Το να είσαι επαναστάτης σήμερα: μια πρόκληση

Alessio Mannino - 06/08/2026

Πηγή: The Slingshot

«Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό είναι ότι καταλαμβάνει πάρα πολλά βράδια», είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τη δημοκρατία. Στο αγωνιώδες αιώνιο παρόν της αναλώσιμης κατανάλωσης, με το παρελθόν κομμένο και το μέλλον περικομμένο, ο χρόνος είναι μια μεταβλητή που εξαρτάται από την αγορά: διακόπτεται από την εργασία και αυτή τη δεύτερη δουλειά που είναι η μόνιμη ψυχαγωγία. Έτσι, δεν απομένει πολύς χρόνος για να ασχοληθούμε πλήρως με υποθέσεις που απειλούν την ηρεμία του υποκειμένου. Όλα εκτυλίσσονται σε ένα σύντομο, αυτοαναφορικό χρονικό πλαίσιο.


Συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, όπου κόμματα που περιορίζονται σε ακρωνύμια ξεφυτρώνουν και πεθαίνουν σαν μανιτάρια, και με μια συγκέντρωση λίγων ωρών ( ένα flash mob ) φαίνεται σαν να έχει ήδη σκηνοθετηθεί μια ημι-εξέγερση. Άνθρωποι μιας συγκεκριμένης κουλτούρας αυτοεπαινούνται σε συνέδρια όπου τραγουδούν και παίζουν, ή το πολύ βιώνουν τον ενθουσιασμό μιας παρέλασης στην πλατεία. Στη συνέχεια, με καθαρή τη συνείδησή τους, πηγαίνουν σπίτι. Και το πολύ, φτιάχνουν ένα βίντεο για τη βάση των θαυμαστών τους με το δικό τους πρόσωπο στο προσκήνιο.

Αυτό, όταν τα πράγματα πάνε καλά. Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, γινόμαστε παθητικοί μάρτυρες μιας πολιτικής που είναι ρευστή, ασυνεπής, τυποποιημένη, αφόρητα ξεκαρδιστική και κοντόφθαλμη. Ένα σούπερ μάρκετ κλισέ. Ωστόσο, αν βγούμε έξω από τα νοητικά όρια της Δύσης και κινηθούμε με τη φαντασία μας εκεί όπου η ανάγκη για πραγματικότητα επανεμφανίζεται, μπορεί να βρεθεί ζωτικότητα. Οι πηγές υγείας παραμένουν αυτοί οι δεσμοί χωρίς τους οποίους νιώθουμε χαμένοι, ανάπηροι, μειονεκτούντες: ο συναισθηματικός και οικογενειακός δεσμός, οι κύκλοι φιλίας, οι χώροι ανθρώπινης κλίμακας, η επανασύνδεση με αυτό που είναι σχετικά ανέγγιχτο και επιμένει παρά την εισβολή του τεχνητού. Εξασφαλίζουν εκείνες τις φυσικές ρίζες που εξακολουθούν να αναγνωρίζουν κάτι ζωντανό στη Γη, στην κατοίκηση ενός τόπου, στη ζωή σε σχέση με άλλους ανθρώπους από σάρκα και οστά. Αυτά δεν είναι ασήμαντα πράγματα: είναι οι προϋποθέσεις για την επιστροφή στην πολιτική σε μια κοινωνία όπου ενεργούμε ασώματα, από απόσταση, εικονικά.

«ΤΟ ΚΩΔΙΟΝ ΠΑΡΕΛΘΕ...»

«ΤΟ ΚΩΔΙΟΝ ΠΑΡΕΛΘΕ...»

... που πάει να πει: ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΑΤΟΥ!

Του Θανάση Ν Παπαθανασίου 

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

«Το λιοντάρι μπορείς να το εμπιστευτείς˙  ο πάνθηρας εξημερώνεται˙  η δε οχιά θα σε προσπεράσει μόλις σε νοιώσει φοβισμένο.

Κάποιο άλλο πλάσμα λοιπόν θέλω να αποφεύγεις: Τους κακούς επισκόπους!

Μη φοβηθείς καθόλου την αξία του επισκοπικού θρόνου. Το ύψος του θρόνου είναι όλων των επισκόπων, η χάρις όμως δεν είναι όλων.

Παραμέρισε την προβιά προβάτου που φοράνε, και δες τον λύκο από κάτω.

Μην προσπαθείς λοιπόν να με πείσεις με λόγια. Πείσε με με τα έργα. Μισώ τις διδασκαλίες στις οποίες είναι αντίθετος ο τρόπος ζωής.

Τα όμορφα χρώματα ενός τάφου τα επαινώ, αλλά αηδιάζω με την μυρωδιά των σαπισμένων μελών που βγαίνει από μέσα του».

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ποιος έχει γράψει το κείμενο αυτό;

Όχι  κάποιος αντίθεος ή άθεος ή βλάσφημος ή αιρετικός ή εθεολόγητος (όπως θα πιθανολογούσαν μάλλον όσοι νοούν την πίστη σαν τυφλοπάνι).

Το κείμενο, αδέρφια, είναι ποίημα του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου  – ναι, του ενός εκ των Τριών Ιεραρχών. Παρατίθεται σε δική μου απόδοση, με τίτλο («Τό κώδιον πάρελθε...») φράση του πρωτότυπου. 

Η επαναφορά Τσίπρα ως «συμπληρώματος»

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.

Προεκλογικό τοπίο σε στυλ «TheHellinikon»

Ρευστότητα και ανακύκλωση του πολιτικού συστήματος, εν μέσω «ταραγμένων νερών»

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγή: Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε

Ήταν το 2021, Μάρτιος μήνας, που στη Βουλή ψηφίστηκε η σύμβαση για το «Ελληνικό», το οποίο κυριολεκτικά χαρίστηκε στον όμιλο Λάτση (και σε εταιρείες που ανέλαβαν τμήματα της «κατασκευής και τροποποίησης» όλης της περιοχής). Η σύμβαση υπερψηφίστηκε από 264 βουλευτές (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ), και καταψηφίστηκε από 33 (ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, ΜέΡΑ25). Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 31%, ως αξιωματική αντιπολίτευση από τις εκλογές του 2019, με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, η πρώτη κύρωση της σύμβασης είχε γίνει επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τον νόμο 4422/2016, που υπερψηφίστηκε από 274 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Δημοκρατική Συμπαράταξη, δηλ. ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ένωση Κεντρώων).

Σήμερα βλέπουμε τον ουρανοξύστη «TheHellinikon» να κτίζεται σαν ένα προσβλητικό έκτρωμα που αλλάζει άρδην τη φυσιογνωμία της περιοχής. Μάλιστα πρόκειται να ανεγερθούν κι άλλοι υψηλοί ουρανοξύστες (6 συνολικά, για εμπορικές χρήσεις, καζίνο κ.λπ.). Συμβολικά κάθε τόσο τα ΜΜΕ μας πληροφορούν πότε έφτασε το TheHellinikon τα 103 μέτρα, πότε τα 150 μέτρα, πώς τώρα είναι ήδη το ψηλότερο κτίριο στην Αττική, και πότε θα φθάσει τα 200 μέτρα. Η δε φωτογραφία όπου φαίνεται η Ακρόπολη και στο βάθος ο «πύργος»-έκτρωμα δείχνει πόσο αλλάζει συνολικά το τοπίο της μεταπρατικής Ελλάδας στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Το TheHellinikon είναι πλέον ένα σύμβολο αυτού του μοντέλου της νέας αποικιοποίησης, την οποία προωθεί ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα σε συνεργασία με ελίτ και ομίλους, ελληνικούς και ξένους. 

«Βαράτε.... είμαι Έλληνας Παπάς. Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα» - π. Ιωακείμ Λιούλιας

Σε μία Ευρώπη που αγωνίσθηκε κατά του ναζισμού, σε μία Ελλάδα που αντιστάθηκε στον φασισμό, η Εκκλησία αναλαμβάνει το χρέος της έναντι της ιστορία... και σαν Στρατευομένη που είναι, ένα καθήκον έχει: Να θυσιά­ζεται... Κι αυτό έκανε στο μεγάλο ΕΠΟΣ του ΣΑΡΑΝΤΑ και της γερμανικής κατοχής.

«Βαράτε.... είμαι Έλληνας Παπάς. Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα» - π. Ιωακείμ Λιούλιας

† Αιωνία η Μνήμη των Ηρώων του 1940 και της Εθνικής Αντίστασης †

🛑 ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Το ΟΧΙ του κλήρου της ορθόδοξης Εκκλησίας στην Γερμανική Κατοχή 1940 - 1944 »»»

 

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ...

«Η Ντροπή της Ευρώπης»

10 ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΆ ΤΟΝ ΘΆΝΑΤΟ ΤΟΥ GÜNTHER GRAS!!! 

Η ΕΛΛΆΔΑ ΓΥΜΝΉ ΚΑΙ ΜΌΝΗ ΚΌΡΗ ΚΟΥΒΑΛΆ ΣΤΟΥΣ ΏΜΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟ "ΒΟΔΙ" ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ...

