Από τον καρδιακό λόγο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

✔️«Αδερφοί, έχετε αγάπη;», ρωτά τους κατοίκους ενός χωριού.

 «Έχουμε άγιε πάτερ», απαντάνε.

 "Αμ δεν έχετε! Τόσα ορφανά και εγκαταλειμμένα παιδιά έχετε στο χωριό σας. 

Σου βαστάει η καρδιά, χριστιανέ, να είναι το παιδί σου καλοθρεμμένο σαν το γουρουνόπουλο και το ορφανό να πεινά, να κρυώνει, να ναι γυμνό;

 Κάμε μια φορεσιά του παιδιού σου, κάμε και στο ορφανό να μην κρυώνει και ο Θεός ευλογεί και το δικό σου παιδί και το βλέπεις και χαίρεσαι. 

Α μη αλλιώς, αρρωσταίνει το παιδί σου και χάνεται και καίγεται η καρδιά σου. Και βλέπεις το ορφανό πού το προστατεύει ο Θεός και ακμάζει και χαίρεται!"

✔️«Μπορείς να ζήσεις με 100 δράμια ψωμί και συ θέλεις και ΤΡΩΣ 110 δράμια, και ο αδελφός σου πεινάει! 

Αυτά τα 10 δράμια γίνονται φωτιά στο σπιτικό σου και χάνεις τα υπάρχοντα σου και δυστυχείς...»

✔️Έλεγε στις περιοδείες που έκανε ανά το Ρωμαίικο: 

“Έχετε σχολείον οπού να διαβάζουν, να μανθάνουν γράμματα τα παιδιά σας;” 

“Δεν έχομε…”

 “Παιδιά ωσάν τα γουρουνόπουλα να έχω δεν το καταδέχομαι, διατί είμαι υπερήφανος. Χάρισμά σας. 

Ωσάν θέλετε χαρίσετέ μου και ένα σχολείον εδώ εις τη χώραν σας να μανθάνουν τα παιδιά μας γράμματα, να ηξεύρουν πού περιπατούνε… Αμή (άραγε) δεν είναι καλά να βάλετε όλοι σας να κάμετε ένα ρεφενέ, να βάλετε και επιτρόπους νάν το κυβερνούν το σχολείον, να βάνουν διδάσκαλον να μανθάνουν όλα τα παιδιά και πλούσια και πτωχά χωρίς να πληρώνουν;”.

Έτσι γέμισε τη χώρα σχολεία.

✔️«Εσύ που αδίκησες τους αδερφούς σου, και με άκουσες να τους λέω να σε συγχωρέσουν, μη χαίρεσαι, αλλά καλύτερα να κλαις και να θρηνείς, γιατί αυτή η συγχώρεση γίνεται φωτιά πάνω στο κεφάλι σου, αν δεν τους επιστρέψεις αυτά που τους πήρες άδικα […].

 

Όλοι οι εξομολόγοι, οι πατριάρχες, οι επίσκοποι, οι ιερείς, όλος ο κόσμος αν σε συγχωρέσει, και πάλι ασυγχώρητος θα μείνεις. 

Ποιος έχει, λοιπόν, την εξουσία να σε συγχωρέσει; 

Αυτός που τον αδίκησες […]. 

Αδελφοί μου, όσοι αδικήσατε κάποιους, είτε αυτοί είναι Τούρκοι, είτε Εβραίοι, είτε Φράγκοι, να δώσετε πίσω αυτό που πήρατε άδικα, γιατί είναι καταραμένο».

✔️« Χρέος έχουν εκείνοι οπού σπουδάζουν, να μη τρέχουν εις αρχοντικά και αυλάς μεγάλων και να ματαιώνωσι την σπουδήν τους, δια να αποκτήσουν πλούτον και αξιώματα, αλλά να διδάσκωσι μάλιστα τον κοινόν λαόν, οπού ζώσι με πολλήν απαιδευσίαν και βαρβαρότητα....»

Μήνυμα–κάλεσμα τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ πρὸς τοὺς κατοίκους Σενίτσας Δελβίνου (1779)

📜 «Εὐγενέστατοι καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, οἱ κατοικοῦντες τὴν χώραν Σενίτσης, σᾶς ἀσπάζομαι καὶ παρακαλῶ τὸν Ἅγιον Θεὸν διὰ τὴν ψυχικὴν καὶ σωματικὴν σας ὑγείαν.

Ἐγὼ ὡς δοῦλος ἀνάξιος, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, περιερχόμενος καὶ διδάσκων τὸ κατὰ δύναμιν τοὺς χριστιανούς μὲ τὴν ἄδειαν τῶν ἀρχιερέων, ἦλθα καὶ ἐδῶ εἰς τὴν χώραν σας, καὶ βλέποντας ὅτι δὲν ἔχετε σχολεῖον νὰ διαβάζωσι τὰ παιδιά σας χωρὶς πληρωμήν, ἐπαρακίνησα τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἔδωκαν τὸ κατὰ δύναμιν καὶ προαίρεσιν διὰ τὸ σχολεῖον σας.

Πρέπει δὲ καὶ ἡ εὐγένειά σας πάντες νὰ βοηθᾶτε τὸ σχολεῖον ἐξ ἰδίων πόρων ἢ κοινῶς ἀπὸ τὴν χώραν ἢ ἀπὸ βακούφια, διὰ νὰ λάβετε καὶ παρὰ Θεοῦ τὸν μισθόν σας καὶ τιμὴν παρὰ τῶν ἀνθρώπων.

Εἶμαι δὲ καὶ ἐγὼ χρεώστης νὰ παρακαλῶ τὸν Κύριον τὸν εὐλογοῦντα τὰ πάντα νὰ εὐλογήσῃ τὴν χώραν σας καὶ τὸ σχολεῖον σας καὶ τὰ παιδιά σας, καὶ νὰ σᾶς ἀξιώσῃ νὰ ζήσετε καὶ ἐδῶ καλά καὶ θεάρεστα, καὶ νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε καὶ δοξάζετε τὴν Παναγίαν Τριάδα. Ἀμήν.

Ἔβαλα καὶ ἐπίτροπον μὲ τὴν γνώμην πάντων τὸν κυρ Λέκα τοῦ Κύρκου καὶ ἐπιστάτας καὶ βοηθοὺς αὐτοῦ ὅλην τὴν χώραν, μάλιστα δὲ τὸν παπὰ κυρ Νίκα καὶ τὸν κυρ Γκίνο Δήμου καὶ τὸν κυρ Σπύρο Ντένε καὶ τὸν κυρ Σπύρον Ἀθανασίου, νὰ κυβερνήσουν τὸ σχολεῖον, καθὼς ὁ Κύριος τοῦ φωτὸς τοὺς φωτίσῃ.

Ταῦτα καὶ ὑγιαίνετε ἐν Κυρίῳ ἀψοθ’ (1779) Ἰουλίου κη’.

Κοσμᾶς ἱερομόναχος καὶ εὐχέτης σας.»

🔴Ο Δάσκαλος τα δύσκολα χρόνια του Γένους λεγόταν ιερομόναχος Κοσμάς ο Αιτωλός.

 Πόσοι άραγε, σήμερα που γιορτάζει τον θυμούνται;

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Που ακριβώς μαρτύρησε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

24/08/2025

ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ

Σε όλες τις αναφορές στη βιογραφία και το μαρτύριο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού – που επηρέασε όσο λίγοι τις εξελίξεις στο πεδίο της θρησκείας, αλλά και στα εθνικά – αναφέρεται γενικά το Βεράτιο, ως τόπος απαγχονισμού του από τους άνδρες του Κουρτ Πασά.

Ενώ ο τόπος ταφής του είναι καλά προσδιορισμένος – βρίσκεται στον ιστορικό Ναό των Εισοδίων της Παναγίας στο χωριό Κολικόντασι, δίπλα στον ποταμό Σέμανι (Αψώς) όπου βρίσκεται ο τάφος του (αργότερα συγκροτήθηκε και η Μονή των Αγίων Πάντων ή του Αγίου Κοσμά ως είναι πιο γνωστή) – ο τόπος του μαρτυρίου του παρέμενε μερικώς αδιευκρίνιστος, έως λίγα χρόνια πριν.

Στην εξακρίβωση του σημείου όπου οι Τούρκοι δήμιοι απαγχόνισαν τον Άγιο Κοσμά στις 24 Αυγούστου του 1779, βοήθησε ιδιαίτερα η επιγραφή στην τοιχογραφία που φαίνεται να ζωγράφισε ανώνυμος αγιογράφος – πιθανώς λίγα χρόνια αργότερα, επί του Ναού των Γενεθλίων της Παναγίας στην κορυφή της ιστορικής κοινότητας των Δρυμάδων στη Χιμάρα. Η συγκεκριμένη εικόνα εντοπίστηκε το 2014 από συνεργάτες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας, κατά τις σχετικές εργασίες για τον εντοπισμό εικόνων του Αγίου.

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός

Διδαχή Α’

«Εἰς ἥν δ’ ἄν πόλιν εἰσέλθετε λέγετε εἰρήνη τῇ πόλει ταύτῃ», λέγει ὁ Κύριος εἰς τό ἅγιον καί ἱερόν Εὐαγγέλιον.

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός καί Θεός, ἀδελφοί μου, ὁ γλυκύτατος αὐθέντης καί δεσπότης, ὁ ποιητής τῶν ἀγγέλων καί πάσης νοητῆς καί αἰσθητῆς κτίσεως, παρακινούμενος ὁ Κύριος ἀπό τήν εὐσπλαγχνίαν του, ἀπό τήν πολλήν του ἀγαθότητα, ἀπό τήν πολλήν ἀγάπην ὁπού ἔχει εἰς τό γένος μας, σιμά εἰς τά ἄπειρα χαρίσματα ὁπού μᾶς ἐχάρισε καί μᾶς χαρίζει καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καί ὥραν καί στιγμήν ἐκαταδέχθη καί ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος ἐκ Πνεύματος ἁγίου καί ἀπό τά καθαρώτατα αἵματα τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, διά νά μᾶς ἐκβάλη ἀπό τάς χεῖρας τοῦ Διαβόλου, νά μᾶς κάμη υἱούς καί κληρονόμους τῆς βασιλείας του, νά χαιρώμασθε πάντοτε εἰς τόν Παράδεισον μαζί μέ τούς ἀγγέλους καί νά μήν καιώμασθε εἰς τήν Κόλασιν μαζί μέ τούς ἀσεβεῖς καί τούς διαβόλους. Καί καθώς ἕνας ἄρχοντας ἔχει ἀμπέλια καί χωράφια καί βάνει ἐργάτας, ἔτσι καί ὁ Κύριος ὡσάν ἕνα ἀμπέλι ἔχει ὅλον τόν Κόσμον καί ἐπῆρε δώδεκα Ἀποστόλους καί τούς ἔδωκε τήν χάριν του καί τήν εὐλογίαν του καί τούς ἔστειλεν εἰς ὅλον τόν κόσμον νά διδάξουν...τούς ἀνθρώπους πώς, ἀνίσως καί θέλουν νά ζήσουν καί ἐδῶ καλά, εἰρηνικά, ἠγαπημένα καί μετά ταῦτα νά πηγαίνουν εἰς τόν Παράδεισον νά χαίρωνται πάντοτε, νά μετανοοῦν, νά πιστεύουν καί νά βαπτίζωνται εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί νά ἔχουνε τήν ἀγάπην εἰς τόν Θεόν καί εἰς τούς ἀδελφούς τους. Καί εἰς ὅποιαν χώραν πηγαίνουν οἱ Ἀπόστολοι καί τούς δέχωνται οἱ ἄνθρωποι, τούς ἐπαρήγγειλεν ὁ Κύριος νά εὐλογοῦσι τήν χώραν ἐκείνην, εἰς ὅποιαν χώραν πάλιν πηγαίνουν καί δέν τούς δέχονται, τούς ἐπαρήγγειλεν ὁ Κύριος νά τινάζουν καί τά τσαρούχια τους καί νά φεύγουν.

Ἔτσι οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, λαμβάνοντες τήν χάριν τοῦ παναγίου Πνεύματος, ὡς φρόνιμοι καί πιστοί δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ μας, ἔτρεξαν ὡσάν ἀστραπή εἰς ὅλον τόν κόσμον καί μέ ἐκείνην τήν χάριν ἐλαλούσανε ὅλες τές γλῶσσες τοῦ κόσμου, μέ ἐκείνην τήν χάριν ἰάτρευαν καί τυφλούς καί κωφούς καί λεπρούς καί δαιμονισμένους καί, τό μεγαλύτερον, μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας ἐπρόσταζαν τούς νεκρούς καί ἀνεσταίνοντο. Καί εἰς ὅποιαν χώραν ἐπήγαιναν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί τούς ἐδέχοντο οἱ ἄνθρωποι, ἔκαμναν τούς ἀνθρώπους χριστιανούς, ἔκαμναν ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, ἐκκλησίας καί εὐλογοῦσαν τήν χώραν ἐκείνην καί ἐγίνονταν ἕνας ἐπίγειος Παράδεισος, χαρά καί εὐφροσύνη, κατοικία τῶν ἀγγέλων, κατοικία τοῦ Χριστοῦ μας. Εἰς ὅποιαν χώραν πάλιν ἐπήγαιναν καί δέν τούς ἐδέχονταν οἱ ἄνθρωποι τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, καθώς ἐπαρήγγειλεν ὁ Κύριος ἐτίναζαν καί τά τσαρούχια τους καί ἔφευγαν καί ἔμενε εἰς ἐκείνην τήν χώραν κατάρα καί ὄχι εὐλογία, κατοικία τοῦ διαβόλου καί ὄχι τοῦ Χριστοῦ μας.

Πρέπον καί εὔλογον ἦτον, ἀδελφοί μου, νά εἶχα καί ἐγώ τήν καρδίαν μου καθαράν, ὡσάν τούς ἁγίους Ἀποστόλους, ἐδῶ ὅπου ἀξιώθηκα καί ἦλθα εἰς τήν εὐλογημένην σας χώραν καί σᾶς ἀπόλαυσα καί μέ ἐδεχθήκατε ὡς Ἀπόστολον τοῦ Χριστοῦ μας, νά ἔχω ἐκείνην τήν χάριν τοῦ παναγίου Πνεύματος νά εὐλογήσω τήν χώραν σας, μά δέν τήν ἔχω, ἐπειδή καί εἶμαι ἁμαρτωλός. Πλήν ἀποτολμῶ καί παρακαλῶ τόν γλυκύτατόν μου Ἰησοῦν Χριστόν καί Θεόν, καθώς εὐσπλαγχνίσθη τότε διά μέσου τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ἔτσι καί τώρα νά εὐσπλαγχνισθῆ ὁ Κύριος διά πρεσβειῶν τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας καί πάντων τῶν Ἁγίων καί δι’ εὐχῶν τοῦ πανιερωτάτου αὐθέντου καί δεσπότου ἡμῶν καί τῶν ἁγίων ἱερέων, νά στείλη οὐρανόθεν τήν χάριν του καί τήν εὐλογίαν του νά εὐλογήση καί αὐτήν τήν χώραν καί ὅλα τά χωρία τῶν χριστιανῶν, νά εὐλογήση τά σπίτια σας καί νά εὐλογήση καί τούς ἄνδρας καί τάς γυναῖκας, τά παιδιά σας, τά πράγματά σας καί τά ἔργα τῶν χειρῶν σας. Καί πρῶτον, ἀδελφοί μου, ἄμποτε νά εὐσπλαγχνισθῆ ὁ Κύριος νά συγχωρήση τά ἁμαρτήματά σας, ἀνίσως ἔχετε ὡσάν ἐμένα, εἰδέ καί δέν ἔχετε, νά σᾶς φυλάγη νά μή κάμετε, καί νά φυτεύση καί νά ριζώση εἰς τήν καρδίαν σας τήν εἰρήνην, τήν ἀγάπην, τήν ὁμόνοιαν, τήν πραότητα, τήν θερμήν πίστιν, τήν ὀρθήν ἐξομολόγησιν καί νά σᾶς ἀξιώση νά περάσετε καί ἐδῶ καλά, εἰρηνικά, ἠγαπημένα καί εἰς αὐτήν τήν ματαίαν ζωήν καί μετά ταῦτα νά πηγαίνετε καί εἰς τόν Παράδεισον, εἰς τήν πατρίδα μας τήν ἀληθινήν, νά χαίρεσθε καί νά εὐφραίνεσθε, νά δοξάζετε τήν ἁγίαν Τριάδα.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΥΡΙΑ ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ

Μελέτης Μελετόπουλος 

Μαρία Ευθυμίου, επί λέξει: "Το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη στην περίοδο της Επανάστασης ήταν ο καπετάν-λαφύρας." Ιδού το σχετικό βίντεο στο οποίο το αναφέρει:

Λοιπόν μελετάω επί χρόνια την σοβαρή βιβλιογραφία για την Επανάσταση: Σπηλιάδη, Φραντζή, Τρικούπη, Παπαρηγόπουλο κ.ά., συγχρόνους των γεγονότων, αλλά και την νεώτερη σοβαρή ιστοριογραφία όπως τον ακαδημαϊκό Διονύσιο Κόκκινο και τον Τάκη Σταματόπουλο (τα σχετικά έργα τους βραβεύθηκαν από την Ακαδημία Αθηνών), τον ακαδημαϊκό Μιχαήλ Σακελλαρίου, την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών και πολλά άλλα, και φυσικά τις πηγές, κυρίως απομνημονεύματα αγωνιστών και επίσης των ξένων περιηγητών και φιλελλήνων που έζησαν στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. 

Συναισθηματική Τοπογραφία

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

Στο σπουδαίο κείμενο του μεγάλου Δημήτρη Πικιώνη ‘’Συναισθηματική Τοπογραφία’’ που βρίσκεται στη σελίδα 73 του βιβλίου του ‘’ΚΕΙΜΕΝΑ’’, των εκδόσεων Μ.Ι.Ε.Τ., είναι αφιερωμένη η σημερινή ‘’σταλιά’’, που απόσπασμά του παραθέτω παρακάτω. 

 ~~~~~~~~~~

    ‘’Περπατώντας επάνω σε τούτη τη γη, η καρδιά μας χαίρεται με την πρώτη χαρά του νήπιου την κίνησή μας μέσα στο χώρο της πλάσης, την αλληλοδιάδοχη τούτη καταστροφή κι αποκατάσταση της ισορροπίας που είναι η περπατησιά.

    Χαίρεται το προχώρεμα του κορμιού επάνω απ΄ την ανάγλυφη τούτη  ταινία που είναι το έδαφος. Και το πνεύμα μας ευφραίνεται απ΄ τους άπειρους συνδυασμούς των τριών διαστάσεων του Χώρου, που μας συντυχαίνουν και αλλάζουν στο κάθε μας βήμα ένα γύρω μας, και που το πέρασμα ακόμα ενός συννέφου ψηλά εις τον ουρανό είναι ικανό να τους μεταβάλλει.

    Προσπερνούμε δίπλα σε τούτο το βράχο, τον κορμό του δέντρου ή κάτω από τούτο το θύσανο της φυλλλωσιάς του. 

    Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε μαζί με το έδαφος, απάνω εις τα κυρτώματά του, τους γηλόφους, τα όρη ή βαθιά μέσα στις κοιλάδες.

Το μιλλέτ χωρίς σουλτάνο

Η ιστορία του Λιβάνου, ο καθρέφτης της Κύπρου και της Ελλάδας, και το τηλεφώνημα του Κίσινγκερ.

Αλέξανδρος Τσίγγος

Στο Chatham House, το πιο αριστοκρατικό ινστιτούτο εξωτερικής πολιτικής της Βρετανίας, ανεβαίνει στο βήμα ο Ζαν Αζίζ, πολιτικός σύμβουλος του Προέδρου του Λιβάνου Αούν. Και αφηγείται ένα ανέκδοτο ηλικίας πενήντα χρόνων.

Άνοιξη του 1976. Ο Λίβανος καίγεται ήδη έναν χρόνο. Ο Ντιν Μπράουν, ο ειδικός απεσταλμένος του Αμερικανού προέδρου στη Βηρυτό, τηλεφωνεί στον προϊστάμενό του, τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ. Και ο Χένρι Κίσινγκερ, λέει ο Αζίζ, του απαντά με τούτα περίπου τα λόγια. «Ξέχασέ το. Βρήκα τη λύση. Θα παραδώσω τον Λίβανο στον Χαφέζ αλ-Άσαντ, και οι Ισραηλινοί συμφωνούν».

Και μετά ο Ζαν Αζίζ βγάζει το συμπέρασμά του. Ο άνθρωπος έκανε τραγικό λάθος. Ακολούθησε μισός αιώνας πολέμων και αστάθειας, που έμπλεξε τη Συρία, το Ισραήλ, την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και, πάνω απ’ όλα, τους Φρουρούς της Επανάστασης της Τεχεράνης σε ένα αιματηρό τέλμα.

Ο κατάλογος των θυμάτων του όμως αξίζει μια δεύτερη ανάγνωση. Συρία, Ισραήλ, Ευρώπη, Αμερική, Ιράν. Κάποιος λείπει. Λείπουν οι Λιβανέζοι. Λείπουν οι εκατόν πενήντα χιλιάδες νεκροί, οι εξαφανισμένοι, οι σφαγμένοι των στρατοπέδων, η κοινωνία που ξεκοιλιάστηκε. Ο σύμβουλος του Προέδρου του Λιβάνου μιλάει στο Λονδίνο για την καταστροφή της χώρας του, και το θύμα της αφήγησής του δεν είναι ο λαός του. Είναι οι ξένοι διαχειριστές που «μπλέχτηκαν».

Σε αυτή τη λεπτομέρεια θα επανέλθουμε στο τέλος. Πρώτα όμως πρέπει να πάμε πίσω. Όχι στο 1976. Πολύ πιο πίσω. Γιατί ένα τηλεφώνημα δεν σκοτώνει μια χώρα. Για να πεθάνει μια χώρα από ένα τηλεφώνημα, πρέπει να έχει χτιστεί έτσι ώστε να πεθαίνει με τηλεφωνήματα.

Το βασίλειο των λογιστών, των τραπεζών και της αποικιοκρατίας

Επί τετρακόσια χρόνια, ο Λίβανος ήταν κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και η αυτοκρατορία είχε ένα σύστημα που το έλεγαν μιλλέτ. Κάθε θρησκευτική κοινότητα ζούσε με τους δικούς της νόμους, τα δικά της δικαστήρια, τους δικούς της φόρους. Δεν υπήρχαν πολίτες. Υπήρχαν υπήκοοι μέσω κοινότητας. Ο χριστιανός, ο σουνίτης, ο σιίτης, ο δρούζος δεν στέκονταν ποτέ μόνοι απέναντι στο κράτος. Στέκονταν πάντα πίσω από τον τοπικό τους άρχοντα.

«Πράσινη» Λεηλασία: Πώς το νέο Χωροταξικό ΑΠΕ θυσιάζει βουνά και κάμπους στο βωμό των κερδών

Του Βασίλη Λύκου

Η επίσημη ανακοίνωση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΕΧΠ-ΑΠΕ) από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας επιχειρήθηκε να επενδυθεί με ένα φτηνό επικοινωνιακό περιτύλιγμα περί «αυστηρών κανόνων», «προστασίας του τοπίου» και «διασφάλισης των τοπικών κοινωνιών». Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνιστά μια απροκάλυπτη και προκλητική θεσμική κοροϊδία. Πίσω από τις κυβερνητικές θριαμβολογίες κρύβεται ένας μηχανισμός που νομιμοποιεί την ανεξέλεγκτη δράση των ενεργειακών ομίλων, μετατρέποντας τα βουνά, τις προστατευόμενες περιοχές και την πλέον γόνιμη αγροτική γη της χώρας σε μια απέραντη, ανεξέλεγκτη βιομηχανική ζώνη.

Η μεγάλη απάτη των 1.200 μέτρων

Το κεντρικό αφήγημα του Υπουργείου εστιάζει στη θέσπιση ορίου υψομέτρου, προβάλλοντας την «απαγόρευση τοποθέτησης αιολικών σταθμών πάνω από τα 1.200 μέτρα» ως δήθεν ιστορική τομή. Όποιος όμως ανατρέξει στις πονηρές μεταβατικές διατάξεις, αντιλαμβάνεται αμέσως το μέγεθος του εμπαιγμού.

Από τον νέο κανόνα εξαιρούνται πλήρως όχι μόνο τα έργα που διαθέτουν ήδη Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ), αλλά ακόμη και όσα έχουν απλώς υποβάλει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) και έχει εγκριθεί η τυπική πληρότητα του φακέλου τους πριν από τη δημοσίευση του πλαισίου σε ΦΕΚ.

• Το αδειοδοτικό τέρας: Στη χώρα βρίσκονται σε καθεστώς αδειοδοτικής ωρίμανσης (στάδιο Βεβαίωσης Παραγωγού) αιολικά έργα συνολικής ισχύος περίπου 18,3 GW, όταν ο αναθεωρημένος στόχος του ΕΣΕΚ για όλα τα χερσαία αιολικά είναι μόλις 8,9 GW για το 2030.

Τροφή για σκέψη...

Του ΘΕΜΗ ΣΙΝΑΝΟΓΛΟΥ 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ. Η Ναϊμέγκεν που απέκλεισε τον Ολυμπιακό συνετρίβη στην έδρα της από τη Νορβηγική Μπόντο Γκλιμτ 1-3, (0-3 ήταν ως τα τελευταία λεπτά).

10 από τους 11 βασικούς ήταν Νορβηγοί!

Οι 5 αλλαγές που μπήκαν ήταν Νορβηγοί!

Οι άλλοι 5 της αποστολής ήταν Νορβηγοί! 

Ο προπονητής είναι Νορβηγός. 

20 στους 21 παίκτες ήταν Νορβηγοί!

Σοβαρή ομάδα, σοβαρό ποδόσφαιρο, 

σοβαρή χώρα. Κι ας έχει λεφτά να αγοράσει όλες τις ελληνικές ομάδες μαζί, ποδοσφαίρου, μπάσκετ, μαζί και το χρέος της Ελλάδας.

Η αξία του κρατικού επενδυτικού ταμείου της Νορβηγίας είναι 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια!

ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ! 

Όμως τα παιδιά τους κοιτάνε να αναπτύσσουν, τα παιδιά τους προετοιμάζουν, στα παιδιά τους επενδύουν. Έφτιαξαν όλα τα γήπεδα για τα μικρά παιδιά σε μία χώρα μισή σε πληθυσμό από εμάς με παλιόκαιρο. 16 Νορβηγοί υποχρεωτικά σε κάθε ομάδα.

Μικρό μπάτζετ η Μπόντο. 2η συνεχόμενη χρονιά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ!

Σοβαρή χώρα. Όχι Δελφινάριο.

__________________________

"Θα τον λατρέψετε" είχε πει για τον Τζόλη ο προπονητής της Άρσεναλ, και ήδη τον λατρεύουν! Τον ψήφισαν οι οπαδοί καλύτερο παίκτη στην πρεμιέρα 3-0 επί της Κόβεντρι, μιλάμε για την Πρωταθλήτρια στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου και Φιναλίστ στο Τσάμπιονς Λιγκ! 

Η ξενομανία είναι μία κατάρα που κατατρέχει τον ελληνισμό εδώ και πολλούς αιώνες.

Δημήτρης Τσίγκος

Στη διάρκεια του ξεσηκωμού χωριστήκαμε σε αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα. Αποτέλεσμα ήταν επί της ουσίας η επανάσταση να αποτύχει και αντί για αυτοδύναμο και ανεξάρτητο κράτος να δημιουργηθεί ένα μικρό προτεκτοράτο.

Η πολιτική αυτή ανέτρεψε την δυναμική της ιστορίας και μας οδήγησε στην ανείπωτη τραγωδία της μικρασιατικής καταστροφής και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ελλήνων από τις εστίες τους. τόπους όπου κατοικούσαν για πάνω από 20 αιώνες.

Στη συνέχεια οι Άγγλοι αντικαταστάθηκαν από τους Αμερικανούς, οι Γάλλοι ξεθώριασαν και οι Ρώσοι αντικαταστάθηκαν από τους Σοβιετικούς. 

Ο νέος χωρισμός αυτός μας οδήγησε σε μία ακόμα ανείπωτη τραγωδία, εκείνη του εμφυλίου πολέμου και των μαύρων δεκαετιών 1944 - 1974. 

Όπως έλεγε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αποτελεί μοναδικό γεγονός στην ιστορία ότι και στους δύο μεγάλους πολέμους του 20ού αιώνα πολεμήσαμε με την πλευρά των νικητών και εν τέλει τις δύο φορές βρεθήκαμε ηττημένοι, μάλιστα πολύ οδυνηρά.

Αυτό δεν είναι συνέπεια παρά μόνο της ξενομανίας και της υποδούλωσης σε ξένα συμφέροντα. 

Σήμερα βλέπω μία τέτοια νέα ξενομανία να κυριαρχεί στο ελληνικό διαδίκτυο, φοβάμαι και στην κοινωνία ευρύτερα. 

Αναφέρομαι στην υποτιθέμενη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ. Υπάρχει υποτίθεται η προσδοκία ότι θα πλευρίσουμε ένα πανίσχυρο κράτος και εκείνο θα πολεμήσει για λογαριασμό μας εναντίον του εχθρού εξ ανατολών, εάν και όποτε αυτό χρειαστεί.

Μόνο που η ανάλυση αυτή αγνοεί πλήρως την ιστορία και την πολιτική πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων. Η σύγκρουση Τουρκίας - Ισραήλ ξεκίνησε μόλις το 2010, ενώ παλιότερα είχαν μια στρατηγική συνεργασία πολλών δεκαετιών. Θα τα ξαναβρούν πολύ εύκολα μόλις οι γεωπολιτικές συνθήκες το επιτάξουν και μόλις οι χαράσσοντες πολιτική πέραν του ατλαντικού κρίνουν ότι αυτό οφείλει να γίνει. 

«Ο Αττίλας ΙΙ μπορούσε να αποφευχθεί» – Τι αποκαλύπτουν τα αρχεία για τις επιλογές της Αθήνας

Κυπρος14 Αυγούστου 2026, 08:00

«Ο Αττίλας ΙΙ μπορούσε να αποφευχθεί» – Τι αποκαλύπτουν τα αρχεία για τις επιλογές της Αθήνας

O καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Ανατολικού Λονδίνου, Βασίλης Φούσκας, φωτίζει στο in άγνωστες, έως σήμερα, πτυχές της τραγωδίας, αποκαλύπτοντας πώς θα μπορούσε να αποτραπεί ο Αττίλας ΙΙ τον Αύγουστο του 1974.

Συνέντευξη Βαγγέλης Γεωργίου

Το γεγονός ότι η 20η Ιουλίου έχει καθιερωθεί -και δικαίως- ως η δραματική ημέρα μνήμης για την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, ενδεχομένως να δημιουργεί την αίσθηση ότι εκείνο το 24ωρο ήταν που χάθηκαν όλα. Ωστόσο, η 14η Αυγούστου που σημειώνεται ο Αττίλας ΙΙ, είναι μια ακόμα πιο τραγική υπόθεση. Σύμφωνα με ευρήματα πρόσφατης αρχειακής έρευνας, η τουρκική προέλαση μπορούσε να ανακοπεί τις πρώτες μέρες.

Μετά τον πρώτο Αττίλα, το τρομοκρατημένο δικτατορικό καθεστώς στην Αθήνα κάλεσε από το εξωτερικό τον πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή για να βρεθεί πολιτική λύση στο αδιέξοδο που δημιούργησε το καθεστώς Ιωαννίδη. Ο Καραμανλής ορκίστηκε Πρωθυπουργός την 4η πρωινή της 24ης Ιουλίου 1974 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ και την αμέσως επόμενη μέρα ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους, οι οποίες οδήγησαν στην Κοινή Διακήρυξη της Γενεύης μέχρι τις 30 Ιουλίου. Οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης ΙΙ άρχισαν στις 8 Αυγούστου 1974.


Ωστόσο, η Τουρκία, θέλοντας να εκμεταλλευτεί τον στρατιωτικό αιφνιδιασμό, τορπίλιζε τις συζητήσεις και συνέχιζε κανονικά τις επιχειρήσεις στη Μεγαλόνησο. Και έτσι μοιραία οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν. Στις 14 Αυγούστου τέθηκε σε εφαρμογή ο «Αττίλας II» (14-16 Αυγούστου 1974), και το 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας καταλήφθηκε από τον εισβολέα, εκτοπίζοντας 200.000 Ελληνοκύπριους.

Η πρόσφατη έρευνα όμως του ιστορικού και καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στη Νομική και Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου, Βασίλη Φούσκα, αμφισβητεί μια σειρά από εδραιωμένες αντιλήψεις για τα αίτια της τραγωδίας, τις δυνατότητες της Ελλάδας να αντιδράσει, ενώ ο ίδιος αποδίδει τεράστιες ευθύνες στον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Ο κ. Φούσκας, συγγραφέας του βιβλίου Το Μελάνωμα της Κύπρου (Επίκεντρο, 2024), έχει πραγματοποιήσει πολυετή έρευνα σε ελληνικές και ξένες πρωτογενείς πηγές και μαρτυρίες πρωταγωνιστών της εποχής, ενώ μετά την έκδοση του βιβλίου αξιοποίησε και τα αρχεία της ΚΥΠ/ΕΥΠ που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

ΟΤΑΝ ΛΕΓΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΘΕΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΆΣΟ...

(Έλεγχος πεπραγμένων στην εξωτερική  πολιτικη της κυβέρνησης Μητσοτάκη 2019-26)

Post2post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς βάζεις θεούς και δαίμονες, μαζί με χορηγούς, να πάρει αυτοδυναμία ο Κουλης. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΝΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία. Xώνεις και τίποτα Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη, μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει. 

✔️Αν και γνωστό, αφήνεις αμέσως μετά χωρίς ουσιαστική αντίδραση να υπογραφεί το Τουρκολυβικό σύμφωνο που καπαρώνει την ΑΟΖ νότια και ανατολικά της Κρήτης στην Τουρκία.

✔️Aποδεχεσαι μετά αδιαμαρτύρητα τις δοκιμαστικές εξορύξεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπρου. "Δεν έχει εκεί τίποτα, λάσπη τρυπάνε", λες δια του Δένδια.

✔️Αποδέχεσαι εξίσου αδιαμαρτύρητα  την εκπροσώπηση σου από την Μέρκελ στην Διεθνή Σύνοδο για το Λιβυκο (Τουρκία, Κατάρ κλπ παρόντες). Η θεία ξέρει! 

Η έκλειψη των υπερατομικών αξιών και ο τεχνητός άνθρωπο

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Οι γνωστότεροι συγγραφείς δυστοπικών αφηγήσεων είναι ο Άντλους Χάξλεϊ και ο Τζωρτζ Όργουελ. Πραγματικά προφητικοί όμως για την πιθανότητα ενός δυστοπικού μέλλοντος υπήρξαν οι λιγότερο γνωστοί Κ.Σ.Λιούις (1898-1963) και ΤΖ.Ρ.Ρ Τόλκιν (1892-1973. Ο πρώτος ήταν ενας Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και θεολόγος, ενώ ο δεύτερος ήταν ο συγγραφέας του «Άρχοντα των δακτυλιδιών». Οι δυο τελευταίοι υπήρξαν στενοί φίλοι και προφήτευσαν ακριβέστερα και βαθύτερα από τους πρώτους τους κινδύνους ενός δυστοπικού μέλλοντος, τις τάσεις πλήρους στροφής σε έναν απροσχημάτιστο υποκειμενισμό και μηδενισμό, όπως και τις προσπάθειες πλήρους ελέγχου της ανθρωπότητας από κράτη εξοπλισμένα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Ο Λιούις άσκησε κριτική, την δεκαετία του 1940, σε κάποιες εκλαϊκευμένες εκδοχές της κυρίαρχης την περίοδο αυτή φιλοσοφίας του λογικού θετικισμού. Η φιλοσοφία του λογικού θετικισμού υποστήριζε την αντικειμενική επιστημονική αλήθεια εναντίον αυθαίρετων μεταφυσικών πεποιθήσεων, που δεν ήταν -υποτίθεται- μόνον αβάσιμες αλλά και χωρίς κανένα νόημα. Ο Λιούις αντιλήφθηκε γρήγορα ότι ο λογικός θετικισμός ήταν ένας καθαρός υποκειμενισμός και κατά συνέπεια ένας σίγουρος δρόμος προς τον μηδενισμό. Για τον Λιούις τα συκοφαντημένα ως αυθαίρετα μεταφυσικά πιστεύω, που προσπαθεί να αποδομήσει ο λογικός θετικισμός αφορούν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, πιστεύω και υπερατομικές αξίες τόσο πραγματικές όσο και ο κόσμος των αντικειμένων. Η επανάσταση εναντίον των υπερατομικών αξιών και ο ισχυρισμός ότι ο άνθρωπος μπορεί να κατσκευάσει, μακράν του Θεού και της παράδοσης και εκ του μηδενός, τις δικές του αξίες δεν είναι μόνον αποτέλεσμα υπερηφάνειας αλλά και μη κατορθωτή.

Μία ημέρα από τη ζωή του μαύρου καβαλάρη

Του Στρατή Ψάλτου

Ύστερα από την επίθεση των Νεοτούρκων στον Αφιόν Καραχισάρ στις 13 Αυγούστου 1922 και την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού στρατού αφέθηκε σε μια άτακτη υποχώρηση προς τα παράλια. Μάλιστα, είχε δοθεί από την κυβέρνηση η οδηγία να φύγει ο στρατός, αλλά ο άμαχος πληθυσμός να παραμείνει. 

Μάταια ο συνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας, ο επονομαζόμενος και μαύρος καβαλάρης, ζητούσε από τους ανωτέρους του να κρατήσει ο ελληνικός στρατός ένα μέτωπο γύρω από τη Σμύρνη και την Ερυθραία, έστω για δύο εβδομάδες, ώστε να δινόταν η δυνατότητα να φύγει πρώτα ο άμαχος πληθυσμός και ύστερα ο στρατός. 

Όταν έφθασε στο Σαλιχλί μαζί με το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, βρήκε στον σιδηδοδρομικό σταθμό βαγόνια γεμάτα από έναν όχλο Ελλήνων στρατιωτών, οι οποίοι εμπόδιζαν τον άμαχο πληθυσμό να επιβιβασθεί σε αυτά. Δεν άντεξε. Διέταξε τους άντρες του να παραταχθούν γύρω από τα βαγόνια και απευθυνόμενος προς τον όχλο των στρατιωτών είπε ότι αν δεν κατέβαιναν από το τρένο, για να επιβιβασθούν πρώτα οι πρόσφυγες και ύστερα αυτοί, θα τους εκτελούσε επί τόπου. Και κατέβηκαν, γιατί ήξεραν ότι ήταν αποφασισμένος να το κάνει. Έτσι, κατόρθωσε και μεταφέρθηκε προς τη Σμύρνη ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της Φιλαδέλφειας (Alaşehir) και του Σαλιχλί. 

Ευτύχης Μπιτσάκης, μια δυσαναπλήρωτη απώλεια

Γιάννης Σχίζας

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, 20.8.68

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης, τον οποίο χάσαμε πριν από έναν χρόνο, ήταν μια λαμπρή φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων. Ήταν πολιτικός, ήταν μαχητής στα μετερίζια πολλών αγώνων, ήταν μέτοχος της Αριστεράς, ήταν εκδότης του περιοδικού «Ουτοπία», ήταν αρθρογράφος εφημερίδων.

Ο Μπιτσάκης γεννήθηκε σε ένα χωριό της Κρήτης και τα ύστερα χρόνια του συνήθιζε να αυτοπροσδιορίζεται ως αγρότης – κοντά με τις άλλες ιδιότητές του. Στις αγροτικές αναμνήσεις του συμπεριλαμβανόταν και η ιδέα του ανιμισμού, που διακατείχε την πρωτόγονη κοινωνία των πρώτων ημερών του, όπου το κάθε αντικείμενο, είτε ζώο, είτε δύναμη της φύσης είχε βούληση και κάποιο είδος «ψυχής». Αυτή η στάση ζωής ξεδιπλωνόταν μέσα από το ντοκιμαντέρ του Προκόπη Δάφνου «Ευτύχης Μπιτσάκης, η ζωή, η δράση», που παίχτηκε και είχε μεγάλη επιτυχία.

Με το ψευδώνυμο Κοσμάς Πολίτης, ο Ευτύχης Μπιτσάκης εκδίδει το 1965 το έργο «Φυσική και φιλοσοφία», όπου γίνεται από τον ίδιο μια πρώτη αποτίμηση της πορείας της φιλοσοφίας διαμέσου των αιώνων – της διαρκούς πάλης ανάμεσα στον υλισμό και τον ιδεαλισμό.

Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ από το 1968 έως το 1973, ενώ το 1976 επέστρεψε στην Ελλάδα από το Παρίσι (όπου είχε συνεχίσει τις σπουδές του και στη συνέχεια δίδασκε μαθηματικά και φιλοσοφία), και συνέβαλε στην έκδοση του θεωρητικού περιοδικού «Επιστημονική Σκέψη». Το 1981 καταλαμβάνει την έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το 1989 αποχωρεί από το ΚΚΕ και εντάσσεται στο Νέο Αριστερό Ρεύμα. Για μεγάλο διάστημα εισφέρει στη «Διαλεκτική» και από το 1992 γίνεται εκδότης του τριμηνιαίου θεωρητικού περιοδικού «Ουτοπία».

Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ «ΓΕΛΑΣΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ»

Του Γιώργου Βιδάκη 

Ο Μάικλ Τζέιμς Κόλινς, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στο Κλονακίλτι (κυριολεκτικά σημαίνει «Κάστρο στο δάσος»), της κομητείας του Κορκ στη Βόρεια Ιρλανδία, στις 16 Οκτωβρίου του 1890.

Ο πατέρας του ήταν ένας άνθρωπος που λάτρευε τα μαθηματικά αλλά η βασική του ασχολία ήταν οι αγροτικές δουλειές. Παράλληλα, ωστόσο, ήταν και μέλος μιας μυστικής οργάνωσης, την «Ιρλανδική Δημοκρατική Αδελφότητα», σκοπός της οποίας ήταν να οδηγήσει στην απελευθέρωση της Ιρλανδίας από τους Άγγλους.

Μέσα στο σπίτι που μεγάλωσε ο μικρός Μάικλ οι συζητήσεις για το μέλλον της Ιρλανδίας ήταν πολλές και έντονες. Έτσι μεγάλωσε. Αυτό το πάθος απέκτησε και αυτός: Να δει μια ημέρα τη χώρα του ελεύθερη.

Ο Μάικλ Κόλινς στα 15 του παράτησε το σχολείο και άρχισε να κάνει διάφορες δουλειές. Έφτασε να είναι μέχρι και ταχυδρόμος στο Λονδίνο. Εκεί, στην «καρδιά» της Αγγλίας ο νεαρός Κόλινς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του επαναστάτη, ενώ εκεί τελείωσε το σχολείο και σπούδασε Νομικά.

👉Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος για τις δηλώσεις του Θανάση Διαμαντόπουλου μέλους του Εθνικού Συμβούλιου Εξωτερικής Πολιτικής.

👉Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την έντονη ανησυχία της για τις δηλώσεις του καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου στην εκπομπή «Newsroom» της ΕΡΤ, σχετικά με «εγκλήματα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία», καθώς και για τις αναφορές του σε «μαζικούς βιασμούς» μουσουλμάνων γυναικών και σε εξαιρετικά βαριές καταγγελίες περί κακοποίησης και δολοφονίας γυναικών από τον Ελληνικό Στρατό.

Η Ομοσπονδία μας δεν έχει κανέναν λόγο να εξωραΐζει την ιστορία. Η ιστορική έρευνα οφείλει να εξετάζει με επιστημονική αυστηρότητα κάθε τεκμηριωμένο έγκλημα, χωρίς αποκρύψεις και χωρίς σκοπιμότητες. Άλλο όμως η ιστορική διερεύνηση συγκεκριμένων εγκλημάτων και άλλο ο ιστορικός συμψηφισμός.

Η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Καταστροφή του 1922 δεν μπορούν να αποκόπτονται από το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκαν. Η εξόντωση και ο εκτοπισμός και η Γενοκτονία του Ποντιακού και ευρύτερου Μικρασιατικού Ελληνισμού αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ιστορικής πραγματικότητας της περιόδου.

Η Ελλάδα έχει λάβει θεσμικά θέση επί του ζητήματος. Η Βουλή των Ελλήνων έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και έχει καθιερώσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης. Πρόκειται για αναγνωρισμένη από την Ελληνική Πολιτεία ιστορική πραγματικότητα και όχι για ζήτημα «αμοιβαίων εγκλημάτων» ή συμψηφισμού.

Η Τραγωδία ενός Στοχαστή: Πώς η Αγωνία του Στέλιου Ράμφου για το Ελλειμματικό Ήθος των Νεοελλήνων τον Οδήγησε στη Λησμονιά της Πόλεως.

Του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγου Ph.D.

Ο Στέλιος Ράμφος δεν είναι μια τυχαία περίπτωση στη μεταπολεμική ελληνική διανόηση. Πρόκειται για έναν βαθύ μελετητή που γνώριζε όσο λίγοι το «ήθος» και τις «αρετές» που συγκρότησαν τον ανθρώπινο πολιτισμό στις μεγάλες ιστορικές του καμπές.

Γνώριζε τις ομηρικές αρετές της ανδρείας, της τιμής και της συμπόνιας .

Εμβάθυνε στις κλασικές αρετές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη , την γνώση,  τη φρόνηση, την οσιότητα, την ανδρεία που συνιστούν τον δίκαιο άνθρωπο, τη μεσόητα και, πάνω απ’ όλα, την απόλυτη προτεραιότητα της Πόλεως απέναντι στο άτομο. Μελέτησε τις χριστιανικές και πατερικές αρετές της ασκήσεως, της ταπεινοφροσύνης, της μετάνοιας και του υπαρξιακού βάθους του Προσώπου. 

Γνώριζε, δηλαδή, με ποιον τρόπο κάθε ιστορική εποχή προσπάθησε να διαμορφώσει έναν «ολοκληρωμένο άνθρωπο», ικανό να υπερβαίνει τον ατομισμό του για να υπηρετεί το κοινό αγαθό.

Πώς, λοιπόν, ένας στοχαστής αυτού του βεληνεκούς κατέληξε, την περίοδο των μνημονίων, να γίνει ο πνευματικός απολογητής του πιο σκληρού νεοφιλελευθερισμού;

Η Αγωνία που Μετατράπηκε σε Δογματισμό

Η αφετηρία του Στέλιου Ράμφου δεν ήταν κακόβουλη. Διακατεχόταν από μια ειλικρινή, υπαρξιακή αγωνία για τα δομικά ελαττώματα της νεοελληνικής κοινωνίας: την ανευθυνότητα, τον πελατειασμό, τον λαϊκισμό και την ψυχολογική «ανηλικιότητα» ενός λαού που περίμενε τα πάντα από ένα πατερναλιστικό Κράτος.

Όταν όμως η χώρα βρέθηκε στη δίνη της κρίσης χρέους, η ειλικρινής αυτή αγωνία συνάντησε τη θεμελιώδη άγνοια της Πολιτικής Οικονομίας (άλλωστε αυτό είναι κοινό χαρακτηριστικό των Ελλήνων διανοουμένων, όλου του πολιτικού φασματος, αφού έχουν μετατραπεί σε υπαλληλους των κετεστημένων συμφερόντων, και γι’ αυτό οι ερμηνείες τους πάσχουν).

Μιὰ ὀρθόδοξη θεώρησι τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Θεόδωρο Ντοστογιέφσκυ

Του μακαριστού π. Ἀθανάσιου Γέφτιτς*

Μόλις εἶχε τελειώσει ὁ Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ εἶχε καταρρεύσει ἡ Γερμανία, ἐνῷ οἱ Μπολσεβίκοι στὴν Ρωσσία εἶχαν νικήσει, ὁ γερμανὸς (λογοτέχνης) Χέρμαν Ἔσσε ἔγραφε, σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα κείμενά του (1919), γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκυ περίπου τὰ ἑξῆς: «Αὐτὸς εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν Δύσι. Οἱ ἥρωές του, οἱ Καραμαζώφ, εἶναι ἀνατολικοὶ τύποι, πολὺ ἐπικίνδυνοι, σκοτεινοί, μὲ ἀσιατικὸ βάθος καὶ ἀποτελοῦν ἄμεσο κίνδυνο γιὰ τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο». Αὐτὴ ἡ πόλωση, «Ἀνατολικοὶ – Δυτικοί», ποὺ ἔβλεπε τότε ὁ Ἔσσε, τὴν ἔχουν λίγο-πολὺ καὶ σήμερα οἱ περισσότεροι, ποὺ γράφουν γιὰ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους λαούς…

Εἶναι, ὅμως, τραγικὴ εἰρωνεία τῆς ἱστορίας ὅτι ὁ Χ. Ἔσσε, ἀφοῦ πέρασε καὶ ὁ Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ πάλι οἱ Γερμανοὶ ἠττήθησαν στὰ Βαλκάνια, ἔγινε βουδδιστής, δηλαδὴ ἄκρως Ἀνατολικός. Καὶ διερωτᾶται κανείς, μήπως οἱ λεγόμενοι Δυτικοὶ εἶναι πιὸ κοντὰ στοὺς ἄπω Ἀνατολίτες, παρὰ σὲ μᾶς ἐδῶ τοὺς κοντινοὺς Βαλκάνιους. Ὅμως, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ὄχι μόνο ποὺ δὲν εἴμαστε Δυτικοί, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ Ἀνατολικοί του Ἔσσε· δὲν εἴμαστε Εὐρωπαῖοι τοῦ Ἔσσε, ἀλλ᾿ ἀκόμη λιγότερο Ἀσιάτες του.

Οἱ ἥρωες τοῦ Ντοστογιέφσκυ καὶ τοῦ Παπαδιαμάντη δὲν κατατάσσονται στὰ σχήματα αὐτά, οὔτε ἐξηγοῦνται ἀπὸ αὐτά: «Ἀνατολὴ-Δύσι, Εὐρώπη-Ἀσία, Ἀνατολικοί-Δυτικοί». Ἡ γεωγραφικὴ καὶ πνευματικὴ πατρίδα τους, ἀλλὰ καὶ ἡ δική μας, εἶναι ἡ Ἀνατολικὴ Μεσογειακὴ λεκάνη μὲ τὰ περίχωρά της, ὅπου περιλαμβάνονται ἡ χερσόνησος τοῦ Αἴμου, τὰ Βαλκάνια (ἀλλὰ καὶ ἡ Ρωσσία), ἡ Μ. Ἀσία, ἡ Παλαιστίνη, ἡ Μεσοποταμία, ἡ Αἴγυπτος, ἡ Β. Ἀφρικὴ καὶ ἡ Ν. Ἰταλία, δηλαδὴ ἡ γεωγραφικὴ καὶ πνευματικὴ περιοχὴ τοῦ Βυζαντίου, ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστιανισμός, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς πολιτισμός, καὶ ὅπου γεννήθηκε καὶ ἀναπτύχθηκε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μὲ τὴν παράδοσί της τὴν ζωντανή.

Βασίλης Βιλιάρδος για την ελληνική οικονομία

Οικονομία: Για αυτούς που θριαμβολογούν ανόητα για το ρυθμό ανάπτυξης, είναι επίτευγμα το να είμαστε 11οι την ΕΕ, όταν η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που έχει χάσει πραγματικό ΑΕΠ περί τα 35 δις € από το 2008;

Όταν έχουν σπαταληθεί περί τα 66 δις € που αύξησαν το χρέος μας, συν τα 36 δις € του ΤΑΑ; Όταν τα 2/3 της αύξησης του ΑΕΠ μας από το 2019 έως το 2025 (τα 44 δις από τα 64 δις), προέρχονται από τον πληθωρισμό; Πόσοι επιχειρηματίες θα δαπανούσαν 102 δις €, τα περισσότερα με δάνεια, για να έχουν ετήσια πραγματική αύξηση του τζίρου τους 4-5 δις €; Του τζίρου τους, ούτε καν των κερδών τους;

Όσο για το επιτόκιο δανεισμού και τις θετικές αξιολογήσεις, με δεδομένο το ότι, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας είναι στους θεσμικούς της ΕΕ (253,95 δις € στις 31.12.25) και σε repos (γράφημα), ενώ τα 102,121 δις € σε ομόλογα εσωτερικού, τι κίνδυνο έχουν από εμάς οι αγορές;

Σχεδιάζει τώρα σωστά η κυβέρνηση να πληρώσει πρόωρα 12,84 δις € διαφόρων δανείων, με μέσο σταθμικό επιτόκιο 1,43% χωρίς του παγωμένους τόκους του EFSF και 1,94% με αυτούς; Διάφορα δάνεια όπως αναγράφεται και όχι μόνο του κυμαινόμενου επιτοκίου (Euribor+0,5) των GLF που όμως είναι εξασφαλισμένα σταθερό με swaps; 

Εν προκειμένω και φυσικά καλοπροαίρετα, μεταξύ άλλων τα εξής ερωτήματα με κάποιες προτάσεις:

(α) Τα ληξιπρόθεσμα υπόλοιπα του δημοσίου στους προμηθευτές του, μόνο τα ληξιπρόθεσμα, είναι 3,55 δις €. Δεν θα ήταν καλύτερα να τα εξοφλήσει, για να εισρεύσουν χρήματα στην αγορά, καθώς επίσης για να μην υπερτιμολογούνται τα προϊόντα που αγοράζει το κράτος, για να καλύψουν οι προμηθευτές του τις καθυστερήσεις πληρωμών του;

(β) Το κράτος δανείζεται σχεδόν όλα τα αποθεματικά των ασφαλιστικών και λοιπών ταμείων, όπως του ΑΚΑΓΕ, του ΕΦΚΑ κλπ., με repos - 64,886 δις € στις 30.06.26 κατά το γράφημα. Ο τρόπος όμως αυτός δεν είναι ορθολογικός - αφού ο δανεισμός με repos έχει σκοπό την κάλυψη βραχυπρόθεσμων αναγκών σε ρευστότητα.

Στέλιος Ράμφος: «Ο Θεός είναι η δίψα σου για το αλλιώς»

Ηλίας ΜαγκλίνηςΗ θεμελιώδης επίδραση της θρησκείας ως θέαση του κόσμου

Ο Στέλιος Ράμφος (αριστερά) με τον πατέρα Αρτέμιο και τον συγγραφέα Χρήστο Μαρσέλλο στο Αγιον Ορος το 1987. «Ο Θεός είναι η δίψα σου για το αλλιώς», είχε πει σε μια συνέντευξή του στην «Κ». «H ζωή είναι σκοτεινή για όποιον δεν βλέπει το αλλιώς», έγραφε.

Eλεγαν γι’ αυτόν ότι είναι αυστηρός, απόμακρος, δύσκολος. Αφού τον γνώρισα –πάνε είκοσι χρόνια–, αφού τον διάβασα και παρακολούθησα κάποια από τα σεμινάρια που παρέδιδε κάθε Τετάρτη στο Ιδρυμα Θεοχαράκη, κατάλαβα –νομίζω– αυτό που ο ίδιος έγραφε στους «Πελεκάνους ερημικούς» (εκδ. Αρμός): «Να φθάνη κανείς εις την μεγίστη εγγύτητα και να μένει άπιαστος».

Συχνά, αυτές οι παραδοξολογίες του έκαναν πολλούς να επιμένουν ότι ο Στέλιος Ράμφος είναι «δυσκολονόητος» και επιβεβαίωναν την κρίση τους όταν άκουγαν αποφάνσεις όπως «Παρακολούθησα διάλεξη του Ράμφου. Εξαιρετικός. Δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα». Αυτό όμως μας λέει κάτι για τον άνθρωπο που παρακολούθησε τη διάλεξη· όχι για τον Ράμφο.

Είναι όντως εξαιρετικά απαιτητική υπόθεση να μιλήσει κανείς σε βάθος για το έργο του. Για να το πετύχει, οφείλει να έχει ένα οπλοστάσιο φιλοσοφικό, πολιτικό, θεολογικό, ανθρωπολογικό, ιστορικό, ψυχαναλυτικό, λογοτεχνικό επίσης. Επί του παρόντος, λοιπόν, ορισμένες αποσπασματικές σκέψεις πάνω στον στοχασμό που ο Στέλιος Ράμφος εξέλιξε από τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα.

Ενας στοχασμός που είχε διάφορους σταθμούς, κυρίως, όμως, στροφές και ανατροπές. Ο μαρξιστής που στράφηκε στον Πλάτωνα και στους Πατέρες της Εκκλησίας και, πολύ αργότερα ακόμη, συμπεριλαμβάνει στον στοχασμό του την ανθρωπολογική διάσταση του δυτικού τρόπου σκέψης, την οποία έως τότε δεν είχε συμπεριλάβει, έκανε ορισμένους από τους μέχρι τότε αναγνώστες του με αδυναμία στην ελληνική παράδοση να αισθανθούν αδειασμένοι.

Οι «νεοoρθόδοξοι»

Σώμα με σώμα τον Αύγουστο

του Marcello Veneziani

Το σώμα είναι ένας πίνακας πάνω στον οποίο γράφουμε ποιοι είμαστε και ποιοι θα θέλαμε να είμαστε. Είναι το πρώτο μέσο επικοινωνίας που χρησιμοποιούμε για να πούμε στον κόσμο την ταυτότητά μας, τη σκέψη μας, τις επιθυμίες μας και για να απαντήσουμε στην αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις δυνατότητες, ανάμεσα στη φύση και τη βούληση.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή των σωμάτων, η αποκάλυψή τους δημοσίως, στο φως του ήλιου. Βλέπω την απλωσιά των σωμάτων σε μια παραλία που δεν συχνάζω: ξαπλώστρες και ομπρέλες κάτω από τον καυτό ήλιο. Βλέπω την παρέλαση των σωμάτων, ανάμεσα σε εκείνα που είναι ξαπλωμένα, σε εκείνα που στέκονται όρθια ή ετοιμάζονται να μπουν και να βγουν από το νερό, και παρατηρώ μια πρώτη διάκριση ανάμεσα σε δύο εθνότητες, δύο λαούς, όπως θα λέγαμε κάποτε, δύο φυλές: εκείνους που παρουσιάζονται σύμφωνα με τη φύση και όπως τους έχει διαμορφώσει η ζωή τους, η διατροφή τους, ο τρόπος με τον οποίο ζουν και περπατούν, και τους οποίους θα ονομάσω νατουραλιστές (φυσιολάτρες)· και εκείνους που έχουν τροποποιηθεί, ρετουσαριστεί με τους πιο ποικίλους τρόπους, από τους απλούστερους και αφελέστερους έως τους πιο περίπλοκους, και τους οποίους θα ονομάσω τεχνητούς, με την κυριολεκτική έννοια του ξαναφτιαγμένου με τέχνη.

Οι πρώτοι εκτίθενται στον ήλιο όπως τους έπλασαν η Μητέρα Φύση και ο Πατέρας Χρόνος, με τα φυσικά χαρακτηριστικά των σωμάτων τους και τα σημάδια των χρόνων, όπως ζουν και όπως τρέφονται. Τους ονομάζω νατουραλιστές (φυσιολάτρες), αλλά στην πραγματικότητα δεν εννοώ ότι ανάβλυσαν αγνοί και αμόλυντοι από την πηγή· στην πορεία έχουν αναδιαμορφωθεί ή παραμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τη ζωή που κάνουν. Η πιο εμφανής αντίθεση είναι στο πάχος· αν τους βλέπεις παχείς, με προεξέχουσες κοιλιές, σημαίνει ότι η εγκατάλειψή τους στη ζωή, ή η ήττα τους απέναντι στις γενετικές τους προδιαθέσεις και στις διατροφικές τους κακές συνήθειες τούς έχει τροποποιήσει βαριά. Στη θάλασσα οι ανορεξικοί δεν φαίνονται ή αποτελούν εξαιρέσεις, ενώ σε ορισμένους διατροφικά ακρατείς μπορεί κανείς να υποψιαστεί τη βουλιμία. Υπάρχει επίσης μια κατηγορία νεαρών παχύσαρκων που φορούν το λίπος τους σαν να ήταν πορνοστάρ, πιστεύοντας ότι είναι «εμβληματικοί», θεωρώντας τον εαυτό τους «εικονικό» πρότυπο.

Ο Ατελείωτος Πόλεμος

Υπάρχουν αρκετά σαφείς δομικοί λόγοι για τον πόλεμο στο Ιράν, καθώς και για αυτόν στην Ουκρανία, αλλά η κοινή γνώμη διστάζει να τους αναγνωρίσει για δύο βασικούς λόγους: ο πρώτος είναι ότι η αφήγηση περί εξουσίας, που διαδίδεται μέσω των μέσων ενημέρωσης, έχει μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει και να αποκρύψει τους πραγματικούς στόχους, μερικές φορές προβάλλοντας γελοία, αόριστα ηθικολογικά ή δεξιά επιχειρήματα που χρησιμεύουν ως κάλυψη και, στην καλύτερη περίπτωση, δημιουργούν μόνο γνωστική σύγχυση. ο δεύτερος, στενά συνδεδεμένος, είναι ότι είναι δύσκολο να παραδεχτεί κανείς τον δικό του ρόλο.

Έτσι, ο μέσος Αμερικανός πρέπει να ενημερωθεί ότι η επιθετικότητα κατά του Ιράν έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι αυτό το έθνος χρηματοδοτεί την τρομοκρατία, όταν όλα τα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών δεδομένων, μας λένε το αντίθετο, και ότι, σε κάθε περίπτωση, από το 1984 η Ουάσιγκτον έχει συμπεριλάβει την Τεχεράνη σε αυτήν την δημιουργική λίστα κακών που είναι διαθέσιμοι με οποιοδήποτε πρόσχημα ανά πάσα στιγμή. Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αυτές που δημιούργησαν το φαινόμενο του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού ως αντισοβιετική δύναμη και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν την τρομοκρατία ως ατού τόσο για εξωτερικές όσο και για εσωτερικές επιχειρήσεις.

Ωστόσο, ο μέσος Αμερικανός εξακολουθεί να έχει μια ουσιαστικά πουριτανική ανατροφή στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται ως το ιδιαίτερο, απαραίτητο, επιλεγμένο έθνος που έχει ως εκ τούτου αντικειμενικό δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει, επειδή τελικά αυτό είναι για το ευρύτερο καλό. Ένας Αμερικανός είναι εξοργισμένος από το πογκρόμ των Αρμενίων που έλαβε χώρα στην Τουρκία στις αρχές του περασμένου αιώνα, αλλά η σφαγή των Ινδιάνων πληθυσμών τον αφήνει αδιάφορο, παρά το γεγονός ότι είναι δέκα φορές μεγαλύτερος, επειδή τη θεωρεί δικαίωμα του Μεγάλου Έθνους και πράγματι, η Ημέρα των Ευχαριστιών τιμά την πρώτη εξόντωση μιας φυλής ιθαγενών Αμερικανών.

Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά μπορεί να φαίνονται μάλλον αρχαϊκά, αν όχι εντελώς τρελά, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι καινούργιο: απλώς κοιτάξτε τους απίστευτους λόγους που έχουν προβληθεί με την πάροδο του χρόνου για να δικαιολογήσουν τη δουλεία. Εδώ, οι Ευρωπαίοι ξεχώρισαν για την υποκρισία τους, προσπαθώντας να νομιμοποιήσουν ό,τι ήταν αδικαιολόγητο ακόμη και βάσει των δικών τους νόμων, αν και με μια διαφορά: ότι η δουλεία και στη συνέχεια το απαρτχάιντ ήταν εσωτερικά στις ΗΠΑ, ενώ για τους Ευρωπαίους συνήθως ίσχυαν για τις αποικίες.

Κεμαλισμός -Ναζισμός -Φασισμός. H προβολή του Γενοκτόνου στην Ελλάδα.

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι 'Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους, τους Ασσύριους και άλλους λαούς ήταν οι κεντρικοί στόχοι.  Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι στο Οθωμανικό κράτος πρέπει να υπάρχουν μόνο Οθωμανοί - μουσουλμάνοι και κατ' επέκταση μόνο Τούρκοι, στην Κεμαλική ιδεολογία το σύνθημα αυτό γίνεται «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα».

O Κεμαλισμός αποτελεί τη συνέχεια και εξέλιξη του κινήματος των Νεότουρκων, ο Κεμαλισμός στη συνέχεια αποτέλεσε το πρότυπο του Χίτλερ και των Ναζί, του Φασισμού του Μουσολίνι και των φασιστικών καθεστώτων από το Φράνκο μέχρι τη Λατινική Αμερική.

O Κεμαλισμός είναι ένα «ιδεολογικό φαινόμενο» που η γέννησή του ξεκινά από την περίοδο κατάρρευσης του Οθωμανικού κράτους και της εμφάνισης της εθνικιστικής και ρατσιστικής κίνησης της «Ένωσις και Πρόοδος» των «Νεότουρκων» στην οποία ενώ ο Κεμάλ κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο,για τους ευνόητους λόγους η τουρκική ιστοριογραφία τον κατατάσσει στους απλούς αξιωματικούς που όπως πολλοί άλλοι, «παραπλανήθηκε»….

O 'Ερικ Τσούρχερ τονίζει ότι ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε πιθανότατα ένα από τα έμπιστα μέλη της Επιτροπής, αν και ποτέ δεν κατέλαβε εξέχουσα θέση, γεγονός άλλωστε το οποίο παραδέχτηκε το 1923, λέγοντας ότι «όλοι υπήρξαμε μέλη της Ένωσης και Προόδου».

Όταν οι διανοούμενοι και στρατιωτικοί είδαν μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο ότι διαλύεται η αυτοκρατορία στράφηκαν προς τον εθνικισμό του Κεμάλ, εθνικισμός που είχε τα χαρακτηριστικά ενός ρεαλιστικού ρατσιστικού και φασιστικού παντουρκισμού.

Στην περίπτωση των Ναζί, η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να αναστηθεί και μόνο ένας Φύρερ,  στα πρότυπα του Κεμάλ, θα μπορούσε να το κάνει πράξη.  Τότε ο Χίτλερ είπε ότι μετά το Μουσουλίνι και για μένα ο Κεμάλ είναι ο δάσκαλός μου!

Ο Κεμαλισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922) και της μονοκομματικής περιόδου της Τουρκίας (1923-1946) με στόχο να προσφέρει μια νέα ταυτότητα, ένα νέο αξιακό σύστημα.

Η Οδύσσεια του Νόλαν σε έναν πολιτισμό σε τελική παρακμή

από τον Roberto Pecchioli - 18 Αυγούστου 2026

Πηγή: EreticaMente

Ποιος ξέρει τι θα σκεφτόταν ο Όμηρος -ή όποιος έγραψε την Οδύσσεια- για την επιτυχία, τρεις χιλιετίες μετά το ποίημα, της κινηματογραφικής εκδοχής ενός από τα ιδρυτικά κείμενα του κλασικού και στη συνέχεια του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον Κρίστοφερ Νόλαν. Έχει ήδη αποφέρει ένα δισεκατομμύριο δολάρια, μια κλοπή. Ο ιταλικός τύπος σπεύδει να επισημάνει ότι η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή ξεπέρασε το Buen Camino του Τσέκο Ζαλόνε στο box office. Αυτά είναι τα μόνα μέτρα -ποσοτικά, εμπορικά, αριθμητικά- για έναν πολιτισμό που βρίσκεται στα τελευταία του βήματα, ο οποίος αντιμετωπίζει την Οδύσσεια λίγο πολύ σαν μια σειρά του Netflix, που περιέργως διαδραματίζεται σε ένα μακρινό παρελθόν ανάμεσα στις ζεστές μεσογειακές θάλασσες.

Ο Οδυσσέας είναι απλώς ένας πονηρός τύπος, που αναρρώνει από το κόλπο με το άλογο που χρησιμοποίησε για να νικήσει τους πολιορκημένους Τρώες, αγωνιζόμενος για την περιπετειώδη επιστροφή του (δέκα χρόνια, όσο διαρκεί ο νικηφόρος πόλεμος) στην Ιθάκη, το μικρό νησί του οποίου είναι βασιλιάς. Όλα του συμβαίνουν, αλλά η Οδύσσεια δεν είναι ένα μυθιστόρημα περιπέτειας. Στην ταινία, κάθε θεμελιώδες θέμα ξεθωριάζει, η αίσθηση των αρχέτυπων που ο Όμηρος σμιλεύει για εκατό ή περισσότερες γενιές γίνεται αβάσιμη.

Ο θεατής —διαφορετικός εκ φύσεως από τον αναγνώστη— δεν οδηγείται σε αναστοχασμό πάνω στα θεμέλια της ύπαρξης που εξερευνά ο Όμηρος στη βλαστική φάση του πολιτισμού. Νοσταλγία για την πατρίδα, συζυγική αγάπη, η σχέση με τον πατέρα και τον γιο Τηλέμαχο (ο οποίος βρίσκεται επίσης σε ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα του, δηλαδή των ριζών και της νομιμότητάς του)· πόνος, βία, θνητότητα και αθανασία· ο ρόλος της μοίρας και των θεών· πόλεμος και η γαλήνη της ψυχής· η σχέση με τα ελαττώματα και τις επιθυμίες που δοκιμάζονται στη μεγάλη περιπέτεια της επιστροφής· η αίσθηση των παραβιασμένων ορίων (ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους του ελληνικού νοήματος της ζωής)· η επιθυμία να ξεκινήσει κανείς «στην ανοιχτή θάλασσα», όπως αποτυπώνεται από τον Δάντη στη Θεία Κωμωδία, μια τρομερή τοιχογραφία του μεσαιωνικού χριστιανικού οράματος. Και μετά ο πόλεμος, το μίσος, η βία, η σκληρή πάλη με τους Μνηστήρες, τους διεκδικητές του θρόνου και του χεριού της νύφης του Πηνελόπης, το γαμήλιο κρεβάτι που σκαλίστηκε από τον νεαρό Οδυσσέα, η παραβίαση του οποίου θα ήταν τόσο ιερόσυλη όσο η πράξη του σφετερισμού του θρόνου.

Στέλιος Ράμφος (1939-2026): Ευαγγέλια ενός αιρετικού

Νικόλας Ζώης

Η παρέμβασή του δεν εξαντλήθηκε στα βιβλία του. Επαιρνε θέση, αναλαμβάνοντας το ρίσκο της έκθεσης – και των μεταστροφών του. Οι σταθμοί ενός δημόσιου διανοουμένου

[ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΕΥΤΥΧΙΑ ΛΙΑΠΗ / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ]

Στην ταινία με τίτλο «Nausicaa» (1970), όπου πρωταγωνιστούσαν ο Σταύρος Τορνές και η Φρανς Ντουνιάκ, η σκηνοθέτις Ανιές Βαρντά εξυμνούσε την Ελλάδα και την πολιτιστική κληρονομιά της, ταυτόχρονα όμως κατήγγελλε τη χούντα των συνταγματαρχών, παραθέτοντας αντιδικτατορικές δηλώσεις Ελλήνων που ζούσαν εκείνη την εποχή στο Παρίσι. Εμφανίζονταν, μεταξύ άλλων, οι Περικλής Κοροβέσης, Βασίλης Βασιλικός, Ανδρέας Στάικος, Αρης Φακίνος, Βλάσης Κανιάρης κ.ά. Στο δικό του απόσπασμα, ο 31χρονος τότε Στέλιος Ράμφος τόνιζε ότι δεν είχε εγκαθιδρυθεί μόνο στην Ελλάδα στρατιωτική εξουσία και αναρωτιόταν γιατί τα αυταρχικά καθεστώτα και οι δικτατορίες γνώριζαν τέτοια άνοδο. «Ο στρατός σήμερα», έλεγε, «είναι παντού παρών, το πιο αποτελεσματικό ιδανικό για μια μοντέρνα κοινωνία. Υπό αυτή την έννοια, αναλαμβάνει τον ρόλο του παρακινητή ή του φορέα της εξέλιξης, η οποία αποσκοπεί στην αναδιοργάνωση και στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας. Είναι ένας εκσυγχρονισμός αποκλειστικά συνδεδεμένος με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, της αυτοματοποίησης, προκειμένου να επιτευχθεί ο απόλυτος έλεγχος κ.λπ.», συμπλήρωνε ο Ράμφος, που στην ταινία παρουσιαζόταν ως «philosophe».

Η ανακάλυψη της Ελλάδας

Ηταν ίσως μία από τις πρώτες –και από τις μετέπειτα πολλές– δημόσιες εμφανίσεις του. Σίγουρα ήταν τα χρόνια που δίδασκε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν, το σημερινό Paris 8, ένα ίδρυμα γεννημένο μέσα από τον γαλλικό Μάη, τον οποίο ο Ράμφος είχε παρακολουθήσει, ευρισκόμενος στο Παρίσι ήδη από το 1965, όταν είχε αφήσει πίσω του τις σπουδές του στη Νομική Αθηνών, αλλά και τη σχέση του με την ΕΔΑ, την Πανσπουδαστική, την Αριστερά.

Τα χρόνια στη Γαλλία διαμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό τη σκέψη του, γιατί εκεί γνωρίστηκε με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, αλλά και με κάτι ακόμη: «Μετά την ευρωπαϊκή και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία», έγραφε στο βιβλίο του «Μαρτυρία και Γράμμα, Απόλογος για τον Μαρξ και λόγος για τον Καστοριάδη» (Κέδρος, 1984), «στράφηκα στη μελέτη της πατερικής θεολογίας και των πνευματικών προβλημάτων του νέου ελληνισμού, η κατανόηση των οποίων χωρίς υπερβολή με απορρόφησε. Προτού φύγω για το εξωτερικό, η Ελλάδα πνευματικά δεν υπήρχε για μένα. Την ανεκάλυψα στην ξενιτιά, όπου ανεκάλυψα συγχρόνως και την κρίση της Ευρώπης».

Σκληρή απάντηση Αναστασίας Ισαάκ στη δημόσια συγγνώμη Κιζίλγιουρεκ

Η αιχμηρή απάντηση της Αναστασίας Ισαάκ στη συγγνώμη Κιζίλγιουρεκ: «Τους δολοφόνους τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές»

Εφημερίδα Σημερινή Τεταρτη 19 Αυγ 2026

Απάντηση σε έντονο ύφος έδωσε η Αναστασία Ισαάκ, κόρη του Τάσου Ισαάκ, στη δημόσια συγγνώμη που εξέφρασε ο Τουρκοκύπριος πρώην ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, για τη δολοφονία του πατέρα της στη Δερύνεια, τον Αύγουστο του 1996.

Με σχόλιό της κάτω από ανάρτηση του κ. Κιζίλγιουρεκ, η Αναστασία Ισαάκ ξεκαθάρισε πως εκείνο που απαιτείται δεν είναι μια συγγνώμη προς την ίδια, αλλά η ανάληψη ευθύνης και η απόδοση δικαιοσύνης.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «χρέος όλων σας δεν είναι να μου ζητάτε συγγνώμη», στρέφοντας τα πυρά της κατά όσων, όπως υποστήριξε, επέτρεψαν στους υπεύθυνους να αποκτήσουν πολιτικά αξιώματα.

«Τους δολοφόνους δηλαδή, που εσείς τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές. Χρέος όλων σας να αποδοθεί δικαιοσύνη σε όλες τις οικογένειες που εδώ και τριάντα χρόνια κουβαλούν στις μνήμες τους τις δολοφονίες των παιδιών, αδερφών, πατεράδων τους», έγραψε.

Κλείνοντας την τοποθέτησή της, πρόσθεσε ένα ιδιαίτερα αιχμηρό υστερόγραφο: «Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο facebook».

Τι ανέφερε ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ

Ξύπνησα!! Κι ΑΠΑΙΤΩ, να μη χάσω άλλη Πατρίδα!!

Του Θανάση Χούπη 

Κοιμήθηκα... Κι όταν ξύπνησα, η Βόρειος Ήπειρος ήταν Αλβανική.

Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Έτσι έπρεπε να γίνει. 

Κοιμήθηκα... Κι όταν ξύπνησα, η μισή Κύπρος ήταν σκλαβωμένη.

Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Κάτι έπρεπε, να θυσιαστεί...

Κοιμήθηκα. Κι όταν ξύπνησα είχαν πουλήσει το όνομα Μακεδονία. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Μην είσαι μονοφαγάς.

Κοιμόμουν. Κι όταν ξύπνησα, μου είπαν ότι προέχουν τα "ήρεμα νερά" κι ας γινόταν -την ίδια ώρα- "γκρίζα" η θάλασσα της Κάσου, όπως νωρίτερα αυτή των Ιμίων. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλάς. Δεν άκουσες πως, γι΄ αυτά, "τα ήρεμα νερά", ο "φιλέλληνας", εξωκοινοβουλευτικός "αρμόδιος", λέει πως δεν τον νοιάζει να τον πουν και μειοδότη; Δεν τον είδες πως υποκλίνεται, όταν βλέπει τον εισβολέα ηγέτη της "εγγυήτριας δύναμης", στην Κύπρο, τον εισβολέα στη Βόρεια Συρία, στην Αρμενία, στο Βόρειο Ιράκ, στη Λιβύη, στην Αλβανία, στην Πρίστινα, στο Σεράγιεβο και στα Σκόπια;

Κοιμήθηκα. Κι όταν ξύπνησα είδα τους πάντες γύρω μου να εγείρουν τουρκοκίνητες αξιώσεις σε βάρος της Ελλάδας μας. Σκόπια, Τίρανα, Τρίπολη, Βεγγάζη, Κάιρο κι έχει ο θεός... Σιωπή, μου είπαν. Θέλεις να αυξηθεί χρονικά η 9μηνη στρατιωτική θητεία; Δεν βλέπεις που αγοράζουμε Ραφάλ, Μπελαρά, F-35;

Πότε, στο πρόσφατο παρελθόν, υλοποιήθηκαν τέτοια εξοπλιστικά προγράμματα; Άσχετα αν δεν τα αξιοποιούμε...  

Κοιμόμουν. Κι όταν ξύπνησα, η Πατρίδα μου είχε γίνει αποικία χρέους. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Ζούσαμε πάνω απ΄ τις δυνάμεις μας, έλεγαν. Κι εμείς και το κράτος... Κοιμόμουν κι ο γείτονας μου αυτοκτόνησε. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Είχε ψυχολογικά προβλήματα...

Οι θεωρίες του Μπρεζίνσκι στο Παλαντίρ: Πώς η σύγκρουση στην Ουκρανία έγινε η μεγαλύτερη στρατιωτική δοκιμασία του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι σήμερα

από την Michele Blanco - 18 Αυγούστου 2026

Πηγή: Αριστερό Δίκτυο

Η θέση που προβάλλουν οι Jeffrey Sachs και Sybil Fares είναι σαφής: ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι απλώς μια αντιπαράθεση μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, αλλά το προϊόν μιας αμερικανικής στρατηγικής που έχει σχεδιαστεί για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Μια στρατηγική που έχει μετατρέψει το ουκρανικό έδαφος σε κύριο πεδίο μάχης και πεδίο δοκιμών για τον σύγχρονο τεχνολογικό πόλεμο, ενώ το Κίεβο συνεχίζει να πληρώνει το εξαιρετικά υψηλό ανθρώπινο, οικονομικό και εδαφικό τίμημα.

Σήμερα, η δύναμη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος δεν περιορίζεται πλέον στους στρατηγούς και τους κατασκευαστές όπλων. Περιλαμβάνει εταιρείες πληροφορικής, επενδυτικά κεφάλαια, εταιρείες ενέργειας, υπηρεσίες πληροφοριών και ψηφιακούς γίγαντες. Αυτό το σύστημα όχι μόνο επηρεάζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά τείνει να την κυριαρχεί, καθορίζοντας πλήρως τους στόχους και τα εργαλεία της.

Η ιδέα δεν προέκυψε από την τρέχουσα σύγκρουση. Στο διάσημο δοκίμιό του, «The Great Exchequer», ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι όρισε την Ουκρανία ως έναν από τους κύριους γεωγραφικούς άξονες της Ευρασίας. Χωρίς το Κίεβο, υποστήριξε, η Ρωσία θα είχε τεράστια δυσκολία να διατηρήσει το καθεστώς της ως μεγάλη δύναμη.

Από αυτή την οπτική γωνία, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ δεν ήταν μόνο μια διαδικασία πολιτικής ενσωμάτωσης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στη Δυτική Συμμαχία, αλλά και η σταδιακή προώθηση στρατηγικών υποδομών προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Κιμ Γιονγκ Τραμπ

Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπόρεσαν να βασίζονται όχι μόνο στη στρατιωτική τους ισχύ, όχι μόνο στο δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα, αλλά και, αν όχι κυρίως, σε ένα δίκτυο συμμαχιών των οποίων η αρχή ήταν να ευθυγραμμίσουν την ασφάλειά τους με αυτήν της Ουάσιγκτον, επειδή οι αμερικανικές δεσμεύσεις θεωρούνταν αξιόπιστες. Τώρα όλα αλλάζουν, όχι μόνο επειδή, όπως συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ είναι φυσικά ανίκανες να υπερασπιστούν τους φίλους τους από τις συνέπειες του πλέον απερίσκεπτου ιμπεριαλισμού τους, αλλά επειδή η παρακμή έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορούν πλέον να τηρηθούν οι σωστές διπλωματικές διαδικασίες. Αυτό έχει ήδη φανεί με τους δασμούς που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη, η οποία είχε την τρομερή ιδέα να εισέλθει βίαια στο ουκρανικό ζήτημα, καταστρέφοντας έτσι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η οικονομία της. Για να μην αναφέρουμε το φυσικό αέριο που πωλείται σε τετραπλάσια τιμή από το ρωσικό φυσικό αέριο και τριπλάσια τιμή από αυτήν που χρεώνεται στις ΗΠΑ.

Αλλά τώρα φαίνεται ότι δεν υπάρχει όριο σε αυτή την απροκάλυπτη βία κατά των «φίλων», η οποία, δυστυχώς, δεν είναι λιγότερο ακραία από αυτή που ασκείται στους εχθρούς. Εχθροί που μπορούν τουλάχιστον να απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Ο Τραμπ απείλησε πρόσφατα να βομβαρδίσει το Ομάν λόγω των συμφωνιών που συνάπτει η χώρα με το Ιράν σχετικά με τη διαχείριση του Ορμούζ. Ωστόσο, το Σουλτανάτο είναι ένας έμπιστος φίλος των ΗΠΑ εδώ και χρόνια: «Αν το Ομάν μπει εμπόδιο, θα τους βομβαρδίσουμε ανελέητα», σύμφωνα με τις καλοπροαίρετες μεθόδους του Ντόναλντ. Αλλά το αποκορύφωμα έχει επιτευχθεί με τη Νότια Κορέα: την περασμένη Κυριακή, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι είχε δώσει εντολή στο Υπουργείο Άμυνας να μειώσει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, επικαλούμενος την άρνηση του συμμάχου των ΗΠΑ να πάει σε πόλεμο στο Ιράν, παρόλο που κανένας από τους παραδοσιακούς συμμάχους του δεν έχει ταχθεί σοβαρά εναντίον του Ιράν. Αλλά κατά τη λήψη αυτής της απόφασης, επηρεάστηκε από την «εξαιρετική» σχέση του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Πράγματι, ο ένοικος του Λευκού Οίκου υπονόησε ότι οι μεγάλης κλίμακας ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις στέλνουν ένα «εντελώς ακατάλληλο και εχθρικό μήνυμα» στη Βόρεια Κορέα, ένα πυρηνικά οπλισμένο κράτος με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επίσημες διπλωματικές σχέσεις, αλλά το οποίο, σύμφωνα με τον Τραμπ, συμπεριφερόταν πάντα με «μη απειλητικό και σεβαστό» τρόπο καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρίας του.

Έτσι, η Νότια Κορέα, ένα βασικό προπύργιο της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με έναν πολύ πιο ισχυρό Βορρά. Για δεκαετίες, η Σεούλ βασιζόταν στην αμερικανική ομπρέλα, αφήνοντας ουσιαστικά στις ΗΠΑ το μονοπώλιο της δικής της άμυνας. Πράγματι, λόγω της παρέμβασης της Ουάσινγκτον, έπρεπε πάντα να διατηρεί εχθρικές σχέσεις με τον Βορρά αντί να συμμετέχει σε διάλογο και ανταλλαγή. Τώρα, συνειδητοποιεί ότι ο Λευκός Οίκος θα μπορούσε να τη δει ως αναλώσιμο πιόνι. Πράγματι, η μείωση ή η διακοπή των αμερικανικών στρατιωτικών ασκήσεων στην Νότια Κορέα ήταν συχνά προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων από την Πιονγιάνγκ. Η δήλωση του Τραμπ, επομένως, πιθανότατα αποτελεί σημείο εκκίνησης για διαπραγματεύσεις που αποσκοπούν στην επίτευξη κάποιου είδους ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Βόρεια Κορέα και στην παρουσίαση αυτής της ειρηνευτικής προσπάθειας ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Αλλά πίσω από αυτό κρύβεται το πολύ πιο συγκεκριμένο γεγονός ότι η Βόρεια Κορέα έχει γίνει μια σοβαρή στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη την οποία πρέπει να συνυπολογίσει η Ουάσινγκτον, ενώ η οικονομία της Νότιας Κορέας ουσιαστικά ελέγχεται από τις ΗΠΑ και έχει μικρό περιθώριο ελιγμών, όπως και η Ευρώπη. Το Πεντάγωνο γνωρίζει, ή ίσως απλώς διαισθάνεται, ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις είναι ένα πράγμα, αλλά ένας πραγματικός πόλεμος θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Νότιας Κορέας έχει κουραστεί να θεωρεί τον Βορρά εχθρό.

Κάποιες σκέψεις για το έργο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς υπήρξε οντως μια σημαντική πνευματική μορφή της χώρας και του δημοσίου πεδίου  κατά τις τελευταίες δεκαετίες .Αδιαμφισβητητα.Ιδιως τα πρώτα έργα του ασχολήθηκαν με βάση μια οξεία και πρωτότυπη  οπτική ματιά  με την νεοελληνική κοινωνική πραγματικότητα του 19ου ιδίως αιώνα , με εφόδιο την νεομαρξιστικη θεωρία  και την θεωρία μητρόπολης - περιφέρειας και μένοντας πολιτικά κοντά στον ευρωκομμουνισμο και τον χώρο τότε του ΚΚΕ Εσωτερικού .Η προσωπική του γνωριμία με τον  Νίκο Πουλαντζά, όπως και ο ίδιος πάντοτε έλεγε, τον επηρέασε καθοριστικα.Παρ όλα αυτά, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι :

α) επαιξε κεντρικό ρόλο στην ιδεολογική συγκρότηση του σημιτικου εκσυγχρονισμού το 1995- 2000.Στο άρθρο μου του έτους 1997 στο μαρξιστικό περιοδικό "Θέσεις' με τον τίτλο " Η στροφή των διανοουμένων.Για την διακριτική γοητεία του εκσυγχρονισμου. στους αριστερούς διανοούμενους" προσπάθησα να δείξω τον κεντρικό ρόλο των διανοουμένων της ανανεωτικής Αριστεράς στην δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ δια του Σημίτη και στην δόμηση της " αντιλαικιστικης" και έμμεσα νεοφιλελεύθερης η σοσιαλφιλελευθερης  ρητορικής.Σε αυτήν την στροφή , με πολλές τοτε δημόσιες παρεμβάσεις του, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς όχι μονο πρωταγωνιστησε αλλά άνοιξε και τον δρόμο σε ένα ολόκληρο στρωμα αριστερών διανοουμενων, ιδίως της ανανεωτικής Αριστεράς, που γνώρισαν τις  αρετες της Δύσης  και του εξαρτημένου καπιταλισμου στο όνομα δήθεν της " ισχυρής Ελλάδας" και του " εξορθολογισμού" της ελληνικής κοινωνίας.Και που πλαισίωσαν στρατηγικά το κράτος της περιόδου του Κώστα Σημίτη .Όσο πιο "αντικρατιστές" γίνονταν, κατά έναν παράδοξο τρόπο, τόσο περισσότερες θέσεις καταλάμβαναν μέσα στο " εκσυγχρονιστικό" κράτος του Σημίτη και της ομάδας του.Θα μπορούσα να παραθέσω μια σελίδα ολόκληρη με γνωστά  ονόματα διανοητών η πανεπιστημιακών  καθηγητών και καθηγητριών  αριστερής αφετηρίας και σημιτικής  κατάληξης ,αλλά θα γινόταν άκομψο και κουραστικό.