Κι απ' τα Ιερά τους Κόκκαλα Πρώτη του Μάη και πάλι...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Από την Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής πέρασαν εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες. Φρουρές, στρατεύματα κατοχής, περαστικοί για τα διάφορα μέτωπα, ασθενείς σε ανάρρωση, πεζικάριοι, Ες-Ες, ναύτες, αεροπόροι. Πολλοί είχαν μαζί τους φωτογραφικές μηχανές και απαθανάτιζαν με συστηματικό τρόπο την καθημερινότητα της θητείας και μαζί τα άγνωστα για αυτούς μέρη και πρόσωπα της κατεχόμενης χώρας, καθώς ο τουρισμός είναι ένα αρχαιότατο ένστικτο στον άνθρωπο. 

Εκατομμύρια φωτογραφίες από τον Πόλεμο βγαίνουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια από σεντούκια και ντουλάπες στη Γερμανία και πωλούνται σε δημοπρασίες ανά τον κόσμο. Σήμερα ένας πωλητής από το Βέλγιο έβαλε για δημοπρασία στο ebay οκτώ μικρές φωτογραφίες-αναμνηστικά ενός Γερμανού στρατιωτικού (δεν γνωρίζουμε ποιου ούτε γιατί τις τράβηξε) και ο συναγερμός στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ έχει δικαίως χτυπήσει. 

Είναι λήψεις από την Πρωτομαγιά του 1944 και την εκτέλεση των 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Τα πρώτα και μοναδικά τεκμήρια για το γεγονός 80 χρόνια μετά, γεμάτα ευκρινείς μικρές λεπτομέρειες. Έξω από την είσοδο του Σκοπευτηρίου, κάτι πεταμένα ρούχα (αυτών που προηγήθηκαν). 

Ελληνοτουρκικά: Σκληρές διαπιστώσεις

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis (L) gestures as he addresses the media during a joint press conference with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) at the Presidential Complex in Ankara, on February 11, 2026. (Photo by Adem ALTAN / AFP)

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Mε αφορμή (και) το πρόσφατο ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού και την συνάντησή του στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο, (παρένθεση: τον Έλληνα πρωθυπουργό υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο τούρκος υπουργός τουρισμού!), επανερχόμαστε: Το θέμα με την ελίτ του ελλαδικού κράτους είναι η Εθελοδουλεία της, η έλλειψη πνευματικού και ηθικού αναστήματος που θα έδινε δυνατότητες να επιλέξει πολιτικές και τακτικές επωφελείς για το Έθνος και την πατρίδα, εάν ήθελε όντως να είναι χρήσιμη.

Απλώς, έχει άλλες προτεραιότητες. Δεν προτίθεται κανείς τους να διακινδυνεύσει για κανένα λόγο, τα κάθε είδους προνόμια και ασυλίες που απολαμβάνουν. Δίνουν την εντύπωση (το διατυπώνω ευγενικά) ότι πλειοδοτούν σε ενδοτισμούς και μειοδοσίες για να παραμένουν αρεστοί στους εντολείς τους. Υποσκάπτουν ύπουλα και εν γνώσει τους, τα τελευταία ερείσματα που νοηματοδοτούν ηθικά, πνευματικά και πολιτικά ό,τι έχει απομείνει.

Η εποχή των Εθνικών ηγετών φαντάζει πλέον μακρινή. Έχει αντικατασταθεί από “ηγέτες” περιορισμένης ευθύνης, με εξαίρεση τον τομέα της ευνοιοκρατίας (ενίοτε, και της οικογενειοκρατίας) που επιδεικνύουν. Μπροστά σε αυτή την εικόνα, όσοι θεωρούν ότι η Πατρίδα μας αξίζει μια καλύτερη μοίρα, μια διαφορετική πορεία, ένα άλλο Όραμα επιβίωσης του Λαού μας, έχουν να παλέψουν με μεγάλες αντιξοότητες.

κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΩΝ ΝΑΖΙ

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ο κ. Μητσοτάκης στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία μίλησε για την «παρακαταθήκη του Ατατούρκ» υιοθετώντας παρόμοιες πρακτικές προηγούμενων πρωθυπουργών ξεπλένοντας τον γενοκτόνο σφαγέα των Μικρασιατών και Ποντίων Ελλήνων.

Έτσι, δυστυχώς προσαρμοστήκαμε, και δεν μας προξενεί εντύπωση η εικόνα να συναγελάζονται στα ελληνοτουρκικά φόρουμ στελέχη του ΥΠΕΞ, πολιτικοί, διανοούμενοι, ιστορικοί, δημοσιογράφοι εδώ και δεκαετίες ακολουθώντας τις υποδείξεις του ΕΛΙΑΜΕΠ, καθώς υιοθετούν την τουρκική προπαγανδιστική ρητορική των απογόνων των νεότουρκων. Αδιαφορούν ή κάνουν πως αγνοούν το ιστορικό μας παρελθόν, το ολοκαύτωμα, τη γενοκτονία των παππούδων μας χαράσσοντας πολιτική συμβιβασμού με την επιθετικότητα των απογόνων του ΚΕΜΑΛ ξεπλένοντας έναν εγκληματία δικτάτορα που διέπραξε γενοκτονία.

Η ιστορική Αλήθεια είναι ότι ο Μουσταφά Κεμάλ όχι μόνο διέπραξε γενοκτονία  σε βάρος των Ελλήνων, αλλά η ανθρωποκτόνα πολιτική του για την εθνοκάθαρση των Χριστιανών της Μ. Ασίας υπήρξε παράδειγμα  για τη δράση των Ναζιστών δύο δεκαετίες αργότερα σε βάρος των Εβραίων.

Παραθέτω μερικές ενδεικτικές εγκωμιαστικές αναφορές των μαθητών του Γερμανών Ναζί προς τον Τούρκο δάσκαλό τους από το εγχειρίδιο του Άγγλου ιστορικού Stefan Ihrig.

ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ, Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ

Η Völkischer Beobachter, η επίσημη ναζιστική εφημερίδα, ήδη από τον Φεβρουάριο του 1921 αποδέχεται την τουρκική πολιτική στο ζήτημα της μεταχείρισης των μειονοτήτων. 

Σε κύριο άρθρο με τίτλο "Τουρκία η πρωτοπόρος - παράδειγμα προς μίμηση" έγραφε με μεγάλο ενθουσιασμό:

 "Σήμερα οι Τούρκοι είναι το πιο νεανικό έθνος. Κάποια μέρα, το γερμανικό έθνος δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να προσφύγει και αυτό στις τουρκικές μεθόδους".

Στην καθεστωτική βιογραφία του Χίτλερ την οποία συνέγραψε ο Λίερς θεωρεί ότι το κεμαλικό κίνημα ηγείται των νέων λαϊκιστικών εθνικιστικών κινημάτων που προβάλλουν. Ξεκινά το κείμενο ως εξής:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΡΧΑΡΙΔΗΣ (ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΪΛΑΛΙ)

Στο αυταρχικό κράτος στο οποίο ζούσες, θα έπρεπε οι πρόγονοί σου για να επιζήσουν να λησμονήσουν την ταυτότητά τους και να γίνουν σαν «αυτούς». Και εσύ να μεγαλώνεις στο ψέμα και τον φανατισμό.

 Να νομίζεις ότι φυσιολογικό είναι να είσαι σαν «αυτούς». Να γίνεις τόσο φανατικός, όσο και οι σφαγείς των προγόνων σου. Και να υπηρετήσεις ένοπλα τον φανατισμό σου και να κάνεις ότι κάνανε «αυτοί» στους προγόνους σου, σε έναν άλλο λαό. 

Κάποια στιγμή αιχμαλωτίστηκες, αλλά ο άλλος λαός δεν σου έκανε ότι θα έκαναν οι σφαγείς των προγόνων σου. Κάποτε κατάλαβες ότι δεν είσαι σαν «αυτούς». Μάλιστα έμαθες ότι είσαι από τους «άλλους», τους ανύπαρκτους. Τότε αποφάσισες να αγωνιστείς υπέρ της Ειρήνης και κατά των εγκληματιών. Και «αυτοί» προσπάθησαν να σε φιμώσουν και σου στέρησαν την όποια προσωπική σου ελευθερία. 

Και όταν το μπόρεσες προσέφυγες στο μέρος που είχε απομείνει στους προγόνους σου. Και πιστοποίησες και επιστημονικά τη σχέση σου. Και επέστρεψες και στη θρησκεία σου. Και προσπάθησες να ξαναζήσεις τη ζωή σου. Ήσυχα. Και όμως κάτι δεν κόλλαγε. Κάποιοι από τους δικούς σου, είχαν μετατραπεί σε ξεδιάντροπα γιουσουφάκια…

Τι συμβολίζει ο μοναχός όταν χτυπά το μοναστηριακό σήμαντρο; - Ποιά η θεολογική σημασία της καμπάνας;

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για να διαβάσετε την ανάρτηση...

Στις 10 Φεβρουαρίου του 1955 στην αίθουσα του εφετείου αυτός που δικάζεται για εσχάτη προδοσία είναι ποιητής.

Ο Τάσος Λειβαδίτης που είναι 33 χρόνων  ... 

Αφορμή  για την λογοτεχνική δίκη στέκεται το ποιητικό Του έργο «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» Το βιβλίο  κυκλοφορεί το 1953, για το οποίο θα συλληφθεί τον Δεκέμβριο του 1954. 

 Θεωρείται ότι με το συγκεκριμένο «ιδεολογικό» και «αντιπολεμικό» ποιητικό έργο του στρέφεται εναντίον του καθεστώτος . Κατηγορείται για εσχάτη προδοσία και βρίσκεται υπόλογος απέναντι στο κράτος με βάση τον αντικομμουνιστικό νόμο 509/1947  «Περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ Κράτους, τοῦ πολιτεύματος, τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος καὶ προστασίας τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν».

Η δίκη του Λειβαδίτη θα συγκινήσει βαθιά. Πολλοί θα σπεύσουν να την παρακολουθήσουν και να προασπιστούν τον ποιητή Τέσσερα μέλη της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, οι Άγις Θέρος (αντιπρόεδρος του Δ.Σ.), Στρατής Δούκας, Λέων Κουκούλας και Χρήστος Λεβάντας (μέλη του Δ.Σ.) θα μιλήσουν από τη θέση του μάρτυρα υπεράσπισης και θα τονίσουν την ανάγκη να αφεθεί ελεύθερη η καλλιτεχνική δημιουργία στον τόπο μας...... 

Η άλλη  θέση  ότι το βιβλίο είχε «ανατρεπτικό περιεχόμενο» και δικαίως κατασχέθηκε  και συνελήφθη ο ποιητής,  υποστήριξαν οι αστυνόμοι  Καραχάλιος και Τζαβέλας, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου  Σακελλαρίου και ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου κ. Ζερβόπουλος. 

Είπε στην απολογία του ο  ποιητής

 «Δεν δικάζομαι για κανένα συγκεκριμένο αδίκημα, αλλά για την ίδια την ποιητική μου ιδιότητα. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο θεωρώ ότι σαν ουσία της υποθέσεως πρέπει ν’ αναφερθώ στο θέμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας. 

Ἡ ἱστορία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος μια αποκάλυψη.

Εἴπαμε ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ εἶναι μία ἐλευθερία

…………………  Εἴπαμε, ἐπιπλέον, ὅτι τὸ θέλημα δὲν καταργεῖται, ἀλλὰ ἔχει ἁπλῶς νὰ διαλέξει ἂν θὰ γίνει θέλημα —ἐξουσία, κλείσιμο ἑπομένως στὸν ἑαυτό–, ἢ θὰ γίνει ἐλευθερία ὅπως κάνει ὁ Θεός, ἀναλογικὴ δηλαδὴ σχέση.

Εἴπαμε ὅτι μέσα στὴν ἐλευθερία αὐτὴ ὡς κοινωνία ὁ ἄνθρωπος βρίσκει ἀκριβῶς τὸν ἑαυτό του , καὶ βρίσκει πραγματικὰ τὰ μέγιστα ἀγαθά , ἀκόμα καὶ θεοπτία. Τί εἶναι ὅμως ἡ θεοπτία ; Λέμε μερικὲς φορὲς «θεόπτης!», λέμε «εἶδε τὸ ἄκτιστο φῶς» !

Κάποτε μοῦ συνέβη ἕνα γεγονὸς μὲ τὸ ὁποῖο θὰ κλείσω. Ημουν νεαρὸς πρεσβύτερος καὶ διακονοῦσα σὲ κάποια χωριὰ ἔξω ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη καὶ ταυτόχρονα ἤμουν βοηθὸς ἑνὸς πολὺ μεγάλου θεολόγου στὴν Θεολογικὴ Σχολή.

Ζοῦσα τότε μία φοβερὴ ἀντίθεση. Ἀπὸ τὴ μία στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ εἶχα ἐπαφὴ μὲ τὰ μεγάλα τῆς θεολογίας καὶ παράδοξα καὶ τὰ δυσνόητα καὶ τὰ βαθυνόητα καὶ ἀπὸτὴν ἄλλη πήγαινα σὲ δέκα χωριά, ποὺ μοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ τότε ἐπίσκοπός μου, ὡς ἱεροκήρυκας. Ενιωθα φοβερὴ μοναξιά, διότι δὲν μὲ καταλαβαίνανε, ἢ μᾶλλον ἐγὼ εὐθυνόμουνα ποὺ δὲν μὲ καταλαβαίνανε.

Ἔλεγα λοιπὸν πέντε πράγματα, ἔβλεπα ὅτι ὁ κόσμος ἄκουγε ὅ,τι ἄκουγε , γύρναγε , ἔσκυβε τὸ κεφάλι καὶ συνέχιζε κανονικὰ τὴν ζωή του , σὰν νὰ μὴ συνέβαινε τίποτα. Ἡ μοναξιά αὐτὴ ἤτανε βαρὺ αἴσθημα.

Ελεγα «μὰ τί κάνω ἐγὼ σὰν παπὰς αὐτὴ τὴν στιγμή, τί νόημα ἔχει νὰ ξαναπάω τὴν Κυριακή καὶ νὰ ξαναμιλήσω στὸ τάδε χωριὸ καὶ πάλι» ; Λοιπόν, κάποια στιγμὴ μοῦ συνέβη τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς μοῦ ἔμαθε μερικὰ πράγματα.

Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς Κυριακές, τελείωσε ἡ θεία Λειτουργία καὶ μοῦ λέει ὁ παπάς, ἕνας ἁπλὸς παπὰς καὶ δύο ἁπλοί , ἁπλούστατοι ἐπίτροποι , ἀγράμματοι ἄνθρωποι : « Πᾶμε νὰπιοῦμε, πάτερ, ἕναν καφέ, προτοῦ φύγεις». Τελειώνει ἡ Λειτουργία , ἐγὼ πάντα μέσα στὴν μοναξιὰ κ.λπ.

Καὶ πᾶμε νὰπιοῦμε τὸν  καφὲ στὴν πλατεία τοῦ χωριοῦ . Ἐκεῖ λοιπὸν ποὺπίναμε τὸν καφέ, ξαφνικὰ γυρίζει ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐπιτρόπους, μὲ κοιτάζει καὶ μοῦ λέει :

Σκάνδαλο «Παναγόπουλου»....

Από Άγγελος Τσέκερης 

🍷 Λοιπόν: σκάνδαλο «Παναγόπουλου». Πάμε λίγο να δούμε τι υπάρχει μέχρι τώρα στο τραπέζι.

🍷 Πρώτον Στις 5 Φεβρουαρίου 2026 μάθαμε ότι ένα πόρισμα της Αρχής Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες (για τους φίλους, «Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος») δεσμεύει τα περιουσιακά στοιχεία του Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ.

🍷 Και τον στέλνει στον εισαγγελέα με δύο κακουργήματα: Υπεξαίρεση και ξέπλυμα.

🍷 Δεύτερον: Η υπεξαίρεση αφορά κονδύλια για κατάρτιση ανέργων και δια βίου μάθηση, από ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους. Κρατήστε το αυτό.

🍷 Τρίτον: Για να μην τα πολυλογούμε, πρόκειται για μια ιστορία με απευθείας αναθέσεις, ή στημένους διαγωνισμούς από τις οποίες μόνιμα ωφελημένες ήταν 6 εταιρείες «ειδικευμένες στο αντικείμενο». Και όνο όνο ίτο.  

Θυμάστε τα «Σκόιλ Ελικικού»; Αυτό περίπου.

🍷 Τέταρτον: Μαζί με τον Παναγόπουλο πάνε στον εισαγγελέα άλλα 6 άτομα, που φέρονται να σχετίζονται με τις εταιρείες αυτές και με την υπεξαίρεση κονδυλίων κατάρτισης.  

🍷 Και πέμπτον: το υπεξαιρεθέν ποσόν ανέρχεται σε 2,1 εκ ευρώ.

Τι έγινε μετά.

🍷 Ένα από τα άτομα αυτά είναι σύζυγος της Αννας Στρατινάκη, η οποία διετέλεσε γραμματέας του υπουργείου Εργασίας από το 2011 ως τις αρχές του 2015 και από το 2019 έως το 2024.

Μια χώρα σε παρακμή

Του Δημήτρη Αναστασίου 

1. Αγωνία για το Τέλος του Μήνα 

Τα ευρήματα της Ετήσιας Έρευνας ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ 2025 για τα εισοδήματα και τις δαπάνες των νοικοκυριών αποτυπώνουν μια συνθήκη γενικευμένης οικονομικής επισφάλειας που εκφράζεται στο ότι δεν "βγαίνει ο μήνας". 

Έξι στα δέκα νοικοκυριά δηλώνουν ότι το μηνιαίο τους εισόδημα δεν επαρκεί για ολόκληρο τον μήνα, ενώ κατά μέσο όρο καλύπτει μόλις τις πρώτες 18 ημέρες. Μόνο ένα εξαιρετικά μικρό ποσοστό, της τάξης του 5,9%, δηλώνει ότι «ζει άνετα» — στοιχείο που αποδομεί τη ρητορική περί ύπαρξης μιας ευρείας, σταθερής και ανθεκτικής μεσαίας τάξης απέναντι στην ακρίβεια. Αντίθετα, το 54% των νοικοκυριών αναγκάζεται να προχωρεί συστηματικά σε περικοπές προκειμένου να καλύψει τις απολύτως αναγκαίες δαπάνες, ενώ το 12,1% δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν ούτε για την κάλυψη βασικών αναγκών. 