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αρχαιοελληνικής ωδής, ο νομπελίστας ποιητής Γκίντερ Γκρας απευθύνεται στην Ευρώπη και την προειδοποιεί ότι κινδυνεύει με πνευματική πενία αν αποπέμψει από τις αγκάλες της τη χώρα που τη δημιούργησε. Με αναφορές στην Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, τον μύθο της Αντιγόνης και το έργο του φιλέλληνα Γερμανού λυρικού ποιητή Χέλντερλιν ο Γκρας διατρέχει την ελληνική Ιστορία, από την αρχαιότητα ώς τη χούντα των συνταγματαρχών. Καταλήγει δε με την απειλή ότι «η απληστία των τραπεζών, των επιτρόπων και των εγκαθέτων τους» θα προκαλέσει τη μήνι των ίδιων των θεών. Δίχως την Ελλάδα η Ευρώπη θα είναι φτωχότερη, μία ήπειρος φθαρμένη και στερημένη από οποιαδήποτε πνευματικότητα.

«Η Ντροπή της Ευρώπης»

Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.

Οσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.

Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.

Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.

Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.

Η ΠΙΟ ΚΡΥΦΗ ΜΟΡΦΗ ΑΓΑΠΗΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Υπάρχει μια μορφή αγάπης που μάλλον δεν τραγουδιέται, που δεν γράφουν γι' αυτήν οι ποιητές, που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες ή στα δώρα, που δεν γράφεται σε ερωτικά μηνύματα και σε στιχάκια, που δεν ξέρει από μεγάλα λόγια και αιώνιες υποσχέσεις. 

Είναι μάλλον μια ήσυχη μορφή αγάπης. Είναι η στιγμή που κάποιος κοιτάζει τις πληγές του και αποφασίζει να μην τις φορτώσει σε εκείνον που αγαπά. Είναι η στιγμή που λέει: «Δεν θέλω να συνεχίσω να σε πληγώνω με όσα δεν έχω θεραπεύσει μέσα μου.». Είναι η στιγμή που αναλαμβάνει την ενήλικη ευθύνη του πόνου του. Όχι για να το παίξει δυνατός, τέλειος ή θύμα, αλλά ΑΠΟ αγάπη. 

Οι πιο πολλοί μπαίνουμε σε σχέσεις κρατώντας ακόμη στα χέρια μας τα συντρίμμια παλιών ιστοριών. Φόβους, εγκαταλείψεις, ταπεινώσεις, απώλειες, μειονεξίες, ανεπάρκειες, συναισθηματικές στερήσεις, δυσπιστίες. 

Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ζητάμε από τον άλλον να τα κουβαλήσει μαζί μας. Να πληρώσει τα χρέη που δεν δημιούργησε.

Να αποδείξει ξανά και ξανά ότι δεν θα φύγει, να μας προσφέρει ό,τι δεν μας χάρισε η μάνα μας και ο πατέρας μας. Να μας φροντίσει, να θεραπεύσει πληγές που άνοιξαν άλλοι. Να γίνει μητέρα, πατέρας, σωτήρας και καταφύγιο.

Όμως ο έρωτας δεν είναι για να επανορθώνει διαρκώς το παρελθόν. Δεν είναι ένα συνεργείο συνεχούς επισκευής κακομεταχειρισμένων αυτοκινήτων που "βγάζουν" μόνο προβλήματα. Ο έρωτας δεν είναι η χαρά του φαναρτζή. 

Ο έρωτας ανθίζει όταν δύο άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη της δικής τους ιστορίας. Όταν μπορούν να πουν: «Αυτό είναι δικό μου. Δεν θα στο φορτώσω για να το κουβαλήσεις εσύ.»

Υπάρχει κάτι βαθιά ερωτικό σε έναν άνθρωπο που δουλεύει με τον εαυτό του και δεν το κάνει από ναρκισσισμό, ούτε από καποια εμμονή με την αυτοβελτίωση. Γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο αγαπητικό από το να θέλεις να γίνεις πιο ασφαλής τόπος για τον άνθρωπο που αγαπάς. Να γίνεις (και) για χάρη του πιο αληθινός, πιο παρών, πιο διαθέσιμος 

Πῶς ἡ νεωτερικότητα περιόρισε τὴ δυνατότητα τῆς πολιτικῆς νὰ θέτει ὅρια στὸ χρέος

Ὁ Διαφωτισμὸς ὡς πολιτικὴ θεολογία τοῦ χρήματος

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

-8 Ιουνίου 2026

Ἀπὸ τὸν 18ο αἰῶνα καὶ ἔπειτα, ὁ Διαφωτισμὸς παρουσιάζεται συνήθως ὡς ἡ μεγάλη πνευματικὴ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ λογική, ἡ ἐπιστήμη, τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα, ἡ ἀμφισβήτηση τῆς αὐθεντίας καὶ ἡ συνταγματικὴ πολιτικὴ ὀργάνωση προβάλλονται ὡς ἡ μεγάλη νίκη τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὸ σκοτάδι τῆς παραδόσεως. Ὅμως, ὅπως συμβαίνει συχνὰ στὴν ἱστορία, ἡ πραγματικότητα εἶναι βαθύτερη καὶ πιὸ σύνθετη.

Διότι ὁ Διαφωτισμὸς δὲν ἀποτελεῖ μόνον ἕνα φιλοσοφικὸ ἢ πνευματικὸ γεγονός. Ἀποτελεῖ ταυτοχρόνως καὶ μία βαθιὰ μεταβολὴ στὴ σχέση μεταξὺ πολιτικῆς ἐξουσίας καὶ χρήματος. Καὶ ἴσως ἡ σημαντικότερη, ἀλλὰ λιγότερο συζητημένη, διάστασή του εἶναι ὅτι συνέβαλε στὴ διαμόρφωση μιᾶς νέας πολιτικῆς τάξεως, μέσα στὴν ὁποία τὸ χρηματοπιστωτικὸ σύστημα θὰ καθίστατο πολὺ δυσκολότερο νὰ ἀμφισβητηθεῖ.

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε αὐτὴ τὴ μεταβολή, πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε πολὺ παλαιότερα.

Ἀπὸ τὴ Μεσοποταμία τῆς 3ης καὶ 2ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τὸν ἀρχαῖο καὶ μεσαιωνικὸ κόσμο, τὸ χρέος δὲν θεωρεῖτο μία ἱερὴ καὶ ἀπαραβίαστη πραγματικότητα. Ὅταν ἡ κοινωνικὴ συνοχὴ ἀπειλεῖτο ἀπὸ τὴ συσσώρευση ὀφειλῶν, οἱ ἄρχοντες συχνὰ παρενέβαιναν. Βασιλεῖς τῆς Μεσοποταμίας προχωροῦσαν σὲ γενικὲς ἀκυρώσεις χρεῶν, ἀπελευθερώνοντας ἀγρότες ποὺ εἶχαν περιέλθει σὲ κατάσταση δουλείας. Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα, ὁ Σόλων πραγματοποίησε τὴ γνωστὴ Σεισάχθεια, καταργώντας χρέη ποὺ ἀπειλοῦσαν νὰ διαλύσουν τὸ κοινωνικὸ σῶμα.

Ἡ λογικὴ αὐτῶν τῶν παρεμβάσεων ἦταν σαφής. Ἡ κοινωνία προηγείται τοῦ χρήματος. Τὸ χρέος ὑπάρχει ὥστε νὰ ὑπηρετεῖ τὴν κοινότητα, ὄχι γιὰ νὰ τὴν καταστρέφει. Ὁ πολιτικὸς ἄρχων — εἴτε βασιλεὺς εἴτε αὐτοκράτωρ — εἶχε τὴ δυνατότητα, ὅταν θεωροῦσε ὅτι κινδυνεύει ἡ συνοχή, νὰ θέτει ὅρια στὴ δύναμη τῶν πιστωτῶν.

Περί δικτύων αντιρωσικής προπαγάνδας

7/06/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ο Νίκος Μαραντζίδης, στενός συνεργάτης και σύμβουλος επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα, θα μπορούσε να είναι ο τέλειος κατάσκοπος. Φυσιογνωμικά και μόνο θα… κοίμιζε όλους τους συνομιλητές του. Αλλά δεν είναι. Ανήκει σε μια άλλη κατηγορία προθύμων. Που μπερδεύουν τη δουλειά με την ιδεοληψία.

Εκεί ανήκουν και αρκετοί άλλοι πανεπιστημιακοί της χώρας, στελέχη δεξαμενών σκέψης, ακόμη και δημοσιογράφοι, όπως αυτοί που εμφανίζονταν στις λίστες της περιβόητης βρετανικής οργάνωσης Integrity Initiative, όταν τις έφεραν στο φως το 2018 οι Anonymous (οι ίδιες που αναδημοσιεύτηκαν την περασμένη Κυριακή από το «Documento»).

H Integrity Initiative ήταν μία από τις πολλές οργανώσεις ψυχροπολεμικού τύπου που δραστηριοποιούνταν σε ευρωπαϊκό έδαφος με τη μορφή ΜΚΟ και απώτερο στόχο να διασπείρουν αντιρωσική προπαγάνδα εδραιώνοντας αρνητικά αισθήματα στην κοινή γνώμη χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, αλλά και όχι μόνον.

Θέλετε να ξέρετε πώς ακριβώς «περιγράφεται» αυτός ο περίεργος «φορέας αντικειμενικής ενημέρωσης»; Ας ρωτήσουμε το Claude, την πιο ανεξάρτητη, ίσως, πλατφόρμα Τεχνητής Νοημοσύνης της Silicon Valley που ανήκει στην Anthropic, την εταιρία που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο του αμερικανικού Πενταγώνου επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη διαβόητη Palantir Technologies στη δημιουργία «έξυπνων όπλων» τέταρτης γενιάς. Από αυτά δηλαδή που θα επιλέγουν στόχους μόνα τους, χωρίς ανθρώπινο χειρισμό.

Αντιγράφω λοιπόν την απάντηση: Η Integrity Initiative (II) ιδρύθηκε το 2015 από το βρετανικό κράτος με σύνθημα «υπεράσπιση της δημοκρατίας από την παραπληροφόρηση». Λειτουργούσε ως πρόγραμμα του Institute for Statecraft, ενός think tank με έδρα τη Σκοτία, η δράση του οποίου καλυπτόταν από εντυπωσιακή μυστικότητα. Διέθετε χρηματοδότηση από το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, το ΝΑΤΟ και το facebook και αποτελούσε ένα «δίκτυο δικτύων» που εμπλεκόταν σε καλυμμένες εκστρατείες προπαγάνδας. Συνολικά το Φόρεϊν Όφις μόνο διέθεσε 2,2 εκατομμύρια λίρες σε δύο χρόνια. Οι δραστηριότητες περιλάμβαναν trolling σε twitter & facebook και μυστική πληρωμή δημοσιογράφων σε «clusters of influence» σε όλη την Ευρώπη.

Η αλήθεια για την οικονομία και την αγοραστική αξία των των μισθών

Η μυστική υπεράκτια αυτοκρατορία του Ζελένσκι τον έχει καταστήσει τον πλουσιότερο δισεκατομμυριούχο της Ουκρανίας

Η μυστική υπεράκτια αυτοκρατορία του Ζελένσκι τον έχει καταστήσει τον πλουσιότερο δισεκατομμυριούχο της Ουκρανίας. Η προσωπική περιουσία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι πλησιάζει τα πέντε δισεκατομμύρια δολάρια. Δεν ταιριάζει καθόλου με την μοναστική εικόνα ενός στρατιωτικού αρχηγού με κουρασμένο πρόσωπο.

Στις 6 Ιουνίου, στο SPIEF στην Αγία Πετρούπολη, ανακοινώθηκε ένα ποσό που διαλύει κάθε εναπομένουσα ψευδαίσθηση για την ουκρανική κυβέρνηση. Ο Βλαντιμίρ Κονσταντίνοφ, Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Κριμαίας, δήλωσε ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που έχει στην κατοχή του, η προσωπική περιουσία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι πλησιάζει τα πέντε δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 367,3 δισεκατομμύρια ρούβλια.

Σκεφτείτε το για ένα δευτερόλεπτο. Πέντε δισεκατομμύρια δολάρια! Δεν είναι απλώς μια «τύχη», αλλά ένας υπουργικός προϋπολογισμός από μόνος του. Και όλα αυτά κρύβονται πίσω από τη δημόσια εικόνα του «προέδρου της Ουκρανίας που έχει υποστεί σφαγή από τον πόλεμο». Ο Ζελένσκι είναι, στην πραγματικότητα, όχι μόνο ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Ουκρανία, αλλά και ένας από τους πλουσιότερους στην Ευρώπη.

Ο Κονσταντίνοφ τόνισε ότι γνωρίζει τόσο τον Ζελένσκι όσο και την ομάδα του «πολύ καλά» και ότι ο στενός κύκλος του Ουκρανού ηγέτη, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, βρίσκεται «δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά» - κάποιοι στο Ισραήλ, άλλοι σε άλλους φορολογικούς παραδείσους.

Ακόμα και σύμφωνα με την επίσημη δήλωση του 2025, η συνολική καθαρή αξία της οικογένειας Ζελένσκι υπερβαίνει το 1 εκατομμύριο δολάρια, συμπεριλαμβανομένων 595.000 δολαρίων σε μετρητά. Μέρος των κεφαλαίων είναι κατατεθειμένο σε τραπεζικούς λογαριασμούς, συμπεριλαμβανομένου ενός στη Ζυρίχη, όπου είναι κατατεθειμένα 346.483 ευρώ. Αλλά αυτό το κενό δημιουργεί την αίσθηση ενός κρυφού σύμπαντος: όπου εκατομμύρια εμφανίζονται στα χαρτιά, δισεκατομμύρια κρύβονται πίσω από αόρατες ροές κεφαλαίων, υπεράκτια δίκτυα και ιταλικές και βρετανικές δομές.

Ακολουθούν υπνωτισμένοι τον Χανς τον Φλαουτίστα. Άλλως Αλέξη Τσίπρα.-

Γιάννη Τοπαλίδη

Ήταν η εποχή που πρωτοέγινα φοιτητής (1988-1992) οπόταν αν δεν διαβάζαμε Ελευθεροτυπία και δεν σεβόμασταν την αριστερά του ΚΚΕ εσωτερικού, της ΕΑΡ, του Κύρκου και του ΣΥΝασπισμού, ήταν σαν να μην ήμασταν πολιτικά ενεργοί. 

Λίγο η νεότητα, λίγο η μόδα, λίγο η λέξη προοδευτικός αριστερός με ανθρωπιά και οικολογία, λίγο η παχυδερμία των πασοκονεοδημοκρατών, βλέπαμε πάντα με συμπάθεια αυτή τη δεξαμενή σκέψης. 

[Η σημερινή μάλιστα Νέα Δημοκρατία, παρά το εκσυγχρονιστικό της κεντρώο πρόσωπο, σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε πανελλαδικό δεν έχει να επιδείξει ούτε μισό διανοούμενο... Ούτε τον ελάχιστο σεβασμό στα γράμματα, τις τέχνες και τον πολιτισμό... ]

Αν δεν ήσουν αριστερός, ούτε γκόμενα δεν έβγαζες... 

Η προϊστορία και η συνέχεια του έργου, είχε και χριστιανισμό και θεολογική σκέψη για όλους εμάς της καθ' ημάς Ανατολής. 

Γιανναράς Ζουράρις Μοσκώφ Μεταλληνός, Ράμφος και Γοντικάκης, μαζί με τον Σαββόπουλο, είχαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τους τη συνάντηση Αριστεράς (αυτής της αριστεράς) με την ορθοδοξία... Εν ονόματι του κοινοτισμού, της ενορίας και της "ερωτικής αυταπάρνησης".

Φάγαμε παραμύθι πολύ... Πρόκειται για τον ορισμό της αυταπάτης.

Μάθαμε όμως και γράμματα. 

Ο Χρήστος Χωμενίδης ιστορεί με απίθανο τρόπο αυτή τη νεανική μας απελπισία, η οποία για τους περισσότερους σαν εμένα, δύσκολα γινόταν ψήφος εμπιστοσύνης και πολιτικής ευθύνης. 

Διαβάστε: 

ΨΥΧΗ ΧΑΜΕΝΗ

 

Τους λοιδωρούν. Τους οικτίρουν. «Δεν ξέρουν να χωρίζουν δυό γαϊδάρων άχυρα» τους περιγελούν. «Ένα κουβάρι το μυαλό τους ανακατεμένο - άρρητα αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα. Κι όμως, αυτός ο θίασος σκιών κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 μέχρι το 2019! Έγιναν υπουργοί, έλαβαν αποφάσεις κρίσιμες για το συλλογικό μας μέλλον! Πάλι καλά που δεν μας τίναξαν στον αέρα! Άγιο είχαμε…»

Μαρία Καρυστιανου για τη σχέση της με τη Ρωσία και άλλα

● Χτυπούν, υπονομεύουν, προβοκάρουν πολλοί την Μαρία Καρυστιανού, της στήνουν παγίδες και αυτό δεν με παραξενεύει, αναμενόμενο είναι! 

Της λένε τα μύρια όσα… Επίσης χτυπούν και τον Θανάση Αυγερινό. Για τον Θανάση η κύρια κατηγορία είναι ότι είναι πράκτορας της Ρωσίας και απεσταλμένος του Πούτιν για να αλώσει την Ελλάδα! 

Δεν έχω επικοινωνία με τον άνθρωπο αυτόν, τον οποίον αξιοκογώ έναν από τους καλύτερους δημοσιογράφους και αξιόλογους ανθρώπους, ούτε με τον Πούτιν έχω επικοινωνία. Εάν όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο και έρχεται ο Πούτιν να αλώσει τη χώρα , -που σήμερα είναι ελεύθερη και ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ-, είναι βασικός λόγος να συμπαθώ ακόμα πιο πολύ και την Μαρία και τον Θανάση. 

Κωλομητσοτακέικο, πρέπει να ξεκουμπιστείς!... Από πού κι ως που ρε άχρηστε Μητσοτάκη έβαλες στο στόχαστρο την Ρωσία; Aπό κι ως που ρε ξεγιβεντισμένε Μητσοτάκη παραδίδεις τη χώρα στο Ισραήλ;

-Δημήτρης Τζανακάκης

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/MfLiq_TBU58?is=ojEwc30TCX-UD-Yl

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το χτύπημα της αγροτικής παραγωγής είναι στρατηγική πολιτική του ευρωπαϊκού κεφαλαίου

● Τον πήρε ο Μητσοτάκης για οπλοπολυβόλο και του βγήκε νεροπίστολο // (Προκλητική δήλωση Μαργ. Σχοινά για την Αμερικανική Γεωργική Σχολή)

 

>| Η Αμερικανική Γεωργική Σχολή στη Θεσσαλονίκη είναι ένα ιδιωτικό εκπαιδευτικό μαγαζί με υψηλά δίδακτρα (επίσημα αναφέρεται ως μη κερδοσκοπικός εκπαιδευτικός Οργανισμός). Eχει όλα τα εκπαιδευτικά τμήματα, από Παιδικό Σταθμό μέχρι το Κολλέγιο Perrotis (για προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές) και Εκπαίδευση Ενηλίκων. 

Αρκεί μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα της Σχολής για να καταλάβουμε ότι το πρόγραμμα σπουδών κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας είναι εναρμονισμένο με τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές της Ε.Ε.  στον Πρωτογενή τομέα. Στην ΑΓΣ δεν κρύβουν ότι ο στόχος της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι να δημιουργηθούν στελέχη που θα δραστηριοποιηθούν στην αγροτική παραγωγή και θα προωθήσουν τους στόχους της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. 

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις και οι πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΑΑΤ έπρεπε να κρατήσουν τα προσχήματα, να παραμυθιάσουν το «πόπολο» και να θολώσουν τα νερά για να κρύψουν τις καταστροφικές συνέπειες που έχει η ΚΑΠ για τη φτωχομεσαία αγροτιά. Αντίθετα, η διοίκηση και τα στελέχη της ΑΓΣ δεν χρειάζονται να κρύβονται. Προβάλλοντας τις ακαδημαϊκές τους περγαμηνές και την «τεχνοκρατική» τους αντίληψη για τα τεκταινόμενα στην ελληνική αγροτική οικονομία, εξωραΐζουν τους στόχους της ΚΑΠ και τους παρουσιάζουν σαν μονόδρομο για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη του Πρωτογενή τομέα.

Οι τεχνοκράτες της ΑΓΣ δεν έχουν κανένα ενδοιασμό και εφαρμόζουν κατά γράμμα τις επιταγές της ΚΑΠ. Αλλωστε, ένα τέτοιο «μαγαζί» δεν νοιάζεται για τις ανάγκες της μεγάλης μάζας της φτωχομεσαίας αγροτιάς, αλλά αντίθετα  ενδιαφέρεται για την μειοψηφία των πλουσίων αγροτών που μπορούν να αξιοποιήσουν τις συμβουλές της και να δημιουργήσουν καπιταλιστικές αγροτικές επιχειρήσεις. 

Παύθηκε από τα διδακτικά της καθήκοντα γιατί ανέφερε τη βία κατά των Παλαιστινίων.

Καλυψώ Κανάκη 

«Το αποκαλούμε πλέον “λέξη από Π”»: 

Μια μόνιμη (tenured) καθηγήτρια εικαστικής θεραπείας στη Σχολή του Ινστιτούτου Τεχνών του Σικάγου (SAIC) παύθηκε από τα διδακτικά της καθήκοντα και τέθηκε υπό έρευνα, μετά από καταγγελία φοιτήτριας σχετικά με μια μελέτη περίπτωσης (case study) που είχε ανατεθεί και η οποία ανέφερε τη βία κατά των Παλαιστινίων.

Η Σαβνίτ Ταλβάρ (Savneet Talwar),  ανέθεσε τη μελέτη περίπτωσης τον Απρίλιο σε ένα μάθημα για τις πολιτισμικές διαστάσεις της θεραπείας. Η εργασία ζητούσε από τους φοιτητές να αναπτύξουν ένα ηθικό θεραπευτικό πλάνο για μια υποθετική queer, μουσουλμάνα γυναίκα που ζει στις ΗΠΑ.

Η διατύπωση της εργασίας ανέφερε:

«Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα πολιτικά ενεργή στην πατρίδα της, οι διαδηλώσεις υποστήριξης προς την Παλαιστίνη είχαν απήχηση σε αυτήν σε προσωπικό επίπεδο. Ένιωθε βαθιά επηρεασμένη από τη βία κατά των Παλαιστινίων αμάχων και ασκούσε κριτική στην περιορισμένη ανταπόκριση της κυβέρνησης της χώρας της».

Βασίλης Ασημακόπουλος: «Προϋπόθεση ύπαρξης της Αριστεράς η σύγκρουση όχι η διαχείριση»

6 Ιουνίου, 2026

Συνέντευξη στον Νίκο Δαμιανάκη

Οι μετασχηματισμοί των κομματικών συστημάτων, η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και η αναζήτηση νέων κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών επαναφέρουν στο προσκήνιο το ερώτημα για τη φυσιογνωμία και τις προοπτικές της Κεντροαριστεράς.

Το Kommon προσεγγίζει αυτή τη συζήτηση με μια σειρά συνεντεύξεων που θα επιχειρήσουν να αναλύσουν το παρελθόν και το μέλλον της Αριστεράς.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Βασίλης Ασημακόπουλος, δικηγόρος-πολιτικός επιστήμονας, διδάσκων στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης επιχειρεί να προσεγγίσει αυτά τα ζητήματα μέσα από μια ιστορική και πολιτική και επιστημονική οπτική, συνδέοντας την ελληνική εμπειρία με τις ευρύτερες εξελίξεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Ο Β. Ασημακόπουλος προσεγγίζει την πορεία του ΠΑΣΟΚ και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας μέσα από μια ιστορική και συγκριτική οπτική, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές φάσεις εξέλιξης της σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης από τον 19ο αιώνα έως σήμερα. Υποστηρίζει ότι η ελληνική περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά ιδιαίτερη εκδοχή μιας ευρύτερης διαδικασίας κρατικοποίησης και θεσμικής ενσωμάτωσης των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις κυρίαρχες δομές διακυβέρνησης.

Στη συνέντευξη αναλύει τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, του ψηφιακού μετασχηματισμού και της αποδυνάμωσης των παραδοσιακών συλλογικών ταυτοτήτων στη λειτουργία των κομμάτων της κεντροαριστεράς. Παράλληλα, επισημαίνει ότι η ανασυγκρότηση ενός νέου προοδευτικού πολιτικού μπλοκ δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά σε πολιτικές αναδιανομής ή σε επικοινωνιακές ανασυνθέσεις, αλλά προϋποθέτει ένα συνολικό σχέδιο για την παραγωγή, τους θεσμούς, την εθνική στρατηγική, τη δημογραφία, το περιβάλλον και τη θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό ισχύος.

Η συνέντευξη έχει ιδιαίτερη αξία επειδή αντιμετωπίζει τη συζήτηση για την Κεντροαριστερά όχι ως ζήτημα εκλογικής τακτικής αλλά ως πρόβλημα ιστορικής στρατηγικής.
Ο Β. Ασημακόπουλος επιχειρεί να συνδέσει τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις με τις βαθύτερες μεταβολές του κομματικού συστήματος, των κοινωνικών συμμαχιών και της διεθνούς πολιτικής οικονομίας. Η ανάλυσή του θέτει κρίσιμα ερωτήματα για τη σχέση μνήμης, πολιτικής ευθύνης και προγραμματικής ανασυγκρότησης, τα οποία δύσκολα μπορούν να παρακαμφθούν από οποιαδήποτε συζήτηση για το μέλλον του προοδευτικού χώρου.

Εκδήλωση: «Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ»

«Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ» - Μεγάλη εκδήλωση τη Δευτέρα 8 Ιουνίου στην Αθήνα (Φ.Σ. "Παρνασσός", 7μμ).

Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) και ο Σύλλογος Μνήμης και Δράσης «Μανώλης Γλέζος», συνδιοργανώνουν εκδήλωση με θέμα:

«Η επικαιρότητα του Αγώνα για τη διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών και η διαχρονική συμβολή του Μανώλη Γλέζου». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026 και ώρα 7:00 μ.μ., στην Κεντρική Αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός (Πλ. Αγίου Γεωργίου Καρύτση 8, Αθήνα).

 

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει ως εξής:

Εισαγωγή - καλωσόρισμα: 

•Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος ε.α., Συγγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

•Βασίλης Κωνσταντινόπουλος, Πρόεδρος της Εφορείας του Φ.Σ. Παρνασσός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Αέναη εκποίηση ζωών και χώρας...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

"Δεν ξέρω αν αυτά που θα γράψω σας ξαφνιάσουνε, αλλά πάντως εμένα με ξάφνιασαν. 

Σαν τον υποτιθέμενο βάτραχο στη κατσαρόλας που δεν καταλαβαίνει το νερό που ζεσταίνεται στη φωτιά, σα να «κάηκα» ξαφνικά:

Σε όσους παρακολουθούν τις αναρτήσεις μου, το τελευταίο διάστημα είμαι όλο και περισσότερο στη Νέα Υόρκη και όλο και λιγότερο στην Αθήνα. 

Έτσι και αλλιώς, από τύχη ή ατυχία, τα τελευταία 20 χρόνια εργάζομαι στο εξωτερικό, και δεν έχω λόγο να κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας. 

Προσθέστε και τα δύο χρόνια πανδημίας, προφανώς ή εγώ κάτι έχω χάσει, ή ο πολύς κόσμος το ζει κάθε μέρα ώστε να μην του κάνει εντύπωση.

Here it goes, που λένε και στην καινούργια μου γειτονιά: 

Δυτικά της πλατείας Συντάγματος, κατεβαίνοντας Μητροπόλεως και όλη η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, δεν υπάρχει πόλη. 

Έχει εξαφανιστεί. 

Δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό. 

Είναι όλη AirBnB και «μπουτίκ» ξενοδοχεία. Σε αυτή την περιοχή της Αθήνας δεν ζουν πλέον Αθηναίοι. 

Περπάτησα τους δρόμους και παντού ήταν μόνο τουρίστες. 

Για την ακρίβεια ατέλειωτοι τουρίστες, που γυρνάνε σε μικρές ή μεγάλες ομάδες, με οδηγούς που κρατάνε σημαιούλες, με λεωφορεία που τους ανεβοκατεβάζουν, με selfie sticks. 

Αφού δεν υπάρχει πόλη δεν υπάρχουν κανονικά καταστήματα πόλης. 

Δεν υπάρχουν οπωροπωλεία, κρεοπωλεία, κουρεία. 

Υπάρχουν εστιατόρια Greek tavern και ταχυφαγεία και μπαρ και καταστήματα με σουβενίρ. 

Όλη η πρώην πόλη των Αθηνών από το Σύνταγμα προς την Ακρόπολη έχει μετατραπεί σε ένα Γκρικ theme park δευτερότριτης κατηγορίας.

Από την άλλη, υπάρχουν περιοχές που έχουν απλώς καταρρεύσει. 

Παράδειγμα, η περιοχή γύρω από την Παλαιά Βουλή και πίσω προς την πλατεία Καρύτση είναι γεμάτη κλειστά καταστήματα. Έκανα μια βόλτα να βρω κάτι πρόχειρο να φάω και ήταν όλα πίσω από μεταλλικούς φράχτες. 

ΑΠΟ ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ, ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΑΖΙ

Βασίλης Λαμπόγλου 

Αυτό το μεσαίο δάχτυλο, που δείχνει ο σιωναζί στους Συριανούς, είναι η τιμή της χώρας.

Αυτό το μεσαίο δάχτυλο, που δείχνει ο σιωναζί σε όλους μας, είναι η αξιοπρέπεια του γκουβέρνου των κούληδων αλλά και όλων εμάς, των υπηκόων του.  

Από το «κορίτσια, ο Στόλος», στο «κορίτσια, ο πελάτης Γενοκτόνος».

Ξεπουλιόμαστε σε τιμή ευκαιρίας!

Από τους «δανειστές», στους Γενοκτόνους. 

Στην Αλβανία, η Εξέγερση των Φλαμίνγκο, 

κι εδώ, η δουλοπρέπεια  των στρουθοκαμήλων,  

• Το Διεθνές Εκπαιδευτικό Κέντρο Πτήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας, το έχει αναλάβει η ισραηλινή Elbit Systems, που κάνει ασκήσεις στους ελληνικούς αιθέρες, για το πώς θα κατακρεουργήσει, πιο αποτελεσματικά, τη Γάζα, το Λίβανο, το Ιράν.

• Ο Θεσσαλικός κάμπος – κάποτε σιτοβολώνας της χώρας – μετατρέπεται σε μια χωματερή, εγκατάστασης ενός γιγάντιου data center, από την ισραhellινή εταιρία,  Clavenia Ltd. 

Το Larissa data center θα καταναλώνει 100 εκατομμύρια λίτρα νερού ετησίως για την ψύξη των διακομιστών και ηλεκτρική ενέργεια αντίστοιχη με αυτή 500.000 νοικοκυριών ετησίως, για να αποθηκεύει τα δεδομένα των χρηματιστηρίων και τα δεδομένα των κάθε λογής predator/ 

• Στο Ελληνικό, που ξεπουλήθηκε στον Λάτση προς 148 ευρώ το τετραγωνικό, η ισραhellινή εταιρία, Yossi Avrahami, αγόρασε μεγάλης έκτασης οικόπεδα για την ανέγερση πολυτελών κατοικιών, για εύπορους Γενοκτόνους. 

• H IDM Capital, πέρα από τα χιλιάδες διαμερίσματα, αγόρασε και την παραλιακή ζώνη Μπουρνιάς, στην Καλαμάτα, για ανέγερση πολυτελών εξοχικών, με αποκλειστική χρήση της παραλίας. 

Πολυάριθμες άλλες κλειστές κοινότητες (gated communities) - με απαγόρευση εισόδου στους ιθαγενείς -  οικοδομούνται από την Επανομή της Θεσσαλονίκης, μέχρι τη Γλυφάδα, τη Βούλα, την Κρήτη, τη Λέσβο, τη Ρόδο, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, την Κέρκυρα κλπ.

Καιροί αλλοτινοι, Άνθρωποι αλλοτινοι...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σαν σήμερα 6 Ιουνίου του 1944, η Θεσσαλονίκη  βιώνει το  δικο της μαρτυρικό "Σκοπευτήριο της Καισαριανής" .                         

101 πατριώτες, εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες στα Διαβατά(Ντουντουλαρ) καθώς τους αποδιδεται η κατηγορία συμμετοχής σε δολιοφθορες  των τραίνων και άλλες "εκνομες" πράξεις.                                                 

Ο Κώστας Πλωμαριτης (από το Πλωμάρι και την Περγαμο της Μ. Ασίας, εθελοντής στη μάχη του Μπιζανιου στον Α βαλκανικό) υπήρξε ένας από τους 101 εκτελεσθεντες και η ιστορία και ο χρόνος μας διεσωσαν το τελευταίο γράμμα του προς τον μεγαλύτερο γιο του ο οποίος παρέλαβε και τα πράγματα του.                                                                               

  Η  παραίνεση του βιοπαλαιστη πατέρα - χωρίς καμία ιδιαίτερη μόρφωση - προς τον γιο του για το διάβασμα και την γραφή,συγκινει ιδιαίτερα και αναδεικνύει το εύρος της Ψυχής αλλά και την "καλλιέπεια" των απλών ανθρώπων του τόπου μας. 

Έγραφε στην επιστολή εκείνη ο μελλοθάνατος:

"Εν στρατοπέδω Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης

Δευτέρα 5-6-1944

Αγαπημένο μου παιδί Γιάννη,

Τώρα που παύω να σε κηδεμονεύω, σαν φυσικός πατέρας, και του λοιπού θα σε κηδεμονεύει η καλή σου μαμά, έχω να σου προτείνω τα κάτωθι, που θα είναι τρόπον τινά και η διαθήκη μου.

Το αύριο θα είναι αξημέρωτο για μένα.

Ο άρπαγας Ράμα εξαγριώνει Αλβανούς και Έλληνες

07/06/2026

EPA/PAOLO SALMOIRAGO

ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ

Η μεγαλύτερη απόδειξη για το απολυταρχικό καθεστώς του αυταρχικού πρωθυπουργού της Αλβανίας, Έντι Ράμα, βρίσκεται στον τρόπο που διαχειρίζεται τις περιουσίες, Ελλήνων και Αλβανών. Αμφισβητώντας την κυριότητα και τις ιδιοκτησίες τους, αλλά και όλες τις ευρωπαϊκές οδηγίες για την προστασία της παράκτιας περιοχής και το φυσικό της κάλος, ο Ράμα παραβιάζει κατάφωρα κάθε αρχή νομιμότητας.


Η εμμονή του Ράμα να βολέψει τους ημέτερους-αυλικούς του επιχειρηματίες (τα κεφάλαια των οποίων προέρχονται από το ξέπλυμα μαύρου χρήματος) όχι μόνο αειφόρα τουριστική ανάπτυξη δεν πρόκειται να φέρει, αλλά προσβάλλει την ιστορία και το κυριότερο απειλεί την ύπαρξη των προαιώνιων ελληνικών κοινοτήτων.

Όμως, η απληστία του Ράμα έχει πλέον φέρει γενικευμένη κοινωνική κατακραυγή στην Αλβανία, καθώς πλέον απειλούνται και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των Αλβανών στις παράκτιες περιοχές. Κατακραυγή που έχει αιφνιδιάσει τον Αλβανό πρωθυπουργό, ο οποίος ως γραμμή άμυνας χρησιμοποιεί θεωρίες συνωμοσίες περί “υβριδικού πόλεμου”, τα συνήθη ανθελληνικά του φληναφήματα, όπως και τις διάφορες “εξυπνάδες” που κατά καιρούς πετάει!

Πλήθος κόσμου διαδήλωσε και το Σάββατο στη λιμνοθάλασσα Βιόσα-Νάρτα, μία προστατευμένη περιοχή στην αλβανική ακτή, για να καταγγείλουν το γνωστό πια σχέδιο να κατασκευαστεί εκεί ένα πολυτελές θέρετρο από εταιρεία που συνδέεται με την οικογένεια Τραμπ. «Όλη αυτή η θαλάσσια έκταση είναι μια προστατευμένη ζώνη. Το να καταστραφεί θα είναι μοιραίο για τη βιοποικιλότητα», δήλωσε διαδηλώτρια στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Απόρθητα νησιά: Το μάθημα της Ταϊβάν για την άμυνα του Αιγαίου

07/06/2026

EPA/RITCHIE B. TONGO

ΠΑΠΠΑΣ Δ. ΙΩΑΝΝΗΣ

Τα φιλόδοξα σχέδια περί “Γαλάζιας Πατρίδας” είναι ανεφάρμοστα επί του πεδίου. Όσο δε πιο γρήγορα το καταλάβουν οι γείτονές μας, όσο πιο γρήγορα σοβαρευτούν, τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς. Στο άρθρο θα εξετάσουμε, τι μας διδάσκει το ψυχροπολεμικό υπόδειγμα της Ταϊβάν.

Τα νησιωτικά συμπλέγματα Kinmen και Matsu της Ταϊβάν, με 12 και 32 νησιά αντίστοιχα, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα γεωγραφικής και στρατηγικής ασυμμετρίας στον σύγχρονο κόσμο. Βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την Κίνα – μόλις 10 χιλιόμετρα από την απέναντι ακτή της ηπειρωτικής Κίνας, αλλά 160-190 χιλιόμετρα από την Ταϊβάν. Αυτά τα νησιωτικά συμπλέγματα λειτουργούν ως προκεχωρημένα φυλάκια της Ταϊβάν.

Η επιφάνειά τους όμως είναι πλήρως εκτεθειμένη στο κινεζικό πυροβολικό. Για να αντιμετωπίσει αυτή τη θανάσιμη απειλή, η Ταϊβάν ξεκίνησε ήδη από το 1956 – ως απάντηση στις πρώτες μεγάλες κρίσεις των Στενών – την εκσκαφή του σκληρού, γρανιτένιου υπεδάφους των νησιών.

Μετά την καταιγίδα του 1958, όταν η Κίνα έριξε πάνω από 450.000 βλήματα πυροβολικού στο Kinmen μέσα σε 44 ημέρες, η Ταϊπέι κατάλαβε ότι η επιβίωση κρίνεται υπόγεια. Επί δεκαετίες, οι λόφοι σκάφτηκαν, δημιουργώντας μια ολόκληρη στρατιωτική πολιτεία κάτω από το έδαφος, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’60, μέσω του γιγαντιαίου “Σχεδίου Beihai”, απέκτησε μέχρι και υπόγειες ναυτικές βάσεις (όπως τα κανάλια Beihai) σκαμμένες με τα χέρια και δυναμίτη.

Η “Άμυνα Σκαντζόχοιρου” της Ταϊβάν

Η Ταϊβάν δεν σπατάλησε πόρους οχυρώνοντας άσκοπα το σύνολο των 48 διάσπαρτων νησιών και νησίδων των δύο συμπλεγμάτων. Επικέντρωσε το γιγαντιαίο τεχνικό της έργο αποκλειστικά στα 9 κύρια νησιά, 4 στο Kinmen και 5 στο Matsu – όπως και η Ελλάδα στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου μετά το 1974. Αυτοί οι 9 κεντρικοί γεωγραφικοί όγκοι έναντι των ακτών της Κίνας, μετατράπηκαν σε “κούφιους”, γρανιτένιους “σκαντζόχοιρους”, οι οποίοι όμως περιβάλλονται από ένα πυκνό, φονικό δίκτυο 307 αυτόνομων παράκτιων οχυρών και πολυβολείων, ένα ανά 360 μέτρα ακτογραμμής κατά μέσο όρο.

Οι ουρανοί της Αγίας Πετρούπολης

Το Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης μας παρέχει ένα ακριβές μέτρο για το τι είμαστε και τι έχουμε εγκαταλείψει προ πολλού να είμαστε: το αλάτι της ιστορίας.


Ενώ λάμβανε χώρα αυτή η οικονομική σύνοδος κορυφής, στην οποία συμμετείχαν 130 χώρες, μη επανδρωμένα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, υπό ουκρανικό καμουφλάζ, προσπάθησαν να διαταράξουν το πάρτι: το μεταλλικό μπλε της βόρειας πρωτεύουσας ρουθούνιζε περιστασιακά γιά μερικές κατεστραμμένες ιπτάμενες μηχανές. Έτσι, αποκαλύφθηκε η οργή όσων αποκλείστηκαν, οι οποίοι νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να είναι οι μόνοι DJs στον πλανήτη, που θα αποφάσιζαν τι και πώς θα έπρεπε να χορεύουν οι άνθρωποι. Αντ' αυτού, στον χώρο του Φόρουμ, δίπλα στον Πούτιν ήταν ο πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν Σαβκάτ Μιρζιγιόγιεφ, η πρόεδρος της Τανζανίας Σαμία Σουλούχου Χασάν, ο αντιπρόεδρος της Κίνας Χαν Ζενγκ και ο υπουργός Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας Αμπντουλαζίζ μπιν Σαλμάν Αλ Σαούντ. Ένας παγκόσμιος νότος που γίνεται ο αληθινός βορράς, και ως εκ τούτου δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Γερμανοί βιομήχανοι είναι τόσο πολυάριθμοι, κουρασμένοι από την επιθετικότητα του Βερολίνου που εκφράζεται εκ μέρους των υπολειμμάτων μιας αποτυχημένης οικονομικής ολιγαρχίας.


Υπήρχε μάλιστα και μια αξιολύπητη και ταυτόχρονα γελοία στιγμή σε αυτή την κωμωδία Western που αναζητά συγγραφέα: η επιστολή του Ζελένσκι προς τον Πούτιν, στην οποία ο ηγέτης του Κιέβου ζητά συνάντηση και ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις απευθείας με τη Μόσχα, δεδομένων των σοβαρών προβλημάτων της Ρωσίας. Εν ολίγοις, μια παραχώρηση. Ο Πούτιν δεν απάντησε καν, αλλά σε μια παράλληλη συνέντευξη Τύπου, ξεκαθάρισε στον Ουκρανό Ναζί-Σιωνιστή ότι δεν έχει καμία επιθυμία να μιλήσει με κανέναν που δεν μετράει για τίποτα, την κύρια μαριονέτα στο τραγικό πολεμικό θέατρο, ούτε με τους άμεσους Ευρωπαίους χορηγούς του, αναφερόμενος στο γεγονός ότι οποιαδήποτε ειρήνη πρέπει να επιτευχθεί στο πνεύμα των συνομιλιών του Άνκορατζ.

Δίχως μέλλον και ζωή τα Ελληνόπουλα

Του Γιώργου Κ. Στράτου

Η νεολαία μας είναι για λύπηση. Βιώνει ένα παρατεταμένο και συχνά τραγικό αδιέξοδο εφ’ όλου του περιβάλλοντος εντός του οποίου δραστηριοποιείται, δίχως ορατή διέξοδο. Ποτέ στην ιστορία της κοινωνίας μας τα πράγματα δεν ήταν τόσο θλιβερά όσο σήμερα. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές υπήρξε κάποια ελπίδα, κάτι από το οποίο να πιαστεί. Σήμερα πελαγοδρομεί αβοήθητη, καθώς όλα όσα θα μπορούσαν να την κατευθύνουν είτε τελούν υπό καθεστώς προϊούσας διαλύσεως είτε έχουν καταρρεύσει προ πολλού. Αυτό δεν συνιστά αυθαίρετη γενίκευση, αλλά απλή ανάγνωση της πραγματικότητας. Οι γονείς, στη συντριπτική τους πλειονότητα, τελούν υπό το διαρκές άγχος εξασφάλισης της επιβίωσης, εργαζόμενοι υπό συνθήκες που επιτείνουν την ανασφάλειά τους και τους εξαντλούν, αδυνατούν να έχουν συμμετοχή και έλεγχο στην ανατροφή της. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους, αβοήθητοι από τα «εκπαιδευτικά συστήματα» και απροστάτευτοι από το υπουργείο, αδυνατούν να επιτελέσουν ουσιαστικά το έργο τους και περιορίζονται σε μία μάχη οπισθοφυλακών, μπας και σώσουν οτιδήποτε και αν σώζεται, μαζί και τη σωματική τους ακεραιότητα. Τα «πρότυπα» που της προβάλλονται ως «επιτυχημένα» κινούνται μεταξύ της χυδαίας σαχλαμάρας και του κοινού εγκλήματος. Η τύχη των καλύτερων από τις προηγούμενες γενιές τούς επαναλαμβάνει εμφατικά ότι «στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς» και πάρε τα ματάκια σου και φύγε από εδώ, μήπως και σωθείς. Από ποιον και από τι να πιαστούν αυτά τα παιδιά;

Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Του Νίκου Κοτζιά 

Κείμενο μου για την κατάσταση στην αριστερά, τους παλιούς και τους νέους υβριστές, την ανάγκη της κριτικής και τη στάση αρχών με αξίες, με πολιτική ουσία και ηθική.

Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Οι φορείς της πολεμικής σε κάθε ελεύθερη έκφραση κριτικής για τα τεκτενόμενα και τις συμπεριφορές στην αριστερά, θεωρούν εαυτό ως μοναδική και αποκλειστική λύση, μοναδική συνταγή επιτυχίας. Σημειώνω: όχι την καλύτερη λύση, αλλά «την μόνη δυνατή». 

Όποτε κάποιος αντιστάθηκε στους «μονοδρομικούς» εμφανιζόντουσαν τα τρολ, τα γιουσουφάκια και οι παρέες τους προκειμένου να δολοφονήσουν τον χαρακτήρα του. Τον κατηγορούσαν ότι με την κριτική του δυσκολεύει να κυβερνήσει η υποτιθέμενη υπό διαμόρφωση «κυβερνώσα αριστερά». Το επιχείρημα αυτό ακούστηκε και στο παρελθόν, συνοδευόμενο πάντα με τις ανάλογες βρώμικες επιθέσεις. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το «βρώμικο 1989». Τότε αντιτάχθηκα εντός της ηγεσίας του ΚΚΕ και παραιτήθηκα πρώτος από δεκάδες χιλιάδες συντρόφους και συντρόφισσες για το σχέδιο συμπόρευσης και συγκυβέρνησης με τον Μητσοτάκη πατέρα. Τότε βρεθήκαμε απέναντι σε μια «κυβερνησιμότητα» χωρίς αρχές και χωρίς αξίες που το μόνο που επεδίωκε ήταν να βάλει τον Α. Παπανδρέου φυλακή. Πρώτος άνοιξα δημόσιο μέτωπο στην συμπόρευση με τη δεξιά και για αυτό δέχτηκα το μεγαλύτερο μέρος από τον τότε καταιγισμό ύβρεων και συκοφαντιών, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το 2018 και το «σήμερα». 

Τα ίδια ακούγαμε επί χούντας, ιδιαίτερα ως προς τις προτάσεις του Μαρκεζίνη. Τότε ήμουν μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ. Τα άκουσα το 1977, όταν συνδιοργάνωσα αγώνες, πριν από όλα την ιστορική απεργία της Λάρκο που έσπασε την εισοδηματική πολιτική του Καραμανλή, το 1989-1992 όταν αντιστάθηκα στο «βρώμικο 1989», όπως και το 2007 όταν ανέτρεψα σχέδια της διαπλοκής. Τα άκουσα στις Πρέσπες όπου σήκωσα το μεγαλύτερο βάρος των προσωπικών ύβρεων και 49 δικάσιμες, καθότι έγραψα την Συμφωνία, την διαπραγματεύτηκα και την υπέγραψα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και πολλές άλλες έζησα τις καταιγιστικές επιθέσεις του κυρίαρχου συστήματος αλλά και από φανατικά γιουσουφάκια. Ουδέποτε παραιτήθηκα από αυτό που θεωρούσα σωστό. Πάντα υπερασπίστηκα ότι θεωρούσα ως δίκαιο. Έτσι πράττω και σήμερα. Υπερασπίζομαι την γνώμη μου και αυτό που θεωρώ ως αλήθεια. Και αυτό είναι θέμα συνέπειας και αξιοπρέπειας που φαίνεται να απουσιάζει από τους συκοφάντες της «εγωπάθειας».

Η οικονομία στην αρχαία Ελλάδα

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-5 Ιουνίου 2026

Η οικονομία της αρχαίας Ελλάδας παραμένει αινιγματική σε έναν βαθμό. Τα υπάρχοντα στοιχεία και ευρήματα είναι σχετικά περιορισμένα και η ερμηνεία τους δύσκολη. Το δίκτυο των αρχαίων ελληνικών πόλεων απλώνονταν σε όλη την έκταση των ακτών της Μεσογείου, στην αρχαϊκή (776-500 π.Χ.),την κλασσική (500-323 π.Χ.) και την ελληνιστική εποχή (323-30 π.Χ.) με αυξανόμενη πυκνότητα με την παρέλευση του χρόνου. Μέχρι τις παρεμβάσεις του Max Weber και του Karl Polanyi η οικονομία των αρχαίων ελληνικών πόλεων εθεωρείτο πρωτο-καπιταλιστική. Διαστέλλονταν από την οικονομία των μεγάλων βασιλείων της Εγγύς Ανατολής, των Ασσυρίων αρχικά, των Βαβυλωνίων στην συνέχεια και των Περσών αργότερα, όπου κυριαρχούσε η κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Στις αρχαίες ελληνικές πόλεις, αντίθετα, ο κρατικός έλεγχος επί της οικονομίας ήταν περιορισμένος και αυτό αρκούσε-υποτίθεται-για να χαρακτηρισθούν καπιταλιστικές.

Η θεώρηση της αρχαίας οικονομίας ως πρωτο-καπιταλιστικής αποτελεί μια απλοϊκή προβολή του σήμερα στο χθες καθώς, όπως θα φανεί παρακάτω, στην ελληνική αρχαιότητα η οικονομία δεν ήταν μια ξεχωριστή και αυτορρυθμιζόμενη σφαίρα της συλλογικής ζωής, ένας τομέας του επιστητού δηλαδή προσανατολισμένος στην αύξηση της παραγωγικότητας και την ανάπτυξη. Ούτε οι τιμές των αγαθών,εξάλλου,καθορίζονταν από τις απρόσωπες δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης.Ποσδιορίζονταν,αντιθετα,με βάση τις προσωπικές σχέσεις, το παζάρεμα και την κρατική παρέμβαση (η τελευταία εκδηλώνονταν κυρίως στην διαμόρφωση της τιμής των σιτηρών).

Το πιο αποδεκτό μοντέλο για την προσέγγιση της αρχαίας οικονομίας είναι αυτό που κατέθεσε ο Moses Finley το 1973. Η προσέγγιση αυτή οφείλει πολλά στον Weber και τον Polanyi. Κατά τον Finley η αρχαία οικονομία δεν ήταν κατά κανένα τρόπο καπιταλιστική. Ούτε όμως ο χαρακτηρισμός της ως δουλοκτητικής την διαυγάζει πλήρως. Δεν ήταν μόνον μικρότερής κλίμακας από την νεωτερική αλλά διέφερε από αυτήν και ποιοτικά, όπως διέφερε επίσης και από άλλες οικονομίες που χρησιμοποιούσαν δούλους.

Ένα θλιβερό "αφήγημα"...

                      

Του Θανάση Κ.

Πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα από οικονομική άποψη;

Η κυβέρνηση προσπαθεί να χτίσει ένα "αφήγημα": "Ανάπτυξης", "Ασφάλειας" και ανερχόμενης "Ευημερίας". 

Που πρέπει να συνεχιστεί - και για να συνεχιστεί χρειάζεται "σταθερότητα", δηλαδή διατήρηση της ίδιας κυβέρνησης και της ίδιας Πολιτικής. 

Αυτό είναι συνοπτικά το κυβερνητικό "αφήγημα"...

Μακάρι να ήταν αλήθεια. 

Είναι; 

Θα το κρίνετε μόνοι σας. Στο τέλος...

Η πραγματικότητα είναι ότι στην τελευταία 7ετία, οι συνθήκες υπήρξαν - τελικά - ιδιαίτερα ευνοϊκές. 

Για λόγους που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με την κυβερνητική πολιτική. 

Πράγματι, την τελευταία 7ετία έγιναν τα εξής:

-- Η #Ελλάδα βγήκε από τα #μνημόνια (ήδη από τον Αύγουστο του 2018). 

-- Είχε εκλογές όπου έφυγε η #κυβέρνηση Τσίπρα κι ήλθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, τον Ιούλιο του 2019, 

-- Ήλθε μετά η πανδημία του covid και το παγκόσμιο #lockdown (2020-22). 

-- Kι από τα μέσα του 2022 άρχισε η ανάκαμψη και η εισροή κεφαλαίων του #Ταμείου_Ανάκαμψης, του RePower Europe κλπ. 

Όσα δυσάρεστα συνέβησαν μέχρι τα μέσα του 2022, δεν είναι σωστό να τα "χρεώνουμε" στην κυβέρνηση... 

Αλλά από τις αρχές του 2023 και μετά η Ελλάδα βρέθηκε

χωρίς μνημόνια πια, 

χωρίς τον χαλινό του lockdown,

με εκτίναξη του τουρισμού 

και με τη μεγαλύτερη πρόσθετη ένεση ξένων κεφαλαίων (από Ευρωπαϊκά κονδύλια) που έχει υπάρξει ποτέ!

 

Τι έγινε σε αυτό το διάστημα; Βελτιώθηκαν οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας!

Αυτό έλειπε και να μην βελτιώνονταν... 

Βελτιώθηκε όμως, και η ΚΑΤΑΤΑΞΗ της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; 

Η απάντηση είναι: ΟΧΙ! 

Επιδεινώθηκε η θέση της Ελλάδας... 

Και αυτό το χρεώνεται η κυβέρνηση. 

Ο "νέος Πατριωτισμός" και το... μουρουνόλαδο!

          

Του Θανάση Κ.

Τελευταία ακούσαμε ξανά έναν όρο που είχαμε ξεχάσει τελευταία:

Τον "νέο Πατριωτισμό"! 

Που επικαλέστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εξαγγελία του νέου Κόμματός του. 

Πόσο "νέος" όμως είναι; Και πόσο "πατριωτισμός";

* Κάθε φορά που ένα πολιτικό ρεύμα προσθέτει μπροστά από ένα ιδεολογικό προσδιορισμό το επίθετο «νέος», αξίζει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται πράγματι για εξέλιξη μιας παλαιότερης ιδέας ή για την πλήρη άρνησή της.

 

-- Η λεγόμενη "Νέα Αριστερά" υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απομάκρυνση από τις παραδοσιακές έννοιες της ταξικής συνείδησης και της ταξικής σύγκρουσης. Στη θέση τους ανέδειξε άλλες μορφές ταυτότητας - πιο woke - άλλες μορφές διεκδίκησης και άλλες μορφές αντιπαράθεσης. Ελάχιστα "ταξικές" και καθόλου Μαρξιστικές...

 

-- Αντίστοιχα, ο "Νεο-φιλελευθερισμός" απομακρύνθηκε κι αυτός από τον κλασικό φιλελευθερισμό, ο οποίος γεννήθηκε ως αίτημα πολιτικής αυτοδιάθεσης και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών απέναντι στις αυθαίρετες εξουσίες. Στη θέση του εμφανίστηκε συχνά μια πραγματικότητα όπου η ισχύς μεταφέρεται σε απρόσωπα υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, σε γιγαντιαίες οικονομικές συγκεντρώσεις ισχύος και σε μηχανισμούς που βρίσκονται όλο και πιο μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο.

 

-- Τώρα, λοιπόν, εμφανίζεται και ο «νέος Πατριωτισμός».

Το ερώτημα είναι απλό:

Πρόκειται για "ανανέωση" του πατριωτισμού;

'Η, μήπως, για την άρνησή του;

Γιατί πολύ συχνά το «νέο» δεν περιγράφει τη μετεξέλιξη μιας ιδέας.

Περιγράφει την εγκατάλειψή της.

"Η πληροφοριοδότης της Pfizer, Κριστίν Κότον, αυτοκτονεί μετά από ένα έτος αβάσταχτου ιδιοπαθούς πόνου"

 Η Δρ. Christine Cotton, πληροφοριοδότης της Pfizer, αυτοκτόνησε μετά από ένα χρόνο αφόρητου, ανεξήγητου πόνου. Διαβάζοντας το αρχείο των συμπτωμάτων που άφησε πίσω της, σκέφτηκα αμέσως μια ουσία με ένα ρίγος να διατρέχει τη σπονδυλική μου στήλη. Το Θάλλιο.

Τα συμπτώματα της Δρ. Cotton ήταν εντυπωσιακά χαρακτηριστικά. Νευραλγία καύσου που διατρέχει τη μέση και κάτω, μια αίσθηση καψίματος και στα δύο πόδια σαν να «περπατάει σε αναμμένα κάρβουνα» και μη φυσιολογικές δερματικές αισθήσεις που εξαπλώνονται ακόμη και στην πλάτη της. Αυτές οι περιφερικές νευροπάθειες ταίριαζαν με τη «νευροπάθεια κατά την οποία τα νεύρα πεθαίνουν από τις άκρες προς τα μέσα» (μια πάθηση όπου τα νεύρα πεθαίνουν από τις άκρες προς τα μέσα) που παρατηρείται συνήθως σε δηλητηρίαση από το βαρύ μέταλλο θάλλιο.

Το θάλλιο είναι άγευστο και άοσμο και, αν αναμειχθεί σε τρόφιμα ή ποτά, είναι δύσκολο να ανιχνευθεί. Καταστρέφει τα μιτοχόνδρια των κυττάρων, αναστέλλει τον ενεργειακό μεταβολισμό και διαβρώνει αθόρυβα το νευρικό σύστημα, προκαλώντας τελικά έντονο πόνο και τριχόπτωση.

Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία, το θάλλιο είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό δηλητήριο. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι υπηρεσίες πληροφοριών στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ το προτιμούσαν για τη δολοφονία αντιφρονούντων. Η σοβιετική KGB έριχνε άλατα θαλλίου -γνωστά ως «σκόνη του θανάτου»- στις κάλτσες ή τα πιάτα των στόχων, μεταμφιέζοντάς τα σε σκοτεινά νευρολογικά συμπτώματα άγνωστα στη Δύση. Επειδή τα συμπτώματα είναι τόσο διακριτικά, οι γιατροί σπάνια υποψιάζονται πρώτα τη δηλητηρίαση, αφήνοντας τους ασθενείς να εξασθενούν και να πεθαίνουν αδιάγνωστοι. Είναι το τέλειο εργαλείο για «αόρατη δολοφονία».

Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών

Συνέχεια από Τρίτη 19 Μαίου 2026

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Η ψευτο-πανδημία ως εφαρμογή κοινωνικής μηχανικής

Rivarol: Η «υγειονομική κρίση» του 2020-2022 ήταν μια στιγμή καθαρής κοινωνικής μηχανικής. Ποια μαθήματα πήρατε εσείς από αυτό το επεισόδιο;

L. Cerise: Το κύριο συμπέρασμά μου ήταν ότι το αναλυτικό μου πλαίσιο ήταν σωστό και μου επέτρεψε σε γενικές γραμμές να προβλέψω τα κοινωνικά φαινόμενα. Μεταξύ 2020 και 2022, έγινε μια προσπάθεια ενσωμάτωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο σύστημα, χρησιμοποιώντας ένα στρατηγικό σχέδιο: το πρόσχημα μιας ασήμαντης επιδημίας. Έμαθα επίσης ότι πρέπει να παραμένουμε μετριόφρονες και σεμνοί, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιορίσουμε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ενώ άλλοι όχι.

Το πρόβλημα της χρήσης ψηφιακών τεχνολογιών

Rivarol: Οι απόψεις του Klaus Schwab έχουν συζητηθεί ευρέως στις τάξεις των «αντιφρονούντων». Πιστεύετε ότι η ουτοπία της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (Great Reset) εξακολουθεί να επιδιώκεται από τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης;

L. Cerise: Η Μεγάλη Επανεκκίνηση συνεχίζεται επειδή οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης αποτελούν την πλειοψηφία. Δεν είναι απλώς ενεργές μειονότητες, λομπίστες και υπερπλούσιοι ολιγάρχες, αλλά επίσης όλοι οι χρήστες των νέων τεχνολογιών, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται εγώ και εσείς.
Διότι πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε ψηφιακές τεχνολογίες και ως εκ τούτου πολλοί από εμάς συμβάλλουμε στην ύπαρξή τους και τους επιτρέπουμε να επιτύχουν ένα ορισμένο βαθμό επιτυχίας στην καθημερινότητά μας.
Έτσι, είμαστε συνένοχοι με εκείνους που τις σχεδιάζουν και τις εφαρμόζουν, αφού τις χρησιμοποιούμε και εμείς, αντί να τις απορρίπτουμε. Όπως γράφει ο Klaus Schwab στο βιβλίο του για την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση: «κινούμαστε προς μια αυξανόμενη συγχώνευση του βιολογικού και του ψηφιακού». Αυτή η συγχώνευση έχει ήδη ξεκινήσει.
Ποιος μπορεί να ζήσει σήμερα χωρίς υπολογιστή ή έξυπνο κινητό; Οι ίδιοι οι «αντιφρονούντες» είναι τεχνολογικά πολύ καταρτισμένοι και περνούν τον χρόνο τους στο διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων. Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι κάτι το ξεχωριστό, προσβάλλονται και γίνονται επιθετικοί, όταν τους υπενθυμίζεται ότι όλοι συμμετέχουμε στη Μεγάλη Επανεκκίνηση.