13 Ιουλίου 2026

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε...



Ο τελευταίος νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος του Σύριζα ΠΣ καθαιρέθηκε αντικαταστατικά στις 8 Σεπτεμβρίου του 2024, από μια κεντρική επιτροπή χωρίς καμία νομιμοποίηση, αφού αυτή ήταν εκλεγμένη υπό την ηγεσία του Τσίπρα.

Σε εκείνη την κεντρική επιτροπή ψήφισαν και τα δέντρα, άνθρωποι που είχαν πάει σε άλλα κόμματα και άνθρωποι που είχαν εξαφανιστεί για πάνω από 2 χρόνια όπως ο Βερναρδάκης. 
Ψήφισαν οι μισοί μυστικά και οι μισοί φανερά και από το τηλέφωνο.

Αποκορύφωμα ήταν το συνέδριο στο μπουζουξίδικο στο οποίο οι αντικαταστατικοί ήξεραν ότι δεν είχαν την πλειοψηφία των συνέδρων, αφού σε κάθε εκλογικό κέντρο σε όλη τη χώρα ξέραμε τα αποτελέσματα και για αυτό έκαναν το συνέδριο σε χώρο που να μπορεί να εφαρμοστεί face control.

Έδρασαν με τέτοια ξετσιπωσιά που έφτιαξαν μια επιτροπή και έκοβαν τους συνέδρους που πρόσκεινται με το σωστό και το δίκαιο, χωρίς να τους το πούνε καν, με αποτέλεσμα σύντροφοι από όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας, αλλά και του εξωτερικού να τρώνε πόρτα έξω από το Gazi Live.

Πάνω από 2000 νόμιμα εκλεγμένοι σύνεδροι δεν μπόρεσαν ποτέ να μπουν μέσα, όσοι μπόρεσαν δεν έβρισκαν τις διαπιστεύσεις τους και όσοι μπήκαν τους έκλεισαν σε άλλες αίθουσες χωρίς καν να μπορούν να συμμετέχουν.

Σε όλα αυτά τα αίσχη πρωτοστάτησαν ο Πολάκης, η Γεροβασίλη, ο Σπίρτζης, ο Ζαχαριάδης, ο Παππάς 13-0 και πολλοί άλλοι βέβαια και τα εξαπτέρυγά τους. 
Δεν τους ένοιαζε ούτε το μέλλον, ούτε η Αριστερά, ούτε η συλλογική υπόθεση. Τους ένοιαζε η προσωπική τους επιβίωση, αφού χωρίς το κόμμα στην πλειοψηφία τους δεν ξέρουν πως να ζήσουν, δεν ξέρουν τι σημαίνει ελεύθερη αγορά και ιδιωτικός τομέας. 
Πχ, αν είχες ένα ξενοδοχείο έπαιρνες τον Ζαχαριάδη στη reception?

Η ημέρα του μπουζουξίδικου, η ημέρα του πραξικοπήματος ήταν και η ταφόπλακα του Σύριζα αμήν.

Το «Κουτί της Πανδώρας»:Ο σκιώδης ρόλος της Integrity Initiative.



Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει ξανά! Ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας Documento, Κώστας Βαξεβάνης ξεκίνησε ήδη την παραγωγή της εκπομπής που αποτέλεσε σταθμό στην ερευνητική δημοσιογραφία!

Ο σκιώδης ρόλος της Integrity Initiative. Ποιοι αποτελούσαν το «δίκτυο» της εταιρείας στην Ελλάδα; Στο «Κουτί της Πανδώρας».

Δεν είναι κατασκοπευτική ταινία του Netflix αλλά πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Πώς μια βρετανική οργάνωση που χρηματοδοτήθηκε από το ΝΑΤΟ και το Foreign Office, δημιούργησε δίκτυο στην Ευρώπη για να διαμορφώνει πολιτικές εξελίξεις.

Επιθέσεις στα social media, δολοφονία χαρακτήρα ανεπιθύμητων προσώπων, προπαγάνδα που καθόριζαν Υπηρεσίες και πρώην πράκτορες στη Βρετανία.

Ο ρόλος του λεγόμενου εργολάβου της CIA στην αξιολόγηση και στρατολόγηση μελών στην Ελλάδα. Ποιοι δημοσιογράφοι και Πανεπιστημιακοί ήταν σε επαφή με το δίκτυο, τι πληροφορίες έδιναν και τι ρόλο αναλάμβαναν.

Επειδή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται...

Συντελεστές:

Παρουσίαση: Κώστας Βαξεβάνης
Έρευνα: Κώστα Βαξεβάνης, Μικαέλα Σάβα
Αφήγηση ξένου κειμένου: Δημήτρης Κούλαλης
Ηχοληψία/ Μιξάζ: Διονύσης Αντύπας
Εικονοληψία/ Μοντάζ: Γιώργος Κρίκος

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/AyVWSwncam8?is=DjpWDEQ2cdpI53GD
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Έργα έργα και ημέρες της φαμίλιας του Έλληνα Ντον Κορλεονε.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη πρώτη  φωτογραφία...
Στην αγκαλιά του πρόσφατου αποστάτη Κωνσταντίνου Μητσοτακη ,ο μικρότερος πολιτικός εξόριστος(1968-1973) στο πολυτελες διαμερισμα της οδου Μιραμπο στις οχθες του Σηκουανα .

1973 επιστροφή στη πατρίδα...(υπήρχαν βλέπεις και δημοψηφίσματα...)

Το 1978 το  Κόμμα Νεοφιλελεύθερων παύει τη λειτουργία  του καθώς ο Μητσοτάκης ορκίζεται  ως υπουργός Συντονισμού στη 
Νεα Δημοκρατία του Καραμανλή.

1984 και ο πατήρ Μητσοτακης χρίζεται αρχηγος της ΝΔ.

1989. Χαοτικό πολιτικό κλίμα συγκυβερνησεων της ΝΔ με το Συνασπισμό -ΚΚΕ και Λαϊκή αγανάκτηση. 
Μια " βολικη" δολοφονια του βουλευτή Μπακογιαννη, επιτρέπει  την είσοδο στο πολιτικό προσκήνιο της χήρας του  που διατηρεί το ονοματεπώνυμο του ανδρός της και με το οποίο ο γιος της θα εξαργυρώσει την είσοδο του στον πολιτικό βίο.

Επισκεφθείτε τους Απ’ Έκει!

Προτάσεις για οδοιπορικά στους τόπους των αυτοχθόνων Ελλήνων της Αλβανίας

Από δρόμος

Ή αρχαία πόλη της Αντιγόνειας έξω από το Αργυρόκαστρο

Του Γιώργου Κυριακού

Ηκαλύτερη γνωριμία με την περιοχή της Βορείου Ηπείρου είναι η ζωντανή παρουσία και η γονιμοποίηση σχέσεων με τους αυτόχθονες Έλληνες της Αλβανίας, που αποτελούν τον ευαίσθητο κρίκο επαφής και φιλίας με τους Αλβανούς. Εκεί έχουν τα χωριά, τα σπίτια, τα κοιμητήρια και τις εκκλησιές, τον πόνο και τις χαρές τους. Συνδυάζοντας με την αναψυχή και την περιήγηση αυτήν την εμπειρία σχέσεων, η επίσκεψη και σε ιστορικούς, λατρευτικούς ή φυσικούς προορισμούς, που δεν ανήκουν στο έδαφος της επίσημης Μειονότητας, εμπλουτίζεται με τα στοιχεία αυτής της ταυτότητας. «Τουριστικοί οδηγοί» είναι οι ίδιοι οι «απ’ έκει» που συναντώνται στα ανταμώματα του Αυγούστου για όσους και όσες σμίξουν μαζί τους…

Α. Δρόπολη-Πωγώνι-Αργυρόκαστρο-Πρεμετή, Αργυρόκαστρο-Μπεράτι


Ερχόμενοι από τον Νομό Ιωαννίνων, μετά το συνοριακό φυλάκιο της Κακκαβιάς (Kakavijë), δύο είναι οι βασικές διαδρομές:

α) Στα Βρυσερά (Vrisera), αριστερά, ένας δύσκολος δρόμος προς την Άνω Δρόπολη, σας πηγαίνει στα δασώδη χωριά της με τα κρύα νερά, το φημισμένο «τσαπανιώτικο» κρασί και τη σιλίρα, ένα ντόπιο τυρί. Όπου και να ρωτήσετε, θα βρείτε μνημεία της Φύσης και της Ιστορίας. Ξεχωριστή σημασία έχουν το «Έλατο της Σωτήρας» και τα φαράγγια «Τσιόκλι» στο Σελλειό (Selo), του «Χάβου» στη Σωτήρα (Sotira) και της Κοσσιοβίτσας (Kosovitsa).

β) Στον κύριο οδικό άξονα Κακκαβιάς-Αργυροκάστρου (Gjirokastër) μπορείτε να επισκεφθείτε το αρχαίο θέατρο και το Παλαιόκαστρο, χτισμένο επί Ιουστινιανού, στα Σωφράτικα (Sofratikë). Παντού θα βρείτε ιστορικές μονές, εκκλησίες μέχρι και το Αργυρόκαστρο, όπως και στο δύσβατο Πωγώνι (Pogon) με τα πολυφωνικά του. Ξεχωρίζουν οι εκκλησίες της Παναγιάς στο Λάμποβο-«του Σταυρού» (Labova e Kryqet) και στην Επισκοπή (Peshkopi). Στην Καλογοραντζή (Goranxi) της Κάτω Δρόπολης βρίσκεται η ανεξερεύνητη σπηλιά της Σκοτεινής. Το Αργυρόκαστρο έχει το εμβληματικό του κάστρο με τα μουσεία, και το Σταυροπάζαρο το ιστορικό του κέντρο. Στο Κεστοράτι Αργυροκάστρου (Qestorat), γενέτειρα του ευεργέτη Ζωγράφου, το μουσείο στεγάζεται στα Ζωγράφεια Διδασκαλεία και στο άλλο Λάμποβο-«του Ζάππα» (Labova e Madhe ή Labova e Zhapës) βρίσκονται τα αρχοντικά της οικογένειας των ευεργετών. Η αρχαία πόλη της Αντιγόνειας (Antigoneia) έξω από το Αργυρόκαστρο είναι ένας προορισμός που ολοκληρώνει μια σύντομη σχετικά διαδρομή.

Οι ΗΠΑ είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης»


Πηγή: Μαρτίνο Μόρα


«Θα σας δώσουμε άδεια να κατασκευάσετε τους Patriots. Είναι κάτι φανταστικό».
Αυτό είπε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ στον Βλαντιμίρ Ζελένσκι.
Ο Φεντερίκο Ραμπίνι το απολαμβάνει σήμερα στην Corriere: Με ή χωρίς Μάγκα, το Βαθύ Κράτος (ο ίδιος ο Ραμπίνι το αποκαλεί έτσι) πάντα κερδίζει.
Ο Τραμπ είναι μια τεράστια μπλόφα. Μια θάλασσα χυδαίας και άχρηστης φλυαρίας για να κάνει στη δεύτερη θητεία του όλα όσα έχουν κάνει και άλλοι πρόεδροι των ΗΠΑ. Ή χειρότερα.

Ο πολεμοχαρής Τζο Μπάιντεν είχε ούτως ή άλλως απαγορεύσει στον Ζελένσκι να χτυπήσει βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Ο Τραμπ έδωσε την άδεια.
Ο Μπάιντεν απέσυρε τις ΗΠΑ από το Αφγανιστάν. Ο Τραμπ επιτέθηκε στο Ιράν, απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, βομβάρδισε επτά διαφορετικές χώρες.
Όσοι πίστευαν στον Τραμπ δεν σκέφτονται συστημικά. Η αυτοκρατορία του δολαρίου είναι μια πλουτοκρατία που εκλέγει μόνο υπάκουους προέδρους, ακόμα κι αν είναι τρελοί όπως ο Τραμπ ή ηλίθιοι όπως ο Μπάιντεν.

Επιπλέον, η αυτοκρατορία του δολαρίου δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να επιτεθεί στον κόσμο. Να του επιτεθεί πολιτισμικά με ιδεολογική ανατροπή και τα σκουπίδια της ψυχαγωγίας. Να του επιτεθεί οικονομικά με τους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές της. Να του επιτεθεί στρατιωτικά με τα όπλα της.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης», όπως τις αποκαλεί ο Geminello Alvi. Εξαιρετικά σύγχρονος, και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, εξαιρετικά βάρβαρος. Το αστικό πνεύμα στην πιο αγνή του μορφή, δηλαδή μηδενιστική. Όχι ρητός αθεϊσμός, σοβιετικού τύπου, αλλά η απόλυτη γκροτέσκη παρωδία, ακόμη και στη θρησκευτική σφαίρα.

Η πλήρης διάλυση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, την οποία βιώνουμε, συμπίπτει, σίγουρα όχι τυχαία, με την πλήρη υποταγή του -συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής και στρατηγικής- στην αγγλόφωνη αγένεια και στο οργιαστικό-εμπορικό της σύστημα.

Ο Τραμπ μιλάει λιγότερο για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» από τον Δημοκρατικό ομόλογό του και δηλώνει την απόρριψή του του άσεμνου μοντέλου της αφύπνισης (και πάλι, πιο επιφανειακά παρά ουσιαστικά). Αλλά στο τέλος, η ιστορία είναι η ίδια.

Η ψυχοπαθολογία του Τραμπ



Πηγή: Μάρκο Ντέλα Λούνα


Η Δρ. Σάρα Βιόλα, ψυχίατρος, στην οποία έδωσε συνέντευξη ο Μαρτσέλο Φόα, σκιαγράφησε την ψυχοπαθολογία του Τραμπ:

πρώτον, ναρκισσισμό με εξύψωση του εγώ και απώλεια της αίσθησης των ορίων·

δεύτερον, κοινωνιοπάθεια που εκδηλώνεται με αδυναμία αναγνώρισης και αποδοχής των άλλων και των απόψεων, των επιθυμιών και των επιλογών τους· να σχετίζεται με ενσυναίσθηση και να απαιτεί από όλους απλώς να συμμορφώνονται μαζί του, διαφορετικά είναι εχθροί του.

Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά προσωπικότητας προϋποθέτουν έντονη ανασφάλεια, υπεραντισταθμιζόμενη από αλαζονεία και απόρριψη κανόνων.

Η ψυχίατρος σημείωσε επίσης γνωστική παρακμή από πιθανή αρτηριοσκλήρωση, που εκδηλώνεται με απώλεια αναστολών, ειδικά όταν κάνει ακατάλληλα σχόλια και κατηγορίες. Τόνισε ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να χάσει τον αυτοέλεγχο και να ενεργήσει παρορμητικά.

Μετά τη συνέντευξη, στη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας, ο Τραμπ επέδειξε σαφώς γνωστική παρακμή, όχι μόνο αλλάζοντας επανειλημμένα και παιδαριωδώς την εκτίμησή του για τους συμμάχους του, αλλά και αναφερόμενος επανειλημμένα στον Ζελένσκι ως Πούτιν και κατηγορώντας «την Ισλαμική Δημοκρατία της Ιαπωνίας» ότι εκτόξευσε 111 πυραύλους εναντίον ενός από τα αεροπλανοφόρα του.

12 Ιουλίου 2026

Άγιος Παΐσιος: Πατήρ, πάτερ, πατέρας!




Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος


Τέτοια μέρα ο Άγιος Παΐσιος μοιάζει να γίνεται ξανά πατήρ, πάτερ και πατέρας!

Χάνει την αγιότητά του, θα μου πείτε;

Κάθε άλλο! Ποτέ δεν τη χάνει, πια!

Ανήμερα, όμως, της γιορτής του ανοίγει την μεγάλη του αγκαλιά και έρχεται με τα μεγάλα αγγελικά φτερά που έχει αξιωθεί για να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά, τα ορφανά του θα έλεγα, όσους, δηλαδή, τον είχαν καταφύγιο και έσχατη καταφυγή όταν ήταν εν ζωή.

Αυτούς που κατέφευγαν σ’ αυτόν με βαθιά και ανείπωτη λαχτάρα για να τον συναντήσουν στα κελλιά του στον Άθωνα, τον Τίμιο Σταυρό της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα και της Παναγούδας της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου.

Δεν ξεχνάμε, βεβαίως, και όσες γυναίκες τον επισκέπτονταν, κατά την έξοδο του από το Άγιον Όρος στα γυναικεία Ησυχαστήρια του «Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου» στη Σουρωτή-Βασιλικά Θεσσαλονίκης και του «Άγιου Ιωάννη Προδρόμου» στη Μεταμόρφωση της Χαλκιδικής.

Στο δεύτερο Ησυχαστήριο βρισκόταν μαζί με το πνευματικό του τέκνο, τον ιδρυτή και πνευματικό της Μονής, τον παπα-Γρηγόρη ο οποίος εκείνες τις μέρες ήταν ακόμη πιο χαρούμενος και πιο φωτεινός από ποτέ. Ένας Ισάγγελος πλάι στον επίγειο Άγγελο.

Εμπειρίες από το Άγιον Όρος


Η μετά θάνατον ζωή


Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου


Οι υπόδικοι νεκροί

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.
Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πως είναι οι κολασμένοι;


- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

- Και οι Άγιοι και ο ληστής[2];


- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών[3]», παρατείνει-παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς[4] να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λά­βουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Η προσευχή και τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους[5]

Όσιος Παΐσιος: Ήταν ένα αναρχικό παιδί ...που έγινε πιο ακόμη αναρχικό »



Μια ιδιαίτερη και πλούσια σύνθεση: Η συγκλονιστική διήγηση του Αγίου Παϊσίου για έναν νεαρό αναρχικό που μεταμορφώνεται μέσα από το Ευαγγέλιο, την αυταπάρνηση και τη χαρά του Χριστού· μαζί με μια ευρύτερη προσέγγιση στη σχέση Χριστιανισμού και αναρχισμού, από τον Αντρέ Μαλρώ έως τον Λέοντα Τολστόι.

Ένα κείμενο για την αναρχία όχι ως ιδεολογική ταυτότητα, αλλά ως υπαρξιακή εξέγερση απέναντι στην αδικία, τον συμβιβασμό και κάθε μορφή εξουσίας που συνθλίβει την ανθρώπινη ελευθερία.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης διηγείται την απρόσμενη ιστορία ενός νεαρού αναρχικού που, έχοντας μπλέξει με τα ναρκωτικά και βρεθεί σε αναμορφωτήριο στη Γερμανία, διάβασε για πρώτη φορά το Ευαγγέλιο και άλλαξε ριζικά πορεία ζωής. 

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αναζήτησε την Ορθοδοξία όχι ως ιδεολογία ή κοινωνική ασφάλεια, αλλά ως δρόμο ελευθερίας, αυταπάρνησης και βαθιάς πνευματικής αφύπνισης. 

Η ιστορία του, όπως την αφηγείται ο Άγιος Παΐσιος στους «Λόγους Β΄ Πνευματική Αφύπνιση», γίνεται αφετηρία για ένα ευρύτερο ερώτημα: 
μπορεί ο Χριστιανισμός, στην αυθεντική ευαγγελική του διάσταση, να θεωρηθεί μια ριζική άρνηση της εξουσίας, της βίας και της υποταγής; 

Γ. Αϋφαντής:Στην Άγκυρα επικυρώθηκε η Τουρκία ως επικυρίαρχος της Δύσης στην περιοχή




Ο πρέβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής , σε μια πρώτη αποτίμηση του κλίματος στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, τονίζει στον 98.4 ότι μετά τις δηλώσεις Τράμπ αλλά και την στάση έναντι της Τουρκίας με διακρατικές αμυντικές συμφωνίες των περισσότερων δυτικών συμμάχων, είναι εμφανές, πως η δύση επιφυλάσσει για την Τουρκία, ρόλο αυτόνομο και αυτοτελή ως επικυρίαρχου της από την Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο , την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα, ως δεδομένος υπάκουος δρων στη δυτική συμμαχία, απλά συμμετέχει σε μια Σύνοδο, όπου ο ρόλος της Τουρκίας , το αμέσως προσεχές διάστημα, προβλέπει ο κ. Αϋφαντής , ότι θα έχει νέες αναβαθμισμένες προκλήσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ



Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι


Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Ένας επιτάφιος ύμνος για την Ουκρανία




Ένα πράγμα είναι απολύτως σαφές: η Δύση δεν έχει Σχέδιο Β, ή, ακόμα καλύτερα, κανένα όραμα πέρα ​​από τον πόλεμο. Και όταν αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί, το φρούριο μετατρέπεται σε πύργο από τραπουλόχαρτα. Οι προθέσεις, όσο ψεύτικες και τρομερές κι αν είναι, μετατρέπονται σε ανούσιες ρητορικές τελετουργίες. Οι πράξεις γίνονται αυτόματες και χωρίς νόημα. Οι προοπτικές απατηλές. Το μέλλον γίνεται ένα παιδικό παραμύθι. Πάρτε για παράδειγμα την Ουκρανία, ή μάλλον, ό,τι έχει απομείνει από αυτήν: για περίπου ένα μήνα, οι Ρώσοι κατεδαφίζουν συστηματικά τις βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές της χώρας, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα οι Δυτικοί Wunferwaffen γι' αυτό. Αλλά η ψευδαίσθηση της αντίστασης του Κιέβου τροφοδοτείται από τρομοκρατικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες σίγουρα προκαλούν κάποιες ζημιές και θύματα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν ένα γεγονός των μέσων ενημέρωσης, επιθέσεις που τροφοδοτούν αφηγήσεις στις οποίες ένα μεγάλο μέρος του κοινού ερωτεύεται σαν τον κυπρίνο με το καλαμπόκι.

Αυτό, ωστόσο, καθιστά σαφές ότι όλα τα χρήματα που αποστέλλονται στο Κίεβο είναι απλώς σπατάλη δημοσίων κεφαλαίων: δεν θα χρησιμεύσουν ούτε για την αύξηση της πολεμικής παραγωγής στα κατεστραμμένα εργοστάσια, ούτε για να εξευμενίσουν την παράλογη νίκη του καθεστώτος του Κιέβου, την οποία κατά κάποιο τρόπο ονειρεύεται ένα πλέον άνευ νοήματος μέσο ενημέρωσης που αντιλαμβάνεται την επιβίωσή του μόνο ως φερέφωνο του αφεντικού που πληρώνει μισθούς. Ωστόσο, ακόμη και αν επιτευχθεί κάποια επισφαλής ειρήνη, η Ουκρανία δεν θα είναι σε καμία περίπτωση ο παράδεισος της ανοικοδόμησης που έχουν ονειρευτεί οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί κύκλοι σε μια προσπάθεια να οικοδομήσουν συναίνεση γύρω από τον πόλεμο, αλλά θα είναι μια τεράστια αλυσίδα για μια Ευρώπη που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από τις κυρώσεις που έχει επιβάλει στη Ρωσία και βρίσκεται στη διαδικασία προοδευτικής αποβιομηχάνισης. Κάποιοι κερδοσκόποι θα επωφεληθούν, αλλά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες στο σύνολό τους θα πληρώσουν το τίμημα, και περιττό να πούμε ότι αυτές που θα τιμωρηθούν περισσότερο θα είναι οι εργατικές τάξεις.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ


Οδυσσέας Ελύτης

Η μαγεία του Παπαδιαμάντη


"... Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να 'χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το "θα μπορούσαμε" είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. "Σα να 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου".

... Η ποιητική νοημοσύνη του Παπαδιαμάντη διατρέχει τις σελίδες του, συνεγείρει και μαγνητίζει τις λέξεις, τις υποχρεώνει να συναντηθούν σε μια φράση όπως ο αέρας τα λουλούδια σ' έναν αγρό.


Παράξενη ελευθερία που η συμβατική αντίληψη για τη σύνταξη του άλλου Σκιαθίτη [δηλ. του Μωραϊτίδη] δεν της επιτρέπει ν' απλωθεί. Αυτές οι νησίδες των παρομοιώσεων και των μεταφορών που αφθονούν στα κείμενα του πρώτου, χωρίς ποτέ να τα μεταβάλλουν σε πεζοτράγουδα, κάποτε και οι απλές περιγραφές, με μια μόνον, ίσως, ανάμεσά τους ανορθοδοξία (που κι αυτήν είναι δύσκολο να την εντοπίσεις με την πρώτη ματιά), τέλος μερικές, κατά μέρη άνισα, εισβολές της δημοτικής, απροσδόκητες, αρκούν, για ν' αποσπάσουν τη γλώσσα αυτή απ' την παγερότητα και να κυματίσουν την επιφάνειά της μ' έναν τρόπο που δεν έχει τον όμοιό του στα πεζογραφήματα της εποχής..."

Η αισθητικοποίηση της Ορθοδοξίας λέγεται Orthobros

από Μανώλης Γ. Βαρδής

Υπάρχει σε κάποιους κύκλους μία χαρά για την αναβίωση και επέκταση της ορθόδοξης πίστης στην Αμερική μέσω των δικτύων των Ορθόδοξων influencers, που θέλουν να συνδυάζουν μία θρησκευτική-κυρίως σημειακή- αυστηρότητα με μία υπερ-αρρενωπή αισθητική.

Ουσιαστικά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προβάλλεται μία έμφαση στο τελετουργικό τυπικό (λατρευτικού ή σημειολογικού περιεχομένου), η οποία «γαρνίρεται» από ένα «ύφος» που προσφέρει την τόσο απαραίτητη για το υποκείμενο «διάκριση» από τον κόσμο και το ήθος του. Αίφνης, μία εικόνα ενός γέροντα με ασκητική ενδυμασία που μοιράζεται το παγκάκι του σε ένα σταθμό με δύο κορίτσια που με μοντέρνα ημι-αμφίεση σκρολάρουν στα κινητά τους, αποκτά δύναμη προσηλυτισμού, ή ένας αρρενωπός μπόντι μπίλντερ που πριν σηκώσει στο γυμναστήριο τα βάρη του, κάνει τον σταυρό του με μουσική επένδυση το «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου». Ομάδες όπως οι Orthodox Meme Squad και η OrthodoxMemes γίνονται της «μόδας»: «Η πιο δημοφιλής ανάρτηση του subreddit (μέχρι τον Μάρτιο του 2026) αποτελεί ένα σκίτσο με δύο μέρη: στο πρώτο μέρος, ένας Ρωσο-ορθόδοξος ιερέας ρωτά έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα, Πού είναι η γενειάδα [σου];, και ο δεύτερος σιωπά. Στο δεύτερο μέρος, ο Ρωμαιοκαθολικός εμφανίζεται με γενειάδα που θυμίζει αυτές των Ορθόδοξων κληρικών και ο Ρωσο-ορθόδοξος εμφανίζεται να του λέει, Καιρός για επανένωση [των δύο εκκλησιών]» (απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Πολύζου, Στην ορθόδοξη πλευρά της ιστορίας, περιοδικό Kaboom, 12/2026).

Άγνοια και Μύθοι για τη Λευκή Πατριαρχία: Ένα Μάθημα από την Οδύσσεια


Πηγή: Ρομπέρτο ​​Νταμίκο


Η ηθοποιός Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη στη νέα ταινία του Νόλαν για την Οδύσσεια —δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι ο Όμηρος την αποκαλεί «λευκώλενο», ένα επίθετο που σήμερα θα προκαλούσε την οργή των πολιτικά ορθών αστυνομικών— υποστήριξε την κυρίαρχη ιδεολογία, απλώς για να δώσει στην ταινία μια πολιτική χροιά. Αποφάσισε να ισχυριστεί ότι ο Όμηρος έδωσε πολύ λίγο χώρο στις γυναίκες.
Τώρα, δεν με ενδιαφέρει πραγματικά να μπω στη διαμάχη. Αλλά η χρήση αυτής της δήλωσης, η οποία αποκαλύπτει μόνο την χονδροειδή και περήφανη άγνοια του συγγραφέα της —και κοινή σε έναν ολόκληρο πολιτισμικό χώρο που συγχέει τη μαχητικότητα με τη γνώση— μπορεί να είναι χρήσιμη στην κατάρριψη ορισμένων μύθων. Συγκεκριμένα, αυτόν μιας Δύσης αιώνια θύμα μιας cis-ετεροφυλόφιλης λευκής πατριαρχίας, καταπιεστικής εξ ορισμού και ανίκανης, σε όλες τις χιλιετίες ιστορίας της, να παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από την ανδρική κυριαρχία.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε τονίζοντας ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια διαδραματίζονται γύρω στον 12ο αιώνα π.Χ. και απεικονίζουν μια αρχαϊκή Ελλάδα. Τα κείμενα, στην τρέχουσα μορφή τους, συντέθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ., στην Αθήνα του τυράννου Πεισίστρατου. Επομένως, βρισκόμαστε σε μια περίοδο που δεν μπορεί ακριβώς να συγκριθεί με το κίνημα του 1968 και το κλίμα υπερηφάνειας που επικρατούσε. Είναι ένας κόσμος πολεμιστών, βασιλείων, δουλείας, ανθρωποθυσιών και εκδίκησης. Η τοποθέτηση σε ένα πλαίσιο δεν σημαίνει δικαιολόγηση: σημαίνει ότι δεν κρίνουμε το παρελθόν με τα εργαλεία του παρόντος, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε.

Ωστόσο, κοιτάζοντας τα κείμενα, παρατηρούμε κάτι εκπληκτικό.
Σίγουρα, στην Ιλιάδα, η οποία μιλάει για τον πόλεμο, ο ανδρικός ρόλος είναι εξαιρετικά κυρίαρχος. Ο πόλεμος ήταν ανδρική υπόθεση στον αρχαίο κόσμο και οι γυναίκες εμφανίζονται ως λάφυρα, ως μέλλουσες μητέρες, ως χήρες. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, οι γυναικείες μορφές έχουν βάθος και αυτονομία. Η Κασσάνδρα, η προφήτισσα που καταράστηκε από τον Απόλλωνα, της οποίας την προφητική κραυγή κανείς δεν πιστεύει: δεν είναι παθητικό θύμα, αλλά μια βασανισμένη συνείδηση ​​που βλέπει αυτό που δεν βλέπουν οι ήρωες. Η Εκάβη, η βασίλισσα της Τροίας, της οποίας η απελπισία για τον θάνατο του Πολύδωρου και του Έκτορα συγκαταλέγεται στις πιο οδυνηρές σελίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Κλυταιμνήστρα, η οποία σκοτώνει η ίδια τον Αγαμέμνονα και την Κασσάνδρα, και η οποία στις Χοηφόρες του Αισχύλου γίνεται το αρχέτυπο της γυναίκας που επαναστατεί ενάντια στην ανδρική καταπίεση - δεν είναι ηρωίδα, αλλά ούτε καν σκιά. Είναι ένας χαρακτήρας, με επιθυμίες, δυσαρέσκειες και στρατηγικές.

11 Ιουλίου 2026

Δικαίωμα στην ελεύθερη πληροφόρηση

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

- Κρίμα που απουσιάζει μια επαρκής μορφωτικά και πολιτικά Ελληνική ομάδα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.(Δεν υπήρξε ποτέ). Θα μπορούσε να εκφράσει έναν Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Λόγο που έχει ανάγκη η Ευρώπη και η Ελλάδα. Όταν το 2004 αποπειράθηκα την παρουσία μου οι «εγχώριες» μαφίες μηχανεύθηκαν πολλά για να την αποτρέψουν. Ούτε οι Τούρκοι θα αντιδρούσαν έτσι. Μέχρι και κόμμα μιας καθόδου, κόμμα μαϊμού έστησαν. Και πολλά άλλα.
Την λέξη κρίμα χρησιμοποίησε τις προηγούμενες Ευρωεκλογές, αναφερόμενη στο πρόσωπο μου, μια γυναίκα από την Πελοπόννησο η οποία έχει Πολιτική Μνήμη της μεταπολίτευσης. Αν ζούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης σήμερα θα έλεγε: Μνήμη ή Βαρβαρότητα.

- Από το 2007 στην Ελλάδα έχουμε Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή την φορά δεν άρχισε από το Καλπάκι της Ηπείρου αλλά από την Ολυμπία και τον Πενταδάκτυλο της Πελοποννήσου. Όπως είπα σε μια ομιλία μου το 1994 τον Ταΰγετο παλιά τον έλεγαν Πενταδάκτυλο. Μπορούμε να επαναφέρουμε και αυτό το όνομα. Κρίμα που δεν ζει ο Νίκος Γκάτσος.

- Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να εισάγει, να υφίσταται, χωρίς την θέληση της τις παθολογίες των Βαλκανίων, της Σκιπερίας, του Κοσόβου κλπ. Αν η Γερμανία, το Βερολίνο, η Μέρκελ θέλουν να το κάνουν θα μας διευκόλυναν πολύ. Θα την ευχαριστούσαμε πολύ. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναδεί την πολιτικής της στα Βαλκάνια.

- Στις πολιτικές κοινωνίες τύπου θεάτρου του Διονύσου, μια λέξη μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα σκέψης, μια διήγηση, μια σχολή, ένα πολιτικό κίνημα. 
Τώρα η λέξη ήταν αποχή. Το 2010 (και τώρα) ήταν «Μνημονιακοί ήταν όλοι τους». Κάπου έχω γράψει τι έλεγε ο Πλάτωνας για αυτά. Επιτέλους απαλλαγείτε, απελευθερωθείτε από τον εκβαρβαρισμό σας.

Σύγκρουση πρώην και νυν καθεστωτικών μηχανισμών εξουσίας.
Καταγγελίες για ολοκληρωτισμό και φασισμό.
Οι πρώην αποσιωπούν ότι ήταν αυτοί οι πατέρες, οι δημιουργοί, το φυτώριο αυτού του τρόπου, του αντιπολιτισμού. Οι συντηρητές, οι δημιουργοί, οι κατασκευαστές των νυν. Τότε ήθελαν μια κουτή και φλύαρη ψευτοαριστερά του 3% στο εκλογικό σώμα και 40% στα Μ.Μ.Ε. για την «αριστερή» κάλυψη του μοντέλου. «Οι αριστεροί φρουροί του».

Τι διάβασε η Λουπίτα στον Όμηρο: Η Ιθάκη ως κοινωνική κατασκευή

Πάνος Πικραμένος 

Ο Οδυσσέας δεν παλεύει να γυρίσει στην πατρίδα του. Παλεύει να απελευθερωθεί από τη νοσηρή προσκόλληση σε μια γεωγραφική ταυτότητα που του επέβαλε αυθαίρετα το πατριαρχικό σύστημα της κληρονομικής βασιλείας.

Ο Πολύφημος δεν είναι τέρας. Είναι μονοφθάλμιο υποκείμενο διαφορετικής οπτικής νευροποικιλότητας, το οποίο ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει με συστημική προκατάληψη επειδή δεν τρέφεται σύμφωνα με την κυρίαρχη ελληνική διατροφική νόρμα. Η τύφλωσή του ήταν ρατσιστικό hate crime, όχι άθλος.

Η Κίρκη δεν μεταμορφώνει τους 
άντρες σε γουρούνια. Τους βοηθά να ανακαλύψουν την βαθύτερη  ζωική τους ταυτότητα αποδομώντας την ανθρωποκεντρική τους κανονικότητα. Νοσηλεύονται σε ασφαλή πολυειδικό χώρο, που ο ελληναράς Όμηρος ονομάζει υποτιμητικά  «χοιροστάσιο».

Η σχέση του Οδυσσέα με τους συντρόφους του δεν πρέπει να διαβαστεί ως σχέση αρχηγού και πληρώματος. Αυτό είναι μιλιταριστική ανάγνωση. Πρόκειται για μια queer κοινότητα επιβίωσης, όπου η ναυσιπλοΐα είναι απλώς πρόσχημα για την αποδόμηση της τοξικής ανδρικής μοναξιάς και την ανάδειξη της θηλυκότητας τους..

Ο παρών Χάρτης διδάσκει Πολιτική. Όμως η Πολιτική Αθήνα είναι ανεπίδεκτη μαθήσεως



Ο παρών Χάρτης διδάσκει Πολιτική. Όμως η πολιτική Αθήνα είναι ανεπίδεκτη μαθήσεως.

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Απλά μαθήματα Πολιτικής Γεωοικονομίας και Γεωοικονομικής Δημοκρατίας. Όμως ο Μητσοτάκης και οι υπόλοιποι 296 δεν μπορούν. Απεναντίας, ο Ελληνισμός μπορεί.

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

Αφιέρωση: Το άρθρο, μαζί με τον Χάρτη της Γεωγραφίας της Αλήθειας, αφιερώνεται στο
Στρατηγό Δημήτρη Αλευρομάγειρο, τόσο για την υπέρ του Ελληνισμού ιστορική του διαδρομή, 
όσο και για το ηθικό βάρος που έχει το όνομά του, στην τιμή που έκανε στο γραπτό μου το Δεκέμβριο του 2025:

 Δεν υπάρχει Αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα, ούτε Περιφερειακό. Υπάρχει μόνο Αθηναϊκό πρόβλημα. Να Δανειστείτε για τους Αγρότες σας είπαμε! Όχι για το Ζελένσκι.

Ο χάρτης της ΑΟΖ μας από τον περιβαλλοντικό τομέα του ΟΗΕ, (UNEP/MAP-SPA/RAC), της 20ης Δεκεμβρίου 2019, είναι ο άσσος στο μανίκι αλλά και ο εθνικός τίτλος κυριότητας, για την προδιαγεγραμμένη ακύρωση των λεγόμενων “Τουρκολιβυκού μνημονίου και Γαλάζιας Πατρίδας”.

Η ανάθεση της υπόθεσης σε εξειδικευμένο Διεθνές Νομικό Γραφείο είναι η αμέσως απαιτούμενη ενέργεια. Είναι επιπλέον έκφραση έμπρακτης συγνώμης του Μητσοτάκη, όπως και των υπολοίπων μελών της Βουλής, για την επταετή αποσιώπηση του συγκεκριμένου χάρτη και των αρχείων του περιβαλλοντικού τομέα του ΟΗΕ που βρίσκονται στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, όλα αυτά τα έτη.

Ο Ελληνισμός δεν έχει περιθώρια εφησυχασμού (συνέντευξη)




Θεοφάνης Μαλκίδης

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα: πίσω από τη στήριξη στην Τουρκία κρύβονται τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα.

«Η Ελλάδα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της απέναντι στις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες» δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό CRETAONE 102,3 και στην εκπομπή του Γιάννη Ραψωμανίκη, ο Θεοφάνης Μαλκίδης.


Παράλληλα εκτίμησε ότι οι τελευταίες εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και η αναβάθμιση των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας δημιουργούν νέα δεδομένα με σοβαρές επιπτώσεις για τα ελληνικά συμφέροντα. Στο επίκεντρο της συνέντευξης βρέθηκαν η στάση της Νατοϊκής Συμμαχίας απέναντι στην Άγκυρα, οι αμερικανικές επιλογές στην Ανατολική Μεσόγειο, η ευρωπαϊκή άμυνα και οι κινήσεις που, σύμφωνα με τον ίδιο, οφείλει να εξετάσει η Ελλάδα.

Ο κ. Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υποστήριξε ότι η διεθνής αντιμετώπιση της Τουρκίας χαρακτηρίζεται από εμφανείς αντιφάσεις, καθώς μία χώρα που εξακολουθεί να διατηρεί ανοικτά ζητήματα απέναντι στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία εξακολουθεί να επιβραβεύεται πολιτικά και στρατηγικά. Όπως ανέφερε, η Άγκυρα όχι μόνο δεν έχει υποστεί ουσιαστικό κόστος από τη στάση της τα τελευταία χρόνια, αλλά έχει αποκομίσει σημαντικά οφέλη από τις διεθνείς εξελίξεις, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία.

Στην ίδια κατεύθυνση, υπενθύμισε ότι η Κύπρος εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κατοχή για πενηνταδύο χρόνια, ενώ παραμένει σε ισχύ το Casus Belli, δηλαδή η απειλή πολέμου που έχει διατυπώσει η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα. Παράλληλα, έκανε λόγο για διαρκείς αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας, οι οποίες όπως σημείωσε, δεν περιορίζονται μόνο σε νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου, αλλά επεκτείνονται ακόμη και στην Κρήτη μέσω της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής.

Η εικόνα αυτή, όπως υπογράμμισε, αποδεικνύει ότι η σημερινή λειτουργία της Συμμαχίας δεν υπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, ενώ αντίθετα ενισχύει τις πιέσεις που δέχεται η χώρα τόσο σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας όσο και οικονομίας.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης χαρακτήρισε υποκριτική τη στάση που τηρείται απέναντι στην Τουρκία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι οι αποφάσεις των μεγάλων δυνάμεων δεν λαμβάνονται με βάση ηθικά ή πολιτικά κριτήρια, αλλά εξυπηρετούν συγκεκριμένα οικονομικά, επιχειρηματικά, διπλωματικά και στρατιωτικά συμφέροντα.

«Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ζούγκλα»

Ο Σωκράτης Φάμελλος πέταξε τα κλειδιά και έφυγε, την ώρα που ο Παύλος Πολάκης προκαλεί τον Αλέξη Τσίπρα και δοκιμάζει τις ισορροπίες στην Κουμουνδούρου.



Της Βασιλικής Σιούτη - Καθημερινή 

Ο Σωκράτης Φάμελλος έβλεπε τον ΣΥΡΙΖΑ να αδειάζει, την ουρά έξω από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα να μεγαλώνει, κι εκείνος που κρατούσε σφιχτά τα κλειδιά της Κουμουνδούρου, δεν ήξερε τι να τα κάνει. Να τα αφήσει στην πόρτα και να φύγει για να πιάσει κι αυτός μια θέση στην ουρά; να τα δώσει στον Τσίπρα; ή να περιμένει κάποιο μήνυμα με οδηγίες; 

Το μόνο μήνυμα που είχε λάβει -και αυτό μέσω τρίτων- ήταν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήθελε να υπάρχει ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές. Και ναι μεν ο Σωκράτης Φάμελλος δεν είχε αντίρρηση, αν θα υπήρχαν κάποιες εξασφαλίσεις,  αλλά δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει την τριάδα των «σκληρών» Πολάκη, Δούρου και Παππά. Επιπλέον, ο ίδιος δεν έχει λάβει καμία εγγύηση, όπως λένε συνομιλητές του στην Κουμουνδούρου, για το αν θα τον δεχθούν ή όχι στην ΕΛΑΣ. Οπότε, αποφάσισε να πετάξει τα κλειδιά και να φύγει. Η απόφαση ξάφνιασε γιατί ανακοινώθηκε χωρίς να έχουν δρομολογηθεί διαδικασίες και χωρίς να περιμένει την αυριανή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. «Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ζούγκλα» προβλέπει στέλεχος της ΕΛΑΣ που προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Πολύ σκληροί για να πεθάνουν

 Για την τριάδα των Πολάκη, Δούρου, Παππά, τα πράγματα είναι πιο απλά. Ο αποκλεισμός τους από τον Αλέξη Τσίπρα δεν τους έχει αφήσει άλλη επιλογή, από το να μείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και να παλέψουν για την επιβίωση του και τη δική τους μαζί. Διατηρούν μια μικρή ελπίδα ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βάλει λουκέτο, στο τέλος ο Τσίπρας θα αναγκαστεί να συνεργαστεί μαζί του, αλλά ακόμα και αν αυτό δεν γίνει, θα έχουν τη δυνατότητα να κατέβουν στις εκλογές και να διεκδικήσουν το 3% που θα τους βάλει στη Βουλή.

🟦 ΕΟΚΑ: Η Επανάσταση που χάρισε η Κύπρος στον κόσμο


- Οζ Καραχάν

Ο αντιαποικιακός αγώνας που θαύμαζε ο Κάστρο, υποστήριζαν οι Παναφρικανιστές και στο πλευρό του οποίου πολέμησε ο IRA

Ο αγώνας του 1955-1959 είναι γραμμένος στο αίμα του λαού της Κύπρου. Αλλά οι απήχησή του ταξίδεψε πολύ πέρα από το νησί. Η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) διεξήγαγε ανταρτοπόλεμο ενάντια στη βρετανική αποικιακή κυριαρχία με μια δύναμη που, στο απόγειό της, αριθμούσε εκατοντάδες. Ήταν πολύ φτωχότερα οπλισμένοι από τους Βρετανούς, λιγότεροι σε αριθμό, και δρούσαν υπό στρατιωτικό νόμο. Όταν τους έλειπαν τα όπλα, αναγκάζονταν να κατασκευάσουν τα δικά τους: από αυτοσχέδια πιστόλια μέχρι αυτοσχέδιους όλμους. Ο αγώνας τους θαυμάστηκε και υποστηρίχθηκε ενεργά από τα πιο σημαντικά αντιαποικιακά κινήματα και προσωπικότητες του εικοστού αιώνα – από την Γκάνα του Κουάμε Νκρούμα μέχρι την Κούβα του Κάστρο, κι από το FLN της Αλγερίας μέχρι τον IRA της Ιρλανδίας. Οι ιστορίες τους συνδέονται με αυτές της ΕΟΚΑ με τρόπους που η ιστορία σπάνια αφηγείται. Αυτή είναι η ιστορία.

🔵 Πρώτες λέξεις, Τελευταίες λέξεις

Όταν εκδόθηκε η πρώτη διακήρυξη της ΕΟΚΑ, την 1η Απριλίου 1955, στο επίκεντρό της ήταν η λέξη Απελευθέρωση. Καλούσε τους Κύπριους να απαλλαγούν από «τον βρετανικό ζυγό», και να δείξουν στον κόσμο ότι «αν η διεθνής διπλωματία είναι άδικη και λιπόψυχη, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία». Στη συνέχεια, στράφηκε απευθείας σε εκείνους που κρατούσαν λαούς υπό αποικιακή κυριαρχία: «Είναι ντροπή στον 20ό αιώνα για ένα έθνος να πρέπει να χύσει αίμα για να κερδίσει την ελευθερία του, το ιερό δώρο για το οποίο πολεμήσαμε στο πλευρό σας και για το οποίο εσείς οι ίδιοι ισχυρίζεστε ότι έχετε πολεμήσει ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό».

Στις 9 Μαρτίου 1959, η διακήρυξη κατάπαυσης του πυρός ξεκίνησε επιβεβαιώνοντας αυτό που ήταν πάντα ο αγώνας: «Την 1η Απριλίου 1955, υψώθηκε η σημαία του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος». Στη συνέχεια, καλούσε τους αγωνιστές να χτίσουν «τη νέα δομή της νεαρής Δημοκρατίας πάνω στα ερείπια και τις στάχτες του Κυπριακού έπους».

Από την πρώτη διακήρυξη μέχρι την τελευταία, η γλώσσα ήταν η ίδια: απελευθέρωση από την αποικιακή κυριαρχία, ανυπακοή στον φασισμό και τον ναζισμό, αξιοπρέπεια για έναν λαό υπό κατοχή και, τέλος, δημοκρατία. Η αυτοδιάθεση –το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για το πολιτικό του μέλλον– ήταν, στα μέσα της δεκαετίας του 1950, το κεντρικό αίτημα του παγκόσμιου Νότου. Κατοχυρωμένη στη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, ήταν η κοινή γλώσσα μιας εποχής. Όταν η ΕΟΚΑ ύψωσε αυτή τη σημαία, ο κόσμος την αναγνώρισε.

Σταύρος Λυγερός - Σύνοδος ΝΑΤΟ: Γιατί η Δύση χορεύει στον ρυθμό της Τουρκίας



10 Ιουλίου 2026

Ο κρητικός διατροφικός πολιτισμός στο επίκεντρο: Παρουσιάζεται στα Χανιά το νέο βιβλίο του Μιχάλη Μ. Μινουδάκη

Από Αγώνας της Κρήτης
- 09/07/2026


Μια ξεχωριστή πολιτιστική και γαστρονομική εκδήλωση πρόκειται να πραγματοποιηθεί στα Χανιά, με αφορμή την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Μιχάλη Μ. Μινουδάκη, υπό τον τίτλο «Καλή Όρεξη: 12 κείμενα για τον κρητικό διατροφικό πολιτισμό».

Η παρουσίαση, η οποία τελεί υπό τη συνδιοργάνωση κορυφαίων θεσμικών, περιφερειακών και εκκλησιαστικών φορέων του τόπου, αναδεικνύει τη σημασία της παραδοσιακής διατροφής ως αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής ταυτότητας και της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κρήτης.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026, συγκεντρώνοντας το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας γύρω από τη γαστρονομική παράδοση και το έργο ενός ανθρώπου με έντονη κοινωνική και πνευματική δράση.

Το πρόγραμμα της παρουσίασης και οι συντελεστές της εκδήλωσης


Η επίσημη εκδήλωση παρουσίασης συνδιοργανώνεται από την Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας & Αποκορώνου, την Περιφέρεια Κρήτης – Περιφερειακή Ενότητα Χανίων, τον Δήμο Χανίων και το Πνευματικό Κέντρο Χανίων.

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026 και ώρα 19:30, στο κλιματιζόμενο αμφιθέατρο του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, το οποίο βρίσκεται στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου 70, με την είσοδο να είναι ελεύθερη για το κοινό.

Το βιβλίο προλογίζει ο Μητροπολίτης Κυδωνίας & Αποκορώνου, κ.κ. Τίτος. Τους παρευρισκομένους θα υποδεχθεί και θα καλωσορίσει ο γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου, Πτέραρχος ε.α. Εμμανουήλ Κελαιδής, ενώ τον συντονισμό της εκδήλωσης και της συζήτησης θα αναλάβει η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Χανίων, Κατερίνα Πολύζου.

Για το περιεχόμενο του έργου και τη σημασία των 12 κειμένων γύρω από τον διατροφικό πολιτισμό του νησιού θα μιλήσουν οι φιλόλογοι Αναστάσιος Παπακώστας και Δημήτρης Σταματάκης, καθώς και ο ίδιος ο συγγραφέας.

Μιχάλης Μ. Μινουδάκης: Μια διαδρομή προσφοράς, γαστρονομίας και κοινωνικών αγώνων

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!»

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*


 

 



 Με αφορμή το citizen vigilante

  


 

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!», είναι το μότο με το οποίο έκλεινε το τραγούδι διασκευή, σε στίχους Παντελή Αμπαζή, με τίτλο «Madame».
΄
Τι εννοούσε ο ποιητής; Εννοούσε ότι δεν υπάρχει εθνικό κράτος. Εκείνο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας για να προστατεύει τους εγχώριους πολίτες του από κάθε απειλή τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Εθνικό κράτος, δηλαδή εκείνο που φροντίζει ως κράτος πρόνοιας τους πολίτες, με τις ανάλογες υπηρεσίες στους τομείς λόγου χάρη της υγείας, της παιδείας ή της δικαιοσύνης. Ωστόσο, κράτος υπάρχει και παραϋπάρχει! Μόνο που δεν είναι πλέον εθνικό. Είναι μορφή διεθνοποιημένης πολιτικής εξουσίας, άτυπου αυτοκρατορικού τύπου, με τοπικούς τοποτηρητές που ονομάζονται «πολιτική ηγεσία του τόπου». Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές «ψευτοδημοκρατικές» διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και «επιλέγει» βάση των προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ. 

Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά «προοδευτικούς», ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα. Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με «ανοιχτά σύνορα») και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες «open society» λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν «πολιτών του κόσμου». Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής «φυσικής» εξέλιξης.

Οδύσσεια της Οδύσσειας

Roberto Luigi Pagani - 09/07/2026

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Λουίτζι Παγκάνι


Θα με συγχωρήσετε που επιμένω σε αυτό το θέμα, αλλά ως Ιταλός, νιώθω βαθιά συνδεδεμένος με τα κλασικά έπη. Όπως νομίζω οι περισσότεροι από εσάς, νιώθω ότι είναι ένα σημαντικό μέρος της πολιτιστικής μου ιστορίας. Γι' αυτό μιλάω ανοιχτά.
Η Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη της Σπάρτης στην Οδύσσεια του Νόλαν, δήλωσε σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε χθες ότι, αν μπορούσε να κάνει μια ερώτηση στον Όμηρο, θα τον ρωτούσε γιατί δεν έδωσε περισσότερο χώρο στις γυναίκες, προσθέτοντας ότι δεν είχε διαβάσει την Οδύσσεια πριν επιλεγεί για την ταινία.

Ένα από τα πράγματα που με προβληματίζουν περισσότερο στην προώθηση ορισμένων ταινιών είναι να βλέπω ηθοποιούς που φαίνεται να αισθάνονται την ανάγκη να μεταδώσουν ηθικά μαθήματα στους συγγραφείς που έγραψαν τα έργα στα οποία εργάζονται τώρα. Ειδικά επειδή όποιος γνωρίζει πραγματικά την Οδύσσεια γνωρίζει ότι η υποβάθμισή της στον χρόνο προβολής αυτού ή εκείνου του χαρακτήρα στην οθόνη αγνοεί τον ρόλο μερικών από τους πιο εξαιρετικούς γυναικείους χαρακτήρες σε όλη τη δυτική λογοτεχνία.
Η Αθηνά είναι η πραγματική σκηνοθέτης της δράσης: προστατεύει τον Οδυσσέα, καθοδηγεί τον Τηλέμαχο και παρεμβαίνει συνεχώς στα γεγονότα. Χωρίς αυτήν, η επιστροφή στην Ιθάκη απλά δεν θα συνέβαινε, όπως ακριβώς η εκδίκηση εναντίον των μνηστήρων δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς τη βοήθειά της. Και μετά υπάρχει η Πηνελόπη, μια από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές που δημιουργήθηκαν ποτέ: είναι έξυπνη, πολιτικά επιδέξια, κρατάει το βασίλειο ενωμένο για είκοσι χρόνια, εξαπατά τους μνηστήρες με το περίφημο ιστό της, και όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει, αυτή τον υποβάλλει στην τελική δοκιμασία πριν τον αναγνωρίσει.

Το πρόβλημα με μια συγκεκριμένη σύγχρονη προσέγγιση είναι ακριβώς αυτό: αντί να προσπαθεί κανείς να κατανοήσει ένα έργο στο ιστορικό και πολιτιστικό του πλαίσιο, κρίνεται με σύγχρονες ηθικές κατηγορίες, σαν ένα ποίημα που γράφτηκε πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια να αντικατοπτρίζει τις αξίες του 21ου αιώνα. Μία από τις θεμελιώδεις αρχές της τέχνης του ιστορικού είναι η αποφυγή του αναχρονισμού: το παρελθόν δεν κατανοείται κρίνοντάς το με τα ηθικά πρότυπα του παρόντος, αλλά προσπαθώντας να κατανοήσει τις αξίες, τους θεσμούς και τη νοοτροπία της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει αναστολή της ηθικής κρίσης ή έγκριση όλων όσων έχουν συμβεί, αλλά τουλάχιστον καταβολή πνευματικής προσπάθειας για να κατανοήσει το παρελθόν στο πλαίσιό του.

Η Κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα σε δικαστήριο για τη χάλια μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Πριν 15 μήνες είχαμε ρωτήσει τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης για το θέμα και από τότε ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ.



Η περίπτωση που αναφέραμε ήταν σοκαριστική: «Μια εργαζόμενη, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός με καρκίνο, ζήτησε άδεια για να κάνει θεραπείες, αλλά οι Αρχές της είπαν ότι δεν γίνεται και ότι θα πρέπει να βγει σε άδεια άνευ αποδοχών.

Το 2024 διαγνώστηκε ξανά με καρκίνο, ήταν ανάγκη να λείψει τον Σεπτέμβριο 7 μέρες, σε άλλη πόλη για τις θεραπείες, όμως αντί να της επιτρέψουν, να κάνουν ηλεκτρονική ανάληψη καθηκόντων, οι Αρχές της απάντησαν ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για όσους αναπληρωτές νοσούν από δυσίατα και ανίατα νοσήματα. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναλάβει καθήκοντα μια βδομάδα μετά, δηλαδή την ανάγκασαν να χάσει 7 μεροκάματα.»

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώθηκε και μας απάντησε διαβάζοντάς μας τον νόμο. Ουσιαστικά επιβεβαίωσε το απάνθρωπο πλαίσιο εντός του οποίου αν μια αναπληρώτρια πάθει καρκίνο αυτή τη στιγμή έχει λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες άδειες από έναν εκπαιδευτικό.

Εμείς είπαμε τότε ότι:

 «σε αυτό το θέμα έχει έρθει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα. Έχει στείλει επιστολή προειδοποιητική. Επειδή μας έστειλαν δεκάδες μηνύματα αναπληρώτριες με καρκίνους και σκλήρυνση κατά πλάκας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, προχωρήσαμε την έρευνα. Επιτρέψτε μου να πω τι ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο για την Ελλάδα σε αυτή την επιστολή. Είπε ότι λόγω των διακρίσεων που βιώνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ξαναλέω οι διακρίσεις δεν είναι δικός μας όρος είναι της Κομισιόν, πρόκειται για μη ορθή μεταφορά της οδηγίας 1999/70/ΕΚ η οποία οδηγία απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε αν η Ελλάδα δέχθηκε τελικά πρόστιμο και αν εσείς θα αλλάξατε το νόμο που μόλις μας αναφέρατε για να υπάρχουν ίσα δικαιώματα, να μπορούν οι άνθρωποι που παθαίνουν καρκίνο να γιατρευτούν, να γίνουν καλά».

"Κατσαδιάζοντας" τον Όμηρο...

Του Θανάση Κ.

Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να δημιουργήσει τέχνη εμπνευσμένη από οτιδήποτε.
Το έκαναν οι αρχαίοι #τραγωδοί, παίρνοντας γνωστούς μύθους και αλλάζοντάς τους για να πουν τα δικά τους. Και πολλές φορές δημιούργησαν αριστουργήματα.
Το έκανε αργότερα ο #Σαίξπηρ. Το έκανε ο #Γκαίτε.
Το έκανε όλη η μεγάλη τέχνη.
Η μυθοπλασία είναι ελεύθερη.
Ελεύθερη όμως δεν σημαίνει υπεράνω κριτικής.

* Την τελευταία ταινία «Οδύσσεια» του Christopher #Nolan δεν την έχω δει.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να την κρίνω.
Θα κρίνω μόνο όσα είπε η πρωταγωνίστριά της, η κα. Lupita Nyong'o.
Η οποία, απόφοιτος του Yale παρακαλώ, δήλωσε ότι πριν πάρει τον ρόλο δεν είχε διαβάσει την #Οδύσσεια. Και αφού τελικά τη διάβασε, θεώρησε σκόπιμο να ..."εγκαλέσει" τον ίδιο τον #Όμηρο επειδή, όπως είπε, δεν αφιέρωσε αρκετό χώρο στις γυναίκες και δεν έδωσε τη «γυναικεία οπτική».

* Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η προσωπική τους ιδεοληψία είναι ταυτόσημη με τη «γυναικεία οπτική» γενικότερα...
Δεν είναι.
Οι #γυναίκες δεν σκέφτονται όπως οι φανατικές #woke ακτιβίστριες.
Ευτυχώς.
Ούτε οι άνδρες όπως οι "αρχετυπικοί φαλλοκράτες" που έχουν στο μυαλουδάκι τους...
Ευτυχέστατα...

Γρίβας στο Newsbreak: «Η Τουρκία έχει πείσει ΗΠΑ και Ευρώπη»

«Συνταγή καταστροφής» η «γεωπολιτική του καλού παιδιού» από την πλευρά της Ελλάδας





Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».

Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»

Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.

Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.

Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη

Τα δικά μας και τα άλλα παιδιά...


Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ήταν λίγο μετά τις 11 το βράδυ στις 13 Νοεμβρίου 2008, όταν Πάνια και Καρβέλας με το μαύρο πολυτελές τζιπ τους κινούνταν στη λεωφόρο Βάρης – Κορωπίου. Αστυνομικοί του τοπικού τμήματος έκαναν σήμα στον Καρβέλα να σταματήσει, αλλά εκείνος τους αγνόησε και ανέπτυξε ταχύτητα. 

Το περιπολικό ξεκίνησε μία τρελή καταδίωξη και μετά από πολύ τρέξιμο ακινητοποιούν το όχημα λίγα χιλιόμετρα παρακάτω. 
Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν αφού ο συνθέτης πάτησε γκάζι και για δεύτερη φορά έφυγε από το μπλόκο της αστυνομίας.
Τότε ξεκίνησε δεύτερος γύρος καταδίωξης ώσπου με τα πολλά καταφέρνουν να τους ακινητοποιήσουν – για τα καλά – και να οδηγήσουν το ζευγάρι στο αυτόφωρο. 
Βέβαια είχε προηγηθεί άλλο τρελό σκηνικό. Η αστυνομία ζήτησε να κάνει έλεγχο στο αυτοκίνητο για ναρκωτικά, αλλά ο Καρβέλας δεχόταν να γίνει αυτός μόνο παρουσία του εισαγγελέα. 

Ο εισαγγελέας έφτασε στο σημείο, οι διαπληκτισμοί μεταξύ των δύο πλευρών ήταν έντονοι, ο έλεγχος έγινε και δεν βρέθηκε τίποτε το επιλήψιμο στο αυτοκίνητο. 
Εις βάρος τους είχε σχηματιστεί δικογραφία για εξύβριση και απείθεια κατά της αρχής. 
Ο Καρβέλας με την Πάνια δήλωσαν τρομοκρατημένοι με το όλο σκηνικό, κατηγορώντας τους αστυνομικούς για γκανγκστερική καταδίωξη! 
Μάλιστα είχαν υποστηρίξει πως τους πέρασαν όχι για πραγματικούς αστυνομικούς, αλλά για τρομοκράτες.

Οι αστυνομικοί στις καταθέσεις τους είχαν δηλώσει:

Η Αναστασία Πάνια έκαμψε προς τα πάνω επιδεικτικά το μεσαίο δάχτυλο του χεριού της. 
Μας έλεγε «Ζητήστε μας συγγνώμη όσο έχετε καιρό, είμαι ο Καρβέλας και θα το μετανιώσετε. 
Άντε γαμηθείτε καραγκιόζηδες».

7 χρόνια μετά το δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 75.000 σε 4 αστυνομικους που κινδύνεψαν από τους ελιγμούς των "επωνύμων"