρά φέρεται να έχει συμβάλει στη σημείωση προόδου επί μιας συζήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων που, κατά τον ίδιο, είχε αποτυπωθεί σε χάρτες
18.06.2026
Παναγιώτης Παύλος
Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, Νορβηγία. Αρθρογραφεί συστηματικά σε πληθώρα ελληνικών και ξένων ΜΜΕ, για ζητήματα παιδείας, πολιτισμού, κοινωνικά, Διεθνών Σχέσεων, εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.Ανήμερα της δημοσίευσης όσων είπε ο Αχμέτ Νταβούτογλου σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής (14 Ιουνίου 2026), επεσήμανα την ανάγκη να καταστεί σαφές στην ελληνική κοινή γνώμη τί απαιτεί και επιδιώκει η Τουρκία από την Ελλάδα, σύμφωνα με τον Νταβούτογλου, και πώς η «Γαλάζια Πατρίδα» έχει μεθοδευθεί ως η επί του πεδίου νεοθωμανική αναθεωρητική αξίωση εις βάρος του ελλαδικού και Κυπριακού Ελληνισμού
Οι Διερευνητικές Επαφές και η επίσημη αφήγηση της «τεχνικής διαδικασίας»
Ωστόσο, δύο ημέρες αργότερα, στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, τόνισα ότι το πλέον αποκαλυπτικό σημείο όσων είπε ο πρώην Πρωθυπουργός της Τουρκίας δεν αφορά ούτε τη «Γαλάζια Πατρίδα», ούτε το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών ΕΧΥ και το τουρκικό casus belli, ούτε καν την περιβόητη φράση του για «το κοινό Αιγαίο». Αφορά κατ’ εξοχήν τις Διερευνητικές Επαφές. Δηλαδή, το ερώτημα: «Τι ακριβώς συζητούν οι ελληνικές κυβερνήσεις με την Τουρκία επί 25 χρόνια;». Και εξηγούμαι.Επί δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις, και δη το διακομματικό και διακυβερνητικό μπλοκ του κατευνασμού και του φοβικού μινιμαλισμού, παρουσίαζαν τις Διερευνητικές ως ένα τεχνικό μηχανισμό επικοινωνίας. Μια διαδικασία, δηλαδή, χαμηλής πολιτικής έντασης, που λειτουργούσε ως απαραίτητος δίαυλος ελληνοτουρκικού διαλόγου δίχως όμως να παράγει δεσμεύσεις και να προδικάζει αποτελέσματα, πολλώ δε μάλλον δίχως να διαμορφώνει τετελεσμένα. Τουλάχιστον, αυτό έλεγαν.
Μαρία Καρυστιανού: Νέες ισορροπίες στο επιτελείο της – Ποιοι προήχθησαν, ποιοι κόπηκαν, το συνέδριο και η δημοσκοπική κάμψη
Εκπλήξεις και αιφνιδιασμούς περιλάμβανε η ανακοίνωση από την Μαρία Καρυστιανού της σύνθεσης του Πολιτικού Συμβουλίου, που αναλαμβάνει, έστω και με προσωρινό χαρακτήρα τη διεύθυνση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και την προετοιμασία του συνεδρίου, που τοποθετείται το φθινόπωρο.
Σαράντα μέρες μετά την εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάστηκε επισήμως το κόμμα και αφού υπήρξαν έντονες διεργασίες και μεγάλο παρασκήνιο, αποχωρήσεις στελεχών και εσωτερικές ανακατατάξεις, η κυρία Καρυστιανού κατέληξε σε ένα 9μελές σχήμα που θα την πλαισιώνει.
Πρόκειται ουσιαστικά για τη συγκρότηση της πρώτης ηγετικής ομάδας ή αλλιώς της πρώτης ομάδας κρούσης στη δύσκολη προσπάθεια να διατηρηθεί η «Ελπίδα» στο… πάνω διάζωμα των γκάλοπ.
Η μείωση των ποσοστών στα γκάλοπ έχει θορυβήσει έτσι κι αλλιώς το επιτελείο του νέου κόμματος. Αλλά και η αποχώρηση στελεχών όπως ο Βασίλης Κοκοτσάκης δημιούργησαν μία αίσθηση αποσύνθεσης.
Η ανακοίνωση του Πολιτικού Συμβουλίου στοχεύει την ανάταξη της εικόνας και τη διαμόρφωση ενός συλλογικού οργάνου, που θα εκπροσωπεί την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στη δημόσια σφαίρα – και στα πάνελ των καναλιών προφανώς.
Οι κομμένοι
Τι φανερώνουν οι επιλογές των τομεαρχών του Αλέξη Τσίπρα
Ο σταθερός κύκλος, οι μη αναμενόμενοι και οι εκπλήξεις.
Της Βασιλικής Σιούτη
Τις προηγούμενες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματα των τομεαρχών του, των προσώπων δηλαδή που θεωρητικά θα μπορούσε να αξιοποιήσει σε ένα πιθανό κυβερνητικό σχήμα αν οι κάλπες του έδιναν αυτή τη δυνατότητα.
Ο κορμός της ομάδας είναι παλιοί και δοκιμασμένοι συνεργάτες του. Αρκετοί δεν είναι τόσο γνωστοί στο ευρύτερο κοινό, επειδή δεν ήταν στην πρώτη γραμμή τα προηγούμενα χρόνια. Την ομάδα συμπληρώνουν μερικές μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ και το ΜΕΡΑ25 που προκάλεσαν έκπληξη και συζητήθηκαν αρκετά.
Συντονιστής όλων των τομεαρχών είναι ο πρώην υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, Κώστας Γαβρόγλου, ένας από τους λίγους παλιούς μέντορες του Αλέξη Τσίπρα που κράτησε δίπλα του μέχρι σήμερα, μαζί με τον Θανάση Καρτερό. Η Ευγενία Φωτονιάτα θα είναι η υπεύθυνη Πολιτικού Σχεδιασμού, η οποία επίσης ήταν και πριν κοντά στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι ωστόσο οι μόνοι παλιοί που βρίσκονται στη στενή ομάδα των συνεργατών που συμβουλεύεται.
Κόντρα στην εντύπωση που καλλιεργούν κάποιοι στον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο Αλέξης Τσίπρας, γύρισε την πλάτη σε όλους τους παλιούς συνεργάτες του και τους αντικατέστησε με πρόσωπα από άλλα κόμματα ή από την αγορά, η βασική ομάδα δίπλα του παραμένει ίδια. Εκτός από τον Κώστα Γαβρόγλου και τον Θανάση Καρτερό, οι δύο σημαντικότεροι συνεργάτες του είναι ο Γιώργος Βασιλειάδης και ο Μιχάλης Καλογήρου.
29 Ιουνίου 2026
Από την Τροία και τον Όμηρο στον Απόστολο Παύλο
Απόστολος Παύλος
Γράφει ο Στέλιος Κούκος
Το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου πέραν από μια χριστιανική ιεραποστολή, μοιάζει να αποτελεί και σαν μια ελληνική πολιτισμική εκστρατεία. Εξάλλου το κήρυγμά του γινόταν στα ελληνικά, ακόμη και στις ιουδαϊκές συναγωγές στις οποίες κήρυττε πρώτα, όταν επισκεπτόταν κάποια πόλη. Είναι γνωστό πως οι Ιουδαίοι της διασποράς είχαν, πλέον, ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά και στις συναγωγές συναντούσε και όσους ανήσυχους και αναζητητές Έλληνες είχαν προσχωρήσει στον Ιουδαϊσμό. Και μάλιστα οι «σεβομένοι τον Θεό», όπως τους αποκαλούσαν ανταποκρίνονταν από τους πρώτους στο κήρυγμα του.
Φαίνεται πως τους έλυνε τις απορίες για τις οποίες οι ίδιοι είχαν εγκαταλείψει την πολυθεΐα και προσχωρούσαν στην μονοθεϊστική θρησκεία των Ιουδαίων. Αυτό έγινε και στην Θεσσαλονίκη. Οι πρώτοι που πίστεψαν στο κήρυγμα του οι Σεβομένοι.
Μετά τις συναγωγές και τους ομογενείς του ο Απόστολος Παύλος απευθυνόταν στους εθνικούς, στους πιστούς δηλαδή της αρχαίας ελληνικής θρησκείας. Σ’ αυτούς, ορισμένες φορές απευθυνόταν και μέσα από χωρία της ελληνικής σκέψης. Ο ίδιος ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής γλώσσας και έτσι το λεκανοπέδιο της ανατολικής μεσογείου το οποίο ήταν ελληνικό πολιτισμικά, έγινε ο στίβος μέσα στον οποίο «κένωσε» τον εαυτό για να τον ανακαινίσει πνευματικά.
Ο Απόστολος Παύλος πριν φτάσει στον σημερινό ελλαδικό χώρο είχε κηρύξει τον Χριστό στην Κύπρο και την Μικρά Ασία, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου. Στην κοσμοπολίτικη ρωμαϊκή μητρόπολη, όμως, την Τρωάδα, η οποία ήταν και ένας μεγάλος λιμένας, ο οποίος βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα από το αρχαίο Ίλιον, την Τροία, του έπους του Τρωικού πολέμου ο Απόστολος Παύλος θα λάβει την έκτακτη πνευματική κλήση: Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν!
«Η Χαρά του να είσαι ηλίθιος» ΑπόΤοντ Χάγεν
Μια ειρωνική σκέψη πάνω στη γνώση, την πληροφορία και τις ψευδαισθήσεις της νεωτερικότητας.
«Η Χαρά του να είσαι ηλίθιος»Ανάμεσα σε ειδήσεις, απόψεις και υπερπληροφόρηση, ο Τοντ Χάγιεν εξερευνά την περίεργη ευχαρίστηση του να παραμένεις απλός σε έναν κόσμο που απαιτεί να τα γνωρίζουμε όλα.
από τον Τοντ Χάγεν
Ξεκινώντας με ένα απλό πρωινό που περνάει διαβάζοντας άρθρα, βίντεο και διαδικτυακές ειδήσεις, ο Todd Hayen αναπτύσσει έναν προκλητικό στοχασμό πάνω στη σχέση μεταξύ πληροφορίας και επίγνωσης. Με το ειρωνικό και απογοητευμένο ύφος του, ο συγγραφέας εξερευνά το παράδοξο μιας εποχής στην οποία η απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση δεν ισοδυναμεί πάντα με μια μεγαλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας. Ένας ελαφρύς αλλά και συγκινητικός στοχασμός πάνω στη γνώση, το πνευματικό εγώ και την πιθανή «χαρά του να είσαι ηλίθιος » . (NR)Χθες , ακολούθησα την καθημερινή μου πρωινή ρουτίνα: έψαξα στο διαδίκτυο για ενδιαφέρουσες ιστορίες και νέα για να χωνέψω. Διάβασα λίγο πού και πού και είδα μερικά βίντεο. Μετά από λίγο, κάθισα να γράψω ένα άρθρο για τη στήλη μου "Shrew Views" στο Substack.
Το θέμα είναι άσχετο: συνήθως είναι κάτι που τράβηξε την προσοχή μου ενώ διάβαζα ειδήσεις ή κάτι που μου είπε κάποιος χθες για το ένα ή το άλλο, όλα αναμεμειγμένα με τις γνώσεις και την εμπειρία που έχω αποκτήσει στην αρχετυπική ψυχολογία. Τίποτα το συγκλονιστικό, βέβαια, αλλά ελπίζω ότι κάποιος θα βρει κάτι ενδιαφέρον για σκέψη, που να ανταποκρίνεται στις δικές του παρατηρήσεις, ίσως λίγο αστείο, διαφωτιστικό ή οτιδήποτε άλλο. Ποιος νοιάζεται πραγματικά;
Θεωρώ τον εαυτό μου και τις ιδέες μου ενδιαφέροντες. Άλλοτε κατατοπιστικές, άλλοτε βαθυστόχαστες και σχεδόν πάντα συνειδητά ειλικρινείς και αυθεντικές. Όχι πάντα «σωστές», να ξέρετε —αυτό προφανώς δεν είναι δυνατό— αλλά πάντα με την πρόθεση να είμαι ειλικρινής. Για να πω την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρος γιατί γράφω, ή τουλάχιστον δεν ξέρω γιατί γράφω δημόσια.
👑 Οι δώδεκα πληγές της Ελλάδας-Βασίλης Βιλιάρδος
Βασίλης Βιλάρδος
(1) Η υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας της για έναν αιώνα και το ξεπούλημα της - κάτι μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία. Ξεκίνησε με τη συγκυβέρνηση Σαμαρά/Βενιζέλου και το ΤΑΙΠΕΔ - ενώ ολοκληρώθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα, με την ίδρυση του Υπερταμείου των ξένων ( https://analyst.gr/.../26/ipertameio-eesip-i-megali-listia/ ).
(2) Η παράδοση των εφοριών της στους ξένους, με την ίδρυση της ανεξάρτητης από το υπουργείο οικονομικών ΑΑΔΕ των ξένων ( https://analyst.gr/.../aade-o-defteros-pilonas-tis-listeias/ ), από την κυβέρνηση Τσίπρα - ως προϋπόθεση του τρίτου μνημονίου που υπεγράφη το 2015 από τους ΣΥΡΙΖΑ/ΠΑΣΟΚ/ΝΔ. Η ΑΑΔΕ δήθεν ελέγχεται από τη Βουλή, αλλά προσχηματικά αφού δεν συμβαίνει - ενώ όλα τα φορολογικά νομοσχέδια έρχονται από το εξωτερικό και οι εκάστοτε υπουργοί έχουν μόνο διακοσμητικό ρόλο.
(3) Η εκούσια κυλιόμενη χρεοκοπία, από την οποία θα υποφέρουν πολλές γενιές Ελλήνων ( https://analyst.gr/2015/10/23/kiliomeni-ptoxefsi/ ), για να διασωθούν τότε οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, με το PSI (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ 2012) - με μείωση του χρέους μας μόλις κατά 51,3 δις €, όταν μόνο την τριετία 2019/2022 αυξήθηκε το δημόσιο χρέος της χώρας μας κατά 44 δις € και το ιδιωτικό κατά 40 δις €.
Εθνικό έγκλημα με κωδικό «δίκαιη μετάβαση»
Οι εικόνες από την ανατίναξη των γιγάντιων εκσκαφέων στο λιγνιτωρυχείο Μαυροπηγής Κοζάνης σόκαραν την κοινή γνώμη, επειδή συμβολίζουν μια μαζική βίαιη απαξίωση παραγωγικού δυναμικού. Ακόμα πιο σοκαριστική είναι η διενέργεια διαγωνισμού από τη ΔΕΗ για την κατεδάφιση πέντε πύργων ψύξης των μονάδων I-V του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού (ΑΗΣ) Αγίου Δημητρίου και των συνοδών εγκαταστάσεων στην Κοζάνη. Η ΔΕΗ έχει αναλάβει να εξαφανίσει τους παλιούς ΑΗΣ και να καθαρίσει το έδαφος ώστε να παραδίδεται για νέες χρήσεις – κυρίως για δημιουργία Mega Data Centers και φωτοβολταϊκών «πάρκων»…
Πίσω από τις ανατινάξεις (κυριολεκτικές και συμβολικές) έχουμε την καταστροφή παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας και την άμεση εξυπηρέτηση μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και συμφερόντων – κυρίως ξένων, με τη συμβολή Ελλήνων υπεργολάβων-μεταπρατών-ολιγαρχών.
Η ΔΕΗ δεν είναι πια «Δημόσια». Έχει αλωθεί από τεράστιους ιδιωτικούς κολοσσούς. Χρησιμοποιείται ως το βασικό κανάλι της ενεργειακής μετάβασης, που έχει πάρει πρόσφατα την ψευδεπίγραφη ονομασία «δίκαιη μετάβαση». Στην ουσία είναι μια βίαιη μετάβαση-πλιάτσικο ολόκληρου του ενεργειακού τομέα της χώρας, και μετατροπής του στον «κόμβο» που θέλουν οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Ε.Ε.
Το " Υπερταμείο ξεπουλά και το αεροδρόμιο Καλαμάτας
Του Γιάννη Ραχιώτη
Το " Υπερταμείο" [ δηλαδή ο υπο ξένη διοίκηση φορέας πώλησης του συνόλου της περιουσίας της χώρας που φτιάχθηκε με το μνημόνιο Τσίπρα και συνεχίζει το ξεπούλημα της χώρας ] ξεπούλησε τώρα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας στη Γερμανική κρατική εταιρεία Fraport για 40 χρόνια αντι 45 εκ ευρώ !!! δηλαδή σχεδόν για 1 εκ € το χρόνο. ( δεν ανακοινώθηκε ο τρόπος πληρωμής αυτού του ... ιλλιγγιώδους ποσού. Πιθανώς θα το έκαναν σε δόσεις για να μην τους πεσει βαρύ) .
Αν νοίκιαζαν το αεροδρόμιο με το στρέμμα στους αγρότες της περιοχής για να φυτεύουν κηπευτικά θα έβγαζαν περισσότερα απο 1 εκ το χρόνο.
Και επιπλέον το ελληνικό κράτος , εμείς δηλαδή,τους αναβαθμίσαμε τους γύρω οδικούς άξονες και υποσχεθήκαμε και την αναβάθμιση των αεροναυτιλιακών βοηθημάτων για καλύτερη ... εκμετάλλευση του εμπορεύματος.
Η είδηση για το ξεπούλημα:
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Γ. Φίλης: Δεν είναι ειρήνη, είναι διάλειμμα - Τι σημαίνει ο πόλεμος ΗΠΑ-ΙΡΑΝ για την Ελλάδα
Η Γενεύη έκλεισε έναν πόλεμο. Ή μήπως απλώς τον ανέβαλε;
Ο Δρ. Γιώργος Φίλης — διδάκτωρ Γεωπολιτικής (Durham), καθηγητής στο DEREE και στη Σχολή Εθνικής Άμυνας — αναλύει τι σημαίνει πραγματικά ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν για την Ελλάδα: ποιος κερδίζει από το «διάλλειμα», πώς αδράχνει η Τουρκία τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ποιες είναι οι συγκεκριμένες απειλές στο Αιγαίο, και γιατί η Ελλάδα αντιδρά πάντα ένα βήμα πίσω από τα γεγονότα.
Μια ανεξάρτητη ματιά πίσω από το δελτίο ειδήσεων, για όσους θέλουν να καταλάβουν — όχι να τους φωνάξουν.
⏱️ Κεφάλαια:
00:00 — Διάλλειμα πολέμου και όχι ειρήνη μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν
12:35 — Ο ρόλος της Τουρκίας μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν
20:52 — Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία
Ο ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΜΑ ΤΗΣ ΙΘΑΚΗΣ
Του Κώστα Χατζηαντωνίου
Έτυχε τις ημέρες τούτες να διαβάζω για έναν σπουδαίο άνδρα της ελληνικής μυθολογίας, τον Παλαμήδη. Κι ένιωσα να φωτίζονται τα αίτια μιας πανάρχαιας κακοδαιμονίας που θέλει στον ελληνικό κόσμο να δοξάζονται τόσο συχνά δόλια καθάρματα και απατεώνες και να ζουν (αν ζουν) στο ημίφως μορφές όπως εκείνος ο Παλαμήδης που φημιζόταν για την σοφία και την επινοητικότητά του, ήταν εφευρέτης μερικών από τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, πλήθους μέσων της ναυτιλίας, των φάρων, των μέτρων, των σταθμών και των νομισμάτων, καθώς και της διαίρεσης του χρόνου σε ώρες, ημέρες και μήνες, αλλά και παιχνιδιών, όσο και στρατηγημάτων. Όμως η μοίρα του Παλαμήδη δεν σφραγίστηκε από την ευφυΐα του αλλά από την παλιανθρωπιά του Οδυσσέα. Ναι, του σπουδαίου αυτού συμβόλου της ελληνικής πονηριάς. Βαριές κουβέντες. Ακούστε όμως την συνέχεια της ζωής και το τέλος του Παλαμήδη κι ίσως με δικαιολογήσετε.
Όταν ο Αγαμέμνων συγκέντρωνε τις δυνάμεις των Αχαιών για την εκστρατεία στην Τροία, έστειλε τον Παλαμήδη στην Ιθάκη για να φέρει τον Οδυσσέα, ο οποίος είχε υποσχεθεί (και αυτός...) να υπερασπιστεί τον γάμο της Ελένης και του Μενελάου. Ο Οδυσσέας καμία όρεξη δεν είχε για εκστρατείες κι ούτε έδινε σημασία σε όρκους και τα συναφή. Προσποιείται λοιπόν (περιμένοντας τον Παλαμήδη) τον τρελλό, οργώνοντας τα χωράφια του με έναν γάιδαρο και ένα βόδι και σπέρνοντας... αλάτι. Ο Παλαμήδης μάντεψε τι συνέβαινε και έβαλε μπροστά στο άροτρο τον νεογέννητο γιο του Οδυσσέα, τον Τηλέμαχο. Ο Οδυσσέας φυσικά σταμάτησε και έτσι αποκαλύφθηκε ότι διατηρούσε πλήρως τα λογικά του. Αναγκάστηκε έτσι με βαριά καρδιά να ακολουθήσει τους Αχαιούς. Αλλά η μνησικακία του δεν έσβησε ποτέ.
Στην Τροία η συμβολή του Παλαμήδη στην οργάνωση του στρατού και του στόλου των Αχαιών ήταν τεράστια. Σχεδίασε ένα οχυρό που θα προστάτευε τον στρατό από τις επιθέσεις των Τρώων, φρόντιζε για τις ανάγκες του στρατού, είχε εφεύρει τους κύβους, ένα παιχνίδι για να περνούν οι στρατιώτες ευχάριστα την ώρα τους ενώ μια μέρα που έγινε έκλειψη ηλίου και όλοι νόμιζαν ότι αυτό ήταν κακό προμήνυμα, ο Παλαμήδης εξήγησε το φαινόμενο και τους καθησύχασε.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Τα Τέμπη δεν ήταν μόνο μια εθνική τραγωδία ή ένα κρατικό έγκλημα.
Ήταν ίσως η μοναδική στιγμή των τελευταίων δεκαετιών κατά την οποία η ελληνική κοινωνία έδειξε ότι μπορούσε να υπερβεί, έστω και προσωρινά, τους πολυσχιδείς -πραγματικούς ή ψευδαισθητικούς- διαχωρισμούς της. Για λίγο, άνθρωποι που δεν μοιράζονταν τις ίδιες πολιτικές ιδέες, τις ίδιες ιδεολογίες ή ακόμη και την ίδια ανάγνωση των γεγονότων, βρέθηκαν να διεκδικούν κάτι κοινό: την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, τη λογοδοσία των υπευθύνων και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Για λίγο συνέβη κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Άνθρωποι που διαφωνούσαν σχεδόν σε όλα βρέθηκαν στον ίδιο δρόμο. Δεξιοί και αριστεροί, νέοι και ηλικιωμένοι, άνθρωποι που μέχρι χθες δεν εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλον, ενώθηκαν γύρω από ένα αίτημα που ξεπερνούσε τις κομματικές τους ταυτότητες.
Ήταν ίσως η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που η κοινωνία έμοιαζε να αποκτά ξανά μια κοινή ηθική γλώσσα.
Κι όμως, αυτή η ενότητα δεν κράτησε.
Σήμερα, δύο χρόνια αργότερα, δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι εκείνη η πρωτοφανής κοινωνική κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε μια αντίστοιχα βαθιά συλλογική και πολιτική μεταβολή. Τι απέγινε λοιπόν το Κίνημα των Τεμπών; Ή μάλλον γιατί μια τόσο ισχυρή κοινωνική αφύπνιση δεν κατάφερε να μετασχηματιστεί σε μια διαρκή δύναμη κοινωνικής αλλαγής;
Η εύκολη απάντηση είναι να αναζητήσουμε τους υπεύθυνους. Να κατηγορήσουμε την κυβέρνηση, το σύστημα ή από την άλλη πλευρά, να αποδώσουμε την αποδυνάμωση του κινήματος σε λάθη της ηγεσίας του. Ίσως, όμως, αυτή η συζήτηση να χάνει το ουσιώδες. Γιατί τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα δεν ηττώνται ποτέ από έναν μόνο αντίπαλο. Όταν υποχωρούν, αυτό συμβαίνει σχεδόν πάντοτε επειδή συναντούν βαθύτερες αδυναμίες της ίδιας της κοινωνίας που τα γέννησε.
28 Ιουνίου 2026
Ξανά για την Δημοκρατία και τις Δημοκρατικές διαδικασίες
Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου*
(Δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ της Κυριακής )
🇬🇷30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ
Γιώργος Τασιόπουλος
•Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από το 4ο Συνέδριο του ΠαΣοΚ (27 Ιουνίου 1996) αμέσως μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, το οποίο και εξέλεξε τον Κώστα Σημίτη ως διάδοχο του εκλιπόντος Ανδρέα Παπανδρέου στην προεδρία του κινήματος.
•Το συνέδριο εκτυλίχθηκε ως πολιτικό ντέρμπι ανάμεσα στον Κώστα Σημίτη και τον Άκη Τσοχατζόπουλο και ξεκίνησε μία μόλις ημέρα μετά την κηδεία του ιδρυτή του κόμματος.
•Οι δύο ανταγωνιστές αντιμετώπισαν το ιστορικό κίνημα ως πολιτικό φέουδο, ο Κώστας Σημίτης εκβιαστικά, είχε καταστήσει εξαρχής σαφές πως σε περίπτωση που δεν εκλεγεί πρόεδρος του κινήματος, θα παραιτηθεί από την πρωθυπουργία.
📎Μετά 30 χρόνια το ΠΑΣΟΚ είναι μια μεταλλαγμένη καρικατούρα του ιστορικού κινήματος που δεν φαίνεται να έχει καμία ιδεολογική και οραματική σχέση με την ιδρυτική του διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»
Δυστυχώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η δυνατότητα της αριστεράς να διατυπώσει ένα πολιτικό όνειρο ικανό να πείσει. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.
Γιάννης Πανταζόπουλος
3.5.2025Γεννήθηκα στην Αθήνα και το πρώτο μου σπίτι ήταν στην οδό Σπευσίππου. Η οικογένειά μου ήταν αστικής προελεύσεως, με πατέρα, παππού και προπάππου δικηγόρο. Είμαι παιδί της Κατοχής, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έζησα τις κακουχίες που βίωσαν οι περισσότεροι Έλληνες, δεν πείνασα. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ήμουν πολύ προστατευμένος, με τη μητέρα μου να περπατάει δεκάδες χιλιόμετρα για να μου φέρει να φάω από διάφορους προμηθευτές που είχε ακόμα και στον μακρινό Ασπρόπυργο. Η Κατοχή είχε σκεπάσει τα πάντα με έναν γκρίζο μανδύα. Φόβος και σιωπή στους δρόμους. Θυμάμαι τον πατέρα μου με χακί αλλά και τους Γερμανούς να παρελαύνουν στη Βασιλίσσης Σοφίας. Πώς να ξεχάσω τους βομβαρδισμούς του ’40, που τους άκουγα σε ένα υπόγειο που είχε μετασκευάσει σε καταφύγιο ο παππούς μου, με τον οποίο ζούσαμε μαζί. Αλλά και το γεγονός ότι οι γονείς μου χώρισαν λίγες μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.
Πούτιν προς τους Γερμανούς: «Δεν θέλουμε να σας κατακτήσουμε... τότε θα έπρεπε να σας συντηρήσουμε!» Από Μαουρίτσιο Μπλοντέ
Γεωπολιτική και προπαγάνδα
Πούτιν προς τους Γερμανούς: «Δεν θέλουμε να σας κατακτήσουμε... τότε θα έπρεπε να σας συντηρήσουμε!»
Μεταξύ πολιτικής ειρωνείας και πληροφοριακού πολέμου, ο Ρώσος ηγέτης απαντά στις δυτικές κατηγορίες αντιστρέφοντας την αφήγηση σχετικά με τον υποτιθέμενο κίνδυνο εισβολής στην Ευρώπη.από τον Maurizio Blondet
Σε μια ομιλία που σίγουρα θα προκαλέσει αντιπαράθεση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν απευθύνεται απευθείας στη γερμανική κυβέρνηση και τον λαό, χρησιμοποιώντας λέξεις που συνδυάζουν σαρκασμό, πρόκληση και στρατηγική επικοινωνία. Αμφισβητώντας την απεικόνιση της Ρωσίας ως άμεσης απειλής για την Ευρώπη, ο Ρώσος πρόεδρος υποστηρίζει τον παραλογισμό μιας υποθετικής κατάκτησης της Γερμανίας, αστειευόμενος μάλιστα για το κόστος διατήρησης μιας χώρας σε οικονομική και κοινωνική κρίση. Ο Μαουρίτσιο Μπλοντέ αναλύει την πολιτική σημασία αυτού του μηνύματος, τοποθετώντας το στο πλαίσιο της ευρύτερης αντιπαράθεσης μεταξύ Μόσχας και Δύσης, όπου η μάχη των λόγων φαίνεται τώρα να είναι παράλληλη με αυτή των όπλων . (NR)
ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΛΑΟ
Έτσι δίνεται το τελειωτικό χτύπημα – χωρίς όπλα, αλλά λεκτικά…
«Δεν θέλουμε να σας επιτεθούμε! Γιατί να το κάνουμε; Αυτές οι μέρες έχουν περάσει προ πολλού! Όποιος είναι ακόμα λογικός και μπορεί να σκεφτεί καθαρά, το καταλαβαίνει αυτό.»1. Έχετε ήδη δημόσιο χρέος 2,5 τρισεκατομμυρίων ευρώ και κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν έχει ιδέα πώς σκοπεύετε να το αποπληρώσετε ποτέ. Και τώρα θέλετε να δανειστείτε άλλο 1 τρισεκατομμύριο ευρώ για να οπλιστείτε εναντίον μας. Θέλετε ο ρωσικός λαός να πληρώσει αυτά τα χρέη; Ποτέ!
Κώστας Δημουλάς: «Κόμματα καρτέλ, νεφελώματα πολιτικής και κοινωνία σε παράλληλη πορεία» (ηχητικό)
Φωτ. socialpolicy.panteion.gr
Σαχίνης Γιώργος
Για την κρίση του πολιτικού συστήματος, την απουσία νέου πολιτικού οράματος και την αποσύνδεση των κομμάτων από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας μιλά στον 98.4 ο καθηγητής Κοινωνικής ΠολιτικήςΟ καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Κώστας Δημουλάς, μιλάει στον 98.4 για το πώς ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κύκλος κλείνει μεν μέσα σε παρακμή και σήψη, αλλά από την άλλη πως είμαστε και σε ένα μεταίχμιο, όπου το νέο δεν έχει εμφανιστεί, ούτε από την πίεση της κοινωνίας, ούτε από την εμφάνιση νέων πολιτικών στελεχών με πολιτικές και όραμα έξω από το πλαίσιο του συγκεκριμένου πολιτικού σκηνικού.
Αναλύει πώς και γιατί η λειτουργία των κομμάτων-καρτέλ αναπαράγεται με την επικοινωνιακή πολιτική ως αναγκαίο "καύσιμο", την ώρα που έχουμε νεφελώματα πολιτικής και όχι πολιτικές προτάσεις με στρατηγική βάθους, ενώ η κοινωνία και τα πραγματικά της ζητήματα είναι σε παράλληλη πορεία από το σημερινό πολιτικό σκηνικό.
27 Ιουνίου 2026
Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό
Θεοφάνης Μαλκίδης
Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό
Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου κόμματος, συνεπώς οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-1974) και την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση. Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».
Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.
Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης.
Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».
«Ο Σοπενχάουερ και η ανακάλυψη της σκιάς» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο
Στις απαρχές του ασυνειδήτου
«Ο Σοπενχάουερ και η ανακάλυψη της σκιάς»
Πολύ πριν από την ψυχανάλυση, ένας φιλόσοφος διαισθανόταν ότι ο άνθρωπος δεν κυβερνάται από τη λογική, αλλά από μια σκοτεινή δύναμη που δρα κάτω από την επιφάνεια της συνείδησης.
Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο
ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Όταν ο Σίγκμουντ Φρόιντ ανέπτυξε τη θεωρία του για το ασυνείδητο, η βάση είχε ήδη προετοιμαστεί από έναν στοχαστή που τόλμησε να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της λογικής. Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ έβλεπε τα ανθρώπινα όντα ως πλάσματα διαποτισμένα από παρορμήσεις, επιθυμίες και δυνάμεις πέρα από τον έλεγχο της συνείδησης. Αυτό το δοκίμιο ανιχνεύει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ του Γερμανού φιλοσόφου και της γέννησης της ψυχανάλυσης, καταδεικνύοντας πώς μια από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις στη σύγχρονη σκέψη ξεκίνησε πολύ πριν από τον Φρόιντ.[Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ. Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΗΤΑΝ ΗΔΗ ΔΙΑΒΡΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΣΙΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΧΩΡΙΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ Η ΟΠΟΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ EK ΘEOY. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΗΛΟΣ ΣΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.]
Για μεγάλο μέρος της ιστορίας της, η Δύση ζούσε με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος ήταν ένα πλάσμα ουσιαστικά διαφανές στον εαυτό του. Πέρα από τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες, πιστευόταν ότι υπήρχε ένας ορθολογικός πυρήνας ικανός να κατανοήσει τον κόσμο και να κυβερνήσει τη ζωή. Η φιλοσοφία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από αυτή τη θεμελιώδη πεποίθηση: ότι το να γνωρίζεις σήμαινε, σε κάποιο βαθμό, να φωτίζεις ό,τι ήταν σκοτεινό.
Ο Πλάτωνας είχε ήδη φανταστεί την ψυχή ως μια πραγματικότητα που τείνει φυσικά προς την αλήθεια. Ο άνθρωπος μπορούσε να χαθεί στις σκιές του σπηλαίου, αλλά διέθετε την ικανότητα να ανέβει ξανά προς το φως των ιδεών. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Πολιτεία , ο Αθηναίος φιλόσοφος γράφει ότι
Ο άνθρωπος που νόμιζε ότι γνώριζε τον εαυτό του
«Γνώθι σαυτόν.»
— Επιγραφή από τον Ναό των ΔελφώνΓια μεγάλο μέρος της ιστορίας της, η Δύση ζούσε με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος ήταν ένα πλάσμα ουσιαστικά διαφανές στον εαυτό του. Πέρα από τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες, πιστευόταν ότι υπήρχε ένας ορθολογικός πυρήνας ικανός να κατανοήσει τον κόσμο και να κυβερνήσει τη ζωή. Η φιλοσοφία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από αυτή τη θεμελιώδη πεποίθηση: ότι το να γνωρίζεις σήμαινε, σε κάποιο βαθμό, να φωτίζεις ό,τι ήταν σκοτεινό.
Ο Πλάτωνας είχε ήδη φανταστεί την ψυχή ως μια πραγματικότητα που τείνει φυσικά προς την αλήθεια. Ο άνθρωπος μπορούσε να χαθεί στις σκιές του σπηλαίου, αλλά διέθετε την ικανότητα να ανέβει ξανά προς το φως των ιδεών. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Πολιτεία , ο Αθηναίος φιλόσοφος γράφει ότι
Ο παράξενος κύριος Wilhelm Reich
Πρώτη Δημοσίευση 30.12.2015
«Η δολοφονία του Χριστού» Μια φορά στα δυο χιλιάδες χρόνια, ένας τέτοιος άνθρωπος έρχεται στη Γη για ν' αλλάξει το πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Καταδιώχθηκε, δυσφημίστηκε και διαστρεβλώθηκε το έργο του, ήρθε αντιμέτωπος με όλα, μέχρις...
Τα πρώτα χρόνια του Wilhelm Reich
Κάποια μέρα, θα γραφούν ολοκληρωμένες βιογραφίες και κριτικές για τον Wilhelm Reich. Η ζωή του ήταν τόσο πολύ πλούσια σε εμπειρίες, που τη σημασία τους μόνο σταδιακά θα μπορέσουν να αντιληφθούν οι άνθρωποι του κόσμου μας. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε τρία παιδιά. Έζησε σε έξι χώρες και η γνώση που απέκτησε για τη ζωή και τις λειτουργίες της είναι ασύγκριτη. Σε σημαντικά πεδία γνώσης λειτούργησε ως επαγγελματίας και επιπλέον τα εξέλιξε. Οι τομείς που ασχολήθηκε περιλαμβάνουν ψυχολογία, κοινωνιολογία, θρησκεία, χημεία, γεωργία, μετεωρολογία, αστρονομία, μηχανική, ζωγραφική, γλυπτική και μουσική, ενώ υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας. Στα τελευταία του χρόνια μελετούσε τη νομική.
Πέρα απ’ αυτά, ίδρυσε και ανέπτυξε μια καινούρια επιστήμη, την Οργονομία. Την επιστήμη των λειτουργικών νόμων της κοσμικής ενέργειας και έναν καινούριο τρόπο σκέψης που ονόμασε «λειτουργισμό». Η κύρια αρχή τού λειτουργισμού είναι η ταυτότητα των μεταβλητών με την κοινή λειτουργική αρχή. Ο Ράιχ άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα πάνω από εκατό χιλιάδες χειρόγραφες σελίδες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν ακόμη δει το φως της δημοσιότητας. Παρόλα αυτά, γύρω στα 20 βιβλία και πάνω από 100 άρθρα έχουν ήδη εκδοθεί. Με αυτό το κείμενο ευελπιστώ να παρουσιάσω μια συνοπτική περιγραφή της ζωής και της δουλειάς του, με μερικά μόνο δείγματα από τον κάθε τομέα.
Ο Βίλχελμ Ράιχ γεννήθηκε στο ανατολικότερο μέρος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, στη γερμανική Ουκρανία, στις 24 Μαρτίου 1897. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι κτηματίες που κατείχαν περίπου 1.000 στρέμματα γης. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο αγρόκτημά του. Παρακολουθούσε τα μαθήματα του σχολείου στο σπίτι με τη βοήθεια παιδαγωγών και πολύ νωρίς άρχισε να ενδιαφέρεται και να εξοικειώνεται με τα φαινόμενα της ζωής, τόσο στα φυτά όσο και στα ζώα, ειδικά με την αναπαραγωγή της ζωής. Είχε πολλές συλλογές εντόμων που τις μελετούσε με την καθοδήγηση του παιδαγωγού του. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Ράιχ ήταν 11 ετών και αναμφίβολα ο θάνατός της επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της σκέψης του. Στα 17 έχασε τον πατέρα του. Για ένα χρόνο διεύθυνε μόνος τις δουλειές του αγροκτήματος, μέχρι που η περιοχή καταστράφηκε από τους Ρώσους το 1915.
«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΑΣΚΕΙ»
Μια φιλοσοφική στοχαστική προσέγγιση για τη λησμονημένη αξία της αναμονής σε έναν πολιτισμό που κυριαρχείται από την αμεσότητα
«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η τέχνη που η σύγχρονη εποχή δεν ξέρει πλέον να ασκεί»
Γιατί ένας πολιτισμός που θέλει τα πάντα αμέσως (που τα θέλει όλα τώρα) κινδυνεύει να χάσει το νόημα του χρόνου.Συντακτικό Επιτελείο Inchiostronero
Η αναμονή είναι μία από τις πιο καθολικές ανθρώπινες εμπειρίες και, ταυτόχρονα, μία από τις λιγότερο κατανοητές. Σε έναν κόσμο οικοδομημένο πάνω στην αμεσότητα και την άμεση ικανοποίηση, η ικανότητα να περιμένει κανείς μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Κι όμως, πολλές από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις είδαν στην αναμονή όχι μια παθητική στάση, αλλά μια μορφή εσωτερικής προετοιμασίας. Το παρόν δοκίμιο διερευνά μια λησμονημένη αρετή, η οποία ίσως έχει πολλά να μας πει για τη σύγχρονη εποχή.
Η εποχή που δεν θέλει να περιμένει
Κάποτε οι άνθρωποι περίμεναν τα γράμματα. Περίμεναν την επιστροφή ενός αγαπημένου προσώπου, την άφιξη μιας είδησης, τη συγκομιδή μετά τη σπορά, ακόμη και την ολοκλήρωση ενός έργου προορισμένου να ξεπεράσει τη ζωή εκείνου που το είχε αρχίσει. Η αναμονή δεν θεωρούνταν ένα κενό διάστημα ανάμεσα σε δύο γεγονότα, αλλά ένα φυσικό συστατικό της ύπαρξης.Σήμερα, όλα μοιάζουν οργανωμένα έτσι ώστε να την εξαλείψουν.
Αν μια ιστοσελίδα χρειαστεί μερικά δευτερόλεπτα για να φορτώσει, νιώθουμε εκνευρισμό. Αν ένα μήνυμα μείνει αναπάντητο για λίγες ώρες, φανταζόμαστε αμέσως ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Αν μια αγορά χρειαστεί ημέρες για να παραδοθεί, μας φαίνεται σχεδόν ανωμαλία. Η τεχνολογία έχει μετατρέψει την ταχύτητα σε αξία και την αμεσότητα σε ένα αυτονόητο δικαίωμα.
Κι όμως, αυτή η διαρκής επιτάχυνση δεν παρήγαγε μεγαλύτερη γαλήνη. Ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν διέθετε τόσα μέσα για να μειώσει τις αποστάσεις και να συντομεύσει τους χρόνους, κι όμως σπάνια υπήρξε τόσο ανήσυχος. Η βιασύνη έχει μετατραπεί σε μόνιμη κατάσταση, σε μια νοητική στάση πριν ακόμη γίνει συμπεριφορά.
Αναστάσιος Λαυρέντζος: Η Ελλάδα πεθαίνει δημογραφικά, αλλά πληρώνει τους δανειστές στην ώρα τους.
Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος μιλάει στον 98.4 για την πλήρη απουσία στο δημόσιο διάλογο του δημογραφικού ζητήματος της χώρας την ώρα που για την Ελλάδα είναι διαπιστωμένο, πως αποτελεί το Νο1 υπαρξιακό της ζήτημα. Ο κ. Λαυρέντζος που έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, είναι ο συγγραφέας των βιβλίων «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση - Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας». Όπως τονίζει μεταξύ άλλων, έχουμε νέα μείωση στις γεννήσεις στην Ελλάδα το 2025, σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ.
Συγκεκριμένα, οι γεννήσεις μειώθηκαν κατά 4,2% σε σχέση με το 2024, καθώς ο αριθμός τους υποχώρησε από τα 68.467 παιδιά σε μόλις 65.594.Πρόκειται για το επόμενο βήμα ή μάλλον για το επόμενο άλμα στον δημογραφικό κατήφορο της χώρας. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, αφού το δημογραφικό έχει προ πολλού αφεθεί στην τύχη του. Άλλωστε, το βασικό επίτευγμα, το οποίο προβάλλει αυτόν τον καιρό η κυβέρνηση, είναι ότι πληρώνει τους δανειστές πριν από την ώρα τους.
Με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την εκδημία του Ανδρέα Παπανδρέου
Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού «Μιχάλης Χαραλαμπίδης»
Με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την εκδημία του Ανδρέα Παπανδρέου, αποδίδουμε έναν σύντομο φόρο τιμής σε μία σπουδαία και πολυδιάστατη προσωπικότητα του σύγχρονου Ελληνισμού.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν υπήρξε απλώς ένας σημαίνων πολιτικός αρχηγός, πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος που ηγεμόνευσε στη Μεταπολίτευση. Αυτή του η διάσταση υπήρξε αναμφισβήτητα καθοριστική για την πορεία της χώρας, αυτό που τον ξεχωρίζει από όλους τους άλλους μεγάλους πολιτικούς αρχηγούς και πρωθυπουργούς (σύγχρονους του, νεότερους αλλά και παλαιότερους) είναι πως πολύ περισσότερο από μεγάλος πολιτικός ηγέτης, ο Α.Π. υπήρξε σπουδαίος πολιτικός διανοητής.
Είναι γεγονός πως το διανοητικό του έργο είναι σπουδαίο, διότι χρήζει σπουδής και μελέτης, όχι απλώς ως ιστορικό τεκμήριο, αλλά ως πάντα επίκαιρο για την ανάλυση, ερμηνεία και κατανόηση της νεοελληνικής πραγματικότητας, των αιτίων και των συνεπειών της ιστορικά δοσμένης εξέλιξης της, από τα χρόνια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι την Τραγωδία τις Κύπρου, των κινδύνων, των δυνατοτήτων και των προοπτικών του Ελληνισμού.
26 Ιουνίου 2026
«Οικολογία», χωροταξία και πολεοδομία μοχλοί για περαιτέρω φτωχοποίηση και εξάρτηση της χώρας.
Γράφει η ΓΙΟΥΛΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ*
ΑΠΟ Militaire News
Σοκ προκαλούν στην κοινή γνώμη πρόσφατα δύο εικόνες :
– η εικόνα των δημόσιων λιγνιτωρυχείων Κοζάνης με τον εξοπλισμό τους να καταστρέφονται με εκρηκτικά
– η εξαιρετική φωτογραφία του Vassilis Stamos με τον πύργο του “The Ellinikon” να δεσπόζει έναντι της Ακρόπολης.
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αναφορικά στις πολιτικές της κυβέρνησης στη σφαίρα της “οικολογίας”, της χωροταξίας και πολεοδομίας.
Πολιτικές που έχουν τον ίδιο παρονομαστή: περισσότερα βάρη για τους πολλούς, κέρδη για τους λίγους και ισχυρούς και πάνω απ’ όλα βάθεμα της εξάρτησης της χώρας.
«ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ»
Ο τ. Κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, ομότιμος καθηγητής Δ.Κουτσογιάννης έδωσε πρόσφατα μια καίρια συνέντευξη το militaire.gr με τίτλο: «Ποια κλιματική αλλαγή;»
Ο κ. Καθηγητής αποκαλύπτει ότι αποδεδειγμένα το κλίμα μεταβάλλεται δραστικά μέσα στους αιώνες προς το ψυχρότερο ή προς το θερμότερο και η σημερινή κλιματική αλλαγή μόνο κατά 0,14% μπορεί να αποδοθεί στην αύξηση εκπομπών CO2 λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. Η “Πράσινη Ανάπτυξη” κατ’ επέκταση είναι εφεύρημα των think tanks της Ουάσιγκτον με σκοπό, μεταξύ άλλων, την κεφαλαιακή ανασυγκρότηση και αύξηση των κερδών των ολίγων.
Ακόμη ωστόσο κι αν αμφισβητεί κανείς τα παραπάνω, δεν έχει παρά να συγκρίνει πόσο ενεργοβόρος, αλλά και περιβαλλοντικά ζημιογόνος είναι ολόκληρος ο κύκλος της (κατά μέγιστο) 25ετούς ζωής των ΑΠΕ (αιολικά και φωτοβολταικά). Από τις εξορύξεις πρώτων υλών για την βιομηχανική παραγωγή τους (με χρήση ορυκτών καυσίμων φυσικά), τη μεταφορά τους, την αποψίλωση βουνοκορφών και αγρών για την τοποθέτησή τους, μέχρι την αναγκαστική αποξήλωσή τους στην 25ετία και μετατροπή τους σε ρυπογόνα απορρίμματα. Είναι τυχαίο άραγε το γεγονός ότι καμία γνωστή μελέτη μέχρι σήμερα δεν έχει υπολογίσει το ενεργειακό και περιβαλλοντικό αυτό κόστος? Μήπως το παραπάνω οδηγεί στην ανάγκη για λελογισμένη χρήση των ΑΠΕ και σίγουρα όχι στα σημεία όπου αποψιλώνεται το πράσινο?
Ρούντι Ρινάλντι: Το πολιτικό σύστημα "ανατινάζει" την Ελλάδα
Ο διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι , υπό το βάρος της επικαιρότητας των σκανδάλων, των προεκλογικών κινήσεων επικοινωνίας και όχι ουσίας για τα πραγματικά ζητήματα του λαού όπως λέει, αλλά και το γενικότερο πολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο, μέχρι και τις εξελίξεις με αφορμή τις αποχωρήσεις από το κόμμα Καρυστιανού, μιλάει στον 98.4 .
Εξηγεί πως κατά τα την γνώμη του, σε συνθήκες απόλυτης σήψης και καθεστωτικής διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο. Όπως λέει, τινάζουν κάθε πιθανότητα να υπάρχει Ελλάδα, η Ελλάδα "ανατινάζεται" προς όφελος μίας μεταπρατικής κυρίαρχης τάξης , από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει αντιπρόταση για να έρθει στο προσκήνιο μία άλλη Ελλάδα.
Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!
🇬🇷Διδακτικό μάθημα ενός Τούρκου για όσους ονειρεύονται τις "Πρέσπες του Αιγαίου"
Γερομοριάς
🔴Ένας Τούρκος εξηγεί αυτό που δεν καταλαβαίνουν το ΕΛΙΑΜΕΠ, η κ. Μπακογιάννη, ο κ. Κοτζιάς, ο Υφ. Εξ. κ. Λοβέρδος, ο κ. Χρήστος Ροζάκης κλπ του ελληνικού πολιτικού συστήματος που ονειρεύονται τις "Πρέσπες του Αιγαίου"
✔️Και τι εννοούν με την έκφραση «Πρέσπες του Αιγαίου;».
Σημαίνει πως η Ελλάδα αναθεωρεί την πάγια θέση της πως η μόνη διαφορά που υπάρχει με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.
✔️Σημαίνει ότι αποδέχεται προς συζήτηση τις τουρκικές θέσεις για την
✔️ αποστρατιωτικοποίηση νησιών,
✔️τον εναέριο χώρο,
✔️τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη
και προχωρεί σε έναν συνολικό συμβιβασμό.
Επειδή η Ελλάδα ουδέν διεκδικεί, ο συμβιβασμός ουσιαστικά αφορά μονομερείς παραχωρήσεις.
📎Στελέχη του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν διατυπώσει την άποψη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί μονομερώς να μετατρέψει όλο το Αιγαίο σε «ελληνική λίμνη», γεγονός που επιβάλλει την εξεύρεση έντιμων συμβιβασμών με την Τουρκία.
📎Νίκος Κοτζιάς: Δεν πρέπει «να είμαστε μοναχοφάηδες στο Αιγαίο».
📎Ντόρα Μπακογιάννη : «Το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη…».
📎Γιάννης Λοβέρδος: «εγώ προσωπικά είμαι υπέρ της συνεκμετάλλευσης με τους Τούρκους. Δεν μπορούμε να το κάνουμε χωρίς τους Τούρκους».
📎 Χρήστος Ροζάκης:«Σίγουρα, με την έννοια ότι το θέμα της πόντισης του καλωδίου, αλλά και οτιδήποτε την προϋποθέτει, πρέπει να περάσουν μέσα από τη δική της άδεια.Νόμιμες ενέργειες της Ελλάδας υπόκεινται στον έλεγχο της Τουρκίας, με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται…».
______*****________
Αντιγράφω την εανάρτηση από το Χ ενός Τούρκου. Πρώτα στα ελληνικά, μετά στα αγγλικά και στο τέλος στην γλώσσα που γράφτηκε, στα τούρκικα.
Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!
Εδώ η ανάρτηση - https://x.com/cinarozcan19/status/2069982068570742788
Υπάρχει ένα θεμελιώδες σημείο που παραβλέπουν όσοι κοιτάζουν τον χάρτη και κάνουν σχόλια αποκομμένα από την πραγματικότητα — λέγοντας πράγματα όπως, «Πώς γίνεται να υπάρχει ένα ελληνικό νησί ακριβώς στην πόρτα μας; Αυτό το μέρος θα έπρεπε να ήταν δικό μας». Βλέπετε τον χάρτη απλώς με όρους γεωγραφικής εγγύτητας, όμως κάθε μπλε κουκκίδα πάνω του αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα αιώνων στρατιωτικών και δημογραφικών πραγματικοτήτων.
Οι τοπικοί πληθυσμοί αυτών των νησιών είναι ιστορικά Έλληνες και σήμερα αποτελούν επίσημα ελληνικό έδαφος. Ναι, τα νησιά βρίσκονται ακριβώς δίπλα στην Ανατολία, αλλά το Αιγαίο είναι —λόγω της γεωγραφίας του— φυσικά μια ελληνική λίμνη, γεγονός που τους παρέχει ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτά τα σύνορα σας φαίνονται περίεργα, ή ακόμα και απαράδεκτα, επειδή σας λείπει η ιστορική γνώση. Αν το αποτέλεσμα απλώς αντανακλούσε τη φυσική ισορροπία δυνάμεων εκείνη την εποχή, όχι μόνο αυτά τα νησιά αλλά και η Σμύρνη και ολόκληρη η περιοχή του Αιγαίου θα τους ανήκαν σήμερα!
Ενώ δεν είχαμε ούτε ένα επιβατηγό πλοίο για να φτάσουμε στα νησιά που αποκαλείτε «ακριβώς στην πόρτα μας», η Ελλάδα διέθετε ήδη έναν σύγχρονο ναυτικό στόλο στο Αιγαίο. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, κατέλαβαν αυτά τα νησιά ένα προς ένα χωρίς ουσιαστικά καμία αντίσταση. Όταν η Βρετανία εξαπέλυσε την Ελλάδα εναντίον μας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τους είχε υποσχεθεί ακριβώς αυτή την περιοχή του Αιγαίου - κατοικημένη από πυκνή ελληνική πλειοψηφία. Μόνο η στρατιωτική μας αντίσταση στην ξηρά ματαίωσε αυτό το σχέδιο, επιτρέποντάς μας να ανακτήσουμε τη Σμύρνη με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Εν ολίγοις, το καθεστώς των νησιών για τα οποία εκφράζετε τώρα εθνικιστικά αισθήματα δεν είναι αποτυχία της Λωζάνης. Είναι το αναπόφευκτο, αναπόφευκτο διπλωματικό αποτέλεσμα του να καθόμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς να έχουμε καμία ναυτική ισχύ.
Ηλίας Μπιτσάνης: Το σταφιδικό κίνημα 1931-1936
Του Ηλία Μπιτσάνη
Με το βιβλίο για το σταφιδικό συνέδριο του Πύργου που αναρτήθηκε χθες, ολοκληρώθηκε η «μεγάλη εικόνα» για το κίνημα των σταφιδοπαραγωγών την κρίσιμη περίοδο 1931 – 1936. Η περίοδος αυτή καλύπτεται από τη σειρά των 5 βιβλίων καθώς η ιστορία, οι αγωνίες και η πείνα στις σταφιδοπαραγωγικές περιοχές ξεδιπλώνεται μέσα από 600 περίπου σελίδες. Υπάρχουν και άλλες πλευρές που αφορούν την περίοδο του μεσοπολέμου, οι οποίες ελπίζω κάποια στιγμή στη συνέχεια να αποτελέσουν αντικείμενο και άλλων εκδόσεων,
Για όσους ενδιαφέρονται τα βιβλία είναι διαθέσιμα στους συνδέσμους που ακολουθούν
1. ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΟ 1931 - «Μάρτης, γδάρτης» για τους σταφιδοπαραγωγούς - 2025
.
2. «Το “καυτό” καλοκαίρι του 1934 – Σταφιδικό κίνημα των αντιθέσεων» - 2024
3. «28 Ιουλίου 1935 - Το Συνέδριο Γαργαλιάνων σταθμός στο σταφιδικό κίνημα» - 2024
4. «Η μεγάλη σταφιδική εξέγερση του 1935» - 2025
5. «Συνέδριο στον Πύργο το 1936 – Το “κύκνειο” άσμα του σταφιδικού κινήματος» - Καλαμάτα 2026
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)