22 Νοεμβρίου 2026

Η πραγματικότητα της τσέπης διεθνώς και στην Ελλάδα

20 Νοεμβρίου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

.


Όταν η ανάπτυξη και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα δεν μεταφράζονται σε αγοραστική δύναμη, η καθημερινότητα του Πολίτη γίνεται το αυστηρότερο εκλογικό κριτήριο. Στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα η ακρίβεια, το κόστος στέγασης, η φορολογική επιβάρυνση και η χρηματοπιστωτική καταστολή, συμπιέζουν διαρκώς τα νοικοκυριά – ενώ παρά τις μισθολογικές αυξήσεις, η μείωση των πραγματικών αποδοχών και η διάβρωση των αποταμιεύσεων βαθαίνουν την οικονομική ανασφάλεια. Όμως, όπως δείχνει τόσο η εκλογική τακτική που μιλά με απλά λόγια στην τσέπη όσο και η ανάλυση της Κλάρα Ματέι για τη συμπίεση των μεσαίων στρωμάτων, η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν αρκεί από μόνη της. Αυτό που κρίνει τη σύγχρονη οικονομική και πολιτική συζήτηση είναι η ικανότητα να δίνονται συγκεκριμένες, κοστολογημένες και άμεσα εφαρμόσιμες λύσεις για τις τιμές, τους μισθούς, τις καταθέσεις και τη φορολογία – έτσι ώστε η μείωση του κόστους ζωής να συνδεθεί έμπρακτα με την ενίσχυση των καθαρών εισοδημάτων.

.

Ανάλυση



Σύμφωνα με τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα στοιχεία του ελληνικού Κρατικού Προϋπολογισμού 2027, τα δεδομένα της Eurostat για το πραγματικό εισόδημα και τις δημοσκοπικές μετρήσεις της Metron Analysis (Νοέμβριος 2026), η ελληνική οικονομία και πολιτική σκηνή βιώνουν μια έντονη αντίφαση: ενώ οι μακροοικονομικοί δείκτες καταγράφουν ανάπτυξη και δημοσιονομικά πλεονάσματα, η καθημερινότητα των νοικοκυριών πιέζεται από την ακρίβεια, την υποχώρηση της αγοραστικής δύναμης και τη διάβρωση των αποταμιεύσεων.

Αυτό ακριβώς το χάσμα ανάμεσα στους αριθμούς του προϋπολογισμού και την πραγματικότητα της τσέπης καθιστά εξαιρετικά επίκαιρο τόσο το δίδαγμα των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου 2026 για την ανάγκη εστίασης στα άμεσα οικονομικά ζητήματα, όσο και την οικονομική και ιστορική ανάλυση της οικονομολόγου Κλάρα Ματέι για τη δομική συμπίεση των μεσαίων εισοδημάτων.

Το οικονομικό παράδοξο

Κυριακή Θ΄ Λουκά (Ἡ παραβολὴ τοῦ ἄφρονος πλουσίου)

Το πάθος της πλεονεξίας (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

Έχεις λίγα χρήματα και ζητάς πολλά; Έχεις πολλά και ονειρεύεσαι περισσότερα; Όσα κι αν έχεις, δεν είσαι ικανοποιημένος; Γιατί άφησες την πλεονεξία να σε αιχμαλωτίσει, άνθρωπέ μου; Δεν ξέρεις ότι σε άλλους θα μείνουν το χρυσάφι και το ασήμι, ενώ σε εσένα οι κατάρες και οι κατηγόριες; 

Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι θα σε καταδιώκουν αμείλικτα, και σε τούτη τη ζωή και στην άλλη, τα δάκρυα, οι βαρυγκώμιες και οι αναστεναγμοί του φτωχού που εξουθένωσες, του συνεργάτη που αδίκησες, του δουλευτή που εκμεταλλεύτηκες, του οφειλέτη που φυλάκισες;

 Όταν όλοι οι ζημιωμένοι από σένα θα παρουσιαστούν μαζί σου στο φοβερό δικαστήριο του Χριστού, τι θα πεις στον αδέκαστο Κριτή, μην έχοντας μάλιστα κανένα συνήγορο για να σε υπερασπίσει;

Τους δικαστές της γης μπορείς να τους ξεγελάσεις ή και να τους εξαγοράσεις. Τον Δικαστή του ουρανού ποτέ. Τους ανθρώπινους νόμους μπορείς να τους παραβείς με τεχνάσματα νομιμοφανή δίχως συνέπειες. Τον θεϊκό νόμο όχι. Γιατί ο Κύριος βλέπει τις πράξεις σου. Και αργά ή γρήγορα θα λογοδοτήσεις σε Εκείνον, που στέκεται πλάι στους αδικημένους και προστατεύει όσους δεν μπορούν να διεκδικήσουν το δίκιο τους.

Και μη μου πεις, «Ο τάδε, μολονότι κακός και πλεονέκτης, είναι ευτυχισμένος». Για τώρα ναι, δεν θα είναι όμως ως το τέλος. «Μη φθονείς την ευτυχία όσων σκέφτονται πονηρά και μη ζηλεύεις όσους κάνουν το κακό», λέει η Γραφή (Ψαλμ. 36, 1), «γιατί γρήγορα σαν το χορτάρι θα ξεραθούν και σαν τη χλόη θα μαραθούν».

Η πλεονεξία είναι σαν το χαλασμένο προζύμι, που καταστρέφει όλο το ζυμάρι. Έτσι, αν από την αδικία κερδίζεις έστω και λίγα, ολόκληρη η περιουσία σου σπιλώνεται. Γι’ αυτό, πολλές φορές, λίγα που κερδήθηκαν άνομα, έγιναν αιτία να χαθούν πολύ περισσότερα, που αποκτήθηκαν καλά.

Μα, θα με ρωτήσεις, όλοι οι πλεονέκτες θα δοκιμάσουν συμφορές; Οπωσδήποτε, μολονότι όχι όλοι τις ίδιες. Κι αν δεν τιμωρηθούν στην παρούσα ζωή, τότε να τους λυπηθείς περισσότερο, γιατί τους περιμένει μεγαλύτερη κόλαση στη μέλλουσα. Στην περίπτωση αυτή, μάλιστα, τις συνέπειες των αδικιών τους, θα τις υποστούν στη γη οι κληρονόμοι της περιουσίας τους, εφόσον γνωρίζουν ότι αποκτούν αγαθά μαζεμένα με αδικίες, αγαθά που ανήκουν σε άλλους. Αυτό, άλλωστε, επιτάσσει και ο ανθρώπινος νόμος, που δίνει το δικαίωμα στον καθένα να διεκδικήσει τα πράγματά του όχι από εκείνον που του τα άρπαξε, αλλά από οποιονδήποτε τα έχει στην κατοχή του.

Γκουλάγκ Ευρώπη




Καί σήμερα, θα ξεκινήσω με ένα περιθωριακό γεγονός, επειδή, περισσότερο από ποτέ, όλα συνδέονται και είναι απαραίτητο να αποκαλύψουμε τις στενές συνδέσεις μεταξύ φαινομενικά άσχετων πραγμάτων, που όμως είναι καρπός της ίδιας λογικής και του ίδιου σχεδίου. Ναι, θα ξεκινήσω με το νομοσχέδιο κατά του αντισημιτισμού, με το οποίο η κυβέρνηση Μελόνι προσπάθησε να απονείμει στον εαυτό της το μετάλλιο Νετανιάχου για γενοκτονική ανδρεία. Αυτό είναι εντελώς παράλογο: ο νόμος Μαντσίνο υπήρχε ήδη, τιμωρώντας δικαίως εκφράσεις ρατσισμού εναντίον οποιασδήποτε εθνοτικής ομάδας ή πολιτισμού, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για την κυβέρνηση των πεπονιών και των γογγυλιών που βασίζεται στα φρούτα και τα λαχανικά, για την οποία η εξωτερική πολιτική σημαίνει να φιλάς τα οπίσθια των φίλων, ακόμα και όταν αποδεικνύονται εχθροί. Έτσι, καταλήγουμε σε ένα νομοσχέδιο που ουσιαστικά επιβεβαιώνει την εβραϊκή φυλετική υπεροχή και απαγορεύει οποιαδήποτε κριτική στην ισραηλινή κυβέρνηση λόγω αυτής της εξαιρετικότητας.


Το Τελ Αβίβ έχει πάντα δίκιο. 

Το τραγελαφικό είναι ότι σύμφωνα με αυτό το Έγγραφο DeLirant —τουλάχιστον αυτό φαίνεται να είναι το πραγματικό ακρωνύμιο αυτού του νομοσχεδίου— η επιστολή που υπέγραψαν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, η Χάνα Άρεντ και 26 άλλοι Εβραίοι διανοούμενοι, η οποία δήλωνε απερίφραστα ότι υπήρχαν πολιτικές δυνάμεις στο Ισραήλ των οποίων η οργάνωση, οι μέθοδοι, η πολιτική φιλοσοφία και η κοινωνική δράση φαινόταν «στενά συνδεδεμένες με τα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα», ήταν επίσης μια έκφραση αντισημιτισμού. Και σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν Εβραίοι που είναι έντονα εχθρικοί προς τις ισραηλινές πολιτικές: και αυτοί είναι αντισημίτες. Βλέπετε, κάποιος μπορεί να είναι ρατσιστής με πολλούς τρόπους, και η αντιστροφή των φυλετικών νόμων του Μουσολίνι στο ακριβώς αντίθετο δεν είναι ούτε λογικά, ούτε πολιτικά, ούτε ηθικά καλύτερη. Είναι πάντα τα ίδια παλιά πράγματα στα οποία κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να βυθιστούν.

Ωστόσο, αυτή η πράξη κυβερνητικής ηλιθιότητας δεν είναι μεμονωμένη: αποτελεί μέρος μιας γενικής ατμόσφαιρας που επικρατεί στην Ευρώπη εδώ και αρκετό καιρό. Όπως γράφει ο Hans Vogel:

Αποικιοκρατία: Ο χριστιανισμός πατάει την Ασία | Μέρος Γ΄

Από Στέλιος Ελληνιάδης

- 15 Νοεμβρίου, 2026
Detail of Henry the Navigator and Others from the Monument to the Discoveries by Jose Angelo Cottinelli Telmo and Leopoldo Neves de Almeida (Photo by John van Hasselt/Sygma via Getty Images)


Διαβάστε: Μέρος Α’, Μέρος Β’


Για το πώς έγιναν χριστιανοί οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσοι, αναφέρθηκα εν συντομία σε προηγούμενο άρθρο. Εντάξει, οι Σλάβοι ήταν παλαιόθεν προσκείμενοι στην Ευρώπη, ήταν μέρος του ευρύτερου γεωπολιτικού και πολιτισμικού χώρου της ηπείρου, τόσο σε επίπεδο συμπράξεων όσο και σε επίπεδο συγκρούσεων. Ακόμα και αυτοκράτορες, στρατηγοί και πολεοδόμοι-αρχιτέκτονες που σχεδίασαν τις λαμπρές πόλεις τους ήταν γερμανικής, ιταλικής ή άλλης καταγωγής και μέλη της αυλής των τσάρων αναμιγνύονταν δια αίματος με τις άλλες ευρωπαϊκές δυναστείες. Κι αυτές οι αυλές για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους εξανάγκαζαν δια της βίας τους λαούς στην επικράτειά τους να απαρνηθούν την πίστη τους και να γίνουν χριστιανοί και όχι κάποιοι σταυροφόροι εισβολείς από τη Δύση.

Για το πώς, όμως, έγιναν χριστιανοί άλλοι λαοί που καμία σχέση δεν είχαν, ούτε γεωγραφική ούτε πολιτισμική, με τους Ευρωπαίους μέχρι το 1500, δεν είναι ευρύτερα γνωστό στην Ευρώπη, γιατί η αλήθεια δεν συμφέρει καθώς ανατρέπει το επίσημο αφήγημα ότι οι μακρινοί λαοί επιζητούσαν και ανυπομονούσαν να ασπαστούν τον χριστιανισμό.

Στο Αρχιπέλαγος

Στην Ασία, η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι των Φιλιππίνων που έχουν σήμερα τον μεγαλύτερο αριθμό χριστιανών σε όλη τη Νοτιοανατολική Ασία. Σε πληθυσμό περίπου 118 εκατομμυρίων ανθρώπων, οι χριστιανοί, σύμφωνα με την Στατιστική Υπηρεσία των Φιλιππίνων, αποτελούν περίπου το 90% του συνόλου, με κυρίαρχους τους Ρωμαιοκαθολικούς (με ποσοστό περίπου 79%) και δεύτερους τους Ευαγγελικούς-Προτεστάντες πολλών αποχρώσεων (αθροιστικά έως και 10%).

Ἰδοὺ ἡ βασικὴ διαφορὰ οἰκουμενικότητος τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἰκουμενισμοῦ




Ὁ Ὁμ. Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ, κ. Γ. Μαντζαρίδης ὁρίζει ὡς ἑξῆς τὴν χαώδη διαφορὰ Οἰκουμενικότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ Οἰκουμενισμοῦ: 

«Ἡ Ἐκκλησία εἶναι “κοινωνία τῆς θεώσεως”. Καὶ ὅταν παύει νὰ λειτουργεῖ ὡς κοινωνία τῆς θεώσεως, δηλαδὴ ὡς κοινωνία ποὺ συγκροτεῖται μὲ τὴν μετοχὴ τῶν ἀνθρώπων στὴν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, παύει καὶ νὰ λειτουργεῖ καὶ ὡς Ἐκκλησία. Ὁ δυτικὸς Χριστιανισμὸς ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξη ἄκτιστης ἐνέργειας ἤ ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὅμως ἀρνεῖται καὶ τὴν ἴδια τὴν ὀντολογία τῆς Ἐκκλησίας καὶ βλέπει τὴν ἑνότητά της σὲ κοσμικὸ ἐπίπεδο.

 Στὸν Ρωμαιοκαθολικισμὸ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας προβλήθηκε ὡς θεσμικὴ ἑνότητα στὸ ἐπίπεδο τῆς διοικητικῆς ὀργανώσεως. Λησμονήθηκε ἡ διαχρονικὴ συμφωνία μὲ τὴν παράδοση καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ καθιερώθηκε ἡ συγχρονικὴ συμφωνία μὲ τὸν Πάπα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ συμφωνία μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας παραμένει ἄνευ νοήματος, ἂν δὲν ἀποτελεῖ καὶ συμφωνία μὲ τὸν Πάπα. Ὅταν ὅμως ὁ Πάπας βεβαιώνει μὲ προσωπική του ἀπόφανση τὴν δογματικὴ ἀλήθεια, τότε ὑποκαθιστᾶ τὴν λειτουργία τῆς ἄκτιστης ἐνέργειας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ συγκροτεῖ τὸν θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας.

 Ὁ σύγχρονος οἰκουμενισμὸς ἐπιδιώκει πρωτίστως τὴν ἐξωτερικὴ ἑνοποίηση τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου καὶ ὄχι τὴν διατήρηση τῆς ὀντολογικῆς ἑνότητας καὶ ταυτότητάς του.

 Ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ σῶμα τῶν Χριστιανῶν καὶ ὄχι γιὰ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅσα ἀφοροῦν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία τὰ τοποθετεῖ σὲ δεύτερη θέση. Ἐδῶ βρίσκεται καὶ ἡ βασικὴ διαφορὰ τοῦ σύγχρονου οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τὴν οἰκουμενικότητα τῆς ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας» (Πηγή: romfea.gr)! 

Συμφωνοῦμε, μεταξύ τῆς καθολικότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ δαιμονικοῦ Οἰκουμενισμοῦ «χάσμα μέγα ἐστήρικται»!

«ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΗΣΥΧΟΥΣ! ΗΘΙΚΟΣ ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Μια κοινωνία που απορρίπτει τη σύγκρουση δεν εξαλείφει τη βία: μόνο διακινδυνεύει να χάσει την ικανότητα να τής αντιταχθεί.




«ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΗΣΥΧΟΥΣ! ΗΘΙΚΟΣ ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ»

Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι αμφισβητεί τον πασιφισμό του «αφήστε μας ήσυχους» και καταγγέλλει τον ηθικό αφοπλισμό που προκαλείται από την απόρριψη της σύγκρουσης.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι


Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι εμπνέεται από την έκκληση «Αφήστε μας ήσυχους!» μιας ομάδας αντιρρησιών συνείδησης και την ιστορία μιας νεαρής φυσικού που εγκατέλειψε την Google αφού ανακάλυψε τη στρατιωτική χρήση του έργου της για την τεχνητή νοημοσύνη. Μια θαρραλέα επιλογή που γίνεται μια ευκαιρία να αμφισβητηθεί αυτό που ο συγγραφέας βλέπει ως αυξανόμενη αδυναμία αποδοχής της αρχής της πραγματικότητας: η σύγκρουση, η θέληση για δύναμη και η καταπίεση δεν εξαφανίζονται απλώς με την απόρριψή τους. 

Από τον Ηράκλειτο μέχρι τον Χάιντεγκερ, ο Πεκιόλι καταγγέλλει τον ηθικό αφοπλισμό μιας κοινωνίας που συγχέει την πραότητα με την άρνηση αντίδρασης και τη δύναμη με τη βία. 

Η ελευθερία, υποστηρίζει, συνεπάγεται ευθύνη, ρίσκο και την προθυμία να υπερασπιστεί κανείς αυτό στο οποίο πιστεύει: η εξάλειψη της σύγκρουσης δεν σημαίνει εξάλειψή της, αλλά μάλλον το ρίσκο να βρεθεί ανυπεράσπιστος μπροστά στην καταπίεση . (Σημείωση της Σύνταξης)

Λίγες εκφράσεις μπορούν να ενοχλήσουν τον συγγραφέα όσο η κραυγή « φήστε μας ήσυχους!» ενός συγκεκριμένου πασιφισμού. Η Ομάδα Αντιρρησιών Συνείδησης μιας επισκοπής της Λιγουρίας δημοσίευσε ένα έγγραφο με αυτόν τον τίτλο κατά τη διάρκεια της λειτουργίας στον καθεδρικό ναό. Πάντα απεχθανόμουν τους αυτοαποκαλούμενους αντιρρησίες συνείδησης, μεταξύ των οποίων, εκτός από λίγους που ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα για τις πεποιθήσεις τους, υπήρχαν πολλοί καιροσκόποι που ενδιαφέρονταν να αποφύγουν ένα δυσάρεστο και δυσάρεστο καθήκον: τη στρατιωτική θητεία. Το «Αφήστε μας ήσυχους», ωστόσο, είναι χειρότερο: είναι μια απόδραση, ένα ηθικό άλλοθι, μια εύκολη μορφή συναισθηματικού εκβιασμού για τους ανόητους. Στην πραγματικότητα, σημαίνει επιδίωξη αποδέσμευσης, διαφυγής ή ακόμα και παράδοσης. Αφήστε μας ήσυχους να ασχοληθούμε με τις δικές μας δουλειές. Διδάσκεται στα παιδιά ως σύνθημα, όπως τύχαινε να διαβάσουμε σε ένα φύλλο στο μπαλκόνι ενός δημοτικού σχολείου, δίπλα στο θορυβώδες σύμβολο του ουράνιου τόξου, είναι μια ύπουλη μορφή κακοδιαπαιδαγώγησης.

21 Νοεμβρίου 2026

Λόγος της εις τον ναόν εισόδου της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου (I) (Άγιος Λουκάς αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)



Κατά τις επισκέψεις του στην Καπερναούμ και την Ιερουσαλήμ ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έβαζε σε αμηχανία τους Ιουδαίους, προκαλούσε τις λογομαχίες μεταξύ τους, ακόμα και την διχόνοια, λέγοντάς τους για την ενότητά του με τον Θεό Πατέρα. Άλλοι από τους Ιουδαίους, εκπληττόμενοι από τα θαύματά του και το ασυνήθιστο βάθος του λόγου του, ήταν έτοιμοι να αναγνωρίσουν σ’ αυτόν τον Μεσσία τους, ενώ άλλοι έπαιρναν πέτρες για να τον σκοτώσουν.

Μια φορά, όταν έγινε μια τέτοια λογομαχία, οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι έστειλαν τους υπηρέτες τους να συλλάβουν τον Ιησού. Όταν οι απεσταλμένοι άκουσαν τον Χριστό τα χέρια τους παρέλυσαν και γύρισαν στο Συνέδριο χωρίς να εκπληρώσουν την διαταγή που τους δόθηκε. Στην ερώτηση γιατί δεν συνέλαβαν τον Ιησού απάντησαν: «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ιω. 7, 46).

Ακόμα και σήμερα, μετά από χίλια εννιακόσια και πλέον χρόνια δεν σταματάει η διαμάχη γύρω από τον Κύριο Ιησού Χριστό. Τα ασυνήθιστα και καταπληκτικά του λόγια σε άλλους προκαλούν την βαθιά αγάπη προς Αυτόν, ενώ άλλοι δεν τα παραδέχονται και αυτά τους προκαλούν την αγανάκτηση.

Ο Χριστός στο θαυμαστό και βαθύτατο λόγο του για το αληθινό κλήμα, με το οποίο εννοούσε τον Εαυτό Του, είπε: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθαι ποιεῖν οὐδέν» (Ιω. 15, 5). Αυτοί που δεν πιστεύουν στον Κύριο Ιησού Χριστό μπορούν να πουν: «Δεν κάνουμε εμείς χωρίς την βοήθειά Του τα μεγάλα πολιτικά, κοινωνικά, επιστημονικά και τεχνικά έργα;». Όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν καθόλου το νόημα αυτού του λόγου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτός μίλησε για ένα άλλο πράγμα, μίλησε για έργα άγια και δίκαια, ευάρεστα στον Θεό, τα οποία έχουν την ευλογία Του. Για τα εμπόδια που συναντά κανείς στην πορεία του προς την Βασιλεία των Ουρανών, τα οποία μπορούμε να τα ξεπεράσουμε μόνο με την θεία βοήθεια που μας παρέχει Αυτός.

Αυτό το νόημα έχουν και τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» (Φιλ. 4, 13). Ασφαλώς δεν μιλάει εδώ ο απόστολος για τα γήινα έργα, αλλά για τα έργα εκείνα που κάνει σύμφωνα με την εντολή του Θείου Διδασκάλου του.

Για να έχουμε όμως την χαρισματική αυτή δύναμη προς απόκτηση της πνευματικής τελειότητας πρέπει να είμαστε κλήματα του Αληθινού Αμπελιού, να είμαστε πάντα ενωμένοι με τη ρίζα του Αμπελιού, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και τον κορμό του, που είναι η Εκκλησία του Χριστού.

Η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων

από Analyst Team




Τα δημοσιονομικά ευημερούν, αν και πρόσκαιρα λόγω της υπερφορολόγησης που έχει ημερομηνία λήξης, καθώς επίσης του πληθωρισμού, αλλά τα νοικοκυριά ασφυκτιούν κάτω από το βάρος της στέγης – επίσης της γενικότερης ακρίβειας Η απόσταση ανάμεσα στους ιδιοκτήτες που βλέπουν τον πλούτο τους να ανατιμάται και στους ενοικιαστές που αδυνατούν να αποταμιεύσουν μεγαλώνει επικίνδυνα – ενώ χωρίς πραγματική αύξηση της προσφοράς κατοικιών και των μισθών, η ανάπτυξη θα αφορά τους λίγους. 

Η στέγη δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιουσιακό στοιχείο – είναι η βάση της κοινωνικής συνοχής. Μια οικονομία που αποκλείει τους νέους της από την ιδιοκτησία υποθηκεύει το ίδιο της το μέλλον – ενώ το ζητούμενο δεν είναι η τεχνητή επιδότηση της ζήτησης, αλλά η ουσιαστική ενίσχυση της παραγωγής πλούτου. Με απλά λόγια, βιώσιμη ανάπτυξη σημαίνει να μπορεί η εργασία να εξασφαλίσει την ευημερία των Πολιτών – τουλάχιστον την απόκτηση στέγης.

.

Ανάλυση


Η ανισότητα του πλούτου στην Ελλάδα παραμένει πάνω από τα επίπεδα της κρίσης χρέους – σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Πρόκειται βέβαια για μια διαπίστωση που χρειάζεται να εξεταστεί πολύ βαθύτερα – επειδή αποκαλύπτει μια από τις σημαντικότερες αντιφάσεις της ελληνικής οικονομίας.

Ειδικότερα, ενώ η χώρα εμφανίζει αύξηση του ΑΕΠ, των επενδύσεων και των περιουσιακών αξιών, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αδυνατεί να δημιουργήσει αποταμιεύσεις – δεν μπορεί να αποκτήσει κατοικία, ούτε να αυξήσει την περιουσία του.

Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια διπλή οικονομική ανισότητα: αφενός την ανισότητα των εισοδημάτων και αφετέρου την ανισότητα του πλούτου – η οποία ενισχύεται από την ταχύτερη αύξηση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων, σε σχέση με τα εισοδήματα.

"ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ" Από Αντρέα Μαρτσιλιάνο

Όταν ένας πολιτισμός παύει να παράγει αληθινές ελίτ, η ηθική παρακμή μπορεί να προηγηθεί της πολιτικής και γεωπολιτικής παρακμής.




"ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ"


Ο Αντρέα Μαρτσιλιάνο περιγράφει τη Δύση ως μια νέα Βαβυλωνία, στην οποία κυριαρχούν ανίκανες άρχουσες τάξεις και βαθιά ηθική παρακμή.

από τόν Αντρέα Μαρτσιλιάνο

Ο Αντρέα Μαρτσιλιάνο αντλεί έμπνευση από τη βιβλική εικόνα της Βαβυλωνίας για να αναπαραστήσει μια Δύση στην οποία το χάος θα αντικαθιστούσε την τάξη και η ανωμαλία θα γινόταν συνηθισμένη. Στο επίκεντρο της κριτικής του βρίσκονται οι άρχουσες τάξεις: οι ελίτ που, σύμφωνα με τον συγγραφέα, δεν αξίζουν πλέον το όνομα, είναι ανίκανες να συμφιλιώσουν τα δικά τους συμφέροντα με το δημόσιο καλό και δεν είναι πλέον εξοικειωμένες με έννοιες όπως η τιμή και η δόξα. Η σύγκριση με τη Ρωσία και την Κίνα οδηγεί τον Μαρτσιλιάνο στην τελική του πρόκληση. Δεν τις θεωρεί «καλές» δυνάμεις, αλλά εξακολουθεί να τις αναγνωρίζει ακόμη ως ικανές να ασκήσουν δύναμη και ισχύ απέναντι σε μια ηθικά εξαντλημένη Δύση.

Η πιθανή ήττα της νέας Βαβυλωνίας αποκτά έτσι τη σημασία μιας ιστορικής τομής: μετά την καταστροφή ενός διεφθαρμένου κόσμου, ίσως η ιστορία να μπορέσει να επιστρέψει, με δυσκολία, στο να έχει ανθρώπινο πρόσωπο.
 
(Σημείωση της Σύνταξης)

Αυτή είναι πραγματικά η Βαβυλωνία!


Πόσο συχνά το ακούμε, συχνά χωρίς να θυμόμαστε ή έστω να γνωρίζουμε την βιβλική αναφορά. Η παρακμή, ιδιαίτερα η ηθική, της Βαβυλωνίας, η οποία τρομοκρατούσε τους προφήτες ενός λαού που κρατούνταν σε δουλεία.
Αυτή στην οποία ζούμε είναι μια πραγματική Βαβυλωνία.

Η ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΤΗΣ ΣΕΝΤΖΕΝ - ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΩΝ


Νίκος Σίμος 


Η σύνοδος στην Σέντζεν  δεν έφερε μια νέα παγκόσμια συμφωνία, η συνάντηση των τριών ηγετών, των δυο καπιταλιστικών ανταγωνιστών ( ΗΠΑ -Κίνας)  και της πρώτης πυρηνικής δύναμης του κόσμου (Ρωσίας) στην Σέντζεν της Κίνας, στις 19 Νοεμβρίου 2026, δεν έδωσε κανένα συγκεκριμένο πολιτικό αποτέλεσμα, παρά τα όσα διέρρεε η κατευθυνόμενη προπαγανδιστική αρθρογραφία  μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης
Η εικόνα των ηγετών των τριών ισχυρότερων πυρηνικών δυνάμεων γύρω από το ίδιο τραπέζι, με οικοδεσπότη τον Σι Τζιπίνγκ , είχε από μόνη της παγκόσμιο ειδησεογραφικό ενδιαφέρον χωρίς όμως να δώσει κανένα  ιδιαίτερο  γεωπολιτικό  αποτέλεσμα .

..................................................

Η επιλογή των Τράμπ – Σι Τζιπίνγκ και Πούτιν  να εκδώσουν μια εξαιρετικά σύντομη κοινή διακήρυξη, περιορισμένη σε μόνο τέσσερα σημεία, χωρίς σε αυτή να περιλαμβάνονται  χρονοδιαγράμματα υλοποίησης οποιασδήποτε κοινής συναντίληψης  σε ότι αφορά τα μεγάλα παγκόσμια ζητήματα , πιθανούς τρόπους και  μηχανισμούς  εφαρμογής των έστω ελάχιστων συμφωνιών  ή σαφείς δεσμεύσεις υλοποίησης των όποιων συμφωνιών, ουσιαστικά ερμηνεύει την σκοπιμότητα κάτω από την οποία υπαγορεύτηκε μια τέτοια συνάντηση.

Πρώτον:
Μέσα από την συνάντηση αυτή αναδείχτηκε ο ηγεμονικός και εξισορροπητικός  ρόλος της νέας  Κινεζικής ανερχόμενης καπιταλιστικής δύναμης 

Δεύτερον:
Η συνάντηση αυτή έδωσε την ευκαιρία μιας δυναμικής επανεμφάνισης του Πούτιν στην Διεθνή πολιτική σκηνή, ως δρώντος πρωταγωνιστή, σπάζοντας το  προπαγανδιστικό αφήγημα  που τον ήθελε διεθνώς απομονωμένο

Τρίτον:  
Έδωσε την ευκαιρία στον πολλαπλά πολιτικά ηττημένο Τράμπ – άλλωστε γι’ αυτό έσπευσε στην συνάντηση - να στείλει ένα μήνυμα στο εσωτερικό των ΗΠΑ ότι δεν ξόφλησε πολιτικά και  παραμένει ενεργός, έχοντας την διαπραγματευτική δυνατότητα του ηγέτη της μεγάλης Αμερικανικής υπερδύναμης 

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΜΕ ΣΙΩΠΟΎΝ ΓΙΑ ΌΣΑ ΣΥΜΒΑΊΝΟΥΝ ΣΤΗ ΣΕΡΒΊΑ;

ΕΝΩ ΤΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΣΙΩΠΟΥΝ: ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ ΕΞΑΙΡΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΠΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ ΜΕ 380 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΣΕ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ ΧΡΗΜΑ



Στη Σερβία λαμβάνει αυτή τη στιγμή χώρα η μεγαλύτερη πολιτική εκκαθαριστική επιχείρηση στα Βαλκάνια από την πτώση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

Όμως, όποιος βασίζεται στα μεγάλα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, πιθανότατα δεν έχει καν αντιληφθεί κάτι σχετικά με αυτό.

Ενώ τα ΜΜΕ κοιτάζουν βολικά αλλού, μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές της 25ης Οκτωβρίου συνελήφθησαν στη Σερβία περισσότερα από 90 άτομα από τους ανώτατους κύκλους του κράτους, των μυστικών υπηρεσιών, της αστυνομίας και της μεγάλης οικονομίας.

Μετά από δύο χρόνια διαδηλώσεων, που ξεκίνησαν εξαιτίας της τραγωδίας διαφθοράς από την κατάρρευση της οροφής του σιδηροδρομικού σταθμού στο Νόβι Σαντ, η πολιτική κίνηση των πολιτών «Λίστα Φοιτητών» κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία με 140 από 250 βουλευτές και έστειλε το κόμμα του Αλεξάνταρ Βούτσιτς στην ιστορία.

Όμως, αντί για πολιτικές συμμαχίες και καταμερισμό ελεγκτικών αρχών, ακολούθησε στο Βελιγράδι αυτό που κάθε πολιτικός της ΕΕ φοβάται:

Η Εισαγγελία άρχισε να λειτουργεί, και το αεροδρόμιο «Νίκολα Τέσλα» μετατράπηκε σε παγίδα για φυγάδες VIP.

 Πτήση JU134 – επιστροφή στις αρχές διερεύνησης


Τη νύχτα από τις 3 προς τις 4 Νοεμβρίου, η τακτική πτήση της Air Serbia από το Βελιγράδι προς τη Μόσχα έγινε το πιο παρακολουθούμενο αεροπλάνο παγκοσμίως στην πλατφόρμα Flightradar24.

Αποικιοκρατία: Με την άδεια του θεού… | Μέρος Β΄

Από Στέλιος Ελληνιάδης

- 13 Νοεμβρίου, 2026



Διαβάστε το Μέρος Α’

«Στις αρχές του 18ου αιώνα, ο Τζόναθαν Σουίφτ περιέγραψε την αποικιοκρατική περιπέτεια στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ»:

Οι πειρατές βγαίνουν στη στεριά για να κλέψουν και να λεηλατήσουν. Συναντούν άκακους ανθρώπους, οι οποίοι τους υποδέχονται φιλικά. Βαφτίζουν τη χώρα με νέο όνομα και την κυριεύουν στο όνομα του βασιλιά τους. Αφήνουν γραπτή μαρτυρία του γεγονότος πάνω σε ένα σάπιο ξύλο ή μια πέτρα. Έτσι αρχίζει η νέα κυριαρχία, με την άδεια του Θεού. Οι γηγενείς διώχνονται ή αποδεκατίζονται. Οι πρίγκιπες βασανίζονται για να ομολογήσουν πού βρίσκεται το χρυσάφι. Δίνεται η άδεια για απάνθρωπες και αμαρτωλές πράξεις λαγνείας. Η γη μυρίζει αίμα. Αυτή η απεχθής ομάδα των χασάπηδων που προορίζεται για θεοσεβή αποστολή αποτελεί τη σύγχρονη αποικία που έχει σταλθεί για να εκχριστιανίσει και να εκπολιτίσει ένα βάρβαρο λαό ειδωλολατρών.»
(από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο «Καθρέφτες, μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία», μεταφρ. Ισμήνη Κανσή, εκδ. Πάπυρος)
Θρησκευτικοί πόλεμοι

Αν εξετάσουμε την ιστορία των τελευταίων χιλίων χρόνων οι μαζικές επιθέσεις και εισβολές μουσουλμάνων στη Δύση είναι λιγότερες από τα δάχτυλα του ενός χεριού, με την τελευταία να έχει γίνει πριν από 343 χρόνια! Αντιθέτως, οι επιθέσεις και εισβολές χριστιανών στις περιοχές που είναι εγκατεστημένοι μουσουλμάνοι είναι δεκάδες, με την τελευταία που έχει ξεκινήσει πριν από μερικούς μήνες σε εξέλιξη! Ποιος απειλεί, λοιπόν, την ύπαρξη και τον πολιτισμό του άλλου διαχρονικά; Τα σμήνη των βομβαρδιστικών F-35 που σκοτώνουν ανηλεώς άμαχους στη Γάζα, τα αεροπλανοφόρα γύρω από το Ιράν και τα τανκς και το πεζικό στο Ιράκ ή τα καραβάνια των ξυπόλητων που οδεύουν προς τα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού και τα σαπιοκάραβα και τα φουσκωτά που μεταφέρουν άοπλους μετανάστες για εργασία και πρόσφυγες από πολέμους, γυναίκες και μωρά παιδιά, στις ακτές του ευρωπαϊκού νότου;

Ουάνγκ Γιγουέι: «Στην Κίνα δεν υπάρχει σωστή και λάθος πλευρά της Ιστορίας»



Ο Ουάνγκ Γιγουέι αναλύει στο αφιέρωμα του "Βήματος" στην Κίνα, πώς βλέπει η Κίνα τα κράτη-πολιτισμούς, ποιες χώρες βάζουν υποψηφιότητα για αυτόν τον τίτλο, σε τι υπολείπονται από την Κίνα ως κατ' εξοχήν κράτος-πολιτισμό και, επίσης, ποιες είναι οι διαστάσεις που έχει η Pax Sinica, η Κινεζική Ειρήνη.



Κράτη-πολιτισμοί

Ερώτηση: Μπορείτε να εξηγήσετε περισσότερο την έννοια του κράτους-πολιτισμού; Εκτός από την Κίνα, υπάρχουν άλλα κράτη-πολιτισμοί; Είναι κράτη-πολιτισμοί λ.χ. η Ρωσία, το Ιράν, το Ισραήλ, η Ινδία, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι ΗΠΑ; Υπό ποία έννοια είναι ή δεν είναι κράτη-πολιτισμοί οι χώρες αυτές σε σχέση με την Κίνα;


«Νομίζω ότι η προσπάθεια της Ρωσίας να παρουσιαστεί ως ένα κράτος- πολιτισμός, η οποία εμφανίζεται και σε ομιλίες του Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, είναι επηρεασμένη από Κινέζους πολιτικούς στοχαστές. Και είναι αλήθεια ότι η Ρωσία είναι ένας ευρασιατικός πολιτισμός και όχι αμιγώς ευρωπαϊκός. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ρωσία χρησιμοποιεί το σύμβολο του δικέφαλου αετού που κοιτά στην ανατολή και τη δύση, ενώ η Κίνα διαλέγει σύμβολα ενότητας και όχι αμφισημίας.

Στη σημαία της Κίνας το ένα άστρο του κομμουνιστικού κόμματος ενώνει τα πολλά άστρα των εργατών, των αγροτών, της μικρής αστικής τάξης και της μεγάλης αστικής τάξης. Η Ρωσία πιθανότατα θεωρεί ότι έχει υποφέρει από το ευρωπαϊκό βεστφαλιανό σύστημα των εθνών-κρατών. Άλλωστε ο ίδιος ο πόλεμος στην Ουκρανία από τους Ρώσους βιώνεται ως μια τραγωδία της εφαρμογής της αρχής των εθνών-κρατών. Για παρόμοιους λόγους η Ρωσία δεν ικανοποιείται από τη θεωρία του έθνους-κράτους και στρέφεται στο κράτος-πολιτισμό.

Το Ιράν διαθέτει έναν από τους πλέον αρχαίους πολιτισμούς μετά την Κίνα. Οι Κινέζοι έχουμε αίσθηση πέντε χιλιετιών πολιτισμικής συνέχειας, οι Ιρανοί τεσσάρων. Επίσης, η Κίνα προχώρησε μέσα από σύνθεση θρησκειών στον πολιτισμό της, ενώ στην Περσία είχαμε αλλαγές. Υπήρξε κατάκτηση από τον Μέγα Αλέξανδρο, μετά από τους Άραβες και εξισλαμισμός. Ωστόσο, πρόκειται για έναν αρχαίο πολιτισμό, ο οποίος ενώθηκε εκ νέου μέσα από το σιιτικό Ισλάμ και τον οποίο σεβόμαστε.

Το Ισραήλ αποτελεί μία μοναδική περίπτωση. Υπήρξε μια αναβίωση της βιβλικής γλώσσας και υπήρξε θρησκευτική συνέχεια χιλιετιών αλλά για πολλούς αιώνες χωρίς κράτος. Ενώ στην Κίνα από το 221 π.Χ. έχει υπάρξει κρατική ενοποίηση της Κίνας με παρόμοια νοοτροπία διακυβέρνησης. Είναι ακριβέστερο να ονομάσουμε το Ισραήλ ένα κράτος-θρησκεία και όχι ένα κράτος-πολιτισμό.

20 Νοεμβρίου 2026

Πως η Τουρκία χρησιμοποιεί την γλώσσα σαν εργαλείο άσκησης πολιτικής

19/11/2026
Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΜΑΥΡΟΥ ΟΛΓΑ


Στη γλωσσολογία και την πολιτική επιστήμη, το φαινόμενο της αναγνώρισης ή αναβάθμισης διαλέκτων σε αυτόνομες γλώσσες περιγράφεται συχνά με τη φράση που έκανε διάσημη το 1944 ο γλωσσολόγος Max Weinreich: «Γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό και ναυτικό».

Ο Weinreich τότε έδινε μάχη για τα γίντις, εβραϊκή γλώσσα αλλά με πολλά γερμανικά και ρωσικά στοιχεία, καθώς ο ίδιος είχε γεννηθεί από γερμανόφωνη εβραϊκή οικογένεια στη Λετονία. Τα γίντις “νομιμοποιήθηκαν”, παρά τις εντονότατες αντιδράσεις των Γερμανών που τα ήθελαν διάλεκτο και τα χαρακτήριζαν “εκβαρβαρισμένα γερμανικά”, αλλά στην αναβάθμιση της ομιλίας αντιδρούσαν και οι Ισραηλίτες μέχρι το 1990, βρίζοντας όσους μιλούσαν γίντις.

Οι Γερμανοί τα αποδέχτηκαν στον Α’ Παγκόσμιο επειδή διαπίστωσαν ότι μπορούσαν να συνεννοούνται εύκολα με τους ντόπιους κατά την εισβολή στην Πολωνία και Λιθουανία, και άρχισαν να εκδίδουν και βιβλία στα γίντις θεωρώντας τα για κάποια χρόνια “γερμανικά”, αλλά στον Β Παγκόσμιο ως γνωστόν, άλλαξαν γνώμη και τα έκαψαν…

Όμως και στο Ισραήλ δέχτηκαν πόλεμο τα γίντις, ως γλώσσα της εξορίας και της αδυναμίας, ενώ τα εβραϊκά συμβόλιζαν τον «νέο, ελεύθερο Ισραηλινό» και δόθηκε μια μάχη που μοιάζει με τη διαμάχη καθαρεύουσας/δημοτικής στην Ελλάδα. Όταν άκουγαν γίντις οργίζονταν και έλεγαν «Εβραίε, μίλα εβραϊκά!». Στο νέο κράτος κατέφθαναν όμως Εβραίοι από δεκάδες χώρες (Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική) που δεν καταλάβαιναν ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Οπότε τα εβραϊκά επιβλήθηκαν τελικά ως η κοινή γλώσσα κι ας την μιλούσαν αρχικά λίγοι.

Κατά την δεκαετία του 1950 στο Ισραήλ απαγορεύτηκε το επαγγελματικό θέατρο στα γίντις, επιβλήθηκαν περιορισμοί στις εφημερίδες, ενώ αποθαρρυνόταν η δημόσια χρήση τους σε σχολεία και κρατικές υπηρεσίες. Το 1996, όταν πια τα γίντις δεν συνιστούσαν απειλή, ιδρύθηκε η Εθνική Αρχή για τον Πολιτισμό Γίντις.

Η γλώσσα πάντα έπαιζε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και συνοχή των κρατών. Περίπου μισή χιλιετία πριν τον Weinreich, ο Άγγλος θεωρητικός και κριτικός της λογοτεχνίας George Puttenham, είχε πει (για να επιβάλει τα ελισαβετιανά και να εξοβελιστούν από το χώρο της διανόησης τα τότε πριμοδοτούμενα γαλλικά και λατινικά, αλλά και για να πάψουν να θεωρούνται σημαντικές οι πάνω από δέκα ντοπιολαλιές στον τόπο του), ότι «μία ομιλία όταν διαμορφωθεί πλήρως ώστε να είναι κατανοητή από το ευρύ κοινό και γίνει αποδεκτή με τη συγκατάθεση μιας ολόκληρης χώρας και ενός έθνους, τότε αποκαλείται γλώσσα».

Ο γλωσσικός ιμπεριαλισμός σήμερα

Πρωθυπουργέ μου, ιδού οι υπουργοί σας.



Μανώλης Κοττάκης

Αρμόδια κυβερνητική πηγή μάς αποκάλυψε χθες, υπό τον όρο της ανωνυμίας, γιατί δεν πρόκειται να απομακρυνθεί από την κυβέρνηση ο υφυπουργός Ενέργειας Νίκος Τσάφος, παρότι είναι ασύλληπτα εκτεθειμένος στην κοινή γνώμη από το «πόθεν έσχες» του και το χαρτοφυλάκιό του στην ExxonMobil:

 Διότι και να ήθελε ο πρωθυπουργός να τον απομακρύνει, δεν μπορεί. Δεν ήταν δική του επιλογή. Του επεβλήθη. Του επεβλήθη, σύμφωνα με όσα μάς εξομολογήθηκε η κυβερνητική πηγή, και ως ειδικός σύμβουλος και ως υφυπουργός, διότι η παρουσία του στο σχήμα είναι ακλόνητη εγγύηση για τα δυτικά ενεργειακά συμφέροντα.

 Εγγύηση ότι η Ελλάς θα συνεχίσει να αγοράζει πανάκριβο δυτικό φυσικό αέριο για καιρό και ότι δεν θα αλλάξει το τρέχον μείγμα της πράσινης μετάβασης που αναγκάζει τη χώρα να αγοράζει τη νύχτα φυσικό αέριο σε τιμές-μαμούθ των 800 και 1.000 ευρώ. Γιατί είναι η εγγύηση; Η απάντηση είναι απλή: 

Γιατί ποτέ δεν θα υιοθετήσει ενεργειακό μείγμα του τύπου 70% παραγωγή ενέργειας από αιολικά πάρκα, 30% παραγωγή από φωτοβολταϊκά και αποθήκευση μέρους αυτής της ενέργειας σε ποσοστό 20% σε μπαταρία.

Το σημερινό ανάποδο μείγμα, που δίδει προτεραιότητα στην παραγωγή από φωτοβολταϊκά (12.000 φωτοβολταϊκά και μόνο 5.000 αιολικά), εξασφαλίζει τη μακροημέρευση του δυτικού φυσικού αερίου, η τιμή του οποίου επηρεάζει καταλυτικά την τιμή του ρεύματος. Και τη διασφαλίζει για έναν εξίσου απλό λόγο επίσης: 

«Ρίχτηκε πάνω μου όλη η Τουρκιά, ε, όχι και οι δικοί μας».

Ποια είναι η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που αρνήθηκε να βραβευθεί από βουλευτή της ΝΔ

 * * * * *

Η δασκάλα του Έβρου Χαρά Νικοπούλου ήταν ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα στην καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση προς τιμήν των προσώπων που προσέφεραν και προσφέρουν στην Ελλάδα αλλά και στην ορεινή κοινότητα Κέλλης του Δήμου Αμυνταίου.

Η Χαρά Νικοπούλου, αρνήθηκε να λάβει την τιμητική πλακέτα από τα χέρια του βουλευτή Ν.Δ. Φλώρινας, Στάθη Κωνσταντινίδη, λέγοντας: «Δεν μπορώ να πάρω την πλακέτα από έναν βουλευτή που έχει υπογράψει το ΦΕΚ 240 που παραχωρεί την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας».

Η «ψυχρολουσία» για τον βουλευτή Φλωρίνης ήταν τέτοια που αμήχανος κατέβηκε από τη σκηνή προσπαθώντας να δικαιολογήσει γιατί ψήφισε την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας.

«Αν νομίζετε ότι εμείς είμαστε προδότες κάνετε μεγάλο λάθος», της απάντησε αποχωρώντας ο κ. Κωνσταντινίδης.

«Η Ιστορία θα το δείξει», του απάντησε η ηρωική δασκάλα.

Το επεισόδιο θα έπαιρνε έκταση αν η ίδια δεν έβαζε «νερό στο κρασί» της όταν ο κ. Κωνσταντινίδης την αποκάλεσε Χρυσαυγίτισσα!
( σ.σ. ὅταν δέν ἔχει ἐπιχειρήματα ὁ «μικρός», γυρίζει ἀλλοῦ τήν κουβέντα)

Αργότερα, με δάκρυα στα μάτια, είπε το παράπονό της στον στρατηγό Φράγκο Φραγκούλη: «Ρίχτηκε πάνω μου όλη η Τουρκιά, ε, όχι και οι δικοί μας». 

ΝΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΤΉΣΟΥΝ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΞΑΝΑΣΏΣΟΥΝ




ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

Η γενιά που χάνει το μέλλον της



Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 


Έχω την αίσθηση ότι στην Ελλάδα κυοφορείται μια μεγάλη νεανική εξέγερση. Δεν γνωρίζω πότε, με ποια αφορμή ή με ποια μορφή θα εκδηλωθεί. Ωστόσο, αν συνδυάσουμε τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια, τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη και την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση του 2027, διακρίνουμε τις προϋποθέσεις μιας ενδεχόμενης γενεακής ρήξης.

Ας δούμε μερικούς αριθμούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025, το 14,7% των νέων ηλικίας 15–29 ετών στην Ελλάδα βίωνε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, έναντι 5,8% στην ΕΕ. Οι νέοι εγκατέλειπαν το γονεϊκό τους σπίτι κατά μέσο όρο στα 30,9 χρόνια, έναντι 26,3 στην Ευρώπη, ενώ το 25,5% αντιμετώπιζε υπερβολική επιβάρυνση από το κόστος κατοικίας, έναντι 9% στην ΕΕ. Η έκθεση του ΟΟΣΑ για την οικονομική ανεξαρτησία των νέων στην Ελλάδα (2026) επιβεβαιώνει τα σοβαρά εμπόδια στην οικονομική τους αυτονόμηση.

Πίσω από τους αριθμούς βρίσκεται μια γενιά που καλείται να ενηλικιωθεί χωρίς τις υλικές προϋποθέσεις της ενηλικίωσης. Να σπουδάσει χωρίς βεβαιότητα επαγγελματικής προοπτικής, να εργαστεί χωρίς εγγύηση αξιοπρεπούς διαβίωσης, να ερωτευτεί χωρίς να μπορεί να στεγάσει τον έρωτά της. Μια γενιά που βλέπει το μέλλον της να αναβάλλεται διαρκώς.

Και βέβαια, δεν πρόκειται για αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, παρότι στην Ελλάδα ορισμένοι από τους κρίσιμους κοινωνικοοικονομικούς δείκτες εμφανίζονται ιδιαίτερα επιβαρυμένοι. Στη Γαλλία, οι νέοι έχουν ήδη πρωταγωνιστήσει σε μαζικές κινητοποιήσεις, ενώ στη Σερβία το φοιτητικό κίνημα εξελίχθηκε σε ισχυρό παράγοντα κοινωνικής και πολιτικής αμφισβήτησης. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αν σε κοινωνίες όπου ορισμένες από τις πιέσεις που εξετάζουμε είναι λιγότερο έντονες από ό,τι στην Ελλάδα εκδηλώνονται τόσο ισχυρές νεανικές αντιδράσεις, τι μπορεί να συμβεί σε μια χώρα όπου η γενεακή ματαίωση έχει αποκτήσει τέτοιο βάθος; Ασφαλώς, οι κοινωνικές εξεγέρσεις δεν εξαρτώνται μηχανιστικά από την ένταση της οικονομικής δυσχέρειας. Ωστόσο, τα παραδείγματα αυτά δείχνουν ότι η νεανική δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε ευρύτερη συλλογική διεκδίκηση. Και σε μια εποχή ψηφιακής διασύνδεσης, η εμπειρία της εξέγερσης, όπως και η πεποίθηση ότι η συλλογική δράση μπορεί να φέρει αποτελέσματα, ταξιδεύουν γρήγορα από κοινωνία σε κοινωνία.

🔴 Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ

🔴   Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ



Αριστομένης Προβελέγγιος

• (Συνέντευξη στον  Κωστή  Ζώη, το Μάη του 1975. Απόσπασμά της μεταδόθηκε από την ΕΡΤ)

ΕΡ. :  Υπάρχει το πρόβλημα της καταστροφής της Πεντέλης. Θα ΄θελα να μου πείτε πώς βλέπετε αυτό το πρόβλημα, από ποιές αιτίες γεννήθηκε και που μπορεί να καταλήξει ;


ΑΠ. : Την καταστροφή της Πεντέλης πρέπει να τη δούμε σαν ένα μέρος από την καταστροφή όλης της Αττικής  και ακόμα να τη δούμε σε συσχετισμό, με τι είναι η πόλις των Αθηνών σήμερα. Ο αποχωρισμός της Πεντέλης σαν περιοχής, θα κινδύνευε να δώσει στο πρόβλημα μια μορφή εντελώς συμπτωματική.
Όλη η περιοχή των Αθηνών βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους καταστροφής κι αυτό όχι μόνο από συνέπειες που είναι ήδη αισθητές, αλλά και θα αλλοιώνουν συνεχώς «την ζωή των πολιτών», την ενιαία ζωή .

Δηλαδή δεν πρέπει να μιλήσουμε μόνο για την συνθήκη του αέρα, του οποίου χάνεται η καθαρότητα ή ακόμα, ότι το πράσινο λιγοστεύει· η καταγγελία αυτών ζημιών δεν αρκεί. Οι άνθρωποι μέσα σε μια πολιτεία έχουν(και θα έπρεπε να έχουν) μια ολοκληρωμένη έννοια της ζωής τους. Και αυτή η ζωή είναι ήδη άθλια, είναι απαράδεκτη πια, για πολλούς(και οι δείκτες εξέλιξις είναι τρομακτικοί).

Επομένως, καταστρέφεται η Πεντέλη, αλλά καταστρέφεται στα πλαίσια μιας γενικής καταστροφής. Πώς εκδηλώνεται αυτή η καταστροφή;

Από τη μια μεριά με τον αριθμό των κατοίκων που συγκεντρώθηκαν και συσσωρεύτηκαν, ανατρέπεται κάθε δυνατότητα ισορροπίας με το φυσικό περιβάλλον. 
Τα κατ΄εξακολούθηση πολιτικά, οικονομικά, και τεχνικά λάθη, δημιούργησαν αυτό που λέμε νοσηρός υπερπληθυσμός, που ολοκληρώθηκε και με την  εγκληματικά αστόχαστη χρήση του εδάφους.
Θα προσπαθήσω να μιλήσω όχι επιστημονικά, γιατί κουραστήκαμε να μιλάμε επιστημονικά και να ακούμε προσεγγίσεις επιστημονικοφανείς για τα πράγματα. Τα γεγονότα στην αλήθεια τους είναι πιο πολύ από-επιστημονικά, είναι δραματικά.

Η προσπάθεια να τους δίνει κανείς μορφές λογικής ανάλυσης, δεν είναι η ίδια η λογική· συνήθως πρόκειται για πληροφορήσεις, δικαιολογίες, πολιτικαντισμούς, συντεχνιακά συμφέροντα, αλλά και αναρμοδιότητες ακόμα και σε πλήρη παρανόηση, λογική και φυσική του Συνόλου : Φύση-Άνθρωπος-Κοινωνία-Πόλις.
Η έννοια λ.χ. της χρήσης του εδάφους δεν είναι έννοια ας πούμε σχεδίου(χάρτη) ή κτηματολογίου.

Η έννοια της ζωής όμως συμπίπτει με τα νούμερα, που βάζουν οι άνθρωποι, όσο κι αν ζητούν ένα τρόπο να γίνουν αναγνώσιμα. Δεν φτάνει δηλαδή να πει κανείς αριθμούς στρεμμάτων, αριθμούς δέντρων. 
Ο άνθρωπος έχει πριν απ΄όλα μια συνολική, έχει μια κριτική συναίσθηση σφαιρική                  (ο μη αλλοτριωμένος άνθρωπος), έχει μια μνήμη ιστορική, δηλαδή όταν κρίνει σήμερα αισθάνεται, ανάλογα με την δομή της μνήμης του, με την ηλικία του, με τα βιώματα, αλλά και τη συμμετοχή του στη δημιουργία των βιωμάτων, είναι ικανός για μια άλλη προσέγγιση που του έχουν συστηματικά στερήσει.

Αν ρωτήσετε ένα ξένο μπορεί να πει ότι, η πόλις  αυτή είναι ενδιαφέρουσα. Έχει μπουζούκια, μια δυο παλιές συνοικίες, έχει βίλλες όπου τον φιλοξένησαν· αγνοεί όμως τις δυσκολίες, τις δυστυχίες, τις καταστροφές του ιστορικού και φυσικού τοπίου, τα αδιέξοδα, τα λειτουργικά και ηθικά.

Πανηγυρίζουν οι οπαδοί των 3 κομμάτων (και των θρυμματων τους) που κυβέρνησαν τα τελευταία 16 χρόνια,για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα μελετήσει το πρόβλημα της αδηφαγιας των funds .



Του Βασίλη Λαμπόγλου 


Τραγικό και συνάμα φαιδρό είναι -κατα τη γνώμη μου-να πανηγυρίζουν οι οπαδοί των 3 κομμάτων (και των θρυμματων τους) που κυβέρνησαν τα τελευταία 16 χρόνια,για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα μελετήσει το πρόβλημα της αδηφαγιας των funds .
Φυσικά οι κυβερνητικοί βολευτές ψήφισαν παρών...τι θα ψηφιζαν (εδω υπάρχουν βολευτές με συγγενικά τους πρόσωπα να διατηρουν δικηγορικά γραφεία που λειτουργούν ως εισπρακτικές εταιρείες - κοντρα στον νόμο-).
Αλλά κάποιοι εχουν την ανάγκη να πιστεύουν, ότι αυτοί που συντελεσαν στη διόγκωση του προβλήματος (ειτε με την αφωνία τους,ειτε με τη συναίνεση τους),θα νοιάζονται σήμερα για το όφελος του χειμαζομενου πολίτη, με ξεπερνάει.

Τι να πω...
Σε μια χώρα εκποιημενη, προδομένη και αφημένη με τα "διατάγματα" της τελευταίας 15ετιας και κάποιοι ελπίζουν οτι μια εξεταστική επιτροπή θα συντελέσει στη κατανόηση και την αντιμετώπισή του προβλήματός.
Μάλιστα θα πρότεινα να καλέσετε  στην εξεταστική και τον τύπο απο κάτω στη φωτογραφία,τον βουλευτή της μονοεδρικης Γρεβενών.
Ολο και κάτι θα έχει να σας αποκαλύψει...

Ο Ανδρέας Πάτσης διατηρούσε επιχειρηματικές σχέσεις με την Τράπεζα Πειραιώς από τη δεκαετία του 1990. 
Το 2010, μέσω της εταιρείας Πλάτων ΑΕ, αγόρασε από την Πειραιώς απαιτήσεις από προβληματικά δάνεια ονομαστικής αξίας περίπου 62,7 εκατομμυρίων ευρώ, καταβάλλοντας μόλις 4,3 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή, περίπου το 6,9% της ονομαστικής τους αξίας.

19 Νοεμβρίου 2026

Η ιστορία ως μάθημα πολιτικής ή μία απόπειρα «Φινλανδοποίησης» στην εποχή μας και στην περιοχή μας….


Θεοφάνης Μαλκίδης 

Η ιστορία ως μάθημα πολιτικής ή μία απόπειρα  «Φινλανδοποίησης» στην εποχή μας και στην περιοχή  μας….

Στη μνήμη του Καθηγητή Νεοκλή Σαρρή, με τη συμπλήρωση δεκαπέντε ετών από την εκδημία του  

 Ο όρος «Φινλανδοποίηση» προέρχεται από την «ειδική» σχέση η οποία υπήρξε μεταξύ της Φινλανδίας και της Σοβιετικής Ένωσης  μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Φινλανδία, έχοντας αντιμετωπίσει δύο εμπόλεμες συρράξεις με τη γειτονική της χώρα, το λεγόμενο  «Χειμερινό Πόλεμο» και τον αποκαλούμενο  «Πόλεμο Συνέχειας», αναγκάστηκε να παραχωρήσει εδάφη στη Μόσχα. Για να διατηρήσει όμως αυτό που θεωρούσε «ανεξαρτησία της» και να αποφύγει νέα  εισβολή, η Φινλανδία υιοθέτησε απέναντι στη Σοβιετική Ένωση της πολιτική της «ευμενούς ουδετερότητας».

Αυτή η επιλογή σήμαινε ότι η Φινλανδία απέφευγε οποιαδήποτε ενέργεια ή ακόμη και δήλωση στην εξωτερική της πολιτική,  που θα μπορούσε να θεωρηθεί εχθρική ή απειλητική από τη Σοβιετική Ένωση.  Στην ουσία  περιοριζόταν η λήψη  αποφάσεων στο διπλωματικό πεδίο και σ΄αυτό της  εξωτερικής πολιτικής, ακόμα και αν δεν υπήρχε κίνδυνος άμεσης στρατιωτικής επέμβασης από τη Σοβιετική Ένωση.

Στο ευρύτερο πλαίσιο η «Φινλανδοποίηση» αφορά τη «μικρότερη» χώρα η οποία προσαρμόζει, περιορίζει ή υποτάσσει οικειοθελώς την πολιτική της έναντι της «μεγαλύτερης» χώρας. Αυτό γίνεται από τον «αδύναμό»,  έστω και εάν δεν το παραδέχεται ή/και θεωρεί ότι το κάνει προς όφελος των διμερών σχέσεων και της αποφυγής έντασης, «αγοράζοντας» χρόνο για μία εφήμερη και πρόσκαιρη ειρήνη. Έτσι γίνεται  η μείωση ή/και μη άσκηση μέρους των κυριαρχικών  δικαιωμάτων, έναντι μιας «ισχυρότερης-μεγαλύτερης» γειτονικής δύναμης, προκειμένου η «μικρότερη» να διατηρήσει, την όποια αυτονομία της και να αποφύγει ένα θερμό επεισόδιο ή ακόμη και μία στρατιωτική σύγκρουση.

Πόσα να αντέξουμε;

Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

18 Νοεμβρίου 2026


Ίσως δεν έχει ξαναγίνει, να έχουμε τόση πυκνότητα σκανδάλων, διαφθοράς και κακοδιαχείρισης, σε τόσο βάθος, ένταση και διάρκεια!!! Ιδιαίτερα την τελευταία τετραετία, της κυβέρνησης των ά(χ)ριστων, το φαινόμενο είναι εκρηκτικό.

Όποιον τομέα και να εξετάσουμε, η κατάσταση είναι απογοητευτική.

Στα εξωτερικά – εθνικά, έχουμε ζαλιστεί από τις «επιτυχίες». Δεν είναι μόνο το περίφημο «καλώδιο» που ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων εξαιτίας των κουτοπόνηρων χειρισμών και αμφίβολων οφελών αλλά και η υπόθεση της Ι.Μ. Αικατερίνης στο Σινά, τα κλεμμένα από τους Βούλγαρους, η σχέση μας με την τραμπική Αμερική, η διάλυση των σχέσεών μας με την Ρωσία, η υπερβολική εμπλοκή μας με την Ουκρανία και πολλά άλλα.

Στα οικονομικά, η κατάσταση έχει φτάσει σε τραγικό επίπεδο. Είναι απορίας άξιο πώς επιβιώνει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και παρ’ όλα αυτά δεν ξεσηκώνεται. Οι μισθοί, οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη. Η ακρίβεια στον ουρανό και η αγοραστική δύναμη στα τάρταρα. Τα ενοίκια απλησίαστα, τα καύσιμα και η ενέργεια σχεδόν απαγορευτικά για τον μέσο Έλληνα και φαίνεται «το βαρέλι να μην έχει πάτο».
Ο πρωτογενής τομέας και η παραγωγή, μάλλον έχουν επικηρυχτεί από τους «άριστους». Όχι μόνο δεν υπάρχει στήριξη, αλλά βάλθηκαν να τον εξαφανίσουν οριστικά!

Τα της εκπαίδευσης δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Ακολουθούν τον γενικό κανόνα διάλυσης. Τα στελέχη ασχολούνται μόνο με την δήθεν «αξιολόγηση». Τα πειθαρχικά έγιναν η νέα εκπαιδευτική βιομηχανία. Οι εκπαιδευτικοί δεν ξέρουν από πού να φυλαχτούν, από τους προϊσταμένους ή από τους γονείς. Οι υποστηρικτικές δομές αφορούν όλο και λιγότερους, την ώρα που οι παραιτήσεις των αναπληρωτών πληθαίνουν, αφού με 800 και 900 ευρώ είναι αδύνατη η επιβίωση. Η δε διδασκαλία αντικαθίσταται από προγράμματα και δεξιότητες

Κωνσταντίνος Κονοφαγος ...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Τώρα που οι καιροί "μασκαρευονται..."
επιτρέψτε μου να σας συστήσω έναν άνθρωπο , πατριώτη και πρωτοπόρο στην επιστήμη του..
Μιλώ για τον Πρύτανη του Πολυτεχνείου εκείνες τις μέρες που πάλευαν οι καθεστωτικοί να κρύψουν το φως.

Κωνσταντίνος Κονοφαγος...τον Σεπτέμβριο του 1973 ψηφίστηκε για πρύτανης του Εθνικού  Μετσόβιου Πολυτεχνείου με την επιλογή 24 από τους 26 ψηφισάντων καθηγητών ,κάτι που ανάγκασε τον υπουργό Παιδείας να δεχτεί την επιλογή(ο υπουργός επέλεγε τον Πρύτανη).
Θεμελιωτής της επιστήμης της Μεταλλουργίας στην Ελλάδα ,ένας Homo Uviversalis άνθρωπος και εξαίρετος επιστήμονας.
Εκείνη τη νύχτα του Νοεμβρίου που οι αδέσποτες  σφαίρες θέριζαν ,προστάτεψε το κύρος του Ιδρύματος, το πανεπιστημιακό άσυλο, υπεράσπισε τους φοιτητές και αρνήθηκε την είσοδο στο Ε.Μ.Π. των οργάνων της δικτατορίας. 
Το αυτοκίνητο (μια Μερσεντές)που φαίνεται στο βίντεο με το τανκ να εισέρχεται στο Πολυτεχνείο και να ισοπεδώνεται από τις ερπύστριες ήταν το δικό του,το πρώτο ανάχωμα.
Αποτελεί τον πρώτο συλληφθέντα στο Πολυτεχνείο και κατόπιν  διεθνών αντιδράσεων, μετά από 3 μέρες αφήνεται ελεύθερος.
Στο βιβλίο της 3ης φωτογραφίας εξιστόρησε τα γεγονότα με την προσηκουσα σεμνότητα που αναλογούσε σε έναν επιστήμονα που αποστολή του ήταν ο Άνθρωπος.

Ο Πρεβεζάνος επιστήμονας σπούδασε στη Γαλλία και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε ως Αρχιμηχανικός των Μεταλλείων του Λαυρίου.
Τα μεταλλεία τροφοδοτούσαν την ελληνική αγορά μόνο με καθαρό μεταλλικό μόλυβδο και υποπροϊόντα μολύβδου. 
Ο άργυρος εξαγόταν αποκλειστικά στη Γαλλία, υπό τη μορφή τριπλού κράματος αργύρου-μολύβδου-ψευδαργύρου. 
Το 1940 γενικός διευθυντής της ΓΕΜΛ ήταν ο μεταλλειολόγος μηχανικός, Maurice Bremmer, βελγικής καταγωγής.
Οταν την 1η Μαΐου τα γερμανοϊταλικά στρατεύματα έφτασαν στο Λαύριο επιτάχθηκαν τα μεταλλεία και το εργοστάσιο. Οι μισθοί πείνας καθηλώθηκαν και οι Γερμανοί έδωσαν δύο επιλογές στους εργαζόμενους: Προσφορά υπηρεσίας στη Νέα Εταιρεία ή, εάν δεν το επιθυμούσαν, καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία.
Τη νέα διοίκηση της εταιρείας ανέλαβε Ιταλός συνταγματάρχης χημικός μηχανικός, ενώ ταυτόχρονα μέσα στο εργοστάσιο εγκαταστάθηκαν μόνιμα 7 καραμπινιέροι.
Την ίδια μέρα σε ιδιαίτερη συνάντηση που είχαν ο Κ. Κονοφάγος και ο γενικός διευθυντής Bremmer, ο Κονοφάγος ζήτησε από τον Bremmer, στην πρώτη καταγραφή προϊόντων που επρόκειτο να γίνει, να μη δηλώσουν στους Ιταλούς τον άργυρο που υπήρχε μέσα στους άμορφους σωρούς του τριπλού κράματος της εταιρείας. 


Σε μια χρεωμένη - χρεοκοπημένη χώρα με μισθούς πείνας , ξαναψηφίστε πρόβατα

Αυτοί που μας έσωσαν σύντομα θα ξαναζητήσουν την ψήφο μας

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου


Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat για το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα το 2025 αποτυπώνουν τα κυβερνητικά ψευδεπίγραφα αφηγήματα περί «οικονομικού θαύματος» και σύγκλισης με την Ευρώπη. 

Με έτος βάσης το 2010 (δείκτης 100), ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανήλθε στις 125,4 μονάδες, καταγράφοντας μια σταθερή άνοδο της αγοραστικής δύναμης των Ευρωπαίων πολιτών παρά τις διαδοχικές κρίσεις. Την ίδια ώρα, η Ελλάδα αποτελεί τη μοναδική, θλιβερή εξαίρεση ολόκληρης της Ένωσης, βυθισμένη στις 77,7 μονάδες, γεγονός που αποδεικνύει ότι δεκαπέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, οι Έλληνες εξακολουθούν να ζουν με εισόδημα μειωμένο κατά σχεδόν 22,3% σε πραγματικούς όρους.

Η σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού χάρτη δεν προκαλεί απλώς προβληματισμό, αλλά οργή για τις ασκούμενες οικονομικές πολιτικές. 
Χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, τις οποίες μέχρι πρότινος η Ελλάδα κοιτούσε αφ’ υψηλού, πραγματοποίησαν τεράστια άλματα ευημερίας: η Ρουμανία εκτοξεύθηκε στις 260,2 μονάδες υπερδιπλασιάζοντας το πραγματικό εισόδημα των πολιτών της, ενώ η Λιθουανία, η Λετονία, η Βουλγαρία και η Πολωνία ξεπέρασαν ή άγγιξαν τις 200 μονάδες. Ακόμη και κράτη που βρέθηκαν επίσης στη δίνη των μνημονίων, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, όχι μόνο ανέκτησαν τις απώλειές τους, αλλά βρίσκονται πλέον πολύ πάνω από το όριο του 2010, αφήνοντας τη χώρα μας ουραγό να παλεύει με την ακρίβεια και τη φτωχοποίηση.

Μέμνησθε καὶ οὐ σιωπᾶτε

[ Μέμνησθε καὶ οὐ σιωπᾶτε

ΞΕΝΟΦΩΝ, Κύρου Ἀνάβασις ]



Ἐφέτος συμπληρώνονται δεκαπέντε ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ἄξιου τέκνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Καθηγητοῦ καὶ στοχαστοῦ ποῦ ἐτάχθη στὴν ἀφύπνιση τῶν Ἑλλήνων.


Ὁ Νεοκλῆς Σαρρῆς ἀνήκει στὴν τελευταία γενιὰ τῶν Δασκάλων τοῦ Μείζονος Ἑλληνισμοῦ. Χαρακτηριστικὰ τῆς γενιᾶς αὐτῆς εἶναι ἡ Ὑψηλὴ Παιδεία καὶ ἡ πίστη στὰ ἀρχέγονα ἰδανικά. Προπάντων ὅμως, ἡ φιλοσοφικὴ διάθεση μὲ διεισδυτικότητα καὶ κριτικὴ ἐπισκόπηση. Ὡς ἕνας ἐκ τῶν τελευταίων ἐκπροσώπων τῆς γενιᾶς αὐτῆς, ἔχει ἔντονα ἀνεπτυγμένο μέσα του τὸ αἴσθημα τοῦ πατριωτισμοῦ. Ἑνὸς πατριωτισμοῦ φλόγας καὶ πραγματικότητος.

Συνειδητὸς στοὺς ἀγῶνες καὶ τὸ Ἔργο του, διατήρησε ἀμείωτη τὴν μαχητική του διάθεση καὶ προσπάθεια, ὄχι μόνον γιὰ νὰ διασώσει ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ προσφέρει κάτι καλύτερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ηὗρε . Ὁ Νεοκλῆς Σαρρῆς διέθετε ἐκείνη τὴν δύναμη ποὺ συντρέχει καὶ βοηθᾶ στὴν προετοιμασία τῆς ἑπόμενης γενιᾶς, μία δύναμη ἱκανὴ νὰ κληροδοτήσει τὸ ἠθικὸ κίνητρο ποὺ θὰ λειτουργήσει ὡς ὁδηγὸς τοῦ Μέλλοντος.

Γεννημένος στὴν Κωνσταντινούπολη τὴν Ἄνοιξη τοῦ 1940, προσέφερε βίο καὶ πολιτεία στὴν μεταλαμπάδευση τῆς Ἱστορικῆς Ἀληθείας. Ὑπῆρξε οἰκοδόμος καὶ πρόδρομος σὲ τόπο, χρόνο καὶ πνεῦμα. Ἡ τόσο πολύπλευρη δημιουργικότητά του, τὸν καθιστὰ μία στοχαστικὴ κορυφὴ τοῦ τόπου. Ἡ πολυμάθεια, ἡ γλωσσομάθεια, ἡ ἐγκυκλοπαιδική του μόρφωση, ἦταν τέλεια.

Ὁ Νεοκλῆς Σαρρῆς ἀνατράφηκε μὲ τὸν Τρόπο. Στὸ οἰκογενειακὸ καὶ κοινωνικό του περιβάλλον κυριαρχοῦσε ἡ συναίσθηση τῆς ὀφειλῆς πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ἐκείνης τῆς ὀφειλῆς ποὺ δονεῖ κάθε Ἑλληνικὴ Ψυχὴ καὶ τὴν ὑποχρεώνει νὰ ἐργασθεῖ γιὰ τὸ κοινὸ καλό. Εἶναι ἡ ὀφειλὴ ποὺ μετὰ τὴν μακραίωνη σκλαβιά, μὲ ὅλα της τὰ ἐπακόλουθα, τὴν ἀντίσταση, τὸν ψυχικὸ ἀγῶνα, τὴν ἐρήμωση καὶ τὴν ἀδικία, ἐπιβάλλει στὸν καθένα νὰ προσφέρει τὸν ἑαυτό του στὸν Ἀγῶνα. Ἡ ἐπιταγὴ αὐτὴ μετατρέπεται σὲ Συνείδηση καὶ καθορίζει τὴν πολύπλευρη δράση του. Ἄλλωστε ἡ οἰκογένειά του, θεωρεῖται ἀπὸ τίς οἰκογένειες τῆς Κωνσταντινουπόλεως ποὺ διακρινόταν γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα, τὸν Ἄνθρωπο καὶ τὰ Γράμματα.

Μαθήτευσε στὸ Ζωγράφειο Λύκειο Κωνσταντινουπόλεως, ἐνῶ ὁλοκλήρωσε τὴν ἐγκύκλιο παιδεία ἀποφοιτῶντας ἀπὸ τὴν Πατριαρχικὴ Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή. Τὶς σπουδὲς του συνέχισε στὰ Πανεπιστήμια Κωνσταντινουπόλεως, Ἀθηνῶν καὶ Γενεύης, ἀπὸ τὰ ὁποία καὶ ἔλαβε πτυχία Νομικῆς, Πολιτικῆς καὶ Οἰκονομικῆς Ἐπιστήμης καθὼς καὶ Ψυχολογίας. Ἀριστοῦχος Διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, σφράγισε μὲ τὴν φωτεινὴ, δυναμικὴ του παρουσία τὴν Ἑλληνικὴ καὶ Διεθνῆ Ἀκαδημαϊκὴ Κοινότητα. Διετέλεσε καθηγητὴς Κοινωνιολογίας τῆς Ἱστορίας τῆς Παντείου Σχολῆς Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν μὲ ἰδιαίτερο ἀντικείμενο τὴν ὀθωμανικὴ περίοδο, ἐνῶ δίδασκε ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν Ψυχοκοινωνιολογία στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ζυρίχης.

Νεοκλής Σαρρής έφυγε από την ζωή στις 19.11.2011. Η κηδεία του έγινε στις 21.11.2011.

Παναγιώτης Ήφαιστος – Panayiotis Ifestos


Νεοκλής Σαρρής: Η αποβίωση ενός μεγάλου ανθρώπου – ο ρόλος του πολιτικού στοχαστή



Το πρώτο κείμενο γράφτηκε την ημέρα της αναχώρησης από τα εγκόσμια του Νεοκλή Σαρρή. Παρατίθενται επίσης το βίντεο και η γραπτή ομιλία για τον ρόλο του πολιτικού στοχαστή είναι από μεταγενέστερη εκδήλωση προς τιμή στην Αίθουσα Τελετών του Μεγάρου του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, στα πλαίσια εκδήλωσης αφιερωμένης στη μνήμη του Νεοκλή Σαρρή την οποία διοργάνωσε ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών

Νεοκλής Σαρρής έφυγε από την ζωή στις 19.11.2011. Η κηδεία του έγινε στις 21.11.2011.


Τον Νεοκλή θα τον θρηνήσει η οικογένειά του και θα λείψει στο αμούστακο παιδί του. Θα λείψει και σε όσους από εμάς έτυχε να τον γνωρίσουμε από κοντά και νοιώσαμε την ανθρωπολογική του βαθύτητα, τη δύναμη του πνεύματός του και τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα του.
 
Θα λείψει όμως και από όσους τον γνώρισαν σαν πανεπιστημιακό δάσκαλο, σαν πνευματική μορφή και σαν μοναδικά εμβριθή γνώστη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε δύσκολα πεδία όπου η γνώση σπανίζει και οι γνώμες κυριαρχούν. Όλοι όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε αυτό που συνολικά ήταν: Μια μεγάλη ανθρώπινη μορφή και ένα σπανίζων είδος προικισμένου φορέα της μακραίωνης ελληνικότητας.

Δύο λόγια μόνο θα πω όπως τον γνώρισα ως ακαδημαϊκό, ως άνθρωπο και ως φίλο. Συναντηθήκαμε πριν δύο περίπου δεκαετίες, όταν εντάχθηκα στο Πάντειον Πανεπιστήμιο όπου και αυτός δίδασκε. Ακαριαία με εντυπωσίασε η ευθύτητά του, η ειλικρίνειά του, η καλοσύνη του και η βαθιά πρωτογενής και βιωματική συνάμα και ακαδημαϊκή γνώση της Τουρκίας. Επίσης ο μετριοπαθής του χαρακτήρας και η μετριοφροσύνη του. Συνδυασμός προτερημάτων που δεν συναντάς εύκολα. Περισσότερο με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ακόμη και γι’ αυτούς που του επιτίθονταν ανελέητα και άδικα δεν ένοιωθε μίσος. Λίγη πίκρα μόνο, συμπάθεια για την κατάντια τους και ετοιμότητα να συζητήσει μαζί με όλους και για όλα.

Μπορούν οι τρεις μεγάλοι να μοιράσουν έναν άμορφο κόσμο;

19/11/2026
Φωτό; ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ


Η πρώτη τριμερής συνάντηση Τραμπ, Σι και Πούτιν στη Σενζέν ανακίνησε τη συζήτηση για μια «νέα Γιάλτα». Η εικόνα είναι ύποπτα συγγενής με το ιστορικό παρελθόν. Τρεις ηγέτες γύρω από ένα τραπέζι αποφασίζουν για έναν κόσμο που υπερβαίνει κατά πολύ τις χώρες τους. Είναι όμως μια εικόνα εξόχως παραπλανητική.

Η ίδια η μορφή της συνάντησης το δείχνει. Δεν είναι αυτόνομη διάσκεψη νικητών ενός παγκοσμίου πολέμου, αλλά συνάντηση στο περιθώριο της APEC, ενός πολυμερούς φόρουμ 21 μελών. Η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε ότι θα συζητηθούν ο πόλεμος στο Ιράν και τα πυρηνικά όπλα, ενώ η Ουκρανία μένει εκτός. Το Πεκίνο, κατά τις διεθνείς αναφορές, ήταν ο πιο επιφυλακτικός από τους τρεις ως προς την αξία της.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που συνήθως μένει στη σκιά. Ακόμη και αν οι Τρεις Μεγάλοι συμφωνούσαν στο πώς θέλουν να οργανωθεί ο κόσμος, πόσο θα μπορούσαν πράγματι να περιορίσουν τις επιλογές των υπολοίπων; Η απάντησή μου είναι ότι το σημερινό διεθνές σύστημα είναι από τη φύση του δύσκολο να μοιραστεί, γιατί αντιστέκεται σε κάθε τυπολογία.

Ακόμη και ο όρος «πολυπολικό» αδικεί το σημερινό σύστημα. Στη Δύση η πολυπολικότητα αναγιγνώσκεται ως μια επανάληψη, grosso modo, της Βεστφαλιανής Ευρώπης, ή του συστήματος των πόλεων-κρατών της Αρχαίας Ελλάδας. Η κύρια διαφορά με εκείνα τα συστήματα είναι ότι τότε υπήρχε ένας εθνοπολιτισμικός πυρήνας που όριζε τους κανόνες, σε έναν σχετικά μικρό χώρο. Σήμερα έχουμε ολόκληρο τον πλανήτη μέσα σε ένα πολυπολιτισμικό υπερσύστημα, χωρίς πυρήνα και χωρίς κοινό πλαίσιο νοημάτων.

Γιατί οι ιστορικές αναλογίες παραπλανούν

O ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ






Ο Τραμπ προσαρμόστηκε στην νέα πραγματικότητα.

 Αντί να ξοδεύει δις σε εξοπλιστικά και πολέμους προτιμά τον διάλογο με τους δύο ισχυρούς Κίνα και Ρωσία.

Πρώτη φορά από τον Β ΠΠ.

Η Ευρώπη παγιδευμένη στη γερμανικό άρμα
 του παραλογισμού, ..

της μανίας και της αυτοκαταστροφικότητας, τελειώνει και δεν θέλει να το ξέρει.

Ξοδεύει δις για την Ουκρανία από αυτά που δεν έχει φορτώνοντας τα ως χρέη στους λαούς της,

 για να συνεχίσει έναν μάταιο πόλεμο κατά της Ρωσίας που οι άλλοι έχουν αφήσει πίσω τους.

Οι Γερμανοί για μια φορά ακόμη 
καταστρέφουν την Ευρώπη.

Catherine Pant.

Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ να επέλεξαν τη σωστή πλευρά της Ιστορίας με τα Τάγματα Αζόφ ,
αλλά η ίδια Ιστορία δεν το βλέπει .
Όχι μόνο αυτόν, αλλά όλη την Ευρώπη δυστυχώς.

Τη Γηραιά Ήπειρο πλέον η Ιστορία την αγνοεί και την συνταξιοδοτεί.

Σεντζέν. 


Μια πόλη όπου πριν από σαράντα χρόνια ο άνεμος έσερνε σκόνη μέσα από τα ψαροχώρια, σήμερα έχει μετατραπεί σε μια γιγάντια μυρμηγκοφωλιά, που λάμπει από πυρίτιο και γυαλί.

Και εδώ, ανάμεσα σε πύργους από σκυρόδεμα και καθρέφτες, αποφασίζεται η μοίρα της ίδιας της κατασκευής, που η Δύση έχει συνηθίσει να θεωρεί αιώνια και αμετάβλητη.

18 Νοεμβρίου 2026

Όρος εθνικής επιβίωσης τα 12 μίλια – Η θάλασσα ή θα γίνει ελληνική ή τουρκική

17/11/2026

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ


H νέα ισορροπία μεταξύ χερσαίας και θαλάσσιας ισχύος και η δυναμική φύση του Δικαίου της Θάλασσας μας θέτει ένα αμείλικτο δίλημμα: Η θάλασσα ή θα μας ενώσει ή θα μας διαλύσει. Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια δεν είναι πλέον ζήτημα εθνικών συμφερόντων. Είναι ζήτημα επιβίωσης του Ελληνισμού. Και ο χρόνος τελειώνει.

Ο κόσμος αλλάζει κάτω από τα πόδια μας και αλλάζει πρώτα απ’ όλα στη θάλασσα. Η θάλασσα, που για δύο αιώνες ήταν κοινός χώρος όλων, μετατρέπεται παντού σε “γαλάζιο έδαφος”. Από τις σινικές θάλασσες έως την Αρκτική και από τον Ινδικό έως την Ανατολική Μεσόγειο, όποιος έχει τη δύναμη απλώνει την κυριαρχία του στο νερό.

Για τους περισσότερους αυτό είναι μια αλλαγή του διεθνούς συστήματος. Για τον Ελληνισμό είναι ερώτημα ζωής και θανάτου, επειδή σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο δεν θα μείνει διεθνής θάλασσα. Η θάλασσα ή θα γίνει η κόλλα που ενώνει τις ελληνικές στεριές, τα νησιά με την ηπειρωτική ακτή, ή θα γίνει το οξύ που θα τις διαλύσει.

Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι παιδί της ισχύος. Τον 17ο αιώνα ο Γκρότιους κήρυξε την “ελεύθερη θάλασσα”, γιατί η Ολλανδία είχε τον μεγαλύτερο στόλο και ήθελε να πλέει παντού. Οι Άγγλοι απάντησαν με την “κλειστή θάλασσα”. Και τη διαφορά την έλυσε η σοφία του Θουκυδίδη. Ο Ολλανδός νομομαθής Bynkershoek, χρησιμοποιώντας την ιστορική ρήση του Θουκυδίδη, είπε το 1702 ότι η εξουσία της στεριάς τελειώνει εκεί όπου τελειώνει η δύναμη των χερσαίων όπλων.

Έτσι γεννήθηκαν τα χωρικά ύδατα πάνω στον “κανόνα βολής του πυροβόλου”. Στο πόσο μακριά δηλαδή μπορούσε να χτυπήσει στη θάλασσα ένα κανόνι τοποθετημένο στην ακτή. Τα τρία ναυτικά μίλια έμειναν επί δύο αιώνες, αν και τα κανόνια είχαν πολύ μεγαλύτερα βεληνεκή. Και αυτό γιατί το ήθελαν οι ναυτικές αυτοκρατορίες, (Βρετανία και αργότερα ΗΠΑ), οι οποίες κυριαρχούσαν στο διεθνές σύστημα. Όμως, η στεριά προχώρησε στη θάλασσα με μονομερείς και αυθαίρετες διακηρύξεις και πράξεις χωρών.

Ο Τρούμαν διεκδίκησε τον βυθό το 1945 μέχρι βάθους 200 μέτρων, διαμορφώνοντας το πρόπλασμα της νομικής έννοιας της υφαλοκρηπίδας. Η Χιλή, το Περού και ο Ισημερινός διεκδίκησαν 200 μίλια με τη Διακήρυξη του Σαντιάγο, γιατί η γεωμορφολογία του Ειρηνικού ήταν διαφορετική. Τα νερά βάθαιναν απότομα και έτσι τα 200 μέτρα βάθος δεν τους βόλευαν. Έτσι, διαμόρφωσαν, αυθαιρέτως, το πρόπλασμα της έννοιας της ΑΟΖ. Συνέχισε η Ινδονησία, με τη Διακήρυξη Τζουάντα το 1957, η οποία έκανε τα ύδατα ανάμεσα στα νησιά της εθνικό χώρο, επικαλούμενη θεμελιώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και της κοινής λογικής, όπως ανεξαρτησία, συνοχή και βιωσιμότητα.

Ο κανόνας βολής τον 21ο αιώνα