Τις τελευταίες βδομάδες για τις ανάγκες του ρεπορτάζ χρειάστηκε να κάνω αρκετές φορές τη διαδρομή Αθήνα - Λάρισα με το αυτοκίνητο. Η διαδρομή είναι περίπου 4 και κάτι ώρες που περιλαμβάνει έξοδα για καύσιμα και διόδια στα 75 € συνολικά, και αρκετή κούραση από την οδήγηση. Για να μην ξεχνάμε τους κινδύνους του να κινείσαι στο οδικό δίκτυο μαζί με εκατοντάδες άλλα αυτοκίνητα.
Φυσικά ένα τέτοιο ταξίδι δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνει επιστροφή στην ίδια μέρα εκτός αν θες να πάρεις τα ρίσκα σου με 8 ώρες οδήγηση μέσα στη μέρα και ότι κούραση θα έχεις μαζέψει από την εργασία σου.
Σκεφτόμουν λοιπόν πως σε άλλες χώρες που οι φόροι των πολιτών, τα χρήματα που δόθηκαν από την Ε.Ε. δεν έγιναν μίζες, βίλες, offshore εταιρίες κλπ, κατάφεραν να δώσουν στον κόσμο σύγχρονα σιδηροδρομικά δίκτυα με τρένα όπως αυτό που δείχνει η φωτογραφία.
Ένα υπερσύγχρονο κινέζικο τραίνο υψηλής ταχύτητα που ξεκινά την εμπορική του χρήση με ταχύτητες που φτάνουν τα 400 χλμ την ώρα.
Εδώ βέβαια ζούμε στην Ελλάδα, και εγώ πάω στη Λάρισα για να καλύψω μία δίκη που αφορά ένα σιδηροδρομικό έγκλημα με 57 νεκρούς και υπαιτιότητα του κράτους με την επίσημη βουλα δικαστηρίου που κατοχύρωσε αποζημιώσεις 400.000€ σε συγγενείς θυμάτων.
Και στη χώρα του κρεμασμένου πως να μιλήσεις για σκοινί.
Κι όμως, σκεφτόμουν ότι αν αυτή η τριτοκοσμική χώρα που ζούμε, η μοναδική βαλκανική χώρα με αφρικανική οικονομία, είχε επενδύσει σε πραγματικό σιδηροδρομικό δίκτυο με σύγχρονα τρένα, η ζωή χιλιάδων ανθρώπων θα ήταν πολύ πιο εύκολη, πολύ διαφορετική.
Με ένα τέτοιο τρένο η διαδρομή Αθήνα-Λάρισα θα διαρκούσε 1 ώρα και 5 λεπτά. Μαζί με τις σημερινές στάσεις που κάνει ένα τρένο σε αυτή τη διαδρομή, μαζί με την επιτάχυνση και την επιβράδυνση.
1 ώρα και 5 λεπτά ξεκούραστης και ασφαλής διαδρομής. Που σημαίνει ότι θα μπορούσε ένας πολίτης να ξεκινήσει το πρωί από την Αθήνα, να πάει στη Λάρισα να κάνει τη δουλειά του και να γυρίσει σπίτι του το απόγευμα χωρίς να ταλαιπωρηθεί και να κινδυνέψει. Χωρίς περιττά έξοδα για ξενοδοχεία και ότι άλλο.
Για Θεσσαλονίκη θα χρειαζόταν 1 ώρα και 40 λεπτά.
Βέβαια στην Ελλάδα προτεραιότητα δεν είχαν ποτέ οι σιδηρόδρομοι. Εδώ επενδύσαμε στους αυτοκινητόδρομους, και τι ωραίους αυτοκινητόδρομους αποκτήσαμε ε;
Είτε βρέχει, είτε έχει πυρκαγιά, είτε χιονίζει έχουμε προβλήματα. Κλείνουν άπειρες φορές μέσα στο χρόνο για τροχαία και κοστίζουν απίστευτα για να τους διασχίσεις ενώ τελικά τους πληρώνουμε ξανά και ξανά και ξανά.
Φυσικά για να τους διασχίσεις αυτούς τους αυτοκινητόδρομους πρέπει να έχεις και ένα αυτοκίνητο κάτι που στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο δύσκολο με τη μέση ηλικία των ΙΧ να είναι στα 17 χρόνια και να ανεβαίνει συνεχώς.
Οπότε μιλάμε πλέον για εκατοντάδες χιλιάδες σαπάκια που κινούνται σε ακριβούς αυτοκινητόδρομους με 100 χλμ την ώρα για πολλές ώρες σε μεγάλα ταξίδια.
Μιλάμε για μία κατάσταση «ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ» στα τρένα, «ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ» στους αυτοκινητόδρομους.
Και φυσικά όταν το κράτος έχει ξεπουλήσει και ιδιωτικοποιήσει όλο το εθνικό δίκτυο σε ιδιωτικές εταιρίες που εκμεταλλεύονται τα διόδια και έχει εγγυηθεί τα έσοδα τους, ποια θα είναι αυτή η κυβέρνηση που θα επενδύσει πραγματικά σε σύγχρονα μέσα σταθερής τροχιάς υψηλής ταχύτητας, που θα είχαν ως συνέπεια να μειωθεί η κίνηση στους αυτοκινητοδρόμους άρα και τα έσοδα των ιδιωτών που τα εκμεταλλεύονται;
Φανταστείτε όμως μία άλλη Ελλάδα που σε μία ώρα θα ήσουν από την Αθήνα, στη Λάρισα ή την Πάτρα, σε δύο στη Θεσσαλονίκη και το αντίστροφο. Φανταστείτε την άνεση και την ασφάλεια με την οποία θα μπορούσαμε να μετακινηθούμε.
Αντί γι αυτό, έχουμε στην ουσία τον «καρβουνιάρη» μετά από 57 νεκρούς να χαιρόμαστε που θα μπεί σηματοδότηση στα τρένα και θα ταξιδεύουν κάποια στιγμή με 100 χλμ την ώρα και αν…
Αυτή είναι η Ελλάδα του 2026, η Ελλάδα 2.0.
Που χαζοχαρούμενοι κοιτάμε στις παρελάσεις τα Ραφάλ και τους Πάτριοτ και τις Φρεγάτες των εκατοντάδων εκατομμύριων ευρώ, και στην καθημερινότητα μας δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε.
Ζούμε σε μία χώρα με μηδενική ποιότητα ζωής που κινείται με τους ατμούς μιας ευημερίαςτων περασμένων δεκαετιών και τις περιουσίες που έχτισαν με τη δουλειά τους οι γονείς μας και οι γονείς τους, σε μία Ελλάδα που με τον κόπο της εργασίας σου μπορούσες πραγματικά να ζήσεις και όχι απλά να επιβιώνεις.
Σας αφηνω με μία παλαιότερη παρατήρηση υπουργού Ανάπτυξης ότι αν θέλεις φτηνό αρνί, πάρε ελαφρύ αρνί. Αν πάρεις βαρύ αρνί θα είναι ακριβό.
Μου θυμίζει την ερώτηση τι είναι βαρύτερο, ένα κιλό σίδηρος ή ένα κιλό βαμβάκι…
Τα είπε όλα ο Yiannis Kemmos
ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ
