🇬🇷 "ΕΚΚΛΗΣΗ" 1940

🇬🇷 "ΕΚΚΛΗΣΗ" 1940

🥀"... Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή... αξίωση της φασιστικής βίας την απάντηση που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθειά στην ψυχή μας, άλλα και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής μας γης με το αίμα των μεγαλύτερον ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας...

 έχομε το αίσθημα, ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνο υπόθεση: 

ότι αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία όλων εκείνων των αξιών, που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολίτη παρακαταθήκη, που κληροδότησαν συνανθρωπότητα οι δοξασμένοι μας πρόγονοι... 

Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάσταση των συνειδήσεων... Την ενέργεια για έναν καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα, πού θα απααλλάξει τα δυναστευόμενα έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς, πού είδε ποτέ ο κόσμος..."

📎"Έκκληση" που υπογράφουν κορυφαίοι εκπρόσωποι των γραμμάτων, της τέχνης, και της επιστήμης, ανάμεσά τους και οι μεγάληλοι ποιητές Κωστής Παλαμάς και Άγγελος Σικελιανός.

  🇬🇷"ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ" 1940

🥀"... Η μάχη της Ελλάδος είναι μία μάχη παγκόσμια.  Ο ελληνικός στρατός είναι σήμερα μία προφυλακή των εθνών στον αγώνα τους εναντίον της καινούργιας μορφής της σκλαβιάς... 

Ο πατριωτισμός δεν διαμελίζεται

Για την πατρίδα ως τόπο, ιστορική μνήμη και αξιακή παρακαταθήκη

από Γιώργος Τασούδης

-26 Οκτωβρίου 2026

Υπάρχει ένας πατριωτισμός που εξαντλείται στην προστασία των συνόρων και ένας πατριωτισμός που αντιλαμβάνεται την πατρίδα ως κάτι πολύ περισσότερο από την εδαφική της επικράτεια. Ο πρώτος μετριέται με εξοπλιστικά προγράμματα, αμυντικές συμφωνίες και γεωπολιτικές ισορροπίες. Ο δεύτερος περιλαμβάνει όλα αυτά, αλλά δεν σταματά εκεί. Αναγνωρίζει ότι η πατρίδα δεν είναι μόνο η γη που κληρονομήσαμε, αλλά και ο πολιτισμός που δημιουργήθηκε πάνω σε αυτήν, η ιστορική μνήμη που τη διαπερνά, η ηθική παράδοση που διαμόρφωσε γενιές ανθρώπων και οι ευθύνες που αναλαμβάνουμε απέναντι σε όσους θα έρθουν μετά από εμάς.

Ο πατριωτισμός, επομένως, δεν διαμελίζεται. Δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζεις ως αδιάφορη ή ξεπερασμένη την πνευματική και πολιτισμική της παρακαταθήκη. Δεν μπορείς να επικαλείσαι την ιστορία όταν θέλεις να ενισχύσεις την εθνική αυτοπεποίθηση και να την παραμερίζεις όταν δυσκολεύει τις πολιτικές σου επιλογές. Ούτε μπορείς να μιλάς για εθνική συνέχεια, όταν αντιμετωπίζεις όσα τη συγκρότησαν ως εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν.

Η αρχή και το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου για την Ελλάδα

Δημήτρης Μπελαντής 

Εδώ και χρόνια υποστηρίζεται ότι κακώς γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940 όπου ξεκίνησε για την Ελλάδα ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος και όχι ( αρκετά) την 12η Οκτωβριου 1944 όπου απελευθερώθηκε η Αθήνα από τους ναζί  και τελείωσε για την χώρα  ο πόλεμος.

Με κάποιαν  έκπληξη είδα ότι και η νεολαία του ΚΚΕ έβγαλε φέτος βίντεο με το ίδιο θέμα.Γιατι δεν γιορτάζουμε πιο έντονα την απελευθέρωση της Αθήνας από το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ και γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;

Το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν θα κουραστω να το επαναλαμβάνω.Ας γιορτάζουμε και τις δύο ημερομηνίες, δεν βλάπτει .

Όμως , ας μην ξεχνάμε ότι η άρνηση του ελληνικού λαού να υποταγεί στον ιταλικό φασισμό ήταν η  κρίσιμη προϋπόθεση για την ίδρυση του ΕΑΜ ΕΛΑΣ .Χωρίς αυτήν την εμπειρία Εθνικής Ανεξαρτησίας και παλλαϊκής αντίστασης, θα γινομασταν μια χώρα αδιάφορων κατακτημένων η δωσίλογων. Κάτι σαν την Δανία η το Βελγιο.Δεν ήταν  λοιπόν κυρίως η απόφαση του φιλοαγγλικού  δικτατορικού  καθεστώτος Μεταξά, ήταν μια απόφαση που το καθεστώς Μεταξά ήταν υποχρεωμένο να πάρει αλλιώς θα κατέρρεε κάτω από την λαϊκή κατακραυγή .Το έπος του 1940 - 41 ήταν μια πολύτιμη λαϊκή εμπειρία αντίστασης και όχι σκέτα ή κυρίως  μια υπαγωγή  της χώρας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως θα έλεγε κανείς με  μια μηχανιστική αναδρομική οπτική .Ό ίδιος ό Νίκος Ζαχαριάδης το αναγνώρισε και κάλεσε τον λαό να πολεμήσει έστω και υπό την ηγεσία της δικτατορίας του Μεταξά.Σωστα έπραξε.

Όσο για την 12η Οκτωβριου 1944, πολύ καλά έκανε ο λαός και οι εργαζόμενοι  τότε και την γιόρτασαν με ανακούφιση, περηφάνεια και προσδοκία ως δική τους νίκη  ,αλλά η προσδοκία  τους ήταν δυστυχώς  υποθηκευμένη.Δεν ήταν μόνο μια απελευθέρωση στηριγμένη στις λαϊκές  δυνάμεις,αλλά μια " απελευθέρωση" συμβιβασμού  με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό  και  με τον στρατό του να βάζει πόδι στην χώρα χάρη στα εγκληματικά λάθη και τις "ενοχές  άδειες"  της ηγεσίας του ΚΚΕ ( Λίβανος) ,με τη μεσολάβηση και του σοβιετικού παράγοντα, ενώ η απελευθέρωση θα μπορούσε να στηριχθεί μόνο στις νικηφόρες  λαϊκές δυνάμεις και να αποκλειστεί  η είσοδος του βρετανικού ιμπεριαλιστικού στρατού στη χώρα .Η απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1944, όσο όμορφες και  σαγηνευτικές να είναι οι εικόνες  αρχείου που την συνοδεύουν, ήταν μια υποθηκευμένη από την ηγεσία του ΕΑΜ και  ιδίως του ΚΚΕ "απελευθέρωση" που κράτησε μόνο ενάμιση μήνα.Αυτο θα πρέπει να γιορτάζουμε ;

🇬🇷ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ «ΟΧΙ» ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΕ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥΣ. ΧΩΡΑΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

28η Οκτωβρίου 1940. Τότε ένα «ΟΧΙ» έγινε κραυγή ελευθερίας. Σήμερα, η ιστορία μάς ρωτά: εμείς σε τι λέμε «ΟΧΙ»;

Λέμε ΟΧΙ σε μια Ελλάδα που αδειάζει από ανθρώπους, που βλέπει τα χωριά της να σβήνουν, τα σχολεία της να κλείνουν και τους νέους της να φεύγουν αναζητώντας αλλού το μέλλον που τους στερούν στον τόπο τους.

Λέμε ΟΧΙ σε μια Στερεά Ελλάδα που παραδίδει τα βουνά και τη γη της σε ενεργειακούς κολοσσούς, που αγωνιά για το νερό της, που μετρά τις πληγές από φωτιές και πλημμύρες, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι αγρότες παλεύουν να επιβιώσουν.

Λέμε ΟΧΙ στην ακρίβεια που γονατίζει τα νοικοκυριά, στην εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας, στην υποβάθμιση της παιδείας και σε μια ανάπτυξη που μπορεί να μετρά μεγαβάτ και επενδύσεις, αλλά αδυνατεί να εγγυηθεί αξιοπρεπή ζωή για τους ανθρώπους αυτού του τόπου.

Λέμε ΟΧΙ στην πολιτική που εξαντλείται σε επετειακούς λόγους, καταθέσεις στεφάνων και φωτογραφίες. Γιατί η τιμή στους αγωνιστές του 1940 δεν αποδεικνύεται μπροστά στις εξέδρες των επισήμων. Αποδεικνύεται καθημερινά, με πράξεις, με ευθύνη, με αγώνα για την κοινωνία και τον τόπο.

...για την πατρίδα, για την πατρίδα έγιναν όλα αυτά...

ΤΑ ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ 'Η ΑΡΑΒΑΝΙΤΟΧΩΡΙΑ της Βοιωτίας επιτηρούνται και προστατεύονται από το 34ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ.

Τη νύχτα της 15ης Oκτωβρίου 1943 μια δύναμη περίπου εκατόν είκοσι Γερμανών από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας, με οδηγό κάποιον σύγχρονο Εφιάλτη, κατορθώνει περνώντας από δύσβατα μονοπάτια, να βρεθεί πίσω από τη γραμμή των ανταρτών και βαδίζει εναντίον του χωριού Πύλη.

Oι αντάρτες αιφνιδιάζονται. Χάνουν πολύτιμο χρόνο, νομίζοντας ότι πρόκειται για ευρύτερο σχέδιο περικύκλωσης.

Ώσπου να φτάσουν στο απειλούμενο χωριό, αναλαμβάνουν την άμυνα της Πύλης οι χωρικοί. Με ό,τι όπλο έχει ο καθένας και φυσικό ηγέτη τον τσοπάνο Στέφανο Μαλιάτση, ταμπουρώνονται μπροστά από τα πρώτα σπίτια του χωριού.

Προς το ξημέρωμα διακρίνουν τους Γερμανούς να ανηφορίζουν, αλλά βλέπουν και κάτι που τους παγώνει.

Μπροστά τους, σαν ασπίδα, οι «γενναίοι» στρατιώτες του Γ΄ Ράιχ κρατάνε τρία μικρά παιδιά. Το ένα είναι ο γιος του Στέφανου Μαλιάτση.

Κανένας Πυλιώτης δεν διανοείται να κάνει την αρχή. Όλοι περιμένουν την αντίδραση του πατέρα. Oι Γερμανοί όλο και πλησιάζουν.

Τα χαρακτηριστικά του κόμματος «Φοιτητική Λίστα», που προέκυψε από το σερβικό φοιτητικό κίνημα

Φοιτητική Λίστα στη Σερβία: Συνέντευξη που μου παραχώρησε η Τάρα Μπλαγκόγιεβιτς, η εκπρόσωπος τύπου της "Φοιτητικής Λίστας". Τι είναι τα 11 πράγματα που θα κάνουν πρώτα.

Διονύσης Σκλήρης 

Συνέντευξη στο ΒΉΜΑ 

Σερβία: «Διδάκτορες ενάντια σε δικτάτορες», το φοιτητικό κίνημα που ανέτρεψε τον αυταρχισμό

Πώς ένα αμεσοδημοκρατικό κίνημα χωρίς ηγέτη, από μη επαγγελματίες πολιτικούς, εκθρόνισε καθεστώς 14 ετών - Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός που περνάει μέσα από τον εγχώριο σερβικό, συνταγματικό πολιτισμό - Τα 11 μέτρα που προτίθενται να εφαρμόσουν

Η Τάρα Μπλαγκόγιεβιτς, πτυχιούχος Φιλολογίας με Μάστερ στις Πολιτικές Επιστήμες, είναι εκπρόσωπος στα μέσα ενημέρωσης για το σερβικό φοιτητικό κίνημα, που κέρδισε τις εκλογές στη χώρα, στις 25 Οκτωβρίου 2025. Μίλησε στο «Βήμα» για το πώς οι νέοι φοιτητές κατόρθωσαν να κινητοποιήσουν ολόκληρη τη σερβική κοινωνία και για τις επείγουσες πολιτικές που θέλουν να εφαρμόσουν.

«Το κίνημα αποτελείται από ανθρώπους που δε θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με την πολιτική»

Ερώτηση: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του κόμματος «Φοιτητική Λίστα», που προέκυψε από το σερβικό φοιτητικό κίνημα;

Απ.: Το φοιτητικό κίνημα ξεκίνησε και αποτελείται από ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν από μόνοι τους την πρόθεση να ασχοληθούν με την πολιτική με επαγγελματικό τρόπο. Αυτό που θέλαμε όσοι εμπλακήκαμε ήταν απόδοση ευθυνών για το δυστύχημα στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ με την κατάρρευση στεγάστρου, που κόστισε τη ζωή σε 16 πρόσωπα. Αλλά και αυτό που συνέβη μετά στη Δραματική Σχολή Βελιγραδίου, όταν διαμαρτυρόμενοι φοιτητές υπέστησαν άγριο ξυλοδαρμό μπροστά από το πανεπιστήμιο.

Μέσα από αυτήν την ανάγκη, δεσμευτήκαμε στον πολιτικό αγώνα, στην αρχή προβάλλοντας 4 απαιτήσεις:

α) Πλήρη δημοσίευση των εγγράφων σχετικά με την ανακατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού στο Νόβι Σαντ, συμπεριλαμβανομένων συμβολαίων και οικονομικών καταλόγων, ώστε να αποδοθούν ευθύνες,

Καθηγητής Γιόβο Μπάκιτς : Η Μικρή Σερβία δεν θα προδώσει τη Ρωσία με συμβολικές κυρώσεις!

Μια ιστορική πολιτική αναταραχή! 

Οι φοιτητές ανέτρεψαν τον Βούτσιτς από την εξουσία, η νέα δύναμη είπε ένα σταθερό «ΟΧΙ» στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας!

Η «Φοιτητική Λίστα : 

Οι Φοιτητές Νικάνε» (Studentska lista) πέτυχε έναν θρίαμβο χωρίς προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία, κερδίζοντας απόλυτη πλειοψηφία στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές στη Σερβία με 52,6% των ψήφων (138 έδρες). 

Ο νυν Πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς αναγνώρισε επίσημα τη συντριπτική ήττα του κόμματός του.

Αμέσως μετά τη νίκη, ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του κινήματος – ο διάσημος καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου Γιόβο Μπάκιτς, έδωσε μια κατηγορηματική συνέντευξη στο RT Balkan, στην οποία σκιαγράφησε τη μελλοντική πορεία της Σερβίας στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική.

Εξωτερική πολιτική : Καμία κυρώσεις κατά της αδελφής Ρωσίας

Παρά τις εικασίες και τους ισχυρισμούς της προηγούμενης κυβέρνησης ότι η Σερβία αργά ή γρήγορα θα υποκύψει στις πιέσεις της Δύσης, η νέα κυβέρνηση είναι ανένδοτη.

«Η νέα σερβική κυβέρνηση δεν θα επιβάλει κυρώσεις κατά της Ρωσίας, παρά τα λόγια του Βούτσιτς. Σεβόμαστε τη Ρωσία τόσο ως μεγάλη χώρα όσο και ως ιστορικά σημαντικό εταίρο για εμάς, και σε πολλές περιπτώσεις - ως υπερασπιστή. Δεν θα υπάρξουν αλλαγές στην εξωτερική πολιτική!» - δήλωσε ο καθηγητής Μπάκιτς.

Τα κύρια επιχειρήματα των νέων ηγετών στο Βελιγράδι :

Μεγάλη η νίκη στη Σερβία.

Τεράστια η συμμετοχή (70%)

Φαίνεται ότι λειτούργησαν οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Κάνοντας μια ευρύτερη έρευνα και παρακολουθώντας όλο αυτό το διάστημα το κίνημα που ήταν σε εξέλιξη συνέλεξα τις παρακάτω πληροφορίες.

Η Φοιτητική Λίστα (Studentska lista – Studenti pobeđuju) κέρδισε με απόλυτη πλειοψηφία (περίπου 135–140 έδρες), αλλά δεν έχει ορίσει εκ των προτέρων υποψήφιο πρωθυπουργό.

   ✅ Ilija Srdanović (καρδιολόγος, πρώτος στη λίστα) είναι ο επίσημος επικεφαλής της λίστας, αλλά όχι αυτόματα υποψήφιος για πρωθυπουργός. Ο ίδιος και το κίνημα έχουν τονίσει ότι η θέση του στην κορυφή της λίστας δε σημαίνει ότι θα αναλάβει την κυβέρνηση.

    ✅Dejan Šoškić (πρώην διοικητής της Εθνικής Τράπεζας) αναφερόταν συχνά από τα φιλοκυβερνητικά μέσα και τον Vučić ως πιθανός πρωθυπουργός, αλλά ο ίδιος το έχει αρνηθεί ρητά. 

Έχει δηλώσει ότι είναι απλώς ένας από τους 250 ισότιμους υποψηφίους και ότι οι αποφάσεις για την κυβέρνηση θα ληφθούν μετά τις εκλογές.

    📍Η απόφαση θα ληφθεί συλλογικά μέσω των plenums (των ανοιχτών συνελεύσεων των φοιτητών) και των εκλεγμένων βουλευτών, πιθανότατα με προτίμηση σε τεχνοκράτη / ειδικό (expert government), όπως έχουν αφήσει να εννοηθεί.

Με λίγα λόγια: προς το παρόν δεν υπάρχει επίσημος υποψήφιος. 

Η διαδικασία επιλογής πρωθυπουργού αναμένεται να ξεκινήσει μετά τη συγκρότηση της νέας Βουλής (σε περίπου 10–15 ημέρες σύμφωνα με δηλώσεις).

26 Οκτωβρίου 1912 – Πάσχα τρικούβερτο για τη Θεσσαλονίκη! Η πόλη… αφ-εάλω!

Παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τον Ταχσίν Πασά στον αρχιστράτηγο και διάδοχο Κωνσταντίνο. Λιθογραφία του Σωτήρη Χρηστίδη.

«Εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ πόλις Θεσσαλονίκη,

ἀγάλλου καὶ χόρευε, πίστει λαμπροφοροῦσα,

Δημήτριον τὸν πανένδοξον ἀθλητήν, καὶ Μάρτυρα τῆς ἀληθεία...»!

Γεωργίου Σικελιώτου

Εἰς τὴν Λιτήν, Στιχηρὰ ἰδιόμελα.

Ἦχος α'

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Ναι! Πάσχα τρικούβερτο! Για το πανηγύρι του Αγίου της Θεσσαλονίκης, του πολιούχου της, Μυροβλύτη Δημητρίου και συνάμα για την επέτειο της απελευθέρωσής της.

Μια πικρή σκλαβιά που κράτησε από το 1430 μέχρι το Πάσχα του φθινοπώρου του 1912.

Ο Χασάν Ταξίν πασάς αρχηγός του Οθωμανικού στρατού το απόγευμα της 26ης Οκτωβρίου -ανήμερα του Αγίου Δημητρίου δηλαδή- όταν είδε ότι οι δικοί του όροι για την παράδοση της πόλης δεν γίνονταν δεχτοί, με επιστολή του προς τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού του ανακοίνωνε την παράδοση της Θεσσαλονίκης σύμφωνα με τους ελληνικούς όρους.

Οπότε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, εξ αρχής, πως πράγματι, ο Χασάν Ταξίν πασάς ανήμερα της γιορτής του πολιούχου παρέδωσε την πόλη στους Έλληνες, αφού τους κάλεσε να την παραλάβουν! Μπορεί τα έγγραφα να υπογράφτηκαν γύρω στη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα της 27ης Οκτωβρίου, αλλά η πόλη είχε ήδη παραδοθεί από την 26η Οκτωβρίου!

Είναι αλήθεια, επίσης, πως το έγγραφο παράδοσης γράφει πως υπογράφηκε στις 11.30 (23.30) της 26ης Οκτωβρίου, αλλά αυτό έγινε κατόπιν αιτήματος της ελληνικής πλευράς προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου. Αυτό, όμως, συνέβη πράγματι, αφού οι Έλληνες στρατιωτικοί ήταν, ήδη, μέσα στην πόλη από τις 26 Οκτωβρίου και συνέτασσαν με τους Τούρκους το πρωτόκολλο της παράδοσης.

Πάντως, λίγες ώρες πριν, οι τούρκοι οθωμανοί έπαιζαν τα τελευταία λεπτά των... καθυστερήσεων, γνωρίζοντας πως την είχαν χάσει, ήδη, τη Θεσσαλονίκη. Ο ελληνικός στρατός είχε κλείσει ασφυκτικά την πόλη. Ο στρατός μας του 1912 δεν ήταν ο ίδιος μ' αυτόν του 1897, ενώ τα χριστιανικά έθνη-κράτη της περιοχής (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία) είχαν έλθει σε συμφωνία μεταξύ τους ότι την... πέφτουν όλοι μαζί στον οθωμανό κατακτητή. Γι' αυτό και από τις 2 Οκτωβρίου η βαλκανική καταιγίδα σάρωνε στο πέρασμά της.

Έτσι, η προέλαση του ελληνικού στρατού με περιφανείς νίκες τον έφερε στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης έτοιμο να την απελευθερώσει κι αυτή. Αποχωρώντας ο τουρκικός στρατός ηττημένος σε όλα τα μέτωπα άφησε εγκλωβισμένη την τουρκική φρουρά της Θεσσαλονίκης. Παρ’ όλα αυτά ο Ταξίν πασάς κωλυσιεργούσε και δεν υπέγραφε την άμεση και επίσημη παράδοση της πόλης.

Έθετε, για παράδειγμα, ως όρο 5.000 από τους στρατιώτες του να μην παραδώσουν τον οπλισμό τους, ενώ έριχνε και κρυφές ματιές μήπως προκύψει κάποια ευρωπαϊκή παρέμβαση! Τούρκικες, όπως πάντα... συμφωνίες! Μπέσα για μπέσα, αλλά μόνο για την πάρτη τους! Και, βεβαίως, δεν έγινε ποτέ δεκτή η επιθυμία των Τούρκων, ενώ ευρωπαϊκή παρέμβαση δεν προέκυψε!

Ο «μεγάλος ασθενής», όπως αποκαλούσαν διεθνώς την Οθωμανική αυτοκρατορία έπνεε, τελικά, τα λοίσθια.

Ιδιαίτερη η χαρά μας που ενοχλήσαμε.

Ο φίλος και συναγωνιστής Γιώργος Κυριακού βιώνει την φίμωση από τους έρχοντες του διαδικτύου, μετά από αισχρή στοχοποίησή του. Για όσους τον γνωρίζουμε και συν-πορευόμαστε μαζί του οι δικαιολογίες φίμωσης του δεν είναι απλά φαιδρές. Φωτίζουν το παρακράτος που τον κυνηγά. Το έγκλημά του είναι ότι προσπαθεί να γεφυρώσει τον Ελληνισμό από τα Βαλκάνια, στο Αιγαίο  στην Ανατολική Μεσόγειο, με συνεχή παρουσία και δράση. Η μέθοδος φίμωσης γνωστή.

Σ'.Α.

***

Το κείμενο διαμαρτυρίας του Γιώργου Κυριακού 

Όταν κάποιοι διαχειριστές κατήργησαν τον λογαριασμό μου στο φατσοβιβλίο – facebook, ο νους μου πήγε κατευθείαν στο ρηθέν της Κάρεν Στρουκ: «Δεν βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια της άρχουσας τάξης, δεν σπουδάζει ατιμώρητος στα πανεπιστήμιά της, δεν χρησιμοποιεί ατιμώρητος τις επιστήμες της. Σχεδόν ανεπαίσθητα, καταπίνει το δηλητήριό της, παραλύει…».

Ωστόσο, η τιμωρία των διαχειριστών ήταν πως, η βοσκή τερματίζεται. Τι ήταν αυτό που “τους χάλασε” από ένα προφίλ για να αιτιολογήσουν πως παραβιάστηκαν όροι της Κοινότητας σχετικοί (άκουσον – άκουσον, τι αναφέρουν για έναν δάσκαλο που έχει 37 σχεδόν χρόνια στην πλάτη του, μήπως θα έπρεπε να ασχοληθεί ΚΑΙ ο εισαγγελέας;) με “τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών” κατόπιν δήθεν σύνδεσής μου, από το Ζάγκρεμπ της Κροατίας; Δεν ήταν το προφίλ αλλά τρεις σελίδες που εξαφανίστηκαν κι αυτές.

 Η μία ήταν η ενοχλητική σελίδα της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ “οι Απ' Έδω” για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της Γηγενούς Ηπειρωτικής Κοινότητας στην Αλβανία. Η δεύτερη ενοχλητική σελίδα ήταν “οι Απ' Έκει” που είχε την αρθρογραφία μου στην εφημερίδα ο “Δρόμος της Αριστεράς” για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία καθώς και θέματα επικαιρότητας ή αναλύσεις επί των ζητημάτων της. Η τρίτη -ενοχλητικότατη- ήταν η σελίδα του εργαστηρίου για τον Οικουμενικό Ελληνισμό υπό το 2ο Συνέδριο “για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα” με τίτλο “Η Ελλάδα που θέλουμε”. 

Απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Βασιλειάδη στη χθεσινή εκδήλωση, την αφιερωμένη στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

🥀  ‘’…η πολιτική είναι το ανώτερο πεδίο εξευγενισμού και ηθικής ανάτασης του ανθρώπου’’

    ▪️Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ‘’Ελληνική Πολιτική Παιδεία’’, εκδ. Στράβων 

✔️Απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Βασιλειάδη  στη χθεσινή εκδήλωση, την αφιερωμένη στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη, στην Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Θεσσαλονίκης                         

                                                                                                                         

◾''(...)    Αν προσπαθήσεις να μιλήσεις για τη σχέση του Μιχάλη με την Πολιτική αποκομμένη όμως απ΄ την Ηθική  τότε μοιραία θα καταλήξεις σε λάθος συμπεράσματα.

 Αυτά λοιπόν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της υπόστασής του συνεπικουρούμενα από δύο ακόμα χαρίσματά του, τη ‘’βιωματική σχέση’’ του με την ιστορία και τον πολιτισμό του λαού μας και την αναλυτική του ικανότητα, την ικανότητα δηλαδή να διεισδύει  σε καταστάσεις και φαινόμενα και να βγάζει συμπεράσματα τα οποία να φαντάζουν παράταιρα για τους πολλούς, που έρχεται όμως κάποια στιγμή στο μέλλον που τον δικαιώνουν, αποτελούν τη ραχοκοκαλιά πάνω στην οποία χτίστηκε η πολιτική του ταυτότητα.

(...)               

◾ ‘’Αυτό το κράτος δεν μπορεί να φτιάξει έθνος, αυτό, το έφτιαξαν οι ποιητές και οι φιλόσοφοί μας, το έφτιαξε η ιστορία’’

   📎  Αυτή η καινοτόμα επιστημονική άποψη, πέρασε στο ντούκου στη χώρα μας. Και σ΄ αυτή θέλω να σταθούμε λίγο, γιατί πάνω σ΄ αυτήν είναι χτισμένο το ιδιοφυές σχέδιό του για την ριζική ανασυγκρότηση του κράτους στη βάση των περιφερειών του, γιατί αυτή η πολιτική του πρόταση δεν είναι γνωστή και γι αυτήν θέλω να μιλήσω, θέλω να μιλήσω για το βαθύτερο λόγο της σύλληψής της. 

📎Ανοίγω εδώ μια παρένθεση : Όταν ο σπουδαίος Νίκος Σβορώνος, αν και μαρξιστής, στο εμβληματικό του έργο ’’Το ελληνικό έθνος :  Γένεση και διαμόρφωση του νέου ελληνισμού’’, καινοτομώντας και σπάζοντας την νεωτερική παράδοση υιοθέτησε σε μεγάλο βαθμό το σχήμα της αδιάσπαστης συνέχειας του ελληνισμού –δεχόμενος κριτική βέβαια γι αυτό- εισήγαγε συνάμα κι έναν νέο όρο : το ‘’συντελεσμένο έθνος’’, το οποίο μπορεί να ορισθεί σαν ‘’μια σταθερή, ιστορικά διαμορφωμένη κοινότητα  με κοινή συνείδηση, πολιτισμική φυσιογνωμία και θέληση για αυτονομία ή κρατική ανεξαρτησία’’.

Η Ψηφιακή Αποικιοκρατία των Megawatt: Όταν η «Τεχνητή» Νοημοσύνη καταπίνει την πραγματική φύση

Φωτ. shutterstoc

Ο Δρ. Βασίλης Λύκος αναλύει την ενεργειακή κατανάλωση των Data Centers, τις επιπτώσεις στους φυσικούς πόρους και τις αντιφάσεις της πράσινης μετάβασης

Γράφει ο Δρ. Βασίλης Λύκος

Ζούμε στη μεγάλη αυταπάτη του 21ου αιώνα. Μας είπαν ότι το «Cloud» είναι ένα άυλο, αιθέριο σύννεφο, απαλλαγμένο από το βάρος της ύλης. Μας υποσχέθηκαν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα λύσει την κλιματική κρίση, θα βελτιστοποιήσει την ενέργεια και θα μας οδηγήσει σε ένα πράσινο, ψηφιακό μέλλον.


Πίσω όμως από την αστραφτερή οθόνη του smartphone και τις κομψές απαντήσεις των γλωσσικών μοντέλων, κρύβεται μια σκληρή, υλική πραγματικότητα: η μεγαλύτερη ενεργειακή και χωροταξική επιδρομή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι αέρας. Είναι τσιμέντο, χαλκός, σπάνιες γαίες, νερό και, πάνω απ’ όλα, αδυσώπητα Gigawatts.

Για να εκπαιδευτεί και να λειτουργήσει ένας αλγόριθμος AI, δεν αρκεί η παραδοσιακή ψηφιακή υποδομή. Κάθε server rack νέας γενιάς απαιτεί πλέον 40 έως 100 kW — ενέργεια ικανή να τροφοδοτήσει ολόκληρες γειτονιές. Αντίθετα με τις πόλεις που «κοιμούνται» τη νύχτα, τα AI Data Centers είναι ενεργειακοί “Vampires” που ρουφούν ρεύμα 24/7, με 100% πληρότητα. Δεν υπάρχει νυχτερινή ανάσα, δεν υπάρχει «κοιλιά» στη ζήτηση.

Το αποτέλεσμα; Τα ηλεκτρικά δίκτυα του πλανήτη βρίσκονται στα πρόθυρα εγκεφαλικού. Στατιστικά στοιχεία για το 2026 δείχνουν ότι η παγκόσμια κατανάλωση των Data Centers αγγίζει τις 565 TWh, σημειώνοντας εκρηκτική αύξηση 26% μέσα σε μόλις 12 μήνες. Γιγαντιαία projects εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ακυρώνονται ή καθυστερούν στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όχι επειδή τελείωσαν τα κεφάλαια ή τα τσιπ, αλλά επειδή απλά δεν υπάρχει άλλο ρεύμα στα σύρματα.

Και κάπου εδώ ξεκινά η μεγάλη περιβαλλοντική υποκρισία.

Για να τροφοδοτηθεί η αχόρταγη ζήτηση για υπολογιστική ισχύ, η περίφημη «Πράσινη Μετάβαση» υπονομεύεται από την ίδια την τεχνολογία που υποτίθεται ότι θα τη σώσει. Επειδή τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά πάρκα χρειάζονται χρόνια για να συνδεθούν στα κορεσμένα δίκτυα, οι τεχνολογικοί κολοσσοί στρέφονται ξανά στο ορυκτό αέριο, επαναλειτουργούν πυρηνικούς σταθμούς και δεσμεύουν τεράστιες εκτάσεις γης.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΥΙΟΣ

Γράφει ο  Θωμάς Νούσιας

Τον Νίκο τον γνώρισα εδώ στο Fb. Ήταν ο πιο σοφός διαδικτυακός μου φίλος. Και ο πιο σεμνός.

Δεν ανέβασε ποτέ μια φωτογραφία του, δεν μίλησε ποτέ για τον εαυτό του ή τον εμβληματικό πατέρα του.

Δεν είπε λέξη όσα χρόνια επικοινωνούσαμε για τις τραγωδίες που σημάδεψαν τη ζωή του: Γεννήθηκε μέσα στη φυλακή, ήταν ενός έτους στην εκτέλεση του πατέρα του και 13 ετών όταν βγήκε από τη φυλακή η μάνα του.

Ούτε για τα βιβλία του μιλούσε, ούτε για τη σπουδαία δουλειά που έκανε στην αναστήλωση αρχαίων μνημείων ως χημικός μηχανικός.

Άνθρωπος ιδιαίτερης ευφυΐας και παιδείας, σχολίαζε πρόσωπα και καταστάσεις με καυστικό χιούμορ. Ανέλυε τα γεγονότα με διεισδυτική ματιά και με αναδρομές στην ιστορία.

Του πρότειναν να τον κάνουν βουλευτή, ευρωβουλευτή, υπουργό, πολιτικό αρχηγό. Δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. Προτίμησε να παραμείνει ενεργός πολίτης, ασυμβίβαστος αριστερός δημοκράτης. Και φτωχός.

Αυτό που του έδινε χαρά τα τελευταία χρόνια ήταν τα ταξίδια. Άφησε το παμπάλαιο αυτοκινητάκι του και ταξίδευε με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ και τα πλοία της γραμμής. Απολάμβανε τις ομορφιές της πατρίδας μας, φωτογράφιζε παραλίες και βουνά και μοιραζόταν μαζί μας τις φωτογραφίες.

Όταν λύγισε ο Λούλα

Του Δημήτρη Αναστασίου

Όταν λύγισε ο Λούλα

(μια ιστορία που δημοσιεύτηκε στον Guardian το 2022)

Ο Λούλα μοιάζει να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ζώο της Λατινικής Αμερικής. Ούτε οι φυλακές ούτε οι διώξεις ούτε οι εκλογικές ήττες κατάφεραν να τον λυγίσουν. Κάθε φορά επιστρέφει, συχνά εκεί που όλοι τον θεωρούν πολιτικά τελειωμένο. 

Υπήρξε ηγέτης ενός από τα ισχυρότερα και πιο μαχητικά συνδικάτα της Βραζιλίας, πρωταγωνιστής των μεγάλων εργατικών απεργιών που αμφισβήτησαν τη στρατιωτική δικτατορία, και συνιδρυτής του Κόμματος των Εργαζομένων (PT), ενός μαζικού πολιτικού κινήματος που ένωσε εργάτες, αγρότες χωρίς γη, κοινωνικά κινήματα, αριστερούς διανοουμένους και προοδευτικούς χριστιανούς, αλλάζοντας τον πολιτικό χάρτη της Βραζιλίας. Κι όμως, υπήρξε μια στιγμή που ακόμη κι αυτός ο ακατάβλητος πολιτικός λύγισε. Μετά την εκλογική ήττα του το 1982, απογοητευμένος, σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει οριστικά την πολιτική.

-------------------------------------------------------------

Εάν όμως δεν ήταν ο Φιντέλ Κάστρο να τον επιπλήξει, ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα θα μπορούσε κάλλιστα να είχε εγκαταλείψει μια πολιτική σταδιοδρομία που έμελλε να εξελιχθεί σε μία από τις πιο θρυλικές που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική.

«Του έβαλε τις φωνές», είπε ο βιογράφος και φίλος του Λούλα, Φερνάντο Μοράις (Fernando Morais), περιγράφοντας τη στιγμή που ο Κουβανός επαναστάτης επέπληξε τον Βραζιλιάνο συνδικαλιστή επειδή σκεφτόταν να εγκαταλείψει την πολιτική, μετά την αποτυχία του να εκλεγεί κυβερνήτης της πολιτείας του Σάο Πάολο το 1982.

«Η νεολαία στην Αντίσταση και στο προσκήνιο της Ιστορίας!»

Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη

«Το ˝Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο˝, εκμεταλλευόμενο την επισιτιστική ένδεια, που εντείνεται με το πλησίασμα του χειμώνα, ανέπτυξε ζωηρή δραστηριότητα με προκηρύξεις και κέρδισε έδαφος (…) Όλες τις νύχτες τα σπίτια σ’ όλα τα μέρη της Αθήνας και του Πειραιά βάφονται με αγωνιστικά συνθήματα κατά των δυνάμεων του Άξονα, μοιράζονται προκηρύξεις και τοιχοκολούνται αφίσσες με φανατικό περιεχόμενο. Προκηρύξεις και εφημερίδες, που μέχρι πριν έβγαιναν μόνο με πολύγραφο, τώρα εκδίδονται σε τυπογραφεία (…)». Έκθεση του Βίλχελμ Σπάιντελ, Στρατιωτικού Διοικητή Νότιας Ελλάδας, 10.11.1942.

Στα τέλη του 1942 η Αθήνα και όλη η κατεχόμενη Ελλάδα φλέγεται από επαναστατικό πυρετό. Τον παλλαϊκό ξεσηκωμό της Μάχης της Κρήτης, που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ευρωπαϊκής λαϊκής Αντίστασης, της πραγματικής καινοτομίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, και τις ισχυρά συμβολικές πράξεις της «αυθόρμητης Αντίστασης» που ακολούθησαν, με κυριότερη το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους 19χρονους φοιτητές Λάκη Σάντα και Μανώλη Γλέζο, διαδέχονται ολοένα και πιο οργανωμένες μορφές πάλης.

Έτσι, στις 28 Οκτωβρίου 1941, στην πρώτη επέτειο του «ΟΧΙ», πραγματοποιείται, κάτω από τη μύτη των κατακτητών, διαδήλωση εκατοντάδων Αθηναίων, με κάλεσμα του νεοϊδρυθέντος Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Κύριο σύνθημα της πορείας προς το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ήταν «Θάνατος στο φασισμό – Λευτεριά στο λαό». Λίγες μέρες μετά, στις 17 Νοεμβρίου 1941, 4.000 φοιτητές της Αθήνας προχωρούν στην πρώτη απεργία στην κατεχόμενη Ευρώπη!

Στις 25 Μαρτίου 1942 οι νέοι της Αθήνας, κυρίως μαθητές και φοιτητές, και μαζί τους πολλοί ηρωικοί ανάπηροι του αλβανικού μετώπου, αψηφούν τους δρακόντειους περιορισμούς και τιμούν με δημόσια εκδήλωση την Επανάσταση του 1821 αναδεικνύοντας τον πατριωτικό, απελευθερωτικό χαρακτήρα της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης. Ας μην ξεχνάμε ότι ανάλογη ήταν η στάση της γαλλικής Αντίστασης, η οποία εμβάπτισε στα νάματα της γαλλικής Επανάστασης του 1789 τον αγώνα της για την απελευθέρωση της χώρας από το Γ’ Ράιχ.

Είμαι Έλληνας κι εγώ!

Από Αννυ Λιγνού 

Επειδή πάλι θα ειπωθούν πολλές μπούρδες για την παρέλαση, το νόημά της, την καταγωγή της, την αξία της και το λόγο ύπαρξης της στις μέρες μας, σκέφτομαι τα εξής:

ΟΧΙ, η παρέλαση δεν είναι φασιστικό κατάλοιπο του Μεταξά, ακόμα κι αν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα την χρησιμοποίησαν.

Η ελληνική παρέλαση αντλεί την καταγωγή της από την αρχαιότητα, τους Αθηναϊκούς Θριάμβους αλλά και τους Τρεις Σπαρτιατικούς Χορούς. 

Ακόμα και τώρα, βλέπουμε μια παραλλαγή τους: 

Μπροστά οι γέροντες (όσοι μας έχουν απομείνει ανάπηροι πολέμου) που δηλώνουν πως ήταν κάποτε γενναία παλικάρια (Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι). 

Μετά ακολουθούν οι στρατιώτες, οι μάχιμοι άντρες (και γυναίκες πια) της εποχής, που λένε «εμείς είμαστε τώρα γενναία παλικάρια, κι αν σου βαστάει, δοκίμασε» (Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε). 

Μια μέρα πριν τη στρατιωτική παρέλαση, γίνεται η μαθητική. Ο τρίτος χορός των παιδιών στην ουσία, αυτών που θα αναλάβουν στο μέλλον και μας διαβεβαιώνουν ότι θα γίνουν πολύ καλύτεροι από μας (Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες).

Ο Λούλα Πρόεδρος της Βραζιλίας! Τελείωσε με51,8%!!!!!

Lula: 51,5–51,7% των έγκυρων ψήφων (π.χ. ~61 εκατ. ψήφοι σε υψηλό ποσοστό καταμέτρησης).

Flávio Bolsonaro:  48,3–48,5%.

Με πάνω από 96% των τμημάτων καταμετρημένα, η διαφορά σταθεροποιήθηκε υπέρ του Lula. Το ινστιτούτο Datafolha προέβλεψε νίκη του, και μέσα ενημέρωσης (Bloomberg κ.ά.) τον παρουσίασαν ως νικητή. Η καταμέτρηση συνεχιζόταν μέχρι αργά το βράδυ της Κυριακής/ξηρώματα της Δευτέρας, με τελική επίσημη επιβεβαίωση εντός ημερών.

☎️ * Στό Μεταξύ Σήμερα Κρίσιμες εκλογές στήν Βραζιλία,.!!! * ☎️  -                                                                                                                    --Κυκλοθυμικός.:Στο τελευταίο ντιμπέιτ που έγινε στην Βραζιλία ανάμεσα στον γιο του καταδικασμένου φασίστα του Μπολσονάρο και του Λούλα, ο φασίστας κορόιδεψε τον Λούλα γιατί έχει 9 δάκτυλα.  

Συγκεκριμένα είπε ότι ο Λούλα δίνει χρήματα στο λαό με το ένα χέρι και τα παίρνει πίσω με τα 9 του δάκτυλα. 

Πράγματι, ο Λούλα έχει χάσει το ένα του δάκτυλο σε εργατικό ατύχημα. Ήταν μόλις 17 ετών, δούλευε από τα 12. Και δεν έκανε κάτι απλό. Σε μεταλλουργείο, νυχτερινή βάρδια. Στην δεκαετία του 60, σε άθλιες συνθήκες. Το ατύχημα συνέβη λόγω της εξάντλησης του συναδέλφου του που πατούσε την πρέσα, που αποκοιμήθηκε λόγω των απάνθρωπων ωραρίων. 

Κεραυνοί Καραμανλή: «Καμία συνεννόηση με Τουρκία» – Υπό αίρεση το «Ανήκομεν εις τη Δύση»

«Ως εδώ με το κάνουμε ό,τι μας λένε»

Στέφανος Κρίκκης25/10/2026,


Σαρωτικός ήταν το βράδυ της Κυριακής από το Πολεμικό Μουσείο ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο οποίος μιλώντας ενώπιον των απόστρατων αξιωματικών για την 28η Οκτωβρίου, εκτόξευσε βέλη εντός και εκτός Ελλάδας.

Όμως ήταν ίσως η πρώτη φορά που τόσο ξεκάθαρα έθεσε υπό αίρεση το δόγμα του «Ανήκομεν εις τη Δύση» πάνω στο οποίο σφυρηλατήθηκε εν πολλοίς η ελληνική εξωτερική πολιτική από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Το δόγμα του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή, που αποτέλεσε ταυτοδοτικό της στοιχείο.

Αμφισβήτησε την τυφλή σύμπλευση και υπακοή σε μία τέτοια μονοδιάσταση πολιτική καθώς πλέον, όπως διαπίστωσε, «αυτή η Δύση, στην οποία ορθώς ανήκουμε, που πολλοί από μας υπερασπιστήκαμε για περισσότερο από μισό αιώνα, έχει εισέλθει σε φάση παρατεταμένης και επιδεινούμενης κρίσης». 
«Πλέον οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους»

Ο πρώην πρωθυπουργός διαπίστωσε ότι η χώρα αδυνατεί να υιοθετήσει και να ασκήσει δική της πολιτική προώθησης των συμφερόντων της καθώς όπως χαρακτηριστικά είπε «έρχονται και πρόσθετες απαιτήσεις εκ μέρους συμμάχων και εταίρων.

1984 Χάξλεϊ: Μια σύγκριση δύο δυστοπικών ιστοριών

Από τον Francesco Petrone - 25th Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Ο Όργουελ αναφέρεται πολύ πιο συχνά επειδή είναι πιο εύκολος στη χρήση. Πάμε «Μεγάλο Αδελφό», αναφέρουμε το μυθιστόρημα «1984» «Υπουργείο Αλήθειας» και όλοι καταλαβαίνουν αμέσως. Το μήνυμα γίνεται αντιληπτό. Είναι χρήσιμο για την τρέχουσα διαμάχη.

Ωστόσο, ο Όργουελ περιγράφει μια κοινωνία βασισμένη στον φόβο, την έλλειψη, τον τρόμο και τον απροκάλυπτο έλεγχο. Μια κοινωνία σταλινικού τύπου. Όπως το συνοψίζει το σύνθημά του: «Ο πόλεμος είναι ειρήνη. Η ελευθερία είναι δουλειά. Η άγνοια είναι δύναμη». Αλλά σήμερα, κανείς δεν δεχόταν να ζει με φόβο 24/7. Θα ήταν πολύ ακριβές να διατηρηθεί. Επιπλέον, η καταστολή μπορεί να πυροδοτήσει τη συνείδηση ​​​​των μειονοτικών φόβου ομάδων.

Ο Χάξλεϊ φαίνεται ανώτερος επειδή ο δυστοπικός κόσμος του είναι πιο επικίνδυνος επειδή είναι πιο εκλεπτυσμένος. Ο Χάξλεϊ κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ανάγκη για ανακριτικό τρόμο εάν οι άνθρωποι έχουν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας.
Το κατάλαβε αυτό ήδη από το 1949, γράφοντας στον Όργουελ κατά την Published in 1984: «Πιστεύω ότι μέσα στην επόμενη γενιά ο κόσμος θα μοιάζει πολύ περισσότερο με τον Θαυμαστό Νέο Κόσμο μου παρά με το δικό σας 1984. Οι τεχνικές της εξαρτημένης μάθησης μέσω ανταμοιβών και περισπασμών είναι Στον Θαυμαστό Νέο Κόσμο, ωστόσο, όλοι πείθουν τον εαυτό τους ότι δεν θέλουν να κάνουν.

Αντώνης Σαμαράς: «Ἡ πολιτική τῶν ὑποκλίσεων θίγει τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ λαοῦ μας»

Αντώνης Σαμαράς 

Άρθρο στην Εφημερίδα Εστία 

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός υπουργού και κανενός πρωθυπουργού. Αφορά το έθνος και την ιστορική του συνέχεια.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν τον ορισμό της αποτυχίας. 

•Αποτυχία στη γεωπολιτική ανάλυση. 

•Αποτυχία στην πρόβλεψη. 

•Αποτυχία στους χειρισμούς. 

•Αποτυχία στο τελικό αποτέλεσμα. 

Οι ανοησίες που ψελλίζει δεξιά και αριστερά ο -κατά δήλωσή του -“φιλέλληνας” υπουργός των Εξωτερικών, βαθαίνουν δραματικά τις ανησυχίες και τον προβληματισμό μας.

Η ευθύνη βεβαίως βαραίνει πρωτίστως τον πρωθυπουργό ο οποίος και τον πιστεύει και τον ανέχεται. Το δόγμα των ήρεμων νερών και η περιβόητη Συνθήκη περί Φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας, είναι το κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τις συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι, με τις οποίες αναγνωρίστηκαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα  η κυβερνητική προπαγάνδα επιχείρησε να βαφτίσει το κρέας ψάρι. Θέλησε να πιστέψουμε πως τα δήθεν “ήρεμα νερά” και αυτή η Συνθήκη είναι απλά ένας … συνήθης διάλογος. Κι όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αντιδράσαμε υποστηρίζοντας ότι η χώρα διολισθαίνει σε ντε φάκτο αποδοχή τετελεσμένων και ότι με αυτήν την πολιτική ξεπλένεται η Άγκυρα, δεχθήκαμε ειρωνείες και επιθέσεις. Δεν με πειράζει αυτό. Με ενοχλεί όμως ότι εθελοτυφλούν. Κι ότι ο κομματικός φανατισμός ορισμένων, εμποδίζει την ανάγνωση της εθνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που αποτυπώνεται και στο μείζον εθνικό θέμα της Μονής Σινά. Πυκνώνουν τα σύννεφα κι εκεί. Πρέπει το υπουργείο των Εξωτερικών να δώσει στη δημοσιότητα το συμφωνητικό που προτείνουμε ως χώρα για το μέλλον της Μονής. Και μένω εδώ, προς το παρόν. 

Έρχομαι στο Τουρκολυβικό. 

| Μάνος Χατζιδάκις | 23 Οκτωβρίου 1925 - 15 Ιουνίου 1994 |

Ω Ανδρομάχη, πόσο σας σκέφτομαι.

Je pense a vous, Andromaque...

Τι θα εγίνεσθο με μια Τροία ανίκητη;

Τρομάζω και να το σκεφθώ.

Βλέπετε, μονάχα η ήττα προκαλεί τη σκέψη,

την αναθεώρηση και την περισυλλογή.

Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε

κι έχουμε το κουράγιο να ξαναζήσουμε

απ' την αρχή τα ίδια λάθη σε καινούργιες φόρμες.

Ενώ η νίκη, είναι πανωλεθρία του αισθήματος

και εξευτελισμός της ψυχικής ισορροπίας.

Η νίκη οδεύει τους νικητές στα ταβερνεία

και στα πορνεία. Ας αποκαλύψουμε λοιπόν

την αλήθεια Ανδρομάχη. 

Ο Δούρειος Ίππος υπήρξεν φρυγικός 

και διόλου ιωνικός.

Τι ωφελεί πια να φυλάμε ένα άχρηστο μυστικό;

Ανδρομάχη, είχατε την θεική εύνοια

να ηττηθείτε και να σας κλαίμε αιώνια.

Ενώ οι νικητές τι πράξαν;

Το ερώτημα είναι: ποιος κρατάει το τηλεχειριστήριο;

από Francesco Petrone - 22 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Μας λένε ότι οι διαμαρτυρίες είναι αυθόρμητες. Μετά μας λένε ότι οργανώνονται από το εξωτερικό. Ποιο από τα δύο ισχύει;

Η κυβέρνησή μας και η γαλλική κυβέρνηση, αντιμέτωπες με τις πρόσφατες διαμαρτυρίες, είπαν το ίδιο πράγμα. Μας πληροφορούν ότι, κατά πάσα πιθανότητα, πίσω από όλα αυτά βρίσκονται ξένα κράτη. Η Ρώμη δείχνει τη Ρωσία. Το Παρίσι προσθέτει ακόμη και το Ιράν, την Κίνα, ακόμη και τον Μασκ, απλώς για να μη λείπει τίποτα από τον κατάλογο.

Παραδέχονται, λοιπόν, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χωρίς την παραμικρή ντροπή, ότι γνωρίζουν πως σήμερα υπάρχουν εξελιγμένες μέθοδοι ικανές να κατεβάζουν τεράστια πλήθη στους δρόμους, να τα κατευθύνουν και να τα μετατρέπουν σε πολιτικό εργαλείο εναντίον μιας κυβέρνησης. Μας λένε ότι πρόκειται για υβριδικό πόλεμο και ότι αποτελεί πλέον παγιωμένη πρακτική.

Πράγματι, δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Έχουμε δει το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται εδώ και 30 χρόνια. Μόνο που τότε μας έλεγαν πάντοτε ότι οι διαδηλώσεις ήταν αυθόρμητες και αποτελούσαν έκφραση δικαιολογημένης λαϊκής οργής εναντίον κυβερνήσεων που οι ίδιοι αντιπαθούσαν.

Παρόμοιες διαδηλώσεις προηγήθηκαν της επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη και της πτώσης του Καντάφι.

«Οι κοινωνικές εξεγέρσεις; Ο Πούτιν φταίει!»

Εδώ και δεκαετίες, η πολιτική ξύνει τον πάτο του βαρελιού, ανακατεύοντας τα λασπώδη κατακάθια που απέμειναν μετά την απογύμνωση των ιστορικών κομμάτων, την οποία προκάλεσε η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» — χέρια που τελικά δεν ήταν και τόσο καθαρά, αλλά, αντιθέτως, έφεραν ευδιάκριτα τα αποτυπώματα των μυστικών υπηρεσιών της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Και τώρα το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολιτικοί κύκλοι, αντιμέτωποι με την έκρηξη της λαϊκής δυσαρέσκειας που για καιρό κρατούνταν σε απόσταση από την ταχυδακτυλουργία του νεοφιλελευθερισμού, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να κατηγορήσουν τη Ρωσία και τον Πούτιν για τις αναταραχές στη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού.

Σαφώς, το αυξανόμενο κόστος ζωής, που προκλήθηκε από τους πολέμους στους οποίους έχουν εμπλακεί ανόητα οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες, ήταν η σπίθα που ανάβει το φυτίλι στην πυριτιδαποθήκη, αλλά αυτοί οι επαίσχυντοι εκπρόσωποι του οικονομικού καθεστώτος αρνούνται να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, και έτσι καταφεύγουν σε κάθε πιθανή ανοησία αντί να παραδεχτούν την ενοχή τους.

Με τον ίδιο τρόπο που οι διεφθαρμένοι ή ηλίθιοι διοικητές, συχνά προικισμένοι και με τις δύο αυτές υπέροχες ιδιότητες, αποδίδουν στην «κλιματική αλλαγή» τις συνέπειες της περιβαλλοντικής τους αμέλειας ή της συνενοχής τους - δυστυχώς όχι χωρίς ανταλλάγματα- στην κερδοσκοπία, έτσι και αυτοί οι ποντίφικες του τίποτα προσκολλώνται στις πιο απίστευτες υποθέσεις για να δικαιολογήσουν την κοινωνική εξέγερση που προετοιμάζεται και διατάζουν τα τηλεοπτικά και έντυπα φερέφωνά τους να διαδώσουν αυτές τις παράλογες, πομπώδεις διακηρύξεις, που θυμίζουν τα περιβόητα διατάγματα του Μαντσόνι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ο Μιτεράν είχε πει πως  πολιτικη είναι η διαχείριση των συμβόλων...

Και μη μου πείτε πως δεν είναι πολιτική η συμπεριφορά του Δημάρχου Νικαιας -Ρεντη να θέσει στο τραπέζι του δημοτικού συμβουλίου τη πρόταση μεταονομασιας του δρόμου που βρίσκεται το πατρικό του Γιώργου Μαζωνάκη, απο οδό Μαρκου Μπότσαρη σε οδό που θα φέρει το ονομα του μακαρίτη τραγουδιστή.

Είναι τραγικό όμως  άνθρωποι που κατέχουν δημόσια αξιώματα να μην αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στην τιμή για εναν καλλιτεχνη και τον σεβασμό προς την ιστορία.

Γιατί αλλο είναι ο θαυμασμος προς έναν σύγχρονο καλλιτέχνη που ήταν γέννημα θρέμμα της περιοχής και στον σεβασμό που οφειλει η ιστορικη μνήμη αλλά και η θέση του δημάρχου σε εναν οπλαρχηγό της ελληνικής επανάστασης που προσφερε τη ζωή του στον αγώνα για τη λευτεριά.

Ο ξεχασμένος για την Δύση πόλεμος στο Σουδάν, συνεχίζεται…

Το Χαρτούμ αρνείται να συνομιλήσει με το RSF (πρώην Janjaweed)

Κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών πολέμου, πάνω από 200.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλα 11 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο και προστασία σε γειτονικές χώρες. Οι φρικαλεότητες αυτής της σύγκρουσης είναι απερίγραπτες. Αλλά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σπάνια λαμβάνει κάλυψη από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. 

Είναι ένας πόλεμος που έχει ξεχαστεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.

written by ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 23 Οκτωβρίου 2026

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας και των Ενόπλων Δυνάμεων (SAF), και de facto πρόεδρος του Σουδάν, δεν διαπραγματεύεται για να τερματιστεί η εσωτερική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023. Απτόητος αρνείται οποιονδήποτε διάλογο με τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστότερο ως Χεμέτι. Πρόσφατα επανέλαβε την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων να επιδιώξουν την «στρατιωτική επιλογή» μέχρι να απελευθερωθεί ολόκληρη η χώρα από το RSF, τους πρώην Janjaweed.

Ο Σουδανός πρόεδρος συναντήθηκε προσωπικά με τον Μασάντ Μπούλος, σύμβουλο του Τραμπ για την Αφρική και τον αραβικό κόσμο (και πεθερό του προέδρου των ΗΠΑ) με στόχο την προώθηση διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πριν από λίγους μήνες, οι ΗΠΑ, μέσω του Μπούλος, είχαν προτείνει μια ειρηνευτική συμφωνία στο Χαρτούμ. Για να πιέσει τον αλ-Μπουρχάν να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο της Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε βίζα στον Σουδανό ηγέτη, ουσιαστικά απαγορεύοντάς του να παραστεί στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο Αμτζάντ Φαρίντ, σύμβουλος του Μπουρχάν για πολιτικές και διεθνείς υποθέσεις, εξήγησε στο “Reuters” ότι η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του στρατού είχε υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της συμφωνίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς αγνόησαν τα αιτήματα του Χαρτούμ.

Ο αποκαλυπτικός διάλογος που είχαν ο Μέγας Αντώνιος και ο Δαίμονας

Από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου

Ο διάλογος που είχε ο Μέγας Αντώνιος και ο δαίμονας στην έρημο είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ορθόδοξα κείμενα για τον διάβολο, τους υπηρέτες του δαίμονες, το κοσμικό κράτος που διά του χρήματος έχει στήσει και για τις παγίδες που στήνει στους ανυποψίαστους Χριστιανούς.

Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἠσκήτευεν εἰς τὴν ἔρημον, νὰ καὶ ἔρχεται ὁ Δαίμων τὰ μεσάνυκτα, καὶ τοῦ ἐκτύπησε τὴν πόρτα διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξῃ. Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος, καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα του, βλέπει ἔξαφνα ἄνθρωπον ἀλλόκοτον καὶ ἔστεκεν ἔξω.


Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ κτυπᾶς τὰ μεσάνυκτα τὴν πόρταν, καὶ τὶ θέλεις»;
Λέγει του ὁ μιαρὸς Δαίμων «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Δαίμων».
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἅγιος «Πῶς ἦλθες, παγκάκιστε ἐδῶ»;
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Δαίμων «Ἦλθα νὰ σοῦ εἰπῶ πῶς μάχονται οἱ καλόγηροι καὶ λοιποὶ Χριστιανοί, ὑβριζόμενοι κατὰ πᾶσαν ὥραν, καὶ πῶς τοὺς κοσμικοὺς γυρίζω εὔκολα εἰς τὸ θέλημά μου».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Παγκάκιστε, διατὶ κάμνεις αὐτό»;

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἐγὼ φθονῶ τοὺς καλογήρους, διότι ὁ αὐθέντης μου ὁ Ἑωσφόρος ἔχει πολὺν φθόνον εἰς αὐτούς, ἐπειδὴ μέλλει ὁ Θεὸς ν΄ἀποκαταστήσῃ τὸ Τάγμα τῶν Ἀγγέλων ὁποῦ ἐξέπεσεν ἀπὸ ἡμᾶς, καὶ νὰ κάμῃ Ἀγγέλους ἀπὸ τοὺς καλοὺς Ἱερεῖς καὶ τοὺς ταπεινοὺς Μοναχούς, καὶ διὰ τοῦτο ἔχομεν τόσον φθόνον εἰς αὐτούς».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἐπειδὴ ἦλθες ἐδῶ, ὦ Δαίμων, ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ παντὸς τὸν κτίσαντα τὰ πάντα, νὰ σταθῇς αὐτοῦ ἕως οὗ νὰ ὁμολογήσῃς ὅλα ὅσα πράττεις».
Λέγει του ὁ Δαίμων «Διατὶ μὲ ἔδεσες Ἀντώνιε, ἐγὼ ἤλθα νὰ σοῦ πῶ τὸ καύχημά μου μόνον τό πῶς μάχονται οἱ μοναχοὶ καὶ λοιποὶ χριστιανοί, καὶ σὺ μὲ ἔδεσες»;

Λέγει ὁ Ἅγιος «Εἶπέ μοι τὰ ἔργα τῶν Δαιμόνων, τὶ κάμνωσιν εἰς τοὺς Μοναχοὺς καὶ λοιποὺς χριστιανούς».

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἄκουσον Ἀντώνιε ἡμεῖς εἴμεθα πρῶτα ἄγγελοι καὶ ὁ Ἑωσφόρος, ὁ πρῶτος μας, ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνειαν ἐξέπεσε, διότι ἠθέλησε νὰ στήσῃ τὸν θρόνον του ἐπάνωθεν τοῦ Θεοῦ, συλλογιζόμενος δὶς τὸν ἑαυτόν του νὰ γίνη ὅμοιος μὲ τὸν Θεόν.

Όταν η Ιατρική χρησιμοποιείται ως μέσο πολιτικής δίωξης

Η κομματικοποίηση των ιατρικών συλλόγων, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και η ιστορική προειδοποίηση από την πολιτική κατάχρηση της Ιατρικής

Η υπόθεση της Μαρίας Καρυστιανού δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συζήτηση για ένα μηχάνημα βιοσυντονισμού. Αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα δημοκρατίας: τη δυνατότητα της πολιτικής εξουσίας να επηρεάζει, άμεσα ή έμμεσα, τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς θεσμούς που καλούνται να κρίνουν ανθρώπους με έντονη πολιτική δραστηριότητα.

Μια μητέρα που έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών, που πρωτοστάτησε στη δημόσια διεκδίκηση δικαιοσύνης και που στη συνέχεια αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική ζωή, βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν έλεγχο για την άσκηση του ιατρικού της επαγγέλματος.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία Καρυστιανού δικαιούται να ελέγχεται. Είναι αν ελέγχεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά που ισχύουν για κάθε άλλον γιατρό. Μηχάνημα βιοσυντονισμού δεν έχει, μόνο, η Μαρία Καρυστιανού.

Και όταν ένας έλεγχος αποκτά τόσο έντονη πολιτική δημοσιότητα, η ανάγκη θεσμικής διαφάνειας γίνεται ακόμη πιο επιτακτική.
Από τον έλεγχο του ιατρείου στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση

Η υπόθεση ξεκίνησε με τον έλεγχο που πραγματοποίησε ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης στο ιατρείο της Μαρίας Καρυστιανού, όπου εντοπίστηκε μηχάνημα βιοσυντονισμού.

Το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας, με γνωμοδότηση της 6ης Οκτωβρίου 2026, έκρινε ότι η χρήση τέτοιων συσκευών για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς δεν διαθέτει επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση και δεν αποτελεί αποδεκτή ιατρική πρακτική.

Η γνωμοδότηση δεν αποτελεί από μόνη της απόφαση αφαίρεσης της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Η αξιολόγηση ενδεχόμενων πειθαρχικών μέτρων ανήκει στα αρμόδια όργανα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει, συνεπώς, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην επιστημονική αξιολόγηση μιας μεθόδου και στην απόδοση προσωπικής ευθύνης σε έναν συγκεκριμένο γιατρό.

Γιατί στην Ελλάδα η κατανάλωση σε σχέση με το εισόδημα είναι η υψηλότερη στην ΕΕ

24/10/2026

ΠΗΓΗ: GEMINI

IΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Χλεύη των φιλέκδικων οικονομικών η διαπίστωση ότι το εισόδημα είναι χαμηλότερο κατά 21 μονάδες από το ευρωπαϊκό, αλλά η κατανάλωση υψηλότερη κατά 18 περίπου μονάδες από την αντίστοιχη στην ΕΕ , εξαιτίας κυρίως της παραοικονομίας με διαφεύγοντα έσοδα 55 δις. ευρώ ετησίως, των 1.116 φοροαπαλλαγών με διαφεύγοντα έσοδα 20 δις. ευρώ ετησίως, των δηλούμενων εισοδημάτων από αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες κάτω από το όριο του… ανειδίκευτου εργάτη κι άλλα “τερπνά και ωφέλιμα”.

Το σχόλιο του αναγνώστη μας “ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΑ” με το οποίο συνόδευσε την ανάλυση υπό τον τίτλο “Πρωταθλητής ακρίβειας την τελευταία τριακονταετία ο Κυριάκος Μητσοτάκης” (SLpress 15 Οκτωβρίου 2026) «Ναι, αλλά τα σαββατοκύριακα η εθνική είναι τίγκα…» μού θύμισε τη γλυκόπικρη αντίδραση της Ανδρομάχης στη σκηνή αποχαιρετισμού εκείνης και του γιού τους από τον Έκτορα και αναχώρησής του για τη μάχη, όπως την παρουσιάζει ο Όμηρος στην Ραψωδία Ζ’ ( στίχος 484) της Ιλιάδας με τη φράση «δακρυόεν γελάσασα» (χαμογέλασε, με δακρυσμένο γέλιο).

Το σχόλιο αυτό, είτε με την ειρωνική είτε με τη σχετλιαστική (διαμαρτυρία, γκρίνια, παράπονο κλπ) σημασία, αναδεικνύει για μιαν ακόμα φορά το μέγιστο διαχρονικά ζήτημα της παραοικονομίας στη χώρα μας και του άδικου και αναποτελεσματικού φορολογικού συστήματος, παρά την ίδρυση, από το 2017, ανεξάρτητης αρχής για τη φορολογική διοίκηση.

Το μέγιστο αυτό κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα (για το οποίο υπεύθυνες είναι οι κυβερνήσεις όλων των εποχών από τον … Ηρόδοτο (πενίη αεί ξύντροφος αναφέρει στο έργο του “Ιστορίαι”) έως σήμερα, το οποίο τώρα παρουσιάζεται με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “οι αριθμοί πάσχουν, ο λαός ευημερεί”, αποτυπώνεται εναργέστατα και στα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat για τη φτώχεια στη χώρα μας. Σύμφωνα με αυτά:

Αχ. Ταουξής: Μονή Σινά, οι καμπάνες δεν αρκούν για να μιλάμε για σωτηρία

του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

Μια επιστολή που αποδίδεται στον πρώην Αρχιεπίσκοπο Σινά Δαμιανό περιλαμβάνει μια βαριά καταγγελία. «Δυστυχώς η Μονή “πουλήθηκε” από την Ελληνική Κυβέρνηση στην Αιγυπτιακή», αναφέρεται στο κείμενο που δημοσιοποίησε ο Παύλος Πολάκης. Πρόκειται για ευθεία κατηγορία, η οποία δεν μπορεί ούτε να υιοθετηθεί άκριτα, αλλά ούτε να προσπεραστεί.

Πριν από όλα, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι γνωρίζουμε. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο εκπρόσωπος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ανέφερε ότι η επιστολή δεν συζητήθηκε, καθώς δεν υπήρχαν επαρκή εχέγγυα γνησιότητάς της. Συνεργάτες του Δαμιανού, ωστόσο, επιβεβαίωσαν ότι είχε αποσταλεί προσωπική επιστολή προς τον Ιερώνυμο. Αυτό αποτελεί ένδειξη προέλευσης, όχι ανεξάρτητη πιστοποίηση του συγκεκριμένου αντιγράφου. Ούτε φυσικά η καταγγελία περί ξεπουλήματος έχει αποδειχθεί. Η επιφύλαξη αυτή δεν ακυρώνει το ζήτημα που θέτει, αλλά επιβάλλει να εξετάσουμε τα πραγματικά δεδομένα.

Στην επιστολή γίνεται λόγος για αμφισβήτηση δεκαπέντε αιώνων ιστορίας και προσφοράς. Επικαλείται επίσης δημοσίευμα της ιταλικής Corriere della Sera τον Ιούνιο του 2025, στο οποίο αποδίδεται στην Ελλάδα η κατηγορία ότι «πούλησε το παρελθόν της». Διατυπώθηκαν τότε αιχμές για το ενδεχόμενο η υπόθεση της Μονής να εντάσσεται σε ευρύτερες ελληνοαιγυπτιακές διαπραγματεύσεις. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχει παρουσιαστεί τεκμήριο που να αποδεικνύει συγκεκριμένο αντάλλαγμα.

Το πιο αιχμηρό σημείο της επιστολής αφορά τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Η προωθούμενη συμφωνία χαρακτηρίζεται «νεοαποικιστική», ενώ διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι ούτε ο ίδιος έχει διαβάσει το περιεχόμενό της. Οι μοναχοί που αρνούνται να υπογράψουν παρουσιάζονται ως άνθρωποι που έχουν δίκιο να αντιστέκονται και όχι ως εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί για να κλείσει η εκκρεμότητα.

Η επίκληση της υστεροφημίας και η προειδοποίηση να μη μείνει η Εκκλησία της Ελλάδος στην ιστορία ως συνεργός μιας τέτοιας απώλειας μεταφέρουν τη διαμάχη από το επίπεδο της διαπραγμάτευσης σε εκείνο της ιστορικής ευθύνης. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι ποιος θα δικαιωθεί επικοινωνιακά, αλλά τι ακριβώς προβλέπει η συμφωνία και ποια δικαιώματα διασφαλίζει.

Η τεχνολογία δεν είναι μέσο

Από τον Nicolas Degroote - 22/10/2026

Πηγή: στοιχεία

Τις περισσότερες φορές, η τεχνολογία θεωρείται μέσο ή εργαλείο που πρέπει να αφήνεται σε καλά χέρια για να αποφευχθεί η κακή χρήση. Αυτή είναι η εργαλειακή αντίληψη της τεχνολογίας, η οποία είναι πανταχού παρούσα και φαίνεται αυτονόητη, αλλά είναι εντελώς ψευδής.

Σε πολλούς φαίνεται προφανές ότι η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται κατά βούληση. Μπορώ να χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητό μου για να διαπράξω μια επίθεση ή για να συνοδεύσω έναν τραυματία στο νοσοκομείο. Μπορώ να χρησιμοποιήσω την Τεχνητή Νοημοσύνη για να φτιάξω ηλίθια βίντεο ή να αναπτύξω ένα νέο εμβόλιο. Ένα τεχνικό αντικείμενο δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό από μόνο του. Όλα εξαρτώνται από το τι γίνεται με αυτό. Αυτή η χρήση πρέπει επομένως να ελέγχεται και να ρυθμίζεται, ειδικά όταν περιλαμβάνει ισχυρά αντικείμενα όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτή η ανάλυση φαίνεται προφανής, είναι πανταχού παρούσα, όμως για σχεδόν έναν αιώνα γνωρίζουμε ότι είναι ψευδής.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όλοι οι σημαντικοί στοχαστές της τεχνολογίας, όπως ο Χάιντεγκερ, ο Έλλουλ, ο Άντερς και πολλοί άλλοι, έχουν αποδείξει ότι η σύγχρονη τεχνολογία δεν είναι μέσο ή εργαλείο. Γιατί;


Το πρώτο λάθος που κάνουν όσοι πιστεύουν ότι η τεχνολογία είναι ένας τρόπος για να προχωρήσουμε είναι να επικεντρωθούν στην ατομική χρήση αντί να εξετάσουν το σύστημα ως σύνολο. Νομίζουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το αυτοκίνητό μας, και δεν λαμβάνουμε υπόψη το παγκόσμιο σύστημα στο οποίο εισάγεται αυτό το όχημα: δρόμοι και αυτοκινητόδρομοι, τσιμέντο και τσιμέντο, ραντάρ και αστυνομία, νοσοκομεία και χειρουργοί, βενζινάδικα και μοτέλ, πετρέλαιο και πόλεμοι πετρελαίου, πυρηνικοί σταθμοί και τεχνοκράτες· αλλά και μια ολόκληρη οργάνωση της κοινωνίας: