Αναβίωση του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού

Από τον Κώστα Βασιλίτσα

 

«Κάθε δολάριο είναι πιτσιλισμένο με λάσπη από τις «κερδοφόρες» πολεμικές προμήθειες... κάθε δολάριο είναι καλυμμένο με αίμα».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Profiting Without Producing: How Finance Exploits Us All (Verso, 2013) και The State of Capitalism: Economy, Society and Hegemony (Verso, 2023).

Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία συσσωρεύονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αναταραχής. Ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της γεωπολιτικής, όπως εκδηλώνεται στις μάχες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022 - με την άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους - και στην καταστροφή της Μέσης Ανατολής και την καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας και του λαού από το Ισραήλ. Παράλληλα με την ανοιχτή βία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ασκήσει εκτεταμένο οικονομικό καταναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εμπορικών κυρώσεων στη Ρωσία, παγώματος των αποθεματικών της κεντρικής της τράπεζας και χρήσης μηχανισμών διατραπεζικών πληρωμών για την απομόνωση της ρωσικής και άλλων οικονομιών από τα παγκόσμια νομισματικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ έφερε μια έντονη κλιμάκωση. Μέσα στον πρώτο χρόνο του, ο Τραμπ ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία δασμών εναντίον των σημαντικότερων εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, διακήρυξε τη δική του εκδοχή του Δόγματος Μονρόε για το δυτικό ημισφαίριο, απείλησε με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, απήγαγε στρατιωτικά τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας μετά την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού και σφίγγει τον κλοιό στην Κούβα. Πάνω απ 'όλα, ο Τραμπ, μαζί με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν απρόκλητο πόλεμο καταστροφής εναντίον του Ιράν με βαθιές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Το μοτίβο είναι πλέον σαφές: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιθετική γεωπολιτική δύναμη, ανοιχτά καταπιεστική, και αναπτύσσει στρατιωτικά και οικονομικά εργαλεία με μειωμένη αυτοσυγκράτηση. Τι συνδέει την αναβίωσή του με την τρέχουσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Πώς συνδέεται η γεωπολιτική αναταραχή με την καπιταλιστική αναπαραγωγή σε μια εποχή που η παραγωγική συσσώρευση έχει επιβραδυνθεί σε μια συρρίκνωση στον ιστορικό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο συνεχίζει να επεκτείνεται και να τροφοδοτεί την κερδοσκοπία;

Η εμφανής αναταραχή της παγκόσμιας τάξης έχει διάφορα ονόματα μεταξύ των επικριτών του καπιταλισμού. Σημαντικότερη μεταξύ αυτών είναι η «πολυκρίση», η οποία παρουσιάζει τις ταυτόχρονες οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, οικολογικές και γεωπολιτικές έκτακτες ανάγκες της εποχής μας ως μια ενδεχόμενη συσσώρευση κλυδωνισμών.1 Αλλά ο όρος αποτυπώνει τη συνύπαρξη και όχι την αιτιώδη συνάφεια . Δεν προσφέρει καμία ιεραρχία μεταξύ μηχανισμών και καμία εξήγηση των δομικών σχέσεων μεταξύ παραγωγής, χρηματοπιστωτικού τομέα και κρατικής εξουσίας που από κοινού δημιουργούν κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις.

Ανομία και αποσύνθεση

Francesco Petrone

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Όταν η λεγόμενη διαβολική δράση είναι πιο κοντά από ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

Για τον Ferdinand Tönnies, κάθε κοινότητα βασίζεται σε κοινά συναισθήματα, συνήθειες, μνήμη και εμπιστοσύνη. Είναι το χωριό, η οικογένεια, το παραδοσιακό έθνος. Το αντίθετο της κοινωνίας, η οποία αντ' αυτού βασίζεται σε συμβόλαια, υπολογισμούς και ατομικό συμφέρον.


Για τον Émile Durkheim, η αληθινή κόλλα είναι η ιερή κοινοπολιτεία.

Ο Max Weber, ωστόσο, απηχεί τον Tönnies και λέει ότι η κοινότητα προκύπτει από το αίσθημα του ανήκειν. Μπορεί να είναι εθνικότητα, γλώσσα ή θρησκεία.

Για τον Benedetto Croce, ένα έθνος δεν είναι συμβόλαιο. Είναι κοινή μνήμη, κοινός πόνος, κοινά σύμβολα. Αν τα χάσεις, γίνεσαι μια συγκυριαρχία.

Ο Robert Putnam λέει ότι οι κοινωνίες λειτουργούν όταν υπάρχει εμπιστοσύνη και αμοιβαιότητα. Αυτή η εμπιστοσύνη ονομάζεται «κοινωνικό κεφάλαιο».

Η έννοια είναι ίδια για όλους: μια κοινωνία που χάνει κοινά συναισθήματα γίνεται απλώς μια αγορά. Αντίθετα, η κοινωνία τείνει να αποσυντίθεται λόγω υπερβολικού ατομικισμού, επειδή η κόλλα που την κρατούσε ενωμένη έχει χαθεί. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε αξία γίνεται μια γνώμη που πρέπει να αμφισβητηθεί. Αν η ηθική δεν είναι πλέον κοινή, ούτε καν η πνευματικότητα, και το αίσθημα της κοινότητας έχει καταρρεύσει, αυτό σημαίνει ότι ένας «διαβολικός» παράγοντας έχει επικρατήσει. Η λέξη «διάβολος» προέρχεται από την ελληνική λέξη «διάβολος», που σημαίνει αυτός που διαιρεί, που σπέρνει τη διχόνοια. «Δια-βάλω» σημαίνει να ρίχνεις ανάμεσα, να ρίχνεις στη μέση. Αρχικά, λοιπόν, η λέξη «διαβολικός» δεν ήταν απλώς «δαιμονική» και δεν είχε μεταφυσική χροιά. Ήταν «αυτό που διασπά, που διαιρεί αυτό που κάποτε ήταν ενωμένο».

Το καλοκαίρι που τέλειωσε η ειρήνη

Pietro Hänseler

Πηγή: Forumgeopolitica

Το Ιράν και η Ρωσία έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη με τη Δύση. Κατά συνέπεια, οι συγκρούσεις θα επιλυθούν στο πεδίο της μάχης και θα διαρκέσουν για πολύ καιρό. Η διεθνής έννομη τάξη είναι νεκρή, η παγκόσμια ειρήνη είναι νεκρή: είναι πόλεμος. Παγκόσμιος πόλεμος. Λίγοι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό.

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να επισημάνει τις κύριες τάσεις που παρατηρώ αυτήν τη στιγμή. Στόχος τους είναι να διεγείρουν την περισυλλογή. Ζητώ συγγνώμη που δημιούργησα ένα μικρό τέρας, δεδομένης της τεράστιας ποικιλίας πτυχών που πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Εκτός από τις πολυάριθμες συγκρούσεις στην Αφρική, δύο μεγάλες συγκρούσεις μαίνονται αυτή τη στιγμή: η μία στην Ευρώπη και η άλλη στη Μέση Ανατολή. Και οι δύο έχουν σχεδιαστεί προσεκτικά εδώ και δεκαετίες. Αρχίζουν να εμφανίζονται ρωγμές στον δυτικό λόγο μεταξύ των πιο απαιτητικών δυτικών μυαλών, οδηγώντας τη δυτική προπαγάνδα να γίνεται ολοένα και πιο επιθετική σε μια προσπάθεια να επηρεάσει για άλλη μια φορά την κοινή γνώμη.

Ένα παράδειγμα του πώς η προπαγάνδα στη Γερμανία, για παράδειγμα, έχει καταφέρει να εκτοπίσει πλήρως τον πληθυσμό είναι ένα άρθρο στην εφημερίδα «Bild» στις 13 Ιουλίου, με τίτλο «Ο Πούτιν ξεμένει από βενζίνη – Οι Ρώσοι πληρώνουν σχεδόν 4 ευρώ ανά λίτρο βενζίνης».

Bild-Zeitung, 13.7.2026

Και αυτό, παρόλο που οι πραγματικές τιμές είναι ευδιάκριτες στην εικόνα: για παράδειγμα, 73,11 ρούβλια (0,82 ευρώ). Στις 29 Ιουλίου, η μέση τιμή του Leadless 95 στη Ρωσία ήταν 71,83 ρούβλια (0,79 ευρώ).

Από την άλλη πλευρά, αγνοούνται σημαντικά νέα , όπως η επιβολή κυρώσεων από την Κίνα εναντίον 14 ευρωπαϊκών εταιρειών (Lafert SpA, Rheinmetall AG, Tatra Trucks, Vigo Photonics, Cavok UAS, Antraco Chemie-Handelsgesellschaft και Sindlhauser Materials, μεταξύ άλλων). Πρόκειται για αμυντικές εταιρείες ή υπεργολάβους στον τομέα της άμυνας. Αυτά τα νέα είναι σημαντικά και θα εμποδίσουν σημαντικά την στρατιωτική ενίσχυση της Γερμανίας.

«Χωρίς σύνορα»: είναι ψεύτικα ή μήπως υπάρχουν;

Andrea Zhok

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Ενόψει των γεγονότων στη Θέουτα, οι προοπτικές «χωρίς σύνορα» έχουν επανεμφανιστεί, μεταξύ άλλων.

Το «χωρίς σύνορα» αναφέρεται σε μια σειρά ιδεών σύμφωνα με τις οποίες η κατάργηση των συνόρων μεταξύ κρατών θα ήταν σωστή, καλή και μια αποζημίωση για την εκμετάλλευση των δυτικών αποικιών.

Αυτές οι τρεις ιδέες έχουν αποτύχει.

1) Η ιδέα ότι η κατάργηση των συνόρων θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να βελτιώσει τη δικαιοσύνη είναι παράλογη. Τα σύνορα μεταξύ κρατών δημιουργούνται για να ορίσουν τις περιοχές δικαιοδοσίας στις οποίες ισχύουν οι νόμοι ενός κράτους. Χωρίς σύνορα, δεν θα γνωρίζαμε αν θα έπρεπε να εφαρμοστεί στο Βιτέρμπο η ιταλική, η κινεζική ή η σουδανική νομοθεσία.
Το αποτέλεσμα της κατάργησης των συνόρων θα ήταν η μη εφαρμογή του νόμου και, ως εκ τούτου, θα επικρατούσε η κυριαρχία του ισχυρότερου.

2) Μερικοί άνθρωποι βλέπουν την κατάργηση των συνόρων απλώς ως μια αυτόματη άδεια για καθολική κινητικότητα, ελεύθερη είσοδο σε κάθε χώρα. Αλλά κάθε σύστημα δημόσιων υπηρεσιών (οδικές υποδομές, ανακούφιση για τους άπορους, νοσοκομειακές υπηρεσίες, υποχρεωτική εκπαίδευση, καθαρισμός δρόμων, υπηρεσίες ασφαλείας κ.λπ.) παρέχεται με βάση τις παρελθούσες ανάγκες, για έναν δεδομένο αριθμό ατόμων (ιθαγένεια) και με βάση τις συνεισφορές αυτών των πολιτών με την πάροδο του χρόνου (φόροι). Η παροχή αυτών των υπηρεσιών έχει περιθώρια ελαστικότητας, αλλά όχι άπειρα. Οι μετακινήσεις πληθυσμού που αλλοιώνουν σημαντικά τις ανάγκες διαταράσσουν τις δημόσιες υπηρεσίες.

Η πολιτική της αγανάκτησης: Γιατί η εξουσία μας προσκαλεί σε μια ηθική στάση

Antonio Martone - 04/08/2026

Πηγή: The Slingshot

Υπάρχει ένας πολιτικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, ο οποίος σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Συνίσταται στη συστηματική μετατόπιση της ηθικής προσοχής των πολιτών σε ό,τι συμβαίνει αλλού, μετασχηματίζοντας την πολιτική συνείδηση ​​σε μια ηθική αγανάκτησης.

Κάθε μέρα, καλούμαστε να κρίνουμε τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Χαμενεΐ, τον Μαδούρο και τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Φυσικά, καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί μοντέλο δημοκρατίας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι το κρίσιμο ζήτημα. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια είναι η σχέση μεταξύ της αγανάκτησής μας και της πολιτικής ευθύνης;

Εδώ αναδύεται το παράδοξο της σύγχρονης δημοκρατίας. Μας ζητείται συνεχώς να κρίνουμε ηθικά τις κυβερνήσεις που δεν εκλέγουμε, στις οποίες δεν ασκούμε καμία επιρροή και στις οποίες η γνώμη μας δεν έχει καμία πολιτική επίδραση.

Ταυτόχρονα, δίνουμε όλο και λιγότερη προσοχή στις αποφάσεις που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις που μιλούν στο όνομά μας, χρησιμοποιούν τους πόρους μας, υπογράφουν διεθνείς συμφωνίες, στέλνουν όπλα, χρηματοδοτούν πολέμους και επαναπροσδιορίζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες.
Η αγανάκτηση αντικαθιστά την ευθύνη. Όταν ένας Ιταλός πολίτης αφιερώνει ώρες συζητώντας την αυταρχική φύση της Ρωσίας ή του Ιράν, αλλά αγνοεί εντελώς τις αποφάσεις που λαμβάνει η ίδια του η κυβέρνησή σχετικά με τις στρατιωτικές δαπάνες, τις βάσεις του ΝΑΤΟ, τις διεθνείς αποστολές ή τις προμήθειες όπλων, η πολιτική του συνείδηση ​​έχει ήδη αποικιστεί επειδή του έχει προταθεί το λάθος αντικείμενο της ευθύνης του.

Η πολιτική δεν συμπίπτει με την ηθική. Η ηθική κρίνει καθολικά. Πρέπει να καταδικάζει κάθε βασανιστήριο, κάθε καταστολή, κάθε απαγχονισμό, κάθε σφαγή, ανεξάρτητα από το ποιος τα διαπράττει. Η πολιτική, από την άλλη πλευρά, προκύπτει πάντα από μια εντοπισμένη ευθύνη. Δεν μπορώ να εμποδίσω την Τεχεράνη να απαγχονίσει έναν αντιφρονούντα. Ωστόσο, μπορώ να αμφισβητήσω την κυβέρνησή μου όταν αποφασίζει να συμμετάσχει σε έναν πόλεμο, να χρηματοδοτήσει μια σύγκρουση ή να υποστηρίξει στρατηγικές που θεωρώ καταστροφικές. Η διαφορά είναι τεράστια. 

Ησύγχρονη εξουσία, ωστόσο, τείνει να την σβήνει. Έτσι, αναδύεται μια νέα ανθρωπολογική φιγούρα: ο ηθικά αγανακτισμένος και πολιτικά ανίκανος πολίτης.

Η μαζική μετανάστευση δεν είναι ένα αυθόρμητο φαινόμενο

Matteo Martini - 04/08/2026

Πηγή: Ματέο Μαρτίνι

Τα γεγονότα στη Θέουτα δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί πλήρως και παραμένουν ασαφή (χρησιμοποίησε ο ισπανικός στρατός βία κρυφά; Υπήρξαν πολλές λεηλασίες; Πόσοι μετανάστες παρέμειναν;), αλλά φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκαν αρκετά καλά και η αντίδραση ήταν αντικειμενικά άμεση (ίσως οι ισπανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν ήδη μια ιδέα για το τι συνέβαινε).

Το ότι το περιστατικό δεν ήταν αυθόρμητο παραδέχτηκε ακόμη και ο άφατος Tg1, χωρίς ποτέ να αναφέρει τον άξονα Ραμπάτ-Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ: Οι σχολιαστές της RAI κατηγορούν ένα απροσδιόριστο «οργανωμένο έγκλημα» (υποθέτω τη Στοά των Ντροπαλών της Ζυρίχης ή το ίδιο το SPECTRE).
Από τη RAI, το Radio Affirmazioni Insulse, δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει περισσότερα. Ή καλύτερα.
Αλλά ήδη, μπορούμε να κάνουμε έναν απολογισμό της πολιτικής επιστημολογίας. Και ας είναι υπομονετικοί, ακόμα κι αν είναι ενοχλητικοί.

Πολλοί έξυπνοι και διορατικοί αριστεροί παρατηρητές έχουν σοφά και σωστά αναγνωρίσει τη μαζική μετανάστευση 60.000 Μαροκινών, κυρίως νέων ανδρών, ως αντίποινα για την αποσύνδεση του Σάντσες από τον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα και την παράνομη αμερικανική επιθετικότητα κατά του Ιράν. Το Βασίλειο του Μαρόκου, η μόνη χώρα της Βόρειας Αφρικής που υπέγραψε τις Συμφωνίες του Αβραάμ και ένθερμος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν θα δίσταζε να κάνει αυτή την χάρη. Ακόμα και το γεγονός ότι ο Σάντσες, ιστορικός υποστηρικτής του Μετώπου Πολισάριο, ταξίδεψε στην Αλγερία πριν από μια εβδομάδα μπορεί να μην έφερε τον Μαροκινό βασιλιά σε καλύτερη κατάσταση.
Εν ολίγοις, τα γεωπολιτικά κίνητρα εντοπίστηκαν αμέσως.

Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, όσοι το έκαναν ήταν αριστεροί παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένων θεσμικών προσωπικοτήτων και λίγο-πολύ δημοσιογράφων mainstream, οι οποίοι συνήθως δεν ασχολούνται ποτέ με το ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης καθαυτής, αν μη τι άλλο μόνο ως απάντηση και κυρίως για να τονίσουν τον ρατσισμό, τον εργαλειισμό ή τον λαϊκισμό όσων θίγουν το ζήτημα. Επιπλέον, η πιθανότητα η ίδια η μετανάστευση να κατευθύνεται εξωτερικά συνήθως απορρίπτεται ως παράνοια ή «θεωρία συνωμοσίας».

«Έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος», αλλά «εμείς είμαστε διαφορετικοί»…

Σχόλιο για το προσωποπαγές κόμμα Καρυστιανού

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Πριν λίγες μέρες σε ανάρτησή μου με τίτλο «Διευκρινιστική επισήμανση για να μην χάσουμε το νου μας» είχα πει ότι θα έκανα πιο συνολική τοποθέτηση για το κόμμα Καρυστινού σε 3-4 μέρες.

Τώρα, και με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο αυτό, καταθέτω τις ακόλουθες σκέψεις.

Π ρ ώ τ ο

Η επιλογή «κόμμα» και μάλιστα με έντονα προσωποκεντρικά, αρχηγικά χαρακτηριστικά ήταν εντελώς λανθασμένη και στην ουσία και στην πράξη εγκατέλειπε το Κίνημα των Τεμπών. Είναι εντελώς άλλο πράγμα οργανώνω, συγκροτώ, πολιτικοποιώ ένα υπαρκτό κίνημα και ψάχνω να βρω τρόπους να μετέχει ενεργά στην πολιτική σκηνή, επενεργώντας σε συσχετισμούς και εξελίξεις, και είναι άλλο να δημιουργώ ένα εντελώς προσωποπαγές κόμμα δηλώνοντας μάλιστα ότι «θα είμαι πρώτο κόμμα στις εκλογές και θα κυβερνήσω την χώρα», με μια «εξαίρετη ομάδα σοφών», με ένα «καταπληκτικό πρόγραμμα» που όταν το αναγγείλουμε θα ενθουσιάσει τους πάντες, και με ένα «καταστατικό» που ποτέ δεν φτιάχτηκε και θα όριζε «πόσο διαφορετικοί είμαστε από όλους τους άλλους». 

Στην πράξη το Κίνημα των Τεμπών εγκαταλείφθηκε. Αυτό φάνηκε εντελώς στην τρίτη επέτειο του συστημικού εγκλήματος, 28/2/26 όπου χωρίς καμία αντιπαράθεση – συζήτηση – παρέμβαση αφέθηκε ο κόσμος που πήρε μέρος στις συγκεντρώσεις να ακούει βασικά τις ομιλίες των συνδικάτων και του ΠΑΜΕ και έκτοτε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για το κίνημα των Τεμπών. Το περιορισμένο ενδιαφέρον για την δίκη στην Λάρισα είναι ένας δείκτης της τεράστιας υποχώρησης του κινήματος.

Δ ε ύ τ ε ρ ο

Ποτέ και σε καμία στιγμή δεν έγινε στα πλαίσια της όποιας συγκρότησης και δημιουργίας του κόμματος (που κατ’ ευφημισμό λέγεται «κίνημα») κάποια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για κάποιο θέμα, κάποια διαδικασία ανάλυσης ή διαβούλευσης για τόσα κεντρικά και σοβαρά ζητήματα που υπάρχουν. Η «συζήτηση» στρέφονταν γύρω από ζητήματα νοσηρού διαδρομισμού και ιντριγκών ανάμεσα σε διάφορους που πλησίασαν το εγχείρημα και βεβαίως στην πεισματική άρνηση των Μαρίας Καρυστιανού και Μαρίας Γρατσία να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση. Η διακήρυξη που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη (21/5/26) είναι εντελώς γενικόλογη και χωρίς πολιτικές αιχμές.

Η ενασχόληση με ζητήματα του «Διαδρομισμού» εμπόδισε και τίμιες δυνάμεις να προωθήσουν και να απαιτήσουν πολιτική συζήτηση, ή να προβάλουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα ή κάποιες θέσεις έστω ή και να απαιτήσουν να ανοίξουν διαδικασίες συλλογικές. Επομένως υπάρχουν και στο επίπεδο αυτό ευθύνες που πρέπει να συζητηθούν. Είναι άλλο «μπαλώνω τρύπες και παλεύω ενάντια σε άλλες ομάδες και παράγοντες» και είναι άλλο «προβάλλω μια πολιτική γραμμή και αγωνίζομαι για πολιτική συζήτηση καίριων θεμάτων».

Το Κίνημα των Τεμπών όχι μονάχα εγκαταλείφθηκε αλλά και σαμποταρίστηκε όταν από την αρχή ήταν επιλογή της Μ. Καρυστιανού να μην ανοίξει καμία διαδικασία, να μην οργανωθεί (ή αυτοοργανωθεί το κίνημα). Ακόμα η επιλογή «θα κάνω προσωπικό κόμμα» σήμαινε στην πράξη «απεχθάνομαι κάθε μορφής συλλογικότητα», δεν κάνω καμία ενοποιητική κίνηση προς διάφορες δυνάμεις άτομα και συλλογικότητες, δεν άφηνε κανένα περιθώριο σύνθεσης και ενότητας δυνάμεων. Ακόμα χειρότερα όποιους έλεγαν την γνώμη τους και δεν ήταν αρεστή στην «Αρχηγό» αργά η γρήγορα έμπαιναν στην μαύρη λίστα των διαφωνούντων, των ξένων στοιχείων που ήθελαν το κακό του Κινήματος και άλλα τέτοια αποτροπιαστικά και γελοία.

Τ ρ ί τ ο   κ α ι  π ο λ ύ  β α σ ι κ ό

Η κυρία Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα που δημιούργησε δεν βρήκε ούτε μια λέξη, ούτε μια αράδα, ούτε μια σημείωση, αρνήθηκε να μιλήσει και να πάρει θέση για τον πόλεμο που κήρυξαν ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει τον βομβαρδισμού του σχολείου τις πρώτες μέρες με θύματα 160 κορίτσια- μαθήτριες. Δεν αισθάνθηκε καθόλου την ανάγκη να διαχωριστεί από την θρασύτατη δήλωση του Τραμπ ότι θα εξαφανίσει σε μια νύχτα έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Όταν λέω ότι η ίδια η διακήρυξη δεν έχει καμία αιχμή, εννοώ πώς ενώ ο πόλεμος ξεκίνησε στις 28/2/26, η διακήρυξη παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης στις 21/5/26. Σε αυτήν δεν υπάρχει καμία αναφορά στον συγκεκριμένο πόλεμο, στις επιπτώσεις του, στην παγκόσμια σημασία του. 

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Πριν από μερικούς μήνες, στις 17/4,  δημοσιοποίησα μια Δήλωση Διάψευσης, διευκρινίζοντας ότι δεν έχω καμία οργανική σχέση με το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Το έκανα παρότι εξακολουθούσα -και εξακολουθώ- να τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα της ως μητέρας που διεκδικεί την αλήθεια και τη δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών.

Αρκετοί τότε δεν κατάλαβαν την επιλογή μου, ενώ οι γνωστοί και πάντα σοφοί «εγωσταλεγάκηδες» έσπευσαν να πανηγυρίσουν την προβλεπτική τους ικανότητα. Η πραγματικότητα είναι λιγότερο εντυπωσιακή. Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες είχα ο ίδιος βιωματική εμπειρία και σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, τις σχέσεις εμπιστοσύνης και τη λειτουργία του εγχειρήματος - επιφυλάξεις που σήμερα επανέρχονται δημόσια μέσα από τις διαδοχικές αποχωρήσεις στελεχών και τις αιχμές που διατυπώνονται, μεταξύ άλλων, και από τον πολύ αγαπητό μου Θανάση Αυγερινό. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική μου πρόταση για μια Φροντιστική Δημοκρατία "πήγε κουβά", αλλά δεν έχει και πολύ νόημα να σταθώ σε καταθεση "αποδείξεων" ότι αυτές οι αιτιάσεις ήταν και είναι βάσιμες. Εκείνο, όμως, που γνωρίζω είναι ότι η επανάληψη ενός μοτίβου αξίζει πάντοτε να μας προβληματίζει περισσότερο από την αναζήτηση ενόχων.

Το ερώτημα δεν είναι πραγματικά ποιος έχει δίκιο. Με ενδιαφέρει κάτι βαθύτερο.

Μπορεί άραγε το ψυχικό τραύμα να επηρεάζει όχι μόνο την προσωπική μας ζωή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συγκροτούμε συλλογικά κινήματα, επιλέγουμε συνεργάτες, εμπιστευόμαστε ανθρώπους ή διαχειριζόμαστε τη διαφωνία; 

Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου εξαιρετικά οργανωμένοι μηχανισμοί επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής αντιπαράθεσης γνωρίζουν πώς να αξιοποιούν τις ήδη υπάρχουσες ρωγμές εμπιστοσύνης.

Ο Bessel van der Kolk γράφει: «Το τραύμα μας καθιστά ευάλωτους στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση.» Πρόκειται για μια φράση που συνήθως διαβάζεται ως προειδοποίηση απέναντι στους άλλους. Ίσως όμως αφορά και εμάς τους ίδιους. Γιατί το τραύμα δεν αλλάζει μόνο αυτό που αισθανόμαστε. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους. Όταν ο ψυχισμός λειτουργεί σε κατάσταση επιβίωσης, ο κόσμος παύει να είναι ένας χώρος διερεύνησης και γίνεται ένας χώρος πιθανών απειλών.

Παρέδωσαν τους κρατούμενους στους ναζί κατακτητές

«Στις 6 του Απρίλη 1941 εισβάλλουν στην Ελλάδα οι χιτλερικές ορδές... Οι κρατούμενοι της Ακροναυπλίας περιμέναμε αυτήν την επίθεση και δε μας ξάφνιασε. Γίνονταν στην Ακροναυπλία συζητήσεις, αν ο λαός και ο στρατός μας θα μπορούσαν να αντέξουν στη φοβερή επίθεση των χιτλερικών με τα άρματα μάχης, τα μηχανοκίνητα στρατεύματα και τις εκατοντάδες αεροπλάνα. Σ' αυτές τις τραγικές στιγμές, οι ξενόδουλοι στρατηγοί του δικτάτορα Μεταξά και του βασιλιά Γλίξμπουργκ, ενώ ο στρατός με συγκρατημένη την ανάσα και ματωμένος πολεμούσε, προδίνουν στρατό και λαό και διευκολύνουν την υποδούλωση της χώρας στους Χίτλερ και Μουσολίνι. 

Οι προδότες στρατηγοί Τσολάκογλου, Μπάκος, Δεμέστιχας, Πολύζος και άλλοι, που διηύθυναν τις ελληνικές μεραρχίες στην Ηπειρο, συνθηκολόγησαν. Ανοιξαν τα σύνορα στις στρατιές του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Τα χιτλερικά τανκς προχωρούν χωρίς αντίσταση για να καταλάβουν την Αθήνα, την πρωτεύουσα της Ελλάδας. Οι αγγλικές μεραρχίες του στρατηγού Ουίνστον υποχωρούν χωρίς να δώσουν καμιά μάχη. Το μόνο που ενδιαφέρονται είναι πώς να σώσουν τον εαυτό τους, αδιαφορώντας για την Ελλάδα και το λαό της...

Η χιτλερική αεροπορία βομβαρδίζει το κάτεργο της Ακροναυπλίας. Απ' τις 21 έως τις 25 του Απρίλη 1941 οι δεσμώτες της Ακροναυπλίας περνούν εφιαλτικές μέρες. Επί πέντε μέρες από τις 6 η ώρα το πρωί, μέχρι τις 6 η ώρα το βράδυ χιτλερικά αεροπλάνα τύπου Στούκας βομβαρδίζουν κατά κύματα την Ακροναυπλία και τα αγγλικά καράβια στον Αργολικό Κόλπο.

...Σφυρίζουν τα Στούκας και πέφτουν σαν το χαλάζι οι χιτλερικές βόμβες. Και το βράδυ σαν βασίλευε ο ήλιος, κουρασμένοι και ανάστατοι, πέφταμε να κοιμηθούμε. Πόσο βαρύς ήταν αυτός ο ύπνος! Στα όνειρά μας βλέπαμε, πως μας βομβαρδίζουν τα Στούκας...

Οι χιτλερικοί αεροπόροι βομβάρδιζαν τα αγγλικά καράβια, αλλά είχαν, επίσης, για στόχο τους και την Ακροναυπλία, όπως μας είπαν οι ίδιοι οι Γερμανοί, όταν κατέλαβαν το Ναύπλιο:

-- Ακόμη ζείτε! Ηταν οι πρώτες λέξεις των χιτλερικών αξιωματικών, όταν μπήκαν στην Ακροναυπλία. Εμείς σας ρίξαμε εκατοντάδες βόμβες...

Σωθήκαμε μόνο στην τύχη. Μα και γιατί, όπως ήταν κωνικός ο βράχος της Ακροναυπλίας, οι βόμβες έπεφταν ξυστά και παρασύρονταν στη θάλασσα. Μια δέσμη από βόμβες, που έπεσαν δίπλα στο κτίριο της Ακροναυπλίας, δεν έσκασαν. Ισως κάποιο σαμποτάζ πατριώτη της Γερμανίας να έσωσε τη ζωή εκατοντάδων κρατουμένων.

Ο Οδυσσέας του Νόλαν.

Χαρίτων Χαριτωνίδης 

Μια από τις πιο τολμηρές επιλογές του Νόλαν είναι ο ίδιος ο Οδυσσέας –και δεν είδα να γίνεται κουβέντα για αυτό από τους ομηραμύντορες. 

Όταν έμαθα ότι ο Νόλαν διάλεξε τον Ματ Ντέιμον για Οδυσσέα, απογοητεύτηκα βαθιά. Ο Ματ Ντέιμον είναι «καλό παιδί,» «αγνή καρδιά,» «καθαρό βλέμμα». Πού είναι αεικίνητο μάτι του Οδυσσέα, που σκανάρει και ζυγίζει τα πάντα στο λεπτό; Πού είναι τα σαρκαστικά ζυγωματικά, το μυτερό γενάκι, δηλαδή τα  σ τ ε ρ ε ο τ υ π ι κ ά  χαρακτηριστικά του δαιμόνιου; Διότι όταν βρισκόμαστε στον ομηρικό κόσμο,  ο φ ε ί λ ο υ μ ε  να είμαστε στερεοτυπικοί –ρωτήστε τον Μίλμαν Πάρρυ.

Αυθαιρετεί ο Νόλαν απέναντι στον ήρωα του Ομήρου;

Ύστερα όμως θυμήθηκα ότι την ίδια απογοήτευση ένιωθα με τις απεικονίσεις του Οδυσσέα στα αρχαιοελληνικά αγγεία. Δεν έβλεπα αυτό που φανταζόμουν από τους στίχους  –και το οποίο ενσάρκωσε μια για πάντα ο Κερκ Ντάγκλας σ’ εκείνη την κατά τ’ άλλα μέτρια ταινία. Αντί για «Κερκ Ντάγκλας» έβλεπα έναν μάλλον αγαθό γενειοφόρο.

Και θυμήθηκα κάτι ακόμα, που συνήθως ξεχνάμε. Ο Οδυσσέας του Ομήρου είναι μεν ο «πολύτροπος,» ο «πολυμήχανος,» ο «πολύμητις,» και όλα αυτά τα επίθετα που εξαίρουν την ευφυΐα του…

Κλόουν

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Andrea Zhok - 03/08/2026 - καθώς οι παρατηρήσεις του όπως είναι αντιληπτό ισχύουν και στην Ελλάδα. 

Άλλωστε ο πολυδιαφημισμένος εκσυγχρονισμός δεν είναι παρά η παγκοσμιοποίηση, ο νεοφιλελευθερισμός, ο εξαμερικανισμός.

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Λίγα πράγματα είναι πιο αφόρητα από τους φιλοαμερικανούς ατλαντιστές, δια βίου υποστηρικτές των αρετών της αγοράς, που παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της ιταλικής ταυτότητας.

Η ιταλική ταυτότητα δεν έχει διαλυθεί από τα τζαμιά αλλά από τα McDonald's, τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, το Χόλιγουντ και μια πλημμύρα αμερικανικών πολιτιστικών σκουπιδιών που έχουν εισβάλει σε κάθε νευραλγικό κέντρο του πολιτισμού μας.
Η ιταλική κουλτούρα έχει σφαγιαστεί από εκείνους που προώθησαν την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, κεφαλαίου και εργασίας στο όνομα των χαρών της παγκοσμιοποίησης και των τραπεζικών λογαριασμών.

Ο ιταλικός καθολικισμός δεν στριμώχτηκε από το Ισλάμ, αλλά μάλλον στριμώχτηκε ο ίδιος αποδεχόμενος κάθε είδους ποπ συμβιβασμό και ελπίζοντας να κερδίσει, μέσω του μάρκετινγκ, ένα κομμάτι της «θρησκευτικής αγοράς».

Η ιταλική ταυτότητα έχει κατεδαφιστεί από εκείνους που τη φαντάζονταν όχι ως μια ζωντανή παράδοση που έπρεπε να καλλιεργηθεί, αλλά ως μια «μάρκα» που έπρεπε να πουληθεί, την ετικέτα «Made in Italy», ένα ξεπούλημα από εκφυλισμένα εγγόνια της κληρονομιάς και της φήμης που είχαν κερδίσει οι πρόγονοί τους.
Η ιταλική ταυτότητα έχει απογυμνωθεί από συνθήματα όπως τα «τρία Είναι» του Μπερλουσκόνι (Αγγλικά, Διαδίκτυο, Επιχειρήσεις), ακολουθούμενα από ακόμη χειρότερους μιμητές (Ρέντσι, Τζελμίνι), οι οποίοι δεν μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν τη χώρα ως κάτι άλλο εκτός από μια αποικία των ΗΠΑ.

Η ιταλική ενότητα έχει διαβρωθεί από την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων, από τον νεοφιλελεύθερο ανταγωνισμό σε νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια - οι θεσμοί σήμερα επικεντρώνονται όλο και λιγότερο στην εξυπηρέτηση του πολίτη και όλο και περισσότερο σε διαγωνισμούς για υπουργικά βραβεία.

Η επικράτηση του ανταγωνισμού έναντι της συνεργασίας, τόσο μεταξύ όσο και εντός των θεσμών, έχει μετατοπίσει τεράστιους πόρους από την «εξυπηρέτηση των πολιτών» στο «να είναι ελκυστικός», από το «να τα πάει καλά» στο «να φαίνεται κουλ».

Γιατί η Σουηδία επιστρέφει στα βιβλία και στη γραφή με μολύβι

Κι ενώ στην Γερμανία σύμφωνα με τον Κώστα Κουτσουρέλη: 

«Δέκα χρόνια τώρα παρατηρούμε ραγδαία πτώση στις μαθητικές επιδόσεις. Ταυτόχρονα, επιδεινώνεται η ψυχοκοινωνική κατάσταση πολλών παιδιών και εφήβων. Η κατάθλιψη και η απομόνωση αυξάνονται, όπως και ο αριθμός των αυτοκτονιών. Σε αυτά προστίθενται προβλήματα υγείας, όπως το υπερβολικό βάρος. Πρακτικά, όλοι οι εμπειρικά μετρήσιμοι δείκτες παρουσιάζουν πτωτική τάση. Όταν πια περισσότερο από το ένα τρίτο των παιδιών δεν ανταποκρίνεται στα ελάχιστα απαιτούμενα στην αριθμητική, την ανάγνωση και τη γραφή, δεν μιλάμε πλέον για μικρά προβλήματα. Αυτό έχει άμεσες συνέπειες για την εκπαίδευση, την αγορά εργασίας και την κοινωνία. Γι’ αυτό θεωρώ ότι ο όρος "εκπαιδευτική κατάσταση ανάγκης" είναι κατάλληλος.»

Αυτά συμβαίνουν στη Γερμανία, υποστηρίζει σε σημερινή συνέντευξή του στην εφημερίδα Die Welt ο Κλάους Τσίρερ, καθηγητής της παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο του Άουγκσμπουργκ. Σε τρεις παράγοντες αποδίδει την κρίση: τη μετανάστευση, την ψηφιοποίηση και τον ιδεολογικό εξισωτισμό που οδηγεί στην καθολική πτώση του μορφωτικού επιπέδου. 

Και επισημαίνει το παράδοξο: ενώ όλα τα στοιχεία μαρτυρούν τη ραγδαία υποχώρηση, οι βαθμοί στα σχολεία, όπως φαίνεται στα απολυτήρια, τραβούν την ανηφόρα.

ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΓΑΡΤΑΝΗ

27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026

Μετά από δύο δεκαετίες επενδύσεων στην ψηφιακή μάθηση, η σκανδιναβική χώρα περιορίζει τις οθόνες στις μικρές ηλικίες.

Για περισσότερα από 20 χρόνια η Σουηδία παρουσιαζόταν ως το πρότυπο της ψηφιακής εκπαίδευσης στην Ευρώπη. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα αντικαθιστούσαν σταδιακά τα παραδοσιακά βιβλία με φορητούς υπολογιστές και tablets, ενώ αρκετοί δήμοι υιοθέτησαν το μοντέλο «μία συσκευή για κάθε μαθητή». Σήμερα, όμως, η ίδια χώρα επιχειρεί μια θεαματική αναστροφή, επαναφέροντας στο επίκεντρο της σχολικής τάξης το χαρτί, το βιβλίο και τη χειρόγραφη γραφή.

Ερευνητές υποστηρίζουν ότι η χειρόγραφη γραφή ενεργοποιεί ταυτόχρονα περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την όραση, τον κινητικό συντονισμό, τη γλώσσα και τη μνήμη.

Η αλλαγή δεν είναι συμβολική, ούτε περιορίζεται σε μεμονωμένες πρωτοβουλίες. Η σουηδική κυβέρνηση ανακοίνωσε χρηματοδότηση ύψους 685 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών για την αγορά νέων σχολικών βιβλίων μέσα στο 2023, ενώ προέβλεψε επιπλέον 500 εκατομμύρια κορώνες ετησίως για τα επόμενα χρόνια, ώστε κάθε μαθητής να έχει πρόσβαση σε έντυπο εκπαιδευτικό υλικό. Το υπουργείο Παιδείας της Σουηδίας, επίσης, έχει ξεκαθαρίσει ότι τα παιδιά ηλικίας ως 6 ετών θα πρέπει να χρησιμοποιούν ελάχιστα ή και καθόλου ψηφιακές συσκευές κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας.

Ανησυχία για τα μαθησιακά αποτελέσματα

Στη διεθνή έρευνα PIRLS, που αξιολογεί κάθε πέντε χρόνια την αναγνωστική ικανότητα μαθητών της Δ΄ Δημοτικού, η Σουηδία υποχώρησε από τις 555 μονάδες το 2016 στις 544 το 2021. Παρότι η επίδοση εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω από τον διεθνή μέσο όρο των 500 μονάδων, η πτώση θεωρήθηκε αρκετά σημαντική, ώστε να προκαλέσει δημόσιο διάλογο για τις εκπαιδευτικές επιλογές της τελευταίας δεκαετίας. Η εικόνα δεν περιορίζεται μόνο στις διεθνείς εξετάσεις. Σουηδοί εκπαιδευτικοί ανέφεραν ότι ολοένα περισσότεροι μαθητές δυσκολεύονται να διαβάσουν μεγάλα κείμενα χωρίς διακοπές, ενώ η συγκέντρωση μειώνεται αισθητά όταν η μάθηση πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσω μιας οθόνης, είτε αυτή είναι ο προσωπικός υπολογιστής των παιδιών, είτε ένα tablet, είτε ακόμα και ο διαδραστικός πίνακας που βρίσκεται σε κάθε αίθουσα. Το φαινόμενο έγινε ακόμη πιο έντονο μετά την πανδημία, όταν εκατομμύρια ώρες διδασκαλίας σε ολόκληρο τον κόσμο μεταφέρθηκαν προσωρινά στο διαδίκτυο.

Απάντηση στην Δόμνα Μιχαηλίδου. Η πυρηνική οικογένεια πρέπει να είναι πενταμελής. Η ώρα της κοινωνιολογίας.

Δρ Ηλίας Φιλιππίδης

Πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός, συγγραφέας. 

Η ιατρική επιστήμη είναι επιστήμη σκοπού. Δηλαδή έχει ως αποστολή την προστασία της υγείας των έμβιων όντων και κυρίως του ανθρώπου. Με αυτή την έννοια δεν περιορίζεται στην διάγνωση των παθογόνων καταστάσεων, αλλά καταλήγει σε συγκεκριμένες συστάσεις (π.χ. φαρμακολογικές) για την αντιμετώπισή τους και την αποκατάσταση της υγείας των έμβιων όντων. Η ζωή υπάρχει μέσω της υγείας.

Κατ’ αντίστοιχο τρόπο η κοινωνιολογία ιδρύθηκε ως επιστήμη, για να φροντίζει τις συλλογικές υποστάσεις του ανθρώπου που είναι οι ανθρώπινες κοινωνίες. Το έργο της κοινωνιολογίας είναι πολύ δυσκολότερο από αυτό της ιατρικής, διότι:

α. για την ιατρική επιστήμη, μπορεί οι ασθένειες να είναι διάφορες, αλλά η βιολογική δομή του ανθρώπου είναι δεδομένη, επομένως δεδομένη είναι και η κατάσταση της υγείας του. Αντιθέτως στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν υπάρχει η έννοια της πρότυπης συλλογικής υγείας και γι΄ αυτό οι κοινωνίες μπορούν να διαφέρουν όχι μόνο ως προς τα προβλήματά τους, αλλά και ως προς τις λύσεις που μπορούν να βρίσκουν ακόμη και για τα ίδια προβλήματα.

β. στις ανθρώπινες κοινωνίες η έννοια της ορθότητας δεν έχει πάντα αντικειμενικό  και λογικό χαρακτήρα, αλλά επηρεάζεται έντονα από τις διάφορες ιδεολογίες.

Δύο είναι οι ισχυρότερες ιδεολογικές προτάσεις της εποχής μας: ο οικονομικός φιλευθερισμός και η woke agenda. 

To κοινό τους σημείο είναι, ότι επενδύουν στον ατομοκεντρισμό και ότι αποβλέπουν στην διάλυση κάθε έννοιας και θεσμού συλλογικής ταυτότητας, με ιστορικές ρίζες. Επομένως οι μεγάλοι τους εχθροί είναι οι έννοιες του έθνους και της οικογένειας.

Όργιο μυστικής διπλωματίας μεταξύ «Κοινωνίας των Πολιτών» και Ολγκίν

Για «εξελικτική λύση» με «δόλωμα» την Αμμόχωστο, αντάλλαγμα την Τύμπου και μορφή κυριαρχίας στη λογική: «Έδαφος έναντι αναγνώρισης»

Κυριακη 26 Ιουλ 2026

Γιάννος Χαραλαμπίδης

Στις 27 του μήνα αναμένεται να φτάσει στην Κύπρο ο ΓΓ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, με το παρασκήνιο να έχει πάρει φωτιά το προηγούμενο διάστημα. Στο επίκεντρο βρίσκονταν και βρίσκονται οι πληροφορίες περί εγγράφων, που προβλέπουν «εξελικτική - εν δυνάμει λύση», η οποία θα προβλέπει επιστροφή, για παράδειγμα, της Αμμοχώστου ή/και της Μόρφου με ανταλλάγματα τη λειτουργία του Αεροδρομίου της Τύμπου και την εκ των πραγμάτων δημιουργία ενός μοντέλου Ταϊβάν, εάν, κυρίως, δεν βρεθεί διευθέτηση του Κυπριακού.

Αμιγώς… Ανάν

Επί τη βάσει έγκυρων πληροφοριών από διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων κυβερνητικές και κομματικές, η «Σ» φέρνει στο φως το παρασκήνιο μιας παράλληλης - μυστικής, έναντι αυτής του Προέδρου Χριστοδουλίδη, διπλωματικής διαδικασίας με πρωταγωνιστές τη λεγόμενη «Κοινωνία των Πολιτών», η οποία έχει άμεση επαφή με την απεσταλμένη του ΟΗΕ στο Κυπριακό, Μαρία Άνχελα Ολγκίν. Η «Κοινωνία των Πολιτών», που διενεργεί στο παρασκήνιο παράλληλες επαφές με την κ. Ολιγκίν - την οποία τροφοδοτεί με «ιδέες» - αποτελείται αμιγώς από υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν. Κάποιοι εξ αυτών είχαν, μάλιστα, πολιτειακά αξιώματα. Πρόκειται για την Οργάνωση «Απόφαση Ειρήνης», με μέλη Ελληνοκυπρίους, που συστάθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2019, και τη δικοινοτική CPDC (Cyprus Peace and Dialogue Centre Limited), η οποία ιδρύθηκε στις 22 Ιουλίου του 2022, αποτελούμενη από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, μεταξύ αυτών και ο γνωστός δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης.

Πρωταγωνιστές και χρηματοδότηση

Στις 31 Ιανουαρίου του 2024 οι δυο Οργανώσεις «ένωσαν δυνάμεις» και στις 29 Ιανουαρίου εμφάνισαν ενώπιον της κ. Ολγκίν προτάσεις επί του Κυπριακού. Οι ίδιοι, μάλιστα, θέλουν να φέρουν τον τίτλο: «Ουδέτεροι Διαμεσολαβητές». Χρηματοδοτούνται, δε, επί τη βάσει προγραμμάτων που λαμβάνει η «Cyprus Peace and Dialogue Centre Limited» από προγράμματα της ΕΕ, της Υπάτης Αρμοστείας του Ην. Βασιλείου και των Ην. Εθνών. Πρωταγωνιστές της δικοινοτικής - (δικέφαλης) - «Κοινωνίας των Πολιτών» είναι, μεταξύ άλλων, ο κ. Οζντίλ Ναμί (κεντρικός δρών), στενός συνεργάτης του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και του Μουσταφά Ακιντζί στις συνομιλίες από το 2008 ως το 2017, και οι πρώην Υπουργοί Εξωτερικών της Κύπρου, Ιωάννης Κασουλίδης και Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, καθώς και η πρώην Επίτροπος Ανδρούλα Βασιλείου. Και οι τέσσερεις είναι γνωστό ότι, ακόμη και σήμερα, αποτελούν υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν ή/και παραλλαγών του, της επιστροφής στο Κραν Μοντανά και της υπογραφής «στρατηγικής συμφωνίας», που θα κλειδώνει τις συγκλίσεις, οι οποίες ουδόλως γνωρίζει ακόμη ο απλός πολίτης επισήμως τι προνοούν επακριβώς.

Η μετανάστευση ως μη συμβατικό όπλο πολέμου με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις

Gennaro Scala - 31 Ιουλίου 2026

Πηγή: Τζενάρο Σκάλα

Δεν μπορώ να κατονομάσω κανέναν Ευρωπαίο μελετητή που να έχει ορίσει τη φύση της μετανάστευσης στην Ευρώπη με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον Κρίστοφερ Κάλντγουελ: «η μετανάστευση είναι αμερικανοποίηση» (Europe's Last Revolution: Immigration, Islam, and the West). Είναι ένας κανόνας που έχει αποδειχθεί σε άλλες περιπτώσεις: παρά τη διαλεκτική του Χεγκελιανού αφέντη-σκλάβου, η γνώση είναι χρήσιμη για τις άρχουσες τάξεις και γι' αυτό οι αμερικανικοί πολιτιστικοί και ακαδημαϊκοί κύκλοι συνήθως παράγουν μελέτες που είναι πιο ρεαλιστικές και χρήσιμες για την κατανόηση πολιτικών, κοινωνικών και ιστορικών φαινομένων από εκείνες που παράγονται στην Ευρώπη.

Γιατί ο Κάλντγουελ γράφει αυτό που λίγοι Ευρωπαίοι συγγραφείς θα ονειρεύονταν; Δεν μπορώ να πω ακριβώς, αλλά είναι πιθανό ότι μια συγκεκριμένη συντηρητική δεξιά, στην οποία ο Κάλντγουελ ανήκει ιδεολογικά (ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου του, δανεισμένος από το βιβλίο του Μπερκ για τη Γαλλική Επανάσταση, δεν είναι τυχαίος) αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο για τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες μιας καταστροφής των κοινωνικών δομών των κύριων ευρωπαϊκών εθνών, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της «τελευταίας επανάστασης». Ίσως ορισμένοι Αμερικανοί συντηρητικοί θα ήθελαν αντ' αυτού η Ευρώπη να συνεργαστεί ενεργά με το ηγεμονικό σχέδιο των ΗΠΑ, ή να αντιλαμβάνονται την Ευρώπη ως ένα κομμάτι της Δυτικής «αυτοκρατορίας», η κατεδάφιση του οποίου θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την «αυτοκρατορία».
Όποιες και αν είναι οι ιδεολογικές αναφορές του Caldwell και όποια και αν είναι τα πολιτικά του κίνητρα, συμφωνώ με τον Perry Anderson (έναν μαρξιστή μελετητή): είναι ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία για τη μετανάστευση στην Ευρώπη. Το έχω συζητήσει και αλλού, αλλά σε αυτή την περίπτωση μας ενδιαφέρει το εξής ερώτημα:

Αν η μετανάστευση ήταν απαραίτητη τη δεκαετία του 1960 λόγω έλλειψης εργατικού δυναμικού, γιατί συνέχισε να είναι και μετά τη δεκαετία του 1980, όταν η Ευρώπη αντιμετώπισε εκτεταμένη ανεργία; […] Είτε υπήρχε κάποια κρυφή ατζέντα είτε ήταν απλή αμέλεια, το γεγονός παραμένει ότι η ροή συνεχίστηκε αμείωτη.

Σισύφειο Μαρτύριο οι «Εγγυήσεις»...

«ΜΗΔΕΝ Εγγυήσεις και Μηδέν Στρατεύματα και Ένα Κανονικό Κράτος», είχε νομίσει πως παρ’ ολίγον να επιτύγχανε το 2017 ο Γ.Γρ. του ΟΗΕ Γκουτέρες στην περιώνυμη διάσκεψη «5+1» του Κραν Μοντάνα για το Κυπριακό, όπου όμως εν τέλει τον... «άφησε στα κρύα του λουτρού» ο Τούρκος υπ.Εξ. Τσαβούσογλου

Κυριακη 02 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΣΙΣΥΦΟΣ στη μυθολογία ήταν ο τιμωρημένος απ’ τον Δία να σπρώχνει ανεβάζοντας έναν τεράστιο βράχο στο βουνό και κάθε που πλησίαζε στην κορφή ο βράχος κατρακυλούσε πίσω, ώστε ο καταδικασμένος να τον ξανανεβάζει και να του πέφτει αιωνίως. Σαν σε Συσίφειο Μαρτύριο καταδικάστηκε εκ γενετής η Κυπριακή Δημοκρατία του 1960 απ’ τις δολιουργημένες των Βρετανών θνησιγενείς Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου 1959, μ’ έκτοτε βράχο (βραχνά και βρόχο) τις περιβόητες «Εγγυήσεις» και το θανατηφόρο «Εγγυητικό Δικαίωμα Επέμβασης» της Τουρκίας.

ΕΝΟΨΕΙ καθόδου του Γ.Γρ. του ΟΗΕ Γκουτέρες στην Λευκωσία, 27-29.7.2026, την παρελθούσα Κυριακή, η «Καθημερινή» των Αθηνών δημοσίευσε συνέντευξη τής Αμερικανίδας Τζέιν Χολ Λουτ, η οποία είχε υπηρετήσει 2018-2023 ως απεσταλμένη του Γκουτέρες για το Κυπριακό. Eξ αρμοδιοτήτων της και ως πρώην υψηλή αξιωματούχος των ΗΠΑ, όπως λέει η ίδια, μελέτησε το Κυπριακό κι όσα αφορούσαν Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρο. Στη συνέντευξή της στον Αθ. Κατσικίδη της «Κ», είπε και το εξής:

«Η Τουρκία είναι εγγυήτρια δύναμη. Καμία χώρα του μεγέθους και της στρατηγικής σημασίας της Τουρκίας δεν παραιτείται οικειοθελώς από τη στρατιωτική της επιρροή. Ζητήματα όπως οι εγγυήσεις ασφαλείας συνεπάγονται πάντα αμοιβαίες παραχωρήσεις»...

ΣΥΝΕΠΕΣΕ η ίδια εφημερίδα να δημοσιεύσει κι ένα 80σέλιδο ένθετο: «Κυπριακό 1963-1967, Άκρως Απόρρητον - Το αρχείο του Έλληνα πρέσβη στις ΗΠΑ Αλέξανδρου Μάτσα». Αναφέρεται στις διεργασίες στην Ουάσιγκτον, Ιανουάριο 1964, αμέσως μετά την εκτόξευση από 21.12.1963 της ένοπλης Τουρκανταρσίας της ΤΜΤ στην Κύπρο, την απειλή της Τουρκίας για επέμβαση και τον κίνδυνο πολέμου Ελλάδος - Τουρκίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον, τότε, ανέθεσε τους χειρισμούς στον υφ.Εξ. Τζορτζ Μπολ. Εκείνος σχεδίασε τάχιστη αποστολή ειρηνευτικής δύναμης 10.000 ανδρών (1.200 Αμερικανών, 4.000 Βρετανών και 4.800 από άλλες ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ) για τρεις μήνες, «κατά τους οποίους θα έπρεπε οι εγγυήτριες δυνάμεις να συμφωνήσουν ότι δεν θα έκαναν χρήση του δικαιώματος επέμβασης που τους εξασφάλιζε η Συνθήκη Εγγυήσεως [του 1960]» κ.ο.κ... Ο Μπολ ευθύς ενημέρωσε στην Ουάσιγκτον τους πρέσβεις Τουργκούτ Μενεμετζίογλου της Τουρκίας κι Αλέξανδρο Μάτσα της Ελλάδος. Στην απόρρητη αναφορά του προς Αθήνα, ο Έλλην πρέσβυς έγραψε και τα εξής:

Ο νέος Τρωγλοδυτισμός κι η λήθη του «μεγάλου έξω»

Τίτος Χριστοδούλου

Ο τελευταίος των Μοϊκανών; Περίπου. Όταν ο Ishi, ο μόνος επιζών της ινδιάνικης φυλής των Γιάχι της Βορείου Αμερικής άφησε εδώ κι έναν αιώνα τα βουνά της Καλιφόρνια για να γίνει αντικείμενο μελέτης των πανεπιστημιακών ανθρωπολόγων κι εθνολόγων, διεσφάλιζε και την επίζηλη θέση στους αμερικανικούς θρύλους ως ο τελευταίος των νομάδων τροφοσυλλεκτών της κατακτημένης από τη δυτική απληστία αμερικανικής ηπείρου.


Ταυτόχρονα, έδινε και ευπρόσδεκτη αφορμή για μια σοβαρή πολιτισμική και φιλοσοφική αυτοεξέταση στους στρογγυλοκαθισμένους αστούς του πολιτισμένου μας σύγχρονου κόσμου. Κι όταν η βιογράφος του, Theodora Kroeber, στο πνεύμα του Φροϋδικού "ο πολιτισμός κι οι αντιρρήσεις του", τον ρώτησε για την εντύπωσή του για τον προβληματισμένο και προβληματικό μας κόσμο, ο Ishi "είχε την απάντηση έτοιμη... φταίει ο υπερβολικός χρόνος που οι σύγχρονοι περνούμε μέσα σε σπίτια".

"Δεν ανήκε στη φύση του ανθρώπου να περνά τόσον καιρό κλεισμένος σε κτήρια", αποφάνθηκε με φιλοσοφική βεβαιότητα ο Ινδιάνος.

Αυτά, πριν από 100 χρόνια. Τα πράγματα είναι εμφανώς χειρότερα, τώρα. Δεν κερδίζουμε τίποτα αν στοιχηματίσουμε ότι διαβάζετε τις γραμμές αυτές κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, όπως άλλωστε κάνετε για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σας, κολλημένος σε κάποια χαρτιά ή σε μια οθόνη, σκαλίζοντας σύμβολα κι όποια ορνιθοσκαλίσματα, ή, οι "φτασμένοι" από σας, σε κάποια meeting σε λαμπρά φωτισμένες αίθουσες συμβουλίων.

«Είμαστε η Μεγάλη Ελλάδα»

Τα δύο συνθήματα που δονούν το γήπεδο «Ezio Scida» είναι το «Salutate la magna Grecia» («Υποκλιθείτε στη Μεγάλη Ελλάδα») και το «Noi siamo la Magna Grecia» («Είμαστε η Μεγάλη Ελλάδα»)

«Βαθιά υπόκλιση στη Μεγάλη Ελλάδα»: Η ιταλική ομάδα με τους φιλάθλους που τραγουδούν… ελληνικά

Όσα εισιτήρια κόβουν μαζί οι μικρές ομάδες της φετινής μεγάλης κατηγορίας ποδοσφαίρου στην χώρα μας, τόσα κόβει μια μικρή ομάδα της Ιταλίας με βαθιά Ελληνική καταγωγή.

Ένας Έλληνας ταξιδιώτης δεν θα ήταν πιθανότατα σε κανένα «πετάλο» ξένης ποδοσφαιρικής ομάδας πιο καλοδεχούμενος απ’ ότι σε αυτό της Κροτόνε. Ο σύλλογος της Καλαβρίας εδρεύει στην ομώνυμη πόλη, που εντάσσεται στο σύνολο της επικράτειας των διάφορων αρχαίων ελληνικών αποικιών στη Σικελία και τη νότια Ιταλία. Το Κροτόνε είναι μάλιστα μία πόλη – ορόσημο της περίφημης Μεγάλης Ελλάδας, καθώς εκεί εγκαταστάθηκε και ίδρυσε τη σχολή του ο Πυθαγόρας στα 530 π.Χ. Το παρατσούκλι της FC Crotone είναι άλλωστε «Pitagorici», προς τιμήν του σπουδαίου Έλληνας φιλόσοφου και μαθηματικού!

Created with GIMP

Το Κροτόνε βρίσκεται στη βάση της ιταλικής μπότας και ιδρύθηκε περίπου στα 710 π.Χ. από Αχαιούς μετανάστες. Είναι χτισμένη στο Ιόνιο Πέλαγος, στις εκβολές του ποταμού Αισάρου, και το αρχικό όνομα της ήταν Κρότωνας. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν γνωστή ως Cotrone, μέχρι το 1928 όταν άλλαξε και πήρε το σημερινό όνομα. Το 1994 έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας του Κροτόνε και σύμφωνα με την απογραφή του Ιουλίου 2007, ο πληθυσμός της ήταν 61.000 κάτοικοι.

«ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ» από Τοντ Χάγιεν

Εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στην επιστήμη, αλλά αυτή δεν μπορεί καν να προβλέψει τον καιρό. Ένα ταξίδι μέσα από ψευδαισθήσεις ελέγχου και παλιά δελτία καιρού.

 

 ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Τοντ Χάγιεν

«Πίστεψε στην επιστήμη. Τελεία και παύλα».

Αυτό είναι το μότο του σύγχρονου κόσμου, όπου η λατρεία της επιστήμης έχει αντικαταστήσει σχεδόν κάθε άλλη μορφή πνευματικής ή διανοητικής εξουσίας. Αλλά τι συμβαίνει όταν η ίδια η επιστήμη, που αυτοαποκαλείται παντοδύναμη, σκοντάφτει στην πρόβλεψη κάτι τόσο φαινομενικά απλού όσο... ο καιρός; Σε αυτό το άρθρο, ο Τοντ Χάγιεν μας οδηγεί σε μια διαυγή και προκλητική σκέψη σχετικά με τη σχέση μας με την επιστήμη: γιατί είμαστε τόσο πρόθυμοι να της παραδώσουμε τα κλειδιά της ζωής μας - ακόμα και όταν οι αποτυχίες της είναι καθημερινές, εμφανείς και συστηματικές; Από την αποτυχία να θεραπεύσει τον καρκίνο μέχρι την αποτυχία να σταματήσει απλούς ιούς, ο Χάγιεν αμφισβητεί την τυφλή πίστη στην επιστήμη, ξεκινώντας από μια παιδική ανάμνηση: την απογοήτευση και τη γοητεία ενός παιδιού που ανακαλύπτει ότι η «πρόβλεψη του καιρού» είναι πιο δύσκολη από ό,τι θέλουμε να παραδεχτούμε. Ίσως η αληθινή πρόβλεψη, σήμερα, είναι αυτή της αυξανόμενης ανάγκης για κριτική σκέψη. (fdb)


Και υποτίθεται ότι πρέπει να πιστεύουμε στην επιστήμη χωρίς αμφιβολία. Πρέπει να εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στα χέρια της παντοδύναμης επιστήμης, όταν αυτή δεν μπορεί καν να προβλέψει τον καιρό με καμία πραγματική πιθανότητα;

Ούτε μπορεί να θεραπεύσει τον καρκίνο, ο οποίος στον σημερινό κόσμο της εξαιρετικά πολύπλοκης επιστημονικής επίγνωσης μοιάζει με έναν μάλλον απλό βιολογικό μηχανισμό.

Ούτε μπορεί να καταπολεμήσει μερικούς από τους απλούστερους μικροοργανισμούς που επιτίθενται στο ανθρώπινο σώμα (ή έτσι λένε). Τι άλλο δεν μπορεί να κάνει η επιστήμη; Και τι άλλο δεν έχει καταλάβει ακόμα; Έχετε όλη μέρα (ή όλη εβδομάδα) να το ακούσετε; Εγώ όχι.

Ας επιστρέψουμε στον καιρό.

Όταν ήμουν δέκα χρονών, με γοήτευε ο καιρός. Την προηγούμενη χρονιά, η οικογένειά μου είχε επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφού είχε ζήσει στο Πουέρτο Ρίκο για τέσσερα χρόνια. Το κλίμα σε αυτό το τροπικό νησί ήταν μάλλον μουντό, οπότε ήμουν ενθουσιασμένος που ζούσα κάπου με ευμετάβλητο καιρό.

Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος που έβλεπα χιόνι μετά από τέσσερα χρόνια στέρησης που δεν μπορούσα να δω καθαρά. Παρακολούθησα την πρόγνωση του καιρού με την ίδια προσοχή που ο μπαμπάς Γουόρμπακς παρακολουθούσε τα γραφήματα του χρηματιστηρίου. Σύντομα ανακάλυψα, ωστόσο, ότι ο πιο αξιόπιστος τρόπος για να «προβλέψεις» τον καιρό ήταν να τον ανακοινώσεις όπως ακριβώς συνέβαινε. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι «πρόβλεψη», αλλά τουλάχιστον ήταν αρκετά ακριβές.

Σήμερα, μετά από 60 χρόνια τεχνολογικής προόδου, δεν μπορούμε ακόμη να προβλέψουμε τον καιρό με καμία ακρίβεια. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι η κατάσταση είναι χειρότερη από ό,τι ήταν τη δεκαετία του 1960. Νομίζω ότι βασιζόμαστε υπερβολικά στην τεχνολογία, τους αλγόριθμους και τους υπολογιστές που τρέχουν πιο γρήγορα από το φως. Αν όλη αυτή η τεχνολογία και η επιστημονική δημοσιότητα λένε ότι θα βρέξει, τότε, Θεέ μου, θα βρέξει, ακόμα κι αν δεν βρέξει.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα με μια πρόγνωση για μηδενική βροχή, αλλά αντίθετα έβρεχε. Είναι αστείο πώς, όταν συμβαίνει, προσαρμόζουν την πρόγνωση. Χθες το βράδυ, ώρες πριν από τη βροχή, έλεγε «μηδενική πιθανότητα βροχόπτωσης». Σήμερα το πρωί, ενώ βρέχει, έλεγε «95% πιθανότητα βροχής» (δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνει η πιθανότητα 5%, ίσως απλώς για να καλύψουν τις πλάτες τους). Φαίνεται ότι η μετεωρολογική υπηρεσία έχει καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα κι εγώ όταν ήμουν δέκα χρονών: είναι πιο ακριβές να «προβλέπει κανείς τον καιρό» όταν συμβαίνει.

Όταν ήμουν στο λύκειο (επίσης πριν από αρκετές εκατοντάδες χρόνια), διάβασα ένα βιβλίο για τη Θεωρία του Χάους. (1) Ήταν πιθανώς ένα από τα πρώτα βιβλία για το θέμα, καθώς ήταν πολύ δημοφιλές στους επιστημονικούς κύκλους. (Τώρα μπορείτε να δείτε πόσο σπασίκλας ήμουν. Το να είσαι αντιδημοφιλής και μη ελκυστικός στα 17 έχει τα πλεονεκτήματά του.)


Συντακτικό σημείωμα


Η ανάπτυξη της Θεωρίας του Χάους αποδίδεται στον Έντουαρντ Λόρεντζ, ο οποίος ανακάλυψε τις αρχές της ενώ εργαζόταν στην πρόγνωση καιρού το 1961. Αριθμοί. Αυτό το βιβλίο μου άνοιξε τα μάτια σε πολλά πράγματα και συχνά αναρωτιέμαι γιατί η μετεωρολογία συνέχισε να αποτελεί επιστημονική προσπάθεια αφότου ο Δρ. Λόρεντζ διέψευσε την αλήθεια, ουσιαστικά δηλώνοντας ότι ο καιρός είναι απρόβλεπτος (όπως πάντα θα ήταν). Είναι ο ίδιος άνθρωπος που εφηύρε το Φαινόμενο της Πεταλούδας, υποθέτοντας ότι το φτερούγισμα των φτερών μιας πεταλούδας στην Κίνα θα μπορούσε να επηρεάσει τον καιρό στο Ντε Μόιν. (Όπως όλοι οι καλοί επιστήμονες θα έπρεπε να γνωρίζουν, έχουν διεξάγει πειράματα πάνω σε αυτή τη θεωρία;)

Το Ημερολόγιο του Γέρου ΑγρότηΕίναι αυτό απλώς ένα ακόμη άρθρο που επικρίνει την επιστήμη; Όχι, δεν νομίζω, αν και φαίνεται ότι έχω δεχτεί μια σειρά από προσβολές κατά της επιστήμης τους τελευταίους δύο μήνες. Δεν είναι η επιστήμη που μου δημιουργεί πρόβλημα, αλλά η εμμονή μας με αυτήν και η εξάρτησή μας από αυτήν. Και με αυτή την εμμονή έρχεται η απόρριψη οποιασδήποτε άλλης «αξιολόγησης της φύσης» - όπως η κοινή λογική, η διαίσθηση και, στην περίπτωση της πρόγνωσης καιρού, οι μαλλιαρές κάμπιες και τα αμφίβολα γόνατα.


Αναρωτιέμαι επίσης πόσο «ενημερωμένη κοινή λογική και διαίσθηση» χάνονται λόγω αυτής της 100% εξάρτησης από την τεχνολογία για να μας λέει πράγματα για τη φύση. Δεν αστειευόμουν όταν είπα, «Αν οι υπολογιστές λένε ότι θα βρέξει, τότε, Θεέ μου, θα βρέξει καταρρακτωδώς!»

Φυσικά, δεν έχω καμία απόδειξη ότι κάποιος μετεωρολόγος το έχει πει ποτέ αυτό, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι βασίζονται τόσο πολύ στις μετεωρολογικές προβλέψεις που δεν το προσέχουν καν όταν αυτό που προβλέπουν δεν συμβαίνει. «Η πρόγνωση έλεγε βροχή σήμερα, οπότε ακυρώσαμε το πικνίκ » , απαντά ο φίλος σας. «Έβρεχε;» Και εσείς απαντάτε, «Δεν ξέρω, εσείς;»


Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, όταν περνούσα τη «φάση του καιρού», αναρωτιόμουν αν οι θεοί της επιστήμης, επιφορτισμένοι με την πρόβλεψη του καιρού για την επόμενη μέρα ή την επόμενη εβδομάδα, εξέταζαν όντως γραφήματα, μοντέλα, θερμοκρασίες, βαρομετρικές πιέσεις και σχηματισμούς νεφών και στη συνέχεια «έβγαζαν ένα συμπέρασμα» με βάση αντικειμενικές πληροφορίες. Τα συμπεράσματα, ωστόσο, ήταν πιο υποκειμενικά, προϊόν ανθρώπινης ανάλυσης.

Όπως έκαναν κάποτε οι γιατροί όταν κατέστρωναν ένα σχέδιο θεραπείας για τους ασθενείς τους. Κανένας υπολογιστής δεν τους «έλεγε» τι να κάνουν. Κανένας υπολογιστής δεν «προέβλεπε» τον καιρό. Οι άνθρωποι το έκαναν αυτό. Ναι, άνθρωποι με επιστημονική γνώση που τους έκανε πιο πιθανό να προβλέψουν σωστά. Αλλά παρόλα αυτά, άνθρωποι.

Αυτή είναι μια σημαντική παράμετρος. Η χρήση της τεχνολογίας για την επεξεργασία πληροφοριών δεν είναι κακό πράγμα, αρκεί να αποτελεί απλώς μια «βοήθεια». Η απόφαση ή το συμπέρασμα εξακολουθεί να ανήκει στον άνθρωπο, ο οποίος εξετάζει τις πληροφορίες που παρέχει η τεχνολογία και καταλήγει στα δικά του συμπεράσματα. Αναρωτιέμαι αν αυτό το φαινόμενο έχει εξαφανιστεί ή τουλάχιστον εξαφανίζεται.

Φυσικά, υπάρχουν και οι μαλλιαρές κάμπιες. Αυτός ο τρόπος πρόβλεψης του καιρού έχει επίσης επιστημονική βάση. Δεν είμαι σίγουρος πώς καταφέρνει το Αγροτικό Ημερολόγιο να κάνει τις προβλέψεις του, αλλά από την άλλη πλευρά, πιθανότατα βασίζεται περισσότερο στη φύση παρά στους υπολογιστές.

Πρέπει να πω ότι με εκπλήσσει λίγο το γεγονός ότι η πρόγνωση καιρού δεν είναι η απλούστερη επιστημονική διαδικασία στις μέρες μας, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος του καιρού είναι ούτως ή άλλως τεχνητό. Έτσι, ίσως να νομίζετε ότι είναι εξίσου εύκολο να μας πείτε τι θα συμβεί στην ατμόσφαιρα όσο και να μας πείτε τι θα φάμε αύριο, αν ο σεφ έχει μια συνταγή να ακολουθήσει. «Σκεφτόμαστε να σας μαγειρέψουμε μια ωραία χιονοθύελλα αύριο! Εσείς τι λέτε;!» Φυσικά, η μετεωρολογική μηχανική πιθανότατα προορίζεται για μεγάλα γεγονότα, όπως εκατομμύρια στρέμματα δασικής πυρκαγιάς ή μεγάλος αριθμός σπιτιών που πλημμυρίζουν, αφήνοντας τους κατοίκους τους άστεγους. Δεν θα θέλαμε να σπαταλήσουμε πολύτιμους και ακριβούς πόρους δημιουργώντας ωραίο καιρό για τον αγώνα μπέιζμπολ του Jimmy's Little League. Απολύτως όχι.

Και φυσικά, αυτά τα σημαντικά γεγονότα που απαιτούν χειραγώγηση του καιρού δεν είναι κάτι που θα ήθελαν να προβλέψουν, για να ενημερώσουν τους πάντες για τις δυνατότητές τους. Επιπλέον, αυτό θα κατέστρεφε το στοιχείο του αιφνιδιασμού, το οποίο είναι αρκετά σημαντικό, νομίζω.

Μην μου λέτε λοιπόν πόσο σπουδαία είναι η επιστήμη μέχρι να μπορέσει να χειριστεί μερικά από αυτά τα πραγματικά απλά πράγματα, όπως την πρόβλεψη του καιρού, τη θεραπεία του καρκίνου ή το να κάνει τα σκυλιά να ζήσουν μέχρι τα 80. Ας λύσει πρώτα η επιστήμη μερικά από τα πραγματικά σημαντικά πράγματα. Τότε, και μόνο τότε, μπορώ να αρχίσω να τη βλέπω τόσο υπέροχη όσο φαίνεται να πιστεύουν όλοι τώρα.

Τοντ Χάγιεν

«ΠΡΟΒΛΕΨΤΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ» - Inchiostronero

ΠΗΓΗ:
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ήττα των ιδεών 1 Του Marcello Venziani

Η ήττα των ιδεών 1

Του Marcello Venziani

Πρόλογος

Το λυκόφως των ιδεών

Η ήττα του Πλάτωνα
Η σιωπή των ιδεών στην παγκόσμια εποχή

Ο αφηρημένος φύλακας
Ο διανοούμενος συνεργός του Μηδενός

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και το κενό
Η ρητορική στη θέση των ιδεών

Να ζεις αντί να σκέπτεσαι
Η αισθητική ζωή στη θέση των ιδεών

Η πυρά της ουτοπίας
Η ιδεολογία στη θέση των ιδεών

Η αγορά ως μέτρο όλων των πραγμάτων
Το χρήμα στη θέση των ιδεών

Οι ιδέες δύουν στη Δύση
Παγκόσμια, αλλά χωρίς κοσμοθεωρία

Διασχίζοντας την έρημο
Να κατανοήσουμε τον κόσμο προτού τον μεταβάλουμε

Υστερόγραφο για τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας

Μια ορισμένη ιδέα περί Ιταλίας

Βιβλιογραφικές αναφορές

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το λυκόφως των ιδεών

Οι ιδέες δεν χρησιμεύουν πλέον ούτε στην πολιτική και στην κοινωνία ούτε στον πολιτισμό και στην επικοινωνία. Από τις ιδέες επιβιώνουν μόνο τα είδωλά τους. Γινόμαστε μάρτυρες, ίσως χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, ενός λυκόφωτος ανάλογου με εκείνο που συνόδευσε το τέλος του αρχαίου κόσμου και έμεινε γνωστό με την έκφραση «το λυκόφως των θεών». Οι ιδέες δύουν, όπως συνέβη και με τους θεούς: πρώτα περιορίζονται σε εικόνες και φετίχ, έπειτα περιθωριοποιούνται και απονεκρώνονται προοδευτικά, εκτοπίζονται από τον δημόσιο αλλά και από τον ιδιωτικό βίο. Οι ιδέες ήταν, κατά βάθος, οι θεοί της εποχής μας, οι ανώτερες οντότητες που καθοδηγούσαν και ενέπνεαν την πορεία των λαών και των ατόμων, μολονότι διαπλέκονταν με τις ανάγκες και τα συμφέροντα· έδιναν μορφή στον πολιτισμό, προσφέροντάς του ένα πλέγμα νοημάτων, συμβόλων και κοινά αποδεκτών αρχών, οι οποίες εμψυχώνουν μια παράδοση.

Στη θέση των ιδεών θριαμβεύουν ο καθαρός βιταλισμός, η απόλυτη κυριαρχία της αγοράς και της ωφελιμιστικής λογικής, η σαγήνη της διαφήμισης ή των άλλων μορφών ρητορικής της εποχής μας. Και μερικές φορές αντιστέκονται τα παλαιά τοξικά κατάλοιπα της ιδεολογίας και της ουτοπίας, ολοένα πιο κουρασμένα και ασθμαίνοντα. Είναι η ήττα του Πλάτωνα, η παραίτηση από κάθε υπερβατικότητα, από κάθε αρχή οργανώσεως και προσανατολισμού της προσωπικής και συλλογικής ζωής, η εξαφάνιση μιας κοσμοθεωρίας και η νίκη μιας ζωής συναισθηματικής, περιστασιακής, δεμένης με τα ένστικτα και τις στιγμές.

Οι ιδέες οδηγήθηκαν στη δύση τους από δύο παράγοντες: από εκείνους που τις θεωρούν άχρηστες για τον κόσμο, αν όχι και επιβλαβείς, και από εκείνους που τις αντιπαρέθεσαν προς τον κόσμο, καθιστώντας τες έτσι ανεφάρμοστες, με τρόπο εμπαθή ή καταστροφολογικό. Στους πρώτους μπορεί κανείς να διακρίνει τον οικονομικό φιλελευθερισμό των κυνικών, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται κυρίως στη Δεξιά· στους δεύτερους εμφανίζεται ο ουτοπισμός των Ιακωβίνων, οι οποίοι βρίσκονται κυρίως στην Αριστερά. Ο Alain de Benoist υποστηρίζει ότι η Δεξιά έχει το κακό ελάττωμα να είναι ουσιαστικά αντιδραστική: αδιαφορεί για τις ιδέες, περιφρονεί το έργο της σκέψης και δεν κινητοποιείται παρά μόνο υπό την επίδραση του ενθουσιασμού και της αγανάκτησης. Παραλλήλως, θα μπορούσε να παρατηρηθεί ότι το κακό ελάττωμα της Αριστεράς είναι η υποταγή των ιδεών στις ανάγκες, στις ορμές και στις οικονομικές σχέσεις, καθώς και σε μια ηθικιστική αντίληψη που καταπνίγει τη σκέψη, εξυμνώντας την πρωτοκαθεδρία της διορθωτικής δράσης.

Η μόνη ιδέα που παραμένει ακόμη όρθια στη Δύση, μολονότι έχει ηλικία μεγαλύτερη των δύο αιώνων, και η οποία συνοψίζει τις ηθικές προσδοκίες προς μια οικουμενική συνείδηση, συμπυκνώνεται στην έκφραση «δικαιώματα του ανθρώπου». Αυτή η ιδέα ή, ακριβέστερα, ιδεολογία, η οποία προέρχεται από τον 18ο αιώνα, συσπειρώνει ό,τι απομένει από την ουτοπία, τα διάσπαρτα θραύσματα του ανθρωπισμού και του ειρηνισμού, τη χειραφέτηση των λαών και της γυναίκας.

Ομιλία 32η στο Ευαγγέλιο με θέμα την καθησύχαση της τρικυμίας όπου γίνεται λόγος και για τους πειρασμούς (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς

Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

Κυριακή Θ’ Ματθαίου: Ομιλία 32η στο Ευαγγέλιο με θέμα την καθησύχαση της τρικυμίας όπου γίνεται λόγος και για τους πειρασμούς (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσουμε όλοι μας. Ιδιαίτερα όσοι αυτόν τον καιρό πιέζονται από θλίψεις, όσοι απελπίζονται και νιώθουν απόγνωση.

(Ματθ. 14, 22-34)

Ο άγιος Γρηγόριος ερμη­νεύει και αυτή τη διήγηση με την αναγωγική μέθοδο. Ιστορικά αυτή αποτελεί έκθεση του θαύματος της ηρέμησης των κυμάτων, ηθικά όμως υποδηλώνει την μέσω των πειρασμών τελειοποίηση της πίστεως, ενώ αναγωγικά παριστάνει τη δυσκολία του έργου των Αποστόλων στον εθνικό κόσμο. Ο Ιησούς Χρι­στός ανάγκασε τους μαθητές να μπουν στο πλοίο και να μεταβούν στην απέναντι όχθη πριν από αυτόν. Αφού έθρεψε προηγουμέ­νως σωματικά τις πέντε χιλιάδες, αποστέλλει τώρα τους μαθητές στην τρικυμιώδη θάλασσα των Εθνικών, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, αντιμετωπίζοντας παντός είδους πειρασμούς. Η γνη­σιότητα της πίστεως στον Θεό χαρίζει υπομονή στους πειρα­σμούς, και αυτή πάλι τελειοποιεί την πίστη. Οι άνθρωποι βέβαια λυπούνται για τους πειρασμούς, που έπρεπε να χαίρονται, και «παρ’ εμού», λέγει ο ομιλητής, «ταύτην μάλιστα ζητείτε την άνεσιν των σωματικών πειρασμών, ης εγώ μάλλον καταφρονήσας προς ύμας ήλθον συμπάσχειν υμίν αιρούμενος». Ήταν περίο­δος θλίψεως των Θεσσαλονικέων, πιθανώς λόγω πολιορκίας.

1. Ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέγει, «να το θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη χαρά εάν περιπέσετε σε διάφορους πειρασμούς». Δεν είπε απλώς να "χαίρεσθε", αλλά «να το θεωρήσετε μεγάλη χαρά», πα­ραινώντας όχι να είναι κανείς αναίσθη­τος προς τα οδυνηρά πράγματα, γιατί αυτό είναι αδύνατο, αλλά εισηγείται να θεωρεί επικρατέστερο τον θεάρεστο λογισμό. Είπε, «κάθε χαρά», δηλαδή τέλεια, μέγιστη, ανελλιπή, και μάλιστα όταν οι πειρασμοί είναι ποικίλοι. Γιατί; Επειδή με την υπομονή των πειρασμών γυμναζόμαστε και γινόμαστε και δοκιμώτεροι στα σχετικά με τον Θεό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και αναγνωριζόμαστε ως ευδόκιμοι. Γιατί αυτό λέγει και η Σοφία Σολομώντος για τους αγίους· «ότι υπέβαλε ο Θεός αυτούς σε δοκιμασίες και τους βρήκε άξιους του εαυτού του». Αρα λοιπόν δεν είναι γι’ αυτούς ο πειρασμός αυτός άξιος κάθε χαράς; Αυτό αφού είπε και ο Θεός προς τον Ιώβ, τον απάλλαξε από τη λύπη για τον πειρασμό, λέγοντας· «νομίζεις ότι για άλλο λόγο σε μεταχειρίσθηκα έτσι, και όχι για να αποδειχθείς δίκαιος;». Τί ήθελε να του πει με αυτό; Σε μεταχειρίσθηκα έτσι, για να δοκιμά­σω την πίστη σου προς εμένα, σε ευεξία, σε καλή φήμη και ευπορία, και φάνηκες δίκαιος, συμπεριφερόμενος ως προς αυτά σύμ­φωνα με το θέλημά μου, προς εμένα που σου τα πρόσφερα, δια­χειριζόμενος και διοικώντας αυτά όπως εγώ ήθελα· σε μεταχειρί­σθηκα έτσι, για να δοκιμάσω την πίστη σου σε μένα, σε καχεξία, σε αδοξία, σε απορία, και φάνηκες δίκαιος, λέγοντας· «αν δεχθή­καμε τα αγαθά από τα χέρια τού Κυρίου, τα κακά δεν θα τα υπο­μείναμε;».

Αγία Θεοδώρα, Πόλις επάνω Θεσσαλονίκης κειμένη!

Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη η μυροβλύτιδα και θαυματουργός (812-892).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Η λαμπρή γιορτή της Αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη, της θαυματουργού και μυροβλύτιδας στις 3 Αυγούστου αποτελεί μια διαβατήρια γιορτή, ένα πέρασμα δηλαδή και τοπικό πάσχα, για τη συνάντηση με τις μεγάλες εορτές της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοίμησης (Μετάσταση) της Υπεραγίας Θεοτόκου, το Πάσχα του καλοκαιριού.

Η Αγία Θεοδώρα υπερέβη τον κοινό βίο των ανθρώπων, ακόμη και των μοναχών, και αποτέλεσε ένα «σκάνδαλο» αγιότητας και κατά Χριστόν μεταμορφώσεως στην καρδιά της μεγαλούπολης Θεσσαλονίκης την οποία μετέτρεψε σε ασκητικό τοπίο: μια εσώτερη ησυχαστική έρημο, απομακρυσμένο υψηλότατο όρος προσευχής, απομονωμένο απόκρημνο σπήλαιο, όαση αγιότητας.

Και, τελικά, η ίδια μετεβλήθη σε μια περίβλεπτη πόλη επάνω όρους κειμένη με τη Θεσσαλονίκη να αντανακλάται διά παντός στη διά Χριστόν πυρπολημένη και εξαγιασμένη καρδιά της.

Η Αγία Θεοδώρα αποτέλεσε ένα πρότυπο αρετής και πνευματικότητας που η εγκατάλειψη των εγκοσμίων δεν την μετέθεσε από τον κόσμο και τους ανθρώπους, αλλά διά του πνευματικού Κόσμου τον οποίο ενστερνίστηκε και στολίστηκε ήρθε σε πλήρη σύμπνοια με τον όλο βίο και τους ανθρώπους.

Ζώντας στο πολύβουο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ούτε καν στην Άνω Πόλη της, «γειτόνεψε», αρχικά, με τα άκρα της πρωτεύουσας της ουράνιας Άνω Πόλης και τελικά πολιτογραφήθηκε σε κάτοικο της. Μια Ανωπολίτισσα Αγία, ένα ανεπανάληπτο πρότυπο, χαρισματούχο, λαμπρό, ευώδες μύρα φέρουσα, πλήρης χάριτος και αγιότητας.

Η πνευματική απάθεια την οποία αξιώθηκε την έκανε απόμακρη από κάθε κακία του κόσμου και τη συνέδεσε με τους ανθρώπους μέσω της προσωπικής της αρετής: τη φιλανθρωπία και τη φλεγόμενη αγάπη η οποία την πυρπολούσε.

Κυριακή Θ’ Ματθαίου: Η ολιγοπιστία του Πέτρου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. ιδ’ 22-34)

Ο Θεός μας είναι ο Νικητής. Όλες οι καλές νίκες, μόνιμες ή πρόσκαιρες, από
την αρχή του χρόνου ως το τέλος της ιστορίας, ανήκουν σ’ Εκείνον. Είναι νικητής
όταν αποκαθιστά την τάξη, μέσα στην αταξία που προκαλούν αμαρτωλοί άνθρωποι.
Όταν οι χειρότεροι των ανθρώπων ανέρχονται στην πρώτη θέση και οι καλλίτεροι
πέφτουν στην τελευταία, Εκείνος αναποδογυρίζει την αταξία και βάζει τον
τελευταίο πρώτο και τον πρώτο τελευταίο. Νικά
την κακία και τα τεχνάσματα των πονηρών πνευμάτων που μαίνονται εναντίον των
ανθρώπων και τα διαλύει, όπως σκορπίζει ο ισχυρός άνεμος μια άσχημη δυσοσμία. Είναι νικητής σε κάθε έλλειψη: όπου υπάρχει
λίγο, το αυξάνει· όπου δεν υπάρχει τίποτα, δίνει με αφθονία. Είναι νικητής στην αρρώστια και στα βάσανα.
Λέει ένα μόνο λόγο κι η αρρώστια μαζί με τα βάσανα εξαφανίζονται. Οι τυφλοί
βλέπουν, οι κουφοί ακούνε, οι άλαλοι μιλάνε, οι παράλυτοι σηκώνονται και
περπατάνε, οι λεπροί καθαρίζονται. Είναι
νικητής του θανάτου: διατάζει κι ο θάνατος ελευθερώνει το θύμα από τα
σαγόνια του. Βασιλεύει στο βασίλειο των ουρανίων δυνάμεων – των αγγέλων και των
αγίων – που δεν έχει τέλος. Ένα βα­σίλειο που αν συγκριθούν μαζί του τα
βασίλεια αυτού του κόσμου είναι τόσο σκοτεινά και περιορισμένα, όσο ένας τάφος.
Διατάζει τα στοιχεία και τα όντα αυτού του κόσμου και τίποτα δεν μπορεί ν’ αντισταθεί
στις εντολές Του, χωρίς τον κίνδυνο να διαλυθεί και ν’ αποσυντεθεί.

Η μια μέρα διαδέχεται την
άλλη. Η μια νίκη ακο­λουθεί την άλλη. Η ιστορία αυτού του κόσμου είναι μια
σειρά από νίκες του Θεού, είναι η αποκάλυψη της ακαταμάχητης θεϊκής δύναμης. Ο Θεός είναι ταπεινός σαν αρνί. Μπροστά Του
όμως τρέμουν ο ουρανός και η γη. Όταν ο ίδιος το επιτρέπει να ταπεινώνεται,
τότε αποκαλύπτεται περισσότερο δυναμικά και εμφατικά η μεγαλοσύνη Του. Όταν
επιτρέπει να τον φτύνουν, τότε φανερώνει τη χυδαιότητα και την ιταμότητα των
άλλων. Όταν παραδίδεται στη σφαγή, τότε η ζωή Του ακτινοβολεί.

Ο Θεός φανέρωσε το φως Του με το φως του ήλι­ου. Αυτό
όμως δεν ήταν παρά μια αμυδρή σκιά του Εαυτού Του. Φανέρωσε τη δύναμή Του μέσα από τ’ αμέτρητα
πύρινα σώματα στο σύμπαν, τη σοφία Του
με την ευταξία της δημιουργίας και τη δημιουργία των όντων από τη μια άκρη του
σύμπαντος ως την άλλη, το κάλλος Του
από το κάλλος της φύσης, το έλεός Του
από την επιμελή συντήρηση όλων όσα έφτιαξε, τη ζωή Του με τη ζωή όλων των όντων. Όλ’ αυτά δεν είναι παρά μια χλωμή κι εφήμερη εικόνα που παραπέμπει σ’
Εκείνον. Είναι απλά λέξεις πύρινες, χαραγμένες με πυκνό καπνό.

Το μέλλον της χώρας μας...

«Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη», έγραφε μισό αιώνα πριν ο Οδυσσέας. Από το ολοκαύτωμα αυτής της χώρας και του μέλλοντός της, κάποιοι κερδίζουν, βλ. το τελευταίο στατιστικό. Άρα έχουν κάθε λόγο να το συδαυλίζουν.

Κ. Κουτσουρέλης 

Νίκος Ζαχαριάδης - Αυτοκτόνησε σα σήμερα, 1η Αυγούστου 1973, σε ηλικία 70 ετών.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ένας νεαρός διαφορετικός απ τους άλλους.

ευφυής, 

δυναμικός, 

παράτολμος, 

οργανωτικός,

σκληρός

και φουλ τυχοδιώκτης...

ο σιδερένιος άνθρωπος

...............................................

μετα την οκτωβριανή επανάσταση, παει στη Ρωσία γίνεται μέλος της νεολαίας και σύντομα του κόμματος των μπολσεβίκων

...............................................

Γρήγορα ανακαλύπτουν τι "θησαυρό" έχουν στα χέρια τους οι μπολσεβίκοι και τον στέλνουν στο ΚΟΥΤΒ

(Κομουνιτσέσκαγια Ουνιβερσιτά Τραβαγερων Βαστόκ)

...............................................

Ουσιαστικά, πρόκειται για το πανεπιστήμιο της παγκόσμιας επανάστασης.

σε αυτό φοιτούσαν διαλεγμένοι νεαροί από όλο τον κόσμο, που εκπαιδεύονταν και προορίζονταν να ηγηθούν των επαναστατικών κομμάτων στις πατρίδες τους

...............................................

στα 1924 το ελληνικό ΣΕΚΕ, μετονομάζεται σε ΚΚΕ

και

οι Ρώσοι στέλνουν τον Ζαχαριάδη στην Ελλάδα με απώτερο σκοπό να μπολσεβικοποιήσει του ΚΚΕ

«ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» 

~Μιχάλης Χαραλαμπίδης~🕯️

✍ Στυλ. Καβάζης

Παρακολουθώντας τους τελευταίους μήνες τη δημόσια ζωή του τόπου, με τις συνεχόμενες αστοχίες, είτε σε δηλώσεις είτε σε πράξεις, δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευσή μου. Όλο και πιο συχνά βλέπουμε μια πολιτική σκηνή που μοιάζει να στερείται οράματος, συνέπειας και ουσιαστικού λόγου. Σε μια εποχή όπου η διαχείριση των εντυπώσεων συχνά υπερισχύει της ουσίας και η πολιτική ένδεια γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, μου ήρθε στο μυαλό ένας άνθρωπος που υπενθύμισε πως υπάρχει και ένας διαφορετικός δρόμος.Ένας άνθρωπος που δεν μέτρησε την πορεία του με αξιώματα, καρέκλες και προσωπικά οφέλη, αλλά με τις αρχές, τις ιδέες και την αγάπη του για την πατρίδα. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε μια σπάνια περίπτωση πολιτικού που παρέμεινε πιστός στις αξίες του, ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε ότι θα βρισκόταν απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα.

Ήταν από εκείνους τους ελάχιστους ανθρώπους που ξεπέρασαν τα στενά όρια των κομμάτων, που αρνήθηκαν να υποτάξουν το ήθος τους στις απαιτήσεις της εξουσίας και που αγωνίστηκαν με μοναδικό γνώμονα το καλό της πατρίδας και του λαού τους. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ήταν αναμφίβολα ένας από αυτούς.

Η πολιτική του πορεία δεν μετρήθηκε σε υπουργικούς θώκους ή κομματικά αξιώματα, αλλά στην αταλάντευτη συνέπεια, στην ηθική ακρίβεια και στην πίστη στην αλήθεια. «Όποιος χάσει στο ηθικό επίπεδο, δεν έχει πολιτικό μέλλον», έλεγε κι ο ίδιος το απέδειξε με τη στάση του, μένοντας πάντα στο περιθώριο όταν το πολιτικό σύστημα παραδινόταν στη λογική του προσωπικού συμφέροντος.

Η σκέψη του ξεπερνούσε τα στενά όρια της ελληνικής πολιτικής ζωής. Από την κριτική της μεταπολίτευσης και της αδυναμίας της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, μέχρι την πρόβλεψη της οικονομικής κρίσης, ο Χαραλαμπίδης κατόρθωνε να βλέπει πέρα από το σήμερα, με όραμα για τη χώρα και τους ανθρώπους της.

Ήταν πατριώτης με πράξεις, όχι μόνο με λόγια. Από την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας ύστερα από δική του πρόταση, μέχρι την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της πόλης Ρωμανία στη Θράκη, η αγάπη του για τον ελληνισμό ήταν βαθιά και ουσιαστική. Δεν ξεχνούσε την ιστορία ούτε την τοπική ταυτότητα μίλησε για την «διατροφική ανασκαφή» της Ελλάδας, για τα προϊόντα που γεννά η γη της Θεσσαλίας, για τη σημασία του τοπικού και του αυθεντικού, προτού όλα αυτά γίνουν μόδα.Μα πάνω απ’ όλα, πίστευε στη δύναμη της παιδείας «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει οικουμενική παιδεία, γιατί δεν υπάρχει ελληνική παιδεία», έλεγε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η αληθινή εκπαίδευση ξεκινά από τις ρίζες, τον πολιτισμό και την ιστορία μας.

Τέλος εποχής – τέλος του Διαφωτισμού;

Αγγέλα Καστρινάκη 

Από τα ΝΕΑ 01.08.2026

Υπάρχουν κάποια συμπτώματα αδιάψευστα. Τους χαρίζουμε βιβλία και δεν κάνουν τον κόπο να πάνε ως το βιβλιοπωλείο που τους τα δίνει δωρεάν. Βιβλία θαυμάσια, επιλεγμένα για να συμβάλουν στον εμπλουτισμό των σπουδών τους. Έως πριν από μερικά χρόνια γίνονταν ανάρπαστα – ίσως όχι για να διαβαστούν αλλά για να κοσμήσουν μια βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθήκη δεν ήταν τάχα ένα σύμβολο κύρους για κάθε σπίτι, κάτι που ανέβαζε το στάτους του κατόχου της ακόμα κι αν δεν πολυδιάβαζε; Κάποτε θα έπεφταν κυβερνήσεις αν περιόριζαν το «σύγγραμμα». Λέγεται ότι ο Γιώργος Παπανδρέου στο 1ο μνημόνιο είχε πει στην τρόικα «ό,τι θέλετε, αλλά μην μου πειράξετε το πανεπιστημιακό σύγγραμμα». Τώρα ποιος νοιάζεται γι’ αυτή τη συρραφή χαρτιών; Ούτε για ντεκόρ πια!

 Έζησα την απότομη μαζικοποίηση του πανεπιστημίου. Στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης του 1979 εισαγόμασταν 300 φοιτητές. Τα αμέσως επόμενα χρόνια οι εισαγόμενοι τριπλασιάστηκαν. Έπειτα ιδρύθηκαν και άλλες Φιλοσοφικές ανά την επικράτεια. Και έκαναν αρχικά τη δουλειά τους – μόρφωναν ανθρώπους. Ταυτόχρονα έθρεφαν και τις τοπικές κοινωνίες, για χάρη και των οποίων είχαν ιδρυθεί. Το μοντέλο αυτό έπασχε ήδη από χρόνια. Τώρα έχει καταρρεύσει. Το διατυμπανίζουν οι άδειες μας αίθουσες – άλλο αδιάψευστο σύμπτωμα.

«Mέ ἐντολή τοῦ Πρωθυπουργοῦ» συντόνισε τό μπάζωμα ὁ Τριαντόπουλος!

Ἀποκάλυψις-σόκ στήν εἰσήγηση τοῦ εἰσαγγελέως

Ὁ ὑφυπουργός «κάρφωσε» τόν κ. Μητσοτάκη – Εἶπε ὅτι οἱ ἁρμοδιότητές του διευρύνθηκαν μετά ἀπό τηλεφώνημα τοῦ ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Πρωθυπουργοῦ Γ.Μπρατάκου, πού τοῦ μετέφερε ἄνωθεν ἐντολές – Δριμύ κατηγορῶ γιά «ἀλλοίωση τοῦ χώρου», «καταστροφή ἀποδεικτικῶν στοιχείων», «παρεμπόδιση Δικαιοσύνης» καί «βλάβη στίς οἰκογένειες τῶν θυμάτων»

Σέ μιά ἀποκάλυψη-σόκ προχωρᾶ ὁ εἰσαγγελεύς τοῦ Ἀρείου Πάγου Δημήτρης Μητρούλιας στό κείμενο τῆς εἰσηγήσεως πού ἀπευθύνει στό Δικαστικό Συμβούλιο τοῦ Ἀρείου Πάγου, τὀ ὁποῖο θά ἀποφασίσει ἤ μή τήν παραπομπή τοῦ τέως ὑφυπουργοῦ παρά τῷ Πρωθυπουργῷ Χρήστου Τριαντόπουλου στό Εἰδικό Δικαστήριο γιά τήν θλιβερή ὑπόθεση τοῦ μπαζώματος τῶν Τεμπῶν. Ἡ ὁποία, ὅπως περιγράφεται στίς 132 σελίδες τῆς εἰσηγήσεως πού ὁ κύριος Μητρούλιας ὑπογράφει ὡς ὁ «εἰσαγγελέας τοῦ ἄρθρου 86 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος», πιό πολύ μέ «τσιμέντωμα» προσιδιάζει παρά μέ μπάζωμα. Ἡ τριμμένη πίσσα καί τό χαλίκι μέ τά ὁποῖα ἐπιστρώθηκε ὁ τόπος τοῦ δυστυχήματος ἀπέκρυψε 150 μέλη ἀνθρωπίνων ὀστῶν («σπασμένα καί καμένα κομμάτια» ὀστῶν), τά ὁποῖα ἀνασύρθηκαν ἑπτά μῆνες μετά τήν τραγωδία, τόν Νοέμβριο τοῦ 2023! 

Σέ χρόνο πού ἦταν ἀδύνατη ἡ ταυτοποίησή τους μέ DNA. Σύμφωνα μέ τό κείμενο τῆς εἰσηγήσεως λοιπόν, ἀποδεικνύεται πέραν πάσης ἀμφιβολίας, τόσο πού γίνεται δεσμευτικό γιά τά μέλη τοῦ Δικαστικοῦ Συμβουλίου, ὅτι ὑπῆρξε ἀπ’ εὐθείας ἐμπλοκή τοῦ Γραφείου Πρωθυπουργοῦ καί τοῦ ἰδίου τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στήν ἀνάθεση τοῦ συντονισμοῦ τῶν ἐργασιῶν τοῦ μπαζώματος στόν κύριο Τριαντόπουλο. Στήν εἰσήγηση ἀναφέρεται ὅτι ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τοῦ ἀνέθεσε μέ ἀπόφασή του, πού δημοσιεύτηκε στό ΦΕΚ, «τόν συντονισμό δράσεων συναρμοδίων ὑπουργείων καί φορέων σέ θέματα κρατικῆς ἀρωγῆς καί ἀποκατάστασης τοῦ φυσικοῦ καί ἀνθρωπογενοῦς περιβάλλοντος ἀπό φυσικές καταστροφές».

Μηδενισμός και εθνική κατάθλιψη. Κριτικό και φιλικό σχόλιο στη συνέντευξη του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-31 Ιουλίου 2026


Η τελευταία συνέντευξη του Καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη στον Γιώργο Σαχίνη δημιούργησε ευνοήτως κύμα μεγάλο συναίνεσης, καθώς καταγγέλλει με συντριπτικά στοιχεία την καθολική νέκρωση της χώρας. Επειδή ωστόσο το ορμητικό consensus στην ετεροκαταδίκη έχει βαθιές ρίζες στις κοινωνίες, καθώς λειτουργεί ψυχολογικά ως συνεκτική αποφόρτιση των κοινωνικών ομάδων και ως εκ τούτου είναι συχνά και ολίγο προβληματικό πνευματικά, ας επιτραπεί σε έναν ανησυχούντα θεωρητικό να επιχειρήσει ένα άλλο διάβασμα, τόσο της γραμματικής της συνέντευξης, όσο, και κυρίως, των αιτίων ένεκα των οποίων συμβαίνει ό,τι (πράγματι) συμβαίνει. Αλλά θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε λίγο, διανοητικά. Ζητώ την προσοχή των αναγνωστών και μαζί την υπομονή τους.

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από τότε που ο δημιουργικός Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος Bruno Latour δημοσίευσε το σημαντικό του έργο που στα Ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως Δεν υπήρξαμε ποτέ Μοντέρνοι (Nous n’avons jamais été modernes: Essai d'anthropologie symétrique, 1991), μια ιδιαίτερα διεισδυτική θέση του οποίου είναι πως, στην μοντέρνα εποχή, εκσυγχρονισμός οποιουδήποτε λαού σημαίνει απαρεγκλίτως εκδυτικισμός του. Δεν είναι χωρίς σημασία πως, στο έργο αυτό, ο μοντερνισμός παρουσιάζεται ως ένα είδος υπερβολής, με το μεταμοντερνισμό να ακολουθεί πιστά, στηριζόμενοι και οι δύο σε πολύ παλαιότερες σχάσεις, μεσαιωνικές και προνεωτερικές, σαν αυτές μεταξύ φύσης και κοινωνίας, υποκειμένου και αντικειμένου, εξουσίας και λαού, ενώ ταυτόχρονα θεωρούν και οι δύο πως ακυρώνουν επαναστατικά ολόκληρο το μεσαιωνικό και προνεωτερικό ιστορικό οικοδόμημα – κάτι που μεγενθύνει, αρκετά μυθολογικά ωστόσο, την απόσταση από τα παραπάνω, καθώς και από τις θεωρούμενες ως μη-Δυτικές κοινωνίες. Ούτε πρέπει να αγνοήσουμε το ότι ο Latour θεωρεί τον αντιμοντερνισμό, ο οποίος απλώς επιχειρεί την παλινόρθωση παλαιότερων ιδεών περί Θεού, κοινωνίας, ιστορίας κλπ, ως ανεπαρκή και ανίσχυρη απάντηση στον μεταμοντερνισμό – αντίθετα προτείνει τον μη-μοντερνισμό ή αμοντερνισμό ως την κατάλληλη απάντηση, ακριβώς μέσω της επιδίωξης του τελευταίου, όπως τον ορίζει ο Γάλλος στοχαστής, να διορθωθούν συμμετρικά οι παραπάνω, αλλά και άλλες συναφείς σχάσεις.

Το παράπονο ενός φωτισμένου δεξιού!

 Δημοσιεύουμε την ανάρτηση από το fb γιατί η οπτική δεν είναι προσωπική, αυτός είναι ο συλλογικός πόνος όχι μόνο ενός παραδοσιακού λαϊκοδεξιού, αλλά και κάθε φωτισμένου φιλελεύθερου.

_____****_____

Του Αντώνη Δαρζέντα από το fb

Μετά από την κατακραυγή εναντίον της κας Δομνας Μιχαηλιδου - και την κατ ουσίαν απολογία της - το λεγόμενο φίλο Ευρωπαϊκό - φιλελεύθερο μέτωπο χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Στους κέντρο - δεξιούς όπως εγώ που πιστεύουμε ότι οι κοινωνίες και οι Υπουργοί Οικογένειας μιας ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ πρέπει να στηρίζει ΛΕΚΤΙΚΆ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ  ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ και τους αριστεροφιλελέφτ πρώην Πασοκ πρώην Ρηγάδες και νυν πιο Μητσοτακικούς από τον Μητσοτάκη που φώναζαν "πεστα Δόμνα μαζί σου. Είναι κάφροι". Επίσης έτερος Μητσοτακικός "φίλος " είπε ότι" η anti woke ατζέντα είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων". 

Και λέω πιο Μητσοτακικούς από τον Μητσοτάκη γιατί προφανέστατα ο Μητσοτάκης την ανάγκασε σε διευκρίνιση την οποία ανέβασε στα σοσιαλ της, την επόμενη των αμφιλεγόμενων δηλώσεων της. Και μάλιστα την ΑΔΕΙΑΣΕ ΕΝΤΕΛΩΣ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΣ. 

Δύο μικρές επισημάνσεις κατ αρχάς. Όταν διαφωνούμε ιδεολογικά με κάποιον ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΈΜΕ ΚΑΦΡΟ. ΟΥΤΕ ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΟ. 

Δεύτερον οι Ρηγάδες ήταν οι καλύτεροι μου φίλοι στο Πανεπιστήμιο. Με φώναζαν πεφωτισμενη δεξιά γιατί ήμουν κοινωνικά φιλελεύθερος και μιλούσα για λαϊκό καπιταλισμό όταν στην ΝΔ τσακωνόταν προεκλογικά ο Θανασακης ο Κανελλοπουλος με τον Κοντογιαννοπουλο ποιανού  αυτοκίνητα κορνάρουν πιο δυνατά στον Πύργο (όποιος θυμάται - ξέρει τον βαθμό παλαιοκομματικής γελοιότητας 😂).

Και εγώ  φώναζα τους Ρηγάδες φίλους αντίστοιχα πεφωτισμενη αριστερά.

Έδωσε ο Θεός ψήφιζαν αυτοί ΚΚΕ εσωτερικού - Πασοκ -Δημαρ - Ποτάμι και εμείς ΝΔ και Δράση και μετά την λαίλαπα του Σύριζα είπαμε όλοι να μην πάει στράφι η χώρα και συναντηθήκαμε στη ΝΔ του Μητσοτάκη.

Και μπράβο μας. Και μπράβο και στον Μητσοτάκη. 

Η χώρα σώθηκε από τον γκρεμό που δυστυχώς υποστήριξε το 60 %, και έτσι βρεθήκαμε στο Μητσοτακαίικο όλοι. 

Και εμείς που βριαχνάζαμε και τρώγαμε ξύλο υπέρ του πατρός Μητσοτάκη και αυτοί που τον έβριζαν τότες ΕΦΙΆΛΤΗ.