Κάποιες σκέψεις για το έργο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς υπήρξε οντως μια σημαντική πνευματική μορφή της χώρας και του δημοσίου πεδίου  κατά τις τελευταίες δεκαετίες .Αδιαμφισβητητα.Ιδιως τα πρώτα έργα του ασχολήθηκαν με βάση μια οξεία και πρωτότυπη  οπτική ματιά  με την νεοελληνική κοινωνική πραγματικότητα του 19ου ιδίως αιώνα , με εφόδιο την νεομαρξιστικη θεωρία  και την θεωρία μητρόπολης - περιφέρειας και μένοντας πολιτικά κοντά στον ευρωκομμουνισμο και τον χώρο τότε του ΚΚΕ Εσωτερικού .Η προσωπική του γνωριμία με τον  Νίκο Πουλαντζά, όπως και ο ίδιος πάντοτε έλεγε, τον επηρέασε καθοριστικα.Παρ όλα αυτά, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι :

α) επαιξε κεντρικό ρόλο στην ιδεολογική συγκρότηση του σημιτικου εκσυγχρονισμού το 1995- 2000.Στο άρθρο μου του έτους 1997 στο μαρξιστικό περιοδικό "Θέσεις' με τον τίτλο " Η στροφή των διανοουμένων.Για την διακριτική γοητεία του εκσυγχρονισμου. στους αριστερούς διανοούμενους" προσπάθησα να δείξω τον κεντρικό ρόλο των διανοουμένων της ανανεωτικής Αριστεράς στην δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ δια του Σημίτη και στην δόμηση της " αντιλαικιστικης" και έμμεσα νεοφιλελεύθερης η σοσιαλφιλελευθερης  ρητορικής.Σε αυτήν την στροφή , με πολλές τοτε δημόσιες παρεμβάσεις του, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς όχι μονο πρωταγωνιστησε αλλά άνοιξε και τον δρόμο σε ένα ολόκληρο στρωμα αριστερών διανοουμενων, ιδίως της ανανεωτικής Αριστεράς, που γνώρισαν τις  αρετες της Δύσης  και του εξαρτημένου καπιταλισμου στο όνομα δήθεν της " ισχυρής Ελλάδας" και του " εξορθολογισμού" της ελληνικής κοινωνίας.Και που πλαισίωσαν στρατηγικά το κράτος της περιόδου του Κώστα Σημίτη .Όσο πιο "αντικρατιστές" γίνονταν, κατά έναν παράδοξο τρόπο, τόσο περισσότερες θέσεις καταλάμβαναν μέσα στο " εκσυγχρονιστικό" κράτος του Σημίτη και της ομάδας του.Θα μπορούσα να παραθέσω μια σελίδα ολόκληρη με γνωστά  ονόματα διανοητών η πανεπιστημιακών  καθηγητών και καθηγητριών  αριστερής αφετηρίας και σημιτικής  κατάληξης ,αλλά θα γινόταν άκομψο και κουραστικό.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 7ΕΤΙΑΣ ΝΔ:

Χρήστος Αναστασιάδης 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2023, οι δημόσιες δαπάνες για την Εκπαίδευση,σε όλες τις βαθμίδες,στην ΕΕ-27,

αναλογούν κατά μέσο όρο σε 4,7% του ΑΕΠ.

Η Ελλάδα έρχεται προτελευταία στους 27, περνάει μόνο τη Ρουμανία, με δημόσιες δαπάνες για την Εκπαίδευση μόλις 3,3% του ΑΕΠ. Με πρώτες χώρες σε δαπάνες:

Σουηδία: 6,8% του ΑΕΠ (1η θέση στην Ε.Ε.)

Φινλανδία: 6,3% του ΑΕΠ (2η θέση στην Ε.Ε.)

Βέλγιο: 6,2% του ΑΕΠ (3η θέση στην Ε.Ε.).

Η χαμηλή χρηματοδότηση της Ελλάδας για την παιδεία  κατά 30% από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο εξηγεί και τα χαμηλά εκπαιδευτικά αποτελέσματα στον ΟΟΣΑ ενώ ο βουλευτής της ΝΔ Καβάλας Μακάριος Λαζαρίδης  ο "άριστος" πτυχιούχος Λυκείου με αμοιβή  που υπήρξε σύμβουλος του υπ. Παιδείας  δεν μπόρεσε δυστυχώς  να κάνει τη διαφορά.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ  7ΕΤΙΑΣ ΝΔ:

Οι 10 Χειρότεροι Δείκτες της Ελλάδας στην Ε.Ε. Παρόλα αυτά έχουν το θράσος να βγαίνουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης της δεξιάς και να  προσπαθούν να μετατρέψουν το κυριολεκτικά  το μαύρο σε άσπρο. 

Η κυβέρνηση του 2015 ισχυρίζεται δημόσια ότι, βρήκε άδεια ταμεία από τη ΝΔ. Ποια είναι η αλήθεια;

Βασίλης Βιλιάρδος

Σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, τα ταμειακά διαθέσιμα της κεντρικής κυβέρνησης στα τέλη του 2014, ήταν στα 2,574 δις € – ενώ τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, στα 13,4 δις € (πηγή: minfin.gov.gr/wp-content/upl… ). Επομένως, συνολικά στα 16 δις € περίπου – γεγονός που σημαίνει πως η επόμενη κυβέρνηση ασφαλώς δεν παρέλαβε άδεια ταμεία, όπως ισχυρίσθηκε τότε και συνεχίζει σήμερα.

Απλά, μάλλον δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης - σημειώνοντας πως η Γενική Κυβέρνηση αποτελείται από το Κεντρικό Κράτος, τους ΟΤΑ και τους ΟΚΑ. 

Υπενθυμίζουμε δε ότι, αναγκάσθηκε να επιστρέψει ομόλογα 10,93 δις € του ΤΧΣ, με απόφαση του Eurogroup από τις 20.02.15 - τα οποία είχαν δοθεί για τις τράπεζες

Τον Αύγουστο τώρα του 2017, το τότε υπουργείο οικονομικών άνοιξε έναν ειδικό λογαριασμό στην ΤτΕ, με τον τίτλο «Ελληνικό δημόσιο, λογαριασμός δημιουργίας αποθεματικού προσόδων, από τις αγορές κεφαλαίου» – έχοντας υποχρεωθεί από την Τρόικα και με στόχο να αποτελέσει ένα μαξιλάρι ασφαλείας.

Αυτό το μαξιλάρι ασφαλείας ήταν ύψους 15,7 δις € – εκ των οποίων τα 9 δις € από τη δόση του 3ου μνημονίου του ESM, τα 3 δις € από εκδόσεις ομολόγων και μόλις τα 3,7 δις € από τα υπερπλεονάσματα. Το σύνολο τώρα των 15,7 δις € «κλειδώθηκε» από την Τρόικα και δεν επιτρεπόταν να αγγιχθεί.

Αυτό ήταν στην ουσία το μαξιλάρι που παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ - τα 15,7 δις € που όμως δεν μπορούσε να τα αγγίξει η επόμενη κυβέρνηση, αφού το απαγόρευε η Τρόικα (πρόσφατα το επέτρεψε, για να χρησιμοποιηθεί όμως για την πρόωρη εξόφληση των ευρωπαϊκών δανείων).

Περαιτέρω, τα συνολικά ταμειακά διαθέσιμα κεντρικού κράτους και φορέων της Γενικής Κυβέρνησης τον Ιούλιο του 2019, όπου άλλαξε η κυβέρνηση, ανέρχονταν στα 27 δις €, συν το μαξιλάρι ασφαλείας – με βάση τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίσθηκε πως παρέδωσε στη ΝΔ γεμάτα ταμεία, ενώ παρέλαβε άδεια.

Στην ουσία όμως παρέδωσε μόνο τα αποθεματικά των ασφαλιστικών και λοιπών ταμείων που είχε συγκεντρώσει και ασφαλώς δεν του ανήκαν, συν κάποια χαμηλά ταμειακά διαθέσιμα - αφού τα μνημονιακά 15,7 δις € του μαξιλαριού δεν μπορούσαν να αγγιχθούν.

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6 Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Συνέχεια από Tετάρτη 15. Ιουλίου 2026

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6

Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Του John W. Whitehead

Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Φασισμός αμερικανικού τύπου

....Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην προσδοκία ιδιωτικότητας. Η πινακίδα μπροστά μας γράφει: «Κίνδυνος μπροστά». Αυτό που μένει να φανεί είναι αν μπορούμε να πατήσουμε φρένο και να αντιστρέψουμε με ασφάλεια την πορεία πριν να είναι πολύ αργά για να γυρίσουμε πίσω.....

