Βασίλης Στοϊλόπουλος: "Οδοιπορικά: 1. Το μάτι του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη» 2. «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου"

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ανεκτίμητο το βιβλιοδώρο που έγραψε ο φίλος Βασίλης Στοϊλόπουλος 

"Οδοιπορικά: 

1. Το μάτι του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη» 

2. «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου"

Σαν έτοιμος από καιρό, όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Βασίλης Στοϊλόπουλος, μας ταξιδεύει στο οδοιπορικό του στους ιερούς μας τόπους, στις κοιτίδες του γένους και της μυστικιστικής μας παράδοσης.

Στον Αγιώνυμο Τόπο του Αγίου Όρους, την "Αγία πολιτεία του Βυζαντίου", και στην πάλαι ποτέ "Θεοφύλακτο" Πόλη των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, το "...κλειδί πρός νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδος, προς νόησιν Ελληνισμού και Έλληνος...". 

Έτσι ώστε, όταν τελειώσει το ωραίο ταξίδι του Βασίλη και του αναγνώστη να μένει άσβεστο το καντήλι, που νυν και αεί θα φωτίζει μνήμες, ιστορίες, παραδόσεις, χρησμούς, πολιτισμό, θρύλους, σε σημείο, που να νιώθει την ανάγκη, "αδιόρθωτος" να επιμένει κάποιος, να ψιθυρίζει  κάτι σαν προσευχή που νόμισε πως άκουσε από ένα γέροντα Ρωμιό: "Θεοτόκε, βοήθει την Πόλιν σου..."!

 Απόδραση όπως αναφέρει, όντας "εν θλίψεσιν" για τα συμπτώματα της ιστορικής μας κόπωσης, ταξίδι προς την ουτοπική πολιτεία για μία αναψηλάφηση της μυστικής μας παράδοσης, ένα πρώτο βήμα για το τι σημαίνει "θέα του ακτίστου φωτός"!

Κυριακή των Βαΐων, Σάββατο του Λαζάρου, διήμερο θριάμβου...

π. Κώστας Λαγός 

Η Κυριακή των Βαΐων, μαζί με το Σάββατο του Λαζάρου, συγκροτούν ένα διήμερο θριάμβου. 

Ο Ιησούς, ο αγαπημένος δάσκαλος — αυτό νόμιζαν τότε — έχει νικήσει τον θάνατο· τον έχει μάλλον ξεγελάσει. Ανέστησε τον Λάζαρο και σήμερα, κάνει τη θριαμβευτική του είσοδο στην Ιερουσαλήμ. Οι Εβραίοι στρώνουν με βάγια τον δρόμο Του και Τον υποδέχονται ως Μεσσία. Κι όλα αυτά συνθέτουν το προοίμιο της Εβδομάδας των Παθών.

Οι προσδοκίες όμως διαψεύδονται. Ο Ιησούς δεν είναι ένας εθνικός ή κοινωνικός επαναστάτης. Δεν φέρνει μια βασιλεία όπως την έχουμε στο μυαλό μας οι άνθρωποι. Ο Χριστός φέρνει μια πλήρη επανάσταση· μια επανάσταση που ξεκινά από το πνεύμα. Που ελευθερώνει πρώτα την ψυχή και αφήνει τα υπόλοιπα — εθνικά και κοινωνικά — να ακολουθήσουν. Η Βασιλεία Του δεν είναι μια τυραννική ούτε έστω μια "πεφωτισμένη" κυριαρχία. Είναι η Βασιλεία της ελευθερίας. Ο Βασιλιάς αυτός ήρθε να μας λυτρώσει από τα δεσμά της αμαρτίας, από τις αλυσίδες των παθών, από την κακία που φωλιάζει μέσα μας. Και όποιος αποδεχτεί Αυτόν τον Βασιλιά, βλέπει τις εθνικές διαφορές να σβήνουν, τις κοινωνικές ανισότητες να καταργούνται, τη μοχθηρία και τις συγκρούσεις να εξαφανίζονται.

Αυτό όμως δεν είναι επιθυμητό από τους περισσότερους. Η ελευθερία και η ευθύνη που τη συνοδεύει δεν είναι πάντα θελκτικές. Η δίψα για εξουσία πάνω στους άλλους παραμένει άσβεστη. Κι έτσι, όταν αυτός ο Βασιλιάς που υποδεχόμαστε σήμερα δεν μας προσφέρει κυριαρχία ή προνόμια εις βάρος των άλλων, όχι μόνο τον απορρίπτουμε, αλλά τον σταυρώνουμε. Τα «ωσαννά» γίνονται «σταυρωθήτω».

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770, Ἀπριλίου 3.

[Τὸ "ἄν" ἐσπάρθη πολλὲς φορὲς, ἀλλ' ἀκόμα δὲν ἐφύτρωσε.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ]

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770, Ἀπριλίου 3. Ἦταν Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δέντρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰ Μεσσηνία, ὀνομαζόμενο Ραμαβούνι.

Τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν δὲν μείωσαν τὸν θρῦλο τοῦ Κολοκοτρώνη.

Πατέρας του ὁ διάσημος ἀρχηγὸς τῶν ἀρματολῶν τῆς Κορίνθου, Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης. Μητέρα του ἡ Ζαμπία, τὸ γένος Κωτσάκη.

Εὐφυὴς ἐκ γενετῆς, λεβέντης ἐξ ἀνατροφῆς. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα του, θὰ καταφύγει στὴν Μάνη, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀλωνίσταινα καὶ ἐν τέλει στὴν Ἃκοβα Ἀρκαδίας, ὅπου θὰ κάνει οἰκογένεια. Ὑπὸ τὴν ἀπειλῆ τῶν Τούρκων, βγαίνει στὴν ἀντίσταση. Παίρνει τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνά, καὶ, ἀποκηρυγμένος, γίνεται ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τούρκων. Ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο περνᾶ στὴν Ζάκυνθο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξανὰ στὴν Πελοπόννησο. Περνᾶ ἀπὸ σαράντα κύματα, καὶ, διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φθάνει στὴν Σκιάθο.

Προσηλωμένος στὰ ἰδανικά ποὺ κλήθηκε νὰ σαρκώσει, ἐπιτελεῖ στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του. Αὐτό τοῦ ὑπαγόρευαν ἡ παράδοση τῆς γενιᾶς του, ἡ Πίστη στὸν Θεό καὶ τὴν Πατρίδα, τὸ πάθος γιὰ Ἐλευθερία.

"(..) Μιὰ φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα, καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος μας."

H ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Ο ναός του Επικουρίου Απόλλωνα στις Βάσσες Φιγαλείας, είναι ένας από τους σπουδαιότερους και επιβλητικότερους της Αρχαίας Ελλάδας. Είναι κτισμένος, στο τελευταίο τέταρτο του 5ου π. Χ. αιώνα, στις πλαγιές του Κωτιλίου, στο Λύκαιον όρος. Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει ότι αρχιτέκτονας του ναού ήταν ο Ικτίνος, ο αρχιτέκτονας του Παρθενώνα.

Μια πολυεθνική ομάδα αρχαιόφιλων επιστημόνων, οι οποίοι είχαν συστήσει στην Αθήνα μια εταιρεία αρχαιοθηρών, οι Αγγλοι αρχιτέκτονες C. R. Cockerell και John Foster, οι Γερμανοί Haller von Hallerstein, G. Gropious, και Jacob Linckh, ο Εσθονός O. M. von Stackelberg, οι Δανοί G. H. Koës και  P. O. Brondsted, φθάνει το 1812 στις Βάσσες για να μελετήσουν και να ανασκάψουν το ναό με τη συμφωνία - δωροδοκία του Βελή Πασά (γιού του Αλή Πασά) που ήταν δοιηκητής του Μοριά.

Ανακάλυψαν, φυγάδευσαν και πούλησαν σε δημοπρασία στη Ζάκυνθο, το 1814, το γλυπτό διάκοσμο (ζωφόρος) του ναού του Επικουρίου Απόλλωνα, που αγοράσθηκε από το Βρετανικό Μουσείο. 

Η ΝΙΚΗ

Κωστής Παλαμάς

Η ΝΙΚΗ

Εδώ στο ελληνικό το χώμα,

το στοιχειωμένο και ιερό,

που το ίδιο χώμα μένει ακόμα

κι απ' τον αρχαίο τον καιρό,

στο χώμα τούτο πάντα ανθούνε

κι έχουν αθάνατη ζωή

και μας θαμπώνουν, μας μεθούνε

νεράιδες, ήρωες, θεοί!

Είδα τη Νίκη τη μεγάλη,

τη Νίκη την παντοτινή!

Την είδα εμπρός μου να προβάλλει

με φορεσιά ολοφωτεινή.

Ασύγκριτη σαν την ιδέα,

σαν όνειρο λαχταριστή,

είδα τη Νίκη την αρχαία,

τη Νίκη την κυματιστή!

Την είδα. Με το πέταμά της

δεν έφευγε στους ουρανούς

εκεί που δύσκολα σιμά της

μπορεί να κρατηθεί κι ο νους.

Δεν έτρεχε να φτάσει πρώτη,

να στεφανώσει φτερωτή

το λιονταρόκαρδο στρατιώτη,

τον εμπνευσμένο τον ποιητή.

Χρυσελεφάντινη γαλήνη

δεν έδειχνε, δεν είχε αυτή.

Δεν την αντίκρυσα να λύνει

τα σάνδαλά της λατρευτή.

Η Εκκλησία στην Επανάσταση του 1821

Και επειδή κάποιοι μυαλοπώληδες νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν την ιστορία για να ταιριάξει στη τύφλωσή τους ας παραθέσω από το άρθρο του Αντώνη Π. Αργυρού - Δικηγόρου ΑΠ στο LawNet:

"Στις 10 Απριλίου 1821 απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ μπροστά στην πόρτα του Πατριαρχείου και ο νεκρός του υπέστη τις ασχημότερες πράξεις. Το σκήνωμά του διαπομπεύτηκε στους δρόμους της Πόλης και μετά από τρεις ημέρες ρίφθηκε στη θάλασσα. Οι πρόκριτοι και πολλοί άλλοι ιεράρχες θανατώθηκαν αλληλοδιαδόχως: την ίδια ημέρα έλαβε χώρα ο απαγχονισμός των αρχιερέων Αθανασίου Νικομηδείας, Ευγενίου Αγχιάλου και Διονυσίου Εφέσου. Στις 3 Ιουνίου 1821, έλαβαν χώρα στην Κωνσταντινούπολη οι απαγχονισμοί των υπόλοιπων φυλακισμένων μητροπολιτών σε διαφορετικό σημεία της Κωνσταντινούπολης: του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Δωροθέου στο Μέγα Ρεύμα, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νεοχώρι, του μητροπολίτη Τυρνόβου Ιωαννικίου στο Αρναούτκιοι, και τέλος του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου στα Θεραπειά.

 Υπάρχουν πολλά ονόματα αρχιερέων που συμμετείχαν δυναμικά στην Επανάσταση, όπως ο Γερμανός, ανιψιός του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ και Επίσκοπος Παλαιών Πατρών, Ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ’ ήταν κληρικός και ενεργό μέλος στη Φιλική Εταιρία. Αποτέλεσε εις εκ των ηγετών της Ελληνικής Επανάστασης. ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Διονύσιος, ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, ο πρώτος επίσκοπος που σκοτώθηκε σε μάχη κατά την Επανάσταση του 1821 κ.ά. Πολλοί πέθαναν στις φυλακές, όπως ο Ναυπλίας και Άργους Γρηγόριος Καλαμαράς, ή απαγχονίστηκαν, όπως ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος. 

Ψάλλοντας οδηγήθηκε στην αγχόνη ο Πατάτσος!

«Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου τη ζωή», έγραφε στην τελευταία επιστολή στη μητέρα του. Αυτός ήταν ο Ιάκωβος Πατάτσος, ο Ιάκωβός μας. Ο Ιάκωβος Πατάτσος, ήταν από τους πρώτους ήρωες που οδηγήθηκαν στην αγχόνη, μετά τους ήρωες Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου.

Ο Ιάκωβος Πατάτσος, πολεμώντας για τη Λευτεριά της Κύπρου και την Ένωση της με την Μητέρα Ελλάδα, συνελήφθηκε σε επίθεση που έγινε στον αστυνομικό σταθμό Σεραγίου στη Λευκωσία. Μετά την αποτυχημένη εκείνη επίθεση, ο Ιάκωβος έπεσε από το ποδήλατό του, και ένας Τουρκοκύπριος αστυνομικός τον άρπαξε. Ο σύντροφος του Ιάκωβου πυροβόλησε θανάσιμα τον Τουρκοκύπριο αστυνομικό. Ο Ιάκωβος όμως για λίγο μόνο ελευθερώθηκε, γιατί κάποιοι Τουρκοκύπριοι τον συνέλαβαν. Κατηγορήθηκε ακολούθως για την εκτέλεση του Τουρκοκυπρίου αστυνομικού, αποδεχόμενος να κατηγορηθεί εις θάνατο, αντί άλλου. Το άλλο μεγαλείο του Ιάκωβου Πατάτσου.

«Επήρα την αγαπητήν σου επιστολήν με επικεφαλίδα το χριστιανικό μας σύνθημα ‘’Χαίρε’’. Ναι, αδελφέ μου, χαίρω. Ο Θεός με κάνει και χαίρω. Η συναίσθησις ότι σύντομα η ψυχή μου θα φτερουγίζει γύρω από τον ένδοξο θρόνο Του, με κάνει και χαίρω», έγραφε σε φίλο του πριν οδηγηθεί στην αγχόνη.

«Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρης όπως κι εγώ», «Η χαρά μου είναι μεγάλη γιατί σύντομα αι δοκιμασίαι και αι θλίψεις θα σβήσουν και τότε θα μείνη ο ‘’καρπός του Πνεύματος’’», «Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου τη ζωή», έγραφε τις τελευταίες του στιγμές από τη φυλακή στην τελευταία επιστολή στη μητέρα του, πριν οδηγηθεί στην αγχόνη.

Κώστας Μπλάθρας: "Σολωμός, "Όλος μέσα στο φως".

"Διαθέσιμο στο διαδίκτυο το αρχείο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Περισσότερα από 1.150 τεκμήρια, που καλύπτουν την περίοδο από τον Οκτώβριο του 1819 έως τον Σεπτέμβριο του 1833 και συνδέονται με τη ζωή και τη δράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, είναι πλέον διαθέσιμα στο κοινό μέσω της ιστοσελίδας

ΕΔΩ:  kolokotronis-archive.org.

Ο Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, το μοναδικό ψηφιακό αποθετήριο γνώσης και ιστορίας, που περιλαμβάνει χειρόγραφα και αντικείμενα από μια σπάνια αρχειακή συλλογή, παρουσιάστηκε επίσημα το βράδυ της Δευτέρας 23 Μαρτίου, σε ειδική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα. 

Ο πυρήνας της συλλογής περιλαμβάνει την αλληλογραφία του Κολοκοτρώνη με διοικητικές και στρατιωτικές αρχές, αγωνιστές και πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος, ενώ τα τεκμήρια πληθαίνουν μετά το 1825 όταν ανέλαβε Γενικός Αρχηγός των στρατευμάτων της Πελοποννήσου.

 Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, δευτερότοκος γιος του Γέροντα του Μοριά, συνέβαλε καθοριστικά στη διάσωση πολύτιμων εγγράφων από δημόσια αρχεία και ιδιωτικές συλλογές, μέρος των οποίων αξιοποίησε στις εκδόσεις και τα Υπομνήματά του. Μετά τον θάνατό του, το αρχείο ακολούθησε μια κατακερματισμένη πορεία, που ο ψηφιακός Αρχειακός Τόπος Θεόδωρος Κολοκοτρώνη επιχειρεί να γεφυρώσει, συγκεντρώνοντας και παρουσιάζοντας χειρόγραφα και υλικά τεκμήρια σε θεματικές συλλογές.

Το έργο αποτελεί πρωτοβουλία της ΑΜΚΕ ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, με τη στήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος-ΒΙΟΧΑΛΚΟ και του Κοινωφελούς Ιδρύματος Κοινωνικού και Πολιτιστικού Έργου (ΚΙΚΠΕ), σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΙΙΕ/ΕΙΕ)".

