Οι εξελίξεις στο Κέρας της Αφρικής

Mε αφορμή την επίσκεψη του ηγέτη της Σομαλιλάνδης, Αμπντιράχμαν Μοχάμεντ Αμπντουλάχι, στο Ισραήλ.

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

– ΣΟΜΑΛΙΛΑΝΤ (πρώην Βρετανική αποικία στη Σομαλία).

Στις 26 Δεκεμβρίου 2025, το Ισραήλ αναγνώρισε ως κυρίαρχη την Σομαλιλάνδη, πυροδοτώντας πολυάριθμες συζητήσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα.

-Τι συνέβη: Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έγινε επίσημα ο πρώτος αρχηγός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών που αναγνώρισε επίσημα την ανεξαρτησία της Σομαλιλάνδης, πυροδοτώντας πολυάριθμες αντιδράσεις από τον αραβικό κόσμο και πέρα ​​από αυτόν.

-Η ιστορία της «νέας» χώρας του Κέρατος της Αφρικής: Πρώην βρετανικό προτεκτοράτο, μετά από σχεδόν οκτώ δεκαετίες αποικιακής κυριαρχίας (1884-1960), απέκτησε την ανεξαρτησία της στις 26 Ιουνίου 1960, ενώθηκε με την υπόλοιπη «ιταλική Σομαλιλάνδη» λίγες μέρες αργότερα.

Η ρήξη μεταξύ των δύο πρώην αποικιών συνέπεσε με την πτώση του καθεστώτος του τότε προέδρου Σιάντ Μπαρέ και το ξέσπασμα εμφυλίου πολέμου, προκαλώντας την απόσχιση της Σομαλιλάνδης από το κεντρικό Σομαλικό κράτος.
Στη διεθνή σκηνή, γίνεται λόγος για ένα κράτος του οποίου η κυριαρχία και η νομιμότητα παρέμειναν πάντα ουσιαστικά de facto, καθώς δεν αναγνωρίστηκαν διεθνώς.

Η διφορούμενη θέση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για τη Σομαλιλάνδη δημιουργεί σημαντική απόκλιση εντός του Αραβικού Συνδέσμου, καθώς ήταν το μόνο μέλος της Συμμαχίας που ποτέ δεν επέκρινε την απόσχιση του πρώην βρετανικού προτεκτοράτου.

Επιπλέον, τα ΗΑΕ έχουν φιλοξενήσει και προεδρεύσει σε συζητήσεις για τη Σομαλιλάνδη, χωρίς ποτέ να λάβουν σαφή θέση, αλλά πάνω απ’ όλα, χωρίς ποτέ να ευθυγραμμιστούν με τα άλλα κράτη μέλη.

Ναι στο διάλογο με όλους τους λαούς της Μικράς Ασίας.

Άρθρο του κ. Φουρνάρου Ιωάννη

Στην μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

“Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως τις μέρες μας οι εξωελληνικές δυνάμεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση της μοίρας του Ελληνισμού, όχι μόνο στην εθνική του ολοκλήρωση, αλλά και στην εσωτερική του πολιτική της Ελλάδας να δίνει συχνά την εντύπωση ότι ανελίσσεται εν απουσία των Ελλήνων”. 

(Νίκος Γ. Σβορώνος “Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας 1975.”)

Το Τουρκικό Πρόβλημα

Στη Μικρά Ασία τον προηγούμενο αιώνα, υπήρξε έντονο το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων προκαλώντας στο εσωτερικό τους τις χριστιανικές , φιλελεύθερες, πολιτισμένες συνειδήσεις για το κύμα βίας, τις σφαγές, τις εξορίες , τα βασανιστήρια μέχρι και τις γενοκτονίες των αυτόχθονων εθνοτήτων των Ποντίων, Ασσυρίων, Αρμενίων της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βέβαια, αυτό το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων εξελισσόταν σε συναλλαγή για παράδειγμα η παραχώρηση της Κύπρου στους

Άγγλους.

Από αυτό το πέρασμα φτάσαμε στη Συνθήκη της Λοζάνης. Για την Ελλάδα η Συνθήκη της Λοζάνης σήμαινε μια συμφωνία “έντιμου συμβιβασμού” με την Τουρκία. Για τα συμφέροντα των μεγάλων
δυνάμεων σήμαινε την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και το πέρασμα από τη λογική των δικαιωμάτων των εθνών στη λογική των δικαιωμάτων των κρατών.

Όπως επίσης δε διαφέρει και πολύ η αλλαγή του ρατσιστικού, βίαιου οθωμανικού μοντέλου εξουσίας από τη σημερινή κρατικοστρατιωτική γραφειοκρατία και ισλαμοφαστική γραφειοκρατία. Οι πιέσεις των λαών, των εθνών και των διαφορετικών θρησκειών συνεχίζονται. Οι μεταστάσεις του Τουρκικού προβλήματος διαχέονται στις χώρες και έθνη της ευρύτερης περιοχής στη Συρία, στην Κουρδία, στη Σομαλία, στη Λιβύη, στην Κύπρο, στο Αρτσάχ. Αλλά και εντός του Τουρκικού κράτους, στα έθνη και στις θρησκευτικές εθνότητες, αλλά και στους ομοεθνείς πολίτες της, με φυλακές, διώξεις και δολοφονίες.

Τα αληθινά κορίτσια δεν χάνονται ποτέ.

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Ο Μάνος Χατζηδάκις σε ένα σχόλιό του στο Γ' Πρόγραμμα για τη Μάτση Χατζηλαζάρου:

«Σαν ήμουν πολύ νέος, τη ζούσα από μακριά. Ήταν φίλη του φίλου μου Ανδρέα Καμπά. Και ήταν απλησίαστη. Ένα αληθινό ερωτικό όνειρο, έτσι καθώς γελούσε, γέρνοντας το κεφάλι της στον ώμο του Ανδρέα. Πάντα ξεχνούσε τ᾽όνομά μου. Δεν ήμουν μέσα στην τροχιά της. Μα εγώ τη ζούσα από μακριά κι επαναλάμβανα τους στίχους της, την ώρα που επέστρεφα το βράδυ σπίτι μου...

Γεννήθηκε δεν ξέρω πού. Έζησε, όπως κι εγώ, στην Κατοχή. Κι έφυγε από την Ελλάδα, λίγο μετά το τέλος του πολέμου. Χάθηκε μες στην κατεστραμμένη Ευρώπη –τότες που η Ελλάδα ήταν Ελλάδα και η Ευρώπη, Ευρώπη. Χάθηκε… που λέει ο λόγος. Γιατί τα αληθινά κορίτσια, δεν χάνονται ποτέ. Δεν τ’ αρπάζει ο καιρός. Ξανάρχονται με τη μορφή βιβλίων, προσευχών και τραγουδιών ...

Γυναίκα αθάνατη και Μάτση των ονείρων. Σ' αναγνωρίζω ολόκληρη μες απ' αυτό το απελπισμένο κέφι σου που μ' εξοντώνει. Και τραγουδώντας τα οράματά σου, σ' ακολουθώ. Μήπως και ξαναγεννηθεί ο χρόνος που μας γέννησε, που θα τον λεν Ιούς, Μανιούς, ίσως και Άκουα Μαρίνα.»

(«Ο Μελαχρινός Ερως, το εκκρεμές και η Μάτση των Ονείρων», Τα σχόλια του Τρίτου) 

Πράγματι, τα αληθινά κορίτσια δεν χάνονται ποτέ. Η Μάτση μπορεί να "έφυγε" το 1987 σαν σήμερα αλλά θα έρχεται και θα ξανάρχεται.

Όπως το λέει ο Μάνος...

Η Μάτση αποτελούσε μέλος εκείνου του πολύτιμου πληρώματος του πλοίου "Ματαρόα" που ξεκίνησε από τον Πειραιά το Δεκέμβρη του '45 με προορισμό τον Τάραντα της Ιταλίας και από εκεί με τρένο μέσω Ελβετίας στο Παρίσι.

Μαζίτης οι φιλόσοφοι Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Παπαϊωάννου, Κώστας Αξελός, ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος, οι φοιτητές Αρχιτεκτονικής Εμμανουήλ Κινδύνης, Αριστομένης Προβελέγγιος, Αθανάσιος Γάττος, Κωνσταντίνος Μανουηλίδης, Νικόλας Χατζημιχάλης, Γιώργος Κανδύλης, Πάνος Τσολάκης, Τάκης Ζενέτος, ο κινηματογραφιστής Μάνος Ζαχαρίας, ο γλύπτης Μέμος Μακρής, ο ζωγράφος Ντίκος Βυζάντιος, ο μουσικός Δημήτρης Χωραφάς, ο τεχνοκριτικός Αγγελος Προκοπίου, οι γιατροί Ανδρέας Γληνός και Ευάγγελος Μπρίκας, οι συγγραφείς Ελλη Αλεξίου και Μιμίκα Κρανάκη, η εικαστικός Νέλλη Ανδρικοπούλου, ο ποιητής Ανδρέας Καμπάς, οι φιλόλογοι Εμμανουήλ Κριαράς και Σταμάτιος Καρατζάς και πολλοί άλλοι.

Όλοι αυτοί εγκατέλειψαν την Ελλάδα για να αποφύγουν τα δεινά που σώρευε η Λευκή Τρομοκρατία της εποχής και είχε σαν κύριο στόχο κομμουνιστές, σοσιαλιστές και προοδευτικούς πολίτες του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου.

Αυτό για να μη λησμονάμε όπως διακαώς επιθυμούν αρκετοί.

Την πρωτοβουλία του εγχειρήματος είχε ο τότε διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, γνωστός φιλέλληνας Οκτάβ Μερλιέ – με τη συνδρομή του γενικού γραμματέα του Ινστιτούτου Ροζέ Μιλλιέξ.

Να σημειωθεί ότι και οι δύο είχαν Ελληνίδες συζύγους  οι οποίες συνέβαλαν αποφασιστικά στη σύλληψη και τη διεκπεραίωση του εγχειρήματος.

Ο Μερλιέ με τη Μέλπω Λογοθέτη και ο Μιλλιέξ με την Τατιάνα Γκρίτση.

"Απόψε"

Απόψε πονάω σ’ όλες μου τις απογνώσεις

κάνει πολύ κρύο κάτω απ’ τη σκιά

της ζωής μου που γέρασε

βαθιές γουλιές οι μελαγχολίες

είναι πληρωμένοι δολοφόνοι

ας οργανωθεί πια η σφαγή

απ’ ό, τι αγαπάω ακόμα

Μάτση Χατζηλαζάρου

Από τη συλλογή Εκεί-πέρα εδώ (μέρος III) (εκδ. Ίκαρος, 1979)

Στη φωτογραφία η Μάτση Χατζηλαζάρου στην παραλία του Ναυπλίου δια χειρός Ανδρέα Εμπειρίκου.

Η Μάτση υπήρξε η πρώτη σύζυγος του Εμπειρίκου με την οποία έζησε μια σύντομη αλλά παθιασμένη ερωτική σχέση. 

Η ερωτική σχέση του βέβαια με τη φωτογραφία δεν ήταν σύντομη αλλά διατηρήθηκε εφ' όρου ζωής.

Ο τίτλος του βιβλίου είναι από την ποιητική συλλογή της Μάτσης Χατζηλαζάρου «Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης» (α' έκδοση, εκδ. Ίκαρος, 1944)

«Αύριο θα σμίξω τα δυο σου σκέλη, μήπως γεννηθεί ένα μικρό λυπητερό παιδάκι, θα το λένε Ιούς, Μανιούς, ίσως και Aqua Maria.»

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/1BbmGFPkvs/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Σκάνδαλα Ν.Δ.- ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Χριστόφορος Βερναρδάκης: Ακολουθεί σχετικά μακροσκελής ανάρτηση. Ενας φίλος, ο Κώστας Κ., κατέγραψε όλα τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε. Εκανε μια απλή, αλλά τόσο χρήσιμη δουλειά!

Ο συνολικός αριθμός μέσα στην επταετία φτάνει τα 148 αυτοτελή σκάνδαλα, ο Κώστας τα υπολογίζει σε λίγο περισσότερα. Η ουσία είναι πάντως ότι η παρούσα Κυβέρνηση παράγει κατά μέσο όρο 21 σκάνδαλα κατ’ έτος. Και επειδή, όπως ξαναέγραψα εδώ, η "διαφθορά" είναι τεχνική της διακυβέρνησης, φανταστείτε πόση αναδιανομή πλούτου έχει μεθοδικά συντελεστεί προς τις ανώτερες τάξεις και τους "ημετέρους" αυτά τα 7 χρόνια. 

Πάμε να απαριθμήσουμε:  

2019: Η εγκατάσταση του επιτελικού κράτους. 

1. Υπαγωγή ΕΥΠ και ΑΠΕ-ΜΠΕ στο Μαξίμου. Το επιτελικό κράτος γεννήθηκε ως κράτος ελέγχου.

2. Φωτογραφική αλλαγή για τον διορισμό διοικητή της ΕΥΠ. 

3. Απομάκρυνση Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με φωτογραφική διάταξη. 

4. Διορισμός Κωνσταντίνου Ζούλα στην ΕΡΤ. Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού τοποθετήθηκε στην προεδρία της δημόσιας τηλεόρασης.

5. Υπόθεση Λούλη. Ο διορισμός του Κωνσταντίνου Λούλη, παρά τις αποκαλύψεις για υμνητικά κείμενα υπέρ της Χούντας, έδειξε την ανοχή του Μαξίμου σε πρόσωπα του στενού του κύκλου. 

6. Ελληνικό – τροπολογίες και φωτογραφικές ρυθμίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για πολεοδομικές εξαιρέσεις και εξυπηρέτηση ισχυρών επενδυτικών συμφερόντων. 

7. Μετακλητοί και κομματικό κράτος Από την αρχή εκτοξεύτηκε ο αριθμός των μετακλητών και των κομματικών διορισμών. 

8. Απαλλαγή καναλαρχών από υποχρεώσεις πόθεν έσχες 

Θράσος απύθμενο Μητσοτάκη λίγο πριν την έξοδο από την εξουσία

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ.    

  «Είμαι ο μόνος πρωθυπουργός που έχει θέσει στην Τουρκία το casus belli», δήλωσε ο Μητσοτάκης προσθέτοντας ότι «μπορούμε να διασειστούμε και φουρτούνες» προσπαθώντας να απαντήσει στις κατηγορίες του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή για την επικίνδυνα υποτελή στην Τουρκία εξωτερική πολιτική. Ήταν μικρός όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δηλώσει «Βυθίσατε το χώρα» τον Μάιο του 1980, αναφερόμενος στην έξοδο του τουρκικού ερευνητικού σκάφους .

Και η πρώτη απάντηση προήλθε από την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ που στο πρωτοσέλιδο της Πέμπτης ανέφερε ότι: «Ήρεμα νερά με 2.639 παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο από την Τουρκία, εντός της ζώνης των 6 μιλίων  από το 2024 έως τον Απρίλιο του 2026». Επιπλέον από την 29η Ιανουαρίου η Άγκυρα έχε ανακοινώσει NAFTEX αορίστου χρόνου (!)  στο Αιγαίο. 

Επιβάλει τους κανόνες η Τουρκία

Είναι γνωστό ότι το κέντρο βάρους της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας είναι η θάλασσα. Οι τουρκικές αρχές παρενόχλησαν 27 ερευνητικά σκάφη που εκινούντο στην περιοχή της εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Και τελικά κατάφεραν να ματαιώσουν την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας Κύπρου και τις έρευνες για υδρογονάνθρακες, σε σημείο που υποχρέωσε την αμερικανική ExxonMobil να σταματήσει κάθε έρευνα και να αποχωρήσει  επίσημα από τη θαλάσσια περιοχή «Δυτικά της Κρήτης», επιστρέφοντας τα δικαιώματα έρευνας στο ελληνικό Δημόσιο. Έτσι διατηρούνται τα ήρεμα νερά; Τι είδους casus belli είναι αυτό; Είναι όμως σαφές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να εξασφαλίσει την ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας της, υποχωρεί σε όλα. 

Όταν ο Ανδρέας ανακάλυψε το παγκόσμιο «διευθυντήριο»

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ.     

 Ήταν 27 Ιουνίου του 1995 όταν, μετά την λήξη της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις Κάνες, ο Ανδρέας Παπανδρέου μίλησε στους Έλληνες δημοσιογράφους: 

«Σπάνια ομιλώ οργισμένα, αλλά ήταν οργισμένη η απάντησή μου στους άλλους ηγέτες κατά τη διάρκεια της συνόδου. Δεν έχω κανένα λόγο να κρύψω από τον ελληνικό λαό την αλήθεια. Και θέλω να πω ότι είδα πράγματι το διευθυντήριο να λειτουργεί. Διότι ενώ πολλοί συνάδελφοι πρωθυπουργοί στο διάδρομο μου έλεγαν καλά τα είπες, έχεις δίκιο, κανείς δεν πήρε το λόγο να υποστηρίξει τις θέσεις μου. Δεν είχαν ούτε τη δυνατότητα να ασκήσουν κριτική, εκεί που έμπαινε ένα θέμα τεράστιας ηθικής υπόστασης. Τι είναι η ενωμένη Ευρώπη; Ποιος την κυβερνάει; Τι ρόλο παίζουμε πλέον εμείς, οι κυβερνήσεις; Αυτά είναι ερωτήματα πολύ βασικά. Βρίσκω ότι πάμε σε ένα είδος συρρίκνωσης της εθνικής δύναμης, αλλά όχι στο βωμό μιας συλλογικής δημοκρατικής διαδικασίας. Στο βωμό των κρίσεων και των συμφερόντων. Δεν θέλω να αποκαλύψω ονόματα, ποιοι μίλησαν και τι είπαν. Λέγω όμως ότι εδώ υπάρχει σαφές σχέδιο για την μηδενοποίηση των εθνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν θα μπορούν να παίξουν δημοκρατικά αποτελεσματικό ρόλο, αλλά θα υπόκεινται στις κατευθύνσεις που θα μας δίνει το διευθυντήριο». 

Η δήλωση αυτή θεωρείται το «κύκνειο άσμα» του Ανδρέα Παπανδρέου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς λίγους μήνες αργότερα αποσύρθηκε από την πολιτική λόγω προβλημάτων υγείας. 

Στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου του «Πολέμα την ολιγαρχία» ο γνωστός δημοκράτης γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς τόνισε: 

Κινητοποιήσεις ομογενών και Αλβανών ενάντια στις «ξένες επενδύσεις» σε κλεμμένη γη

Σβερνέτσι, όπως Χιμάρα

Από δρόμος
- 11 Ιουνίου, 2026

Γράφει ο Γιώργος Κυριακού

Το προηγούμενο Σάββατο στο χωριό Σβερνέτσι, στη λιμνοθάλασσα του Αυλώνα, πραγματοποιήθηκε διαμαρτυρία πολλών ντόπιων ομογενών και Αλβανών ενάντια στην καταπάτηση μιας μεγάλης περιοχής, την οποία οι «ιδιοκτήτες» ισχυρίζονται πως έχουν «αγοράσει» και τους οποίους καλύπτει ο Αλβανός πρωθυπουργός Ράμα. Μαζικές κινητοποιήσεις σημειώθηκαν επίσης στα Τίρανα. Οι σχετικές ειδήσεις συζητούνται έντονα και στη χώρα μας, αφενός λόγω της άμεσης εμπλοκής του γαμπρού του Τραμπ ως «επενδυτή» σε περιβαλλοντικά προστατευόμενη περιοχή, κι αφετέρου λόγω της καταπάτησης περιουσιών ομογενών και της βίας που άσκησαν εναντίον των διαμαρτυρόμενων οι μπράβοι της «επένδυσης».

Επειδή όμως εσκεμμένα έχει καλλιεργηθεί, τόσο από την αλβανική κυβέρνηση όσο και από τους μιντιακούς απολογητές των καταπατητών και του «επενδυτή», αρκετή σύγχυση (έφτασαν ορισμένοι να ανακαλύπτουν μια… αλληλεγγύη του Ράμα και της αλβανικής αστυνομίας με τους διαμαρτυρόμενους, ενώ για άλλους οι ντόπιοι ομογενείς που κινητοποιούνται ήταν αόρατοι!), θα προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε λίγο το τοπίο.

To Σβερνέτσι στο στόχαστρο

Πρόκειται για ελληνικό χωριό, μη αναγνωρισμένο από το αλβανικό κράτος [1]. Οι κάτοικοί του είναι Έλληνες, ελληνόφωνοι ή βλαχόφωνοι, με καταγωγή από την ιστορική Μοσχόπολη. Βρίσκεται στην ίδια περιοχή με το χωριό Άρτα/Νάρτα. Το μοναστήρι της Παναγιάς στην κοινή λιμνοθάλασσα, η διπλανή αρχαία Απολλωνία, η μονή της Αρδένιτσας του 13ου αιώνα, η Βύλλιδα με το εμβληματικό αρχαίο θέατρο και η αρχαία πόλη της Επιδάμνου, τονίζουν την ελληνικότητα της ευρύτερης περιοχής, καθώς και την ορθόδοξή της ταυτότητα.

Πόσο κοστίζουν στη Γερμανία τα επιδόματα στους μετανάστες και πρόσφυγες16/06/2026

EPA/KIM LUDBROOK

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ


Είναι ίσως από τις πιο προφανείς ασκήσεις ματαιοπονίας να αναζητά κάποιος ολοκληρωμένα και αξιόπιστα στοιχεία για ένα έτσι και αλλιώς πολύπλοκο θέμα, όπως η μετανάστευση, και μάλιστα την ακριβή οικονομική του διάσταση. Και μάλιστα για μια χώρα αποδεδειγμένης “συστημικής” ανοργανωσιάς σαν την Ελλάδα.

Είναι μάταιο, πολύ περισσότερο αν ο υποτιθέμενος κάτοχος και πάροχος τέτοιων στοιχείων είναι μια κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός – και θιασώτης του πολυπολιτισμού – της οποίας θεωρεί ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται μεταναστευτικό ζήτημα, συνεπικουρούμενος μάλιστα ως προς αυτό και από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης, που κάποτε διακρίθηκε για την πολιτική της, των “ανοιχτών συνόρων”.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως είθισται, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος ενδιαφερόμενος, είναι να προσπαθήσει να βρει κάποια ανάλογα στοιχεία, που υπάρχουν σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες υποδοχής μεταναστών με “ανάλογη μεταναστευτική πολιτική”. Μήπως αποκομίσει έτσι έστω κάποια γενικά συμπεράσματα και τάσεις για την Ελλάδα, η οποία φιλοξενεί έναν πολύ σημαντικό αριθμό μεταναστών-προσφύγων και εξακολουθεί να είναι προορισμός και νέων μεταναστευτικών ροών. Και μια τέτοια χώρα που ενδείκνυται για ευνόητους, οργανωτικούς λόγους, είναι η Γερμανία.

💸💸 ΝΕΑ ΑΠΑΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΚΑΡΤΕΛ:

Βιλιάρδος Βασίλης 

Από την ενέργεια εξαρτώνται όλες οι τιμές - όπου στην Ελλάδα είναι σχεδόν διπλάσιες από την Ευρωζώνη (+5,2% ο πληθωρισμός, έναντι +3,2%), με τους χαμηλότερους μισθούς! Τι ακριβώς συμβαίνει με την Ελλάδα; Τα εξής:

Ακούμε πως η Ελλάδα είναι εξαγωγέας ενέργειας - χωρίς όμως να ενημερωνόμαστε για τις λεπτομέρειες (εκτός από την ενεργειακή μας εξάρτηση που είναι πια της τάξης του 80%), οι οποίες είναι οι παρακάτω:

(α) Οι Βούλγαροι, πχ, εισάγουν ηλεκτρικό ρεύμα το μεσημέρι από την Ελλάδα, με σχεδόν μηδενικές τιμές αγοράς - λόγω των ΑΠΕ, οι οποίες επιδοτούνται από τους Έλληνες καταναλωτές με τους λογαριασμούς ρεύματος (για καλύτερη ενημέρωση το https://energypress.gr/news/giati-plironoyme-akriba-tis-midenikes-times-reymatos-i-epitaktiki-anagki-gia-proagora ).

(β) Οι Βούλγαροι έχουν εγκαταστάσεις αποθήκευσης ενέργειας, μπαταρίες δηλαδή, οπότε αποθηκεύουν αυτό το ρεύμα - ενώ παράγουν και από λιγνίτη που αγοράζουν από εμάς. Ειδικότερα η Βουλγαρία, έχοντας αναπτύξει γρήγορα μονάδες αποθήκευσης, εισάγει την ελληνική ενέργεια με μηδενική τιμή - οπότε φορτίζει τις μπαταρίες της δωρεάν.

(γ) Το βράδυ τώρα που δεν παράγουν τα δικά μας φωτοβολταϊκά, οι Βούλγαροι μας εξάγουν το δικό μας ηλεκτρικό ρεύμα που αγόρασαν το μεσημέρι τζάμπα - με τιμές πώλησης που κυμαίνονται έως και 230 € τη MWH.

Γκώσαμε από τη "Δημοκρατία" τους... καιρό τώρα.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο,τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...

Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.

Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικών Παπαντωνίου (η μεσοτοιχία  των επαύλεων στη Σύρο) βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες (η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ)..

Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους, την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.

Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του) από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.

Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο  μόνος που γνώριζε  και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.

Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν  τον σεβασμό του Κοσκωτά...

Στη χώρα που ο Άρειος Πάγος γνωμάτευε το ορθόν της επανάστασης της Χούντας.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τον υπουργό του μέσω υποκλοπής και ο υπουργός το θεώρησε αναγκαίο για το καλό της χώρας.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το Ποντιακό ζήτημα

Εισαγωγή- επιμέλεια : Θεοφάνης Μαλκίδης 

Έκδοση: Πολιτιστικός Σύλλογος Πατρίδας Ημαθίας «Ευστάθιος Χωραφάς», με τη στήριξη του Δήμου Βέροιας και της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος. Βέροια 2026. 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 1951- Αθήνα 2024), σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, καθώς και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διωκόμενος διέφυγε παράνομα στην Ιταλία και  συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης του Σεπτέμβρη στο Μόναχο της Γερμανίας τον Αύγουστο του 1974. Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 1999, όταν λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και ίδρυσε τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ.

 Το 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της  Γενοκτονίας. Έγραψε πολλά βιβλία καταθέτοντας την άποψή του γύρω από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως επίσης, γύρω από την ιστορία, τον πολιτισμό, και τον πολιτικό αγώνα του Ποντιακού Ελληνισμού.

Με το βιβλίο του  «Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα», το οποίο τυπώθηκε στην Αθήνα (πρώτη έκδοση  Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών 1988, δεύτερη έκδοση Γόρδιος 1992,  έβδομη έκδοση Στράβων 2014)   ο Μ.Χ., εισάγει για πρώτη φορά  στην Ελλάδα και τον πλανήτη, αυτό που τώρα όλοι  (πλέον)  γνωρίζουν αναδεικνύοντας ένα μείζον θέμα για τον Ελληνισμό, την Τουρκία, τη διεθνή κοινότητα. 

Η εισήγηση του Μ.Χ., στο Β΄ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (Θεσσαλονίκη 1988),  ανέδειξε  το ζήτημα της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης καθώς και  της δημιουργίας της νέας πόλης Ρωμανίας στη Θράκη,  ζητήματα  τα οποία καθόρισαν και ένα μεγάλο μέρος της δραστηριότητας του στην Ελλάδα  και παγκοσμίως και ήταν απαρχή για τις αναγνωρίσεις, τις παρεμβάσεις σε διεθνείς οργανισμούς, τα  συνέδρια και τις  εκδηλώσεις σε όλον τον κόσμο.

Η ισοπέδωση της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα

13 Απριλίου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Το ποσοστό των νοικοκυριών που ζουν με μηνιαίο εισόδημα κάτω των 1.800 € εκτοξεύθηκε στο 60% το 2024, από 37,75% το 2008 – γεγονός που σημαίνει ότι, η μεσαία τάξη που αποτελεί το βασικό πυλώνα της κοινωνίας και της δημοκρατίας, εξαϋλώθηκε. Η αιτία βέβαια δεν είναι μόνο η ακρίβεια αλλά, επιπλέον, η υπερφορολόγηση – με τη βοήθεια κυρίως του πληθωριστικού φόρου, δηλαδή με τη διατήρηση των ίδιων φορολογικών συντελεστών στις αυξημένες τιμές. Η υπερφορολόγηση και η διαφθορά πάντως, είναι ένας φαύλος κύκλος που πρέπει να σταματήσει – αφού η μία τροφοδοτεί την άλλη.

Ανάλυση

Παρά το ότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, το μεγαλύτερο πρόβλημα των Ελλήνων είναι η κατάρρευση του βιοτικού τους επιπέδου, μας εντυπωσίασαν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ – τα οποία τεκμηριώνουν ότι, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, από όσο φανταζόμαστε. Για παράδειγμα, η παρακάτω κατανομή των εισοδημάτων – η οποία είναι τρομακτική:

Εν προκειμένω, το ποσοστό εκτοξεύθηκε από το 4,75% το 2008 στο 15,5% το 2023, αν και μειώθηκε ελαφρά το 2024 – αλλά μόνο λόγω της αύξησης του κατώτατου μισθού. Εάν δε τα 750 € προσαρμοσθούν σε όρους αγοραστικής αξίας, αφαιρουμένου δηλαδή του σωρευτικού πληθωρισμού της τάξης του 25% επίσημα, στα τρόφιμα πάνω από 35%, τότε η εικόνα θα γίνει απελπιστική – αφού προφανώς δεν μπορεί να επιβιώσει κανένα νοικοκυριό σήμερα με 750 €, πόσο μάλλον με λιγότερα, αφού το ποσοστό είναι «έως 750 €».

Στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας τώρα (επόμενο γράφημα), στην υψηλότερη που μετράει η ΕΛΣΤΑΤ, η εικόνα ήταν αντίστροφη – υποδηλώνοντας στην ουσία ότι, όλο και περισσότερα νοικοκυριά γίνονται φτωχότερα:

Η αθόρυβη γενοκτονία στη σύγχρονη Ελλάδα

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ.     

  Λίγο πριν την έναρξη της τρίτης θητείας του στην προεδρία της Τράπεζας της Ελλάδος, ο Γιάννης Στουρνάρας ανακάλυψε (!) το μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα της χώρας. Τη δημογραφική συρρίκνωση. Και τι προτείνει; Να κάνουμε υπομονή, γιατί οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη «Χρειάζονται χρόνο για να αποδώσουν και οι πιέσεις στην προσιτότητα της στέγασης, είναι πιθανό να συνεχιστούν βραχυπρόθεσμα». Μόνο που χρόνος δουλεύει σε βάρος μας. Τα στοιχεία θα έπρεπε προ πολλού να έχουν σημάνει  συναγερμό, αλλά δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία διάθεση να βρεθούν απαντήσεις.

Για παράδειγμα, σήμερα τρία εκατομμύρια πολίτες ξοδεύουν το 40% του εισοδήματός τους για κατοικία. Δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα προσιτού δανεισμού και στέγασης καθώς οι συστημικές τράπεζες, το πλέον σκληρό καρτέλ της αγοράς, ελεγχόμενες απόλυτα από Hedge Funds, αισχροκερδούν, προσφέροντας  τα χαμηλότερα επιτόκια καταθέσεων και τα υψηλότερα χορηγήσεων, ενώ οι μέτοχοί τους θησαυρίζουν και στο χρηματιστήριο. Και όλα τα κέρδη εξάγονται στο εξωτερικό! Και για να μπορούν να το κάνουν, επιτρέπουν στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να διατηρούν χωρίς ενόχληση, δάνεια που έχουν υπερβεί το ένα δισεκατομμύριο και όπως παραδέχτηκε ο Α. Γεωργιάδης,  δεν πρόκειται ποτέ να εξυπηρετηθούν! 

Και η ειρωνεία - πρόκληση για την ελληνική πραγματικότητα, προκύπτει από τις δηλώσεις πόθεν έσχες των βουλευτών της ΝΔ, που μέσα σε τέσσερα χρόνια κατέχουν 2.600 ακίνητα!  Με μια απλή διαίρεση, διαπιστώνει κάνεις ότι κάθε βουλευτής της ΝΔ κατέχει κατά μέσο όρο περίπου 17,4 ακίνητα!

Στο μεταξύ διαρκώς αυξάνονται οι εισαγωγές εργαζομένων νόμιμων και παράνομων που καλύπτουν κρίσιμους τομείς της οικονομίας, όπως οι κατασκευές, ο τουρισμός  αγροτική παραγωγή η κτηνοτροφία, η αλιεία, και δουλειές της εστίασης. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι νομίμως απασχολούμενοι μετανάστες ξεπερνούν τις 400.000 οι οποίοι τις οικονομίες τους τις αποστέλλουν στις πατρίδες τους. Στο μεταξύ οι Έλληνες επιστήμονες που έχουν φύγει από τη χώρα, σύμφωνα με στοιχεία του ΣΕΒ, πλησιάζουν τις 500.000.

Και οι συνέπειες τραγικές. Κάθε χρόνο κλείνουν λόγω έλλειψης μαθητών 700 σχολεία, ενώ από το 2018 χάθηκαν 110.000 μαθητές στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση! Αξίζει να σημειωθεί, πως σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat, το 1951 οι κάτοικοι της χώρας που ήταν άνω των 65 ετών ανέρχονταν σε 0,52 εκατομμύρια. Αυτό το νούμερο ανήλθε το 2023 σε 2,39 εκατομμύρια!  Αντίστοιχα, ο πληθυσμός των ατόμων από 0-19 ετών ανερχόταν το 1951 σε 2,95 εκατομμύρια και το 2023 σε μόλις 1,92 εκατομμύρια.

Η αίθουσά του ΔΣΑ δεν μπορεί να είναι ανοιχτή για τον Φλωρίδη και τον Πλεύρη, αλλά κλειστή για την Κωνσταντοπούλου και την Καρυστιανού.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Του Κώστα Παπαδάκη 

Επιεικώς απαράδεκτη και σοβαρά επικίνδυνη για την ιστορία και τις δημοκρατικές παραδόσεις του Δ.Σ.Α. η δια περιφοράς απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. να ακυρώσει την παραχώρηση της αίθουσάς του για εκδήλωση του νεοσύστατου κόμματος "Ελπίδα για τη Δημοκρατία" της Μαρίας Καρυστιανού που θα γινόταν σήμερα.

Ενώ αρχικά η έγκριση είχε δοθεί, ο πρόεδρος συγκάλεσε χθες ολονύχτια πάλι δια περιφοράς συνεδρίαση με πρόταση "να απαγορευθεί η εκδήλωση" διότι οι οργανωτές δεν είχαν καταστήσει σαφές ότι πρόκειται για εκδήλωση κόμματος".

Ε και ;

Μήπως πρέπει να καταργηθούν τα κόμματα η να μην βρίσκουν χώρους για να οργανώνουν εκδηλώσεις ; Η να μην ασχολούνται με το κράτος δικαίου ;

Ποιούς υπηρετεί αυτή η λαϊκίστικη εχθρότητα με τα κόμματα ;

Μήπως εν όψει συνταγματικής αναθεώρησης ο πρόεδρος του ΔΣΑ σκοπεύει να εισηγηθεί την κατάργηση του άρθρου 29 ώστε η λαϊκή βούληση να μην βρίσκει πεδίο έκφρασης σε κόμματα ;

Αυτά τα ρωτάει ένας ανένταχτος, που δεν υπήρξε ποτέ κομματικό μέλος.

Αλλά η πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α, μεταξύ των οποίων πολλά δραστήρια κομματικά ή αντάρτικα μέλη της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υιοθέτησε και επαύξησε τη ρητορική του προέδρου και πέτυχε την ακύρωση της εκδήλωσης, με το σκεπτικό περίπου ότι "ναι στη δημοκρατία, αλλά όχι κόμματα στον Δ.Σ.Α.". Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Και έτσι αυτή τη φορά, παρά την αντίρρηση των συμβούλων της αριστεράς, δηλαδή της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας (Καμπαγιάννης, Παπαδάκης, Σαραφιανός) και της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Δικηγόρων (Προυσανίδης, Μαρούλη), η απαγόρευση πέρασε. Και χάρηκαν διπλά όσοι ήσαν προ καιρού αντίθετοι στην παραχώρηση της αίθουσας για τη συνέντευξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ο λαϊκισμός και η αντικομματική ρητορική μόνο τους φασίστες υπηρετεί. Και η φασιστική απειλή καραδοκεί και τρέφεται από τέτοιου είδους πρακτικές.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΩΣ "ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ" ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Για χρόνια πίστευα ότι η προδοσία τραυματίζει μόνο εκείνον που την υφίσταται. Πίστευα πως ο πόνος ανήκει αποκλειστικά στον προδομένο. Ότι εκείνος είναι που χάνει την εμπιστοσύνη του, που αμφισβητεί τη ζωή του, που βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει.

Και χρειάστηκε νομίζω πολύς καιρός για να καταλάβω ότι η προδοσία αφήνει ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου βαθύ αποτύπωμα και σε εκείνον που την διαπράττει. Δεν αναφέρομαι στις συνήθεις συνέπειες, στους καβγάδες, στους χωρισμούς ή στις ενοχές.

Μιλώ για κάτι βαθύτερο. Μιλώ για τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν τραυμάτισες απλώς έναν άνθρωπο. Τραυμάτισες έναν κόσμο. Και κάποτε υπήρξα κι εγώ ο άνθρωπος στον οποίο κάποιος εμπιστεύτηκε τις πιο ευάλωτες εκδοχές του εαυτού του.

Υπήρξα το πρόσωπο στο οποίο κάποιος παρέδωσε τις ελπίδες του, τους φόβους του, τα όνειρά του. Υπήρξα μέρος μιας κοινής πατρίδας. Και κάποια στιγμή πρόδωσα αυτή την πατρίδα.

Και σήμερα υποψιάζομαι πως η προδοσία, τις περισσότερες φορές, ξεκινά από κάτι πολύ πιο πεζό. Από τη δειλία, από τη σύγχυση, από τη ναρκισσιστική αυταπάτη ότι οι πράξεις μας αφορούν μόνο εμάς. Από την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να παραβιάσουμε έναν δεσμό χωρίς να πληγώσουμε τον κόσμο που έχει χτιστεί γύρω του. 

Κι ύστερα έρχεται η στιγμή της επίγνωσης. Η στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις τη ζημιά. Όχι μόνο στα μάτια του άλλου, αλλά και μέσα στην ίδια τη δική σου μνήμη. Ξαφνικά επιστρέφεις σε παλιές στιγμές και τις βλέπεις αλλιώς. Θυμάσαι υποσχέσεις που έδωσες, βλέμματα που συνάντησες, λόγια που είπες ψευδή και καθησυχαστικά, όνειρα που σχεδιάστηκαν από κοινού και καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά υπήρξαν μέσα σε ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης που εσύ αργότερα διέψευσες.

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα — και όχι μόνο — υπό το πρίσμα της πολιτικής θεωρίας

Τι φοβάται πραγματικά το πολιτικό σύστημα;

από Ιωάννης Π. Ζώης

-15 Ιουνίου 2026

Το πολιτικό σύστημα δεν φοβάται πάντοτε έναν συγκεκριμένο αντίπαλο. Συχνά φοβάται κάτι βαθύτερο: το κενό εκπροσώπησης. Έναν χώρο κοινωνικής δυσφορίας που δεν έχει ακόμη αποκτήσει όνομα, ηγεσία, οργάνωση ή πολιτική μορφή, αλλά υπάρχει ήδη ως πίεση κάτω από την επιφάνεια της κανονικότητας.

Αυτό είναι ίσως το κεντρικό πρόβλημα της σημερινής συγκυρίας στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές δυτικές δημοκρατίες. Οι θεσμοί λειτουργούν, οι εκλογές διεξάγονται, οι κυβερνήσεις σχηματίζονται, τα κόμματα μιλούν. Το ερώτημα όμως είναι αν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αναγνωρίζουν ακόμη τον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη λειτουργία. Διότι άλλο πράγμα είναι η τυπική λειτουργία της δημοκρατίας και άλλο η ουσιαστική αίσθηση εκπροσώπησης.

Ο Peter Mair περιέγραψε αυτή την κατάσταση ως «άδειασμα» της δυτικής δημοκρατίας. Τα κόμματα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά απομακρύνονται από τις κοινωνικές τους ρίζες και μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε μηχανισμούς διακυβέρνησης. Ο Colin Crouch μίλησε για «μεταδημοκρατία»: οι δημοκρατικοί τύποι παραμένουν, αλλά η ουσιαστική πολιτική ενέργεια μεταφέρεται σε κλειστούς μηχανισμούς, επικοινωνιακά επιτελεία, τεχνοκρατικές ελίτ και οικονομικά κέντρα ισχύος. Το εξωτερικό περίβλημα παραμένει δημοκρατικό· το εσωτερικό περιεχόμενο όμως φτωχαίνει.

Η σκοτεινή Ευρώπη, μια ιστορία εγκλημάτων! Ηλίας Παπαναστασίου

«Η Ευρώπη της Δημοκρατίας», «η Ευρώπη του πολιτισμού», «οι ευρωπαϊκές ηθικές αξίες», «η Ευρώπη των πολιτών»… Γι΄ αυτή την Ευρώπη μας είπαν πολλά , τα ακούσαμε και τα πιστέψαμε… 

Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» για να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μια άλλη Ευρώπη που τελικά είναι και η πραγματική: η σκοτεινή Ευρώπη!

 Αυτήν την Ευρώπη μας αποκαλύπτει μέσα από την ιστορία κι όχι μόνο, ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου. Την Ευρώπη που διέπραξε και εξακολουθεί να διαπράττει εγκλήματα κατά λαών. Μεταξύ αυτού και του ελληνικού…

Το Κεφάλαιο και η Ελληνική παραδοξότητα

26 Μαΐου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Στον κόσμο του Schumpeter, οι «τόκοι» δεν κερδίζονται μέσω της αποταμίευσης – αλλά μέσω των επενδύσεων. Κανένας δηλαδή δεν ανταμείβεται για την «κατανάλωση υπό αναμονή» – για τον περιορισμό της, με στόχο το σχηματισμό κεφαλαίου. Αντίθετα, όλοι ανταμείβονται όταν η διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης είναι επιτυχημένη, με αποτέλεσμα μια γενιά με υψηλότερο εισόδημα από πριν – όπως πρέπει να είναι το ζητούμενο κάθε μακροοικονομικής πολιτικής. Στην μοναδική περίπτωση της Ελλάδας, η όποια ανάπτυξη της μετά την καταδίκη της στο ΔΝΤ, προήλθε από την άνοδο του τουρισμού και από τις εξαγωγές – όπου τη θέση της μείωσης της κατανάλωσης από τους Έλληνες εργαζομένους, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης, ανέλαβαν οι εργαζόμενοι των άλλων χωρών και οι αρνητικές αποταμιεύσεις μετά το 2009. Προφανώς όμως, αυτού του είδους η ανάπτυξη, με την κάθε γενιά να έχει χαμηλότερο εισόδημα από την προηγούμενη, δεν μπορεί να συνεχιστεί – ενώ η υπερφορολόγηση των τελευταίων ετών θα δώσει τη χαριστική βολή στους Έλληνες, οπότε κάποια στιγμή θα αντιδράσουν εξαιρετικά βίαια. Ήδη πάντως βιώνουμε τα πρώτα στάδια, με μία πολιτική κρίση προ των πυλών – με την κυβέρνηση δυστυχώς να μην το καταλαβαίνει, θεωρώντας πως τα τόσα νέα κόμματα που εμφανίζονται, δεν σημαίνουν τίποτα.

.

Ανάλυση

Στη νεοκλασική οικονομική θεωρία που, αν και ξεπερασμένη, συνεχίζει να υπερισχύει και να διδάσκεται στα δυτικά πανεπιστήμια, το πιο παράξενο φαινόμενο στο οικονομικό της μοντέλο, είναι το Κεφάλαιο – ως ένας από τους συντελεστές παραγωγής (αναφορά στο τέλος του κειμένου).

Εν προκειμένω, σχεδόν κανένας οικονομολόγος δεν έχει επιχειρήσει να βάλει κάποια τάξη, στις ποικίλες ιδιότητες που αποδίδονται στο Κεφάλαιο – στις αμέτρητες μορφές του, όπως το φυσικό Κεφάλαιο, το χρηματοοικονομικό, τα κέρδη, η πίστωση, το τεράστιο παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στις παγκόσμιες αγορές κοκ., χωρίς κανείς να μπορεί να πει με σιγουριά ποια ακριβώς λειτουργία εξυπηρετεί το Κεφάλαιο, όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη.

Για να κατανοήσουν τώρα πραγματικά τον ρόλο του Κεφαλαίου, οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι έχουν περιορίσει την τεράστια πολυπλοκότητα του κόσμου, στις απλούστερες οικονομικές συνθήκες που μπορούν να φανταστούν – καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, για να δημιουργήσει κάποιος Κεφάλαιο, πρέπει συνειδητά να απαρνηθεί την κατανάλωση του εισοδήματος του.

ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ – «Οι τρισεκατομμυριούχοι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν»: Ο άσεμνος Μασκ υποκινεί την πρωτοβουλία για επιθετικό φόρο πλούτου

Τζέικ Τζόνσον | 12 Ιουνίου 2026

«Το επίπεδο πλούτου στο οποίο έχει φτάσει ο κ. Μασκ απαιτεί ανθρώπινη εκμετάλλευση, κλοπή μισθών, καταστολή μισθών, αντιανταγωνιστικές αγορές, μονοπωλιακό έλεγχο, συμπαιγνία τιμών, ανεπαρκή φορολογικά συστήματα και διαφθορά».

Η καθαρή περιουσία του Έλον Μασκ ξεπέρασε το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια την Παρασκευή, καθώς η SpaceX - η εταιρεία πυραύλων που ίδρυσε και ελέγχει - έκανε το ντεμπούτο της στην δημόσια αγορά, προκαλώντας παγκόσμια αποστροφή και εκκλήσεις για έναν επιθετικό φόρο πλούτου με στόχο τον περιορισμό της ανεξέλεγκτης ανισότητας .

«Ο Μασκ έγινε ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στον κόσμο επειδή το φορολογικό μας σύστημα προστατεύει τον πλούτο των υπερπλούσιων από τη φορολογία , ενώ παράλληλα απαιτεί από τους εργαζόμενους να πληρώνουν φόρους σε κάθε μισθοδοσία τους», δήλωσε ο Ιγκόρ Βόλσκι, διευθυντής της Εκστρατείας «Φορολογήστε τους Άπληστους Δισεκατομμυριούχους». «Το σημερινό ορόσημο θα πρέπει να χρησιμεύσει ως αφύπνιση για όλους μας».

«Εκτός αν σκοπεύουμε να παραχωρήσουμε τον έλεγχο και την εξουσία για το μέλλον μας σε μια χούφτα εξαιρετικά πλούσιων ατόμων, οι νομοθέτες πρέπει να επιδιώξουν τολμηρές φορολογικές πολιτικές που να ανταποκρίνονται πραγματικά σε αυτή τη στιγμή - όχι μόνο να επιβραδύνουν τη συσσώρευση ακραίου πλούτου, αλλά και να την αντιστρέψουν», πρόσθεσε ο Βόλσκι. «Αυτό σημαίνει ότι θα θεσπιστούν αρκετά φιλόδοξοι φόροι στον πλούτο των δισεκατομμυριούχων ώστε να κάνουν τους εξαιρετικά πλούσιους λιγότερο πλούσιους, να μειώσουν τον ασφυκτικό έλεγχο που έχουν στην οικονομία και τη δημοκρατία μας και να αποκαταστήσουν το ιδανικό ότι κανείς στην Αμερική δεν μπορεί να αγοράσει τον δρόμο του για ανεξέλεγκτη εξουσία».

Το Reuters ανέφερε την Παρασκευή ότι «το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του Musk ανήκει πλέον στην SpaceX, όπου κατέχει μερίδιο αξίας περίπου 866 δισεκατομμυρίων δολαρίων».

Ισραηλινή κρατική τρομοκρατία σε έδαφος τρίτων χωρών

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

Επειδή η "σωστή πλευρά της ιστορίας" ερμηνεύεται κατά το δοκούν από τους φιλοκυβερνητικους ψιττακους της "ενημέρωσης", επειδή πάντα θα επικαιροποιειται ο Γκαίμπελς (όσο μεγαλύτερο το ψέμα,τόσο πιο πιστευτό...)και καθώς έχω το προνόμιο να διαθέτω και κάτι πρόθυμους υποτακτικούς... δακτυλοκινουντες, λέω να θυμηθούμε ξανά.

Με αφορμή την πρόσφατη σύλληψη Παλαιστίνιου εργαζόμενου (με άδεια παραμονής στη χώρα), με κακοστημένες και έωλες κατηγορίες από τις ισραηλινές και ελληνικές μυστικές υπηρεσίες για πρόθεση τρομοκρατικής ενέργειας εναντίον ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου, φιλοϊσραηλινές πηγές κυκλοφόρησαν λίστα με ένοπλες επιχειρήσεις της παλαιστινιακής αντίστασης (της PLO και άλλων παλαιστινιακών οργανώσεων) στην Ελλάδα τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

 
Η λίστα αυτή παρουσιάζεται ως «πειστήριο παλαιστινιακής τρομοκρατίας» που συνεχίζεται και σήμερα, ώστε να "αθωωθεί" εμμέσως το Ισραήλ, για την εθνοκάθαρση και γενοκτονία που διαπράττει στη Παλαιστίνη και στον Λίβανο.
Μία από τις μεθόδους της ισραηλινής προπαγάνδας και των ντόπιων φερέφωνων της, είναι να παρουσιάζουν την ισραηλινή πολιτική εξωδικαστικών δολοφονιών και κρατικής τρομοκρατίας ως απαντητικές ενέργειες στην αντίσταση των Παλαιστινίων, ενώ στην πραγματικότητα ισχύει το αντίστροφο: Η παλαιστινιακή αντιαποικιακή αντίσταση και τότε και τώρα, είναι η απάντηση του κατεχόμενου παλαιστινιακού λαού στην ισραηλινή κατοχή, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία που διεξάγει το Ισραήλ επί 78 χρόνια.

Μόνιμη υφυπουργός ή μόνιμη πολιτική επιλογή;

Ακόμα ένα καθεστωτικό πραξικόπημα για να διασφαλιστεί ό,τι θέλει η Πρεσβεία με τον διορισμό της Α. Παπαδοπούλου

Από Δημήτρης Γκάζης -

Η κυβέρνηση επέλεξε να συστήσει, με αιφνιδιαστική τροπολογία, τη θέση του Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών, επικαλούμενη την ανάγκη θεσμικής συνέχειας και διοικητικής σταθερότητας σε περιόδους κυβερνητικών μεταβάσεων. Πρόκειται, όπως υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, για την ενεργοποίηση μιας συνταγματικής πρόβλεψης που παρέμενε ανενεργή επί δεκαετίες και η οποία αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο γεωπολιτικών ανακατατάξεων και αυξημένων διεθνών προκλήσεων. Χαρακτηριστικά δήλωσε: «Βρίσκομαι σήμερα εδώ για να υποστηρίξω την με αριθμό 500/2 της 10ης Ιουνίου 2026 τροπολογία, σύμφωνα με την οποία συστήνεται μία θέση μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Η τροπολογία αυτή για πρώτη φορά ενεργοποιεί το άρθρο 81 παράγραφος 1 του Συντάγματος, το τέταρτο εδάφιο, το οποίο για πενήντα χρόνια δεν είχε ενεργοποιηθεί, δηλαδή δεν είχε ενεργοποιηθεί ο θεσμός του μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού. […]

Γιατί, κύριε Πρόεδρε, μόνιμος υπηρεσιακός Υφυπουργός; Διότι η πραγματικότητα έχει καταδείξει, πρώτον, ότι είναι απολύτως αναγκαίο να υπάρχει συνέχεια στο Υπουργείο Εξωτερικών και μάλιστα μία συνέχεια η οποία διασφαλίζεται με υπηρεσιακό χαρακτήρα. Και γι’ αυτόν τον λόγο προβλέπεται πρέσβης ή πρέσβης εκ προσωπικοτήτων ο οποίος θα αναλαμβάνει τη θέση του μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού.

Είναι σημαντικό ιδιαιτέρως την περίοδο αυτή, όπου υπάρχουν παγκόσμιοι κλυδωνισμοί, να διασφαλίζεται η συνέχεια αυτή, όταν και όποτε υφίσταται κυβέρνηση υπηρεσιακή, άρα κυβέρνηση η οποία δεν έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχει μόνιμος υπηρεσιακός Υφυπουργός ο οποίος έχει τις πολιτικές υπηρεσίες, για να μπορεί να υπάρχει συνέχεια, άμεση ανταπόκριση και διαχείριση γεωπολιτικών κρίσεων.

Evvel Temmuz: Υπεράσπιση της Μνήμης ενός Έθνους

Ο/Η TUNCAY YILMAZ* έγραψε: Το 26ο Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τεχνών Evvel Temmuz, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος μεταξύ 11-14 Ιουλίου, δεν είναι απλώς λίγες μέρες συναυλιών, συζητήσεων ή εκθέσεων. Για είκοσι έξι χρόνια, είναι το όνομα της προσπάθειας ενός λαού σε αυτήν την περιοχή να διατηρήσει τη μνήμη του, να κρατήσει ζωντανό τον πολιτισμό του και να υπερασπιστεί τη θέλησή του να ζήσει μαζί.

11 Ιουνίου 2026

Tuncay Yılmaz – Μέλος της Αναπτυξιακής Ένωσης Samandag

Στην Τουρκία, τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο η φύση αλλά και η συλλογική μνήμη βρίσκονται υπό μεγάλη πολιορκία.

Οι πόλεις μεταμορφώνονται, οι ακτές λεηλατούνται, οι γλώσσες ξεχνιούνται και η πολιτιστική κληρονομιά καθίσταται αόρατη. Καθώς οι αξίες που αποτελούν την κοινή εμπειρία ζωής μιας κοινωνίας διαβρώνονται μία προς μία, η συλλογική μνήμη των ανθρώπων σβήνεται επίσης σιωπηλά.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις ξεπερνούν τα απλά συνηθισμένα γεγονότα στο ημερολόγιο και μετατρέπονται σε μια μορφή αντίστασης.

Η πρώτη Ιουλίου είναι μία από αυτές.

Το 26ο Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τεχνών Evvel Temmuz, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος μεταξύ 11-14 Ιουλίου, δεν είναι απλώς μια σειρά από συναυλίες, πάνελ ή εκθέσεις που διαρκούν λίγες ημέρες. Για είκοσι έξι χρόνια, είναι το όνομα της προσπάθειας ενός λαού σε αυτήν την περιοχή να διατηρήσει τη μνήμη του, να κρατήσει ζωντανό τον πολιτισμό του και να υπερασπιστεί τη θέλησή του να ζήσει μαζί.

Οι ρίζες του Evvel Temmuz (Πρώτη Ιουλίου) εκτείνονται πολύ πέρα ​​από την ίδια τη γιορτή. Μέρος της χιλιετιών πολιτιστικής κληρονομιάς της Μεσοποταμίας και της Ανατολικής Μεσογείου, η παράδοση του Temmuz συνδέεται με την αναγέννηση της φύσης, τη γονιμότητα και τη συνέχεια της ζωής. Αυτή η παράδοση, που διατηρείται σε διάφορες μορφές εδώ και αιώνες, έχει παραμείνει ένα σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής μνήμης στο Χατάι, και ιδιαίτερα στην αραβική κοινότητα των Αλαουιτών. Οι συγκεντρώσεις, οι επισκέψεις, τα τραγούδια και οι συλλογικοί εορτασμοί στην ακτή Σαμαντάγ δεν είναι απλώς μια εποχιακή τελετουργία, αλλά και μια έκφραση κοινωνικής ένταξης και κοινής ζωής.

ΦΙΛΑΥΤΙΑ 1

Από την τρυφερότητα προς τον εαυτό έως την αγάπη κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή

«Αλίμονο σε μένα, επειδή γράφω αυτά...»

IRÉNÉE HAUSHERR S. I.

Καθηγητής στο Ποντιφικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών

ORIENTALIA CHRISTIANA ANALECTA, 137

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

I. — Προσωρινή δικαιολόγηση της λέξης

Philautia. Σχεδόν καθόλου ξένη λέξη. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που τα δύο συστατικά της στοιχεία μεταφυτεύθηκαν από τον κήπο των ελληνικών ριζών στο παγκόσμιο λεξιλόγιο: phil-autie, όπως phil-atélie και όπως autonomie.

Αλλά είναι μια παράξενη λέξη. Ή μάλλον θα φανεί παράξενο να αναζητεί κανείς ένα νέο όνομα για κάτι τόσο παλαιό όσο η φιλαυτία ή ο εγωισμός.

Εγωισμός; Όχι ακριβώς. Αυτός ο όρος, όπως και όλα τα ξαδέλφια του σε -ισμός, πρόσφατης πολιτογράφησης, έχει ένα μικρό ύφος σχολαστικισμού, μια οσμή συστήματος που τον συγγενεύει με τον σεκταρισμό ή τον υπαρξισμό. Υπάρχουν λίγοι εγωιστές· επειδή χρειάζεται να στερείται κανείς εκπληκτικά νοημοσύνης και κρίσης ή ευγένειας —δηλαδή και πάλι νοημοσύνης, νοημοσύνης ψυχής!— για να αναγάγει σε συνειδητό σύστημα την αφελή αυθορμησία της φιλαυτίας. Ο εγωισμός αντιπροσωπεύει μια τερατολογική περίπτωση της φιλαυτία.

Γιατί να μη λέμε απλούστατα amour-propre, αγάπη προς τον εαυτό; Πρώτα απ’ όλα επειδή ο τροχός γυρίζει:

Multa renascentur quae nunc cecidere cadentque
Quae nunc sunt in honore vocabula, si volet usus
Πολλές λέξεις που τώρα έχουν πέσει θα ξαναγεννηθούν, και θα πέσουν εκείνες που τώρα βρίσκονται σε τιμή, αν το θελήσει η χρήση.

Η μόδα γερνά και ξανανιώνει τα ενδύματα και τα έθιμα. Από το πολύ γέλιο για τα καπέλα του παρελθόντος, η φιλαρέσκεια καταλήγει να ονειρεύεται έναν «δημιουργό» που θα εμπνευστεί από αυτά για να φτιάξει κάτι νέο. Έτσι και με τις λέξεις.

Διότι είναι πολύ παλαιά αυτή η νέα λέξη, φιλαυτία. Ο Αριστοτέλης και πλήθος αρχαίων συγγραφέων τη χρησιμοποιούν ως όρο κοινής χρήσης στη γλώσσα τους. Ο Κικέρων τη χρησιμοποιεί στην οικειότητα με τον φίλο του Atticus· και είναι εμφανώς ευτυχής που βρίσκει αυτή την εξωτική ονομασία για να δηλώσει μια καθολική ιδιότητα, και πάντως κικερώνεια. «Τα Ακαδημαϊκά μου έχουν βγει τόσο ωραία —εκτός αν με απατά η κοινή φιλαυτία— ώστε ακόμη και στους Έλληνες δεν υπάρχει τίποτε παρόμοιο»¹. Μήπως ένα coryza (συνάχι) δεν έχει κάτι πιο διακεκριμένο από ένα κρυολόγημα του κεφαλιού; Μήπως το Taraxacum dens leonis δεν ηχεί καλύτερα από το pissenlit; Αν η παθολογία αναζητεί το λεξιλόγιό της στη γλώσσα του Γαληνού και του Ιπποκράτη, δεν είναι μόνο από αγάπη προς τα ελληνικά —τα οποία συχνά βγαίνουν από εκεί τόσο κακοποιημένα όσο ένας ασθενής από την αίθουσα χειρουργείου—· είναι επίσης κάπως για να εντυπωσιάζει λιγότερο ή καλύτερα τους ασθενείς. Η φιλαυτία, λοιπόν, είναι μια συγγενής παθολογική πάθηση, απελπιστικά δύσκολη στη θεραπεία. Και όλοι μας έχουμε προσβληθεί από αυτήν, ακόμη κι αν είχαμε τη μετριοφροσύνη του Κικέρωνα. Ας δώσουμε λοιπόν, όπως αυτός ο λεπτός άνθρωπος, στην αγάπη μας προς τον εαυτό ένα ωραίο ελληνικό όνομα, ολοκαίνουργιο χάρη στην αρχαιότητά του. Όπως ο συγγραφέας των Ακαδημαϊκών, έτσι θα δυσκολευθούμε λιγότερο να το ομολογήσουμε.
Αν όμως η υπερηφάνειά σας —η αγάπη προς τον εαυτό;— αντιδρά στην πρόταση να καμουφλάρουμε κάτω από μια ωραία ετικέτα ένα άσχημο εμπόρευμα, θα έχετε σε λίγο με τι να κατευνάσετε την αγανάκτησή σας, όταν θα έχετε συλλάβει τη διαφορά ανάμεσα στο amour-propre και τη φιλαυτία.

