Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
(Για τις αποζημιώσεις που όλοι κάνουν ότι δεν ξεχνούν, αλλά κανείς δεν διεκδικεί πραγματικά)
Οι φωτογραφίες από την Καισαριανή δεν είναι απλώς ιστορικά ντοκουμέντα. Είναι μια "ενοχλητική" υπενθύμιση ότι υπάρχει μια ιστορική οφειλή που παραμένει πολιτικά μετέωρη.
Ότι υπάρχουν νεκροί που τιμώνται συμβολικά, αλλά όχι θεσμικά.
Ότι υπάρχει μια δικαιοσύνη που αναγνωρίζεται ηθικά, αλλά σπάνια διεκδικείται πρακτικά.
Και τότε το ερώτημα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ιστορικό.
Γιατί η Ελλάδα δεν διεκδικεί με συνέπεια και πολιτική βούληση τις γερμανικές αποζημιώσεις;
Ποιος φοβάται να το κάνει; Και γιατί;
Κάθε χρόνο καταθέσεις στεφάνων, λόγοι, δηλώσεις, συγκίνηση στην εμφάνιστη των συγκλονιστικών φωτογραφιών.
Κάθε τόσο αναφορές στη «θυσία».
Αλλά όταν η συζήτηση φτάνει στις αποζημιώσεις, κάτι αλλάζει:
«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», «Θα διαταραχθούν σχέσεις», «Υπάρχουν μεγαλύτερες προτεραιότητες», «Δεν είναι ρεαλιστικό».
Η μνήμη καταντάει μια εθυμοτυπική τελετουργία, αποκαθαρμένη από τις διεκδικητικές ευθύνες του παρόντος.
Φαίνεται πως στην Ελλάδα η μνήμη επιτρέπεται μόνο όταν δεν κοστίζει. Όταν δεν γίνεται πολιτική πράξη. Όταν δεν απαιτεί σύγκρουση.
Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα δεν είναι στρατιωτικά εξαρτημένη από τη Γερμανία, αλλά είναι οικονομικά, θεσμικά, γεωπολιτικά ενταγμένη ή μάλλον υποταγμένη σε ένα πλαίσιο όπου η σύγκρουση θεωρείται αδιανόητο ρίσκο.
































