Ο Μισέλ Ουελμπέκ στην περιφορά του Επιταφίου

Βίβιαν Στεργίου 

Καθημερινή 07.04.2025 

Περίμενα τη Μεγάλη Παρασκευή πώς και πώς. Ζαλισμένη από τη νηστεία (ούτε σοκολατένιο αυγό δεν έκανε να φάω!) θα πήγαινα στην εκκλησία και εκεί επιτέλους θα συνέβαινε κάτι. Οχι μόνο λόγια όπως τις άλλες ημέρες. Ο ίδιος ο θεός θα ερχόταν στη μέση της Εκκλησίας. Θα άπλωναν το σώμα του Χριστού πάνω σε τραπέζι, και μάλιστα θα μπορούσα να περάσω από κάτω. Δεν χρειαζόταν να φοβάμαι, όπως στις κανονικές κηδείες.

Το σώμα που φιλούσα δεν έμοιαζε με τα σώματα των ηλικιωμένων που είχα δει να αργοσβήνουν σε σπίτια συγγενών. Δεν χρειαζόταν υποστήριξη με καλώδια, σωληνάκια και υπολογιστές. Ηταν πολύ μίνιμαλ θάνατος. Μοβ πανί ή εικόνα πνιγμένη στα λουλούδια. Ολη η εκκλησία μύριζε λουλούδι. Εγώ, εντελώς ασήμαντη και μικρή, μπορούσα να πάρω ένα μαγικό μοβ άνθος και να το φέρω σπίτι. Αργότερα θα συνέβαιναν ακόμη περισσότερα μαγικά πράγματα. Θα περπατούσαμε σιωπηλά και θα κρατούσαμε λαμπάδες, θ’ ακουγόταν μια καμπανούλα. Θα επικοινωνούσα απευθείας με τον θεό και θα λέγαμε ένα σωρό πράγματα εμείς οι δύο. Η εκκλησία θα τραγουδούσε ένα πένθιμο ανοιξιάτικο τραγούδι που έκανε τις τρίχες στην πλάτη μου να σηκώνονται. Ηθελα να κλάψω όποτε το άκουγα, αλλά από χαρά και αγαλλίαση.

Εκμηδένιση

Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά.

Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά. Η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά αναλύει τον διωγμό, την εγκατάλειψη, και τι σημαίνει για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

📌 Θεματικές Ενότητες:
00:00​ - πώς ζούνε οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής ;
08:55​ - οι Χριστιανοί της Συρίας και της Αιγύπτου
15:09​ - τι γίνεται στην Συρία από το 2011  ;
20:29​ - τι ακριβώς γίνεται στον Λίβανο  ;
24:00​ - η εγκατάλειψη των Ελλήνων του Λιβάνου από το Ελληνικό Κράτος
26:42​ - οι χριστιανοί της Βηθλεέμ
28:53​ - τι κάνει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων  ;
29:47​ - η στάση του Ισραήλ προς τους χριστιανούς
31:53​ - ποιος υπερασπίζεται τους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής  ;
33:57​ - τι μπορεί να κάνει η Ομογένεια για αυτό  ;
37:51​ - η συγκινητική ιστορία από την Μαλούλα
41:22​ - Προσευχή στην Αραμαϊκή 

Ποια είναι όμως η CVC;

18 Απριλίου 2025

ΣΟΦΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ (η κόρη του Πρωθυπουργού):

Όπως και η ίδια αναφέρει στο προφίλ της στο Linkedin, εργάζεται ως investors relation manager στη CVC Capital Partners από τον Αύγουστο του 2021. Και μάλιστα, εργάζεται στα κεντρικά γραφεία της πολυεθνικής, στο Λονδίνο!

Ποια είναι όμως η CVC; Η CVC Capital Partners είναι ένα FUND που έχει πρόσφατα εισβάλει στην Ελλάδα και ΕΞΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ:

Α. Την εστίαση, με την VIVARTIA (με θυγατρικές: ΔΕΛΤΑ, GOODY’S, EVEREST, ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΥΜΗ, ΑΛΕΣΙΣ ΑΕ. και ΧΡΥΣΗ ΖΥΜΗ, HELLENIC CATERING, OLYMPIC CATERING και πολλά πολλά άλλα).

Β. Στον χώρο των Ασφαλίσεων, με την εξαγορά της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ!

Πόσο τυχαίο είναι, που η κυβέρνηση αποφάσισε να επιβάλει ως ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ την ασφάλιση των κατοικιών; (Στην οποία “Εθνική Ασφαλιστική”, οι εργαζόμενοί της χαρακτήρισαν «ξεπούλημα» την πώληση της!).

Γ. Στον χώρο της Υγείας!

Η CVC Capital Partners αποτελεί πλέον τον «εθνικό επενδυτή» στην υγεία, καθώς μετά και την εξαγορά του Yγεία θα έχει επενδύσει σε λιγότερο από δύο χρόνια 330 εκατ. ευρώ, αποκτώντας επίσης τα Metropolitan και Ιασώ General μέσω της Hellenic Helthcare. Πλέον, το επενδυτικό fund CVC Partners κατέχει σχεδόν το 35% του μεριδίου της αγοράς στις γενικές κλινικές και σχεδόν το 30% του μεριδίου της αγοράς στις μαιευτικές – γυναικολογικές κλινικές, καθώς στον όμιλο “ΥΓΕΙΑ” περιλαμβάνονται το Λητώ και το Μητέρα. Ενώ κινείται για την εξαγορά και του “Ερρίκος Ντυνάν”.

Η στρατηγική αυτή αλλάζει τις ισορροπίες στον τομέα των ιδιωτικών υπηρεσιών υγείας σε ευρύτερο πλαίσιο στην Ελλάδα. Άρα:

Π.Νέλλα :Ο Θάνατος του Θεού και η Ανάσταση του ανθρώπου ( Κείμενα για την Ανάσταση από τον ΓΕΡΟΜΟΡΙΑ)

Ο Π.Νέλλας υπήρξε ένας σπουδαίος θεολόγος και ιδρυτής του περιοδικού "Σύναξη".Ακριβώς επειδή τα κείμενα του όπως αυτό , που αναπαράγουμε από την ιστοσελίδα "Αντίφωνο", είναι σημαντικά και μαρτυρούν μια σημαντική θεολογική και θύραθεν παιδεία , αφορούν καίρια καθένα που στοχάζεται για την μοίρα του ανθρώπου.

Παναγιώτης Νέλλας

Ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα ἀπό τά κεντρικά θέματα ὄχι μόνο τῆς σύγχρονης δυτικῆς φιλοσοφίας καί λογοτεχνίας, ἀλλά καί τῆς ἴδιας τῆς θεολογίας. Τά τελευταῖα χρόνια γράφτηκαν χιλιάδες σελίδες σχετικές μ᾽ αὐτό, ἀνέβηκαν ἔργα στό θέατρο, γυρίσθηκαν ταινίες, τό θέμα ξέφυγε ἀπό τά μελετητήρια τῶν εἰδικῶν καί ἀπασχολεῖ τό εὐρύτερο κοινό. Τό σύντομο αὐτό δοκίμιο ἔχει σκοπό νά δώσει, στήν ἀρχή μιά γενική ἐνημέρωση καί μιά ἑρμηνεία γιά τό φαινόμενο, καί νά προσπαθήσει στή συνέχεια, ἀφοῦ τό τοποθετήσει μέ βάση τά ὀρθόδοξα κριτήρια, νά σκιαγραφήσει τή συμβολή, πού θά μποροῦσε νά προσφέρει ἡ Ὀρθοδοξία συμμετέχοντας στή σχετική συζήτηση.

Στό χῶρο τῆς φιλοσοφίας τό θέμα ἀρχίζει μέ τό Nietzsche, γιά τόν ὁποῖο, ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτεται καί ταυτόχρονα εἶναι ταυτόσημος μέ τήν ἀνατροπή ὅλων τῶν ἀξιῶν, ὁλόκληρης τῆς ὑπεραισθητῆς περιοχῆς σύμπαντος τοῦ κόσμου τῶν ἰδεῶν καί τῶν ἰδανικῶν. Μοναδική καί ὕψιστη ἀξία μένει γιά τό Nietzsche ὁ ἄνθρωπος, ὁ ″ὑπεράνθρωπος″: «Ποῦ εἶναι ὁ Θεός;» Γράφει ἤδη στά 1882. «Θά σᾶς τό πῶ ἐγώ. Τόν σκοτώσαμε. Ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε οἱ φονιάδες του... ὁ Θεός εἶναι νεκρός... ὁ Θεός θά μείνει νεκρός. Τί ἄλλο εἶναι οἱ ἐκκλησίες παρά οἱ τάφοι καί τά μνήματα τοῦ Θεοῦ;»

Ὁ Nietzsche στήν ἐποχή του ἀναγκάζεται νά βάλει τά λόγια αὐτά στό στόμα ἑνός τρελοῦ ἀνθρώπου. Ἀλλά ὁ Sartre ἐπαναλαμβάνει μέ πλήρη ἄνεση τό ἴδιο κήρυγμα κατά τήν ἔναρξη τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου, μιλώντας σέ μιά δημόσια συγκέντρωση στή Γενεύη: «Κύριοι, ὁ Θεός πέθανε. Σᾶς ἀναγγέλλω, κύριοι, τό θάνατο τοῦ Θεοῦ.»

Τό τί σημαίνει γιά τήν ἄθεη ὑπαρξιακή φιλοσοφία ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ, μᾶς τό ἀποκαλύπτει μέ ἐνάργεια ἡ ἀντίστοιχη λογοτεχνία. Ἀφοῦ δέν ὑπάρχει Θεός, ἄρα δέν ὑπάρχει παρά ἡ βιολογική ζωή. Μέ διονυσιακή ἀγαλλίαση ὁ Camus ὑμνεῖ στά πρῶτα του ἔργα τό μεγαλεῖο καί τή χαρά αὐτῆς τῆς ζωῆς.τήν ὁμορφιά πού κλείνει μέσα της μιά ζεστή μέρα στήν ἀκροθαλασσιά, μιά χειμωνιάτικη νύχτα, πού ἡ οἰκογένεια εἶναι μαζεμένη γύρω στή φωτιά. Ἀλλά ἡ βιολογική ζωή εἶναι ἡ ″ἐν φθορᾷ ζωή″ καί ὁ ἴδιος ὁ Camus ὅσο προχωρεῖ, ἀνακαλύπτει μέσα στή ζωή τό σαράκι αὐτό τῆς φθορᾶς, πού κλέβει τή χαρά, πού ἀπομυζᾶ τήν οὐσία καί ἀφήνει ἀνούσια καί ἀνόητη τή ζωή, πού δημιουργεῖ μέσα στόν ἄνθρωπο τήν αἴσθηση τοῦ χάους καί τοῦ κενοῦ, πράγμα πού τόσο ἔντονα περιγράφεται στόν «Ξένο», καί πού ὁ Sartre μέ τόση ἐπιτυχία ὀνομάζει στό ὁμόνυμο ἔργο του «Ναυτία».

Η οικογένεια στο δάσος και η ντροπιαστική ήττα των γυναικών

από Franco Maloberti - 02/04/2026

Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη

Η οδυνηρή ιστορία τριών παιδιών που κρατήθηκαν για αρκετούς μήνες σε μια φυλακή, γνωστή ως ανάδοχη οικογένεια, είναι πασίγνωστη. Η υπόθεση έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη και έχει προκαλέσει περιφρόνηση για το λεγόμενο ιταλικό δικαστικό σύστημα. Δυστυχώς, η Ιταλία δεν είναι η μόνη σε αυτή την ατιμία: παιδιά που έχουν αποσπαστεί από τους γονείς τους και έχουν τοποθετηθεί σε φυλακές με διάφορα ονόματα υπάρχουν σε πολλά άλλα μέρη του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου. Αυτό που είναι λυπηρό, ή ίσως ντροπιαστικό, είναι ότι η ιταλική περίπτωση, και ίσως και αυτή άλλων χωρών, χαρακτηρίζεται από κυρίαρχη παρουσία γυναικών, ας πούμε «σύγχρονων» γυναικών.

Όπως διδάσκουν μελετητές και διακεκριμένοι στοχαστές, οι Alpha αλληλεπίδραση μεταξύ συναισθημάτων, πολιτισμού και περιβάλλοντος. Οι γυναίκες, σε αντίθεση με τους άνδρες, οι οποίοι τείνουν να είναι λογικοί και προσανατολισμένοι στην επίλυση πραγματικών προβλημάτων, είναι (ή θα έπρεπε να είναι) πιο ενσυναισθητικές, πιο δεκτικές, πιο αλτρουιστικές και πιο κατανοητές. Η ηθική των γυναικών πηγάζει από τον τρόπο που βλέπουν τις σχέσεις και από τη διαθεσιμότητά τους στις ανάγκες των άλλων, ιδιαίτερα των παιδιών. Σύμφωνα με τον Guido Brunetti [1], η νευροεπιστήμη έχει επισημάνει τη σημαντική συμβολή της μητρικής φροντίδας προς τα παιδιά, με τη δημιουργία της «συναισθηματικής συμφωνίας» της μητέρας, η οποία αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγάλα δώρα της φύσης. Χωρίς το «θαύμα» του μητρικού ενστίκτου, οι απόγονοι - όπως συμφωνεί ο μεγάλος νευροεπιστήμονας Jaak Panksepp - δεν θα μπορούσαν να «επιβιώσουν». Στον κόσμο, δεν θα υπάρχουν θηλαστικά αν ο εγκέφαλος τους δεν ήταν προετοιμασμένος να «επενδύσει» στη «φροντίδα» των απογόνων τους. Και συνεχίζει: Η παρόρμηση για «φροντίδα» προέρχεται από «έμφυτα» εγκεφαλικά συστήματα και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ενεργοποίηση της ντοπαμίνης, της οξυτοκίνης και άλλων οπιοειδών (Joung) προώθηση της μητρικής φροντίδας (Uvnas-Moberg). Χωρίς τη μητρική αγάπη, η ενσυναίσθηση και ο αλτρουισμός δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν (Watts). Η μητρότητα είναι μια ενσωματωμένη βιολογική παρόρμηση, προγραμματισμένη στον εγκέφαλο μιας γυναίκας.

Το Κενό του Εαυτού στον Καθρέφτη του Άλλου:

Κυριακή Μερτζάνη

Η Χαρτογράφηση της Ψηφιακής Ιδιοποίησης

Στην ψηφιακή αρένα των καιρών μας, μια νέα μορφή ύπαρξης αναδύεται από τις σκιές, ο άνθρωπος της κλειδαρότρυπας. Πρόκειται για τον αόρατο θεατή που καταναλώνει τις ζωές των άλλων με θρησκευτική ευλάβεια, επιλέγοντας τη σιωπή της απόστασης αντί για τη ζωντάνια της αλληλεπίδρασης. 

Η συμπεριφορά αυτή, όμως, υπερβαίνει την απλή περιέργεια, αγγίζοντας τα όρια μιας βαθιάς ψυχικής αναγκαιότητας.

Η Εξουσία του Αόρατου Βλέμματος

Η πράξη του lurking (της παθητικής παρακολούθησης) αποτελεί μια σύγχρονη έκφραση της επι σκοπού φιλίας.            

Ο παρατηρητής αντλεί ηδονή από την ασυμμετρία της σχέσης, κατέχει τη γνώση για τον Άλλον, διατηρώντας ο ίδιος το προνόμιο του απρόσιτου. Αυτή η θέση του προσφέρει μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, προστατεύοντας ταυτόχρονα έναν εξαιρετικά εύθραυστο εσωτερικό κόσμο από το ρίσκο της έκθεσης και της πιθανής απόρριψης.

Η κλοπή μιας ανάρτησης και η παρουσίασή της ως προσωπικό επίτευγμα αποκαλύπτει μια εσωτερική ερήμωση. Ο θύτης, στερούμενος δικής του δημιουργικής πνοής, επιχειρεί να ενσωματώσει την ευφυΐα ή την αισθητική του θύματος προκειμένου να στηρίξει ένα «Ψευδές Εγώ».

Ο ΙΠΤΑΜΕΝΟΣ ΠΑΠΑΣ

εναλλακτικός τίτλος:

ΣΠΑΣΤΑ ΚΙ ΟΛΑ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΑΝΑΣΤΑ!

Της Άννυ Λιγνού

Θα σας πω ένα μυστικό. Δηλαδή πολλά μαζεμένα, αλλά θα τα συνδέσετε μόνοι σας.

Στο βίντεο που ακολουθεί στο τέλος του κειμένου (1), βλέπουμε την Πρώτη Ανάσταση του 2020, στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Χίου. 

Ο ιερέας που τελεί τη λειτουργία και πετάγεται από την Ωραία Πύλη, χορεύοντας και μοιράζοντας δάφνες είναι ο πατέρας Χριστόφορος Γουρλής.

Ο παπά Χριστόφορος, «αποτελεί περίπτωση μετρημένη στα δάκτυλα που έχει κατανικήσει το χρήμα». -Δανείζομαι τις φράσεις από τον αγαπητό φίλο κ. Σταύρο Μιχαηλίδη (2)-,  «Καλώς ή κακώς οι ιερείς δέχονται φιλοδωρήματα ο παπά Γουρλής εκτελεί με ευλάβεια το λειτούργημά του μέσα και έξω από τον Ναό του και ουαί κι αλίμονο αν επιχειρήσει κάποιος να του προτείνει χρήματα». 

Ο παπά Χριστόφορος είναι ο ιερέας που συνελήφθη χθες μετά την πρωινή θεία λειτουργία (που θα δείτε στο βίντεο), του επιβλήθηκε πρόστιμο 5.000 ευρώ και παραπέμφθηκε να δικαστεί μετά την απολογία του στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χίου επειδή λειτουργούσε το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου αφήνοντας ανοιχτές -όπως πάντα- τις πόρτες του ναού και θεωρήθηκε ότι παραβίασε την πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «περί απαγόρευσης συναθροίσεων για την αποφυγή της διασποράς του κορωνοϊού».

Η εκστατική χαρά της Ανάστασης - Το τραγικό άρρητο κάλλος της Μ. Εβδομάδας!

Η Ανάστασις. Μονή της Χώρας, Κωνσταντινούπολη.

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Ζήσαμε για μια ακόμη εβδομάδα αυτόν τον μεγάλο και ανεπανάληπτο πολιτισμικό, υπαρξιακό, κατανυκτικό και οντολογικό κόσμο της Μεγάλης Εβδομάδας. Επτά συναπτές ημέρες τις οποίες μπορούμε να χαρακτηρίσουμε και ως τραγικές και ίσως τις τραγικότερες που έζησε ποτέ στο σύνολό της η δημιουργία. Ακόμη και ο ίδιος ο Δημιουργός, ο Λόγος που «τα πάντα δι’ αυτού εγένετο», τον Κτίστη, όπως ακούσαμε στα Εγκώμια «Σε τον πάντων Κτίστην…».

Αυτός ουσιαστικά είναι ο πρωταγωνιστής σ’ αυτές τις επτά μικρές, μεγάλες, μέγιστες και τρισμέγιστες καθημερινές τραγωδίες που δι’ ελέου και φόβου ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Ή ακόμη να συμμετέχουμε και εμείς. Δεν πρόκειται για κάτι ξένο, αλλά κάτι στο οποίο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συμμετέχουμε οδυνηρά.

Είναι, λοιπόν, σκοπός των ακολουθιών αυτών η κάθαρση, όπως στην αρχαία τραγωδία;

Είναι αρκετή η κάθαρση στις προσδοκίες των συμμετεχόντων;

Ή ακόμη στον ποιητή μελωδό τους;

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις ακολουθίες αυτές και ως θρησκευτικές όπερες αν δεν ξέραμε πως και οι αρχαίες τραγωδίες είχαν και μουσικά μέρη και χαρακτηριστικά τα οποία έγραφε ο ποιητής. Ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής. Και πράγματι οι ακολουθίες αυτές μοιάζουν με ιδιαίτερα θεατρικά έργα και δρώμενα τα οποία θέλουν να παρουσιάσουν σαν σε μια κλίμακα, μια σκάλα το αποκορύφωμα της ζωής του Θεανθρώπου.

Πασχάλια Σύναξη π. Βασίλειος Γοντικάκης

Ομιλία του Γέροντα, π. Βασιλείου, Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους, μετά την αναστάσιμη Θεία Λειτουργία στην τράπεζα της Μονής (2016).

https://antifono.gr/paschalia-synaxi/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

" Περιμένοντας την Ανάσταση" - Εισαγωγή στο Θείο Δράμα. Ο Χρήστος Γιανναράς αναφέρεται στη Μεγάλη Εβδομάδα. από εκπομπή της ΕΡΤ, δεκαετίας '80

Μια Ανθρωπολογία/Γυναικολογία της Ανάστασης του XC...

Χριστός ανέστη!

Μια Ανθρωπολογία/Γυναικολογία της Ανάστασης του XC...

Του Παναγιώτη Μπούρδαλα

1. Η στενή ομάδα των μαθητριών 

του Ιησού "ούσης οψίας" 

[=όταν ακόμα ήταν το σκοτάδι της νύκτας] 

αντίκρισαν τόσο το κενό μνημείο 

και Άγγελο ως αστραπή, 

αλλά και τον Αναστημένο Ιησού 

ως κηπουρό πρωί πρωί. 

Πήγαν λοιπόν ως Απόστολοι στον Πέτρο  

και τους άλλους δέκα άνδρες μαθητές 

για να απαγγείλουν τα της Ανάστασης. 

Οι γυναίκες λοιπόν είχαν τον πρώτο λόγο. 

2. Σε όλες τις ορθόδοξες εικόνες 

της Ανάστασης 

ο Ιησούς δίνει τα χέρια του στον άνθρωπο για τη δική του πολλαπλή Ανάσταση. 

Και όχι μόνο όταν είναι βιολογικά νεκρός, αλλά και όταν είναι βιολογικά ζωντανός, αλλά πνευματικά νεκρός. 

Είτε λοιπόν το ένα χέρι κρατά άνδρα 

και το άλλο γυναίκα ισότιμα, 

είτε κρατά άνδρα 

σύμβολο του συλλογικού Αδάμ 

και όχι του κυρίαρχου αρσενικού, 

όπως θέλουν πολλοί. 

Η πρόβλεψη του Τιτσιάνο Τερζάνι μας βοηθά να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο Ιράν σήμερα.

από την Gloria Germani - 10 Απριλίου 2026

Πηγή: The Independent

Βρισκόμαστε σε μια καταστροφική κατάσταση: με τον θάνατο του διεθνούς δικαίου που κατέστησε δυνατή τη γενοκτονία στη Γάζα, οι αμερικανο-ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν αδικαιολόγητα στο Ιράν, σκοτώνοντας τον Ανώτατο Ηγέτη και άλλους ηγέτες και βομβαρδίζοντας πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, σχολεία και νοσοκομεία. Ενώ το Ισραήλ εισβάλλει στον Λίβανο, οι ιρανικές δυνάμεις έχουν κλείσει το Στενό του Ορμούζ, εμποδίζοντας τη ροή πετρελαίου προς τον υπόλοιπο κόσμο (ή μάλλον, προς τα μη φιλικά έθνη), με τρομερές συνέπειες για τη βιομηχανία και την οικονομική ανάπτυξη, τον αληθινό θεό της Δύσης. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι προ των πυλών Εν τω μεταξύ, η κλιματική αλλαγή προχωρά με γοργούς ρυθμούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τελευταία 25 χρόνια, οι πολιτικές δυνάμεις και τα μέσα ενημέρωσης ακολούθησαν το μονοπάτι που χάραξε η Οριάνα Φαλάτσι μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Ο πόλεμος κατά του Ισλάμ έχει μόνο διευρυνθεί και οι πρόσφατες δηλώσεις για το «Μεγάλο Ισραήλ» υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να συντρίψουμε οριστικά αυτούς τους «οπισθοδρομικούς» και «κατώτερους» λαούς στο μονοπάτι της Δαρβινικής εξέλιξης (που ορίζονται ως «πίθηκοι ή υποανθρώπινα όντα»). Μετά την κοσμοϊστορική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, η διάσημη δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι μίλησε από τις σελίδες της Corriere della Sera για να επιτεθεί στο Ισλάμ. Αναφέρθηκε στην πολιτισμική κατωτερότητα και χρησιμοποίησε έντονες εκφράσεις όπως «φτύσιμο στο πρόσωπο» και «κανένα έλεος», κλείνοντας την πόρτα στους υποστηρικτές του διαλόγου, ένοχους για την αποδυνάμωση της χριστιανικής ταυτότητας της Δύσης. Το φυλλάδιό της, «Η Οργή και η Υπερηφάνεια», σημείωσε τεράστια επιτυχία.

Οι χριστιανοί… υπό διωγμόν

Γερμανικές... χριστιανικές ιδιαιτερότητες: 

Σκηνή από το πολύκροτο σόου με τα... φασκιωμένα κοτόπουλα που δόθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Πάντερμπορν, στις 15 Μαΐου 2025, ενώπιον του ενθουσιώδους Γερμανού προέδρου Βάλτερ Στάινμαγερ

11/04/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Διαβάζοντας τον τίτλο του άρθρου, μέρες που είναι, είμαι βέβαιος ότι το μυαλό σας θα πάει στα ελληνορθόδοξα αδέλφια μας της Συρίας και γενικότερα της Μέσης Ανατολής, τους αραβόφωνους Ρωμιούς, δηλαδή, που αργοσβήνουν εγκαταλελειμμένοι από τη Μητέρα Εκκλησία και μια πατρίδα κατώτερη των περιστάσεων.

Σωστά το σκεφτήκατε γιατί η μοίρα αυτών των ανθρώπων είναι ναρκοθετημένη. Το απίστευτο θρησκευτικό τους φρόνημα, η λαχτάρα για «ταύτιση» με μια ορθόδοξη κοιτίδα που κοιτά ανατολικά, ακόμη και η ρομαντική τους προσήλωση στον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου είναι στοιχεία που θα έπρεπε να στοιχειώνουν τους Έλληνες πολιτικούς. Δυστυχώς, όμως, σε αυτή τη ζωή τα καθάρματα κοιμούνται ήσυχα, δεν έχουν τέτοιου είδους έγνοιες.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση σπεύδει να σφίξει το χέρι του σφαγέα τους, ενός μεταλλαγμένου ισλαμοκανίβαλου που «αρέσει» στα σαλόνια της Δύσης και η «Πρωτόθρονη Εκκλησία», το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θα έπρεπε να μεριμνά για τη τύχη τους και να τους προστατεύει, σφυρίζει αδιάφορα. Έχει μάτια και αυτιά μόνο για το… ποίμνιο της Ουκρανίας, τους σχισματικούς του Ζελένσκι, που έστησαν «αυτοκέφαλο μαγαζί» μόνο και μόνο για να δηλώσουν απογαλακτισμό από τη ρωσική ορθόδοξη επιρροή.

Ναι, λοιπόν, τα αδέρφια μας στη Συρία, όσο ψηλά κι αν κρατούν το λάβαρο της πίστης, δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από μια διεφθαρμένη ελληνική ηγεσία, ανιστόρητη και ξενομανή που ταυτίζεται με τον δυτικότροπο εκφυλισμό, όπως δεν έχουν να περιμένουν και από έναν Πατριάρχη όμηρο του τουρκικού σουλτανάτου, που είναι σαφές ότι δυσκολεύεται να επωμιστεί ρόλο οικουμενικού προστάτη της Ορθοδοξίας και προτιμά να καταπιάνεται με το δράμα της υπογεννητικότητας της φώκιας και τον εφιάλτη των… μικροπλαστικών.

Λόγος στο Πάσχα Άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ποιός είναι ο σκοπός της πίστεως; Η σωτηρία της ψυχής.

 Ποιος είναι ό καρπός της πίστεως; Η σωτηρία της ψυχής. 

Επομένως, δεν προσκολλώμεθα στην πίστη για την πίστη, αλλά για τη σωτηρία των ψυχών μας. Κανείς δεν ταξιδεύει χάριν του δρόμου, αλλά επειδή κάποιος ή κάτι τον περιμένει στην άλλη άκρη του δρόμου. Κανείς δεν πετάει ένα σχοινί στο νερό, μέσα στο οποίο κάποιος πνίγεται, χάριν του σχοινιού αλλά χάριν εκείνου ο οποίος πνίγεται. Ο Θεός μας έδωσε την πίστη σαν ένα δρόμο, στο τέλος του οποίου οι ταξιδιώτες θα λάβουν τη σωτηρία των ψυχών τους. Ο Θεός εξέτεινε την πίστη σαν ένα σχοινί σ’ εμάς, οι οποίοι πνιγόμαστε στα μαύρα νερά της αμαρτίας, της άγνοιας και των παθών, ώστε με τη βοήθεια της πίστεως να σώσουμε τις ζωές μας.


Αυτός είναι ο σκοπός της πίστεως. Όποιος γνωρίζει την αξία της ανθρώπινης ψυχής, πρέπει να παραδεχθεί ότι δεν υπάρχει στον κόσμο τίποτε πιο απαραίτητο ή πιο ωφέλιμο από την πίστη. Ένας έμπορος που μεταφέρει πολύτιμους λίθους σ’ ένα πήλινο σκεύος, συντηρεί επιμελώς το σκεύος και το διαφυλάσσει, το κρύβει και το επιτηρεί. Μήπως ο έμπορος μεριμνά και επιβλέπει με τόση φροντίδα το σκεύος, χάριν του σκεύους; Όχι, φροντίζει για τους πολύτιμους λίθους που αυτό περιέχει.

Όλος ο επίγειος βίος μας είναι σαν ένα πήλινο σκεύος στο οποίο κρύβεται ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Αυτός ο ανεκτίμητος θησαυρός είναι η ψυχή μας! Ένα σκεύος είναι κάτι ευτελές, αλλά ένας θησαυρός είναι πολύτιμος. Πρέπει να έχει κανείς πίστη, πρώτον στην ανθρώπινη ψυχή· δεύτερον, στη μέλλουσα λάμψη και ένδοξη ζωή της ψυχής στη Βασι­λεία του Θεού· τρίτον στον Ζωντανό Θεό που προσκαρτερεί την επιστροφή της ψυχής, την οποία Εκείνος μάς έδωσε· τέταρτον, στην πιθανότητα μία ψυχή να χαθεί στη δίνη αυτού του κόσμου. Όποιος έχει πίστη στα τέσσερα αυτά στοιχεία θα γνωρίζει πώς να προστατεύσει την ψυχή του κι επιπλέον θα γνωρίζει ότι η σωτηρία της ψυχής του είναι το τέλος του δρόμου του – ο σκοπός της πίστεώς του, ο καρπός της ζωής του, ο σκοπός της υπάρξεώς του επάνω στη γη, και η δικαί­ωση όλων των βασάνων του.

ΠΩΣ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αν αφαιρέσουμε από τη Μεγάλη Εβδομάδα τη νοσταλγία, τα έθιμα, την ανοιξιάτικη συγκίνηση και το πολιτισμικό περίβλημα, τι απομένει;

Τι σημαίνουν τα Πάθη, η θυσία και κυρίως η Ανάσταση για έναν σημερινό άνθρωπο;

Μιλάμε για κάτι πραγματικό, που αφορά την ύπαρξη και τη ζωή, ή για ψιλά σύμβολα που απλώς μας βοηθούν να αντέχουμε;

Εύη Βουλγαράκη, Δημήτρης Αρκάδας και Βασίλης Ξυδιάς,

συζητάμε με τον Παντελή Σαββίδη

στην εκπομπή «Πρίσμα»

της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης tv100

Μεταδόθηκε Μεγ. Τετάρτη 8 Απριλίου 2026.

Ανίκανοι ή αδίστακτοι;

9/04/2026

Του Θανάση Κ.

Μερικές απλές διαπιστώσεις:

— Η κυβέρνηση αυτή είχε τη μεγαλύτερη στήριξη από τον Τύπο, και τα ΜΜΕ, από οποιαδήποτε προηγούμενη μεταπολιτευτική κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα, ήταν η μόνη που δεν είχε ουσιαστικά αντιπολίτευση απέναντί της! Το Κόμμα που εξελέγη αξιωματική αντιπολίτευση στις τελευταίες εκλογές (2023) κατακερματίστηκε. Και ενώ τα ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος υποχώρησαν κοντά στο μισό (και το εκλογικό σώμα συρρικνώνεται όσο ποτέ στο παρελθόν) κανένα άλλο Κόμμα δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να καλύψει το κενό.

Παρόλη τη στήριξη που είχε η κυβέρνηση αυτή από τον Τύπο, και παρά το γεγονός ότι δεν έχει αντιπολίτευση απέναντι της, τελικά αντιμετωπίζει χιονοστιβάδα σκανδάλων. Κάθε είδους…

— Η τωρινή συγκυρία μπορεί να συγκριθεί μόνο με το 1989, όταν η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου αντιμετώπιζε αλλεπάλληλα σκάνδαλα.

Με μια πολύ μεγάλη διαφορά, ωστόσο: Τότε τα σκάνδαλα καταγγέλλονταν από τον εγχώριο Τύπο και τα εκμεταλλευόταν η εγχώρια Αντιπολίτευση για να φθείρει την τότε Κυβέρνηση. Και το κατάφερε τελικά.

Αυτή τη φορά όμως, ο Τύπος εξακολουθεί να ελέγχεται σε γενικές γραμμές από την Κυβέρνηση, η Αντιπολίτευση εξακολουθεί να μη μπορεί να απειλήσει άμεσα την κυβέρνηση, και τα σκάνδαλα, τώρα πια, τα καταγγέλλει η Ευρωπαία Εισαγγελέας!

Σκέψεις μιας Μεγάλης Παρασκευής…!

«Πως να σωπάσω μέσα μου, την ομορφιά του κόσμου..«

του Δημήτρη Ν. Γιαννάτου 

Οι πρόγονοι, μας έδεσαν σε μια μοίρα τραγική και περήφανη. Φορτίο βαρύ και κληρονομιά ευθύνης.., ευωδιά αξιοπρέπειας! όπως στα λουλουδάκια του Επιταφίου και στην προσμονή της Ανάστασης… Ένας τόπος, βιωμένος στο φως. Η προίκα που μας έδωσαν, ηρωική και πολλές φορές πένθιμη. Κι εκεί που λες μας γονατίζει θλίψη, η άλλη παράδοση των σεβάσμιων Πατέρων, κλεισμένων στα στενά αλλά και στα ψηλά όρη της οντολογίας μας, να μας τονώνει με το ζωοποιό πένθος, που δίνει καινούρια πνοή, να προχωράς στην δέσμευση της ζωής, του Έρωτα και όχι του Θανάτου. Το αεράκι της κληρονομιάς που χαϊδεύει τα μάρμαρα του Παρθενώνα και τρεμοσβήνει το φως των κεριών, ψηλά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού και στα αγιοκέρια της Αγιά Σοφιάς… «Πως να σωπάσω μέσα μου, την ομορφιά του κόσμου..«. Ο κόσμος, που είναι το κόσμημα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, που μιλά Φιλοσοφία, και είναι κύκλος, διαλεκτική – διάλογος δηλαδή, θεού και ανθρώπων, εκκλησία προσώπων και δημοκρατίας – όπως οι εκκλησίες μας και οι τρούλοι τους. Στρογγυλοί, σοφοί και συμμετοχικοί, υπερβατικές αγκαλιές αγάπης.

Στα σοκάκια της γειτονιάς μας και τις εξοχές της Ανάστασης…. «Δεν ξεχωρίζει. Είναι ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους δρόμους της Αθήνας. Είναι, ας πούμε, ο δρόμος που κατοικούμε. Μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός, μα κι απέραντα ευγενικός. Έχει πολύ χώμα, πολλά παιδιά, πολλές μητέρες, πολλές ελπίδες και πολλή σιωπή. Κι όλα σκεπασμένα από ένα τρυφερό, μα κι αβάσταχτο ουρανό. Εδώ, σ’ αυτό το δρόμο, γεννιούνται και πεθαίνουν τα όνειρα τόσων παιδιών, ίσαμε τη στιγμή που η αναπνοή τους θα ενωθεί με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί» (οδός Ονείρων)

Το αεράκι του πολιτισμού μας, δροσερό, πελαγίσιο, σαν στίχος του Ελύτη. Στροβιλίζεται άναρχα και ιαματικά, από τη γη της Ιωνίας, στις πεζούλες του μόχθου, του ξωμάχου και του αγωγιάτη, στην Άννα την Κομνηνή και τη γυναίκα της Πίνδου, στον διάσπαρτο ελληνισμό της Οικουμένης. Εκεί που παντρολογιούνται ο Άη Λαός κι η Αγιά Θαλασσινή. Ωραία λόγια, μας νανούρισαν και μας ξελόγιασαν…Ο Αίσωπος και η γοργόνα. Κι αν μας πλάνεψε για λίγο η γοργόνα των παραμυθιών της Δύσης, πάντα πιστεύαμε στη μόνη γοργόνα, που σχεδόν μεταφυσικά, μας επέστρεφε στη γενέθλια γη μας. Την αδερφή του Αλέξανδρου, στοιχειό και κατάρα, από τη μια, λιακάδα και μεράκι από την άλλη. Ίδια η διαλεκτική του Ηράκλειτου και του Πλάτωνα, δηλαδή. Που κάποιοι, άλλοι δάσκαλοι, αρνήθηκαν, αυτοί οι «μοντέρνοι», να είναι …δημο-διδάσκαλοι κι έτσι δεν μας είπαν ότι οι βυζαντινοί πατέρες, συνέχισαν και αναγέννησαν το δύσκολο έργο της αποδοχής μιας κληρονομιάς που έρχεται από μακρυά…

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου: Γολγοθάς, η ρήξη με το μηδέν

Πριν τον Γολγοθά ο Χριστός είχε πετάξει έξω από το ναό τους χρηματιστές (Ματθ. 21: 12-13), μετά τον Γολγοθά είχε να πετάξει τη σκλαβιά έξω από την ανθρώπινη ζωή

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

09/04/2026

Καθαυτόν ο Γολγοθάς σημαίνει ανηφόρα προς το μηδέν. Σημαίνει ότι μαζεύεις όλη σου τη δύναμη για να σηκώσεις το ένα σου γόνατο, κατόπιν το άλλο γόνατο, ξανά το πρώτο, και πάει λέγοντας, αλλά προς τι; Μαρτυρικός δρόμος, προς μαρτυρικό εκμηδενισμό. Η μαστίγωση καθοδόν είναι ανυπόφορη, το βάρος του σταυρού συντριπτικό, κι όμως, το πιο αβάσταχτο στην υπόθεση του Γολγοθά είναι μάλλον κάτι άλλο: Η εγκατάλειψη! Λεπτό με λεπτό, θα στραγγίξεις από τις δυνάμεις σου, γιατί απομένεις ολομόναχος, εσύ και τα σωθικά σου. Στον Γολγοθά η εξουσία και οι δωσίλογοί της (πολιτικά και θρησκευτικά αποβράσματα σε αγαστή διαπλοκή) λυσσομανούν να ξεκάνουν τον άνθρωπο, να τον σύρουν, δηλαδή, σε κατάσταση μη-ανθρώπινη: στον απόλυτο ατομισμό. Σε κανονικές συνθήκες ο άνθρωπος δεν είναι μονάχα τα χημικά στοιχεία που τον απαρτίζουν. Είναι οι σχέσεις του, και οι άλλοι είναι όροι της ύπαρξής του – όχι ψιμύθια πάνω σ’ αυτήν. Στον Γολγοθά, λοιπόν, σε υψώνουν έτσι που να σπάσουν όλοι σου οι δεσμοί: να μη μπορείς να αγγίξεις τίποτα, να μη μπορεί να σε αγγίξει κανένας. Ανάμεσα σε σένα και στους άλλους το ύψος, αλλά όχι μόνο. Κρατά μακριά σου τους φίλους ο τρόμος, τους σώφρονες το κέρδος, τους αξιοπρεπείς ο νόμος.

Αυτά, όσον αφορά τον Γολγοθά δίχως Χριστό. Με τον Χριστό, όμως, τη Μεγάλη Πέμπτη της Σταύρωσης έρχεται η ανατροπή. Ο Γολγοθάς αποκτά ενδοχώρα, την οποίαν δεν την έχει από μόνος του. Εκεί που Γολγοθάς σημαίνει ανηφόρα προς το μηδέν, ακριβώς εκεί ο Χριστός ανοίγει ορίζοντες απεριόριστους. Είναι μια ενδοχώρα που δεν προκύπτει αυτόματα, αλλά δημιουργείται με την θυσιαστική δράση. Ο Χριστός δεν βρίσκεται στον Γολγοθά από ατύχημα, αλλά ηθελημένα, προχωρώντας σε μια κορυφαία πράξη αγάπης και αλληλεγγύης. Σταυρώνεται για χάρη των οδυνομένων, κάνει ζωή του την αφτιασίδωτη ζωή των ανθρώπων (το περιθώριο, την αδικία, το παράλογο, τον πόνο, τον θάνατο), ακριβώς για να μην αφήσει όλη αυτή την τυραννία (το περιθώριο, την αδικία, το παράλογο, τον πόνο, τον θάνατο) να είναι το ανίκητο τέρμα, το αδηφάγο μηδέν που ακυρώνει κάθε καλό και κάθε ομορφιά…

"Ο κόσμος μπορεί να προχωρήσει και χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες".

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

(Η ανάρτηση έγινε πριν ανακοινωθεί η εύθραυστη εκεχειρία)

«Το καλύτερο μέρος που μπορεί να πεθάνει κανείς είναι εκεί όπου πεθαίνει για τους άλλους» λέει ένας βρετανός συγγραφέας.

Οι Ιρανοί παρατάσσονται εδώ και ώρες σε γέφυρες και προκαλούν τον Τραμπ να τους ρίξει πυραύλους.  

Ήρωες λοιπόν είναι - ας το μάθουμε στη Δύση - κάποιοι που δίνουν τη ζωή τους σε κάτι που είναι μεγαλύτερο από αυτούς.

Και αυτοί οι άνθρωποι δεν προσποιούνται τους ήρωες  : δεν φοβούνται τον θάνατο, τον δαίμονα, τον σχιζοφρενή καπιταλιστή της δυτικής ηγεμονίας.

Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν καλά ότι είναι πιο δύσκολο να ζήσεις σαν μάρτυρας παρά να πεθάνεις σαν μάρτυρας.

Είναι γνώστες του αρχαιοελληνικού πνεύματος, που δεν φοβάται την κάθοδο στον Άδη ( αν και Πέρσες) άσχετα αν τους λέμε αιώνες «βαρβάρους» και τωρα τους θεωρούμε όλους ανεξαιρέτως πειθήνιους στους μουλάδες και στον εξτρεμισμό του ισλαμοφασισμού.

Ο στίχος που τους ταιριάζει είναι ελληνικός (Λειβαδίτης) : «Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί».

«Ένας πολιτισμός καταστρέφεται όταν οι θεοί του καταστρέφονται» έλεγε ο σπουδαίος Emile Cioran.

Δεν το ξέρει φυσικά αυτό ο Τράμπ.

Αγνοεί τους θεούς των άλλων, αγνοεί την ιστορία τους.

Γιατί αντέχει το Ιράν

Μαρία Νικολακάκη 

Σήμερα, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης CNN (!) λένε

«Οι πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν δεν είναι ούτε κατά το ήμισυ ολοκληρωμένες. Το Ιράν κατασκευάζει αυτό το πολύπλοκο σύστημα εδώ και δεκαετίες. Όπου εκτοξεύουν πυραύλους και στη συνέχεια εισέρχονται σε ασφαλείς σήραγγες».

Ανέφεραν επίσης: «Το Ιράν εξακολουθεί να έχει χιλιάδες drones στο οπλοστάσιό του».

Εντάξει τώρα:

Πρώτον, τα μέσα ενημέρωσης τους διαψεύδουν ευθέως τη δήλωση της αμερικανικής κυβέρνησης. Όπου ισχυρίστηκαν. Το 100% του στρατού και του ναυτικού έχουν καταστραφεί.

Δεύτερον, γιατί είναι τόσο έκπληκτοι; Δεν έχουν δει τις δυνάμεις αντίστασης της Γάζας ή τις δυνάμεις αντίστασης του Λιβάνου;

Το σύστημα σηράγγων στη Γάζα είναι ίσο με το μέγεθος ολόκληρης της χώρας του Ισραήλ. Οι δυνάμεις αντίστασης της Γάζας έχτισαν αυτό το σύστημα σηράγγων με τη βοήθεια του Ιράν και του Λιβάνου. Δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τη Γάζα ακόμη και αφού χρησιμοποίησαν όλη τους τη δύναμη για δύο χρόνια. Ακόμα και αφού σκότωσαν 100.000 ανθρώπους.

Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις αντίστασης του Λιβάνου δέχονται επιθέσεις χωρίς περιορισμούς εδώ και 15 μήνες, σκοτώνοντας 400 ανθρώπους τις πρώτες 333 ημέρες, συμπεριλαμβανομένων διοικητών αντίστασης, στρατιωτών και απλών ανθρώπων, παιδιών και γυναικών.

Μετά από αυτή τη 15μηνη σιωπή, κήρυξαν τις δυνάμεις αντίστασης του Λιβάνου νεκρές, αλλά τι είδαν;

Ξυδιάς & Σκλήρης | Θεολογία του Μαρτυρίου & Θεολογία της Ισχύος - Στην Αιχμή του Δόρατος

Ξυδιάς & Σκλήρης | Οι Μονοθεϊσμοί - Στην Αιχμή του Δόρατος

Απόψε, στο πλαίσιο της εκπομπής "Στην Αιχμή του Δόρατος", ο Άρης Λαμπρόπουλος θα συζητήσει στο 2ο μέρος με τους:

 •Βασίλη Ξυδιά, θεολόγο και πολιτικό αναλυτή

 
•Διονύσιο Σκλήρη, θεολόγο, Πανεπιστημιακό και αρθρογράφο.

ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ, ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

 

Alphonse-Marie de Neuville (1835-1885), Η Υπεράσπιση του Μεσολογγίου

Επιχρωματισμένη λιθογραφία, Μουσείο Μπενάκη

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Ήταν οι μέρες που κυρίευε την ψυχή του Σολωμού η αγωνία για την τύχη της αποκλεισμένης πολιτείας αλλά και της Επανάστασης, όταν αντιχτυπούσαν ως τη Ζάκυνθο οι αντίλαλοι κανονιών από τα ρήχη του Μεσολογγιού, ενώ γυναικόπαιδα «θλιμμέν’ απομεινάρια της φυγής και του χαμού» γέμιζαν τους δρόμους και τα καντούνια του νησιού, και άλλες πόρτες άνοιγαν κι άλλες κλείνανε ερμητικά.

 Η αγωνία εκείνη θα γεννήσει μια σύνθεση που για χρόνια θα υφαίνει και θα ανυφαίνει, θα καταλύει και θα αναπλάθει όλο και τεχνικώτερα, μέχρι να αποδώσει τέλεια το ύψος του ακέραιου ανθρώπου, «το ύψος της ψυχής και εν ταυτώ τα φυσικά αισθήματα εις όλη τους τη σφοδρότητα» αλλά και «τα ιδιώματα του θείου πλάσματος», όπως σημειώνει ο Πολυλάς.

 Το έργο αυτό, που θα συγκεφαλαιώσει τη ζωή και τις ιδέες του, ο Σολωμός το δούλεψε περισσότερο από κάθε τι, σε όλη του τη ζωή σχεδόν. Το μέγα γεγονός της Εξόδου θα μετουσιωθεί τελικά με στέρεες λέξεις, τομές παραδειγματικές και έναν έξοχο συνδυασμό αφηγηματικών τρόπων και προσωπικών λόγων, στον ύψιστο συμβολισμό του ανθρώπου που ξεπερνά κάθε ανάγκη μα και κάθε ομορφιά της ζωής, για να λάμψει η ελευθερία ως ουσία του.

[Συμπληρώνονται απόψε, νύχτα της 10ης προς 11η του Απρίλη, 200 χρόνια ακριβώς από την Έξοδο του Μεσολογγίου, γεγονός τόσο συμβολικά φορτισμένο ώστε ένας Γκαίτε στον Δεύτερο Φάουστ να το τοποθετήσει, απέναντι από την Άλωση της Τροίας, στο ένα από τα δύο άκρα του χρονικού φάσματος της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Κώστας Χατζηαντωνίου αναμετράται με το κορυφαίο αποτύπωμα της Εξόδου στον νέο ελληνικό λόγο, τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονύσιου Σολωμού.]

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ...

Η ζωή εν τάφω από τη Fairuz

Η ζωή εν τάφω από τη Fairuz, το αηδόνι του Λιβάνου. Το όνομά της στα αραβικά σημαίνει πετράδι και η φήμη της ξεπερνά τον Αραβικό κόσμο. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 η Fairuz άρχιζε να ψέλνει στα Ελληνικά τους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας στην Ορθόδοξη Εκκλησιά του Αγίου Γεώργιου στην περιοχή της Antelias.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (2)

από το μπλογκάκι της τάξης μας

Η Μεγάλη Πέμπτη είναι ημέρα όπου κρεμάται επί ξύλου ο Ιησούς Ναζωραίος, ο βασιλεύς των Ιουδαίων, οι σταγόνες από το αίμα του φωτίζουν τη γη και τα λουλούδια της αγάπης, της θυσίας και της ειρήνης φυτρώνουν! 

Μα αυτή εξάλλου είναι η βασιλεία του Θεού!

ΚΑΘΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΈΜΠΤΗ ξημερώνει μία πολύ σημαντική μέρα για ολόκληρη τη χριστιανοσύνη, δύο βασικά γεγονότα χαρακτηρίζουν τις ιερές ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Πέμπτης: Ο Μυστικός Δείπνος του Κυρίου με τους μαθητές Του και η προδοσία του Ιούδα.

Ο Χριστός, όταν βρισκόταν στη Βηθανία με τους μαθητές Του θέλησε να φάνε και γιορτάσουν για τελευταίο βράδυ όλοι μαζί.

Πραγματικά συγκεντρώθηκαν οι δώδεκα μαθητές. Τότε ο Ιησούς γύρισε και τους είπε: «Ένας από σας σήμερα θα με προδώσει» Οι μαθητές ανησύχησαν και άρχισαν με αγωνία να τον ρωτούν. Τότε ο Ιησούς τους ανακοίνωσε ότι ο Υιός του ανθρώπου προχωρεί προς το λυτρωτικό θάνατο, σύμφωνα με τις προφητείες που έχουν γραφτεί γι΄ Αυτόν. Οι μαθητές αναρωτιόνταν τι να συνέβαινε.

Ο Διδάσκαλος πήρε στα χέρια του τον άρτο, δοξολόγησε τον Ουράνιο Πατέρα, έκοψε τον άρτο σε κομμάτια και τον μοίρασε στους μαθητές λέγοντας: 

«Λάβετε φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου». 

 Πήρε μετά το ποτήρι με το κρασί, ευχαρίστησε τον Πατέρα, έδωσε πάλι στους μαθητές λέγοντάς τους: 

«Τούτο είναι το αίμα μου, με το οποίο επικυρώνεται η νέα διαθήκη και το οποίο χύνεται για τη Σωτηρία πολλών»

Μέγα Σάββατο (π. Ευάγγελος Παπανικολάου)

Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου στο αφιέρωμα του αντιφώνου για την Μεγάλη Βδομάδα μιλά στην Σοφία Χατζή για το Μέγα Σάββατο (Μεγάλη Παρασκευή βράδυ).

Αναρτήσεις για  την Μεγάλη Παρασκευή στο Γερομοριά ΕΔΩ

Νίκος Καροῦζος - Μεγάλη Παρασκευή

Νίκος Καροῦζος

Ἰησοῦς & Ποιήματα

Μεγάλη Παρασκευή

(17 Ἀπριλίου 1987)

~.~

Χρονικὸ τῆς Ἀταραξίας

Ὁ δασόβιος ἐρημίτης ὁδηγοῦσε μ’ ἀόρατη
λεπτὴ κλωστὴ τὸν ἦχο μιᾶς μέλισσας ὅταν ὁλόγυρα
παίζοντας τὸ σουραῦλι της ἡ σαύρα
δυνάμωνε τὸ πράσινο καὶ ἡ σκέψη
δρασκέλιζε τὴν ἀκέραστη μόνωση
ποὺ δὲν ἀπείλησε ποτὲ τὰ λουλούδια.

Τὰ τείχη τοῦ ἔαρος ἄραγε τ’ ἀρώματα
τ’ ἀρίφνητα μῦρα διανοίγονται;

Στοχάσου λιγάκι δίχως ἀνταλλάγματα:
δίχως ἀλήθεια καὶ ψέμα.

Στοχάσου πὼς ὅλα τὰ ζώπυρα
κοιμοῦνται σ’ ἐγρήγορση δίχως ἐκτόπισμα
στὴν ἄνθηση ποὺ ξεραίνει τὸ βιός της ὥστε νὰ ξανάρθει.

Πᾶσα πνοὴ καὶ πᾶσα νύχτα δὲ γνώρισε
μητέρα καὶ μάμμη καὶ προμάμμη ―
τὴν προέλευση τὴ θέλει τὸ μυαλό μας καὶ χανόμαστε
σ’ ἀνύπαρχτα βάθη καὶ μεγέθη τῆς ἀπουσίας
ὅταν ἀκόμη κ’ ἡ φωτιὰ τεμπελιάζει
μ’ ὅλα της τα τριξίματα
μ’ ὅλες τὶς φλόγες ποὺ βγάζει καὶ τ’ ἀποκαΐδια.

Θὰ σπάσω σήμερα τὶς ἀνέστιες φόρμες
τὴ στέγη θὰ ρίξω καὶ θ’ ἁπλώσω περίλυπα
στὴν ἀσκέπαστην ἐνέργεια τῆς ἀθανασίας
ἐκεῖ ποὺ λαλοῦσαν ἀνέκαθεν οἱ τυφλὲς
εἰκόνες τῶν πλασμάτων τὴν πολυμίλητη βουβαμάρα
τὴν ἀπόδειξη κείνου ποὺ δὲν ἀποδείχνεται
τὴν ἀπάρνηση τοῦ θριάμβου τῆς γλώσσας.

Ὁ παρείσαχτος νοῦς ὀποὺ χάραξε τραύματα
καὶ τὰ λέμε φαράγγια
ὀποὺ δίδαξε θαύματα καὶ τὰ λέμε κρημνὰ τῆς ἀνάγκης
ἤτανε κάποτε κι αὐτὸς ἀνίκητος ἀπ’ τὶς νίκες του
τὶς μεγάλες κι ἀνθρώπινες τὶς ὑπερύμνητες
εἶχε κι αὐτὸς ὁλάκερη στὰ πλήθια μόριά του τὴν εἰρήνη
στ’ ἀμπέλια τῶν κεραυνῶν ἐκτοξεύοντας
τὴ λάμψη τῆς ἀγάπης.

Ἡ φρόνηση πού ’χε κάψει τ’ ἄστρα κι ἀφανίστη χαράματα
τὸν πόνο τὸν ξεκούμπισε
τὸν ἔβαλε στὴ μαύρη ἁλυσίδα…

Τεράστιες ὧρες ἀγκαλιάζονταν τότε ἀναμεταξύ τους
καὶ πικράθηκεν ὁ χάρος ὁ χαραμοφάης
καθὼς ἡ Παναγία κυλιότανε στὰ κιτρολέμονα
κ’ εἶχε δέσει τὸ δαίμονα
στὰ θεόρατα γιασεμιὰ τῆς χαρμολύπης.

Πώς δει τιμάν τα Άγια Πάθη (Ηλίας Μηνιάτης)

“…ἔπαθε τότε ὁ Χριστός ἀπό τούς Ἑβραίους καί τό ἴδιον παθαίνει τώρα ἀπό τούς Χριστιανούς, ὅπου ταύταις ταῖς ἁγίαις ἡμέραις μέ τά λόγια τόν προσκυνοῦσι, μέ τά ἔργα τόν σταυρώνουσι· μέ τήν ἐξωτερικήν ἐπίδειξιν «Ὡσαννά», μέ τήν ἐσωτερικήν διάθεσιν «σταυρωθήτω». Τοῦτο θέλει εἶσθαι τῆς σημερινῆς διδαχῆς ἡ ὑπόθεσις, ἤγουν: μέ ποῖον τρόπον πρέπει οἱ Χριστιανοί νά τιμῶσι τά πάθη τοῦ Χριστοῦ εἰς ταύτας τάς ἁγίας ἡμέρας.

Πῶς δεῖ τιμᾶν τά Ἅγια Πάθη

Ἡλία Μηνιάτη

«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Ἱωάνν. ιβ’ 13)

Ὅταν ἐγώ βλέπω τόν Ἰησοῦν Χριστόν νά ἐμβαίνῃ μέ τόσην τιμήν, μέ τόσην δοξολογίαν, μέ τόσον θρίαμβον μέσα εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, ἠμπορῶ νά λογιάσω μέ δίκαιον λόγον, πώς ἀπό τόν φθόνον καί μῖσος τῶν ἀρχιερέων, τῶν πρεσβυτέρων καί γραμματέων δέν ἔχει πλέον νά φοβῆται κανένα κακόν.

Ὦ πόλις ἁγία, ὄντως πόλις τοῦ Θεοῦ Ἱερουσαλήμ! «δεδοξασμένα ἐλαλήθη περί σοῦ» εἰς τούς περασμένους αἰῶνας, δεδοξασμένα θέλουσι λαληθῇ περί σοῦ καί εἰς τούς αἰῶνας τούς μέλλοντας, διά τήν εὐχαριστίαν καί ἀγάπην, ὅπου δείχνεις πρός τόν θεῖον σου εὐεργέτην! Εὐγνώμονες παῖδες Ἑβραίων, ἐπαινῶ τήν ἀγαθήν σας διάθεσιν· ἐσεῖς τώρα πιάνετε κλάδους ἐλαιῶν καί βαΐα φοινίκων, σύμβολα νίκης, μέ τά ὁποῖα προαπαντᾶτε, ὡς βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, τόν θαυματουργόν τοῦτον υἱόν Δαυΐδ· δείχνετε μίαν καρδίαν πώς εἶσθε ἕτοιμοι νά πιάσετε καί τά ὅπλα, διά νά τόν φυλάξετε κάθε καιρόν ἀπό τῶν ἐχθρῶν του τά μηχανήματα.

Ἰησοῦ μου, ἐδῶ μέσα εἰς τήν Ἱερουσαλήμ ἐσύ πλέον δέν φοβεῖσαι· οὗτος δι᾽ ἐσέ εἶναι τόπος καταφυγῆς· καί ἄν ἐσείσθη ὅλη ἡ πόλις διά τήν εἴσοδόν σου, θέλει σεισθῇ πάλιν ὅλη ἡ πόλις διά τήν φύλαξίν σου. Γραμματεῖς, πρεσβύτεροι καί ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων, εἰς μάτην κοπιάζετε· τί συμβουλεύεσθε εἰς τά συνέδρια; τί μελετᾶτε εἰς τάς συναγωγάς, ἐσεῖς δέν ἔχετε καμμίαν δύναμιν νά κακοποιήσετε τοῦτον τόν Ναζωραῖον, τόν ὁποῖον ἕνας ἀναρίθμητος λαός ὑποδέχεται μέ τόσην πανήγυριν· «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ».

Μά τί λέγω ἐγώ; ὦ ἀκατάστατοι διαλογισμοί τῶν ἀνθρώπων! ὤ ψευδής ἐπίδειξις τῆς μιαιφόνου πόλεως! ὤ προσωρινή περιποίησις τοῦ ἀχαρίστου λαοῦ! ἡ πόλις Ἱερουσαλήμ, ὅπου σήμερον εἶναι θέατρον τόσον λαμπρᾶς ἑορτῆς, εἰς ὀλίγας ἡμέρας θέλει γένει θέατρον τῆς φρικτῆς τραγῳδίας. Αὐτή, ὅπου τόν δέχεται ὡς βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, θέλει τόν προσηλώσει εἰς ἕνα ξύλον, ὡς ἕνα κατάδικον· αὐτός ὁ λαός, ὅπου τώρα σείει τά βαΐα, θέλει πελεκήσει τόν Σταυρόν· αὐτός, αὐτός ὅπου τώρα φωνάζει τό: Ὡσαννά, θέλει φωνάζει τό σταυρωθήτω. Καί λοιπόν σήμερον τόση τιμή εἰς ὀλίγας ἡμέρας τόση καταφρόνησις; αὐτοί οἱ ἴδιοι, ὅπου τώρα τόν προσκυνοῦσαν, εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ἴδιοι, ὅπου τόν σταυρώνουσι; ναί.

Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού

Ο διευθυντής σύνταξης του "Δρόμου Αριστεράς" και εκ των πρωτεργατών του διαρκούς πολιτικού και επιστημονικού συνεδρίου με πανελλαδική δικτύωση για το "Υπαρξιακό Ζήτημα της Χώρας , στη τροχιά του 21ου αιώνα" Ρούντι Ρινάλντι, σε μια συζήτηση και ένα πρώτο απολογισμό των ευρύτερων προεκτάσεων και διδαγμάτων, από τον μείζονα περιφερειακό πόλεμο των ΗΠΑ- Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλά και την εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, με ένα πολιτικό σύστημα εμφανώς , όπως λέει, καθυποταγμένο στα κελεύσματα της πλήρους αμερικανοποίησης για μια θέση "στον ήλιο της εξουσίας".

Ρούντι Ρινάλντι 

Απέναντι στις νεοβαρβαρικές νεοταξικές νεοναζιστικές ιαχές και τελεσίγραφα Τραμπ ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα εξαφανιστεί απόψε», ο ιρανικός λαός δημιουργεί ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις απειλούμενες υποδομές, πλημμυρίζει τους δρόμους, αψηφά τον τρόμο και τον θάνατο. Διαλέγει τον περήφανο δρόμο της θυσίας και αντίστασης στους εισβολείς.

 Ο Δυτικός κόσμος βυθισμένος στην σήψη, τον πραγματισμό, την θηριώδη αρπακτικότητα έχει χάσει κάθε ηθική και αξιακή αρχή. Οι «δικοί μας» ποζάρουν με την Γκιλφόιλ, κηρύττουν «πόλεμο στο ρουσφέτι», αναπαράγουν τις κραυγές Τραμπ και Νετανιάχου με χαρά γονατισμένου – ραγιαδισμένου χαμερπούς υπηρέτη – σκουλήκι. Ξεχνούν Μεσολόγγι, μάχη της Κρήτης, Εθνική Αντίσταση, Πολυτεχνείο, Πλατείες, Τέμπη. Όλα τα θάβουν, ηθική, πολιτισμούς, πνεύμα αντίστασης. Γραικύλοι, τιποτένιοι!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΙΛΑΛΙ: ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΛΟΥΝ…

Διαβάστε την ανάρτηση του ίδιου στο FB και κοινοποιήστε την πριν είναι αργά…

Πόντιος Αγωνιστής: Ανοιχτό Κάλεσμα Αλληλεγγύης Ενάντια στην Αδικία

Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί 

Οι εμπειρίες μου κατά τη διαδικασία αίτησης ασύλου μου έχουν δείξει το εξής: Μέσα στο κράτος υπάρχει μια κλίκα που δεν με θέλει. Δεν ξέρω τον λόγο, ούτε ποιοι είναι. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, αυτή η ομάδα πρέπει να με γνωρίζει καλά, αλλά αυτό που τους διαφεύγει είναι η πολεμιστική φύση/μαχητική ταυτότητα που διαθέτω. Πρώτα με καθυστέρησαν για χρόνια, στη συνέχεια προσπάθησαν να με συνδέσουν με εγκλήματα πολέμου, και τώρα με κάτι άλλο πάλι με επιτίθενται.

Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Δεν έχω διαπράξει κανένα έγκλημα πολέμου ούτε έχω οποιαδήποτε σύνδεση με κράτος ή οργάνωση. Επέλεξα τον Κουρδικό λαό ως εταίρο μου μέχρι τέλους και υποστηρίζω τα δίκαια αιτήματά τους, όπως την υπόθεση του Πόντου, με ειλικρίνεια. Δεν έχω καμία οργανωτική σχέση με το PKK, αλλά είμαι φίλος του PKK. Βλέπω το PKK ως τη μοναδική οργάνωση του Κουρδικού λαού. Ήμουν μέλος του HDP, μέλος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Συνειδητής Άρνησης Στρατιωτικής Υπηρεσίας. Πέρα από αυτό, δεν έχω σύνδεση με κανένα άλλο κράτος ή οργάνωση. Το λέω αυτό από την αρχή.

Επιπλέον, παρόλο που έχω καταφύγει εδώ ως πρόσφυγας, αυτά τα εδάφη είναι ταυτόχρονα η γη των πολεμιστών προγόνων μου. Κανείς δεν μπορεί να μου συμπεριφέρεται σαν ξένο και να με ξεριζώσει από αυτά τα εδάφη όταν το θελήσει. Όποιοι θέλουν να δοκιμάσουν κάτι τέτοιο θα αντιμετωπίσουν μεγάλη αντίσταση και θα υποστούν μεγάλη ήττα. Αυτό το δηλώνω εδώ και τώρα.

Ζητώ από όλους τους Ποντίους, από όλους τους Έλληνες πατριώτες να σταθούν στο πλευρό μου, στο πρόσωπό μου, σε αυτόν τον πόλεμο που έχει ανοίξει εναντίον μας. Η επιτροπή του δικαστηρίου είπε ότι υπάρχουν κάποια πράγματα για μένα, αλλά εξέφρασαν ότι ούτε οι ίδιοι ξέρουν τι είναι. Τώρα θα περιμένουμε το δικαστήριο να εξηγήσει αυτή την κατάσταση και μετά θα καθορίσουμε τον οδικό χάρτη για το πώς θα αγωνιστούμε εναντίον της. Καλώ για ακόμα μία φορά την κυβέρνηση και το Υπουργείο Μετανάστευσης να δείξουν λογική και να τερματίσουν αυτή την παράλογη κατάσταση.

Οδός Ευνούχων και Κουναβιών γωνία

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

Αν. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας
Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη»

Είναι περίεργη η συμβολή της οδού Ευνούχων με την οδό Κουναβιών. Αμφότερες αφορούν σακάτηδες. Όχι όμως οποιουσδήποτε σακάτηδες. Είναι οι δρόμοι εκείνων που οι ίδιοι αποφάσισαν τον ακρωτηριασμό τους. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι δυο δρόμοι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, και όσον αφορά το πού πάει ο καθένας και όσον αφορά το ποιοι πάνε στον καθένα.

Επισκεφτείτε τη διασταύρωση αυτή. Μα, μη λυπηθείτε όλους τους ακρωτηριασμένους.

Γιατί να λυπηθείτε τα κουτσά κουνάβια; Αν δεν είχε προλάβει ο Καβάφης, είμαι απολύτως σίγουρος πως κουνάβι θα είχε γράψει το ποίημα Che fece… il gran rifiuto. Κουνάβι γαρ είναι το ζώο που, όταν πιαστεί το πόδι του στο δόκανο, προτιμά να κόψει το αιχμαλωτισμένο πόδι του και να φύγει. Ελεύθερο, απροσκύνητο και ες αεί ακρωτηριασμένο. Όσα χρόνια κι αν ακολουθήσουν, δεν θα περάσει ούτε μια στιγμή (κυριολεκτικά, ούτε μία!) που να μην είναι πλέον στοιχείο της ύπαρξής του η οδύνη του ακρωτηριασμού. Στοιχείο του η οδύνη, και στοιχειό της μια επίγνωση: ότι κι αν πήγαινε πίσω στο χρόνο, στη στιγμή της παγίδευσης, πάλι το ίδιο θα έκανε.

Το κουνάβι δεν άφησε στο δόκανο κάποιο ανεπιθύμητο φορτίο, κάτι που του περίσσευε. Άφησε τον εαυτό του, ακριβώς για να κρατήσει ελεύθερο τον εαυτό του. Θυμίζει την περίεργη, αντινομική φράση του Χριστού: όποιος θέλει να βρει την ψυχή του, οφείλει να τη χάσει. Το κουνάβι δεν θα το λυπηθεί κανείς. Οι μισοί δεν το λυπούνται, διότι ξέρουν πως είναι κερδισμένο, με αρτιμελή την αξιοπρέπειά του. Οι άλλοι μισοί πάλι δεν το λυπούνται, διότι ούτε που τους περνάει από το νου η οδύνη του. Οδύνη που δεν διαλαλιέται, είναι οδύνη που πάει –λένε– , πέρασε.