ΤΟ ΤΣΑΜΠΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΚΙ ΟΙ ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ

Αντώνης Λιάκος *

Όποιοι  χρησιμοποιούν τις δημόσιες συγκοινωνίες (λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, ηλεκτρικός, προαστιακός) ξέρουν πολύ καλά, γνωρίζουν βιωματικά,  πώς το πρόβλημα δεν είναι καθόλου η τιμή του εισιτηρίου. Είναι τα πολύ αραιά δρομολόγια, η σαρδελοποίηση των επιβατών -που στις ώρες αιχμής δεν μπορούν καν να επιβιβαστούν, κυρίως οι ασθενέσθεροι, οι άθλιες και αναξιόπιστες συνθήκες μεταφοράς, δεν μπορεί να πάρει κανείς αναπνοή, οι καθυστερήσεις λόγω μποτιλιαρίσματος στους δρόμους, παρά τους λεωφοροδιαδρόμους.  Τι να την κάνουν επομένως την εξαγγελία δωρεάν εισιτηρίων και δωρεάν μετακίνησης; Μόνο άνθρωποι που δεν ταξιδεύουν με τις δημόσιες συγκοινωνίες, που ζουν ενδεχομένως στον Ψηλορείτη,  θα μπορούσαν να εισηγηθούν παρόμοια εξαγγελία στον Αλέξη Τσίπρα.  Και αν θέλαμε να πάμε παρακάτω στη σωστή και οικολογική  υποστήριξη των δημόσιων συγκοινωνιών, αυτή πολύ δύσκολα έως αδύνατο να γίνει, τουλάχιστον στις επίγειες συγκοινωνίες, με τον αριθμό των ΙΧ που κυκλοφορούν στους δρόμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης  ή είναι παρκαρισμένα στους δρόμους δημιουργώντας συμφόρηση.

 Αν κάποιος έχει αξίωση να πει κάτι ουσιαστικό και πραγματοποιήσιμο, πρέπει να τολμήσει να πει πώς τουλάχιστο το ένα τρίτο των αυτοκινήτων θα πρέπει να απομακρυνθεί από τις πόλεις. Το ελάχιστο είναι βέβαια πώς θα αναγνωρίζουν τα μηχανήματα ελέγχου των εισιτηρίων τους ημεδαπούς από τους τουρίστες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ασχολίαστο.

Επίσης, όταν κάποιος υπόσχεται κατάργηση  των εξετάσεων για το πανεπιστήμιο, πρέπει   να εξηγήσει πώς θα μπαίνουν  στις σχολές μεγάλης ζήτησης.  Ποιος εισηγείται παρόμοιες εξαγγελίες  για σύνθετα ζητήματα που τα γνωρίζουν κι οι γάτες; 

Παρέμβαση στην πρεσβεία της Αλβανίας στη Φιλοθέη

Η σημερινή μας παρέμβαση δεν φιλοδοξεί να ενισχύσει πραγματικά τον αγώνα του λαού στην Αλβανία. Δεν του χρειάζεται καμία βοήθεια. 300.000 άνθρωποι στο δρόμο, το 15% του πληθυσμού, είναι πυρηνικό όπλο που καμία κυβέρνηση, καμία εξουσία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Φανταστείτε στην Ελλάδα να κατέβαινε στο δρόμο 1,5 εκατομμύριο κόσμος. Τρεις φορές περισσότερος από τις μεγαλύτερες αντιμνημονιακές διαδηλώσεις, ή πέντε φορές περισσότερος —για ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα— από την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών.

Ποιος Μητσοτάκης, ποια κυβέρνηση, ποια Νέα Δημοκρατία, ποιο κράτος θα τόλμαγε να κάνει τον κομπόσο απέναντι σε τέτοια αγριεμένη λαϊκή μάζα;

Ούτε Μητσοτάκης, ούτε Ράμα, ούτε καν το σόι του πλανητάρχη που αποφάσισε να αποκτήσει φέουδο στην Αδριατική δεν τολμάει να προκαλέσει το λαϊκό θηρίο όταν αυτό ξυπνήσει.

Κι ο λαός στην Αλβανία ξύπνησε.

Κατάλαβε ότι το διεθνές κεφάλαιο είναι αποφασισμένο να του στερήσει τα πάντα. Ακόμα και τις παραλίες, τα σπίτια, τα χωράφια, τον ίδιο του τον τόπο. Κατάλαβε ότι το κράτος, το υποτιθέμενο «εθνικό κράτος», ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι κάτι άλλο από γενέθλιο τόπο και εκπρόσωπος των συμφερόντων των ελιτ —μέσα ή έξω από τα εθνικά σύνορα.

Όταν ο Πρωθυπουργός καταφεύγει σε fake news για να επιβιώσει]

Δελτίο Τύπου

[Συνέντευξη Κ. Μητσοτάκη: Όταν ο Πρωθυπουργός καταφεύγει σε fake news για να επιβιώσει]

Θα περίμενε κανείς από την  εκτενή συνέντευξη ενός Πρωθυπουργού που απεγνωσμένα προσπαθεί να περιορίσει την πολιτική κατρακύλα του, ότι θα ακούσει μια σοβαρή ενημέρωση για την κατάσταση της χώρας που διοικεί, ώστε παρά τα μύρια  σκάνδαλα, να εμπνεύσει στους πολίτες κάποια στοιχειώδη αξιοπιστία. 

Αντ’ αυτού, είδαμε για άλλη μια φορά τον κ. Μητσοτάκη να υποτιμά τη νοημοσύνη μας και να επιστρατεύει fake news, προκειμένου να παρουσιάσει μια παραμυθένια εικόνα, που δεν έχει καμία σχέση ούτε με όσα βιώνουν οι πολίτες, ούτε με την πραγματική οικονομία, ούτε με όσα ξεκάθαρα καταγράφουν επίσημοι εθνικοί και διεθνείς φορείς. 

Ακούσαμε λ.χ. τον Πρωθυπουργό να μας διαβεβαιώνει ότι την προηγούμενη διετία η δράση της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στο Αιγαίο «ήταν σχεδόν μηδενική».

Με βάση όμως τα επίσημα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ (https://geetha.mil.gr/en/news-section/violations/violations-of-national-airspace-infringements-of-air-traffic-regulations-icao/?utm) το 2024 υπήρξαν 502 παραβάσεις και παραβιάσεις του FIR Αθηνών από τουρκικά αεροσκάφη. Το 2025 καταγράφηκαν επισήμως 1.312 παραβάσεις, ενώ μόνο το πρώτο πεντάμηνο του 2026 έχουν ήδη καταγραφεί 531.

  

Στη συνέχεια ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε εκτενώς στο κράτος δικαίου, λέγοντας ότι από τους διεθνείς φορείς που καταγράφουν τη στάση των χωρών απέναντι στη λειτουργία των θεσμών της δικαιοσύνης, φαίνεται δήθεν η συνεχής πρόοδος της Ελλάδας. Ενώ η αλήθεια είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το 2022 έχει απευθύνει ετησίως δεκάδες συστάσεις για την κατάσταση της δικαιοσύνης στη χώρα μας. 

Παράλληλα στον Δείκτη Κράτους Δικαίου του WJP (https://worldjusticeproject.org/rule-of-law-index/country/2025/Greece/wjp-index?utm) καταγράφεται σαφώς η σταθερή πτώση της χώρας μας την τελευταία επταετία, έχοντας πλέον κατρακυλήσει στην σχεδόν τελευταία ντροπιαστική 29η θέση μεταξύ των 31 χωρών της ομάδας ΕΕ/EFTA/Βόρειας Αμερικής. 

Παν. Ασημεόνογλου: Επιθανάτιες εμπειρίες: επιστημονικές μελέτες και μαρτυρίες

Στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Κύκλου της ενορίας του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ραγκαβά ο Παναγιώτης Ασημεόνογλου, φυσικός - συγγραφέας, μίλησε με θέμα: "Επιθανάτιες εμπειρίες: επιστημονικές μελέτες και μαρτυρίες".

Μετανάστευση

Του Δημήτρη Μπελαντή

Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι σύνθετο και πολύπλοκο .Δεν απαντιεται ούτε με διακηρύξεις αρχών διεθνιστικής αλληλεγγύης ούτε με δαιμονοποίηση και βία κατά των μεταναστών .

Η εξέλιξη του στην Ευρώπη οδηγεί σε βίαιες συγκρούσεις, όπως βλέπουμε και στην Ιρλανδία.Και σε κάθετες στρατοπεδεύσεις.Ομως, ούτε όσοι αντιδρούν στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση και τις συνέπειες της είναι συλλήβδην φασίστες ( εννοώ, αντιδρούν ειρηνικά, όχι βέβαια με πογκρομ) ούτε όσοι είναι αλληλέγγυοι είναι συλλήβδην πράκτορες του Σόρος.Δεν είναι άσπρο- μαύρο.
Ούτε και ισχύει ότι επειδή την μετανάστευση την προκαλεί ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός της δυτικής μητρόπολης, λόγω της άνισης ανάπτυξης και των συνεχών καταστροφικών πολεμων, οι εθνικά γηγενείς των δυτικών κοινωνιών πρέπει να αποδεχθούν τα ανοιχτά σύνορα χωρίς αντίδραση για να πληρώσουν τα σπασμένα των αρχουσων τάξεων τους τους προηγούμενους αιώνες.Αυτο αν δεν είναι συλλογική ευθύνη, δεν ξέρω τι είναι.
Τα προβλήματα είναι πολλά.Και δεν οφείλονται, το τονίζω, στους ίδιους τους μετανάστες, αλλά στην αντικειμενική δυσχέρεια των δυτικών κοινωνιών να δεχθούν και αφομοιώσουν τέτοιους όγκους μετανάστευσης χωρίς, σε συνδυασμό και με άλλα κρισιογονα αίτια κοινωνικά, να συνθλιβουν.
- Το πρώτο πρόβλημα είναι οι μεγάλες δεξαμενές κοινωνικής περιθωριοποίησης στα κέντρα πολλών δυτικών πόλεων .Δεν είναι οι μετανάστες άνθρωποι πιο παραβατικοι από τους υπόλοιπους, αλλά η τεράστια εξουθενωτική μιζέρια δεν μπορεί παρά να γεννά οργή,βία,ναρκωτικά και εγκληματικότητα.Και αυτό ισχύει και για τους εθνικά γηγενείς και για τους μετανάστες.Παντοτε ισχυε.
- Το δεύτερο είναι η ντε φάκτο καταστροφή,συρρίκνωση η καταρράκωση των εθνικών πολιτισμών.Ακομη και αυτός που απεχθανεται τον εθνικό πολιτισμό, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει ότι όταν καθίσταται δυνάμει μειοψηφικος στην χώρα του, δεν έχει μέλλον.Η αφομοίωση των μεταναστών με διατήρηση του εθνικού πολιτισμού θα ήταν μια λύση, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοσθεί από μια ποσοτική κλίμακα και πάνω.Ουτε η λήψη της ιθαγένειας με καθαρά ωφελιμιστικα κριτήρια από αυτόν που την λαμβάνει είναι λύση.
Εδώ έχουμε μια συντριπτική καταστροφή των εθνικών πολιτισμών από τα πάνω μέσω της κουλτουρας του ίντερνετ και της τεχνοκρατιας και από τα κάτω μέσω της αναφομοιωτης ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.Αυτο θέλουμε;
- Το τρίτο πρόβλημα έγκειται στο ότι η μετανάστευση δημιουργεί τεράστια καταστροφή και στις κοινωνίες προέλευσης στερώντας τις από τα καλύτερα και πιο δραστήρια στοιχεία τους.Αν θέλουμε το καλό των Σομαλών πχ είναι πολύ προτιμότερο να πιέσουμε για ένα διεθνές σχέδιο ανάπτυξης της Σομαλίας και οικονομικής συνδρομής σε αυτήν , παρά να πούμε "Σομαλοί ελατε όλοι στην Δύση και αδειάστε την χώρα σας".Παλια, ακόμη και η σοσιαλδημοκρατία υπέγραφε την συγκρότηση ενός διεθνούς προγράμματος αναπτυξιακής στήριξης του Νότου.Σημερα, αυτά έχουν ξεχαστεί.
- Το τέταρτο είναι η δράση οργανωμένων κυκλωμάτων, ΜΚΟ, κρατών, επιχειρήσεων," εθελοντών" κλπ, μέσω της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης να προκαλέσουν σε μια εποχή συρρίκνωσης της εργασίας ένα κοινωνικό dumping , δηλαδή ιδίως στους τομείς έντασης εργασίας, την ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση της εργατικής δύναμης.Οπως και να ενισχύσουν μια κατάσταση κοινωνικής συμμοριοποιησης όπου το κεφάλαιο και το κράτος συναντά και συγχωνεύεται με το οργανωμένο έγκλημα. .Αυτό είναι διαχείριση πληθυσμών και εξουσιαστική βιοπολιτικη.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα των νόμιμων μεταναστών είναι απαραβίαστα.Και επίσης μπορούν να προχωρήσουν και νέες διαδικασίες νομιμοποίησης αν και όσο χρειάζεται .Όμως,όλα έχουν ένα όριο και τα " ανοιχτά σύνορα" δεν είναι σωστή επιλογή,είναι επιλογή καταστροφής .Θα οδηγηθούμε σε εσωτερικούς εμφυλίους πολέμους και μάλιστα για λάθος ζητήματα.Εχουμε σκεφτεί ποιους ωφελεί αυτό;
Η ισλαμοφοβία και η δαιμονοποίηση των μεταναστών είναι αποδοκιμαστεες .Και υποκινούνται, επίσης, μεταξύ άλλων, και από τον σιωνισμό για ευνόητους λογους.
Ας σκεφτούμε, όμως, προσεκτικά γιατί οι πολιτικές της Αριστεράς στο μεταναστευτικό ,και ιδίως του τμήματος των " ανοιχτών συνόρων" ,αποτυγχάνουν πλήρως, ενώ της λαϊκής Δεξιάς και της Ακροδεξιάς αποκτούν μεγάλο έρεισμα χωρίς να είναι σωστες.Δεν μπήκε κάτι στο σύστημα ύδρευσης και ξαφνικά τεράστιοι πληθυσμοί στην Ευρώπη ξύπνησαν ένα πρωί φασίστες.Αυτο δεν είναι μια μαρξιστική και υλιστική προσέγγιση της κατάστασης.Απαντουν με τα δικά τους απαράδεκτα μέσα και λογικες σε ένα πολύ υπαρκτό υλικό κοινωνικό πρόβλημα, που η Αριστερά το θάβει με ιδεαλιστικές επικλήσεις αρχων.
Όποιος δεν βλέπει καθαρά το πρόβλημα θα υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει τις σαρωτικές συνεπειες του.Και θα σαρωθεί και ο ίδιος από τις αμείλικτες δυναμικές των πραγμάτων.

ΠΗΓΗ: <iframe src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Falex50kouts%2Fposts%2Fpfbid0ZnP1rDziTtmKBT2aj2ysoPttShQPv3PMGGdVk9huzqU1kMBrMjpvaDqfryJjV3Xl&show_text=true&width=500" width="500" height="436" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowfullscreen="true" allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share"></iframe>
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Οι Δυτικογερμανοί είναι απλώς Αμερικανοί που μιλούν γερμανικά.

Martino Mora - 12 Ιουνίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

«Οι Δυτικογερμανοί είναι απλώς Αμερικανοί που μιλούν γερμανικά».
Με ένα λαμπρό αστείο, ο αμφιλεγόμενος Γερμανός πολιτικός Μπιορν Χόκε (AfD) προκαλεί αντιπαράθεση στη Γερμανία.
Ο Χόκε υποστηρίζει ότι ενώ οι Ανατολικογερμανοί έχουν παραμείνει Γερμανοί - παρά το γεγονός ότι η Ανατολική Γερμανία (πρώην ΛΔΓ) ήταν κομμουνιστικός δορυφόρος της Σοβιετικής Ένωσης για δεκαετίες - οι Δυτικογερμανοί, από την άλλη πλευρά, «έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να σφετεριστεί την αμερικανική κουλτούρα».
Φυσικά, οι χάκερ του καθεστώτος, ακόμη και εδώ, είναι σε εγρήγορση. Επειδή ο Χόκε είναι ένας «ακροδεξιός» κακός, δεν σέβεται την πολιτική ορθότητα και δεν είναι άγνωστος στην πρόκληση. Αλλά μια αλήθεια, όπως και ένα ψέμα, είναι μια αλήθεια ανεξάρτητα από το ποιος την ισχυρίζεται. Και υπάρχει πολλή αλήθεια στην πρόκληση του Χόκε. Και δυστυχώς, δεν ισχύει μόνο για τους Δυτικογερμανούς, αλλά και για τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Ισπανούς κ.λπ.

Αυτό που ο Χόκε ίσως δεν κατάφερε να εξηγήσει είναι ότι η Αμερική έχει πετύχει στο έργο της να αποικίσει πλήρως τη Δυτική Ευρώπη, διαστρεβλώνοντάς την, επειδή το φιλελεύθερο-καπιταλιστικό της μοντέλο σημαίνει υλική ευημερία. Σημαίνει χλιδή.
Σημαίνει χρήματα (το δολάριο, ο μόνος αληθινός θεός των Ηνωμένων Πολιτειών), κατανάλωση, ψυχαγωγία (με μια μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία, που τώρα σχεδόν πάντα είναι χυδαία, να λειτουργεί σε πλήρη δυναμικότητα), αχαλίνωτη τεχνολογία και αγελαία και εκφυλισμένη μαζική ενστικτωδία.
Δηλαδή, ο θρίαμβος κάθε λαγνείας, των πιο ποταπών και χυδαίων πτυχών του εαυτού.

Το δυτικό τσίρκο εν μέσω εμφυλίου πολέμου

από την Andrea Zhok - 12 Ιουνίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Δεδομένου ότι τα γεγονότα του Μπέλφαστ έφεραν ξανά στο προσκήνιο ζητήματα που έχουν διερευνηθεί διεξοδικά εδώ και καιρό, ας προσπαθήσουμε να τα συνοψίσουμε για να επιτύχουμε κάποια σαφήνεια.

1) Η μετανάστευση στη Δύση είναι αποκλειστικά ένα οικονομικό φαινόμενο, που εξαρτάται από τη λογική του κεφαλαίου. Ενθαρρύνει την κυκλοφορία του εργατικού δυναμικού, επιδιώκοντας να καλύψει τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας στην παγκόσμια αγορά. Είναι προς το συμφέρον του κεφαλαίου να αποκτήσει ένα εργατικό δυναμικό που είναι όσο το δυνατόν πιο διαθέσιμο να εργάζεται για λίγα χρήματα και να εκβιάζεται εύκολα. Δεν πρόκειται για «παράνομη μετανάστευση». Οι παράνομοι μετανάστες αποτελούν επίσης μέρος της εξίσωσης, καθώς είναι κάπως πιο ευάλωτοι στον εκβιασμό, αλλά η συνολική εξίσωση είναι αποδεκτή, επιθυμητή και θεωρητικοποιημένη.

2) Η πίεση που ασκείται από τον δυτικό τρόπο ζωής (από το κόστος της ανατροφής των παιδιών μέχρι τις νομικές ευθύνες, μέχρι τις εκπαιδευτικές προκλήσεις για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε αποκοινωνικοποιημένα περιβάλλοντα κ.λπ.) δημιουργεί συνεχώς τις συνθήκες για μείωση της γονιμότητας. (Αυτό συμβαίνει και για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς, μόλις εγκλιματιστούν.) Η έλλειψη οικιακής εργασίας στις δυτικές χώρες αντισταθμίζεται με την εισαγωγή της από μέρη του κόσμου όπου το «κόστος γέννησης παιδιών» είναι χαμηλό, λόγω της έλλειψης συστήματος δημόσιας προστασίας, υπηρεσιών υγείας, σχολικών συστημάτων κ.λπ. Η Δύση είναι ένας πολυσύχναστος τάφος, που απορροφά νέους που «παράγονται» αλλού και τους μετατρέπει σε συγκεντρώσεις κεφαλαίου.

3) Αυτή η διαδικασία δεν καθοδηγείται και δεν ελέγχεται ποτέ, επειδή η καθοδήγηση και ο έλεγχός της θα απαιτούσε τεράστιες επενδύσεις: χρήματα για αφομοίωση, εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση, γλωσσική διδασκαλία, κοινωνικοποίηση, αλλά και για τον έλεγχο και την καταστολή της παράνομης συμπεριφοράς. Έτσι, τα συνθήματα της ένταξης και της αποδοχής αφήνονται σε λίγους πολιτικούς κλόουν, αλλά επειδή ολόκληρος ο σκοπός της διαδικασίας στοχεύει αποκλειστικά στην αύξηση των περιθωρίων κέρδους, ολόκληρη αυτή η «διαδικασία ένταξης και αποδοχής» παραμένει αναγκαστικά στα χαρτιά.