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το εύρημα ότι το 55,7% αδυνατεί να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο αλλά αναγκαίο έξοδο ύψους 500 ευρώ (π.χ. ένα πρόστιμο τροχαίας). Το στοιχείο αυτό λειτουργεί ως σαφής δείκτης πραγματικής φτώχειας. Συνολικά, τα δεδομένα συγκλίνουν ότι υπάρχει μια βαθιά και διαρκή αναντιστοιχία μεταξύ μισθών, τιμών και βασικών αναγκών, με μεγάλη αγωνία για να βγει ο μήνας.

2. Από την Κατανάλωση στην Επιβίωση

Τα πρότυπα "κατανάλωσης" δείχνουν ότι τα 2/3 των νοικοκυριών δηλώνουν αυξημένες δαπάνες τόσο για τα είδη διατροφής (65,5%) όσο και για τους λογαριασμούς κατοικίας (65,2%), γεγονός που καταδεικνύει ότι οι αυξήσεις τιμών πλήττουν πρωτίστως ανελαστικές, απολύτως αναγκαίες δαπάνες.

Η Καρυστιανού και οι «παράνομες εισβολές» στα σύνορα της πολιτικής ορθότητας

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία, βυζαντινή - παραδοσιακή μουσική, ειδική αγωγή και τώρα κάνει κινηματογραφικές σπουδές αφού θα «γηράσκει αεί διδασκόμενος». Έχει εργαστεί σε ξένα Μέσα Ενημέρωσης, σε ελληνικούς ειδησεογραφικούς ιστοτόπους και στο ραδιόφωνο. Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του στο gpanagiotakopoulos@newsbreak.gr.


Έμπλεξε η Μαρία Καρυστιανού… Θέλησε να ασχοληθεί με την πολιτική για να μιλήσει για ανάγκες, όμως ο ελλαδικός πολιτικός χώρος έχει μάθει να μιλάει για σύμβολα και συνθήματα. Η γλώσσα που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε “πολιτική”, δεν είναι η κοινή γλώσσα των ανθρώπων. Πρέπει να περιστρέφεται γύρω από ιδεολογικά πλαίσια, ιερούς συμβολισμούς, εμβληματικά συνθήματα και απαράβατους κανόνες. Αυτά που οι πολίτες συζητάμε μεταξύ μας, οι ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, οι προβληματισμοί μας για το μέλλον, οι ηθικοί μας διχασμοί, δεν είναι “πολιτική”. Θα πρέπει να λάβουν κάποια ιδεολογική ταμπέλα, να τοποθετηθούν δεξιά ή αριστερά στον πολιτικό χάρτη, και, κυρίως, να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων «πολιτικής ορθότητας», για να μπορούν να χαρακτηριστούν “πολιτικά”.

Έτσι, αφού αυτή δεν το καταλαβαίνει και συνεχίζει να κάνει πολιτικές παρεμβάσεις, μιλώντας σαν κανονικός άνθρωπος, χωρίς επικοινωνιολόγους, πολιτικούς συμβούλους και… από το ιατρείο της όπου εργάζεται καθημερινά (tre banal!), θα φροντίσουμε εμείς να της βάλουμε ταμπέλα, τοποθέτηση και σφραγίδα στο πιστοποιητικό: “επικίνδυνη”. Θέλει δεν θέλει…
Η ανάγκη περιχαράκωσης των κομμάτων

Η αλήθεια είναι πως πράγματι είναι επικίνδυνη για το πολιτικό σύστημα. Οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν μια φιλτραρισμένη ένδειξη. Η μητέρα της Μάρθης, που υπήρξε η ψυχή των μαζικότερων κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης, χτυπάει εδώ και τρία σχεδόν χρόνια την κυβερνώσα δεξιά παράταξη, όσο κανείς άλλος. Και πλέον φαίνεται να είναι το μοναδικό, εν δυνάμει, αντίπαλο δέος που μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη.

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι φαίνεται να κινητοποιεί μάζες που βρίσκονται στον χώρο του μεγαλύτερου σε ποσοστά “κόμματος”των τελευταίων 15 ετών: Της αποχής. Ανθρώπους που έχουν σιχαθεί την κομματοκρατία, έχουν προδοθεί στις προσδοκίες τους, έχουν σιχαθεί το στημένο παιχνίδι της ολιγαρχίας.

Το κόλπο των «πολυγωνικών» συναλλαγών, με «τζόκερ» τις τράπεζες!

Του Βασίλη Βιλιάρδου 

Υποθετικά κάποιος έχει ένα δάνειο ύψους 150.000 € με υποθήκη το σπίτι του, αξίας 200.000 € - ενώ έχει πληρώσει δόσεις 50.000 €, οπότε το υπόλοιπο του δανείου του είναι 100.000 €. Χρεοκοπεί τώρα το κράτος και μένει άνεργος χωρίς δική του ευθύνη ή μειώνονται τα εισοδήματα του στο μισό – οπότε δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με τις δόσεις.

Στη συνέχεια, η τράπεζα που επίσης δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της λόγω της κρατικής χρεοκοπίας, αλλά διασώθηκε από τους φορολογουμένους, πουλάει το δάνειο έναντι 20.000 € σε ένα Fund (ενδεχομένως με την εγγύηση του δημοσίου των 23 δις € των Ηρακλής), στο οποίο μάλλον συμμετέχει αλλά κανένας δεν γνωρίζει τους μετόχους του – ενώ δεν είναι παραδόξως υποχρεωμένο να έχει ΑΦΜ και έχει έδρα φορολογικό παράδεισο.

Το Fund αναθέτει την είσπραξη/διακανονισμό του δανείου των 100.000 € σε μία εισπρακτική εταιρία (servicer) που επίσης συμμετέχει η τράπεζα με 20% επίσημα – ενώ ο δανειολήπτης δεν ξέρει πού να απευθυνθεί και εάν ή όταν το βρει, δεν του δίνουν καμία σημασία, αφού αυτό που ενδιαφέρει είναι η «ληστεία» του σπιτιού του.

Η εισπρακτική εταιρία πλειστηριάζει το σπίτι για 40.000 € - ενώ το αγοράζει μία εταιρία Real Estate που συχνά ανήκει στην τράπεζα. Σε τελική ανάλυση λοιπόν έχουμε τα εξής:

Ποια συνταγματική αναθεώρηση οδηγεί σε μία νέα Ελλάδα

11/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΚΟΣ

Είναι παράδοξο αλλά όποιος προσφεύγει σε παλαιά αρχεία, συγγράμματα, πονήματα, άρθρα, μονογραφίες ή σε πολιτικές ρητορείες κλπ. για τη διαχρονική εξέλιξη των λειτουργιών του κράτους μας, από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, θα εκπλαγεί με τις ολόιδιες κριτικές, τότε και σήμερα, με τα ίδια φιλιππικά κατηγορητήρια, με τις ίδιες ορολογίες, και με τις ίδιες διαπρύσιες “αγωνίες”.

Η νοοτροπία, η ποιότητα, οι πρακτικές, οι συμπεριφορές και οι εξαρτήσεις στο χώρο των κρατικών λειτουργιών παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτες, αμετακίνητες και αμετάθετες μέσα στο ασάλευτο χρόνο της ελληνικής Διοίκησης. Μια πρώτη ερμηνεία ίσως να ήταν το δύσκαμπτο πνεύμα που κυριάρχησε και καθοδήγησε και καθοδηγεί το ελληνικό κράτος από γεννησιμιού του. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.

Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου μου εμπιστεύτηκε το Υπουργείο Οικονομικών, πριν 32 χρόνια, κατέληξα ότι οποιαδήποτε βελτίωση των δημοσιονομικών δεν μπορεί να προκύψει μέσα από σύνθετους συλλογισμούς ή ως απόσταγμα χρήσιμων εμπειριών. Διέγνωσα ότι το ελληνικό κράτος λειτουργούσε με λάθος “εργοστασιακές ρυθμίσεις”, ότι το πρόβλημα ήταν καθ’ εξοχήν πολιτικής φύσεως. Το δημοσιονομικό πρόβλημα που είχαμε κληθεί ως κυβέρνηση να αντιμετωπίσουμε δεν ήταν ούτε το έλλειμμα ούτε το χρέος. Αυτά ήταν απόρροια της λειτουργίας ενός πολιτικού συστήματος καταδικασμένου να παράγει τέτοιου είδους προβλήματα. Ήταν, ας μου επιτρέψετε να το χαρακτηρίσω έτσι, μια φοβερή αποκάλυψη.

Το δημοσιονομικό πρόβλημα είναι το πολιτικό σύστημα! 

Αυτό το σύστημα που καλλιεργεί τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Αυτό το σύστημα είναι που παράγει διαρκώς δαπάνες χωρίς συγκεκριμένη στόχευση, απλά και μόνο για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του. Αυτό το σύστημα είναι που σε κάθε του βήμα ασχολείται μόνο με το περιβόητο πολιτικό κόστος και τις δημοσκοπήσεις, που είναι έργο του λαϊκισμού και του κυνηγητού των εντυπώσεων, που όχι μόνο δημιουργεί τα ελλείμματα και το χρέος, αλλά θεωρεί την αντιμετώπισή τους ως απειλή της ύπαρξής του.

Αυτή η πατερναλιστική αντίληψη του πολιτικού συστήματος είναι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Αλλά, εν συνεχεία, ως Υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης ασχολήθηκα με τη λειτουργία του κράτους και προσπάθησα να αντιληφθώ την παθογένεια της Κρατικής Διοίκησης, της Αυτοδιοίκησης και των Δημοσίων Οργανισμών. Και εδώ προσπάθησα να αντιμετωπίσω το πρόβλημα με εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις, όπως έπραξαν και άλλοι Υπουργοί πριν και μετά από μένα. Στην πορεία του χρόνου τις περισσότερες αφυδάτωνε η πολιτική ιδιοτέλεια, η αδράνεια, η ασυνέχεια και η αδιαφορία. Τα ίδια ακριβώς και στο Υπουργείο Υγείας.

ΛΕΥΤΕΡΙΆ ΣΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τσόμσκι και Εξουσία: Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Μερικές σκέψεις

1. Αμηχανία.

 Οι αποκαλύψεις για τη σχέση του Νοάμ Τσόμσκι με τον Έπστιν προκάλεσαν αμηχανία ή και καταγγελία όχι επειδή ο Έπστιν ήταν ένας υπερπλούσιος, ισχυρός, διαδικτυωμένος και εγκληματίας αλλά επειδή ο Τσόμσκι δεν είναι ένας οποιοσδήποτε διανοούμενος. Είναι ο κατεξοχήν ανατόμος της εξουσίας, της αμερικανικής αυτοκρατορίας και των ελίτ. Όταν λοιπόν ο ίδιος εμφανίζεται να διατηρεί κανονικοποιημένες, επαναλαμβανόμενες επαφές με ένα κομβικό πρόσωπο ισχύος και εγκληματικότητας, το πρόβλημα δεν είναι απλώς ένα «ηθικό σκάνδαλο» στις αριστερές και προοδευτικές συνειδήσεις· αφήνει πίσω του ένα θεωρητικό και πολιτικό κενό.

2. Απορίες. 

Ανεξάρτητα από το τι ακριβώς γνώριζε στις πρώτες επαφές, είναι δύσκολο να δεχτεί κανείς ότι μετά το Νοέμβριο του 2018, όταν η υπόθεση Έπστιν επανήλθε στο φως με εκτενή και τεκμηριωμένο τρόπο, δεν άκουσε, δεν διάβασε ή δεν πληροφορήθηκε τίποτα ουσιαστικό. Και αν άκουσε κάτι, γιατί δεν το έψαξε, ιδίως όταν είχε ήδη έρθει σε σχετικά μακροπρόθεσμη επαφή με τον Έπστιν; Γιατί δεν αποστασιοποιήθηκε αλλά έδωσε και συμβουλή κάπου τον Φλεβάρη του 2019; Σε αυτά τα ερωτήματα η δημόσια δήλωση της συζύγου του δεν δίνει πειστικές απαντήσεις. Μιλά για κακή κρίση, υπερβολική εμπιστοσύνη, αμέλεια έρευνας. Όμως αυτά δεν εξηγούν γιατί η ήδη διαθέσιμη γνώση δεν οδήγησε σε ρήξη.

3. Δομική σιωπή. 

Ημερίδα για τη συμφωνία ΕΕ-MERCOSUR

Ημερίδα για τη συμφωνία ΕΕ-MERCOSUR

 Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

Η ημερίδα έγινε την 📅Κυριακή 1 Φεβρουαρίου, στο αμφιθέατρο Νιαβή, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ιερά Οδός 75) 

❓Γιατί οι αγρότες διαδηλώνουν σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο; 

❓Ποιές οι επιπτώσεις της συμφωνίας στην παραγωγή και την τροφή; 

❓Μετά την παραπομπή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τι; 

Η ημερίδα διοργανώνεται από την Πανελλαδική Δικτύωση για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας.

 Συζητάμε για τις συνέπειες της εμπορικής συμφωνίας Ε.Ε. με τις χώρες της Mercosur (Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη, Βολιβία). 

👉Γιατί μας αφορά, ότι επηρεάζει την παραγωγική δυνατότητα της χώρας. 

👉Γιατί μας ενδιαφέρει ότι σχετίζεται με την ποιότητα των τροφίμων που θα καταναλώνουμε.

 👉Γιατί όλα οδηγούν στη παραγωγική απαξίωση, στην ερήμωση και στην κατανάλωση χαμηλής ποιότητας τροφίμων. 

Στις 28 Φεβρουαρίου να πάμε όλοι μαζί

Μπροστά στην τρίτη επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών

📢Στις 28 Φεβρουαρίου να πάμε όλοι μαζί

Επείγουσα έκκληση για να μη χαθεί η δυνατότητα για ένα μεγάλο “Εμείς, ο Λαός”

👉Βλέπουμε με αγωνία, την υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών, από σημείο πλατιάς ενότητας της κοινωνίας, κόντρα στο πολιτικό σύστημα, την ατιμωρησία των κρατούντων, τη σκανδαλώδη αποσύνθεση των θεσμών, να κινδυνεύει να γίνει η αφορμή αντιπαραθέσεων και διχόνοιας.

Χωρίς να είμαστε σε θέση - ούτε και είναι στους σκοπούς αυτού του κειμένου -  να αποδώσουμε ευθύνες, σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση βρεθήκαμε γιατί:

◾Η στρεβλή λειτουργία των θεσμικών οργάνων του κράτους, παράγει συνεχώς αδιέξοδα. Όσες στρατηγικές και τακτικές κινήσεις και αν έχουν γίνει βρίσκουν μπροστά τους αυτό το τείχος.

◾Τα κόμματα από την πρώτη στιγμή έσπευσαν να χειριστούν την υπόθεση κατά τα συστημικά συνήθη, σε τελική ανάλυση, για ίδιον όφελος, μη δίνοντας πολιτικές διεξόδους.

◾Η απουσία διαδικασιών συμμετοχής της κοινωνίας και συγκρότησης του πολύμορφου κινήματος των Τεμπών (και η υποτίμηση αυτής της ανάγκης), μεγέθυνε διαφορετικές εκτιμήσεις, αντιλήψεις, στόχους, παράγοντας σημαντικά ρήγματα ακόμη και μεταξύ των συγγενών των θυμάτων.

◾Το σύστημα έχει τους τρόπους να χειραγωγεί, να μεγεθύνει αντιφάσεις και λάθη, να στοχοποιεί πρόσωπα με τελικό σκοπό, να αποσυγκροτήσει και να σπάσει την ενότητα και το ηθικό της ίδιας της κοινωνίας.

Σήμερα τρία χρόνια μετά το έγκλημα και λίγες μόνο εβδομάδες πριν την έναρξη της βασικής δίκης, ό,τι μας έβγαλε στους δρόμους ένα χρόνο πριν, στα πάνδημα συλλαλητήρια για τα Τέμπη, είναι εδώ. Η απαξίωση των υποδομών, της δικαιοσύνης, της ζωής. Τα ακαταδίωκτα των εκλεκτών του συστήματος. Η αλαζονεία της κυβέρνησης. Το γενικό αίσθημα ανασφάλειας, αλλά και η ανάγκη της κοινωνίας για οξυγόνο, πραγματική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Πέρσι φάνηκε μια δυνατότητα. Μέσα από το τραύμα, μέσα από τον αγώνα για δικαίωση, να φτιαχτεί και πάλι ένα μεγάλο "Εμείς, ο Λαός". Το αισθανθήκαμε στις 26/1/25 και στις 28/2/25, σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη, στην Ελλάδα αλλά και όπου υπάρχουν Έλληνες στον κόσμο. Αυτή η δυνατότητα τρόμαξε τόσο τους κρατούντες (αλλά και όσους βολεύονται στο κυρίαρχο πολιτικό παιχνίδι) που κάνουν ό,τι μπορούν για να τη θάψουν, να την κοντύνουν, να τη χωρέσουν στους κανόνες τους.

Όταν η γνώση της καταστροφής γίνεται παιχνίδι quiz για ελίτ: Τα μυστικά αρχεία του 2011 για την ελληνική κρίση μέσα από τα έγγραφα Epstein. (Μέρος Β΄)

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Μέρος 4ο: Η Ελλάδα ως εικόνα – Όταν η καταστροφή γίνεται παράδειγμα (2015)

Ιούλιος 2015. Πέντε χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο. Τέσσερα χρόνια μετά το quiz της J.P. Morgan.

Η Αθήνα δεν καίγεται πια. Έχει σβήσει.

Τα νούμερα είναι απλά στατιστική – μέχρι που τα βάζεις δίπλα στην ανθρώπινη πραγματικότητα:

ΑΕΠ: -25% (Η μεγαλύτερη ειρηνική κατάρρευση ανεπτυγμένης οικονομίας από το 1929)

Ανεργία: 27% (Νεανική ανεργία: 50%+)

Μισθοί: -40% (για όσους έχουν ακόμα δουλειά)

Συντάξεις: -45% (ηλικιωμένοι που ψάχνουν στα σκουπίδια)

Αυτοκτονίες: +35% (από 2009-2012)

Χρέος/ΑΕΠ: 180% (από 130% το 2009 – παρά τις "διασώσεις")

Αλλά αυτά τα νούμερα δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι ο σκοπός της.

Η Ελλάδα ως "Moral Hazard Display"

Και τότε, τον Ιούλιο του 2015 – ενώ η Ελλάδα οργανώνει δημοψήφισμα για το αν θα αποδεχτεί νέα μέτρα λιτότητας – οι ίδιοι οικονομολόγοι που το σύστημα αγνοούσε το 2010 αρχίζουν να μιλούν δημόσια.

Joseph Stiglitz (Νομπελίστας Οικονομικών):

"I can think of no depression, ever, that has been so deliberate and had such catastrophic consequences."

«Δεν μπορώ να σκεφτώ καμία ύφεση, ποτέ, που να ήταν τόσο συνειδητή και να είχε τόσο καταστροφικές συνέπειες.»

Αυτό δεν είναι πια ανάλυση. Είναι κατηγορία.

Το Huffington Post γράφει το 2015 αυτό που ο Cembalest έγραφε το 2010: Η καταστροφή ήταν συνειδητή επιλογή.

Και προσθέτει ο Stiglitz:

Η συγκλονιστική ιστορία του Τούρκου εθνικιστή που ανακάλυψε ότι είναι Έλληνας (video)

(Πρώτη δημοσίευση 16.12.2021)

Ο Ιμπραήμ Γιαϊλάλι ήταν τούρκος ριζοσπαστικός εθνικιστής, περήφανος για την εχθρότητά του προς τους Κούρδους και τους άλλους αυτόχθονες λαούς της Μικράς Ασίας.

Μετά τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, ορισμένοι έλληνες του Πόντου έγιναν μουσουλμάνοι και αναγκάστηκαν να δεχτούν τουρκικά ονόματα. Συνεχίζοντας έτσι την πολυετή διαδικασία τουρκοποίησης. Ωστόσο, αυτό αρχίζει να αλλάζει…

Μια περίπτωση κατά την οποία τούρκος πολίτης διαπίστωσε ότι ήταν Ελληνας, είναι ο Γιάννης – Βασίλης Γιαϊλάλι.

Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή του Π. Σαββίδη, με καλεσμένο τον ίδιο και τον Σάββα Καλεντερίδη, όπου παρουσιάζεται η ιστορία του:

Ἰωάννης Α. Καποδίστριας

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Πετρούπολη, Αὔγουστος τοῦ 1811.

                                                                                                           Ὁ Kόμης Καποδίστριας ἦρθε στὸ σπίτι μας ἐκεῖνο τὸ Σάββατο.

 Ἦταν περισσότερο σοβαρὸς ἀπ' ὃ,τι συνήθως καὶ πολὺ λυπημένος.

Τὰ μάτια του, ὅταν μὲ κοίταζε -Θεὲ μου-, ἦταν τόσο θλιμμένα! 

Ὅταν τελείωσε τὸ δεῖπνο μου ζήτησε νὰ πᾶμε στὸ δωμάτιο μουσικῆς, ὅπου καὶ τόσες ἄλλες φορὲς μοῦ ζητοῦσε νὰ παίξω στὸ πιάνο τὰ ἀγαπημένα του κομμάτια, κι ἐκεῖνος, βυθισμένος στὴν πολυθρόνα, ἄκουγε σὰν σὲ ἔκσταση. 

Κάθισε πρῶτος ἐκεῖνος στὸ πιάνο καὶ ἄρχισε νὰ παίζει ἁπαλὰ ἕνα πολὺ μελαγχολικὸ κομμάτι, ποὺ μοῦ ἦταν ἐντελῶς ἄγνωστο. Τὸν ἄκουγα ἀπορημένη.

 Ἡ ψυχὴ μου εἶχε πλημμυρίσει ἀπὸ ἕνα θλιβερὸ προαίσθημα.

 Ἤξερα ὅτι οἱ μουσικὲς συνθέσεις ποὺ ἀγαποῦσε δὲν ἦταν χαρούμενες, δὲν εἶχαν στιγμὲς allegro καὶ vivace. 

Οὔτε κἂν allegretto. 

Ἐκεῖνο ὅμως τὸ Σάββατο ἦταν κάτι τὸ ξεχωριστό. 

Σὰν νὰ ἔπαιζε μία ἐντελῶς δικὴ του σύνθεση. Ἕναν μουσικὸ αὐτοσχεδιασμό, ποὺ σκορποῦσε ἐπάνω στὰ πλῆκτρα τὴν μελαγχολία καὶ τὴν θλίψη τῆς δικῆς του  καρδιᾶς. 

Η συστημική-ολιστική σκέψη του Σολωμού

από Άρδην - Ρήξη 14 Μαΐου 2017

Για την «Έξοδο» από την πολιορκία …του δυτικού φαντασιακού!

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 30

Αντί επετείου για την Έξοδο του Μεσολογγίου, που ύμνησε το ελεύθερο διαχρονικό πνεύμα των λαών, το παρακάτω κείμενο συνδέει την ποίηση του Διονυσίου Σολωμού με τη «συστημική σκέψη», πολύ πριν εισαχθεί εκ νέου στη θεραπευτική «επιστήμη» του τόπου μας, ντυμένη με δυτικά κοστουμάκια! Το κείμενο δεν λοιδορεί τις ανακαλύψεις μιας παγκόσμιας επιστημολογίας, αλλά καυτηριάζει τη φτήνια της αποικιοποίησης της σκέψης μας, απότοκο ενός αρχοντοχωριάτικου νεοραγιαδισμού πνευματικής υποτέλειας.

Από το τοπικό στο παγκόσμιο, από το προσωπικό στο συλλογικό, από την επιβίωση στις μεγάλες αξίες.

«Κάμε ώστε ο μικρός Κύκλος, μέσα εις τον οποίον κινιέται η πολιορκημένη πόλη, να ξεσκεπάζει εις την ατμόσφαιρά του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας, για την υλική θέση, οπού αξίζει τόσο για εκείνους οπού θέλουν να τη βαστάξουν, όσο για εκείνους οπού θέλουν να την αρπάξουν – και για την ηθική θέση, τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ανθρωπότητας. Τοιουτοτρόπως η υπόθεση δένεται με το παγκόσμιο σύστημα. – Ιδές τον Προμηθέα και εν γένει τα συγγράμματα του Αισχύλου. – Ας φανεί καθαρά η μικρότης του τόπου και ο σιδερένιος και ασύντριφτος κύκλος οπού την έχει κλεισμένη. Τοιουτοτρόπως από τη μικρότητα του τόπου, ο οποίος παλεύει με μεγάλες ενάντιες δύναμες, θέλει έβγουν οι Μεγάλες Ουσίες»( «Eλεύθεροι Πολιορκημένοι» – Διονύσιος Σολωμός (Στοχασμοί του ποιητή)

Είναι αυτή η μικρή «πόλη», ο «μικρός Κύκλος», μέσα στο οποίο κινείται ο εαυτός μας, αλλά και το κοινωνικό μας περιβάλλον – η Ελλάδα, εμείς, η οικογένεια, οι σχέσεις, οι γύρω μας. Από την «κατάσταση πολιορκίας», που ζούμε στην εποχή της μετανεωτερικότητας, ξεκινά η προσπάθεια για ελευθερία και απελευθέρωση από την προσωπική ή συλλογική μας δυσκολία.

"Πάρε», μοῦ ‘χε πεῖ ὁ πά­πα-Θε­ό­φι­λος, «καὶ τὸ ρα­δι­ο­φω­νά­κι μα­ζί σου» – τί νὰ τὸ κά­νω, σκέ­φτη­κα, τὸ τραν­ζί­στορ μὲς στὴ βάρ­κα;

Γι­ῶρ­γος Σκαμ­πα­δώ­νης

 Ἔ­χου­με βγεῖ οἱ δυ­ό μας νὰ μα­ζέ­ψου­με ἕ­να μι­κρὸ πα­ρα­γα­δά­κι ποὺ ‘χε ρί­ξει τὴν προ­η­γου­μέ­νη λί­γο πιὸ ἔ­ξω ἀ­π’ τὴν Οὐ­ρα­νού­πο­λη, ὅ­που αὐ­τὸς λει­τουρ­γεῖ σὲ μιὰ ἐκ­κλη­σιὰ κι ἐ­γὼ κά­νω θε­ρι­νὲς δι­α­κο­πές. Ἦ­ταν συμ­φοι­τη­τής μου στὴν Ἀρ­χι­τε­κτο­νι­κή, ποὺ με­τὰ πῆ­γε στὴ Θε­ο­λο­γι­κὴ καὶ κα­τέ­λη­ξε στὸ ἱ­ε­ρα­τι­κὸ σχῆ­μα.

 Ὁ και­ρὸς εἶ­ναι κα­λός, λαμ­πρός.

 Ἀρ­χὲς Αὐ­γού­στου.

Εἴ­μα­στε κι οἱ δυὸ στὴ βάρ­κα μὲ τὰ μα­γιό.

 Ἔ­χει νη­νε­μί­α κι ὁ Ἄ­θω­νας, δί­πλα μας, ὀρ­θώ­νε­ται καμ­που­ρια­στός, γα­λα­ζω­πὸς δει­νό­σαυ­ρος.

Ἀ­νε­βά­ζον­τας τὸ μι­κρὸ πα­ρα­γά­δι (οὔ­τε τριά­ντα ἀγ­κί­στρια), εἴ­πα­με νὰ τὸ ξε­ψα­ρί­σου­με σι­γὰ σι­γὰ μὲς στὸ σκά­φος. Βλέ­που­με νὰ ἔ­χου­νε πια­στεῖ κά­τι μι­κρὰ ψά­ρια καὶ ἕ­να μουγ­γρί, ποὺ τὸ ἔ­χει κου­κου­λώ­σει ἕ­να χτα­πό­δι καὶ τὸ ρου­φά­ει, τὸ ἀ­πο­μυζά­ει ὁ­λό­κλη­ρο.

 Ἔ­χει, ἀ­φή­σει, μό­νο ἕ­να κομ­μά­τι – τὸ ὑ­πό­λοι­πο ἀ­πό­μει­νε σκε­λε­τός, γυ­μνὴ ἡ ρα­χο­κο­κα­λιὰ καὶ τ’ ἀγ­κά­θια.

Τὸ ξαγ­κι­στρώ­νω καὶ τὸ ἀ­φή­νω στὴν κου­πα­στή.

        

«Προ­χτές», μοῦ λέ­ει ὁ πα­πάς, «ψά­ρευ­α ἀ­πέ­ξω, ἀ­π’ τὰ βρά­χια. 

Καὶ τσιμ­πά­ει ἕ­να με­γά­λο χτα­πό­δι – δὲν μπο­ροῦ­σα νὰ τὸ βγά­λω. 

Λα­στι­χά­ρι­ζα τὴν πετο­νιὰ καὶ δὲν τρα­βι­ό­τα­νε. 

Βου­τά­ω κρα­τών­τας ἕ­να μυ­τε­ρὸ ξύ­λο ἀ­π’ τὶς ντο­μα­τι­ές.

Εἶ­χε βρα­χώ­σει, εἶ­χε βεν­του­ζά­ρει στὴν πέ­τρα τὸ χτα­πό­δι καὶ δὲν ἔ­βγαι­νε μὲ τί­πο­τα.

Τὸ λυ­πή­θη­κα τε­λι­κὰ – ἔ­κο­ψα τὴν πετο­νιὰ καὶ τ’ ἄ­φη­σα.

Τέ­τοι­ο πά­θος γιὰ ζω­ή…»

Επιστολή του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη στον Θάνο Πλεύρη για την υπόθεση Γιαϊλαλί!

Επιστολή στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη απέστειλε ο Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης με αφορμή την υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, του οποίου η αίτηση ασύλου, όπως σας ενημέρωσε το Geopolitico.gr, απορρίφθηκε και αντιμετωπίζει την απέλαση στην Τουρκία, όπου κινδυνεύει η ζωή του. Είναι μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής μνήμης, της εθνικής ευθύνης και της ηθικής συνέπειας της ελληνικής Πολιτείας.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί στην Τουρκία, αλλά μέσα από προσωπική αναζήτηση, έρευνα σε αρχεία και μαρτυρίες, αποκάλυψε τις ποντιακές ελληνικές του ρίζες. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος χριστιανός στην Ελλάδα, βρήκε συγγενείς, εγκαταστάθηκε και έζησε ειρηνικά τα τελευταία χρόνια στη χώρα που θεωρεί πατρίδα του. Την ίδια στιγμή, στην Τουρκία βαραίνουν εις βάρος του πολλαπλές διώξεις, κατηγορίες και εντάλματα σύλληψης, συνδεδεμένα με τη δημόσια στάση του υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, τη δράση του στα ανθρώπινα δικαιώματα και την καταγγελία αυθαιρεσιών του τουρκικού κράτους.

Η απόφαση απέλασής του προκαλεί εύλογα ερωτήματα: Πώς αξιολογείται η έννοια της «εθνικής ασφάλειας» όταν αφορά έναν άνθρωπο που δηλώνει Έλληνας στην καταγωγή και συνείδηση, και ο οποίος έχει υποστεί διώξεις, βασανιστήρια και καταδίκες για τη δημόσια έκφραση των απόψεών του; Ποια είναι η στάση της Ελλάδας απέναντι σε απογόνους βίαια εξισλαμισμένων Ελλήνων, οι οποίοι επιλέγουν να επανασυνδεθούν με την ιστορική τους ταυτότητα;

Η επιστολή του Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας Κωνσταντίνου Φωτιάδη προς τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνο Πλεύρη, δεν περιορίζεται σε μία νομική ένσταση. Αποτελεί δημόσια παρέμβαση με ιστορικό, ηθικό και πολιτικό βάρος. Θέτει το ζήτημα της εφαρμογής των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας, της ευθύνης απέναντι στους απογόνους των εξισλαμισμένων Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου και της ανάγκης να μην καταστεί η Ελλάδα μέρος μιας απόφασης που ενδέχεται να οδηγήσει έναν διωκόμενο άνθρωπο σε σοβαρό κίνδυνο.

Ακολουθεί η ανοιχτή επιστολή του Καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη, καθώς και το βιογραφικό σημείωμα του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, όπως το κατέγραψε ο στρατηγός ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης, τα οποία παρατίθενται για την πλήρη ενημέρωση του κοινού.

Θεσσαλονίκη 11 Φεβρουαρίου 2026

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΕ.ΠΟ.ΜΕ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΣΥΛΟΥ

Κύριε Υπουργέ, Ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλή είναι ΓΝΗΣΙΟΣ Έλληνας ποντιακής καταγωγής με τεκμηριωμένα ντοκουμέντα. Βρήκε τους συγγενείς του στην Ελλάδα. Βαπτίστηκε ορθόδοξος χριστιανός στην Καλαμαριά. Η Πολιτεία θα έπρεπε να αναλάβει την οικονομική και στεγαστική αποκατάσταση του με βάση τη Συνθήκη της Λοζάνης, γιατί είναι ένα από τα δεκάδες χιλιάδες προσφυγόπουλα, που δεν μπόρεσαν να έρθουν στην Ελλάδα. 

Ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου ας διαβάσει το βιβλίο του Μερτ Καγιά: Ο Εξισλαμισμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας την Περίοδο 1919-1925, από τις εκδόσεις Κυριακίδη, και να αλλάξει την απόφαση απέλασης, για να μη γίνει συμμέτοχος και συνένοχος σε μία δολοφονία ενός, όχι απλά αθώου πολίτη, αλλά ενός μεγάλου Έλληνα αγωνιστή, που αποκαλύπτει, με την προσωπική του τραυματική ζωή, το αληθινό πρόσωπο της στρατοκρατικής Τουρκίας. Οι ποντιακές οργανώσεις ας αποδείξουν το βαθύτερο λόγο της ύπαρξης τους. Προσφέρομαι, ως Πρόεδρος του ΚΕ.ΠΟ.ΜΕ, μαζί με τον εξαίρετο στρατηγό Λάζαρο Καμπουρίδη να αποδείξουμε με ντοκουμέντα ότι είναι απόγονος βίαια εξισλαμισμένης ελληνικής οικογένειας.

Βενιαμίν Καρακωστάνογλου: ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΛΙΓΩΡΙΕΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡ

Δρ. ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΝΟΓΛΟΥ*

Η πιο πρόσφατη (από τις πολλές…) αντίφαση της ελληνικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία, αφορά την Διακήρυξη των Αθηνών (07.12.2023), η οποία δεν παρήγαγε τίποτε το ουσιαστικό για τις πραγματικές σοβαρές διαφορές που υφίστανται μεταξύ των δύο χωρών λόγω της κατοχής της Βόρειας Κύπρου και της άρνησης της γείτονος να αποδεχθεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, συμβατικό και εθιμικό. Και στα δύο αυτά θέματα ήδη από το 1974, παρήλθαν 52 χρόνια!

Ενώ ο τουρκικός επεκτατισμός επεδίωξε βίαια το 2020 να διαρρήξει την συνοριογραμμή του Έβρου με την οργανωμένη επίθεση των ορδών παράνομων μεταναστών! Ενώ το ερευνητικό σκάφος της Ορούτς Ρέις, επί 3,5 μήνες παραβίαζε ασύστολα και χωρίς αποφασιστική αντίδραση από την χώρα μας, την νόμιμα οριοθετημένη ΑΟΖ Ελλάδος-Αιγύπτου (που ορθά διεμβόλισε το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο «οριοθέτησης»), χωρίς καμία κύρωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση! Περιέργως και ακατανόητα η Ελλάδα «ξέπλυνε» τις τουρκικές παρανομίες, δρομολογώντας έναν «διάλογο κωφών», χωρίς προηγούμενες δεσμεύσεις, χωρίς την άρση οποιασδήποτε από τις παράνομες απαιτήσεις και απειλές (casus belli, «γκρίζες ζώνες», αφοπλισμό των νησιών, κ.λπ.)! Και, όπως αναμενόταν, κανένα πολιτικό θέμα δεν λύθηκε (πέραν κάποιων συνήθων οικονομικών δοσοληψιών) ούτε στοιχειωδώς προωθήθηκε!

Η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Άγκυρα (13.05.2024) δεν παρήγαγε κανένα αποτέλεσμα στο ένα και μοναδικό θέμα (ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας) που επιμένει η χώρα μας ότι υφίσταται προς διευθέτηση… Και στη συνέχεια ο διάλογος πάγωσε, και σταδιακά η Τουρκία επανήλθε στις αεροπορικές παραβιάσεις, απαγόρευσε παράνομα την πόντιση ηλεκτρικού καλωδίου στα ανοιχτά της Κάσου , διπλασίασε τις κατοχικές δυνάμεις της στην Βόρεια Κύπρο, και πιο πρόσφατα, σαν «καλωσόρισμα» για την επικείμενη επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στην Άγκυρα, εξέδωσε παρανόμως Navtex, διχάζοντας το Αιγαίο από Βορρά προς Νότο επί της γραμμής του 25ου Μεσημβρινού, με διετή (!) αρχικά και αόριστη στη συνέχεια ισχύ, απαιτώντας (άκρως παρανόμως) να της ζητείται «άδεια» για κάθε ενέργεια της Ελλάδος ανατολικά της γραμμής, δηλαδή πέριξ της αλυσίδας των νησιών μας του Ανατολικού Αιγαίου…!

Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας - Εορτάζεται 9 Φεβρουαρίου ημέρα θανάτου του Διονυσίου Σολωμού | Αέναη επΑνάσταση

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας εορτάζεται ετησίως στις 9 Φεβρουαρίου, ημέρα θανάτου του Διονυσίου Σολωμού, του εθνικού ποιητή της Ελλάδας. Τα ελληνικά είναι η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας και της Κύπρου, καθώς και μία από τις 23 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Περισσότερα » 

https://www.sophia-ntrekou.gr/2021/02/worlday-mera-ellhnikhs-glwssas.html

Προς τί οι αναφορές του πρωθυπουργού στον γενοκτόνο Κεμάλ ακόμη και μετά από σχεδόν 100 χρόνια;

Έχει αναλάβει η ελληνική διπλωματία την “υπεράσπιση” του Κεμάλ, και μάλιστα ενώπιον του “ιδεολογικού του αντιπάλου” Ερντογάν, αναρωτιέται ο γενοκτονολόγος Βασίλειος Μεϊχανετσίδης σε σχόλιο-παρέμβαση.

Δημοσιεύτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2026 

Γράφει ο Βασίλης Μεϊχανετσίδης

Όπως ευχερώς συνάγεται από τις τελευταίες εξ Αγκύρας δηλώσεις του κ. πρωθυπουργού αναφορικά με τον Κεμάλ (https://www.facebook.com/reel/937030065479489), υπάρχει σοβαρότατο δομικό, οιονεί “αθεράπευτο,” πρόβλημα ουσιαστικής γνώσης των ιστορικών γεγονότων και εμπλεκομένων σε αυτά προσώπων, μνήμης και εκπαίδευσης στην Ελλάδα, αλλά και της αναγκαίας πολιτικο-διπλωματικής και επικοινωνιακής προπαρασκευής ώστε να αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά και πολυεπίπεδα η Τουρκία και η προπαγανδιστική μηχανή της. Μάλιστα, όταν το πρόβλημα φαίνεται να προέρχεται από την εκάστοτε ανώτατη πολιτική και διπλωματική ηγεσία της Χώρας, τότε καθίσταται άκρως ανησυχητικό από πάσης επόψεως.

Πρόδηλο, ότι λείπει τόσο η απαιτούμενη ευαισθησία ως προς την εθνική μας ιστορία όσο και η αναγκαία ενσυναίσθηση προς τα θύματα των γενοκτονιών, τους επιζώντες και τους απογόνους τους. Παρ’ όλες τις προσπάθειες που καταβάλλονται ήδη από την δεκαετία του 1980 να “εκπαιδευθεί” το εγχώριο πολιτικό προσωπικό σε ζητήματα γενοκτονιών, και μάλιστα στην ελληνική γενοκτονική περίπτωση, 1913-1923,* αυτό φαίνεται να παραμένει ουσιαστικά “ανεπίδεκτο”, με ευκαιριακές, αλληλοσυγκρουόμενες και μάλλον χρησιμοθηρικές αναφορές και “ευαισθησίες” ως προς τα ιστορικά γεγονότα (μάλλον προς άγραν ψήφων), χωρίς βαθιά γνώση αλλά και ικανότητα των αναγκαίων διακρίσεων. Π.χ. δεν είναι δυνατόν να αναγνωρίζεις γενοκτονία Ελλήνων από τη μια, και από την άλλη να αναφέρεσαι σε “παρακαταθήκη” ενός από τους κυρίους θύτες/γενοκτόνους (genocide perpetrators); Αυτό είναι αντιφατικό και αποδομητικό της αναγνώρισης και της υποτιθέμενης διεθνούς διεκδίκησης αναγνώρισης.

Ευγενία Σαρηγιάννίδη: Περί των σχέσεων Γλώσσας και Σκέψης

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ελληνικής γλώσσας, αναδημοσιεύουμε την συζήτηση, που πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου του 2025, με την Δημοσιογράφο Άννα Δοντά για την συγκροτητική και οργανωτική σχέση της γλώσσας με την ανθρώπινη σκέψη. Ποιες οι συνέπειες της φτωχοποίησης της ελληνικής γλώσσας στην σκέψη και στον συλλογισμό;

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί: Γιατί ζήτησα πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα...

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί: Γιατί ζήτησα πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα...

(Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 17 Φεβρουαρίου 2019)

Η "Μακεδονία της Κυριακής"... συνάντησε το δημοσιογράφο-ακτιβιστή

Του Νίκου Ασλανίδη

Γνωριστήκαμε κάπως ανορθόδοξα... Αυτός δεν ξέρει ελληνικά παρά μόνο τουρκικά... Εγώ δεν ξέρω τουρκικά και δεν έχουμε διερμηνέα... Ευτυχώς η τεχνολογία έδωσε λύση. Βάλαμε στο κινητό τηλέφωνο τον αυτόματο μεταφραστή και λέω μια πρόταση εγώ, μια πρόταση αυτός και η google κάνει το θαύμα της... Μερικές φορές μπορεί να μην είναι ακριβής η μετάφραση και να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια αλλά τις περισσότερες φορές καταλαβαινόμαστε...

- Θέλω να μου δώσεις συνέντευξη για τη ζωή σου, λέω στο κινητό.

Διαβάζει την πρόταση και λέει:

- Καλύτερα να βρούμε έναν διερμηνέα για να μην κάνουμε λάθη...

Ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί έμεινε πέντε χρόνια στις φυλακές της Τουρκίας γιατί το μοναδικό έγκλημα που διέπραξε ήταν να... ανακαλύψει ότι έχει ελληνική καταγωγή. Γεννήθηκε το 1974 στον οικισμό Γιαϊλά του χωριού Ασάρ της Μπάφρας, στο νομό της Σαμψούντας.

Τον Απρίλιο του 1994 παρουσιάστηκε στον τουρκικό στρατό και κατατάχτηκε στις τουρκικές ειδικές δυνάμεις. όπου εκπαιδεύτηκε ως ελεύθερος σκοπευτής. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στάλθηκε στο Κουρδιστάν όπου σε μία μάχη τραυματίστηκε και έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια Κούρδων, για δύο χρόνια και τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του άρχισε να αναπτύσσει φιλειρηνικά ιδεώδη και να αποστρέφεται τον πόλεμο.

Σταθμός στη ζωή του ήταν η ημέρα που ανακάλυψε την ελληνική του ταυτότητα. Κάποιοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι είχαν έρθει σε επαφή με την οικογένειά του, αποκάλυψαν ότι ο παππούς του ήταν Έλληνας και λεγόταν Κωνσταντίνος και η γιαγιά του Παρασκευή.

Όταν ο Γιαϊλαλί αφέθηκε ελεύθερος και έμαθε για την καταγωγή του, αποφάσισε να αλλάξει το όνομα του από Ιμπραήμ σε Γιάννης Βασίλης. Στη συνέχεια άρχισε να κάνει διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου. Τότε συνελήφθη και έμεινε πάνω από τρεις μήνες έγκλειστος σε στρατιωτικές φυλακές.

Μετά το τουρκικό συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017 φυλακίστηκε για ακόμα μία φορά για δηλώσεις του ενάντια στην πολιτική του Ερντογάν και παρέμεινε έγκλειστος σε τουρκικές στρατιωτικές φυλακές συνολικά πέντε χρόνια.

Τον Ιούλιο του 2018 αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του, που ήταν προγραμματισμένη στις 3 Δεκεμβρίου, αλλά ζήτησε και πήρε αναβολή μέχρι τον Φεβρουάριο. Έτσι, για να μην οδηγηθεί ξανά στις φυλακές, ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί πήρε την απόφαση να φύγει κρυφά και να έρθει στην Ελλάδα. Πριν από δύο βδομάδες πέρασε τον Έβρο και ζήτησε πολιτικό άσυλο.

-Πώς πήρες την απόφαση να ζητήσεις πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα; τον ρωτώ μέσω διερμηνέα...

Για όλες τις δραστηριότητές μου στην Τουρκία δεχόμουν καθημερινά απειλές ακόμη και για τη ζωή μου, τόσο από την τουρκική αστυνομία και στρατονομία όσο και από άγνωστους με απειλητικά μηνύματα. Πλέον ή θα με σκότωναν, ή στην καλύτερη περίπτωση για μένα θα καταδικαζόμουν σε ισόβια. 

Γι’ αυτόν το λόγο επέλεξα να έρθω στην Ελλάδα, στην πατρίδα μου έστω και ως πρόσφυγας. Όπως γνωρίζετε, είμαι απόγονος εκείνων που πριν 2.800 χρόνια ήρθαν και ίδρυσαν όλες τις πόλεις στον Πόντο. Και ως απόγονος αυτών (τι ειρωνεία), 2.800 χρόνια μετά έρχομαι στον τόπο μου, στην πατρίδα μου, στην Ελλάδα ως φυγάς ως πρόσφυγας. Λόγω του αγώνα που έκανα στην Τουρκία για τον ποντιακό λαό, το λαό μας.

-Στις τουρκικές φυλακές πώς ήταν η κράτησή σου;

Μου έκαναν πολλά βασανιστήρια. Φυλακίσεις, ξύλο, απειλές. Δεν ήταν όμως αρκετά ικανά για να με σταματήσουν, να παύσω να αγωνίζομαι. Άλλωστε στη φυλακή μού απάλυναν τον πόνο τα διάφορα γράμματα που λάμβανα από φίλους όπως ο Θεοφάνης Μαλκίδης ή η Δέσποινα και πολλοί άλλοι. 

Την ίδια αγάπη και στοργή μου έδειξαν και τώρα που ήρθα στην Ελλάδα και τους ευχαριστώ πολύ όλους... Το τουρκικό κράτος πρέπει να ξέρει ότι όπου και αν βρίσκομαι, όχι 100 αλλά και 1.000 χρόνια να περάσουν, δεν θα πάψω να αγωνίζομαι για τα δίκαια του ποντιακού λαού. Οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν...

«Άγιοι οι Άγιοι Παπα-Τύχων και Χατζη-Γεώργης»!

Οι Άγιοι Τύχων (Παπα-Τύχων) και Γεώργιος (Χατζη-Γεώργης) οι Αγιορείτες.

12.02.2026

Στέλιος Κούκος

Πράγματι μόνον με αυτήν την ταυτολογία του τίτλου θα μπορούσε να εκφράσει έκδηλα κάποιος την μεγάλη του χαρά του για την χθεσινή είδηση της αγιοκατάταξης των Αγιορειτών Ιερομονάχων Χατζη-Γεώργη (1809-1886) και Παπα-Τύχωνος (1884-1968)! (Τολμώ να τους αποκαλέσω και ως φίλους μας και ας μη τους συναντήσαμε ποτέ στην ζωή μας).

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήλθε να βεβαιώσει επίσημα ένα εκκλησιαστικό γεγονός και έτσι μέσα στην καρδιά του χειμώνα ζήσαμε και ζούμε ένα Πάσχα. Ένα Πάσχα Αγιορείτικο!

Και να που το Άγιον Όρος λίγο μετά από την «κηδεία» του, όπως θεώρησαν κάποιοι τις γιορτές για την χιλιετηρίδα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας (963-1963) -που ταυτίστηκε με τα χίλια χρόνια ολόκληρου του μοναχισμού του Άθω και ας ήταν πολύ περισσότερα- ζούσε εσωτερικά και υποδόρια και ετοίμαζε την αναγέννησή του. Και δεν ήταν μόνο ο Παπα-Τύχων, αλλά και πολλοί άλλοι ασκητές της εποχής αυτής που ήδη έχουν αγιοκαταχθεί. Όπως για παράδειγμα ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και το πνευματικό του τέκνο ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο Άγιος Παΐσιος…

Αλλά, όπως φαίνεται ο μεγάλος δρόμος που ανοίχτηκε από Δάφνη για Καρυές για την έλευση των επισήμων (Πατριάρχη, Ιεραρχών, βασιλιά, υπουργών κτλ.) συμβόλιζε, μάλλον, την εκ βάθρων ανακαίνιση και αναγέννηση του Αγίου Όρους. Των κτιρίων του και κυρίως των μοναστών του. Και έτσι το φως που έκαιγε και δεν φαινόταν με κοσμικά μάτια, έγινε ξανά φως μέγα για την οικουμένη! Αθωνικό φάος! Φως παραμυθίας για όλο τον κόσμο!

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό 

του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος ενημερώθηκε για την δυσμενή εξέλιξη που είχε και η δεύτερη αίτηση παροχής ασύλου στον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί. Παράλληλα με την απόρριψη της αίτησης, εκδόθηκε διαταγή υποχρεωτικής επιστροφής του στην Τουρκία εντός 30 ημερών.

Η περίπτωση του  Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί δεν είναι μία τυπική διοικητική υπόθεση αίτησης ασύλου. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ποντιακής καταγωγής, ο οποίος μετά από αναζήτηση και αφού βρήκε τις ελληνικές ρίζες της οικογένειας του, τις ανέδειξε δημόσια και βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος. Στη συνέχεια ανέπτυξε ανοιχτή, διαρκή και τεκμηριωμένη δράση υπέρ:

• της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου,  Αρμενίων και Ασσυρίων,

• των δικαιωμάτων των λαών και της ιστορικής αλήθειας.

Η δράση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ποινική του δίωξη στην Τουρκία, τη σύλληψη και την φυλάκιση επί πενταετία, με εκκρεμείς κατηγορίες εις βάρος του. Ο ίδιος έχει ήδη βιώσει συνθήκες κράτησης και γνωρίζει απολύτως τι τον αναμένει σε περίπτωση επιστροφής του.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρεμβαίνει δημόσια στην υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2019 και θεωρεί αυτονόητο ότι στην περίπτωσή του συντρέχουν σοβαροί λόγοι πολιτικής και εθνοτικής δίωξης, καθώς και αντικειμενικός κίνδυνος για τη σωματική του ακεραιότητα και το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη.

Από τον Ρήγα στη Μεγάλη Ιδέα – Ήταν προοδευτικός ο ελληνικός αλυτρωτισμός;

30/01/2026

ΑΞΕΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και της Τραπεζούντας το 1461, σήμαναν ουσιαστικά την καταστροφή της Ελληνικής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς. Αν και το πλήγμα ήταν τρομακτικό και οδήγησε, ως ήταν φυσικό, σε μια πλήρη αναδίπλωση και διασκορπισμό των ηττημένων Ελλήνων, εντούτοις η έννοια μιας “οιονεί στρατηγικού χαρακτήρα αντεπίθεσης – αναμέτρησης” διαμορφώθηκε από τα πρώτα χρόνια της καταστροφής ως καημός, πόνος, θλίψη, οργή, αλλά και πεποίθηση ότι “πάλι με χρόνια με καιρούς” η αναμέτρηση ήταν δεδομένη, ως και ενδεχόμενα, η επαναφορά στο παλιό ένδοξο παρελθόν εφικτή.

Έξοχη αποτύπωση των παραπάνω αποτελούν τα δημώδη/δημοτικά άσματα της εποχής με κορυφαίο το ποντιακό: “Μην κλαις μην κλαις Άη-Γιάννε μου και μη δερνοκοπάσαι/η Ρωμανία πέρασεν η Ρωμανία επάρθεν/η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο”. Από τον 16ο αιώνα η οπτική αυτή παίρνει ποικίλες μορφές και επεξεργασίες μέχρι να σχηματοποιηθεί στην σφαιρική πρόταση του Ρήγα. Το όλον ζήτημα εκτεινόμενο σε τρεις και πλέον αιώνες, αν και σποράδην έχει μελετηθεί, γεγονός παραμένει ότι χρήζει συστηματικότερης και πολυεπίπεδης ανάλυσης, δεδομένων και των αναδιπλώσεων και ποικίλων μορφών που παίρνει στις νέες συνθήκες μετά την δημιουργία του ανάπηρου και υπό όρους ανεξάρτητου νέου ελληνικού κράτους.

Ουσιαστικά όμως η ωρίμανση, όπως – άλλωστε – και η γένεση της Μεγάλης Ιδέας, αποτελούσε μιαν ιστορική πραγματικότητα, που ήταν ζήτημα χρόνου να πάρει πιο σαφή χαρακτηριστικά. Μέσα σε αυτό το πεδίο, είναι ως ένα βαθμό φυσικό, η πανσπερμία των οπτικών, απόψεων, αλλά και πρακτικών να πάρει πολλαπλές διαστάσεις, τόσο στην σύνθεση των ιδεών, όσο και στην αποτύπωση του οράματος

Αναγκαίο, πάντως, είναι να επισημανθεί ότι:

  Πρώτον, η απελευθέρωση από την τουρκική και ενετική σκλαβιά, ο αλυτρωτισμός και η Μεγάλη Ιδέα ως κορυφαία σύλληψη-στόχος στον δρόμο για την απελευθέρωση, είχαν βαθύτατες ρίζες που μας πηγαίνουν, όπως ήδη σημείωσα, κατευθείαν στον 15ο αιώνα (άλωση Κωνσταντινούπολης το 1453 και της Τραπεζούντας το 1461). 

Δεύτερον, ότι η ιδέα αυτή ήταν απλωμένη σε ολόκληρο τον Ελληνικό Κόσμο που περιελάμβανε η Χάρτα του Ρήγα, ιδιαίτερα όμως και εμφανώς κυρίαρχη στις περιοχές που από το λυκαυγές της ιστορίας κατοικούνταν από συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς, από την Κύπρο έως την Βόρεια Ήπειρο, από την Κρήτη έως το Μοναστήρι και την Φιλιππούπολη και από την Ιωνία έως τον Πόντο.