Περισσότερα για τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία

https://kolokotronis-archive.org/

https://www.businessdaily.gr/koinonia/195987_diathesimo-sto-diadiktyo-arheio-toy-theodoroy-kolokotroni-me-1150-tekmiria

https://www.arcadiaportal.gr/news/diathesima-online-ta-arheia-toy-theodoroy-kolokotroni-1150-tekmiria-toy-geroy-toy-moria

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η μέρα, η μνήμη και το υπερόπλο που εγκαταλείπεται στην αγοραία κλοπή

γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιάννης

Η έναρξη του 4ου Τακτικού Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής σήμερα, Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026, δεν είναι μια απλή κομματική διαδικασία. Συμπίπτει ακριβώς με τη δεύτερη επέτειο από τον θάνατο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ενώ το ίδιο το συνέδριο φέρει ξανά τον αριθμό «4», ενεργοποιώντας αναπόφευκτα τη μνήμη ενός άλλου 4ου – κι εμβληματικού – Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ το 1996. Η σύμπτωση δεν είναι μόνο ημερολογιακή. Δεν είναι ούτε μόνο συμβολική. Είναι σαν να επιστρέφει η ιστορία μέσα στην αίθουσα και να ζητά από την παράταξη όχι απλώς να θυμηθεί. Της επιτάσσει να καταλάβει.

Το ιστορικό βάθος αυτής της ημέρας είναι κάθε άλλο παρά αμελητέο. Το 4ο Συνέδριο του 1996 υπήρξε συνέδριο μετάβασης, τομή στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, στιγμή αλλαγής εποχής. Μέσα σε εκείνη την ιστορική καμπή, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης διατύπωσε μια από τις ελάχιστες παρεμβάσεις που δεν εξαντλούνταν στην εσωκομματική αριθμητική, αλλά άγγιζαν τον πυρήνα του ελληνικού προβλήματος:

παραγωγική υστέρηση,

 εγκατάλειψη της περιφέρειας, 

έλλειμμα ιστορικής στρατηγικής, παραμόρφωση της πολιτικής σε διαχείριση.

 Γι’ αυτό και η μνήμη εκείνης της ομιλίας επιβιώνει -ευτυχώς- ακόμη. Όχι ως επετειακό απόσπασμα, αλλά ως ενοχλητική υπενθύμιση.

Και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, η ίδια η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη απόψε αποκάλυψε γιατί ο Χαραλαμπίδης παραμένει επίκαιρος. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για «συντηρητικές πολιτικές που αυξάνουν τις ανισότητες», για πολιτικές που «πολλαπλασιάζουν τα αδιέξοδα της κοινωνίας και χαμηλώνουν τους ορίζοντες της Ελλάδας», για υπερκέρδη καρτέλ, για μισθούς που εξανεμίζονται από την ακρίβεια, για εκτόξευση των ενοικίων, για Ταμείο Ανάκαμψης «χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση», για δημογραφικό ως «υπαρξιακό ζήτημα» και για ανάγκη πολιτικής αλλαγής. Όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Είναι ακριβώς το έδαφος πάνω στο οποίο είχε κινηθεί δεκαετίες πριν η σκέψη Χαραλαμπίδη.

Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος – Ο ιδρυτής της τελευταίας δυναστείας του Βυζαντίου

Χρήστος Αγγελόπουλος (Καθημερινή, 07.01.2026)

«[…] και μου χάρισε [ο Θεός] επιπλέον ένα ακόμη δώρο, την ευλογία των παιδιών, μια ευλογία που ξεπερνά όλες τις άλλες για τους ανθρώπους. Διότι, πράγματι, αυτοκράτορες προήλθαν από εμένα». (Από την αυτοβιογραφία του Μιχαήλ)

Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος. Χαρακτικό του Lemaitre από το έργο Grèce: Depuis la conquete romaine jusqu’à nos jours, των Brunet de Presle και Alexandre Blanchet, 1856 (De Agostini Picture Library/Getty Images/Ideal Image).

Ο Μιχαήλ Η΄ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και ο ιδρυτής της δυναστείας των Παλαιολόγων, της τελευταίας και μακροβιότερης δυναστείας που κυβέρνησε την αυτοκρατορία. Γεννήθηκε περί το 1224 και μεγάλωσε σε μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας και εσωτερικών ανταγωνισμών μέσα στην αυτοκρατορία της Νίκαιας, κύριο κέντρο της βυζαντινής αντίστασης μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204. Χάρη στις στρατιωτικές του ικανότητες και στην ευφυή διπλωματία του, αναδείχθηκε σε εξέχουσα προσωπικότητα, διατελώντας κυβερνήτης του Μελενίκου, των Σερρών και της Βιθυνίας, μέγας κοντόσταυλος, μέγας δουξ, βασιλεοπάτωρ και δεσπότης. Το 1259 ανακηρύχθηκε συναυτοκράτορας του ανήλικου αυτοκράτορα Ιωάννη ∆΄ Λάσκαρι.

Η κορυφαία στιγμή της πορείας του ήταν η ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, ύστερα από μια τολμηρή επιχείρηση του στρατηγού Αλεξίου Στρατηγόπουλου. Με την επάνοδο των Βυζαντινών στην Πόλη, ο Μιχαήλ αποκατέστησε την αυτοκρατορία και στέφθηκε μονοκράτορας, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή ανασυγκρότησης αλλά και σοβαρών προκλήσεων.

Η «άρνηση του παρόντος» στον καιρό του «2.0»

Παντελής Μπουκάλας

22.03.2026 • Καθημερινή 


Για το αυτάρεσκο «Ελλάδα 2.0» ο λόγος και για τα πολλά Των «πλην» του. Σε κάμποσους δείκτες, όχι μόνο οικονομικούς, είμαστε στα χαμηλά της Ευρώπης. Ή και του πλανήτη, αν συνεκτιμήσουμε την 108η θέση της Ελλάδας στο «άθλημα» της ελευθεροτυπίας. Θέση που σίγουρα βελτιώθηκε θεαματικά μετά τις ωμές απειλές του κυβερνητικού εκπροσώπου, σεσημασμένου λάτρη της ALITHEIAS, κατά δημοσιογράφου που επέμενε να ρωτάει για τους μετανάστες που σκοτώθηκαν μιαν ανάσα από τη Χίο.

Οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές καμαρώνουν για την «οικονομική πρόοδο» της χώρας, ωστόσο ο τίτλος «Χειρότερα και από τη Βουλγαρία» κατάντησε κλισέ. Σαν το «Μάνα Μήδεια» ή το «Χιονιάς φονιάς». Αντιγράφω από σχετικό ρεπορτάζ: «Σε χειρότερη θέση και από τους εργαζομένους στη Βουλγαρία (μέχρι πρότινος τελευταία) βρίσκονται οι Ελληνες εργαζόμενοι. Παράλληλα, αυξάνεται διαρκώς ο χρόνος εργασίας, κάτι που δεν βρίσκει αντιστοιχία στην αύξηση των αμοιβών».

Συνεχίζω την ανάγνωση του «Σχεδίου 2.0». «Επενδύσεις στον τομέα της αγροδιατροφής»… Μην τις είδατε, μην τις απαντήσατε. Εκτός και συνηθίζετε να πίνετε φραπέ καβαλικεύοντας φεράρι. Κοντά δυο μήνες κράτησαν οι κινητοποιήσεις των αγροτών, ενός είδους υπό εξαφάνιση, όπως και τα αενάως πολλαπλασιαζόμενα και ανελεήτως σφαγιαζόμενα ελληνικά αιγοπρόβατα, και στο τέλος εισέπραξαν μονολεκτικό «διάλογο» και αυτοεπαναλαμβανόμενες υποσχέσεις. Οσο για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αντιμετωπίστηκε όπως όλα τα –πολλά πλέον– σκάνδαλα: διά της μεθόδου «στρίβειν διά της πλειοψηφίας», φανατικότερος υπερασπιστής της οποίας τυγχάνει ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Αδωνις Γεωργιάδης. «Εξεταστική = ετσιθελισμός». Θα το γράφουν και τα λεξικά σε λίγο.

Αν ο νόμος της αλαζονευόμενης ισχύος εφαρμόζεται στη Βουλή, όπου κάπως ακούγεται και η μειοψηφία, φανταστείτε πόση δημοκρατία και φιλαλήθεια περισώζονται όταν η Αστυνομία και το Λιμενικό διενεργούν ΕΔΕ για να διαπιστώσουν αν αμάρτησαν. Είτε για έναν θάνατο πρόκειται, μπροστά σε αστυνομικό τμήμα λ.χ. ή και μέσα, είτε για δεκαπέντε, όπως στη Χίο, ή και για υπερπεντακόσιους, όπως στην Πύλο, το συχωροχάρτι δίνεται εκ των προτέρων. Λερωμένο – ξελερωμένο, διάτρητο – ξεδιάτρητο, τη δουλίτσα του την κάνει. Και ας λένε ό,τι θέλουν οι ανθέλληνες, οι μη ελληνόψυχοι.

Ο Αντίχριστος και η θεσμική διακήρυξη της ειρήνης

Ο Αντίχριστος και η Θεσμική Οικονομία της Ειρήνης: Μια Ανατομία του Σύγχρονου Πειρασμού

από Αντίφωνο

-31 Μαρτίου 2026

1. Η Κρίση της Ονοματοδοσίας και η Λεκτική Δειλία

Η ύστερη νεωτερικότητα, παρά την τρομακτική τεχνική και υπολογιστική της ισχύ, πάσχει από μια θεμελιώδη λεκτική πενία. Ενώ ο πολιτισμός μας είναι ικανός να διαχειρίζεται ροές δεδομένων, να προσδιορίζει παγκόσμιους κινδύνους και να ανασυντάσσει τη βιολογία, αδυνατεί πλέον να μιλήσει καθαρά για τα «στοιχειώδη συστατικά». Αυτή η λεκτική δειλία εκδηλώνεται ως αδυναμία ορισμού του κακού, της αλήθειας και του ανθρώπου. Αντ' αυτού, ο σύγχρονος λόγος καταφεύγει σε ένα λεξιλόγιο πολιτικής απονευρώσεως, όπου η εξουσία βαφτίζεται «διακυβέρνηση», η υπακοή «ευθυγράμμιση» και η πνευματική κρίση «οικονομικός κίνδυνος». Αυτή η μετατόπιση δεν είναι τυχαία, αλλά προετοιμάζει το έδαφος για μια «ψευδή ειρήνη», η οποία επιδιώκει να σώσει την ανθρωπότητα από το βάρος της ίδιας της της ελευθερίας μέσω της καθολικής χειραγώγησης.

2. Ο Αντίχριστος ως Πολιτικο-θεολογική Κατηγορία

Η έννοια του Αντιχρίστου πρέπει να αποδεσμευτεί από τη επίπεδη εικονογραφία του τρόμου και να κατανοηθεί ως η «απομίμηση της λύσεως». Ο Αντίχριστος δεν είναι το χάος, αλλά μια τελική τάξη που ικανοποιεί πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες —ειρήνη, ασφάλεια, συμπερίληψη— με αντάλλαγμα την απόσυρση της αλήθειας και της ελευθερίας. Πρόκειται για μια ειρήνη που στηρίζεται στον έλεγχο και όχι στη μεταστροφή, στην επιτήρηση και όχι στην εμπιστοσύνη. Είναι ο πειρασμός ενός κόσμου που θέλει τα αποτελέσματα της σωτηρίας (ενότητα, σταθερότητα) χωρίς την πηγή τους (Χριστό, αγάπη), μετατρέποντας τον άνθρωπο από πρόσωπο σε «πεδίο κινδύνου» που πρέπει να χαρτογραφηθεί.

3. Η Μετανάστευση της Θεολογίας στα Συστήματα

Η εκκοσμίκευση δεν εξαφάνισε τη θεολογία, αλλά την έκανε να μεταναστεύσει από το δόγμα στις οργανωτικές δομές. Οι σύγχρονοι θεσμοί οικειοποιούνται παρασιτικά τις ηθικές ενέργειες του χριστιανισμού (μέριμνα για τον ευάλωτο, ειρήνη), ενώ απορρίπτουν τη μεταφυσική του βάση. Ο πολιτισμός μας επιτελεί «θεολογία με αρνητικό τρόπο», αναζητώντας τη λύτρωση μέσω πρωτοκόλλων και χειριστικών πρακτικών. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολιτισμός ηθικής φιλοδοξίας χωρίς μεταφυσική ταπείνωση, ο οποίος θέτει σωτηριολογικούς σκοπούς χωρίς να διαθέτει τη γλώσσα της χάριτος ή της μετανοίας, μετατρέποντας το πνευματικό δράμα σε ζήτημα υποδομών και αδιαφανούς επικυριαρχίας.

Μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί;

Ονούρ Τζαν Αϊκούτ

Η συζήτηση για την ελευθερία του Τύπου στην Τουρκία έχει περάσει προ πολλού το στάδιο της «οπισθοδρόμησης». Η εικόνα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι αυτή των συστηματικών εκκαθαρίσεων και της οικοδόμησης ενός νέου καθεστώτος αλήθειας. Οι απαγορεύσεις δημοσίευσης γίνονται ρουτίνα, οι περιορισμοί πρόσβασης σε ειδησεογραφικούς ιστότοπους γίνονται κρατικό αντανακλαστικό και οι δημοσιογράφοι κρατούνται και συλλαμβάνονται σε πρωινές εφόδους. Αυτή η σπείρα καταστολής δεν αφορά μόνο την επιθυμία της κυβέρνησης να φιμώσει τους αντιπάλους της. Το πραγματικό ζήτημα είναι η επιθυμία να αποφασιστεί μονομερώς τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γνωρίζει η κοινωνία, και ποιες λέξεις θεωρούνται «νόμιμες» και ποιες «εγκληματικές». Αλλά μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί πραγματικά;

Αν εξετάσουμε το ζήτημα μέσα από το πρίσμα των εννοιών του Μισέλ Φουκώ, αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η οικοδόμηση ενός «καθεστώτος αλήθειας». 

Στην Τουρκία, όσοι βρίσκονται στην εξουσία επιδιώκουν εδώ και καιρό να εγκαθιδρύσουν ένα μονοπώλιο σε αυτό που συνιστά «αλήθεια» μέσω των νομικών, των μέσων ενημέρωσης και των μηχανισμών ασφαλείας. Ιστορικά, ο τομέας όπου αυτό το μονοπώλιο έχει αμφισβητηθεί περισσότερο και όπου έχει ραγίσει περισσότερο είναι ο κουρδικός τύπος. Διότι σε όλη την ιστορική του διαδρομή, ο κουρδικός τύπος έχει καταφέρει να αναπτύξει εργαλεία και μεθόδους για να διαρρεύσει την αλήθεια ακόμη και πίσω από κλειδωμένες πόρτες, μέσα από ρωγμές σε τοίχους, κλειδαρότρυπες και κάγκελα· ακόμη και από τους τάφους όπου δολοφονήθηκε και θάφτηκε για χάρη της αλήθειας.

[ ΚΥΠΡΟΣ ΕΣΑΕΙ ΕΛΛΑΣ ]

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ

Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, μὲ πίστιν εἰς τὸν τίμιον ἀγῶνα μας, μὲ τὴν συμπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τῶν Κυπρίων

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, μὲ σύνθημα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μᾶς κατέλειπον οἱ πρόγονοί μας ὡς ἱερὰν παρακαταθήκην

" Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ "

ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ,

- Ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων, μᾶς ἀτενίζουν ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐλάμπρυναν τὴν Ἑλληνικὴν ἱστορίαν διὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ἐλευθερίαν των, οἱ Μαραθωνομάχοι, οἱ Σαλαμινομάχοι, οἱ τριακόσιοι τοῦ Λεωνίδα καὶ οἱ νεώτεροι τοῦ Ἀλβανικοῦ ἔπους.

Μᾶς ἀτενίζουν οἱ ἀγωνισταὶ τοῦ '21, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐδίδαξαν, ὅτι ἡ ἀπελευθέρωσις ἀπὸ τὸν ζυγὸν δυνάστου ἀποκτᾶται πάντοτε μὲ τὸ ΑΙΜΑ.

Μᾶς ἀτενίζει, ἀκόμη, σύμπας ὁ Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος μᾶς παρακολουθεῖ μὲ ἀγωνίαν, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐθνικὴν ὑπερηφάνειαν.

- Ἂς ἀπαντήσωμεν μὲ ἔργα, ὅτι θὰ γίνωμεν "πολλῷ κάρρονες" τούτων.

- Εἶναι καιρὸς νὰ δείξωμεν εἰς τὸν κόσμον, ὅτι ἐὰν ἡ διεθνὴς διπλωματία εἶναι ΑΔΙΚΟΣ καὶ ἐν πολλοῖς ΑΝΑΝΔΡΟΣ, ἡ Κυπριακὴ ψυχὴ εἶναι γενναία.

Ἐὰν οἱ δυνάσται μας δὲν θέλουν νὰ ἀποδώσουν τὴν λευτεριά μας, μποροῦμε νὰ τὴν διεκδικήσουμε μὲ τὰ ἴδια μας τὰ ΧΕΡΙΑ καὶ μὲ τὸ ΑΙΜΑ μας.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η Ενέργεια, η στάση των ΗΠΑ

• Άκουγα το πρωΐ το Γιώργο Σαχίνη, να διαβάζει στην εκπομπή του το σημερινό διάγγελμα του Τραμπ. Μεταξύ άλλων, ο αμερικανός Πρόεδρος, είπε, εμείς οι αμερικανοί έχουμε εξασφαλίσει την ενέργειά μας, οι άλλοι να φροντίσουν για τη δική τους και, ας μην ανησυχούν οι αγορές. Θα υπάρξει μια μεγάλη αναταραχή, αλλά σύντομα θα ισορροπήσουν.

• Συμπτωματικά, λίγο μετά το Σαχίνη, είδα ότι ένας φίλος μου είχε στείλει στο messenger, αυτήν εδώ την εκπομπή των ΕΞΑΡΧΕΙΩΝΩΝ, Ανδρέα Μαζαράκη, Λεωνίδα Αποσκίτη και Σπύρου Δημητρίου, αρκετών ημερών πριν, όπου άκουσα το Γιώργο Αδαλή να λέει πάνω-κάτω τα ίδια με τον Τραμπ. Μόνο που ο Αδαλής εξηγούσε-για πολλοστή φορά-με απλά λόγια τα όσα συμβαίνουν και ποια η θέση της Ελλάδας σ' αυτό το νέο ενεργειακό τοπίο, με τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες που διαθέτουμε. Και βεβαίως πόσο σημαντικό ρόλο θα είχαμε στην Ευρώπη, αν είχαμε εξορύξει στην ώρα του, τον θαλάσσιο πλούτο μας.

• Στη συνέχεια ο στρατηγός Μπαλτζώης και ο ναύαρχος Πολίτης μιλάνε για τον πόλεμο με το Ιράν και τις πιθανότητες για την όποια συνέχειά του και τις συνέπειες, φτιάχνοντας μια τρίωρη εκπομπή ανθολογίας που μακάρι να σάς έπειθα όλους να την ακούσετε.

Ξέρω πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει, αλλά για τους δυο-τρεις που ίσως θα ήθελαν να την ακούσουν, θεώρησα υποχρέωσή μου να την αναρτήσω εδώ.

https://www.mixcloud.com/parapolitika901/%CE%BF-%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BD-29-03-2026/

Δήμος Αλεξανδρούπολης: Εκδήλωση μνήμης για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Στο video  η ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και αναστοχασμού  πραγματοποιήθηκε στην  κατάμεστη αίθουσα της  Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρούπολης,  η εκδήλωση μνήμης  του Δήμου  Αλεξανδρούπολης, αφιερωμένη στον  Μιχάλη Χαραλαμπίδη  (1951–2024), τον πολιτικό, κοινωνιολόγο και   που ταύτισε το  όνομά του με τους αγώνες του για τη γενοκτονία, με την  ανάδειξη της Θράκης, με την πολιτική ηθική και την ανιδιοτέλεια.

Η εκδήλωση αποτέλεσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής  σε μια προσωπικότητα που υπήρξε «πρωτομάστορας» της  ποντιακής ιδέας,  οραματιστής μιας Θράκης με ισχυρή  αναπτυξιακή ταυτότητα,  του Ελληνισμού ως οικουμενικής και πολιτισμικής δύναμης.

Ο Δήμαρχος της πόλης, φίλοι, συνεργάτες και  προσωπικότητες του πνευματικού κόσμου της Αλεξανδρούπολης  και της Θράκης, στις ομιλίες και τις παρεμβάσεις τους, αναφέρθηκαν  στο έργο και τη διαδρομή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη,  εστιάζοντας μεταξύ των άλλων, στην κορυφαία ίσως  συνεισφορά του, στην  αναγνώριση από την Ελληνική Βουλή το 1994, της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας.

Μετά από τρία μνημόνια

Του Γιώργου Μαργαρίτη 

Το δημόσιο χρέος βρίσκεται (31.12.2025) στα 363 δισεκατομμύρια ευρώ

Περίπου 140% του ΑΕΠ

Το ιδιωτικό χρέος βρίσκεται στα 408 δισεκατομμύρια ευρώ

Περίπου 164% του ΑΕΠ

Ιδιωτικό και δημόσιο μαζί: 771 δισεκατομμύρια ευρώ.

Περίπου 300% του ΑΕΠ !!!!

Προφανώς η χώρα και οι πολίτες της βρίσκονται σε καθεστώς πτώχευσης. 

Γιατί δεν πάμε για τέταρτο μνημόνιο;;;

Μα γιατί τα κέρδη των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεων ήταν 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024 και το 2025 αυξήθηκαν λέει κατά 20%. 

Κύπρος, 1η Απριλίου 1955: «Μικροί, μεγάλοι, μελλοθάνατοι, αθάνατοι…». Γιορτή και πανηγύρι ελληνισμού και ελε

Ευαγόρας Παλληκαρίδης (1938-1957).

01.04.2026

Στέλιος Κούκος

Ένα συγκλονιστικό βίντεο που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στο διαδίκτυο μάς έδωσε την δυνατότητα να καταλάβουμε, να νιώσουμε και να προσεγγίσουμε καλύτερα τις ψυχές και τον κόσμο των αγωνιστών των Ελλήνων της Κύπρου (1955-1959) που φλέγονταν για την ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Έναν αγώνα που συγκίνησε το πανελλήνιο και μάλιστα έφερε την εθνική ενότητα ανάμεσα στην νεολαία της Ελλάδας που καθημερινά βρισκόταν στους δρόμους διαδηλώνοντας και υποστηρίζοντας τα δίκαια του αγώνα των Κυπρίων. Ήταν λίγα χρόνια μετά τον θλιβερό ελληνικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949) και έτσι η ενότητα αυτή ανάμεσα στους νέους ανθρώπους ήταν ό,τι πιο χρήσιμο για την χώρα.

H κ. Ελένη Χριστοφορίδου-Νεοφύτου, ήταν φυλακισμένη στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, λόγω της συμμετοχής της στον αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) για την ένωση. Στο αποκαλυπτικό βίντεο που προαναφέραμε περιέγραψε η ίδια με ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο το πώς έζησε το γεγονός του απαγχονισμού του Ευαγόρα Παλληκαρίδη τα μεσάνυκτα της 14ης Μαρτίου του 1957.

Τον καιρό εκείνο, όπως ανέφερε, ήταν φυλακισμένοι στις Κεντρικές Φυλακές 1.000 αγωνιστές, ενώ, όπως την διόρθωσε κάποιος που στεκόταν πλάι της οι φυλακισμένοι αγωνιστές ήταν 1.500. Η κ. Χριστοφορίδου-Νεοφύτου, μιλώντας μέσα από τις Κεντρικές Φυλακές και μέσα από ένα κελί κοντά στην αγχόνη, είπε σε όσους την άκουγαν:

Θέλουμε να γίνουμε Ντουμπάι;

Μιχάλης Τσιντσίνης

22.03.2026 • Καθημερινή 

Το Ντουμπάι δεν είναι μόνο ινφλουενσεράδικο. Δεν ήταν, μέχρι να το βρει ο πόλεμος, μόνο ένα απέραντο –μυκονιάτικων προδιαγραφών– διασκεδαστήριο για τους πολύ πλούσιους. Ηταν, όπως λένε τώρα που το μοντέλο του ραγίζει, κι ένας προορισμός για τους πλάνητες της δυτικής μεσαίας τάξης, οι οποίοι αναζητούσαν καλύτερες αμοιβές μέσα σε ένα περιβάλλον πολιτισμικής ουδετερότητας. Το οικοσύστημα της τεχνητής μητρόπολης, που είναι σαν να προσγειώθηκε στη μέση του πουθενά, είναι (ήταν;) μια πολύ δελεαστική εναλλακτική στις κουρασμένες πόλεις του παλαιού κόσμου: εκεί, στον Κόλπο, στη χρυσή άκρη του πουθενά, όλα είναι καινούργια και καθαρά. Δεν υπάρχει η σκόνη της ιστορίας, ούτε οι τάφροι των κληρονομημένων κοινωνικών ανισοτήτων. Υπάρχει μόνο παρόν και μέλλον.

Τη βιτρίνα αυτού του απαστράπτοντος παρόντος σπάνε τώρα οι ιρανικοί πύραυλοι. Το μέλλον σκιάζεται από τον φόβο ότι αυτή η όαση, όπου μπορούσε κανείς να ξεφύγει από την Ιστορία, είναι τελικά πολύ ευάλωτη στους ανέμους της. Ακόμη κι αν ο πόλεμος τελειώσει γρήγορα, το Ντουμπάι δεν θα είναι πια η θωρακισμένη και ευήλια ουτοπία. Το brand δηλητηριάστηκε.

Διαβάζοντας κανείς τα ρέκβιεμ για το Dubai-dream, μπαίνει στον πειρασμό να αναρωτηθεί: Θα μπορούσε η Ελλάδα να διεκδικήσει ένα τέτοιο μέλλον; Θα μπορούσε να γίνει ο προορισμός των δυναμικών στρωμάτων της ευρύτερης περιοχής; Αυτό δεν δείχνουν οι Ισραηλινοί που επενδύουν στην Αθήνα και κάποιοι μοιράζουν ήδη τη ζωή τους μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ; Αυτό δεν μας λένε και οι ευκατάστατοι Τούρκοι που αγοράζουν εδώ σπίτια; Μας λένε ότι αν θέλει κάποιος να αποδράσει από τη διαρκή ανασφάλεια ενός ατέρμονος πολέμου, αν δεν θέλει πια να περνάει τα βράδια του στα καταφύγια ή αν θέλει να χειραφετηθεί από ένα καταπιεστικό καθεστώς αγιατολάδικων αποκλίσεων, έχει μια συγγενή εναλλακτική μεσογειακής διαβίωσης. Εχει κοντά του μια χώρα που υπόσχεται ασφάλεια και ευημερία.

Κάτι βλέμματα...που 'γραψαν ιστορία.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Υπάρχουν κάτι μικρές ιστορίες -που έχουν όμως τόσο μεγάλη αξία -που καλύπτονται από τον "κουρνιαχτο" των μεγάλων γεγονότων και από τον οποίο και δημιουργηθηκαν...

Το να τους προσφερθεί η διηνεκης αίγλη της αποκαλυψης και της ζώσας μνήμης, θαρρώ είναι το ελάχιστο που τους αναλογεί.

Όπως αυτή που διηγείται (στο Κουτί της Πανδώρας) ο σκηνοθέτης Φώτης Λαμπρινός,

γείτονας των νεανικών του χρόνων σε μια γειτονιά της Αθήνας και φίλος μιας ζωής, του  Θανάση Ροδόπουλου που  υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία σε ένα στρατόπεδο στην Αγία Παρασκευή την εποχή που βρισκόταν σε εξέλιξη η υπόθεση Μπελογιάννη και του είχε εκμυστηρευτεί ο ίδιος ο στρατιώτης.

"Μια νύχτα, γύρω στις 3.00, ο λοχαγός ξύπνησε καμιά 20αριά στρατιώτες, τους είπε να ντυθούν με πλήρη εξάρτηση και να πάρουν τα τουφέκια τους. 

Ανάμεσά τους και ο Θανάσης. 

Τους έβαλε σε ένα φορτηγό και έφυγαν από το στρατόπεδο διανύοντας μια σχετικά σύντομη διαδρομή. 

Εφτασαν σε ένα σημείο όπου ο Θανάσης κοιτάζοντας από το φορτηγό, είδε ότι ήταν ένα ελεύθερο πεδίο, αλλά στο βάθος φαινόταν η μάντρα από το μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας που λέγεται «Σωτηρία» και κατάλαβε αμέσως περί τίνος πρόκειται. 

Οπότε βγαίνοντας οι στρατιώτες όλοι και ο λοχαγός, ο Θανάσης έμεινε μέσα στο αυτοκίνητο.

Υστερα από λίγα λεπτά ο λοχαγός κατευθύνθηκε προς το φορτηγό, εμφανίστηκε στο άνοιγμα του καμιονιού και του είπε: 

«Ελα έξω. Τι κάθεσαι εκεί;». 

Και ο Θανάσης ήρεμα του απάντησε: «Δεν θα βγω, κύριε λοχαγέ». 

«Τι είπες;» του λέει. 

Βασίλης Στοϊλόπουλος: "Οδοιπορικά"

Ανεκτίμητο το βιβλιοδώρο που έγραψε ο φίλος Βασίλης Στοϊλόπουλος 

"Οδοιπορικά: 

1. Το μάτι του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη» 

2. «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου"

Σαν έτοιμος από καιρό, όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Βασίλης Στοϊλόπουλος, μας ταξιδεύει στο οδοιπορικό του στους ιερούς μας τόπους, στις κοιτίδες του γένους και της μυστικιστικής μας παράδοσης.

Στον Αγιώνυμο Τόπο του Αγίου Όρους, την "Αγία πολιτεία του Βυζαντίου", και στην πάλαι ποτέ "Θεοφύλακτο" Πόλη των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, το "...κλειδί πρός νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδος, προς νόησιν Ελληνισμού και Έλληνος...". 

Έτσι ώστε, όταν τελειώσει το ωραίο ταξίδι του Βασίλη και του αναγνώστη να μένει άσβεστο το καντήλι, που νυν και αεί θα φωτίζει μνήμες, ιστορίες, παραδόσεις, χρησμούς, πολιτισμό, θρύλους, σε σημείο, που να νιώθει την ανάγκη, "αδιόρθωτος" να επιμένει κάποιος, να ψιθυρίζει  κάτι σαν προσευχή που νόμισε πως άκουσε από ένα γέροντα Ρωμιό: "Θεοτόκε, βοήθει την Πόλιν σου..."!

Ο δημοσιονομικός νομαδισμός και η μετεγκατάσταση διαταράσσουν την ισορροπία του συστήματος.

από Fabrizio Pezzani - 15/03/2026

Πηγή: Φαμπρίτσιο Πετσάνι

Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, τα χρηματοοικονομικά και η μεγιστοποίηση του κέρδους που έχουν εδραιωθεί ως η υπέρτατη τάξη έχουν καταλήξει να υπονομεύουν την ισορροπία των δημοκρατιών με τη δημιουργία χωρών χωρίς πλούτο και πλούτου χωρίς χώρες, με αποσταθεροποιητικές συνέπειες. διαδικασίες και την αναδιανομή του εισοδήματος. Η κατάσταση υψηλού χρέους των δυτικών δημοκρατιών σήμερα, που αναζητούν τρομερά μια χαμένη ταυτότητα, επηρεάζει τρομερά την ισορροπία του συστήματος, θέτοντας σε κίνδυνο την ολοένα και πιο απειλητική ισορροπία του.

Σήμερα, ο φιλισμός και η χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση έχουν καταλήξει να εντοπίζουν τις παραγωγικές δραστηριότητες εκεί που το κόστος είναι το χαμηλότερο, όχι προς το συμφέρον των εθνών αλλά των ιδιωτών των εταιρειών ελεύθερων, από τις παρατηρήσεις στη σταθερότητα της δημοκρατίας. σε αυτές τις χώρες. Η δόμηση των παραγωγικών διαδικασιών έχει διαχωρίσει το κεφάλαιο από την εργασία, αλλά και το κεφάλαιο από τα μεμονωμένα κράτη, επειδή η μετεγκατάσταση της εργασίας επιτρέπει επίσης τη μετεγκατάσταση των φόρων και τον νομαδισμό τους σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών. Έτσι, ο πλούτος συσσωρεύεται σε περιοχές πέρα ​​​​​​από τον δημοσιονομικό έλεγχο, σε φορολογικούς παραδείσους που φαίνονται ανέγγιχτοι επειδή το κεφάλαιο αυτό ανήκει στα κέντρα εξουσίας. Τα μειωμένα έσοδα όχι μόνο έχουν αντίκτυπο στους λιγότερους διαθέσιμους πόρους για τη μείωση του δημόσιου χρέους, το οποίο επίσης έχει ως συνάρτηση των συνεχώς μεταβαλλόμενων επιτοκίων, και για τη μείωση των αυξημένων κοινωνικών συγκρούσεων, αλλά και στη συνέχεια. αναζήτηση πιο βολικών τοποθεσιών παραγωγής, καθιστώντας έτσι την εργασία όμηρο του κεφαλαίου.

Η χρηματοοικονομική εργαλειοποίηση, η οπορτουνιστική ακαδημαϊκή νομιμοποίηση της χάρης στα προγράμματα Νόμπελ, που απονεμήθηκαν η απελευθέρωση των χρηματιστηρίων και η έλλειψη ελέγχου των χρηματοοικονομικών πράξεων, ιδίως των εξωχρηματιστηριακών συναλλαγών (OTC), οι οποίες είναι πράξεις εκτός των χρηματιστηρίων και δεν είναι ποσοτικοποιήσιμες, έχουν συστηματικά ευνοήσει τη φοροδιαφυγή και τη συγκέντρωση των ροών πλούτου στους τόπους που ευνοούν τον πολλαπλασιασμό τους εκτός των απαραίτητων ελέγχων.

1955: Και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Όσο κι αν το αρνούνται οι εκμεταλλευτές και οι συκοφάντες του αγώνα (σε μια ανέλπιστη και άτυπη συμφωνία), η ΕΟΚΑ δημιούργησε ένα γνήσιο αντιαποικιακό κίνημα, όπως των Μάου Μάου της Κένυας, του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού της Ιρλανδίας, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας, των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, της Ηνωμένης Χρυσής Ακτής στη Γκάνα, μέρος ενός παγκόσμιου ξεσπάσματος για την αυτοδιάθεση των λαών. Μπορεί να μην είχε διασυνδέσεις με τα κινήματα (πέραν του ιρλανδικού) και να μην προερχόταν από αριστερή ιδεολογική τοποθέτηση, αλλά η ΕΟΚΑ βασάνισε εξίσου την παντοδύναμη Βρετανική Αυτοκρατορία και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

Για αυτό και πολλά άλλα που αρνούνται να κατανοήσουν οι φλύαροι μεμψίμοιροι της παρούσας κυπριακής πραγματικότητας –«τώρα με χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική»– η 1η Απριλίου 1955 είναι η πιο σημαντική ημερομηνία της ελληνικής κυπριακής ιστορίας. Δεν είναι ούτε η 1η Οκτώβρη ούτε κάποια άλλη που ακολούθησε, είναι η 1η Απρίλη. Χωρίς την έκρηξη της ΕΟΚΑ, ο τόπος θα ήταν λειψός, κενός, ένα ξερονήσι δίχως παρόν και μέλλον και το απρόσωπο πλήθος δίχως συνείδηση και ταυτότητα θα ήταν ο κανόνας και όχι μια ιστορική παρέκκλιση. Χωρίς την ΕΟΚΑ δεν θα υπήρχε καν το πεδίο για να συζητούμε σήμερα περί ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Διότι, όπως στην ιστορία όλων των σκλαβωμένων λαών, έτσι και στην Κύπρο, το αντάρτικο της ΕΟΚΑ καθαρόγραψε και κατοχύρωσε την ιστορική συνέχεια του λαού μας.

Ήταν η 1η Απριλίου 1955

Όταν 200 αντάρτες τα έβαλαν με 28.000 περίπου πάνοπλους Βρετανούς στρατιώτες.

Όταν πυροδοτήθηκαν οι πρώτοι εκρηκτικοί μηχανισμοί στην Κύπρο. Και σύμφωνα με τον Βρετανό Άντερσον «για τα επόμενα τέσσερα χρόνια η ΕΟΚΑ διεξήγαγε υπό την ηγεσία του Γρίβα έναν αντάρτικο αγώνα φονικής αποτελεσματικότητας, που το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει».

 Το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει την ΕΟΚΑ, καθώς κατάφερε να συνδυάσει το αντάρτικο στα βουνά με τις διαδηλώσεις στους δρόμους των πόλεων. 

Κατάφερε να μετατρέψει τους Κύπριους χωριάτες σε ένα ανοχύρωτο ποτάμι αγωνιστών που θα έδιναν το αίμα τους για να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα. 

Κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό το αντιστασιακό φρόνημα του λαού ακόμα και κατά την εκεχειρία, με τη γνωστή παθητική αντίσταση.

 Στον εικαστικό έργο του ο Gigas Yiannis, απαθανατίζει τους

9 απαγχονισθέντες μάρτυρες της ΕΟΚΑ (1955-1959) που είναι θαμμένοι στα Φυλακισμένα Μνήματα της Λευκωσίας, είναι οι εξής:

1. Μιχαλάκης Καραολής (10 Μαΐου 1956)

2. Ανδρέας Δημητρίου (10 Μαΐου 1956)

3. Ιάκωβος Πατάτσος (9 Αυγούστου 1956)

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Ανάμεσα στα δεκατρία παλληκάρια που είναι θαμμένα στα «Φυλακισμένα Μνήματα» της Λευκωσίας, μαχητές του αδικαίωτου  αγώνα που άρχισε την 1η Απριλίου 1955, είναι και ο Ανδρέας Παναγίδης, που απαγχονίστηκε από τους Βρετανούς στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τον Μιχαήλ Κουτσόφτα και τον Στέλιο Μαυρομμάτη.

Εικοσιδύο χρονών ήταν ο Παναγίδης και είχε κιόλας τρία μικρά παιδιά μα το κάλεσμα της πατρίδας δεν μπορούσε να κάνει πως δεν το άκουγε. Κι ούτε τον ένοιαζε πόσοι έκαναν πως δεν άκουγαν ούτε πόσοι βυσσοδομούσαν στην Αθήνα εξ αρχής τον συμβιβασμό.

Είχε πια αρχίσει η ζωή της αλυσοδεμένης ζυριχικής ανεξαρτησίας όταν η οικογένεια του Παναγίδη έφτασε στα «Φυλακισμένα Μνήματα», για να ξαναδεί τον αγαπημένο της - στο χώμα πια. Στη φωτογραφία εκείνης της μέρας, 24 Αυγούστου 1960 ήταν, μπορεί κανείς να δει πάνω από τον τάφο του πατέρα τους τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του, τον  Αριστείδη (1952) και τη Δέσποινα (1953) και όρθια πίσω τους την μικρότερη Αυγή (1955). Ανάμεσά τους η μάνα, η χήρα του Ανδρέα, η Γιαννούλα, πίσω από την δική της μάνα, την Αυγούστα· στο κέντρο οι γονείς του εθνομάρτυρα, Γρηγόρης και Δέσποινα, και δεξιά ή αδελφή του Μαρία Μουσκή με τα δύο δικά της παιδιά.

Χρόνια μετά, από την σκηνή αυτή και την αυθόρμητη κίνηση της μικρής Αυγής να σκάβει με τα νυχάκια της το χώμα, ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης θα εμπνευσθεί την «Ανασκαφή»:

«Της είπαν: "Αύγη, βάλε τα λουλούδια

επάνω στον πατέρα σου".

Δεν εξήγησαν όμως στο παιδί

πως έκειτο νεκρός κάτω απ’ τη γη.

Με το νυχάκι σκάβοντας σκοτάδια

έπεσε απά στο Φως που μύριζε το χώμα».

25 Μαρτίου 1821 - 1η Απριλίου 1955!

Γιώργος Τασιόπουλος 

"ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΜΕΝ ΚΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ"

Η σκυτάλη της λευτεριάς από γενιά σε γενιά έφτασε στο 1955!

Από την 9η Ιουλίου του 1821 και το ολοκαύτωμα του  Ιερομάρτυρα, Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού  που έπραξε το καθήκον του απέναντι στην ιστορία, την Ρωμηοσύνη της Κύπρου για να ποτιστεί και να ανθίσει το δέντρο της λευτεριάς του Ελληνισμού έως την 1η Απριλίου 1955, ώσπου να πει κι ο Γρηγόρης Αυξεντίου το δικό του,

«Λάβετε, φάγετε… τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου»….

"Δέν κλαίω πού σέ ἔχασα

πού σ’ εἶχα γιά καμάρι

κλαίω πού δέν ἔχω ἄλλο γυιό

τή θέση σου νά πάρει!"

Με αυτούς τους αυτοσχέδιους στίχους να απαγγείλει ο τραγικός πατέρας του Γρηγόρη Αυξεντίου καθώς αντικρίζει αγέρωχα τό απανθρακωμένο λείψανο του μοναχογυιού του.

Εβδομήντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο με αίτημα την Ενωση με την Ελλάδα και  ο Κύπριος λόγιος Κυριάκος Χαραλαμπίδης με αφορμή την ιστορική επέτειο της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ  έτσι μίλησε για τον μυθικό άθλο του κυπριακού Ελληνισμού:

«1η Απριλίου 1955. 

Ο απελευθερωτικός μας Αγώνας προσφέρει την ανάμνηση μιας πρωταρχικής αθωότητας, που ανθοβολούσε στον κήπο της ελληνικότητας. 

Κάποια ιστορική στιγμή ο κυπριακός Ελληνισμός πήρε την απόφαση να περάσει από την ιστορία στο μύθο και να μεταφέρει πανάρχαιους καημούς στο ρεαλιστικό επίπεδο του βιωμένου θαύματος.

 Έτσι λοιπόν αλήθευε η ζωή μας: με την ιστορική μυθοποίηση και το θαυμαστό, που διήγειρε μαγνητικά την ένθεη φύση του ανθρώπου. 

Το ζήσαμε λοιπόν το παραμύθι μας.

Το ζήσαμε με απόλυτο ρεαλισμό, με αίματα και θυσίες. Κι όταν στο τέλος βγήκαμε στο φως, "κομμένοι και σφαγμένοι κι ανεγνώριστοι", μας δόθηκε ένα κράτος μπανταρισμένο κι ανισόρροπο. Όπως κι αν έχει, με τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59, οι Κύπριοι ανέβασαν τα ψυχικά ποσοστά και τις πνευματικές ποιότητές τους.

Οι Γερμανοί ετοιμάζονται να τουφεκίσουν την ιστορία των 200 στην Καισαριανή-Αριστομένης Συγγελάκης

Μια δυνατή συνέντευξή μου στον δημοσιογράφο Paris Karvounopoulos και το Militaire για την προσπάθεια του γερμανικού κράτους να οικειοποιηθεί ακόμα και τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών πατριωτών της Καισαριανής και να στρεβλώσει την ιστορική μνήμη!

Η Γερμανία, με τη συνδρομή ελάχιστων και ολίγιστων "Ελλήνων" επιχειρεί, ξανά, να θέσει υπό τον έλεγχό της την ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης.

Θα τους το επιτρέψουμε;

Η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών είναι η πιο αποστομωτική απάντηση στους επίδοξους πλαστογράφους της ιστορικής αλήθειας και στους εμπόρους της μνήμης!

Ακόμη και τις φωτογραφίες ντοκουμέντο των 200 πατριωτών που τουφεκίστηκαν στην Καισαριανή επιχειρεί να εκμεταλλευθεί η Γερμανία. 

Η ελληνική αποκοτιά της Κύπρου την 1η Απριλίου του 1955 – 70 χρόνια από την έναρξη του αγώνα για την ένωση

Τα Φυλακισμένα Μνήματα στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Το 1955, μια ’βδομάδα μετά την επέτειο της έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, δηλαδή την 1η Απριλίου, μια άλλη ελληνική αποκοτιά, κουζουλάδα στην κρητική διάλεκτο και πελλάρα στην κυπριακή μπήκε σε ενέργεια. Η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) είχε, πλέον, την ευθύνη για ότι συνέβαινε στην Κύπρο, ενώ οι μεγαλειώδεις στιγμές του αγώνα της συγκινούσε όλο το πανελλήνιο!

Στόχος της ελληνικής επανάστασης της Κύπρου ήταν η ένωση της με τον λοιπό εθνικό κορμό, όπως έγινε με τις λοιπές περιφέρειες. Ή αν θέλετε, όπως προσπάθησε να κάνει και η ίδια η Ελλάδα ακόμη και με την Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη, ακόμη και την Κωνσταντινούπολη.

Όσο για την κυπριακή επανάσταση επρόκειτο για μια ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη εξέγερση η οποία φαινόταν, σχεδόν, χωρίς κανένα νόημα και που η κατάληξη της δεν έμοιαζε άδηλη, αλλά, προφανώς, πρόδηλη. Μια πασίδηλη αποτυχία!

Μια δράκα Έλληνες της περιφέρειας, οι πιο απομονωμένοι Ρωμηοί, τα έβαζαν με την Βρετανική αυτοκρατορία. Ξεσηκώθηκαν εναντίον της! Εναντίον σε μια μεγάλη αποικιοκρατική χώρα η οποία ήταν πλήρως εξοπλισμένη και ανάμεσα στις νικήτριες του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Δυτική δειλία, αφγανική τιμή

από τον Massimo Fini - 21 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Στον Λίβανο, το Ισραήλ έχει επίσης επιστρέψει στη χρήση λευκού φωσφόρου. Οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει «απαγορευμένα» όπλα, όχι μόνο εναντίον της ισλαμικής κυβέρνησης στην Καμπούλ, κάτι που οι Ταλιμπάν δεν έχουν κάνει ποτέ.

Στον Λίβανο, στη νότια πόλη Γιομόρ, οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν βλήματα λευκού φωσφόρου, σύμφωνα με έκθεση του Human Rights Watch. Βλήματα φωσφόρου, όπως αυτά που περιέχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο, χρησιμοποιήθηκαν στον εντελώς παράνομο πόλεμο του 1999 εναντίον της Σερβίας, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, που ήταν το αμερικανικό πρόσχημα για την έναρξη της σειράς «προληπτικών πολέμων» που θεωρητικοποίησε ο Μπους ο πρεσβύτερος. 

Παραδείγματα αυτών, μόνο τα τελευταία χρόνια, περιλαμβάνουν την επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας, την εντελώς απρόκλητη επιθετικότητα κατά του Ιράν, με το πρόσχημα ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα που στην πραγματικότητα δεν είχε και ποτέ δεν είχε, όπως έχουν επιβεβαιώσει επανειλημμένα. οι επιθεωρήσεις ης IAEA, μελλοντικά, κατά της Κούβας. Πρόκειται για ένα όπλο τόσο θανατηφόρο όσο και ύπολο και δειλό.

Στον πόλεμο κατά της Σερβίας, 2.500 πολίτες και 1.031 στρατιώτες πέθαναν κάτω από αυτό που θα μπορούσα να ονομάσω «κανονικούς» βομβαρδισμούς. Αλλά οι πιο καταστροφικές συνέπειες συνέβησαν αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν αμέτρητοι Σέρβοι πέθαναν από καρκίνο, ειδικά παιδιά που, αγνοώντας τις συνέπειες, έπαιζαν με τις σφαίρες που σκορπίστηκαν στο έδαφος. Ιταλοί στρατιώτες (ήμασταν κι εμείς σε αυτόν τον άσεμνο πόλεμο, υπό την επήρεια, όπως συνήθως, των Αμερικανών - σωστά, Ντ'Αλέμα, σωστά, Ματαρέλα;) οι οποίοι, παρά το γεγονός ότι είχαν τον κίνδυνο, πέθαναν από επαφή με ουράνιο. Υπολογίζεται ότι 400 από αυτούς, σύμφωνα με τις αναφορές των ιδίων των Ιταλών γιατρών, πέθαναν.