«Φοβάμαι εκείνους που διακηρύσσουν ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί εδώ. Το 1935 ο Sinclair Lewis έγραψε ένα δημοφιλές μυθιστόρημα στο οποίο ένας ρατσιστής, αντισημίτης δημαγωγός, που ανεμίζει τη σημαία και υποστηρίζεται από τον στρατό, κερδίζει τις προεδρικές εκλογές του 1936 και προχωρεί στην εγκαθίδρυση μιας αμερικανοποιημένης εκδοχής της ναζιστικής Γερμανίας. Ο τίτλος, It Can’t Happen Here [Δεν μπορεί να συμβεί εδώ], αποτελούσε μια ειρωνική προειδοποίηση ότι ίσως και να μπορούσε. Όμως το “αυτό” στο οποίο αναφερόταν ο Lewis είναι απίθανο να συμβεί ξανά οπουδήποτε. […] Όποιος αναζητεί μαύρα πουκάμισα, μαζικά κόμματα ή έφιππους άνδρες θα χάσει τα αποκαλυπτικά σημάδια ενός φασισμού που εισχωρεί έρποντας. […] Στην Αμερική θα ήταν υπερσύγχρονος και πολυεθνικός — τόσο αμερικανικός όσο η Madison Avenue, τα επιχειρηματικά γεύματα, οι πιστωτικές κάρτες και η μηλόπιτα. Θα ήταν ένας φασισμός με χαμόγελο. Ως προειδοποίηση απέναντι στην καλλωπισμένη πρόσοψή του, στη λεπτή χειραγώγηση και στα βελούδινα γάντια του, τον αποκαλώ φιλικό φασισμό. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η ύπουλη γοητεία του».¹

— BERTRAM GROSS, πρώην σύμβουλος προέδρου
«Ο φασισμός, όπως και ο σοσιαλισμός, δεν μπορεί να επιτύχει τον σκοπό του. Υπάρχει, λοιπόν, ένας τρόπος με τον οποίο έχει νόημα να μιλάμε για ένα στάδιο της ιστορίας: βρισκόμαστε στο στάδιο του ύστερου φασισμού. Το μεγαλείο έχει χαθεί, και το μόνο που μας έχει απομείνει είναι ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι μας. Το σύστημα δημιουργήθηκε για να είναι μεγαλειώδες, αλλά στην εποχή μας έχει καταντήσει χονδροειδές. Η ανδρεία έχει γίνει πλέον βία. Η μεγαλοπρέπεια έχει γίνει κακία».²

— Συγγραφέας LLEWELLYN H. ROCKWELL, JR.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εκείνο το όνειρο για το πώς θα έπρεπε να είναι μια δημοκρατία, δεν υπάρχουν πια. Έχουμε ξεπεράσει την εποχή της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή. Ας την αποκαλέσουμε εποχή του αυταρχισμού.

Η ιστορία ενδέχεται να δείξει ότι, από αυτό το σημείο και έπειτα, έχουμε αφήσει πίσω μας κάθε επίφαση συνταγματικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε ένα στρατιωτικοποιημένο κράτος, όπου όλοι οι πολίτες θεωρούνται ύποπτοι και η ασφάλεια υπερισχύει της ελευθερίας.

Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Πρώτη ανάρτηση 28 Ιουν 2026

Δυστυχώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η δυνατότητα της αριστεράς να διατυπώσει ένα πολιτικό όνειρο ικανό να πείσει. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.

Γιάννης Πανταζόπουλος

3.5.2025 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και το πρώτο μου σπίτι ήταν στην οδό Σπευσίππου. Η οικογένειά μου ήταν αστικής προελεύσεως, με πατέρα, παππού και προπάππου δικηγόρο. Είμαι παιδί της Κατοχής, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έζησα τις κακουχίες που βίωσαν οι περισσότεροι Έλληνες, δεν πείνασα. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ήμουν πολύ προστατευμένος, με τη μητέρα μου να περπατάει δεκάδες χιλιόμετρα για να μου φέρει να φάω από διάφορους προμηθευτές που είχε ακόμα και στον μακρινό Ασπρόπυργο. Η Κατοχή είχε σκεπάσει τα πάντα με έναν γκρίζο μανδύα. Φόβος και σιωπή στους δρόμους. Θυμάμαι τον πατέρα μου με χακί αλλά και τους Γερμανούς να παρελαύνουν στη Βασιλίσσης Σοφίας. Πώς να ξεχάσω τους βομβαρδισμούς του ’40, που τους άκουγα σε ένα υπόγειο που είχε μετασκευάσει σε καταφύγιο ο παππούς μου, με τον οποίο ζούσαμε μαζί. Αλλά και το γεγονός ότι οι γονείς μου χώρισαν λίγες μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.

Μπορεί η τεχνολογία να χρησιμοποιηθεί για να επηρεαστούν εκλογικά αποτελέσματα;

Η απάντηση που δίνει ο καλεσμένος του militaire news είναι ευθεία και ίσως για κάποιους σοκαριστική: «Ναι. Ο πιο ασφαλής τρόπος ψηφοφορίας εξακολουθεί να είναι το χαρτί, το κλασσικό ψηφοδέλτιο…Υπάρχουν πολλοί τρόπου και επίπεδα που μπορεί να επηρεάσουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα, στην εποχή της χρήσης ψηφιακών μέσων…Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η ψήφος των ομογενών εξ αποστάσεως ,αποτελεί λάφυρο για όποιον ελέγχει τα συστήματα πληροφορικής μιας εκλογικής αναμέτρησης»!

Ο Φεντερίκο Καράσκο, ιδρυτής της εταιρείας Graypes, ειδικός σε ότι έχει να κάνει με την τεχνολογία και φυσικά τη τεχνητή νοημοσύνη, δεν κάνει απλά εκτιμήσεις και δεν λέει «λόγια του αέρα». Παραθέτει στοιχεία ,τα οποία περιλαμβάνουν και βίντεο που δείχνουν πως και σε ποιες φάσεις μιας «ψηφιακής» εκλογικής αναμέτρησης , μπορούν να υπάρξουν παρεμβάσεις και αλλοίωση αποτελεσμάτων.

Απάντηση του Θεόδωρου Ζιάκα στο Στέλιο Ράμφο

από Θεόδωρος Ζιάκας 

 Στο προηγούμενο τεύχος του Άρδην (18) διάβασα τη συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου. Ομολογώ ότι με λύπησε. Με στενοχώρησε. Όχι γιατί διατυπώνει θέσεις με τις οποίες διαφωνώ, αλλά γιατί μεταβάλλεται σε απολογητή της Δύσης, λίγες μόλις μέρες πριν από την έναρξη της γκακστερικής επίθεσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.

Η παρέμβαση του Στέλιου τα δυο τρία τελευταία χρόνια, όπως αντιπροσωπευτικά συνοψίζεται στη συνέντευξή του, συσκοτίζει πλήρως τη σημερινή πραγματικότητα και επαναλαμβάνει, ως «νέα πρόταση», τον εκδυτικισμό, λες και βρισκόμαστε στον 10ο, τον 12ο, τον 14ο, ή έστω τον 18ο αιώνα. Την πρόταση του Στέλιου οι θεολόγοι θα τη χαρακτήριζαν ανεπιφύλακτα ως νεοβαρλααμισμό.

Μια επαναδιατύπωση της αντιησυχαστικής πλατφόρμας του 14ου αιώνα, χωρίς ουσιαστικές προσθήκες. Από κοινωνικο-ανθρωπολογική άποψη η «πλατφόρμα» αυτή θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής:

 Η δύναμη της Δύσης βρίσκεται στην εξατομίκευση. Χάρη στην εξατομίκευση η Δύση και ιδίως η Αμερική, έχει κατακτήσει το μυστικό της αδιάκοπης προόδου. Έχει βεβαίως προβλήματα, αλλά έχει και την ικανότητα να τα λύνει. Αντιθέτως: Εμείς «μείναμε πίσω» γιατί, παρά τις ευκαιρίες που επανειλημμένως μας δόθηκαν (τους αιώνες 10ο, 12ο, 14ο, 18ο), δεν θελήσαμε να εξατομικευτούμε. Αλλά τώρα, με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μας δίνεται μια ακόμη ευκαιρία. Ίσως η τελευταία. Αν την αξιοποιήσουμε θα επιβιώσουμε… Παράξενο, αλλά στην πρόταση του Ράμφου ο «εκσυγχρονισμός» μας αποκτά μια «Ορθόδοξη» θεμελίωση!

Στο κείμενο που ακολουθεί θα μιλήσω για το βασικό ζήτημα, ποια είναι η πορεία του σύγχρονου κόσμου, ώστε να φανεί πόσο τη συσκοτίζει ο Στέλιος και στη συνέχεια θα επισημάνω τα κυριότερα θεωρητικά λάθη του.

Πού μας πηγαίνει η Αμερική

Προτείνω την ακόλουθη μεθόδευση: Πρώτα να θέσουμε το ερώτημα: Προς ποια κατεύθυνση βαδίζει ο κόσμος μας υπό την ηγεσία της Αμερικής; Έπειτα και εφόσον εντοπίσουμε την ακολουθούμενη «γραμμή πορείας», να συμφωνήσουμε ότι αυτό που προέχει είναι να «λάβουμε θέση», θέση προσωπική: Υπέρ ή κατά; Τέλος, σε ένα τρίτο στάδιο, να συμφωνήσουμε πως αφού έχουμε δει πού πάμε κι αφού έχουμε πάρει θέση, τότε (και μόνον τότε) έχει νόημα να συζητήσουμε για το τι πρέπει να κάνουμε ως έθνος. Ξεκινώ από το πρώτο.

Παραγωγικότητα

από Βασίλης Βιλιάρδος

Η παραγωγικότητα, η ορθολογική και όχι η σκοτεινή πλευρά της, είναι το νούμερο ένα θέμα, με το οποίο πρέπει να ασχολείται η κυβέρνηση μίας χώρας – επίσης βέβαια η οικονομική έρευνα, με στόχο να βοηθηθεί η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Δυστυχώς όμως, διαπιστώνεται ότι δεν δίνεται σχεδόν καμία σημασία στο θέμα, παρά την τεράστια σπουδαιότητα του – ενώ σε ελάχιστα κράτη υπάρχουν οικονομικοί δείκτες που εκτιμούν τις άλλες μορφές της παραγωγικότητας, όπως σε σχέση με την κατανάλωση πόρων, με τα περισσότερα να επικεντρώνονται στην παραγωγικότητα της εργασίας. Ένα από τα ουσιαστικότερα ερωτήματα πάντως που οφείλει να απαντηθεί είναι το εξής: Είναι όλα τα προϊόντα, για τα οποία δαπανούμε σήμερα πραγματικούς πόρους, όπως ενέργεια, πράγματι απαραίτητα για την ευημερία μας; Μια ορθολογική κυβερνητική βιομηχανική πολιτική, δεν θα μπορούσε να συμβάλει σε μία σημαντικά πιο αποτελεσματική παραγωγή;
.

Ανάλυση

Η ελληνική κοινωνία γηράσκει, ενώ το δημογραφικό έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο πρόβλημα της – από οικονομικής πλευράς, επειδή όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι θα πρέπει να στηρίζουν όλο και περισσότερους συνταξιούχους στο μέλλον. Μπορεί δε να συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις χώρες του πλανήτη, αλλά στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο (γράφημα) – ενώ αποτελεί μία από τις σημαντικότερες καταστροφικές συνέπειες των μνημονίων που μας επιβλήθηκαν, σημειώνοντας ότι το ΑΕΠ, μεταξύ άλλων, εξαρτάται και από τον αριθμό των εργαζομένων.

Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα; Η άνοδος των μισθών που αυξάνει τις εισφορές και της παραγωγικότητας που όμως ευρίσκεται στην Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ, τουλάχιστον όσον αφορά την παραγωγικότητα της εργασίας, από την οποία εξαρτώνται οι μισθοί – αποτελώντας μία ακόμη συνέπεια των μνημονίων, όπως φαίνεται από την τεράστια απόκλιση σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ μετά το 2010.

Το μεγάλο «Μπλόκο» της Κοκκινιάς 17 Αυγούστου 1944.

«Πρώτη στο μόχτο στον αγώνα
και στη θυσία η γειτονιά.
Η Καλογρέζα, η Δραπετσώνα,
Η ματωμένη Κοκκινιά».

Σ. Μαυροειδή - Παπαδάκη

Δεν έχει ακόμη χαράξει κι η Κοκκινιά πολιορκείται από γερμανικά στρατεύματα κι από τις ορδές των γερμανοτσολιάδων. Μέσα σε λίγα λεπτά μπλοκαρίστηκαν όλα τα περάσματα που οδηγούσαν προς τον Πειραιά, το Κερατσίνι και το Αιγάλεω, οι δίοδοι δηλαδή απ' όπου θα μπορούσε να διαφύγει κανείς ξεγλιστρώντας στις γύρω περιοχές. Το γεγονός αυτό φανέρωνε πως όλα γίνονταν βάσει ενός στρατιωτικού σχεδίου καλά μελετημένου. Μάλιστα οι εισβολείς - που οι μαρτυρίες τούς υπολογίζουν σε 2.500-4.000 άνδρες (Γερμανοί, μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας και το μηχανοκίνητο τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων υπό τον περιβόητο αστυνομικό διευθυντή Νίκο Μπουραντά. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχείρηση είχε ο αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας, συνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος). Είχαν τόσο πολύ καλά οργανώσει την επιχείρηση που είχαν φέρει μαζί τους ελαφρά μηχανοκίνητα, ακόμη κι ένα μικρό κανόνι2.

Σε λίγο ακούστηκαν τα χωνιά, μόνο που αυτή τα φορά δεν τα κρατούσαν χέρια ΕΠΟΝιτών, αλλά ταγματασφαλιτών:

«Προσοχή - Προσοχή! Σας μιλάνε τα Τάγματα Ασφαλείας. Ολοι οι άνδρες από 14 χρονών και πάνω να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Οσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου»3.

Δε συμμορφώνονται όλοι στο κάλεσμα. Αρκετοί είναι αυτοί που κρύβονται στις σκεπές των σπιτιών, στις ταράτσες, στα υπόγεια, σε πηγάδια κι όπου αλλού ήταν δυνατό. Αλλοι με χίλιες προφυλάξεις προσπαθούν να βρουν κενά στο Μπλόκο και να διαφύγουν στις γύρω συνοικίες. Οταν όμως ανατέλλει ο ήλιος βρίσκει στην πλατεία και στους γύρω δρόμους συγκεντρωμένους γύρω στα 25.000 άτομα κι ανάμεσά τους πάρα πολλούς ΕΑΜίτες αγωνιστές και αγωνίστριες.

Πώς είναι να ζεις και να διδάσκεις σήμερα στην Κωνσταντινούπολη ως Έλληνας ακαδημαϊκός;

Πώς είναι να ζεις και να διδάσκεις σήμερα στην
Κωνσταντινούπολη ως Έλληνας ακαδημαϊκός; 

Ο Σωτήρης
Μητραλέξης μοιράζεται προσωπικές εμπειρίες από τη
ζωή του στην πόλη — μακριά από γεωπολιτική ανάλυση,
με εστίαση στο ανθρώπινο και καθημερινό.

⚠️ Σημείωση: Η συζήτηση προέκυψε ως παρέκβαση σε
άλλη κουβέντα, οπότε έχει ελεύθερη ροή χωρίς αυστηρή
θεματική δομή.

⏱️ Κεφάλαια:
00:00​ - Πώς ο Μητραλέξης βρέθηκε στην Τουρκία
06:32​ - Το παρολίγον πραξικόπημα στην Τουρκία 2016
11:48​ - Διαφορές Ελλάδας - Τουρκίας
16:07​ - Οι διάδοχοι και ο Ερντογάν
21:01​ - Η σκληρή πραγματικότητα στην Τουρκία

🔴Πέθανε ο μεγάλος διανοητής Κωνσταντίνος Τσουκαλάς

Κ. Τσουκαλάς: “Το πραγματικό δίλλημα των σκεπτόμενων σήμερα ανθρώπων”

Η ομιλία του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, Ομότιμου Καθηγητή Κοινωνιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Ακαδημία Αθηνών, στην οποία έγινε τακτικό μέλος.


Δεν είναι εύκολο να βρω λόγια για να εκφράσω τη βαθειά συγκίνηση που νοιώθω σήμερα. Η Ακαδημία Αθηνών που μου έκανε την ύψιστη τιμή να με εκλέξει ως μέλος της είναι ο κορυφαίος πνευματικός θεσμός της χώρας. Η Ακαδημία όμως δεν είναι απλώς ένας θεσμός. Είναι και μια ζώσα πραγματικότητα. Ένας τόπος ικανός να παράγει νέα γνώση, να παροτρύνει στην αναζήτηση απαντήσεων σε αδιατύπωτα ακόμα ερωτήματα.

Και για μένα προσωπικά είναι επίσης και κάτι «άλλο». Κάτι ακόμα πιο πολύτιμο ίσως. Είναι ένας τόπος που έμμεσα έχει συμβάλει ενεργά στη δική μου ατομική αυτογνωσία, ένας τόπος που ζωντανεύει μέσα μου μια σειρά από αξέχαστες προσωπικές αναμνήσεις,Επιτρέψτε μου λοιπόν να αρχίσω με αυτές.

Δεν ήμουν παραπάνω από δέκα τεσσάρων ετών όταν πρωτοαντίκρισα τη λαμπρή αυτή αίθουσα. Δεν βρέθηκα όμως εδώ ούτε τυχαία ούτε ως αυτόκλητος. Ξεναγός μου υπήρξε ο αδελφός της μητέρας μου, ο ακαδημαϊκός Καίσαρ Αλεξόπουλος, με τον όποιο τότε συνοικούσαμε.

Μισόν αιώνα αργότερα, στην ιδία αυτή αίθουσα, η Ακαδημία Αθηνών οργάνωσε μιαν επιβλητική τελετή για τη συμπλήρωση των 100 χρονών από τη γέννηση του Καίσαρα Αλεξοπούλου. Φυσικά ήμουν και εγώ εδώ.

Ήταν η τελευταία φορά που θα αντίκριζα τον «αθάνατο» αδελφό της μητέρας μου ζωντανό!.
Λίγες ημέρες αργότερα πέθανε.

Η παρουσία μου, λοιπόν, στην ιδία αυτή αίθουσα, σήμερα, αναβιώνει το απαράγραπτο χρέος μου στον «θειο Καίσαρα».

Woke, η Τελευταία Δυτική Ιδεολογία: Από τον Διαφωτισμό τών φώτων, στη Νύχτα

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Πώς τα πάει η ιδεολογία του Woke στην εποχή Τραμπ στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο, και στη χώρα μας στην εποχή Meloni;

 Αν το καλοσκεφτείτε, ο κανόνας του Woke είναι η τελευταία παγκόσμια ιδεολογία στη διεθνή σκηνή. Τα υπόλοιπα είναι στα χέρια της τεχνολογίας. Η κουλτούρα MAGA, που τώρα διχάζεται για τις παρεμβατικές επιλογές του Τραμπ, δεν διαπερνά τη δημόσια νοοτροπία και δεν έχει ριζώσει αλλού στη Δύση, παρά μόνο φευγαλέα. Δεν υπάρχει κουλτούρα που να αντιτίθεται στην ιδεολογία του Woke με την ίδια διάχυτη δύναμη και που να ενσαρκώνει τα χαρακτηριστικά μιας κουλτούρας παράδοσης, ριζών και ταυτοτήτων, συντηρητικών αρχών· μιας κουλτούρας που επιδιώκει να διατηρήσει και να διαφυλάξει αρχές, κόσμους, έθιμα και κοινή λογική, και την οποία, σε συμμετρία με το Woke, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως Σώζω. Το ρήμα «σώζω» είναι το κλειδί για το συντηρητικό σύμπαν.

Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι ένας από τους κύριους λόγους για τη νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ (και εν μέρει για τη νίκη τής Μελόνι στην Ιταλία) ήταν ακριβώς η εξέγερση ενάντια στην πολιτιστική ηγεμονία της αφύπνισης. Είχε γίνει ασφυκτική, αφόρητη, ειδικά στις ΗΠΑ. Γεννημένη από τον αντιρατσισμό και τήν αντιαποικιοκρατία, η ιδεολογία της αφύπνισης έχει γίνει, όπως είναι γνωστό, ο τόπος συνάντησης του φεμινισμού και της αντιαρρενωπότητας, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και των πολιτικών δικαιωμάτων, της ακύρωσης της κουλτούρας και της πολιτικής ορθότητας, συμπεριλαμβανομένου του πασιφισμού και του αντιφασισμού.

Επιφανειακά, η ιδεολογία της αφύπνισης είναι αντιδυτική, ο ιδανικός εχθρός της είναι ο λευκός, ετεροφυλόφιλος, δυτικός άνδρας με την ιστορία και τις παραδόσεις του. Αλλά στην προέλευσή της, η κατήχηση της αφύπνισης είναι μια καθαρά δυτική παθολογία, ένα αποκλίνον προϊόν του δυτικού πνεύματος και μια μεταστροφή του προοδευτικού και επαναστατικού πνεύματος που κατοικεί στη Δύση σε ένα φιλελεύθερο και ριζοσπαστικό πνεύμα. Ποια είναι η διαφορά;

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:"…εμείς δεν ευτυχήσαμε να έχουμε μεγάλους κοινωνιολόγους, αλλά την κοινωνιολογία του έθνους την έγραψαν οι ποιητές μας’’

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

‘’…εμείς δεν ευτυχήσαμε να έχουμε μεγάλους κοινωνιολόγους, αλλά την κοινωνιολογία του έθνους την έγραψαν οι ποιητές μας’’

   Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Ο Άγγελος Σικελιανός τον Αύγουστο του 1944, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, μετά από πρόσκληση, όπως λέει ο ίδιος, των Επτανήσιων, εκφωνεί μια ομιλία συγκλονιστική όπως λέγεται, από άποψη ατμόσφαιρας και περιεχομένου (το κείμενο σώζεται στον Δ΄ τόμο της σειράς του ‘’Πεζός Λόγος’’, σελ. 148, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ) προς τιμή του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Σ΄ ένα λοιπόν σημείο της ομιλίας του περιγράφει ένα φοβερό για μένα περιστατικό, που πρωταγωνιστής του είναι ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης κι ο Λευκαδίτικός λαός. Το περιστατικό έχει ως εξής:

      Στις 16 Δεκέμβρη του 1869, γίνεται ο μεγάλος σεισμός που χτύπησε τα Εφτάνησα και ισοπέδωσε την πόλη της Λευκάδας. Τότε η ελληνική κυβέρνηση, με τις δυνατότητες που είχε, μετά από ενέργειες του Βαλαωρίτη, στέλνει στη Λευκάδα ένα καράβι γεμάτο με διάφορα βοηθήματα, κυρίως όμως με ξυλεία για να ‘’παρηγορηθεί’’, ας πούμε, κάπως η κατάσταση. Το καράβι έφτασε και άραξε στο λιμάνι κι ο Λευκαδίτικος λαός είναι μαζεμένος στο μώλο και στέκει διστακτικός και φοβισμένος μη τολμώντας να κάνει κάτι. Σε μια στιγμή,… (κάντε σας παρακαλώ εικόνα όσα θα διαβάσετε παρακάτω) απ΄ τη πίσω μεριά του πλήθους, μια γιγάντια μορφή πλησιάζει. Το πλήθος παραμερίζοντας από σεβασμό ανοίγει ένα διάδρομο για να περάσει. 

  

   ‘’Τότε, Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (αυτός ήταν η μορφή που είπα), κατεβαίνει στο λιμάνι, μπαίνει πρώτος στο καράβι, σκύβει και σηκώνει στους Ηράκλειους ώμους του την πιο μεγάλη απ΄ όλες τις δοκούς οπού ΄χε φέρει το καράβι, τη φορτώνεται και προχωρεί ανάμεσα απ΄ το πλήθος, δίχως να λυγίσει από το βάρος, προς τη χώρα μοναχός. Σε μια στιγμή όλος ο λαός είχε φορτώσει κιόλας στους δικούς του ώμους όλη την ξυλεία του καραβιού κι ακολουθάει σαν το μερμήγκι τον Ποιητή. 

    Δ ε ν   ξ έ ρ ω   ε ι κ ό ν α  ω ρ α ι ό τ ε ρ η,   ι ε ρ ό τ ε ρ η,   γ ι α   έ ν α   τ α γ ό   ψ υ χ ώ ν,   κ α ρ δ ι ώ ν,   σ ω μ ά τ ω ν,   α π΄   α υ τ ή !’’

Πώς ο Αττίλας έστησε τη σημαία της διχοτόμησης μέσω της ομοσπονδίας

Γιάννος Χαραλαμπίδης

Πώς ο Αττίλας έστησε τη σημαία της διχοτόμησης μέσω της ομοσπονδίας

Η διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού δέχθηκε δύο ισχυρά χαστούκια την περασμένη εβδομάδα από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, ο οποίος επανέλαβε ότι η λύση του Κυπριακού θα είναι στη βάση των «δύο κρατών». Και ενταγμένη στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική, την οποία ως προς το Κυπριακό καθόρισε το 1956 ο Νιχάτ Ερίμ, όταν ο Τούρκος τότε Πρωθυπουργός, Αντνάν Μεντερές, του ανέθεσε, ως καθηγητή Νομικής και έμπειρου πολιτικού, την επεξεργασία και καταγραφή μιας νομικής και πολιτειακής βάσης για τις τουρκικές θέσεις στο Κυπριακό, την οποία η χώρα θα μπορούσε να υποστηρίξει διεθνώς.

Η επιστροφή στην Τουρκία

Ο ίδιος ο Ερίμ εξήγησε αργότερα ότι θεωρούσε νομικά ανεπαρκή την προηγούμενη τουρκική θέση, σύμφωνα με την οποία, εάν η Βρετανία εγκατέλειπε την Κύπρο, το νησί έπρεπε αυτοδικαίως να επιστραφεί στην Τουρκία. Η άνευ όρων μεταβίβαση κυριαρχίας, όπως παραδεχόταν, δεν δημιουργούσε δικαίωμα επαναφοράς της κυριαρχίας στον προηγούμενο κάτοχο. Συνεπώς, θα έπρεπε να επινοήσει μιαν άλλη προσέγγιση, ενδιάμεση λύση, που θα κατέληγε, όμως, σε βάθος χρόνου στο ίδιο αποτέλεσμα.

Οι «δύο λαοί»

Έτσι, λοιπόν, ο Ερίμ αναζήτησε νέα βάση στηριζόμενος στο άρθρο 73 του Χάρτη του ΟΗΕ και στη χρήση τού πληθυντικού νομικού όρου «peoples», δηλαδή «λαοί» και όχι «λαός», που παραπέμπει σε χωριστά δικαιώματα αυτοδιαθέσεως. Υποστήριξε ότι στην Κύπρο δεν υπήρχε ένας ενιαίος λαός, αλλά δύο διαφορετικοί λαοί με χωριστή γλώσσα, θρησκεία, ιστορική πορεία και πολιτικές προσδοκίες. Κατά συνέπειαν, η αυτοδιάθεση δεν έπρεπε, σύμφωνα με τη συλλογιστική του, να ασκηθεί ενιαία από ολόκληρο τον πληθυσμό της Κύπρου, αλλά χωριστά από τις δύο κοινότητες. Μετά την εισβολή, η λογική των δύο χωριστών δημοψηφισμάτων εμπεδώθηκε και εφαρμόστηκε στην περίπτωση του Σχεδίου Ανάν, με την κάθε πλευρά να προσδίδει διαφορετική νομική έννοια. Οι μεν Ελληνοκύπριοι υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για χωριστούς λαούς και δικαιώματα αυτοδιάθεσης, οι δε Τουρκοκύπριοι το αντίθετο.

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

από π. Χριστόφορος Χρόνη

Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο. Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

Επομένως, ο όρος «χριστιανός άθεος» δεν πρέπει να ερμηνευτεί απλώς ως κριτική προς όσους επιδεικνύουν «ελλιπή» πίστη, αλλά ως ένα πνευματικό σύμπτωμα που απαιτεί από την Εκκλησία να προβεί σε εσωτερική αυτοκριτική και να καλλιεργήσει ποιμαντικές παρεμβάσεις με υπευθυνότητα και ευαισθησία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν αφορά αποκλειστικά τον «άλλον», αλλά συχνά αντανακλά και πτυχές της δικής μας προσωπικής ζωής, ειδικά όταν αυτή απομακρύνεται από την καθημερινή εμπειρία της χάριτος.Χαρακτηριστικά του «χριστιανού αθέου»

«Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί;

Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ; Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού.

Σαββατο 15 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ, είναι και κάποιες απορίες - ερωτήματα στον εκφερόμενο δημόσιο λόγο που χρήζουν διευκρινιστικών απαντήσεων: «Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί; Πρόκειται περί ενός ορισμού μέχρι πριν από λίγα χρόνια ανύπαρκτου στο πολιτικό λεξιλόγιο. Άγνωστου στην καθημερινή ειδησεογραφία και αρθρογραφία.

- Τι εννοεί και τι προσδιορίζει, άραγε, ο όρος «Κοινωνία των Πολιτών»;


- Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ;

Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού. Έλεγαν, επί παραδείγματι, κατά καιρούς την τελευταία διετία πλείστα δημοσιεύματα ότι:

- Η προσωπική απεσταλμένη του Γ.Γρ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Κολομβιανή διπλωμάτις Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, δήλωνε πως: «Η Κοινωνία των Πολιτών θέλει να προχωρήσει η διαδικασία και οι ηγέτες πρέπει να την ακούσουν» (8.5.2024). Διευκρίνιζε, μάλιστα, πως υπονοούσε σαφώς ότι, κάτι άλλο θέλει η Κοινωνία των Πολιτών, διαφορετικό απ’ όσα η ίδια εντόπιζε από τις εκατέρωθεν συνομιλίες της στη Λευκωσία με τους «Δύο Ηγέτες», δηλαδή τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον επικεφαλής του κατοχικού ψευδοκράτους της Τουρκίας. Επέμενε δε η ίδια λέγοντας «ελπίζω ότι οι ηγέτες θα ακούσουν τον κόσμο, την Κοινωνία των Πολιτών και αυτή είναι ευθύνη των ηγετών»...

- Παρομοίως και αρθρογράφοι ορισμένων εφημερίδων διατείνονται επιμόνως ότι π.χ. «Η Κοινωνία των Πολιτών απαιτεί...» το άλφα ή το βήτα, «η Κοινωνία δεν συμβιβάζεται...» με το γάμα ή το δέλτα και ούτω καθ’ εξής. Μερικοί, μάλιστα, δείχνουν ν’ αναγορεύουν εαυτούς σε αυθεντικούς εκφραστές είτε της Κοινωνίας γενικώς είτε της «Κοινωνίας των Πολιτών» ειδικότερα. Σάμπως κι είναι η φωνή του συνόλου, όλων των πολιτών, ή κάτι παραπλήσιο της πλειονότητας. Μοιάζει αντίστοιχο άλλωστε της γνώριμης αυτοπεποίθησης των επικεφαλής Κομματαρχών, που ο καθένας τους αυτοπροσδιορίζεται ως ο γνήσιος «θεματοφύλαξ» των συμφερόντων, των προσδοκιών και της θέλησης της... Κοινωνίας, ασχέτως του ποσοστού των ψηφοφόρων που τον εκλέγουν.

Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Του Παντελή Σαββίδη 

Στο μικροσκόπιο της Αθήνας η επίσκεψη Φιντάν στη Λιβύη λέει η "Καθημερινή".

Πριν σχολιάσουμε ότι η φιλοδοξία της Αθήνας είναι να έχει ένα καλό μικροσκόπιο να παρακολουθεί τις κινήσεις άλλων,  δείτε και τον ακόλουθο τίτλο:

-Το ΝΑΤΟ καταδικάζει παραβιάσεις εναέριου χώρου σε Ρουμανία και Πολωνία. Στην Ελλάδα γιατί δεν το κάνει; Και, μάλιστα, εξαιρεί την Λήμνο, για παράδειγμα, απο τις ακήσεις του; 

Επι της ουσίας τωρα:

Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Η περιοδεία του Χακάν Φιντάν στη Λιβύη και στην Αίγυπτο αποκαλύπτει, με τρόπο οδυνηρό, το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: η Ελλάδα παρακολουθεί τις εξελίξεις που άλλοι σχεδιάζουν.

Η Άγκυρα συνομιλεί με όλους. Με την Τρίπολη, την οποία στήριξε στον εμφύλιο, αλλά και με τη Βεγγάζη και ολόκληρη την οικογένεια Χαφτάρ. Προσεγγίζει τον Ακίλα Σάλεχ, επενδύει στην άμυνα και στην ανοικοδόμηση, αξιοποιεί τον αντιαποικιακό συμβολισμό και επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως δύναμη ενοποίησης της Λιβύης. Παράλληλα, αποκαθιστά συστηματικά τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, συμμετέχει σε περιφερειακά σχήματα και προετοιμάζει νέες θεσμικές συνεργασίες.

Η Ελλάδα, αντιθέτως, «παρακολουθεί με προσοχή», τηλεφωνεί στους εταίρους της και ανησυχεί μήπως η ανατολική Λιβύη κυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Η συμμορία της τεχνητής νοημοσύνης

από Βασίλης Βιλιάρδος

Στον κόσμο της Τεχνητής Νοημοσύνης και των Data Centers, οι καπιταλιστές της δεν παίρνουν απλά περισσότερα από τους εργαζομένους – τα παίρνουν όλα. Η λύση τους δε για τη μαζική ανεργία που προκαλούν, η οποία ευρίσκεται ακόμη στο ξεκίνημα της, είναι το εγγυημένο βασικό εισόδημα – η ελεημοσύνη που όμως αγνοεί την αξιοπρέπεια του ατόμου, η οποία επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό μέσω της παραγωγικής εργασίας. Με απλά λόγια, οι εταιρίες Τεχνητής Νοημοσύνης χρησιμοποιούν τα προσωπικά μας δεδομένα, κλέβουν τις εργασίες μας από το διαδίκτυο, επιβαρύνουν τις δημόσιες υποδομές μας που έχουμε πληρώσει με τους φόρους μας, μειώνουν το βιοτικό μας επίπεδο και θησαυρίζουν – ενώ ταυτόχρονα εξαφανίζουν τις θέσεις εργασίας μας. Συμπερασματικά λοιπόν, οι περισσότερες εταιρίες της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν συμπεριφέρονται διαφορετικά, από τους ιμπεριαλιστές του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα – οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τη γη, τους πόρους και το ανθρώπινο κεφάλαιο, συμπεριλαμβανομένης της δουλείας, πληρώνοντας ελάχιστα ή καθόλου σε αντάλλαγμα.

.

Ανάλυση

Σε μία ανάρτηση μας, είχαμε γράψει το εξής: «Σάλος στις ΗΠΑ για τα Data Centers – απρόσμενη συμμαχία δεξιάς και αριστεράς, ενάντια στις τεράστιες εγκαταστάσεις». Παρεμπιπτόντως εδώ, σύντομα δεν θα υπάρχει κανένας διαχωρισμός μεταξύ δεξιάς και αριστεράς – αλλά μεταξύ του 1% και του 99%. Όπως είχαμε τώρα συμπληρώσει,

«τα Data Centers απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και νερού – με αποτέλεσμα να εκτοξεύονται οι τιμές και για τα δύο. Έχουν τεράστιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, δημιουργώντας ελάχιστες θέσεις εργασίας – ουσιαστικά μόνο κατά την κατασκευή τους. Γεμίζουν δε με εισαγόμενους υπολογιστές, τουλάχιστον σε χώρες όπως η Ελλάδα – με τη ΔΕΗ εδώ και όχι μόνο, να προετοιμάζεται για τέτοιες «επενδύσεις».

Δυστυχώς , κανένας δεν αντιδράει – ενώ όσοι το κάνουν, θεωρούνται γραφικοί! Ένα ακόμη έγκλημα δρομολογείται στη χώρα μας – ακόμη και σε περιοχές με έντονο πρόβλημα ύδρευσης, ειδικά στον πρωτογενή τομέα, όπως η Θεσσαλία (πηγή)».

Εν προκειμένω, χαρακτηρισθήκαμε ως αναχρονιστικοί από κάποιον σχολιαστή – ο οποίος μας απάντησε τα παρακάτω:

«Το επιχείρημα ότι, «τα Data Centers καίνε ρεύμα και δεν παράγουν τίποτα, είναι οικονομικά αναχρονιστικό. Ναι, τα Data Centers είναι ενεργοβόρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να απορρίπτουμε τις επενδύσεις.

Σημαίνει ότι πρέπει να τις εντάσσουμε σε έναν σοβαρό ενεργειακό σχεδιασμό, με ΑΠΕ, στις οποίες η Ελλάδα διαθέτει ήδη σημαντικό πλεονέκτημα, αποθήκευση ενέργειας και περαιτέρω ενίσχυση του ηλεκτρικού δικτύου. Το ίδιο ισχύει και για την κατανάλωση νερού. Δεν έχουν όλα τα Data Centers το ίδιο αποτύπωμα, καθώς χρησιμοποιούνται διαφορετικές τεχνολογίες ψύξης και παρουσιάζουν διαφορετικούς δείκτες WUE (=Αποδοτικότητα Χρήσης Νερού).

🔴Το παράδοξο των ΑΠΕ: Παράγουμε περισσότερο, πληρώνουμε χρυσάφι

Λύκος Βασίλης 

👉Η 1 δισ. «ρήτρα διαφυγής» και η μεγάλη ολιγοπωλιακή αυταπάτη: Ποιος πληρώνει πραγματικά το πράσινο πάρτι; 

Το αφήγημα που πλασάρεται επικοινωνιακά ακούγεται σχεδόν σαν οικονομικό θαύμα. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Κυριάκος Πιερακάκης, υπέβαλε αίτημα στην Κομισιόν για την επέκταση της Εθνικής Ρήτρας Διαφυγής, υποσχόμενος ότι το εργαλείο αυτό θα ξεκλειδώσει ενεργειακές επενδύσεις ύψους 1,5 δισ. ευρώ για την τριετία 2026–2028. Η κυβερνητική υπόσχεση; Ότι οι επενδύσεις αυτές θα θωρακίσουν το σύστημα και θα οδηγήσουν νομοτελειακά σε φθηνότερο ρεύμα. 

Όμως, ας διαλύσουμε την πρώτη μεγάλη αυταπάτη πριν πιάσουμε την ουσία: Τι σημαίνει στην πραγματικότητα «ρήτρα διαφυγής»; 

Δεν πρόκειται για κάποιο ευρωπαϊκό «τσέκι» ή δωρεάν κοινοτικό χρήμα που πέφτει ουρανοκατέβατο από τις Βρυξέλλες. Η ρήτρα διαφυγής είναι απλώς μια δημοσιονομική ντρίμπλα. Η ΕΕ επιτρέπει στα κράτη-μέλη να ξεπεράσουν προσωρινά τα αυστηρά όρια των δημόσιων δαπανών —έως 0,3% του ΑΕΠ ετησίως— αποκλειστικά για ενεργειακές υποδομές. Με απλά ελληνικά: Η Κομισιόν μας δίνει την άδεια να δανειστούμε και να αυξήσουμε το δημόσιο χρέος μας. 

Ο ίδιος ο κ. Πιερρακάκης έσπευσε να διευκρινίσει ότι «δεν πρόκειται για επιταγή που θα δει ο κόσμος στον λογαριασμό του», αλλά για «επενδύσεις που θα μειώσουν το κόστος». Και κάπου εδώ γεννιέται το αμείλικτο ερώτημα: Ποιος θα βάλει τα λεφτά, ποιος θα τσεπώσει τα κέρδη και ποιος θα φορτωθεί τελικά τον λογαριασμό; 

ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ - Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΗΜΕΡΑ.

Μήπως, μετά την απόφαση καταπέλτη του ΣτΕ και την αναλυτική ενημέρωση του κυρίου Λαζαρατου, θα ήθελαν να μας πουν κάτι όσοι, πανεπιστημιακοί κιόλας και με αριστερουτσικες περγαμηνές τρομάρα τους, μας είχαν πρήξει με την εφαρμογή του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Ή μήπως είναι η ώρα της αλήθειας, δηλαδή, να αποδεχτούν ότι το ζήτημα είναι πολιτικό;

Όταν ρωτήθηκε κάποτε η Θάτσερ ποια θεωρεί τη μεγαλύτερη νίκη της, απάντησε, το γεγονός ότι οι πολιτικοί μου αντίπαλοι υιοθέτησαν πλήρως τις θέσεις μου.

Συμπέρασμα: αν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες δεν αναλάβουν τις ιστορικές τους ευθύνες, δε θα το κάνει κανείς για αυτους

ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ  - Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΗΜΕΡΑ.

Πάνος Λασκαράτος

Μερικές επισημάνσεις για τις αποφάσεις και τις συνέπειές τους. Και τούτο γιατί μου ζητήθηκε από πάρα πολλούς.

Αλλά και προς αποφυγή παρερμηνειών και παρεξηγήσεων ή σκόπιμης υποτιμήσεως των σοβαρότατων συνεπειών των αποφάσεων του ΣτΕ .

Ιδίως από παντοειδή , αλλά και ακαλαισθητα τρολ!

Όσα γράφω εκφράζουν μόνο εμένα και δεν διεκδικούν αυτονοήτως το αλάθητο.

ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ - ΤΟΝ ΣΚΆΝΔΑΛΟ ΝΑ ΤΟ ΜΑΘΕΙ ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ

Ένα χρόνο μετά...

Το μόνο που άλλαξε ήταν η αύξηση των κερδών του εθνικού μας κοτζαμπαση και η αύξηση του αριθμού των κατοίκων του χωριού που εγκαλουνται στα δικαστήρια.

Επειδή είστε μίζεροι και ασχολείστε με φωτιές που κάψανε κάποια δένδρα 🤔ή για το αν θα πάτε διακοπές, ή για την ακρίβεια...θα σας μεταφέρω τη σωστή είδηση που θα έπρεπε να κουβεντιαζεται σε όλα τα ελληνικά χείλη και για την οποία αν δεν είσασταν χωλοι κατηγοροι του καλύτερου Ευρωπαίου ηγέτη θα δηλώνατε εμπλεοι περηφανιας εθνικής 🤪😀

Για το 2025 στη λίστα των δισεκατομμυριουχων, προστέθηκε ακόμη ένας Έλληνας,ο Ευάγγελος Μυτιληναίος (Πρωτεργεια, Αλουμινα, φωτοβολταϊκά...).

Η εταιρεία του δισεκατομμυριούχου πλεον  Μυτιληναίου ,πριν 2 χρόνια μετονομάστηκε σε METLEN Energy & Metals. 

Και αυτοαναφερεται ως " η μεγαλύτερη ελληνική ιδιωτική εταιρεία, που δραστηριοποιείται σε όλο το φάσμα της ενέργειας,από την ανάπτυξη, κατασκευή και λειτουργία θερμικών μονάδων και έργων ΑΠΕ, σχεδιασμό και κατασκευή έργων υποδομής ηλεκτρικής ενέργειας, έως τη λιανική προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, την προμήθεια και εμπορία φυσικού αερίου..." 

Στη χώρα (αλλά και στην ΕΕ) λοιπον που η "πράσινη ανάπτυξη " αποτέλεσε τη μαρμιτα που έπεσαν με τα μούτρα οι γνωστοί οικονομικοί "δημογέροντες "του τόπου ,ο Μητσοτάκης περήφανα δήλωνε πριν χρόνια την ανάγκη 

απεξάρτησης από τον λιγνίτη έως το 2028. 

Και ας δήλωνε η ατμομηχανή  της Ευρώπης-η Γερμανία -, πως αυτή  το όριζε για το 2050.

Έτσι έστρωνε τον δρόμο για κάποιους...που πάντα "γνωρίζουν" τον δρόμο για τη λίστα Forbes.

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

Ἀπό τό βιβλίο: «Ὁ Βίος τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας», Ἱερόν Κελλίον Ἁγίου Νικολάου «Μπουραζέρη», Ἅγιον Ὄρος, 2010


Ἅγιος Μάξιμος ὁ ὉμολογητήςTώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ ὁμιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.
Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ΄, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ...ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν.
Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν.

Τὴν ἐπεσκέφθη λοιπὸν ὁ ἀρχάγγελος καὶ τῆς ἐπέδωσε ἕνα κλάδον φοίνικος, σύμβολον τῆς νίκης, τὸ ὁποῖον εἶχε ἄλλοτε χρησιμοποιήσει ὁ λαὸς ὑποδεχόμενος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Υἱόν της, τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐξολοθρευτὴν τοῦ Ἅδου.
Ὁμοίως καὶ τώρα ὁ Γαβριὴλ δίδει αὐτὸν τὸν κλάδον εἰς τὴν Παρθένον, ὡς σύμβολον τῆς νίκης κατὰ πάντων τῶν δεινῶν καὶ τῆς καταλύσεως τοῦ θανάτου, λέγοντας· «Ὁ Κύριος καὶ Υἱός σου σὲ προσκαλεῖ: Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ἔλθης πλησίον μου, ὦ καλὴ μῆτερ μου (Ἆσμ. ἀσμ. β΄, 10 καὶ 13).

Γιὰ τοῦτο μὲ ἀπέστειλε πάλι νὰ σοῦ ἀνακοινώσω, ὦ «εὐλογημένη ἐν γυναιξί», ὅτι σήμερα θὰ εὐφράνης, ὦ Κεχαριτωμένη, τὶς οὐράνιες στρατιὲς μὲ τὴν ἄνοδόν σου καὶ θὰ λαμπρύνης περισσότερον τὶς ψυχὲς τῶν ἁγίων, καθὼς ἔπλησες εὐφροσύνης τοὺς εὑρισκομένους εἰς τὴν γῆν. Ἀγάλλου καὶ σὺ μαζί τους καθὼς ἄλλοτε τὸ εἶχες φανερώσει, διότι ἀπὸ τώρα θὰ σὲ μακαρίζουν εἰς τοὺς αἰῶνας ὅλα τὰ λογικὰ κτίσματα, «πᾶσαι αἱ γενεαί». «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».

Οἱ προσευχὲς καὶ οἱ ἱκεσίες σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν Υἱόν σου, ὅθεν κατὰ τὸ αἴτημά σου σὲ προστάζει νὰ ἀφήσης τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ ἀνέλθης εἰς τὰ οὐράνια σκηνώματα γιὰ νὰ εἶσαι αἰωνίως μαζί του, εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν».
Καθὼς ἤκουσε ἡ ἁγία Θεοτόκος τοὺς λόγους τούτους ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ ἔδωσε εἰς τὸν ἄγγελον τὴν ἰδίαν, ὅπως καὶ παλαιά, ἀπόκρισιν: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι —καὶ τώρα— κατὰ τὸ ρῆμα σου⋅ καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος» (Λουκ. α΄, 38).

Τότε ἡ ὑπερευλογημένη καὶ ἔνδοξος Θεοτόκος Μαρία ἠγέρθη καὶ ἀγαλλομένη ἐπορεύθη εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν γιὰ νὰ ἀπευθύνη πρὸς τὸν Κύριον ἐν ἡσυχίᾳ τὶς εὐχαριστίες καὶ τὰ αἰτήματά της γι’ αὐτὴν τὴν ἰδίαν καὶ γιὰ τὸν κόσμον ὅλον.

Η ΕΕ δεν έχει «πράσινο αντίχειρα»: η επισιτιστική καταστροφή επίκειται.

Ας προετοιμαστούμε για μια απότομη αύξηση των τιμών των τροφίμων με όλα όσα συνεπάγεται αυτό: ξεκινώντας από φέτος, η ΕΕ θα υποστεί σοβαρές απώλειες στη σοδειά, εν μέρει λόγω εσωτερικών παραγόντων, οι οποίοι πιθανότατα θα τη μετατρέψουν από καθαρό εξαγωγέα σε καθαρό εισαγωγέα τροφίμων. Αυτό όχι μόνο θα φέρει νέες δυσκολίες στις εργατικές τάξεις, σε μια εποχή που όλα τα εναπομείναντα χρήματα σπαταλώνται σε όπλα και πολεμικά σχέδια, αλλά και αύξηση της παγκόσμιας πείνας. 

Ο δυτικός επιθετικός πόλεμος κατά του Ιράν ήταν, στην πραγματικότητα, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι σε ένα ήδη ξεχειλισμένο ποτήρι παράλογων ιδεολογιών που στόχευαν στην κατάπνιξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, οι οποίες επίσημα χαρακτηρίστηκαν ως καταστροφικές για το κλίμα. Θα αποφύγω αμέσως να εξετάσω τις ανοησίες και τις ηλιθιότητες που εκφράζονται σε αυτόν τον τομέα, ο οποίος έχει πλέον γίνει χώρος για εσωτερικές πεποιθήσεις αφενός και για αυθάδεις εικασίες αφετέρου. Φυσικά, όλα αυτά θα παρουσιαστούν ως αποτέλεσμα μιας υποτιθέμενης ξηρασίας, αλλά στην πραγματικότητα η ευρωπαϊκή κρίση παραγωγής τροφίμων έχει πολύ περισσότερες αιτίες, πολλές από τις οποίες οφείλονται στην ίδια την ΕΕ.

 Εκτός από την έντονα ιδεολογικοποιημένη γεωργική πολιτική της, υπάρχουν και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, οι οποίες είχαν πολλαπλές συνέπειες, ζημιώνοντας ένα σύστημα παραγωγής που έχει ήδη φτάσει στα όριά του.

Το 2022/2023, οι τιμές των λιπασμάτων έφτασαν σε ιστορικά υψηλά, μόνο και μόνο για να σταθεροποιηθούν στη συνέχεια σε υψηλότερο, αλλά ακόμη χαμηλότερο, επίπεδο. Η αύξηση των τιμών οφειλόταν και οφείλεται στο γεγονός ότι η Ρωσία και η Λευκορωσία είναι οι κορυφαίοι παραγωγοί βασικών λιπασμάτων στον κόσμο και ότι τα προϊόντα τους έχουν υποστεί κυρώσεις από την ΕΕ, με αποτέλεσμα ελλείψεις εντός της ΕΕ. Αυτό, φυσικά, μεταφράζεται σε υψηλότερες τιμές τροφίμων και, κατά συνέπεια, σε αυξημένη πείνα σε άλλα μέρη του κόσμου, καθώς δεν μπορούν όλοι να αντέξουν οικονομικά τις υψηλότερες τιμές. Σε αυτό προστίθεται η κρίση φυσικού αερίου, καθώς το φυσικό αέριο αποτελεί κρίσιμο συστατικό στην παραγωγή λιπασμάτων. Λόγω της απότομης αύξησης των τιμών του φυσικού αερίου στην ΕΕ από το 2021, η παραγωγή λιπασμάτων εντός της ΕΕ έχει καταστεί ασύμφορη. Αυτά τα λιπάσματα είναι πλέον επίσης σε έλλειψη στην Ευρώπη. Ωστόσο, επειδή η ζήτηση είναι υψηλή, οι κυρώσεις δεν έχουν βλάψει τη Ρωσία, αλλά έχουν επηρεάσει κυρίως τις φτωχότερες χώρες, οι οποίες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τις νέες τιμές.

Ποιος ελέγχει το ιερατείο; Αποτείχιση, Μισθοί και Οικογένεια - π. Ευάγγελος Παπανικολάου

Μια ειδική, γιορτινή συζήτηση για τον Δεκαπενταύγουστο. Με τον Πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου —ιεραπόστολο, θεολόγο και γιατρό— μιλάμε για όσα σπάνια ακούγονται μαζί: από τους μισθούς των Μητροπολιτών μέχρι την Αποτείχιση, την Οικογένεια και το ίδιο το μήνυμα της γιορτής.

00:00​ - Ησαΐας Α', Η επί του Όρους Ομιλία
03:13​ - Μισθοί Μητροπολιτών και αντίδραση της κοινωνίας
14:24​ - Σχέσεις Κράτους με Εκκλησία
29:52​ - Χριστιανικό Ήθος και η σκληρή Πραγματικότητα της ζωής
50:27​ - Αποτείχιση και ποιος μπορεί να ελέγχει το ιερατείο
01:05:13​ - Η σημασία της Οικογένειας και η Εκκλησία
01:19:45​ - Ψαλμός 115: Πας άνθρωπος ψεύστης
01:29:04​ - Το Μήνυμα του Δεκαπενταύγουστου

«Ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο με κάθε κόστος. Και οι Δυτικοί υπηρέτες τον δικαιολογούν». Από Συντακτικό Προσωπικό της Electo

Μέση Ανατολή, η ειρήνη ολοένα και πιο απομακρυσμένη

«Ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο με κάθε κόστος. Και οι Δυτικοί υπηρέτες τον δικαιολογούν».

Ο Νετανιάχου απορρίπτει τις διαπραγματεύσεις καθώς η Δύση συνεχίζει να υποστηρίζει τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές του.

Συντακτικό Προσωπικό της Electo

Μια σκληρή δήλωση κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου και του τμήματος της δυτικής πολιτικής που κατηγορείται ότι δικαιολογεί τις επιλογές του. Στο επίκεντρο βρίσκονται η απόρριψη των διαπραγματεύσεων για τη Γάζα, το βάρος της εσωτερικής πολιτικής ισορροπίας του Ισραήλ και ένα ερώτημα που προορίζεται να γίνει ολοένα και πιο πιεστικό: μπορεί να υπάρξει πραγματική προοπτική ειρήνης στη Μέση Ανατολή εφόσον η συνέχιση του πολέμου παραμένει λειτουργική για την πολιτική επιβίωση όσων κυβερνούν; (NR)

Αλλά έχουν άραγε οι Ταγιάνι, Φασίνο, Πιτσιέρνο και οι διάφοροι φίλοι τους αμφιβολίες ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο άνθρωποι σαν τον Νετανιάχου είναι ελεύθεροι; Τώρα, ο εγκληματίας του Τελ Αβίβ απέρριψε και τα ειρηνευτικά σχέδια για τη Γάζα. Προτιμά να συνεχίσει να σφαγιάζει γυναίκες και παιδιά. Και ο φύλακάς του στην Ουάσινγκτον τον δικαιώνει: πρέπει να κατανοήσουμε τον δολοφόνο· βρίσκεται σε προεκλογική εκστρατεία.

Αυτό σημαίνει ότι τα ψέματα των ανόητων υπηρετών του Ισραήλ, που είναι πάντα έτοιμοι να μας διαβεβαιώσουν ότι η ισραηλινή κοινωνία των πολιτών καταδικάζει την εξόντωση των Παλαιστινίων αμάχων, είναι όλα ψέματα. Ψεύδη, προφανώς. Γιατί αν οι Ισραηλινοί ήταν αντίθετοι, ο Νετανιάχου θα ήταν αναγκασμένος τουλάχιστον να προσποιηθεί ότι θέλει ειρήνη, πολιτισμένη συνύπαρξη.

Η Πολιτική Θεωρία του Ορυκτού Πετρελαίου

Καθώς πλησιάζουμε στις διακοπές των μέσων Αυγούστου εν μέσω ενός κλίματος τρέλας, επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα πρόβλημα που υποβόσκει εδώ και σχεδόν ενάμιση αιώνα εν μέσω ψευδών βεβαιοτήτων και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, τόσο λόγω της κατάστασης στο Ορμούζ, η οποία δημιουργεί έλλειψη, όσο και λόγω των μεθόδων επιστημονικής διαστρέβλωσης που μπορεί να ήταν εξαιρετικές στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά τώρα είναι συνηθισμένες. Αναφέρομαι στην κλασική θεωρία, που διδάσκεται σε σχολεία και πανεπιστήμια, η οποία υποστηρίζει ότι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο προέρχονται από νεκρούς θαλάσσιους οργανισμούς (πλαγκτόν, φύκια) που μετατράπηκαν σε υδρογονάνθρακες για εκατομμύρια χρόνια υπό πίεση και θερμότητα σε ιζηματογενή πετρώματα. Ορυκτά καύσιμα : το όνομα τα λέει όλα. Πεπερασμένα, μη ανανεώσιμα, περιορισμένα. Η νίκη αυτής της υπόθεσης οφειλόταν εν μέρει στις σημαντικές συνεισφορές των Αμερικανών πετρελαιοπαραγωγών, με επικεφαλής την οικογένεια Ροκφέλερ, για πολύ προφανείς σκοπούς: να καταστήσουν τον μαύρο χρυσό έναν πολύ περιορισμένο πόρο και, ως εκ τούτου, ευάλωτο σε υψηλότερες τιμές. Άλλωστε, δεν ήταν δύσκολο: αρκούσε να κάνουμε έναν παραλληλισμό με τον άνθρακα, που προερχόταν από φυτικούς οργανισμούς, πάντα υπό συνθήκες τεράστιας πίεσης και θερμότητας, και το παιχνίδι τελείωσε, απλώς και μόνο επειδή ήταν διανοητικά απλούστερο. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η θεωρία αντιτάχθηκε κυρίως από επιστήμονες εκτός του δυτικού κώνου σκιάς και ιδιαίτερα από Ρώσους, αν και με κάποιες εξαιρέσεις, για παράδειγμα τον Thomas Gold του Πανεπιστημίου Cornell.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΔΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ DONATELLA DI CESARE ΣΤΟΝ ΟΤΖΑΛΑΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΔΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ DONATELLA DI CESARE ΣΤΟΝ ΟΤΖΑΛΑΝ: 

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣAΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ - ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΟΔΕΥΣΕΙ ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΜΟΥ ΖΩΗΣ - Ο ΚΟΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ.

Η Ιταλίδα φιλόσοφος Ντονατέλα Ντι Τσέζαρε εξέφρασε την υποστήριξή της στην ειρηνευτική διαδικασία στην Τουρκία, η οποία ξεκίνησε μετά την «Πρόσκληση για Ειρήνη και Δημοκρατική Κοινωνία» του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν, στις 27 Φεβρουαρίου 2025. Η Ντι Τσέζαρε παρέδωσε την επιστολή της στην Αντιπροσωπεία του Ιμραλί, προκειμένου να διαβιβαστεί στον Οτζαλάν.

Στην επιστολή της, η Ντι Τσεζάρε ανέφερε ότι παρακολουθούσε εδώ και καιρό τον αγώνα και τις ιδέες του Οτζαλάν, γράφοντας τα εξής:

«Ήθελα να σας γράψω εδώ και πολύ καιρό, και το γεγονός ότι έχω τώρα την ευκαιρία να το κάνω με συγκινεί βαθιά. Το όνομά σας έχει συνοδεύσει ένα σημαντικό μέρος της πολιτικής και πνευματικής μου ζωής. Στην Ιταλία, για μένα, όπως και για πολλούς από εμάς, δεν ήσασταν ποτέ μια μακρινή ή ξένη φιγούρα. Ακολουθήσαμε τον αγώνα σας, τη φυλάκισή σας, τις ιδέες σας και τον αγώνα του κουρδικού λαού με θαυμασμό, ενδιαφέρον και αλληλεγγύη.

«ΠΑΝΤΑ ΕΝΙΩΘΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΛΑΟ»

Πάντα ένιωθα κοντά στον κουρδικό λαό. Ο μακρύς αγώνας του για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αναγνώριση υπήρξε, για μένα, ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά ζητήματα της εποχής μας. Και το όνομά σας δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ξεχωριστά από αυτή την ιστορία. Με την πάροδο των χρόνων, ίσως αυτό που με έχει συγκινήσει βαθύτερα είναι η σκέψη για τη φυλάκισή σας στο Ιμραλί, και ιδίως για τις παρατεταμένες περιόδους απομόνωσης στις οποίες έχετε υποβληθεί.

«ΚΑΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΣΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ»

“Καλή Παναγιά” - Αποδόμηση του μεταμοντέρνου Μητροπολίτη Ναυπάκτου

Δεν είναι η θρησκεία το ζητούμενο. Είναι η επίθεση που δέχεται κάθε συνεκτικός κοινωνικός κρίκος. Σε όσους λοβοτομημένους απο το μεταμοντέρνο σας λένε οτι η παραδοσιακή ευχή «Καλή Παναγιά» είναι ΄νεολογισμός' να τους λέτε οτι με απλά μαθηματικά δεν βγαίνουν τα κουκιά.

Του Τάκη Μοσκώφ 

Αν και η σχέση μου με το διαδίκτυο κρατά από το 1992, εδώ μέσα μπήκα σχετικά αργά (γνωρίζοντας πολύ καλά που μπαίνω, αλλά με ισχυρή την ανάγκη να αποδομήσω και να αφυπνίσω) για 3 κυρίως λόγους που ο ένας είναι παράγωγο του άλλου, με την εξής σειρά: Υπονόμευση της χώρας> χειραγώγηση του λαού> πολιορκητική μηχανή, το μεταμοντέρνο. 

Η μέθοδος της υπονόμευσης μιας χώρας είναι πολύ αρχαία ιστορία. Οι θέσεις για το ποιος ήταν ο αρχαιότερος κοινωνικός μηχανικός -χειραγωγός, διίστανται ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Κινέζο  Σουν Τσού - ο 2ος στρατηγός, ειδικός στη στρατιωτική στρατηγική, συγγραφέας και φιλόσοφος. Στη σημερινή πραγματικότητα φαίνεται να επικρατεί η μέθοδος του Σουν Τσού: “Ενας απο τους σημαντικότερους κανόνες στον πόλεμο είναι να μην πολεμήσεις καθόλου, αλλά να υπονομεύσεις οτιδήποτε με αξία στην χώρα του εχθρού σου”. 

5 βασικοί πυλώνες για να το κάνεις αυτό, είναι οι ακόλουθοι:

Θρησκεία/παράδοση - Εκπαιδευτικό σύστημα - Κοινωνική ζωή- Διοίκηση -Σχέσεις εργαζόμενου/εργοδότη. 

 

Αυτοί οι βασικοί πυλώνες είναι που χρησιμοποιούν οι πράκτορες της υπονόμευσης, ανεξάρτητα του ιδεολογικού προσήμου που υπηρετούν. Πρόκειται δηλαδή για μηχανή! Και χρησιμοποιείται απο μυστικές υπηρεσίες, για να υπονομεύσουν την χώρα “εχθρό” αλλοτριώνοντας την κοινωνία της. 

Αλλά ας πάμε στο ζητούμενο. Είναι πράγματι όπως μας τα είπε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου τα πράγματα, σχετικά με την παραδοσιακή ευχή “ Καλή Παναγιά”;  Δεν θα σταθώ αν στέκει ή οχι λεκτικά, ούτε θεολογικά, αν και στέκει απόλυτα, καθώς εκφράζει την αγνότερη ενατένιση του Οικείου Υπερβατικού! Και η φτηνή και αβάσιμη επίκρισή του Μητροπολίτη εκφράζει τον μεταμοντέρνο φανατισμό ενάντια στο λαό και τους κώδικές του - τις παραδόσεις του. Θα σταθώ σε αυτό που είπε οτι “Τα τελευταία χρόνια επικράτησε μια μόδα που λέει Καλή Παναγιά ” και που ο ίδιος δεν έχει “ξανακούσει” στο παρελθόν ... 

Για να δούμε λοιπόν πως έχει η πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει χειρότερος σκλάβος από κάποιον που δεν μπορεί να δει τις αλυσίδες του ή το κλουβί από το οποίο θα έπρεπε να απελευθερωθεί.

(Από την Ιταλία, κείμενο ανώνυμου συντάκτη)

Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός μύθος: ο διευθυντής μιας μεγάλης εταιρείας, αδυνατώντας να παρακολουθήσει μια συναυλία με την Ημιτελή Συμφωνία του Σούμπερτ, δωρίζει τα εισιτήρια στον διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας, ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με την Grand Musique , ελπίζοντας ότι ο Σούμπερτ θα του ανοίξει τους ορίζοντές του. Την επόμενη μέρα, ο διευθυντής τον ρωτάει πώς πήγε η συναυλία και εκείνος απαντά ότι θα λάβει μια αναφορά, η οποία, στην ώρα της, φτάνει το μεσημέρι, χωρισμένη σε σημεία:

1. Για σημαντικά χρονικά διαστήματα τα τέσσερα όμποε δεν κάνουν τίποτα: ο αριθμός τους θα μπορούσε να μειωθεί και το έργο τους να κατανεμηθεί στην υπόλοιπη ορχήστρα, εξαλείφοντας τις αιχμές στη χρήση.

2. Τα δώδεκα βιολιά παίζουν την ίδια νότα: ο αριθμός των βιολονιστών θα μπορούσε επομένως να μειωθεί επωφελώς.

3. Τα χάλκινα πνευστά επαναλαμβάνουν ήχους που έχουν ήδη παιχτεί από τις χορδές, κάτι που φαίνεται άσκοπα περιττό.

4. Συμπερασματικά: αν ο Σούμπερτ είχε λάβει υπόψη αυτές τις παρατηρήσεις και είχε βελτιστοποιήσει τον χρόνο και τους πόρους, θα είχε μειώσει τη διάρκεια της συμφωνίας κατά τουλάχιστον 25% και, ως εκ τούτου, θα είχε χρόνο να την ολοκληρώσει πριν πεθάνει.

Το Ιράν και η αδυναμία της αμερικανικής αυτοκρατορίας

Pino Arlac.chi

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Υπάρχει μια εικόνα που συνοψίζει την τρέχουσα κατάσταση της αμερικανικής ισχύος καλύτερα από οποιαδήποτε στατιστική. Κανένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο δεν πλέει αυτή τη στιγμή στον Περσικό Κόλπο.

Τα δύο που αναπτύχθηκαν εναντίον του Ιράν, το Lincoln και το Bush, βρίσκονται στην Αραβική Θάλασσα, πάνω από χίλια χιλιόμετρα από τις ιρανικές ακτές, έξω από μια υδάτινη μάζα που για ογδόντα χρόνια ήταν μια αμερικανική λίμνη. Το τρίτο, το Ford, που εκτράπηκε τον Μάρτιο στην Ερυθρά Θάλασσα για να αντιμετωπίσει τους Χούθι, υπέκυψε στον εχθρό: μια πυρκαγιά στο πλοίο, μετά από έντεκα συνεχόμενους μήνες στη θάλασσα, το ανάγκασε να επιστρέψει. Σήμερα, βρίσκεται σε ξηρή αποβάθρα στο Νόρφολκ και η Ερυθρά Θάλασσα μένει χωρίς αεροπλανοφόρο.

Ο πιο ισχυρός στόλος στην ιστορία διατηρεί ασφαλή απόσταση από τις ακτές μιας εχθρικής χώρας για να αποφύγει να αποκαλύψει την ευαλωτότητά του στις νέες στρατιωτικές τεχνολογίες. Ένα σμήνος από drones και υπερηχητικούς πυραύλους που κοστίζουν μόλις λίγα εκατομμύρια δολάρια μπορούν να ακινητοποιήσουν ένα αεροπλανοφόρο αξίας 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Το πλαίσιο είναι γνωστό, αλλά αξίζει να επανεκτιμηθεί. Το Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου διέρχεται το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου, έχει ουσιαστικά κλείσει από τις 8 Ιουλίου, την ημέρα που επανέλαβαν τις εχθροπραξίες: μια σταγόνα σποραδικής διαμετακόμισης, που αναζωπυρώθηκε μόνο από ευνοϊκούς τίτλους και σβήστηκε από τον πρώτο πύραυλο. Την περασμένη εβδομάδα, ήταν η σειρά ενός δεξαμενόπλοιου μεταφοράς αερίου φορτωμένου με αέριο του Κατάρ. Η Σαουδική Αραβία είχε βρει μια βαλβίδα διαφυγής εκτρέποντας το αργό πετρέλαιο στο Γιανμπού, στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο τερματικός σταθμός τελικά χειρίστηκε πάνω από το 90% των εξαγωγών της δια θαλάσσης.

Αλλά στις 20 Ιουλίου, οι Χούθι κήρυξαν ναυτικό εμπάργκο κατά του Ριάντ και λίγες μέρες αργότερα ανέλαβαν την ευθύνη για τις πρώτες άμεσες επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της Aramco στο Τζιζάν και στο ίδιο το Γιανμπού.

Οι σαουδαραβικές ροές μέσω του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ έχουν μειωθεί σχεδόν στο μηδέν και το αργό πετρέλαιο που προορίζεται για την Ασία διοχετεύεται τώρα γύρω από την Αφρική. Ένας επιπλέον μήνας ναυσιπλοΐας. Οι δύο ενεργειακές αρτηρίες της Μέσης Ανατολής είναι ταυτόχρονα αποκλεισμένες. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ πριν, ούτε καν στο σοκ του 1973, ούτε καν κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ.