Γερομοριάς
- Αρχική σελίδα
- ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
- 1940
- ΕΡΤFLIX
- ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΧΘΕΣ
- ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ
- ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
- ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ
- ΘΕΑΤΡ/ΜΟΥΣ/ΒΙΒΛΙΟ
- ΘΕΑΤΡΟ
- ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
- ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΚΑΪ
- ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ
- ΜΟΥΣΙΚΗ
- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
- Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥ
- ΤΥΠΟΣ
- ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ
- ΟΛΑ ΔΩΡΕΑΝ
- ΒΙΝΤΕΟ
- forfree
- ΟΟΔΕ
- ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΗΧΟΣ
- ΔΩΡΕΑΝ ΒΟΗΘΕΙΑ
- ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ
- ΣΥΝΤΑΓΕΣ
- ΙΑΤΡΟΙ
- ΕΚΠ/ΚΕΣ ΙΣΤΟΣ/ΔΕΣ
- Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ
- ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
- ΓΟΡΔΙΟΣ
- SOTER
- ΤΑΙΝΙΑ
- ΣΙΝΕ
- ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ
- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
- Ε.Σ.Α
- skaki
- ΤΕΧΝΗ
- ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
- ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ
- gazzetta.gr
- ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
- ΑΝΤΙΦΩΝΟ
- ΔΡΟΜΟΣ
- ΛΥΓΕΡΟΣ
- ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ...
- ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
- γράμματα σπουδάματα...
- 1ο ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΓΛΩΣΣΑ
- ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ
- ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ
- ΑΡΔΗΝ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΥΠΕΠΘ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ
- ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
- ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
19 Νοεμβρίου 2026
Κωνσταντίνος Κονοφαγος ...
Αυτοί που μας έσωσαν σύντομα θα ξαναζητήσουν την ψήφο μας
Μέμνησθε καὶ οὐ σιωπᾶτε
[ Μέμνησθε καὶ οὐ σιωπᾶτε
ΞΕΝΟΦΩΝ, Κύρου Ἀνάβασις ]
Ἐφέτος συμπληρώνονται δεκαπέντε ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ἄξιου τέκνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Καθηγητοῦ καὶ στοχαστοῦ ποῦ ἐτάχθη στὴν ἀφύπνιση τῶν Ἑλλήνων.
Νεοκλής Σαρρής έφυγε από την ζωή στις 19.11.2011. Η κηδεία του έγινε στις 21.11.2011.
Παναγιώτης Ήφαιστος – Panayiotis Ifestos
Νεοκλής Σαρρής: Η αποβίωση ενός μεγάλου ανθρώπου – ο ρόλος του πολιτικού στοχαστή

Το πρώτο κείμενο γράφτηκε την ημέρα της αναχώρησης από τα εγκόσμια του Νεοκλή Σαρρή. Παρατίθενται επίσης το βίντεο και η γραπτή ομιλία για τον ρόλο του πολιτικού στοχαστή είναι από μεταγενέστερη εκδήλωση προς τιμή στην Αίθουσα Τελετών του Μεγάρου του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, στα πλαίσια εκδήλωσης αφιερωμένης στη μνήμη του Νεοκλή Σαρρή την οποία διοργάνωσε ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών
Νεοκλής Σαρρής έφυγε από την ζωή στις 19.11.2011. Η κηδεία του έγινε στις 21.11.2011.
Τον Νεοκλή θα τον θρηνήσει η οικογένειά του και θα λείψει στο αμούστακο παιδί του. Θα λείψει και σε όσους από εμάς έτυχε να τον γνωρίσουμε από κοντά και νοιώσαμε την ανθρωπολογική του βαθύτητα, τη δύναμη του πνεύματός του και τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα του.
Θα λείψει όμως και από όσους τον γνώρισαν σαν πανεπιστημιακό δάσκαλο, σαν πνευματική μορφή και σαν μοναδικά εμβριθή γνώστη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε δύσκολα πεδία όπου η γνώση σπανίζει και οι γνώμες κυριαρχούν. Όλοι όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε αυτό που συνολικά ήταν: Μια μεγάλη ανθρώπινη μορφή και ένα σπανίζων είδος προικισμένου φορέα της μακραίωνης ελληνικότητας.
Δύο λόγια μόνο θα πω όπως τον γνώρισα ως ακαδημαϊκό, ως άνθρωπο και ως φίλο. Συναντηθήκαμε πριν δύο περίπου δεκαετίες, όταν εντάχθηκα στο Πάντειον Πανεπιστήμιο όπου και αυτός δίδασκε. Ακαριαία με εντυπωσίασε η ευθύτητά του, η ειλικρίνειά του, η καλοσύνη του και η βαθιά πρωτογενής και βιωματική συνάμα και ακαδημαϊκή γνώση της Τουρκίας. Επίσης ο μετριοπαθής του χαρακτήρας και η μετριοφροσύνη του. Συνδυασμός προτερημάτων που δεν συναντάς εύκολα. Περισσότερο με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ακόμη και γι’ αυτούς που του επιτίθονταν ανελέητα και άδικα δεν ένοιωθε μίσος. Λίγη πίκρα μόνο, συμπάθεια για την κατάντια τους και ετοιμότητα να συζητήσει μαζί με όλους και για όλα.
Μπορούν οι τρεις μεγάλοι να μοιράσουν έναν άμορφο κόσμο;

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ
Η πρώτη τριμερής συνάντηση Τραμπ, Σι και Πούτιν στη Σενζέν ανακίνησε τη συζήτηση για μια «νέα Γιάλτα». Η εικόνα είναι ύποπτα συγγενής με το ιστορικό παρελθόν. Τρεις ηγέτες γύρω από ένα τραπέζι αποφασίζουν για έναν κόσμο που υπερβαίνει κατά πολύ τις χώρες τους. Είναι όμως μια εικόνα εξόχως παραπλανητική.
Η ίδια η μορφή της συνάντησης το δείχνει. Δεν είναι αυτόνομη διάσκεψη νικητών ενός παγκοσμίου πολέμου, αλλά συνάντηση στο περιθώριο της APEC, ενός πολυμερούς φόρουμ 21 μελών. Η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε ότι θα συζητηθούν ο πόλεμος στο Ιράν και τα πυρηνικά όπλα, ενώ η Ουκρανία μένει εκτός. Το Πεκίνο, κατά τις διεθνείς αναφορές, ήταν ο πιο επιφυλακτικός από τους τρεις ως προς την αξία της.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που συνήθως μένει στη σκιά. Ακόμη και αν οι Τρεις Μεγάλοι συμφωνούσαν στο πώς θέλουν να οργανωθεί ο κόσμος, πόσο θα μπορούσαν πράγματι να περιορίσουν τις επιλογές των υπολοίπων; Η απάντησή μου είναι ότι το σημερινό διεθνές σύστημα είναι από τη φύση του δύσκολο να μοιραστεί, γιατί αντιστέκεται σε κάθε τυπολογία.
Ακόμη και ο όρος «πολυπολικό» αδικεί το σημερινό σύστημα. Στη Δύση η πολυπολικότητα αναγιγνώσκεται ως μια επανάληψη, grosso modo, της Βεστφαλιανής Ευρώπης, ή του συστήματος των πόλεων-κρατών της Αρχαίας Ελλάδας. Η κύρια διαφορά με εκείνα τα συστήματα είναι ότι τότε υπήρχε ένας εθνοπολιτισμικός πυρήνας που όριζε τους κανόνες, σε έναν σχετικά μικρό χώρο. Σήμερα έχουμε ολόκληρο τον πλανήτη μέσα σε ένα πολυπολιτισμικό υπερσύστημα, χωρίς πυρήνα και χωρίς κοινό πλαίσιο νοημάτων.
Γιατί οι ιστορικές αναλογίες παραπλανούν
O ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ
Σεντζέν.
18 Νοεμβρίου 2026
Όρος εθνικής επιβίωσης τα 12 μίλια – Η θάλασσα ή θα γίνει ελληνική ή τουρκική

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ
ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ
H νέα ισορροπία μεταξύ χερσαίας και θαλάσσιας ισχύος και η δυναμική φύση του Δικαίου της Θάλασσας μας θέτει ένα αμείλικτο δίλημμα: Η θάλασσα ή θα μας ενώσει ή θα μας διαλύσει. Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια δεν είναι πλέον ζήτημα εθνικών συμφερόντων. Είναι ζήτημα επιβίωσης του Ελληνισμού. Και ο χρόνος τελειώνει.
Ο κόσμος αλλάζει κάτω από τα πόδια μας και αλλάζει πρώτα απ’ όλα στη θάλασσα. Η θάλασσα, που για δύο αιώνες ήταν κοινός χώρος όλων, μετατρέπεται παντού σε “γαλάζιο έδαφος”. Από τις σινικές θάλασσες έως την Αρκτική και από τον Ινδικό έως την Ανατολική Μεσόγειο, όποιος έχει τη δύναμη απλώνει την κυριαρχία του στο νερό.
Για τους περισσότερους αυτό είναι μια αλλαγή του διεθνούς συστήματος. Για τον Ελληνισμό είναι ερώτημα ζωής και θανάτου, επειδή σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο δεν θα μείνει διεθνής θάλασσα. Η θάλασσα ή θα γίνει η κόλλα που ενώνει τις ελληνικές στεριές, τα νησιά με την ηπειρωτική ακτή, ή θα γίνει το οξύ που θα τις διαλύσει.
Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι παιδί της ισχύος. Τον 17ο αιώνα ο Γκρότιους κήρυξε την “ελεύθερη θάλασσα”, γιατί η Ολλανδία είχε τον μεγαλύτερο στόλο και ήθελε να πλέει παντού. Οι Άγγλοι απάντησαν με την “κλειστή θάλασσα”. Και τη διαφορά την έλυσε η σοφία του Θουκυδίδη. Ο Ολλανδός νομομαθής Bynkershoek, χρησιμοποιώντας την ιστορική ρήση του Θουκυδίδη, είπε το 1702 ότι η εξουσία της στεριάς τελειώνει εκεί όπου τελειώνει η δύναμη των χερσαίων όπλων.
Ο Τρούμαν διεκδίκησε τον βυθό το 1945 μέχρι βάθους 200 μέτρων, διαμορφώνοντας το πρόπλασμα της νομικής έννοιας της υφαλοκρηπίδας. Η Χιλή, το Περού και ο Ισημερινός διεκδίκησαν 200 μίλια με τη Διακήρυξη του Σαντιάγο, γιατί η γεωμορφολογία του Ειρηνικού ήταν διαφορετική. Τα νερά βάθαιναν απότομα και έτσι τα 200 μέτρα βάθος δεν τους βόλευαν. Έτσι, διαμόρφωσαν, αυθαιρέτως, το πρόπλασμα της έννοιας της ΑΟΖ. Συνέχισε η Ινδονησία, με τη Διακήρυξη Τζουάντα το 1957, η οποία έκανε τα ύδατα ανάμεσα στα νησιά της εθνικό χώρο, επικαλούμενη θεμελιώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και της κοινής λογικής, όπως ανεξαρτησία, συνοχή και βιωσιμότητα.
Ο κανόνας βολής τον 21ο αιώνα
«Ο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΩΝ ΕΦΗΒΩΝ»
Από Αντριάνο Σεγκατόρι
Καθώς οι δεσμοί μεγαλώνουν αλλά οι σχέσεις αποδυναμώνονται, η εφηβεία γίνεται ένα ολοένα και πιο εύθραυστο έδαφος.

«Ο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΩΝ ΕΦΗΒΩΝ»
Η Electo φωτογραφίζει μια γενιά που χαρακτηρίζεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την απομόνωση, το άγχος, την επιθετικότητα και την αυξανόμενη εξάρτηση από τα ψηφιακά εργαλεία.
Συντακτικό Προσωπικό της Electo
Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από το έργο MiB σκιαγραφούν μια ολοένα και πιο προβληματική εικόνα των εφήβων: αυξημένη υπερσυνδεσιμότητα, ευρεία χρήση τεχνητής νοημοσύνης, αυξανόμενη ψυχολογική δυσφορία, χαμηλή αυτοεκτίμηση, επιθετικότητα και δυσκολία στην αναγνώριση και έκφραση συναισθημάτων. Σχεδόν ένας στους δύο εφήβους περιορίζει επίσης τις εξόδους του μόνο σε σχολικές δραστηριότητες, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό βιώνει παρατεταμένη απομόνωση. Σε αυτό προστίθενται ο εκφοβισμός, ο διαδικτυακός εκφοβισμός, τα στερεότυπα, η κατανάλωση αλκοόλ και η αυξανόμενη δυσκολία στην αναγνώριση της σωματικής και ψυχολογικής βίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα πορτρέτο μιας γενιάς που συνδέεται στενά με τα ψηφιακά εργαλεία, αλλά συχνά είναι πιο μοναχική, εύθραυστη και ευάλωτη στις σχέσεις της πραγματικής ζωής . (NR)
Το 26,8 % των δεκαπεντάχρονων αφιερώνει περισσότερες από τέσσερις ώρες την ημέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (το όριο υπερσύνδεσης), σε σύγκριση με 20,7% το 2025. Αυτό το φαινόμενο επηρεάζει κυρίως τα κορίτσια (35%). Το phubbing βρίσκεται επίσης σε άνοδο: πρόκειται για το φαινόμενο της αντιπάθειας για διακοπές κατά τη διάρκεια της διαδικτυακής συνομιλίας ή της συνομιλίας και επηρεάζει το 55% των ερωτηθέντων. Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιείται από το 73,1% των εφήβων, κυρίως για να διευκρινίσει ακαδημαϊκά ερωτήματα, να ικανοποιήσει την περιέργεια και να λάβει βοήθεια με τις εργασίες για το σπίτι. Ωστόσο, το 16,2% αυτών αναφέρει μια καθορισμένη δυσλειτουργική χρήση, που χαρακτηρίζεται από συναισθηματική εμπλοκή, άνευ όρων εμπιστοσύνη και εξάρτηση.
ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ Ο κ. Ν ΦΙΛΗΣ;
Το έπος του Πολυτεχνείου ως ασπίδα για την ελευθερία
Αθήνα, 17/11/2026
Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
H φετινή επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί ορόσημο για τη χώρα μας, αφού οι στόχοι και οι αγώνες για την εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία αποτελούν ζητούμενα και σήμερα για αυτή, η οποία βρίσκεται σε μια παρακμιακή πορεία με διόγκωση των ανισοτήτων, ως συνέπεια του άκρατου παρασιτισμού, της οικονομικής ολιγαρχίας, της έντονης φθοράς του πολιτικού συστήματος και των εθνικών κινδύνων, στη σημερινή ρευστή γεωπολιτική πραγματικότητα. Επιπροσθέτως, η φετινή επέτειος προσλαμβάνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, λόγω της ανόδου της ακροδεξιάς, που απειλεί την Ευρωπαϊκή Ήπειρο με νεοφασιστικές και νεοναζιστικές κυβερνήσεις. Συνιστά συνεπώς τον κορυφαίο δημοκρατικό φάρο αντίστασης κατά της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού και για τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Το Πολυτεχνείο αποτελεί τη σύγχρονη εθνική επέτειο ως συνέχεια της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου. Παρά το γεγονός, ότι δεν αφορά το Έθνος (1821 – 1940), αλλά τη Δημοκρατία, με συνέπεια η κεντρική γραμμή του να αναφέρεται στον εσωτερικό πυρήνα του Έθνους και όχι στον εξωτερικό, που αφορά τις άλλες δύο εθνικές επετείους, έχει όλα τα στοιχεία της επετείου με εθνικό χαρακτήρα. Και αυτό παρά τις επιμέρους ιδεολογικές και πολιτικές προσλαμβάνουσες κάθε πολιτικού χώρου, κόμματος ή φορέα, διότι ανακαλείται άμεσα στη συλλογική μνήμη και ανακτά ευθέως τον αγωνιστικό της συμβολισμό μισό αιώνα και πλέον μετά την κορυφαία πράξη αντίστασης θυσίας της τότε νεολαίας, κατά της δικτατορίας και κάθε μορφής φασισμού.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, που αποτελεί τον τελευταίο σταθμό στην πορεία του αντιστασιακού πνεύματος του ελληνικού λαού στην μακραίωνη ιστορία του, παρόλες τις προσπάθειες καπήλευσης και εξαργύρωσης από διάφορους φορείς και κυρίως από τη διαμορφωθείσα νοσηρή κομματοκρατία, παραμένει ζωντανό. Αποκτά μάλιστα εντονότερη στιλπνότητα, όσο οι εθνικοί κίνδυνοι μεγεθύνονται, το βιοτικό επίπεδο του λαού επιδεινώνεται, η δημοκρατία αποκτά ολοένα περισσότερο τυπικό χαρακτήρα, η ελπίδα συρρικνώνεται και όσο το πολιτικό εποικοδόμημα και το πολιτικό προσωπικό εξουσίας παραπαίει και εμφανίζεται πλήρως αναντίστοιχο με τις ανάγκες του λαού και των συμφερόντων του Ελληνισμού στις σημερινές ρευστές και επικίνδυνες γεωπολιτικές συνθήκες. Το Πολυτεχνείο αποτελεί τεράστια παρακαταθήκη και φωτοδότης στην ελληνική κοινωνία, προκειμένου να επαναπροσεγγίσει το αντιστασιακό της ήθος, που έχει φθαρεί από τη σταδιακή επιβληθείσα «ιδεολογία» του καταναλωτισμού, κατά τη διάρκεια της προηγηθείσας δανεικής ψευδοευημερίας της χώρας, που την οδήγησε στη χρεωκοπία, στην ξένη κηδεμονία και τη μετατροπή μεγάλου τμήματος των πολιτών σε σύγχρονους «πληβείους».
Οι Χριστιανοί αποτέλεσαν στόχο σε περισσότερες χώρες από οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική ομάδα,
Uncategoriz
Εκτελέσεις εντός εκκλησιών, πιστοί που καίγονται ζωντανοί και ανήλικες νύφες που εξαναγκάζονται να ασπαστούν το Ισλάμ, αποκεφαλισμοί: Η κλιμακούμενη δίωξη των Χριστιανών μέσα από μια συγκλονιστική νέα έκθεση.

Εκτελέσεις εντός εκκλησιών, πιστοί που καίγονται ζωντανοί και ανήλικες νύφες που εξαναγκάζονται να ασπαστούν το Ισλάμ: Η κλιμακούμενη δίωξη των Χριστιανών ανά τον κόσμο έρχεται στο φως μέσα από μια συγκλονιστική νέα έκθεση.
Οι Χριστιανοί έρχονται αντιμέτωποι με κλιμακούμενη βία και διώξεις σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με σχετική έκθεση, πιστοί καίγονται ζωντανοί, χωριά καταστρέφονται, ενώ νεαρά κορίτσια πέφτουν θύματα απαγωγής, εξαναγκάζονται να ασπαστούν το Ισλάμ και παντρεύονται τους απαγωγείς τους.
Από τις ισλαμιστικές επιθέσεις στην Αφρική έως την κρατικά υποκινούμενη καταστολή στην Ασία, η έρευνα σκιαγραφεί μια ανησυχητική εικόνα: η θρησκευτική ελευθερία επιδεινώνεται σε παγκόσμια κλίμακα.
Πρόσφατα στοιχεία από το ερευνητικό κέντρο Pew Research Center δείχνουν ότι, το 2023, οι Χριστιανοί υπέστησαν παρενοχλήσεις —που κυμαίνονται από λεκτική κακοποίηση έως σωματικές επιθέσεις και δολοφονίες— σε 165 χώρες.
Οι Χριστιανοί αποτέλεσαν στόχο σε περισσότερες χώρες από οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική ομάδα, με τη διαφορά αυτή να διευρύνεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι παρενοχλήσεις εις βάρος θρησκευτικών κοινοτήτων παγκοσμίως έχουν φτάσει σε επίπεδα-ρεκόρ.
Διονύσης Μαυρογένης: Ο ηρωικός φοιτητής που κρύφτηκε οκτώ μήνες στα βουνά της Κρήτης για να ξεφύγει από τη Χούντα
Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου βρήκε καταφύγιο για οκτώ μήνες στα βουνά της Κρήτης για να γλιτώσει από τους χουντικούς
ΓΡΑΦΕΙ: THETOC TEAMpublished 17 Νοε. 23
Το ημερολόγιο έγραφε 19 Νοεμβρίου 1973 όταν ο Διονύσης Μαυρογένης έπαιρνε το πλοίο για την Κρήτη, προκειμένου να γλιτώσει τη σύλληψη από το καθεστώς της Χούντας, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Κι ενώ ο Διονύσης Μαυρογένης είχε διαφύγει τη σύλληψη μετά τις 17 Νοέμβρη 1973, και κρυβόταν στα βουνά της Κρήτης, καταγγέλθηκε ονομαστικά από την Αντι-ΕΦΕΕ, δηλαδή την ΚΝΕ (και το ΚΚΕ), ως προβοκάτορας και πράκτορας της Ασφάλειας. Αμέσως μετά την πτώση της χούντας, δεκάδες συνάδελφοί του, στελέχη τότε του φοιτητικού κινήματος, καταδίκασαν με κοινή δήλωσή τους "τη βρώμικη αυτή ενέργεια".
Πρόσφατα ο Κώστας Λαλιώτης ζήτησε την αποκατάστασή του από το ΚΚΕ.
Ποιος είναι ο Διονύσης Μαυρογένης
Ο νεαρός φοιτητής της Φαρμακευτικής ήταν παλιός γνώριμος της δικτατορίας των συνταγματαρχών, μιας και τον Φεβρουάριο του 1973, μετά την εξέγερση της Νομικής, είχε συλληφθεί, είχε κρατηθεί και είχε βασανιστεί από ΕΑΤ - ΕΣΑ."Ήταν τόσο αγνώριστος από τα βασανιστήρια, ώστε στην αρχή δυσκολεύτηκα να τον αναγνωρίσω. Είχε χάσει καμία 20αριά κιλά και του έλλειπαν μερικά δόντια. Τους επόμενους μήνες με τη φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη ξαναγύρισε στη σχολή και πρωταγωνίστησε στη δημιουργία του κλίματος που οδήγησε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου", γράφει ο Μίμης Ανδρουλάκης στο βιβλίο του "Πριν Σβήσουν Τα Φώτα".
Γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες - Θέμης Τζήμας
«Έσχατη προδοσία» ή κακή διαπραγμάτευση; Ο Θέμης Τζήμας, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, εξηγεί πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην υποχώρηση και στην απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Συζητάμε για τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, τη στάση της Γαλλίας στο καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου και τη συνένεση της Τουρκίας, το ρήγμα ΗΠΑ-Ισραήλ, τον πόλεμο με το Ιράν, τη Μονή Σινά και γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν όπως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι.
17 Νοεμβρίου 2026
Από τον αθηναϊσμό στην οικουμενικότητα: Για έναν πολυκεντρικό ελληνισμό
Του Παντελή Σαββίδη
Η Θεσσαλονίκη και το θαλάσσιο μέτωπό της. Η πόλη ως σημείο συνάντησης πολιτισμών και κόμβος σχέσεων.
Φωτογραφία: Explorer1940 / Wikimedia Commons – CC BY-SA 4.0.Στο 14ο Πανελλήνιο Συνέδριο Φιλοσοφίας της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, με κεντρικό θέμα «Ισότητα, Πολιτική, Φιλοσοφία» (13–15 Νοεμβρίου 2026), ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης παρουσίασε το Σάββατο 14 Νοεμβρίου εισήγηση με θέμα «Ο αθηναϊσμός ως ιδεολογία». Με αφετηρία τη σχεσιακή ερμηνεία της κβαντομηχανικής του Κάρλο Ροβέλι και την ιστορική προσέγγιση της Nicole Loraux, εξετάζει τη συγκρότηση της Αθήνας ως κυρίαρχου κέντρου και τη μετάβαση από την αρχαία πόλη-κράτος στην ελληνιστική και τη βυζαντινή οικουμένη.
Στον πυρήνα της παρέμβασης βρίσκεται ένα πολιτικό και φιλοσοφικό ερώτημα: μπορεί ένας ιστορικά πολυκεντρικός πολιτισμός να αναπτύσσεται μέσα σε ένα υπερσυγκεντρωτικό κράτος; Η εισήγηση αναζητεί μια νέα αντίληψη για τις σχέσεις των πόλεων, των περιφερειών και των κρατών, με ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο που μπορεί να αναλάβει η Θεσσαλονίκη, αξιοποιώντας τη ρωμαϊκή και βυζαντινή της μνήμη. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας.
Ο αθηναϊσμός ως ιδεολογία: Η επινόηση της Αθήνας και ο πολυκεντρικός ελληνισμός
Κυρίες και κύριοι,
Δεν είμαι φιλόσοφος. Είμαι ένας καθημερινός άνθρωπος και αν έχει κάποια σημασία η παρουσία μου εδώ σήμερα είναι το πως προσλαμβάνει ένας άνθρωπος με αυτά τα χαρακτηριστικά, ο οποίος θέλει να λειτουργεί και ως πολιτικό υποκείμενο, το αντικείμενο που διακονείτε. Το τονίζω, πολιτικό και όχι κομματικό υποκείμενο. Γι αυτό η πολιτική φιλοσοφία είναι που με κεντρίζει. Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πρόταση που να μην βασίζεται σε, κατ αρχήν, φιλοσοφική σύλληψη.
Γιατί στο "Πολυτεχνείο δεν υπήρξαν νεκροί"...
Βασίλης Λαμπόγλου
ΜΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ
Βασανιστήρια
Η Κίττυ Αρσένη εξιστορεί τις δραματικές στιγμές που έζησε το καλοκαίρι του 1967 όταν συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών
Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία".
Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία".
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ
🏛️🇬🇷ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
- Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ
✔️Η ΑΛΛΗ ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ*
16 Νοεμβρίου 2026
Πώς η διεθνής χρηματοπιστωτική ολιγαρχία συνεχίζει να κυριαρχεί στον κόσμο
Του Ανδρέα Μυλαίο
Πηγή: Forumgeopolitica
Μια συζήτηση μεταξύ ειδικών
Στις 12 Οκτωβρίου 2026, οι Pascal Lottaz και Alex Krainer μίλησαν στο κανάλι YouTube του Pascal Lottaz με τίτλο «Neutrality Studies».Το ζήτημα ήταν η συνεχιζόμενη επιρροή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η οποία υποτίθεται ότι θα εξαφανιζόταν. Η θέση του Krainer είναι η εξής: αυτή η Βρετανική Αυτοκρατορία σίγουρα εξαφανίστηκε ως εδαφική αποικιακή αυτοκρατορία. Αλλά η Βρετανία, με επίκεντρο τα χρηματοοικονομικά, το Σίτι του Λονδίνου, δεν θα έχανε ποτέ πραγματικά την δύναμή της. Ως δομή εξουσίας με τις υπερεθνικές ελίτ της, δεν θα εξαφανιζόταν. Αντίθετα, θα μεταμορφωνόταν από μια ανοιχτά αυτοκρατορική μορφή διακυβέρνησης σε ένα σε μεγάλο βαθμό αόρατο σύστημα που αποτελείται από χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, πολιτικά δίκτυα, μυστικές υπηρεσίες, στρατηγικά think tanks και διεθνείς θεσμούς, αποκρύπτοντας έξυπνα τον ρόλο του.
Ο Krainer αποκαλεί αυτήν την οντότητα «νεκροθάφτη Βρετανική Αυτοκρατορία». Είναι μια δύναμη που, τυπικά και στα μάτια του ευρύτερου κοινού, δεν υπάρχει πλέον, αλλά της οποίας τα θεμελιώδη συμφέροντα, οι τρόποι σκέψης και οι μέθοδοι κυριαρχίας επιμένουν σαν ένα πολύ ενεργό ζόμπι.
Νεοαποικιοκρατία
Η αποφασιστική αλλαγή έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η δύναμη, που εξακολουθεί να είναι αυτοκρατορική, δεν χρειάζεται πλέον να ασκεί την εξουσία της κυρίως μέσω της άμεσης κατοχής ξένων εδαφών. Αρκεί να ελέγχει τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες υπό τις οποίες άλλα κράτη λαμβάνουν τις αποφάσεις τους.
Όποιος παρέχει πίστωση, ορίζει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, ελέγχει τις παραχωρήσεις σε εμπορεύματα, επηρεάζει τις πολιτικές ελίτ και οργανώνει στρατιωτικές εξαρτήσεις μπορεί να κυριαρχήσει σε κράτη χωρίς να τα αποικίσει επίσημα. Τα έσοδα θα κατέληγαν σε μεγάλο βαθμό στις τσέπες της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας με τη μορφή άμεσων τόκων και εμπορικών κερδών, ενώ οι εταιρείες που λειτουργούν άμεσα στις πληγείσες χώρες θα λειτουργούσαν ως ιμάντες μετάδοσης, διοχετεύοντας τον πλούτο αυτών των χωρών στα ταμεία του City of London και της Wall Street.
Έθνη-κράτη και εταιρείες, μέσα μεταφοράς πλούτου
Δομές του διεθνούς συστήματος
από Σωτήρης Μητραλέξης
-14 Νοεμβρίου 2026Δομές του διεθνούς συστήματος
Πριν προχωρήσουμε σε μια σύντομη εισαγωγή του τι είναι, τέλος πάντων, οι διεθνείς σχέσεις, προτεραιότητα έχει μια συνοπτική και απλουστευτική παρουσίαση των δομών του διεθνούς συστήματος από τον εικοστό αιώνα έως σήμερα: το «πολυπολικό σύστημα», η «μονοπολική στιγμή», ο «διπολισμός» του Ψυχρού Πολέμου. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση θα μας έλειπαν τα στοιχειώδη εργαλεία για να κατανοήσουμε το πού βρισκόμαστε σήμερα.Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ πολυπολικὸς κόσμος
Όταν μιλάμε για την περίοδο πριν τους παγκοσμίους πολέμους του εικοστού αιώνα, η λογική μας (καλώς ή κακώς, με όλους τους περιορισμούς που αυτό συνεπάγεται) είναι κυρίως ευρωκεντρική. Σκεφτόμαστε λίγο πολύ με τις παλιές ευρωπαϊκές δυνάμεις κατά νου: τη βρετανική αυτοκρατορία, τη Γαλλία, την Αυστροουγγαρία, το γερμανικό Ράϊχ, τη ρωσική αυτοκρατορία, την οθωμανική. Με σημερινούς όρους, αυτό λέμε πολυπολικό κόσμο: πολλά μεγάλα και μεσαία κέντρα ισχύος, σχέσεις συμμαχιών, ισορροπίες και αναταράξεις.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις, λοιπόν: κατά την ελληνική Επανάσταση του 1821 φερ’ ειπείν, με αυτήν την ορολογία μιλούσαμε για την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία. Η πολυπολικότητα του παρελθόντος δεν αφορούσε μόνο την Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη ήταν αυτή που, για λόγους που θα συζητήσουμε παρακάτω, καθόριζε τα παγκόσμια πράγματα από τον 19ο αιώνα, μια περίοδος που σήμερα εκπνέει. Αυτή η πολυπολικότητα λοιπόν, ή ορθότερα αυτός ο ανταγωνισμός Μεγάλων Δυνάμεων, αποτελεί το περίγραμμα του κόσμου όπου έλαβαν χώρα οι δύο πόλεμοι του εικοστού αιώνα, τους οποίους η ιστοριογραφία ονομάζει «παγκοσμίους».
Ο διπολικός Ψυχρός Πόλεμος
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προκύπτει κάτι ιστορικά πρωτοφανές: ένας πραγματικά διπολικός κόσμος. Από τη μία ο δυτικός κόσμος, που αυτοαποκαλείται τότε «ελεύθερος κόσμος», και από την άλλη το ανατολικό μπλοκ. Δηλαδή, με αμυντικούς/στρατιωτικούς όρους συμμαχιών ήτοι δεσμεύσεων αμοιβαίας ασφάλειας, το ΝΑΤΟ (Συμμαχία του Ατλαντικού Συμφώνου) και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (Συνθήκη της Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας).
Η ΣΙΩΠΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΥ ΚΕΜΑΛ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.❗️
❗️ΩΣ ΕΔΩ!
Η ΣΙΩΠΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΥ ΚΕΜΑΛ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.❗️
Έξι χρόνια μετά: Τι μαθήματα πήρε η Ελλάδα από την αρμενική τραγωδία;
Ποινικό αδίκημα αν διαφωνείς με όσα λέει η Ευρώπη! Νεομακαρθρισμός και στην Ελλάδα! - Γιάννης Ραχιώτης.
«Σβήνουν» ανθρώπινες ζωές σε μία στιγμή…Η μοναδική «κατηγορία» είναι οι αντιρρήσεις τους, ο σκεπτικισμός τους ή η κριτική τους στο «δυτικό αφήγημα»! Η τεχνολογία παρέχει πλέον στις εξουσίες τη δυνατότητα να «παγώνουν» τη ζωή σου, αν δεν ακολουθείς την «πεπατημένη» στη σκέψη και στην έκφραση. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι η σημερινή πραγματικότητα σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Ο ποινικολόγος Γιάννης Ραχιώτης στο στούντιο του militaire news . Συζητάμε μαζί του την εποχή του νεο-μακαρθισμού την οποία ζούμε. Αφορμή ένα κείμενο που συνυπογράψαμε 131 πολίτες ενάντια στις πρακτικές που ακολουθούνται πλέον ξεδιάντροπα εναντίον όσων έχουν το «κουσούρι» να έχουν σκέψεις για θέματα που έχουν να κάνουν με ζητήματα όπως αυτό της Ουκρανίας, το Παλαιστινιακό και πολλά άλλα.
Είναι πλέον «ευρωπαϊκή κανονικότητα», πολίτες να βρίσκονται στο κενό σε μια στιγμή, διαπιστώνοντας ότι «πάγωσαν» οι λογαριασμοί τους και δεν μπορούν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες, δικές τους και της οικογένειας τους! Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις και στην Ελλάδα! Έκλεισαν ακόμη και επιχείρηση!
Οι πολίτες που βρίσκονται σ’ αυτή την εξαιρετικά δύσκολη θέση, διαπιστώνουν ότι δεν έχουν κανένα περιθώριο αντίδρασης!
Στην Ελλάδα εκτός από τη μέθοδο των «κυρώσεων» εναντίον πολιτών που εκφράζουν διαφορετική άποψη ,έχουμε και τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις μέσω των οποίων η ζωή όσων μέσων ενημέρωσης θέλουν να είναι ανεξάρτητα, γίνεται όλο και δυσκολότερη.
Πολυτεχνείο, τότε και σήμερα· σκέψεις για τη «διαχείρισή» του
του Ρούντι Ρινάλντι
Μια εξέγερση που ξεπέρασε τα όρια του Πολυτεχνείου
Ισλαμισμός και Χριστιανισμός: Ποιος απειλεί ποιον; | Μέρος Α΄
Από Στέλιος Ελληνιάδης
- 1 Νοεμβρίου, 2026Το επαναλαμβάνω συνέχεια για να μας εντυπωθεί. Πρόκειται για παρακμή. Η παρακμή μιας αυτοκρατορίας, ενός κράτους, μιας κοινωνίας, ενός πολιτισμού είναι ένας καρκίνος τελικού σταδίου. Δεν υπάρχει σωτηρία. Κι αυτό που μπορεί να γεννηθεί από τις στάχτες του μπορεί να έχει κάποια σχέση, αλλά δεν θα είναι το ίδιο. Και δεν πρέπει η παρακμή να συγχέεται με την κρίση η οποία μπορεί να είναι σύντομη ή παρατεταμένη, αλλά έχει λήξη αναμενόμενη ανάκαμψη. Στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να εξελιχθεί και σε παρακμή, να είναι προάγγελός της.
Εδώ και καιρό, τα διαδραματιζόμενα στο Δυτικό Κόσμο με συντάσσουν με τους σχολιαστές-αναλυτές που μιλούν ξεκάθαρα για παρακμή. Και μέσα από σειρά άρθρων στο Δρόμο της Αριστεράς, ραδιοφωνικών προγραμμάτων στο Κόκκινο 105.5, διαλέξεων σε δημόσιους χώρους και συνεντεύξεων (βλ. militaire.gr), προσπαθώ να περιγράψω τις πτυχές αυτού του φαινομένου, τους τρόπους εκδήλωσής του, αλλά και τις παραπέρα επιπτώσεις του στην πολιτική, τον πολιτισμό κ.λπ.
Αμορφωσιά
Ενώ το πιο προφανές και πιο δημοφιλές αντικείμενο επεξεργασίας στη δημόσια διαβούλευση είναι το πολιτικό, το γεωπολιτικό και το εθνικό-κρατικό, δεν έχουν μικρότερη σημασία άλλα ζητήματα που όχι μόνο αποτελούν στοιχεία της παρακμής, αλλά παίζουν και αυξημένο ρόλο στην εξέλιξή της κι ας μην ασχολούνται οι αναλυτές με αυτά το ίδιο συχνά και συστηματικά.
15 Νοεμβρίου 2026
Κυριακή Η’ Λουκά: Ο Καλός Σαμαρείτης († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Ομιλία εις την παραβολήν του καλού Σαμαρείτου (Γερμανός Β’ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως)
Ομιλία εις την παραβολήν του εμπεσόντος εις τους ληστάς (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας)
Για την αγάπη προς τον πλησίον (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)
Ερμηνεία του Ευαγγελίου (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Ομιλία περί θείας ευσπλαγχνίας και των καταχρωμένων αυτής (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Ανάλυση της παραβολής του καλού Σαμαρείτη (Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)
Παραβολή του σπλαχνικού Σαμαρείτη († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Ο Καλός Σαμαρείτης († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Η παραβολή του καλού Σαμαρείτου – Η Εκκλησία ως πανδοχείον, ιατρείον, κιβωτός σωτηρίας (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)
Ποιος είναι ο πλησίον μου;
† Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)
Εκεί λέγεται ότι κάποιος άνθρωπος πήγε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ. Στην Παλαιά Διαθήκη η Ιερουσαλήμ ήταν ο τόπος, όπου ζει ο Θεός, όπου προσκυνήθηκε, όπου Του προσεύχονταν οι άνθρωποι. Εκείνος ο άνθρωπος ήταν στο δρόμο κάτω στην κοιλάδα. Από το βουνό, με θέα στον ουρανό, κατέβηκε εκεί, όπου περνάει η απλή ανθρώπινη ζωή.
Σ΄αυτό το δρόμο τον έπιασαν ληστές, πήρανε τα ρούχα του, τον χτύπησαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο στο δρόμο. Πέρασαν τρεις άνθρωποι, ο ένας μετά τον άλλο. Και οι τρείς ήρθαν από εκεί, όπου ζει ο Θεός. Και οι τρεις προσκύνησαν τον Θεό και έκαναν τις προσευχές τους. Οι δύο από τους τρεις προσπέρασαν τον πληγωμένο. Στο Ευαγγέλιο λέγεται καθαρά, ότι ο ιερέας απλά τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία. Ήταν ένας άνθρωπος καλά εξασφαλισμένος. Δεν μπορεί να τον αγγίξει – έτσι τουλάχιστον νόμιζε- η ανθρώπινη ανάγκη. Δεν είχε καταλάβει τίποτα από τις προσευχές που διάβαζε προς το Θεό, ο οποίος είναι η ίδια η Αγάπη. Μετά προσπέρασε ο επόμενος, ένας λευίτης, δηλαδή ένας άνθρωπος που γνωρίζει την Αγία Γραφή, αλλά, όπως φαίνεται, δεν γνώρισε τον Θεό. Πλησίασε το μισοπεθαμένο, τον κοίταξε μια στιγμή και μετά συνέχισε τον δρόμο του. Ο νους του ήταν απασχολημένος με ψηλότερα πράγματα από μια ανθρώπινη ζωή ή το πάθος ενός ανθρώπου.
Και τέλος πάντων ήρθε ένας άνθρωπος που τον περιφρονούσαν οι εβραίοι απλά για την ύπαρξή του. Όχι εξαιτίας κάποιων προσωπικών, ηθικών ή άλλων αδυναμιών, αλλά απλά γιατί ήταν Σαμαρείτης – ένας απόβλητος. Αυτός σταμάτησε, όταν είδε τον πληγωμένο, γιατί ήξερε τι σημαίνει να είσαι απόβλητος, να είσαι μόνος, πώς νιώθεις όταν σε προσπερνάνε με περιφρόνηση. Έσκυψε επάνω στον πληγωμένο και έκανε ό,τι μπορούσε για να ανακουφίσει τον πόνο του. Τον έφερε σ΄ένα ήσυχο μέρος, όπου μπορεί να αναρρώσει. Όλα τα έξοδα τα ανέλαβε αυτός. Όχι μόνο τα έξοδα για τον πανδοχέα, για να φροντίζει τον πληγωμένο, αλλά ξόδεψε το δικό του καιρό, την δική του φροντίδα και τη δική του καρδιά. Τον φρόντισε με όλους αυτούς τους δυνατούς τρόπους, με τους οποίους και εμείς μπορούμε να φροντίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας.























