Γιατί έχουν σημασία τα σύνορα

Andrea Zhok - 24 Ιουνίου 2026

Πηγή: L'Adige

Ο Federico Dal Cortivo πήρε συνέντευξη από τον καθηγητή Andrea Zhok , ακαδημαϊκό φιλόσοφο, καθηγητή φιλοσοφικής ανθρωπολογίας και ηθικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, ερευνητή και δοκιμιογράφο, για την καθημερινή εφημερίδα της Βερόνας l'Adige. Έγραψε τον πρόλογο στο δοκίμιο του Frank Furedi, με τίτλο «Τα σύνορα έχουν σημασία: Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της σχεδίασης συνόρων » , καθηγητή κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στο Καντέρμπουρι.

Καθηγητά Zhok, Ο Ούγγρος κοινωνιολόγος Frank Furedi, σε ένα βιβλίο που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πολιτικά μη ορθό, τονίζει τη σημασία των συνόρων, αυτών που οι Ρωμαίοι θα ονόμαζαν Limes. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι' αυτό;

Ειλικρινά , δεν θα έλεγα ότι το βιβλίο του Φουρέντι είναι «πολιτικά μη ορθό», εκτός αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την έκφραση για οποιαδήποτε μη προφανή ιδέα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ πλούσια ανάλυση, που παρέχει παραδείγματα μιας μακροπρόθεσμης πολιτισμικής διαδικασίας. Όταν ο υπότιτλος του βιβλίου μιλά για την «τέχνη της χάραξης συνόρων», η λέξη «σύνορα» μεταφράζεται ως «όρια», που στην πραγματικότητα είναι οποιοδήποτε οριοθετημένο όριο. Η λέξη «σύνορα» παραπέμπει στη γεωγραφία, αλλά αυτό που επισημαίνει ο Φουρέντι είναι μια εκτεταμένη πολιτισμική υποτίμηση της αξίας που αποδίδεται στα όρια , η οποία επηρεάζει την πολιτική όσο και την ψυχολογία, την παιδαγωγική και την κοινωνιολογία.

Φρανκ Φουρέντι: Η ιδέα του «ορίου»

Το θέμα της εχθρότητας προς τα όρια αναδύεται στο πλαίσιο ενός πολύ βαθυστόχαστου ερωτήματος, ενός ερωτήματος που σε κάποιο βαθμό καλύπτει ολόκληρη τη σύγχρονη εποχή. Στον αρχαίο κόσμο, η ιδέα του «ορίου» ήταν θεμελιώδης επειδή συνδεόταν με την ιδέα της δίκαιης αναλογίας, της φυσικής ισορροπίας, του μέτρου και της ομορφιάς. Το άπειρο αναδύθηκε ως μια διάσταση που γενικά θεωρούνταν θετική μόνο στη σύγχρονη εποχή, και μάλιστα μόνο τον 19ο αιώνα. Και μόνο πολύ πρόσφατα - ας πούμε τα τελευταία πενήντα χρόνια - έχει αναδυθεί η ιδέα ότι η «υπέρβαση των ορίων» θα μπορούσε να έχει μια θετική χροιά ως τέτοια.

Η ιδέα του «ορίου» δεν συνδέεται πλέον με την ισορροπία, την αρμονία ή τη φύση, αλλά με ένα κλουβί, μια επιβολή ή μια καταπίεση. Αυτή η προοπτική έχει τροφοδοτηθεί ιδιαίτερα από το όραμα που είναι γνωστό ως «προοδευτισμός», το οποίο προσδιορίζει κάθε «υπέρβαση» ως εγγενώς καλό.

Το βιβλίο του Furedi δεν ασχολείται μόνο με τα εδαφικά όρια, αλλά συζητά επίσης κάθε μορφή ορίου , ορίου ή περιγράμματος, και επομένως και με την αναλογία, την ισορροπία και τη φύση.

Αυτό που παρατηρεί, κατά την άποψή μου άψογα, είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία βαθιάς παρανόησης της έννοιας των ορίων και των συνόρων, η οποία συμβαδίζει με διαδικασίες διάλυσης κάθε προσδιορισμού, κάθε σταθερότητας, κάθε νοήματος.

ΔΥΟ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ ΜΕΛΙ ΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΆΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

Αν μπορούσες να ακολουθήσεις μια μέλισσα στην καθημερινή της διαδρομή, θα έβλεπες ένα έργο τέχνης. Όχι ζωγραφισμένο με χρώματα — αλλά με πτήσεις, αρώματα και αόρατους δεσμούς.

Ξεκινάει μόνη της, με φτερά που χτυπούν 200 φορές το δευτερόλεπτο.

Από λουλούδι σε λουλούδι, συλλέγει σταγόνες νέκταρ — όχι για την ίδια, αλλά για χιλιάδες άλλες που δεν θα δουν ποτέ τα χωράφια που εκείνη βλέπει.
Κάθε στάση είναι και μια ανταλλαγή: παίρνει γλυκύτητα, αφήνει γύρη.
Χωρίς να το ξέρει, γίνεται αγγελιοφόρος της ζωής — ενώνει φυτά που δεν θα συναντιόντουσαν ποτέ αν δεν περνούσε εκείνη.

Στην κυψέλη, το ταξίδι της δεν τελειώνει.

Το νέκταρ αλλάζει χέρια — ή μάλλον στόματα — περνάει από μέλισσα σε μέλισσα.
Κάθε μία προσθέτει ένζυμα, αφαιρεί νερό, μέχρι να μεταμορφωθεί το νέκταρ σε μέλι.
Κάτι που μπορεί να κρατήσει για χρόνια, ακόμα κι όταν το λουλούδι που το γέννησε έχει ξεχαστεί.

Και το πιο εκπληκτικό; Όλο αυτό το επιτυγχάνει με ενεργειακή λογική που εμείς ακόμα προσπαθούμε να αντιγράψουμε.

Ο βανδαλισμός βιομηχανικών μνημείων και η πολιτισμική κληρονομιά!

Φωτό: SLpress.gr

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
Η πρόσφατη, ελεγχόμενη ανατίναξη τριών ιστορικών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στο λιγνιτωρυχείο Μαυροπηγής Κοζάνη – όπου τα σχετικά βίντεο έκαναν τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – είναι αδιαμφισβήτητα μια εγκληματική πράξη.

Και μάλιστα στο όνομα μιας βίαιης, δήθεν “πράσινης μετάβασης” και μιας ουσιαστικά ανεξέλεγκτης κερδοφορίας συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων που μονοπωλούν τον ενεργειακό τομέα (όπως και πολλών άλλων τομέων της εθνικής μας οικονομίας).

Όχι μόνο επειδή ουσιαστικά βάζει φραγμό στο όποιο ενδεχόμενο ενδυνάμωσης της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας εν μέσω ακραίας παγκόσμιας ενεργειακής ανασφάλειας και καταδικάζει τη Δυτική Μακεδονία σε οικονομικό μαρασμό και δημογραφική κατάρρευση, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που “παραδόξως” έμεινε στο περιθώριο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης και αφορά την πολιτισμική μας κληρονομιά.

Τα βιομηχανικά μνημεία της Ελλάδας αποτελούν σημαντικά τεκμήρια όχι μόνο βιομηχανικής αρχαιολογίας και αρχιτεκτονικής και συσσωρευμένης γνώσης, αλλά και της κοινωνικής και οικονομικής μας ιστορίας. Όπως όλα τα μνημεία, από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, έτσι και τα βιομηχανικά μνημεία, συγκροτούν στη σημερινή μεταβιομηχανική εποχή ένα “ιστορικό απόθεμα αισθητικής, πρακτικής, τεχνολογίας και νοοτροπιών”.

Αντί η σημερινή κυβέρνηση να ευαισθητοποιεί το κοινωνικό σύνολο για την αξία, την ανάδειξη και την προστασία μιας τέτοιας ειδικής κατηγορίας μνημείων και μιας πολιτιστικής κληρονομιάς μεγάλης κοινωνικο-οικονομικής και τεχνολογικής σημασίας, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, προχωρά ως υπηρέτης αλλότριων οικονομικών συμφερόντων στην καταστροφή τους. Με το υπουργείο Πολιτισμού σε ύπνωση (ή και συνεργό;) και παρά την ύπαρξη νομοθεσίας για την προστασία τέτοιων μνημείων.

Τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ μέχρι σήμερα

ΠΗΓΗ: Manolis Stavroulakis

Ενας φίλος κατέγραψε όλα τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε. Εκανε μια απλή, αλλά τόσο χρήσιμη δουλειά!

Ο συνολικός αριθμός μέσα στην επταετία φτάνει τα 148 αυτοτελή σκάνδαλα, ίσως και λίγο περισσότερα.

 
Η ουσία είναι πάντως ότι η παρούσα Κυβέρνηση παράγει 21 σκάνδαλα κατ’ έτος. Και επειδή η "διαφθορά" είναι τεχνική της διακυβέρνησης, φανταστείτε πόση αναδιανομή πλούτου έχει μεθοδικά συντελεστεί προς τις ανώτερες τάξεις και τους "ημετέρους" αυτά τα 7 χρόνια.
Πάμε να απαριθμήσουμε:

 

2019: Η εγκατάσταση του επιτελικού κράτους.

1. Υπαγωγή ΕΥΠ και ΑΠΕ-ΜΠΕ στο Μαξίμου. Το επιτελικό κράτος γεννήθηκε ως κράτος ελέγχου.
2. Φωτογραφική αλλαγή για τον διορισμό διοικητή της ΕΥΠ.
3. Απομάκρυνση Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με φωτογραφική διάταξη.
4. Διορισμός Κωνσταντίνου Ζούλα στην ΕΡΤ. Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού τοποθετήθηκε στην προεδρία της δημόσιας τηλεόρασης.
5. Υπόθεση Λούλη. Ο διορισμός του Κωνσταντίνου Λούλη, παρά τις αποκαλύψεις για υμνητικά κείμενα υπέρ της Χούντας, έδειξε την ανοχή του Μαξίμου σε πρόσωπα του στενού του κύκλου.
6. Ελληνικό – τροπολογίες και φωτογραφικές ρυθμίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για πολεοδομικές εξαιρέσεις και εξυπηρέτηση ισχυρών επενδυτικών συμφερόντων.
7. Μετακλητοί και κομματικό κράτος Από την αρχή εκτοξεύτηκε ο αριθμός των μετακλητών και των κομματικών διορισμών.
8. Απαλλαγή καναλαρχών από υποχρεώσεις πόθεν έσχες
9. Ασυλία τραπεζικών στελεχών Με αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα δόθηκε ειδική προστασία σε τραπεζικά στελέχη. Το τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίστηκε ως άβατο ευθυνών.

Θυμάστε τον χερ Ράιχενμπαχ*; Αυτοί που μας σκλάβωσαν θέλουν να μας ελευθερώσουν!

Κρίτων Βασιλικόπουλος

Συγχαρητήρια στην κυρία Ζορζέττα Λάλη* η οποία ανέλαβε από χθες τα υψηλά καθήκοντα της Σκιώδους Υπουργού Ευρωπαΐκών Υποθέσεων στη Σκιώδη Κυβέρνηση του Τσίπρα.
Για όσους γεννήθηκαν μετά το 2019 ή τους δάγκωσε λαγοκέφαλος και έπαθαν αμνησία, ο κύριος με τον οποίο ανταλάσσει χειραψία ο σύντροφος Άδωνις είναι ο χερ Ράιχενμπαχ.
Στο τέλος μας βλέπω να μας πλακώνει στις μπούφλες ο Τσίπρας επειδή δεν παραδεχθήκαμε ότι «τα μνημόνια είναι ευλογία για τον τόπο» και ότι «μαζί τα φάγαμε»...

*Γράφαμε σε ανάρτησή μας στις 13 Δεκεμβρίου 2013 στον Γερομοριά:

Και φυσικά οι Γερμανοί είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν και να ευχαριστούν την ελληνική πλευρά, αφού όλα οι «μεταρρυθμίσεις» που ζήτησαν να γίνουν στον τομέα τις υγείας – με τις οποίες όλως τυχαίως ωφελούνται οι πολυεθνικές τους - έγιναν πράξη.

Κατά την τοποθέτησή τους τόσο ο επικεφαλής της Task Force, Χορστ Ράιχενμπαχ όσο και ο Γερμανός υφυπουργός Υγείας παρείχαν απόλυτη στήριξη στον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη δίνοντάς του συγχαρητήρια για το έργο του.

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

    Του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα.

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Κι αυτά όλα την στιγμή που το μεταπρατικό μοντέλο γνώρισε μια μεγάλη Χρεοκοπία το 2010, η χώρα μπήκε υπό επιτροπεία που δεν έχει λήξει, κι όλος ο δημόσιος πλούτος έχει υποθηκευτεί για 99 χρόνια. Και όμως, υπάρχει «κάτι ακόμα»: Αυτό το πολιτικό σύστημα υπηρέτησε την Υποβάθμιση της χώρας, και δημιούργησε (με όσα ψήφισε και έπραξε στα 15 χρόνια από τη Χρεοκοπία) ακόμα δυσμενέστερους όρους για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Κυρίως, προστάτεψε τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα ως πολιτικό σύστημα νομής, ακολούθησε μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου υπέρ μιας μειοψηφίας, θέσπισε και υπερασπίστηκε το «ακαταδίωκτο».

"Από την απολιγνιτοποίση στην ενεργειακή υποτέλεια - Ποιοί και γιατί ξηλώνουν τις εθνικές εφεδρείες της Ελλαδας"

Η ματαιοδοξία των καλοκαιρινών διακοπών

από Πέτρος Φαραντάκης 30/7/25

Οι καλοκαιρινές διακοπές μοιάζουν να έχουν υποκαταστήσει τη σιωπηλή ανάγκη του ανθρώπου για ύπαρξη από μια εξωτερική ανάγκη για απόδραση. Ο σύγχρονος άνθρωπος, εξαντλημένος από το άγχος του να είναι αποδοτικός, στρέφεται στις διακοπές όπως ο διψασμένος στην όαση. Αλλά συχνά δεν αναζητά ξεκούραση. Αναζητά νόημα, και το αναζητά με τους όρους της απόσπασης: αλλάζοντας το οπτικό πεδίο, τις παρέες, τα τοπία. Δεν τολμά να σταθεί απέναντι στο ερώτημα που τον ακολουθεί σιωπηλά: ποιός είμαι όταν όλα παύουν; Ο Κίρκεγκορ έλεγε ότι το άγχος είναι η ζάλη της ελευθερίας. Αυτό το άγχος εμφανίζεται συχνά μέσα στις διακοπές ̇ όχι επειδή δεν έχουμε τι να κάνουμε, αλλά επειδή, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν μας επιβάλλεται τι να κάνουμε. Εκεί, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρόλους, χωρίς παραγωγική λειτουργία, εμφανίζεται η ελευθερία ως βάρος. Και μαζί της, η αμηχανία. Ο εαυτός μας, στερημένος από τις καθημερινές του αποδράσεις, εμφανίζεται γυμνός και σιωπηλός. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να τον δουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι σχέσεις που μας συνοδεύουν δοκιμάζονται. Η φιλία, όταν δεν στηρίζεται στην αλήθεια αλλά στην ανάγκη ή τη συνήθεια, δεν αντέχει τη διαρκή παρουσία του άλλου. Ο ένας γίνεται βάρος για τον άλλον, όχι επειδή υπάρχει κακία, αλλά γιατί η κοινή ζωή χωρίς βαθύτερο θεμέλιο φθείρει. Ο Χάιντεγκερ μιλούσε για την καθημερινότητα ως μια πτώση στο εσύ, στην ετεροκαθοριζόμενη ύπαρξη. Στις διακοπές, αυτή η πτώση συνεχίζεται, συχνά χωρίς να την αντιλαμβανόμαστε. Απλώς αλλάζει το σκηνικό, όχι το βάθος. Και πλάι σε αυτό, έρχεται η υλική ματαιότητα. Η οικονομική αιμορραγία, η ανάγκη επίδειξης, η αναμονή σε λιμάνια και αεροδρόμια, η τυραννία του να φαίνεται ότι περνάμε καλά. Ο Καμύ έγραφε πως ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να ζήσει χωρίς να αισθάνεται τον βράχο. Αλλά ο βράχος είναι πάντα εκεί. Η κόπωση, η ανία, η δυσκολία να είμαστε μόνοι ή μαζί. Όλα αυτά δεν είναι αποτυχίες των διακοπών. Είναι καθρέφτες της υπαρξιακής μας κατάστασης.

Θ. Μαλκίδης: Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης (Βίντεο)

Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη μέση Ανατολή – Όσα είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης .

Η πρόσφατη δίμηνη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά μια κρίσιμη προθεσμία εξήντα ημερών, κατά την οποία τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να λάβουν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους.

Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή «Rewind» και τον Δημήτρη Κανάκη στο ραδιόφωνο του Cretaone 102,3, δεν πρόκειται για μια τελική συμφωνία, αλλά για μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών δύο μηνών.

Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές σπεύδουν να αυτοανακηρυχθούν νικητές για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολιτικού κύρους, η πραγματικότητα στο πεδίο αναδεικνύει μια διαφορετική εικόνα. Ζητήματα που προϋπήρχαν της σύγκρουσης, όπως το άνοιγμα των στενών, παρουσιάζονται σήμερα τεχνητά ως επιτεύγματα, την ώρα που ο πρωτεύων στόχος της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος απέτυχε πλήρως, αφήνοντας το Ιράν ενδεχομένως πιο ισχυρό από πριν.

Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παραμένει κομβικός.

Ο κύριος Μαλκίδης υπογράμμισε ότι το Ισραήλ, επηρεάζοντας σταθερά την αμερικανική πολιτική σκηνή, αποτελεί τον τρίτο συμβαλλόμενο της συμφωνίας.

Από τους διαλόγους του "κυκλώματος της πολεοδομίας" (τύφλα να έχουν οι διάλογοι του Οικονομίδη):

Της Δέσποινας Κουτσούμπα

Ο εκλεκτός κ. Μινέσχος, κουνιάδος του παραιτηθέντα ΓΓ Μπακογιάννη αρμόδιου για τις πολεοδομίες, ακούγεται σε συνομιλίες να βρίζει υπαλλήλους ΥΔΟΜ γιατί η αρμόδια Υπηρεσία Δόμησης Ελληνικού-Αργυρούπολης δεν δεχόταν να συνεχίσει να χτίζεται μια οικοδομή που ήθελε να χρησιμοποιήσει παράνομα το bonus δόμησης, ενώ δεν το δικαιούτο. Και κανονίζει ο Μινέσχος, μιας και είναι στην Αποκεντρωμένη, να φτιάξει μια δική του ερμηνεία του νόμου για να εντέλλει την ΥΔΟΜ να δεχτεί το χτίσιμο της μη νόμιμης οικοδομής. 

Ο κ. Μινέσχος λέει τα εξής γλαφυρά: 

"Θ.Μ. Αυτή τη στιγμή, ο Μητσοτάκης για αυτό θέλει να γαμ*** τις πολεοδομίες.

Θ.Μ. Και θα του το πάω να το υπογράψει (εννοεί τον γ.γ. της Αποκεντρωμένης) και θα το στείλω στην ΥΔΟΜ. Και ό,τι θέλει η ΥΔΟΜ ας απαντήσει, αφού είναι τόσο μάγκες… Γιατί στο ξαναείπα, το μαγαζί θέλει κλείσιμο, να πει το Δημόσιο, κύριοι, απολύεστε όλοι οι π******ς, όλοι, από τον τελευταίο κλητήρα μέχρι τον διευθυντή. Θα είμαι οδηγός στο τανκς που θα πατάει τους δημοσίους υπαλλήλους. Κι αυτό για να μη χαλάσουμε σφαίρες που τις χρειαζόμαστε για τους Τούρκους. Ετσι είναι. Γιατί εγώ αυτά που σ’ τα λέω, σ’ τα λέω μετά από είκοσι πέντε χρόνια στο Δημόσιο, εκ των οποίων τα δεκαπέντε, τα δέκα ήμουν -πώς το λένε- προϊστάμενος οικοδομικών αδειών και τα τρία ήμουν διευθυντής."

Ο ίδιος κύριος, όπως και η σύζυγός του, προφυλακισμένοι και οι δύο για το κύκλωμα, είχαν συνεννοηθεί με το Θ. Μπακογιάννη ότι θα τοποθετηθούν Διευθυντές στο νέο Κτηματολόγιο, αυτό που -συνεχίζει να διαφημίζει χωρίς να ντρέπεται- διαφημίζει ο Μητσοτάκης. Που θα πάρει τις αρμοδιότητες των ΥΔΟΜ. Καταλάβατε το γιατί.

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα. 

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».

📂ΕΡΕΥΝΕΣ JNFP -GREECE - ΦΑΚΕΛΟΣ Ι : Πώς το Ισραήλ «εισβάλλει» στην ελληνική επικράτεια

Της Μαρίας Νικολακάκη 

Το Journalists Network for Palestine – Greece παρουσιάζει τις τρεις έρευνες που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα, αποκαλύπτοντας διαφορετικές πλευρές της ολοένα και βαθύτερης ισραηλινής διείσδυσης στην Ελλάδα.

Μέσα από μήνες έρευνας, συλλογής στοιχείων και διασταύρωσης πληροφοριών, εξετάσαμε τρεις διαφορετικές αλλά αλληλένδετες όψεις αυτού του φαινομένου: τη δραστηριοποίηση ισραηλινών εταιρειών που συνδέονται με τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ σε ελληνικούς δημόσιους φορείς, τις συνεργασίες ελληνικών δήμων και θεσμών με το κράτος του Ισραήλ και τις βιομηχανίες πολέμου, καθώς και τη διείσδυση ισραηλινών κεφαλαίων στην ελληνική αγορά ακινήτων.

1. Πως ισραηλινές εταιρείες με δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες έχουν ενταχθεί σε ελληνικούς δημόσιους φορείς

https://jnfp.gr/2025/10/08/jnfp-greece-%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b1-%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%ce%b4%ce%b5%cf%83/

2. Πώς ελληνικοί δήμοι και θεσμοί συνεργάζονται με το κράτος του Ισραήλ και τις βιομηχανίες πολέμου.

https://jnfp.gr/2025/09/23/%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b1-jnfp-greece-%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%bf%ce%b9-%ce%bd%ce%bf%ce%bc/

3. Ποια είναι η έκταση της ισραηλινής διείσδυσης στην ελληνική αγορά ακινήτων.  Από τη Δυτική Όχθη μέχρι την Αθήνα, ποια δίκτυα κεφαλαίου διαμορφώνουν το νέο τοπίο;

Λιγα λόγια για το ΤΑΙΠΕΔ...

'''Ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο δεν υπογράφεις τέτοια μνημόνια'',

σύμφωνα με τον αείμνηστο και κορυφαίο συνταγματολόγο Γρηγόρη Κασιμάτη 

Της Ευστρατίας Σουραβλά 

❌❗❗❗👉Λιγα λόγια για το ΤΑΙΠΕΔ:

Το ΤΑΙΠΕΔ ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2011 με στόχο να «αξιοποιηθεί» η ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου (το ποια είναι αυτή θα δείτε παρακάτω). Η διάρκεια του ταμείου έχει οριστεί, αρχικά, στα έξι(6) έτη. Ο ιδρυτικός του νόμος 3986/2011, περιλαμβάνει τις εξής διατάξεις:

1. Με τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων θα πληρώνονται αποκλειστικά οι δανειστές. (άρθρο 1, παράγρ. 2)

2. Το Δημόσιο παραιτείται από τα έσοδα που προκύπτουν από την ιδιωτική περιουσία του και τα παραχωρεί στο ΤΑΙΠΕΔ. (άρθρο 2, παράγρ. 5)

3. Ότι ιδιωτικοποιείται δε μπορεί να αναμεταβιβαστεί στο Ελληνικό Δημόσιο με οποιονδήποτε τρόπο. (άρθρο 2, παράγρ. 7)

4. Μπορεί να γίνει αναγκαστική απαλλοτρίωση σε εμπράγματα δικαιώματα τρίτων (π.χ. ιδιωτών) αν κρίνονται αναγκαία για ένα επενδυτικό σχέδιο. Τη δαπάνη της απαλλοτρίωσης τη πληρώνει το Ελληνικό Δημόσιο και όχι ο επενδυτής (άρθρο 2, παράγρ. 😎

5. Αν σε κάποιο Δημόσιο ακίνητο υπάρχει ήδη μισθωτής, τότε λύνεται μονομερώς η σύμβαση, λαμβάνει τρία(3) μισθώματα και παραχωρεί το ακίνητο στο ΤΑΙΠΕΔ. (άρθρο 2, παράγρ. 9)

Για τον αναστηλωμένο Παρθενώνα μας

Του Γιάννη Ταχόπουλου

Ἡ πρόσφατη προσθήκη νέου κομματιοῦ μαρμάρου στὸν Παρθενώνα ὁδήγησε σὲ συζητήσεις σχετικὰ μὲ τὸ ὀρθὸ τῆς ἐνέργειας αὐτῆς (π.χ. βλ. μία στὸ 1ο σχόλιο). Πρέπει νὰ προστεθεῖ μάρμαρο στὸ ἀέτωμα, γιὰ νὰ δοῦμε καλύτερα πῶς ἦταν στὴν ἀρχαιότητα, λὲν μερικοί· ὄχι, δὲν πρέπει γιὰ διάφορους λόγους, λὲν ἄλλοι. Ὡστόσο, ἐκεῖνο ποὺ ἀγνοήθηκε εἶναι ἡ συζήτηση γιὰ τὸ αὐτονόητο: Ἡ ἰδέα τοῦ «μνημείου». Ὁ Παρθενώνας εἶναι ἕνα «μνημεῖο», λένε, καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ τοῦ φερόμαστε ἔτσι, χωρὶς προσθῆκες, κι ὄχι ἀλλιῶς. 

 

Ἡ ἰδέα τοῦ μνημείου, ἢ μᾶλλον τοῦ μουσείου, εἶναι ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῆς ἀξίωσης τῶν Νέων Χρόνων νὰ ὁρίζουν ὡς ἀποστειρωμένο, νεκρὸ παρελθὸν τὴν ἐποχὴ πρὶν ἀπὸ αὐτούς. Εἶναι ἡ προϊστορία τῆς Ἀνθρωπότητας (ὁ κόσμος ξεκίνησε τὸ 1789 καὶ τὸ 1968), τὴν ὁποία βάζουν σὲ ἀεροστεγῶς κλεισμένο βάζο, πίσω ἀπὸ τὴ βιτρίνα, καὶ τὴ μελετᾶνε, τὴν ἀνατέμνουν, τὴν περιγράφουν μὲ ἀντικειμενικότητα. 

 

Οἱ προηγούμενες ἐποχές, ὅμως (δηλαδὴ καὶ ἡ Ἀρχαιότητα), ὅταν ἕνα κτήριο καταστρεφόταν μερικῶς, τὸ ἐπανοικοδομοῦσαν, ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν ἀρέσκονταν στὴν μυθολογία ποὺ κατασκεύασαν οἱ Νέοι Χρόνοι. Γι' αὐτὸ βλέπουμε καὶ τὰ spolia, κομμάτια παλιότερων κτηρίων τοποθετημένα σὲ νέα. Ὁ ρομαντισμὸς τῶν ἐρειπίων εἶναι μιὰ καινοφανής, νεοτερικὴ θανατόφιλη ἀντίληψη ἡ ὁποία δικαιολογεῖ τὴν χρήση τῶν ἐρειπίων ἀπὸ τοὺς Νέους Χρονους ὡς —ἄσχετου μὲ τοὺς συμβολισμοὺς ὅσων ἀνήγειραν τὰ ἐρείπια— συμβόλων. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν ἀντίληψη ὅσων διαμαρτύρονται γιὰ τὴν πρόσφατη «κακοποίηση» τοῦ Παρθενώνα (ἀντίληψη βασιζόμενη στὴν ἀντικλασικὴ ἰδέα ὅτι τὸ ἐρείπιο πρέπει νὰ μείνει ἐρείπιο), στὴν Ἀρχαιότητα ὁ Παρθενώνας δὲν συγκαταλεγόταν στὴ λίστα μὲ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ ἀρχαίου κόσμου.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη «τινάζει στον αέρα» τις ενεργειακές εφεδρείες της χώρας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη «τινάζει στον αέρα» τις ενεργειακές εφεδρείες της χώρας, επιδεικνύοντας μανία καταστροφής οποιασδήποτε υποδομής έχει σχέση με την εκμετάλλευση του λιγνίτη. Έφθασαν στο σημείο να ανατινάξουν τους γερανούς κάθε δυνατότητας επαναπαραγωγής λιγνίτη!
Γιατί αυτή η μανία και ποιες είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης;

 
Όλα αυτά καλύπτονται με την δικαιολογία της κλιματικής κρίσης και την πανάκεια των «ανανεώσιμων πηγών ενέργειας». Οι οποίες όχι μόνο δεν έχουν προσφέρει τίποτα στους πολίτες, αλλά αντιθέτως διατηρούν τις τιμές της ενέργειας πολύ ψηλά.

Ο μηχανικός και πρώην διευθυντής της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου μιλά για τη «βίαιη και εκβιαζόμενη αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου της χώρας» που αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο καταστροφικό ,πρώτα απ’ όλα για τους πολίτες. «Δεν βρεθήκαμε τυχαία να πληρώνουμε πανάκριβο ρεύμα», λέει ο κ. Μητρόπουλος και εξηγεί πως μας έφθασαν στο σημείο να πληρώνουμε διπλά και τριπλά την ενέργεια. Ο κ. Μητρόπουλος λέει ότι όσα γίνονται με βίαιο τρόπο στο ενεργειακό μοντέλο της χώρας «μοιάζουν με σαμποτάζ».

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΟΤΙ ΣΚΟΠΕΥΕΙ ΝΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙ ΠΟΛΩΝΟΥΣ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ! ΓΙΑΤΙ;

ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΉΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΖΉΤΗΜΑ! 

Του Αριστομένη Συγγελάκη 

Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι εντός του έτους θα υπάρξει συμφωνία για την Αποζημίωση 50.000 Πολωνών επιζώντων της Κατοχής, που υπέστησαν "ασύλληπτα δεινά" από τη ναζιστική Γερμανία και η δημοκρατική Γερμανία έχει την "υποχρέωση" να τους παράσχει "υλική και ηθική αποκατάσταση".Την ίδια ώρα αρνείται την παροχή οποιαδήποτε αποζημίωσης στους Έλληνες και σκανδαλωδώς αρνείται να πληρώσει ακόμη και τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στο Δίστομο, τα χωριά του Ρεθύμνου και το Αίγιο που έχουν στα χέρια τους αμετάκλητες αποφάσεις!

Η Ελλάδα, μάλιστα, σε αντίθεση με την Πολωνία έχει πιο ισχυρή νομικά και ηθικά στάση καθώς ουδέποτε παραιτήθηκε και ουδέποτε αποζημιώθηκε, κάτι που αναγνωρίζουν ακόμη και τα πορίσματα της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής.

Αλήθεια, τι φταίει; Γιατί οι Γερμανοί αγνοούν προκλητικά τις απαραγραπτες υποχρεώσεις τους απέναντι στην Ελλάδα; Γιατί περιφρονούν την πατρίδα μας;

Η απάντηση βρίσκεται στη στάση της πολωνικής κυβέρνησης που δυναμικά διεκδίκησε γερμανικές επανορθώσεις την τελευταία δεκαετία ενώ η πατρίδα μας, που έχει στερεά νομικά, ιστορικά και ηθικά επιχειρήματα, υποκριτικά διεκδικεί ενώ ουσιαστικά ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα!

Απαιτείται γενικός ξεσηκωμός! Όλοι στον αγώνα!

- ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΟΥ ΟΔΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ ΔΙΕΚΔΊΚΗΣΗΣ!

Κι απ’ τον ήλιο ξεξασπρότερη! Σχόλιο για τον δύσμοιρο τον Παρθενώνα

*

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

Ανέβασα προχθες ένα σημείωμα στο facebook για τον αναστηλωμένο Παρθενώνα μας και την παρδαλή κατά τη γνώμη μου, και κατά την γνώμη πάμπολλων άλλων, όπως φάνηκε (το ποστ έχει ώς τώρα πάνω από 40.000 προβολές), νέα του όψη. Έγραφα εκεί:

«Να είμαι άραγε ο μόνος που αποστρέφεται αυτά τα αναστηλωτικά έμπλαστρα; Αυτά τα κατάσπρα ως χιών, λ.χ., μάρμαρα, που γυαλίζουν πλάι στην πατίνα της παλιάς πέτρας όπως γυαλίζει στον ήλιο η λεύκη πάνω στην υγιή επιδερμίδα; Οι αρχαιολόγοι, όπως το βλέπω εγώ, είχαν δύο επιλογές. Είτε να περιοριστούν στα σωστικώς αναγκαία και ν’ αφήσουν το λοιπό μνημείο στην κατάσταση που το έφερε η ιστορία. Είτε, εκεί που έκριναν ότι πρέπει να συμπληρώσουν τα κενά, να προσαρμόσουν τις νεότερες προσθήκες χρωματικά, όπως το κάναν λ.χ. οι Πολωνοί ξαναχτίζοντας υπέροχα τις ισοπεδωμένες πόλεις τους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό το κατάλευκο του νιόκοπου μαρμάρου αλήθεια τι δείχνει; Σεβασμό τάχατες στο πρωτότυπο ή το άγχος του επιγόνου να κοτσάρει κι εκείνος κάπου τη σχολαστική τζίφρα του;»

Όπως κάθε φορά που αμφισβητεί κανείς το «δικαίωμα» ενός σιναφιού να αποφασίζει εκείνο κατά το δοκούν για ένα ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος, η συζήτηση δεν άργησε ν’ ανάψει. Παραπέμπω στα, ποικιλοτρόπως, ερεθιστικά σχόλια που κατατέθηκαν ένθεν κακείθεν.

Έτσι μου αντιτάχθηκε ότι ουδείς λόγος πέφτει στο κοινό για το τι κάνουν οι αναστηλωτές με τον έρμο τον ναό της Παλλάδας! Ή ότι δεν έχει καμιά σημασία αν το αποτέλεσμα της αναστήλωσης είναι ή δεν είναι όμορφο! Ή ότι η ιστορική σημασία του κτηρίου υπερισχύει της αισθητικής του αρτιότητας, και άλλα γενναιόφρονα τέτοια.

Φυσικά, μου επιρρίφθηκε και άγνοια των περί αναστηλώσεως θεσφάτων… Λες και το ζήτημα που έθεσα εξ αρχής δεν ήταν ακριβώς αυτό: πόσο εύλογες είναι εντέλει αυτές οι ντιρεκτίβες και σε τι αποτέλεσμα έχουν εμπράκτως οδηγήσει…

Το να κάνεις Τεστ DNA δεν είναι Επιλογή, Είναι Ευθύνη απέναντι στην Ιστορία.

Tamer Çilingir

Για περισσότερα από εκατό χρόνια, η μνήμη του Πόντου διαλύεται συστηματικά. Άνθρωποι δολοφονήθηκαν, εξορίστηκαν, αναγκάστηκαν να αλλάξουν θρησκεία, άλλαξαν ονόματα, αρνήθηκαν ρίζες. Αυτό που απομένει είναι σπασμένες οικογενειακές ιστορίες, μισές αριστερές ποινές και μια σιωπηλή ιστορία.

Σήμερα η τεχνολογία μας επιτρέπει να ξανανοίξουμε τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας. Τα τεστ DNA δεν παράγουν μόνο βιολογικά δεδομένα. Την ίδια στιγμή κάνει ορατές και τις αλήθειες που έχει καλύψει η πολιτική της άρνησης.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι ειδικά με καταγωγή από τον Πόντο, ειδικά αυτοί από την Τραπεζούντα που ζουν στη Μαύρη Θάλασσα, διερευνούν το οικογενειακό τους ιστορικό κάνοντας τεστ DNA. Πρόκειται για μια εξαιρετικά πολύτιμη εξέλιξη. Επειδή μερικές φορές η γενετική μνήμη μιλάει εκεί που σιωπούν τα κρατικά αρχεία.

Ωστόσο υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ.

Οικογένεια Μητσοτάκη...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ας πούμε μια ιστορία,από αυτές που λέγονται τα Κυριακάτικα απογεύματα...😉😊

Στη πρώτη φωτογραφία βλέπετε την Αλεξία Μπακογιάννη σε ψαροταβέρνα στο Περιστέρι, αδελφή  του Κώστα του δημάρχου... αυτού  που ήθελε  να σκάψει στην Ακαδημία Πλάτωνος για να βρει τη Πολιτεία του Πλάτωνα.

Επί της δημαρχίας  του μόχθησε να "αξιοποιήσει "τον λόφο του Στρέφη επιθυμώντας τη παραχώρηση  του  στην εταιρεία ακινήτων Prodea.

Συγκυριακά  εντελώς η Prodea έχει-ειχε εξαγοράσει τα μισά Εξάρχεια (ακίνητα) λίγο πριν αποφασιστεί το μετρό να φτάσει στη πλατεία.

Την Αλεξια ίσως εκτός από τις χορευτικές της ικανότητες (φωτό 3),να τη θυμάστε από την ιστορία πριν 3 χρόνια που ενεπλάκη στην εξαγορά  διυλιστηρίου της Σικελίας(ρωσικών συμφερόντων  της Lucoil)αξίας €1.5 δις.

Είναι πολλά τα λεφτά μάτια μου...

Όταν το ΜέΡΑ25  μέσα στη Βουλή κατηγορούσε από βήματος τον Πρωθυπουργό (και θείο της Αλέξιας)Κυριάκο Μητσοτάκη  πως ο στενός οικογενειακός του κύκλος εμπλέκεται με τα funds που εξαγοράζουν τα σπίτια από το πόπολο στο 5-7% της αξίας τους μέσω τον κόκκινων δανείων ,ήταν απλώς μια συνεδρία του ελληνικού κοινοβουλίου.

Απάντηση δεν δόθηκε από πλευράς πρωθυπουργού, άλλωστε πως να καταδεχτει να απαντήσει τα παρακάτω...

Το τελικό ξεπούλημα της Ελλάδας που μετατρέπεται σε χώρα εταιρεία. - Δρ. Βασίλης Λύκος

Η συζήτηση με τον Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλη Λύκο έγινε με αφορμή την πανάκριβη ενέργεια που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, αλλά δεν έμεινε σε αυτό το θέμα. Γιατί η ακρίβεια στην ενέργεια δεν είναι «παγκόσμιο φαινόμενο» όπως με μεγάλη ευκολία μας λέει ο πρωθυπουργός . Είναι θέμα που έχει να κάνει με πολιτικές επιλογές. Και του πρωθυπουργού…

Ο κ. Λύκος εξηγεί γιατί παθαίνουμε ηλεκτροσόκ κάθε φορά που ανοίγουμε τους λογαριασμούς αλλά μιλά κυρίως για το τεράστιο ενεργειακό θέμα που έχει η χώρα, επισημαίνοντας ότι αυτό είναι και θέμα ασφάλειας της χώρας.
Εξηγεί το παιχνίδι κερδοσκοπίας που παίζεται στις πλάτες των πολιτών ,για τους «καμηλιέρηδες πετρελαιάδες  που έχουν έρθει στην Ελλάδα και επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», για τα funds που ελέγχουν τα πάντα στην χώρα, για τη ΔΕΗ που μέσω διαφήμισης σε μέσα ενημέρωσης προωθεί και στηρίζει την επιχειρηματική της στρατηγική που καμία σχέση δεν έχει με τους πολίτες και το συμφέρον τους.

ΒΛΑΧΟΙ: ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ

Του Νίκου Φελέκη

Στις καθημερινές μας συζητήσεις έχουμε ακούσει δυστυχώς ο όρος «βλάχος» να ταυτίζεται με τον άξεστο αγροίκο αλλά και πολλές φορές με τον αγράμματο χωριάτη. Βέβαια αυτή η άκρως προκατειλημμένη άποψη πέρα από το γεγονός ότι είναι προϊόν αμάθειας αποτελεί και μία επικίνδυνη αλλά και ανιστόρητη τοποθέτηση.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα με τον όρο Βλάχοι αποκαλούνται οι Έλληνες που κατοικούν κατά μήκος της οροσειράς της Πίνδου αλλά και στους υπόλοιπους ορεινούς αλλά και ημιορεινούς όγκους της Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας. Ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους Έλληνες διότι ομιλούν μόνο στις μεταξύ τους συζητήσεις ένα ελληνικό λατινογενές ιδίωμα.

Οι Βλάχοι κατά παρελθόν συμμετείχαν σε όλους τους εθνικό απελευθερωτικούς αγώνες και προήγάγαν την εμπέδωση και διάδοση της ελληνικής παιδείας. Αλλά ας αφήσουμε τον ίδιο τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριο Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο να εκφέρει την άποψη του, η οποία αποτελεί και επίσημη θέση της ελληνικής πολιτείας για τους Βλάχους, προλογίζοντας το βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών τετράτομο έργο του Στέργιου Κουκούδη «Μελέτες για τους Βλάχους».

Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος μεταξύ άλλων γράφει «...Τα ερωτήματα σχετικά με την καταγωγή των Βλάχων και την γνήσια ή φαλκιδευμένη ταυτότητα τους είναι περιττά. Κι αυτό γιατί είναι βέβαιο πως στον κεντρικό και βόρειο ελληνικό χώρο, αλλά και στις γύρω Βαλκανικές χώρες για ό,τι σοβαρό μπορεί να περηφανευτεί ο Ελληνισμός, εκπαιδευτική, οικονομική ή επαναστατική δραστηριότητα, τουλάχιστον από τα τέλη του 18ου αιώνα και ως το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οικοδομήθηκε σε έναν καθοριστικό βαθμό με την ουσιαστική αρωγή των Βλάχων.

ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ. Πάμε με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Πάμε με τη Μαρία Καρυστιανού.

Από τη ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ, από την Κεφαλλονιά & την Ιθάκη:

Η “Ελπίδα για τη δημοκρατία” είναι μια πρωτοβουλία που απαιτήθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, απευθυνόμενοι στην Μαρία Καρυστιανού, όταν πια είδαν πως και στην υπόθεση των Τεμπών κυβέρνηση και δικαστές συγκαλύπτουν ένα έγκλημα και θυσιάζουν τη δικαιοσύνη σε βωμούς ένοχων συμφερόντων.

 Εμείς γνωρίζουμε πως ως το τέλος του Σεπτέμβρη του 2025, που η Μαρία επισκέφθηκε, προσκεκλημένη, την Κεφαλονιά αρνιόταν την συμμετοχή της στην υπάρχουσα πολιτική σκηνή. Είπε ΝΑΙ σε κάτι που οι εκατοντάδες χιλιάδες απαιτούσαν. Η πρόσκληση ίδρυσης δεν ήρθε από τη Μαρία Καρυστιανού. Ήρθε από τον λαό. Αυτός μας προσκαλεί. Είναι ένα κίνημα που γεννήθηκε από τα κάτω και ο καθένας μας πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.

Μπορεί κάποια πράγματα να μη μας αρέσουν, αλλά αυτό το κίνημα και η απόφαση ίδρυσης του δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο που υλοποιείται τώρα. Ήταν και παραμένει μια λαϊκή επιθυμία. Κι εμείς σήμερα λέμε πως θέλουμε να είμαστε μέρος αυτού του πλήθους. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας. Μαζί με τη Μαρία, όλοι μας.

Τα μέλη της Συναδελφικής Κομπανίας, προερχόμενα από διάφορους, ακόμα και άκρως αντίθετους, πολιτικούς χώρους, και διατηρώντας τη συνοχή τους επί πολλά χρόνια, παρά τις διαφωνίες και τις διαφορές τους, αποφασίζουν ομόφωνα να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις αυτό το αδιαμόρφωτο ακόμα πολυσυλλεκτικό κίνημα που γεννήθηκε στις 21 του Μάη. Και είναι κομματική και καθεστωτική υποκρισία να ζητούν «προγράμματα» και «θέσεις» από ένα μεγάλο κίνημα εν τη γενέσει του. Θα εκπλαγούν, όμως, γιατί ο λαός διαθέτει τη μεγαλοφυΐα της τριανταφυλλιάς που δεν ξέρει γιατί κάνει όμορφα τριαντάφυλλα. Αλλά τα κάνει. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας.

Η Ελλάδα δεν πεθαίνει, θανατώνεται.

Της Αγγέλας Ταβιανάτου

Τα εγκλήματα που διαπράττονται κατά της Ελλάδας, είναι τόσα πολλά που αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος σκοτεινός σκοπός.

1. Ενώ η Ελλάδα είναι γεμάτη καραφλά βουνά, καλύφτηκαν χιλιάδες καλλιεργήσιμα στρέμματα  με φωτοβολταϊκά. 

Δηλαδή : Γεωργία μείον

2. Ενώ η Ελλάδα έχει λιγνίτη για τα επόμενα 100 χρόνια, τον αχρηστεύουμε και τον πουλάμε. 

Δηλαδή Αυτάρκεια σε ενέργεια μείον

3. Ενώ τα πρόβατα ήταν υγιή, τα σφάξαμε

Δηλαδή κτηνοτροφία μείον

" Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και ανταγωνισμός" κατά το ΚΚΕ

Του Δημήτρη Μπελαντή 

"Ριζοσπάστης" σημερινό άρθρο.Γραφει ότι η ανακωχή και επικείμενη  συμφωνία Ιράν -ΗΠΑ αναβάλλει για κάποιον καιρό την "ιμπεριαλιστική σύγκρουση".  Και ότι οι ΗΠΑ είναι σε σύγκρουση "με τους ανταγωνιστές τους" , εννοείται το  έτερο ιμπεριαλιστικό μπλοκ Ρωσία - Ιραν- Κίνα .

Σε απλά ελληνικά ,κατά την  ιδιάζουσα διάλεκτο του ΚΚΕ, δεν είχαμε μια ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια ανεξάρτητη χώρα, και βασική εστία της αντίστασης κατά των ΗΠΑ και του Σιωνισμού στην περιοχή όπως το Ιραν.Αλλα μια σύγκρουση ισοδύναμων  η συμμετρικών η εξίσου άθλιων  ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τώρα πήρε μια  πρόσκαιρη αναστολή.Δεν είχαμε ήττα του  ενός και μόνου ιμπεριαλισμού αλλά  περίπου ....ενίσχυση του ιρανικού ιμπεριαλισμού.

Δηλαδή, να μην τολμήσουμε να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραήλ ,αφού τους νίκησε το ιμπεριαλιστικό Ιράν. " Δεν επιλέγουμε μεταξύ ιμπεριαλιστών".Αυτή δεν είναι η γραμμή ;; 

Ρε λεβέντες του ΚΚΕ, σε ποιες χώρες έχει εισβάλλει  στρατιωτικά το... ιμπεριαλιστικό Ιράν, που  ακριβώς κάνει εξαγωγή κεφαλαίου, ποιες εργατικές τάξεις εκτός των συνόρων του εκμεταλλεύεται, ποιους ξένους πόρους καταληστευει, πως μετέχει στο ιμπεριαλιστικό  μοίρασμα του κόσμου, που έγραφε ο Βλαδίμηρος; Η φτάνει που έχει σχέσεις με τον Πούτιν και τον Σι  για να γίνει ιμπεριαλιστικό; Πολύ υλιστική ανάλυση.

Ρε λεβέντες του ΚΚΕ, η μόνη περίπτωση να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραηλ είναι να νικήσει το κόκκινο  εκστρατευτικό σώμα που θα στείλει στην Δυτική Ασία η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ; Με στρατάρχη τον Κουτσούμπα ; 

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και η Τεχνοφεουδαρχία που έρχεται...

«Ρίξτε μια καλή ματιά σε αυτόν τον χάρτη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται, περισσότερα από 3.000 νέα κέντρα δεδομένων σχεδιάζονται ή βρίσκονται ήδη υπό κατασκευή σε όλο τον κόσμο. Μαζί, αντιπροσωπεύουν μια ανακοινωμένη ζήτηση ενέργειας περίπου 190 γιγαβάτ, καταναλώνοντας έως και 1.500 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως.

Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό ισοδυναμεί περίπου με την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας πέντε Ηνωμένων Βασιλείων.

Οι ίδιες προβλέψεις εκτιμούν την κατανάλωση νερού που υπερβαίνει τα 15 δισεκατομμύρια λίτρα ετησίως.

Για δεκαετίες μας έλεγαν ότι η ανθρωπότητα πρέπει να μειώσει δραματικά την κατανάλωση ενέργειας. Μας έλεγαν ότι ο πλανήτης δεν μπορούσε να διατηρήσει οικονομική ανάπτυξη. Μας έλεγαν ότι πρέπει να αποδεχτούμε φόρους άνθρακα, περιορισμούς, έξυπνους μετρητές, δελτίο ενέργειας, ακριβές πράσινες πολιτικές και χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο για να σώσουμε τη Γη.

Μας έλεγαν ότι υπήρχαν όρια στην ανάπτυξη. Η διαβόητη Λέσχη της Ρώμης έχτισε μια ολόκληρη κοσμοθεωρία γύρω από την ιδέα ότι ο πληθυσμός, η βιομηχανική παραγωγή, η κατανάλωση πόρων και η οικονομική ανάπτυξη έπρεπε να περιοριστούν επειδή ο πλανήτης απλά δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει.

Ωστόσο, ξαφνικά, όταν ο στόχος είναι η κατασκευή της υποδομής που απαιτείται για την τεχνητή νοημοσύνη, τη βιομετρική επιτήρηση, τα συστήματα ψηφιακής ταυτότητας, τα ψηφιακά νομίσματα των κεντρικών τραπεζών, την προγνωστική μοντελοποίηση συμπεριφοράς και μια ολοένα και πιο αυτοματοποιημένη τεχνοκρατική κοινωνία, αυτά τα όρια φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί.

Σημάδια του τέλους μιας εποχής

Γιόχαν Χουιζίνγκα

(1872-1945)

«Ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του παρακμάζοντος μεσαιωνικού πνεύματος, είναι η πρωτοκαθεδρία της όρασης, η οποία μοιάζει να σχετίζεται στενά με την ατροφία της σκέψης.

Οι άνθρωποι σκέφτονταν και εκφράζονταν με οπτικές εικόνες. Και επειδή το πνεύμα εκείνης της εποχής αρκούνταν στην οπτική έννοια, γι’ αυτό έβρισκε ικανοποίηση στην πλαδαρότητα της πρόζας. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε αποθέωνε τη ζωγραφική. Η ζωγραφική έκφραση ήταν περισσότερο σύμφωνη με την πνευματική έκφραση εκείνων των καιρών. Γι’ αυτό, τέλος, η ποιότητα της πρόζας το 15ο αιώνα ήταν γενικά ανώτερη από της ποίησης. Η πρόζα, όπως και η ζωγραφική, μπορούσαν να εκφράσουν καλύτερα έναν άμεσο ρεαλισμό, που απαγόρευε στην ποίηση να ανθίσει. (...)

Η ποίηση του 15ου αιώνα δίνει συχνά την εντύπωση, ότι στερείται τελείως νέων ιδεών. Η αδυναμία να βρεθούν καινούργιες εμπνεύσεις είναι γενική. Το μόνο που κάνουν, είναι να ξαναδουλεύουν, να στολίζουν ή να εκσυγχρονίζουν παλιά θέματα. Υπάρχει κάτι σαν νέκρωση της σκέψης. Θα έλεγε κανείς, ότι το πνεύμα ολοκλήρωσε το μεσαιωνικό οικοδόμημα και εξαντλήθηκε, πέφτοντας σε κάποιου είδους νάρκη. Υπάρχει κενό και ξηρασία. Αμφιβολία για τον κόσμο. Γενικευμένη παρακμή. Δυσφορία βασιλεύει παντού. (...)»

Τα λευκά τείχη της Δύσης

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026

Ενώ η G7 γιόρτασε το κενό και την αδυναμία της με ψεύτικες αγκαλιές και φιλιά Ιούδα, ενώ κυκλοφορούν τουλάχιστον τρεις διαφορετικές εκδοχές του μνημονίου συνεννόησης που αναμένεται να υπογραφεί αύριο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, δείχνοντας πώς η Δύση είναι ένα γεωπολιτικό λούνα παρκ, όπου όλα είναι περιστασιακά, εφήμερα, επισφαλή, προτιμώ μια παρένθεση που καταδεικνύει τις πολιτισμικές και διαβιωτικές συνθήκες από τις οποίες προκύπτουν όλα αυτά.

Τα αγγλικά σχολεία, σύμφωνα με τις νέες οδηγίες, απογυμνώνουν κάθε πιθανή εικόνα. Οι λευκοί τοίχοι των διαδρόμων και των αιθουσών διδασκαλίας μοιάζουν με γυψοσανίδες που περιμένουν ανακαίνιση. Όλα «για να αποτρέψουν τους μαθητές από το να βιώσουν γνωστική υπερφόρτωση». Τι; Υπερβολικό γνωστικό φορτίο;

Υπάρχει μια άστοχη θεωρία σε αυτό το πλαίσιο που βλέπει το ανθρώπινο μυαλό ως ένα είδος μνήμης εργασίας ενός υπολογιστή, που συνήθως ονομάζεται RAM, η οποία υπερθερμαίνεται εύκολα και επομένως θα πρέπει να χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν πιο φειδωλά.

 Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, εάν πάρα πολλές πληροφορίες ανταγωνίζονται για την προσοχή, η μάθηση θα τεθεί σε κίνδυνο ή και θα είναι αδύνατη. Εξ ου και οι άδειοι τοίχοι. Προφανώς, αυτή η εξήγηση τροφοδοτείται από ανησυχίες σχετικά με την έκθεση των μαθητών στα σύμβολα και τα σημάδια άλλων πολιτισμών, γι' αυτό και επιλέγεται η οδός του μηδενισμού τους.

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Δεν είδα κάπου να μνημονεύεται φέτος ο Δημήτρης Ταγκόπουλος που κάποτε σφράγιζε την πνευματική ζωή μιας Ελλάδας με πίστη στο μέλλον της - με εξαίρεση την αναδημοσίευση μιας συνέντευξής του το 1923 στον Φώτο Γιοφύλλη, φροντίδι του κ. Σ. Κουρουζίδη στην Books' Journal.

 Ο εκδότης του περίφημου «Νουμά» που πέθανε πριν από εκατό χρόνια, είχε και δικό του έργο αλλά η μεγάλη του άνεση και επιτυχία ήταν το χρονογράφημα και το μαχητικό σημείωμα. Οι εξαιρετικές προσωπογραφίες του, με τίτλο «Φιλολογικά πορτραίτα» που εκδόθηκαν το 1922 και επανεκδόθηκαν το 1988 (από τις εκδόσεις των αδελφών Παϊρίδη, του Σωτήρη και του Ιάκωβου που ήταν διευθυντής φωτογραφίας σε εμβληματικές ταινίες όπως ο Μακεδονικός γάμος του Κανελλόπουλου και ο Θίασος του Αγγελόπουλου), διασώζουν ωραίες στιγμές των ανθρώπων μιας λογοτεχνικής εποχής αλλά και το στυλ του Ταγκόπουλου. 

Στον συμμαχητή του αγώνα για μια Άλλη Ελλάδα (του αγώνα που χάθηκε οριστικά το 1922), αφιέρωσε ένα ποίημα ο Κωστής Παλαμάς. Δημοσιευμένο το 1898 στην Εστία (πριν δηλαδή ξεκινήσει ο αγώνας του Νουμά το 1903), συμπεριελήφθη στην Ασάλευτη Ζωή το 1904. Το δημοσιεύω εδώ, τόσο εις μνήμην των εκατό χρόνων από τον θάνατο του Ταγκόπουλου όσο και ως παρηγοριά για φαινόμενα που δεν είναι σημερινά όπως συχνά νομίζουμε.

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Στὸν Ταγκόπουλο τοῦ «Νουμᾶ»

Ὦ ἐσεῖς, τοῦ κόσμου ὀνείρατα θαμπά, ποὺ σὰν κοιμᾶσαι 

τὰ βλέπεις, κ᾿ ἔξαφνα ξυπνᾶς καὶ μήτε τὰ θυμᾶσαι, 

ὤ! ποὺ ξεφεύγετε ἄγνωροι καὶ πᾶτε σκοτεινοί,

ὦ Ταπεινοί.

Φροντίδα για τον άνθρωπο και με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού.

Παπα - Κώστας Λαγός 

Στη σημερινή περικοπή, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών. 

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση; 

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο. 

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας. 

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν; 

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

Μας υπενθυμίζει ο Δημήτρης Μπαλτάς 

"Είναι αλήθεια ότι στην Εκκλησία πάντοτε κηρύττουν  το έλεος, τη φροντίδα για τους φτωχούς και την ελεημοσύνη. [...] από τις τύψεις της συνείδησης [ο χριστιανός] απαλλάσσεται συνήθως με την εύκολη, άκαρδη σκέψη ότι «δεν είναι δυνατόν να βοηθήσεις τους πάντες».

 Μπορεί δικαίως να θεωρηθεί πραγματικό σκάνδαλο για τον χριστιανικό κόσμο το ότι, σε αντίθεση με αυτή την διαδεδομένη αδιαφορία για το πεπρωμένο των μειονεκτούντων, η αυθεντική φροντίδα γι' αυτούς γίνεται συχνά προνόμιο ανθρώπων μη πιστών και αντιπάλων του χριστιανισμού. Όπως σωστά παρατήρησε ο Ν. Α. Μπερντιάγιεφ, η επιτυχία και η ελκυστική δύναμη των ιδεών του αθεϊστικού σοσιαλισμού και της πιο ακραίας μορφής του ‒ του υλιστικού κομμουνισμού ‒ καθορίστηκε πρωτίστως από τις ιστορικές αμαρτίες του χριστιανικού κόσμου, από την αδιαφορία του για τις κοινωνικές ανάγκες.

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Η μεγαλύτερη ημέρα. Η απειροελάχιστη στιγμή που ο ήλιος σταματά και όλα είναι δυνατά. Μια αιωρούμενη στιγμή όπου το φως θριαμβεύει πριν αρχίσει πάλι να ελαττώνεται. Υπενθύμιση πως οτιδήποτε μεγαλώνει έρχεται η στιγμή που αρχίζει να μειώνεται και οτιδήποτε μειώνεται αναπόφευκτα θα αρχίσει πάλι να αυξάνεται. Ένας νόμος των εποχών, αλλά και ο αμετάβλητος νόμος της ζωής. Η κυκλική πραγματικότητα ενός «κοσμικού όλου» που δεν διαχωρίζει τον άνθρωπο από το περιβάλλον, αλλά γιορτάζει τη σύνδεση με τη ζωτική δύναμη ενός σύμπαντος που είναι πολύπλευρο και ενιαίο. Η νύχτα δεν είναι ποτέ ολοκληρωτική, το φως ποτέ οριστικό. Όλα πεθαίνουν, όλα ξαναγεννιούνται. 

Το ηλιοστάσιο είναι κάτι περισσότερο από ένα αστρονομικό γεγονός. Είναι μια κοσμική ανάσα. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η γιορτή που ακολουθεί σε τρεις ημέρες, οι φωτιές του Άη Γιάννη. Πάνω από την φωτιά κάποτε οι άνθρωποι δεν αναζητούσαν μόνο την υπόσχεση της συγκομιδής, τη γονιμότητα του δεσμού τους, την προστασία της ζωής τους. Η φωτιά καθαρίζει. Η φωτιά προετοιμάζει. Η φωτιά καθαγιάζει.

Ο εορτασμός του τροχού των εποχών τι σημαίνει σήμερα; Σημαίνει πως δεν είμαστε ξεριζωμένοι, ακολουθούμε το ίδιο ιερό μονοπάτι με εκείνους που ήταν εδώ πριν από εμάς. Γιορτές, τελετουργίες και σύμβολα πέρα από κάθε δογματικό ζυγό αλλά με την ανησυχία για αρμονία και κατανόηση αυτού που διαφεύγει από το βλέμμα.