Θ. Μαλκίδης: «Η άγνωστη συμβολή των Θρακών στην Επανάσταση απουσιάζει σχεδόν από όλα τα σχολικά βιβλία» (ΗΧΗΤΙΚΟ)

Ακούστε το ηχητικό απόσπασμα:

Με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου και τη διαρκή συζήτηση γύρω από την Ελληνική Επανάσταση, ο διδάκτορας Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου, Θεοφάνης Μαλκίδης, φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Ανοιχτό Μικρόφωνο» με τον Κυριάκο Αετόπουλο στον Focus 88.9, αναδεικνύοντας μια λιγότερο γνωστή αλλά ιδιαίτερα σημαντική πτυχή της ιστορίας: τη συμβολή των Θρακών στον αγώνα του 1821.

Όπως ανέφερε, η συμμετοχή της Θράκης στην Επανάσταση παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη, ακόμη και απούσα από τα σχολικά βιβλία, γεγονός που –όπως σημείωσε– δημιουργεί μια «λευκή σελίδα» στην ιστορική μνήμη. Παρά τη σημαντική συνεισφορά των Θρακών, οι σχετικές αναφορές είναι περιορισμένες, με αποτέλεσμα να μην έχει αναδειχθεί επαρκώς ο ρόλος τους στον αγώνα για την ελευθερία.

Στη συζήτηση έγινε εκτενής αναφορά σε ιστορικά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τη συμβολή αυτή, όπως η δράση Θρακών αγωνιστών και ευεργετών, αλλά και η συμμετοχή τους σε κομβικά γεγονότα της Επανάστασης. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στη ναυτική συμβολή της Αίνου, καθώς και σε μορφές όπως η Δόμνα Βισβίζη, που αφιέρωσε την περιουσία και τη ζωή της στον Αγώνα.

Ξεχωριστή θέση στη συζήτηση κατέλαβε το Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης, ένα από τα πιο τραγικά γεγονότα της περιόδου, με μαζικές σφαγές, εξανδραποδισμούς και καταστροφές, που –όπως επισημάνθηκε– δεν είναι ευρέως γνωστό στο ευρύ κοινό. Μέσα από την αναφορά στους πέντε νεομάρτυρες της Σαμοθράκης, αναδείχθηκε η ανάγκη διατήρησης της ιστορικής μνήμης και ανάδειξης αυτών των γεγονότων στις νεότερες γενιές.

Αϊτή! Η πρώτη Χώρα που αναγνώρισε την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος μετά την Επανάσταση του 1821.

Πάντα πολιορκημένοι, πάντα ελεύθεροι

Johann Lorenz II Rugendas (1775-1826), Η Έξοδος του Μεσολογγίου, 1826

Επιχρωματισμένη ακουατίντα, Μουσείο Μπενάκη

*

του ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

~.~

Μ Ε Ρ Ο Σ Α΄

Αν ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν αποτελεί το πρώτο μεγάλο ξέσπασμα του ελεύθερου πια νεοελληνικού πνεύματος, τραγούδι ζωής και πίστης στην ιδέα του ανυπότακτου ανθρώπου, επίτευγμα που χαρακτηρίστηκε δίκαια ως ο «πρώτος γνήσιος καρπός της Ελληνικής φαντασίας, ύστερα από αιώνες μαρασμού της» (Ιάκωβος Πολυλάς), η ύψιστη στιγμή της ποιητικής ιδιοφυίας του Διονυσίου Σολωμού είναι μια σύνθεση η οποία, ημιτελής φαινομενικά, συνιστά το τέλειο έργο της νεοελληνικής λογοτεχνίας. 

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι είναι το κατ’ εξοχήν Ποίημα, αυτό στο οποίο αναδεικνύεται, σε όλο της το βάθος και με όλη της την καθαρότητα, η ουσιώδης, η τραγική αλήθεια του κόσμου: η Ελευθερία. Πέρα όμως από τα τυπικά αισθητικά κριτήρια του τραγικού, πέρα από τον αγώνα εναντίον της Ανάγκης, στο έργο αυτό φανερώνεται και η ελληνική ιδιοσυστασία, που αναγνωρίζει τις χαρές της ζωής, τη φύση, τον έρωτα, την αυταξία της βιωτής, αλλά και που συγχρόνως δεν διστάζει να θυσιάσει τα πάντα χάριν της Ελευθερίας, της θεμελιώδους μυστικής αρμονίας των πάντων. Μια ταπεινή πολιτεία, στο άκρο μιας λιμνοθάλασσας της Ρούμελης που ξανοίγεται στον Κορινθιακό και της τεναγώδους πεδιάδας μεταξύ Αρακύνθου και βουνών της Βαράσοβας, το Μεσολόγγι, όρισε η Μοίρα ως σκηνή αυτής της φανέρωσης. 

Ας παρακολουθήσουμε πώς υψώθηκε τούτο το μέγα επίτευγμα, πρώτα ως ιστορικό γεγονός (όπως το αποτύπωσε στα απομνημονεύματά του ένας πολεμιστής από την αδούλωτη Χιμάρα της Ηπείρου, ο Σπύρος Μίλιος) και κατόπιν, πώς ο πατέρας της νεοελληνικής ποίησης το απαθανάτισε με το ανυπέρβλητο οικοδόμημα των Ελεύθερων Πολιορκημένων.

*

Παράξενη η τύχη των πόλεων. Πενήντα χρόνια πριν, στα Ορλωφικά, το Μεσολόγγι, η πολιτεία που έμελλε να γίνει ιερή, είχε πυρποληθεί από τους Τουρκαλβανούς και παραμονές της Παλιγγενεσίας δεν είχε ακόμη καλά- καλά συνέλθει. Δεν αριθμούσε πάνω από 800 σπίτια και 4.000 κατοίκους. 

Καημένε Μακρυγιάννη να ΄ξερες

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Κουβεντιάζει ο Μακρυγιάννης μ΄ έναν συναγωνιστή του (''Απομνημονεύματα'') :                                                                             

                                           

                                                                           

''- Που τζάκισες αυτό το χέρι ;                                                                           

- Στο Μισολόγγι, μου λέγει.                                                                            

- Που το τζάκισα εγώ αυτό ;                                                                           

- Στους Μύλους τ΄ Αναπλιού.                                                                         

- Γιατί τα τζακίσαμε ;                                                                                                     

- Για τη λευτεριά της πατρίδος.                                                                       

- Που ΄ναι η λευτεριά κι η δικαιοσύνη; Σήκω απάνου !                               

Τον παίρνω και πάμε και τον ορκίζω''                                              

                                                                                                         

Παραδίπλα καθισμένος ο Ντίνος Χριστιανόπουλος παρακολουθεί τσιτωμένος την κουβέντα. Και μόλις αποσώνει τον τελευταίο του λόγο ο Μακρυγιάννης, γυρίζει και του λέει :                                              

                                                                                                                     

Καημένε Μακρυγιάννη να ΄ξερες                                                                                                                                  

γιατί το τζάκισες το χέρι σου,                                                                                                 

το τζάκισες για να χορεύουν σέικ                                                                                               

τα κωλόπαιδα         

Θεόφιλος Κεφαλάς – Χατζημιχαήλ ο ζωγράφος των ονείρων. (1870 – 24 Μαρτίου 1934)

Άστεγος, περιπλανώμενος, παραμυθάς, αν και τραυλός.

Έπαιζε ακορντεόν κι αυτοσχεδίαζε κλέφτικα τραγούδια.

Βρώμικος, ψειριασμένος. Φουστανελοφορεμένος και με στολίδια, ολοχρονίς σαν Μεγαλέξανδρος.

Καμιά γυναίκα δεν τον ήθελε.

Οι μεγάλοι των φώναζαν αχμάκη (αφελής, κουτός, βραδύνους).

Τα παιδιά τον πετροβολούσαν.

Ένας «φτωχούλης του θεού», με σπάνια «προίκα» στην ψυχή και στο ζερβί του χέρι.

Τα πινέλα του τα κουβαλούσε στο σελάχι του, εκεί που οι πρόγονοί του 'βάζαν τις πιστόλες και τα μαχαίρια τους. 

Τριγύριζε στα χωριά της Μυτιλήνης, τριγύριζε στα χωριά του Πηλίου και ζωγράφιζε.

Ζωγράφιζε ό,τι του παράγγελναν, για να βγάλει το ψωμί του. 

Υπάρχουν στον Άνω Βόλο κάμαρες ολόκληρες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεόφιλου, καφενέδες στη Λέσβο, μπακάλικα και μαγαζιά σε διάφορα μέρη που δείχνουν το πέρασμά του − αν σώζονται ακόμη.

Ο κόσμος όμως τον περιγελούσε. 

Του έκαναν μάλιστα και αστεία τόσο χοντρά, που κάποτε τον έριξαν κάτω από μια ανεμόσκαλα και του 'σπασαν δυο κόκαλα. 

Σ' αυτούς, τους πολύ λίγους μεγάλους ποιητές, ανήκει δικαιωματικά ο Οδυσσέας Ελύτης.

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Αν το ατομικό τάλαντο είναι το θεμέλιο κάθε καλλιτεχνικού επιτεύγματος, η φιλοπονία είναι όλο το υπόλοιπο κτήριο. Στο γράψιμο ένα 5% είναι δωρεά, έλεγε θυμόσοφα ο Ουμπέρτο Έκο, το 95% είναι ιδρώτας. Χωρίς επίμονη και αδιάκοπη εργασία, και το μεγαλύτερο χάρισμα σπαταλιέται. 

Και πάλι ωστόσο, τα δυο αυτά (ταλέντο + εργατικότητα) από μόνα τους δεν επαρκούν. Πάμπολλοι χαρισματικοί και φίλεργοι πέρασαν και παρήλθαν χωρίς το αποτύπωμα που περίμενε κανείς από εκείνους αρχικά. Το έργο που άφησαν μπορεί να ήταν πληθωρικό, όμως υπήρξε σπασμωδικό, ασύντακτο, εσωτερικά ασπόνδυλο. Χρειάζεται επιπλέον αυτό που ο Σολωμός αποκαλεί «υποταγή εις το νόημα της τέχνης». Η στοίχιση δηλαδή του ταλέντου και της εργασίας πίσω από έναν υπέρτερο σκοπό, η αφοσίωση σε ένα σχέδιο υπερπροσωπικό. Το κτίσμα μας εκτός από θεμελιωτές και οικοδόμους έχει ανάγκη και από αρχιτέκτονα.

Στον ελληνικό 20ό αιώνα, ίσως η πιο συγκινητική περίπτωση τέτοιας αφοσίωσης "εις το νόημα της τέχνης" ήταν εκείνη του Οδυσσέα Ελύτη. Προικισμένος με το πιο εκθαμβωτικό τάλαντο που είδαν ποτέ τα γράμματά μας και γητεμένος αρχικά από τον άκρατο ατομοκεντρισμό του μεσοπολεμικού μοντερνισμού, ο Ελύτης βρέθηκε στον Μεταπόλεμο ενώπιον του κενού. Τα πρώτα εκφραστικά του μέσα, εκείνα των Προσανατολισμών και του Ήλιου του Πρώτου, δεν αρκούσαν για να δώσουν φωνή στις συγκλονιστικές εμπειρίες του Πολέμου, της Κατοχής και της Αντίστασης. Καμιά από τις τρεις απόπειρές του να συμβιβάσει το προσωποπαγές νεωτερικό ιδίωμα και το συλλογικό βάρος της ιστορίας, δεν απέδωσε: Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο, Η καλοσύνη στις λυκοποριές, Αλβανιάδα - και τα τρία αυτά έργα ουσιωδώς αστοχούσαν. Εξού και στην πράξη παραμερίστηκαν ή και αποκηρύχθηκαν όλως διόλου.

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- /Οι επαναστατικές προϋποθέσεις - Μέρος Στ.

Η ώρα της Επανάστασης πλησιάζει για την Ελλάδα. Μέσα από τους πνευματικούς πατέρες του, ο ελληνισμός και το ελληνικό ιδεώδες όχι μόνο επιβίωσε αλλά και κυριάρχησε στους δύσκολους καιρούς της Τουρκοκρατίας. Το 1821, όμως, ο πνευματικός αγώνας παύει και τη θέση του παίρνει ο ένοπλος αγώνας.

Η προετοιμασία για τον Μεγάλο Ξεσηκωμό έγινε κάτω από συνθήκες διαρκούς μυστικότητας. Οι Έλληνες, ευρισκόμενοι στο "μάτι του κυκλώνα" οργανώνονται και προετοιμάζουν το έδαφος για το μέγα αυτό διάβημα. Στρατιωτικοί και ιερείς, αγρότες και έμποροι, πλούσιοι και φτωχοί, Έλληνες όλων των επαρχιών, από την Μακεδονία μέχρι την Κρήτη και από την Μικρά Ασία μέχρι την Δυτική Ελλάδα, θέτουν εαυτόν στον αγώνα για την Επανάσταση, η οποία πλέον φτάνει όλο και πιο κοντά...

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Βαγγέλη Παππά, Γιώργο Καραμπελιά, Δημήτρη Σταθακόπουλο, Βλάση Αγτζίδη και τον π. Ισίδωρο Κάτσο

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

Το πρόβλημα του χαρακτήρα της Επανάστασης του ’21 δεν είναι νέο. Ο νεο/ιστορικός, όμως, αναθεωρητισμός, στο πλαίσιο του μεταπολιτευτικού εθνο/αποδομητισμού, του προσέδωσε νέες διαστάσεις. Με την περιδιαβαστική θεώρηση τούτου του κειμένου, αποπειρώμαι να τονίσω κρίσιμες πτυχές της, με έμφαση στην ταυτότητα, τη σημασία και τις «χρεώσεις» της. Έχοντας, πάντοτε, κατά νουν, πως συνιστά την εθνο/αναγεννητική επαναθεμελίωση της Νεοελληνικής υπόστασής μας.

Α. Η ταυτότητά της

Πρώτον, είναι εθνική επανάσταση, εθνικο/απελευθερωτική, επανάσταση έθνους, του Ελληνικού, για την απελευθέρωσή του. Ο εθνικός της χαρακτήρας είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των επί μέρους υπαρκτών διαστάσεών της: θρησκευτικής, πολιτικής και κοινωνικής (Θ. Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν… Ο εδικός μας πόλεμος… ήτον έθνος με άλλο έθνος»).

Δεύτερον, είναι ενδογενής επανάσταση, αυτοφυής, με βαθιές ρίζες στην ελληνική συλλογικότητα, στους αιώνες ιστορίας και πολιτισμού της. Δεν είναι μεταφυτευμένη… έξωθεν, ξενόφερτη και ξενοκίνητη. Οι έξωθεν υπαρκτές επιδράσεις της δεν σημαίνουν και μεταφύτευσή της. Ήταν επιδράσεις ωθητικού χαρακτήρα, που δεν αναιρούν την ενδογένειά της. «Προ/αγγελθείσα», μάλιστα, πολύ πριν από επαναστάσεις σαν την Αμερικανική ή τη Γαλλική. Όπως μαρτυρούν οι αιματηροί Προ/επαναστατικοί Αγώνες του υπόδουλου ελληνικού έθνους, ως κρίκοι στην αλυσίδα της αμέσως, κιόλας, μετά την Άλωση της Πόλης.

Τα δύο μεγάλα ψεύδη για το 21.

Του Γιώργου Σκλαβούνου 

1)Το 1821 οι Ελληνες  ξύπνησαν  μετα απο 400 χρονια  λήθαργο  σε δουλική υποταγή.

2) Το 1821 οι Έλληνες  πολέμησαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας/ 

Το πρωτο ψέμα  

α π ο σ ι ω π ά   τις 1 2 4 Ελληνικες  εξεγέρσεις  που προηγηθηκαν του 1821  και τις οποίες περιγραφει ο ιστορικός μας Κωνσταντίνος Σάθας λεπτομερώς.

Εξεγέρσεις που άφησαν  παραδόσεις, ήρωες,  αγωνιστικό ήθος, ηρωικό τραγούδι,... 

Ήρωες η μνήμη των οποίων  φθάνει   μέχρι  και την "σύγρονη" ζωγραφική  μας (...βλ Νίκου Εγγονοπουλου  Κροκονδειλος Κλαδάς...). και Θεόδωρος Μπούας...

Επίσης  το πρώτο ψεύδος  αποσιωπά  την  αποφασιστική συμμετοχή των Ελλήνων  στους  μακραίωνους  Βενετοτουρκικούς πολεμους  απο το 1463  έως 1718......

Το δεύτερο μεγάλο κατά συνείδηση ψεύδος  είναι ότι το 21 υπήρξε Ελληνοοθωμανική   σύγκρουση....

Οτι οι Έλληνες ΤΟ '21   πολέμησαν   ΜΟΝΟΝ εναντιον των Οθωμανών... 

Αυτο το ψεύδος  αποσιωπά  την μεγάλη αλλά και τραγική αλήθεια οτι: 

Ο Ελληνισμός το 1821  αντιμετώπισε  οχι  ΜΟΝΟΝ τους Οθωμανούς αλλά  και τους πανίσχυρους  προστάτες  της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας...

Ο Χρύσανθος Τάσσης για την Επανάσταση του 1821 και τον κοινωνικό χαρακτήρα της

Στην εκπομπή "Άκου την Φωνή σου" με τον Λάμπρο Παπαδή ο καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Χρύσανθος Τάσσης για την έναρξη της Επανάστασης και το ιστορικό και κοινωνικό χαρακτήρα της (24.03.2026)

Η ταυτότητα της Επανάστασης του 1821

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

«Συγχρόνως, η επανάσταση δεν είναι ξενόφερτη αλλά αυτοφυής»


Είναι αλήθεια πως τις τελευταίες δεκαετίες, με αποκορύφωμα την επέτειο των 200 χρόνων από το 1821, υπήρξαν φωνές μελετητών και πανεπιστημιακών που υποστήριξαν τον εθνογενετικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Δηλαδή, ότι το νεοϊδρυθέν κράτος δημιούργησε το έθνος.

Ίσως αρέσκονται να θεωρούν άξιο λόγου μόνο ό,τι έρχεται εισαγόμενο από την εσπερία, να δίνουν έμφαση στα σημαντικά γεγονότα των άλλων και να αισθάνονται υποτιμητικά για τα δικά μας μεγάλα κατορθώματα. Μια οπτική που είναι έντονη στις μέρες μας, δίνοντας έμφαση στον «δικαιωματισμό», την ξενολατρία, τον θαυμασμό για ηρωικές πράξεις τρίτων, την ευαισθησία σε αδικημένους, με μια ψευτοαριστερίστικη απόχρωση, που, όλως παραδόξως, παύει να ισχύει για αντίστοιχες ελληνικές περιπτώσεις. Είναι η γνωστή αναθεωρητική προσέγγιση του εθνο/αποδομητισμού.


Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, ότι ο ελληνισμός δεν είναι συνομήλικος του ελληνικού κράτους, αλλά διαπερνά, αιώνες ολόκληρους, όσους ακούν εναλλακτικά στο όνομα Ρωμαίος-Ρωμιός, Γραικός ή Έλληνας. Η διαχρονία του ελληνικού έθνους τεκμηριώνεται με εμβρίθεια και από τον Νίκο Σβορώνο (τον οποίο δεν τον λες και συντηρητικό), στο: «Το ελληνικό έθνος. Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού», εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2004. Έτσι, κατά την επανάσταση του ’21, ένα έθνος, το ελληνικό, αποκτά κράτος. Κι όχι το αντίθετο.

«Ο αγώνας του ’21 συνιστά την εθνο/αναγεννητική επαναθεμελίωση της Νεοελληνικής υπόστασής μας» κατά τον Λαοκράτη Βάσση. Οι ήρωες του ’21 είχαν συνείδηση της αποστολής τους. Να τι λέει ο Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν… Ο εδικός μας πόλεμος… ήταν έθνος με άλλο έθνος». Ο Καποδίστριας, επίσης, σ’ όλη την μακρά διπλωματική του θητεία, μιλάει, γράφει και παλεύει για τον αγώνα του έθνους.

Το απαύγασμα της Ρωμιοσύνης (μέσα από απάντηση του Κολοκοτρώνη).

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.

Από την κληρονομιά της κλασικής Ελλάδας αλλά και των ελληνιστικών βασιλείων, που προέκυψαν από τη δόξα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και απλώθηκαν από την Αίγυπτο ως την Ινδία, έως την ακμή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η ελληνική ψυχή ποτέ δεν έπαψε να ζει, να ονειρεύεται και να αγωνίζεται. 

Η Ρωμιοσύνη κρατούσε μέσα της τον σπόρο της αρχαίας σοφίας, την πίστη, την ελευθερία και το αίσθημα της ταυτότητας που πλάστηκε στους αιώνες των ελληνιστικών βασιλείων και άνθισε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Παρά τους αιώνες σκλαβιάς και τις δυνάμεις που επιδίωκαν να τη διαλύσουν, οι Έλληνες ποτέ δεν εγκατέλειψαν την κληρονομιά τους. Ο Γέρος του Μωριά, ο Καραϊσκάκης, ο Νικηταράς και όλοι οι ήρωες της Επανάστασης αποτελούν ζωντανή συνέχεια αυτού του αδιάσπαστου ιστορικού νήματος, η Ρωμιοσύνη δεν γεννήθηκε εκ του μηδενός, αλλά ήταν η φυσική συνέχεια της πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς των ελληνιστικών βασιλείων και του Βυζαντίου.

Κόντρα στους εθνοαποδομητές και αναθεωρητές της ιστορίας, που επιμένουν να παρουσιάζουν την πορεία του ελληνισμού σαν “άλμα επί κοντώ” από την κλασική Ελλάδα στην εποχή του ελληνικού κράτους του Καποδίστρια, οι ήρωες της Επανάστασης αποδεικνύουν ότι υπήρξε συνεχής γραμμή πολιτισμικής και πνευματικής κληρονομιάς..

Για αυτόν τον λόγο δράττομαι της ευκαιρίας και παραθέτω παρακάτω την απάντηση του Γέρου του Μωριά στον Άγγλο ναύαρχο που αποδεικνύει ξεκάθαρα και ξεδιαλύνει κάποιους μύθους που εντέχνως και δολίως προωθούνται από σύγχρονους αναθεωρητικούς ιστορικούς κύκλους. 

Δόξα και Παρακμή...

Του Θανάση Κ.

Μερικές επίκαιρες παρατηρήσεις πάνω σε μια "μακρινή" εθνική επέτειο:

Η Ιστορία της οποίας, όπως θα δούμε, είναι χιλιοειπωμένη, αλλά συνάμα και "άγνωστη". 

Και μας στοιχειώνει συνεχώς, γιατί μας υπενθυμίζει την Παρακμή στην οποία έχουμε περιέλθει σήμερα...

  

* Η Επανάσταση του 1821 είχε τρείς "μοναδικότητες" που δεν τις γνωρίζουμε ή δεν τι θυμόμαστε ή δεν τις συζητάμε - και πάντως σίγουρα δεν τις μαθαίνουμε στα παιδιά μας. 

-- Πρώτον ήταν μια από τις πρώτες "εθνικές επαναστάσεις που έγιναν στις αρχές του 19ου Αιώνα στην ευρύτερη περιοχή μας. 

Και ταυτόχρονα ήταν η μόνη που πέτυχε άμεσα αποτελέσματα. 

Η άλλη ήταν των Σέρβων, επίσης κατά των Οθωμανών, που έγινε το 1804 καταπνίγηκε, ύστερα ξέσπασε ξανά το 1815, και πέτυχε de facto αυτονομία το 1817 στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. H Ανεξαρτησία των Σέρβων επιτεύχθηκε 60 χρόνια αργότερα, το 1878 μετά το Συνέδριο του Βερολίνου.  

Πατριάρχης Ηλίας Β΄(4 Ιανουαρίου 1933 — 17 Μαρτίου 2026).

Foto: Ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ (κατά κόσμον Ηρακλής Γουντουσαούρι-Σιολασβίλι, (4 Ιανουαρίου 1933 — 17 Μαρτίου 2026).

 Ηταν ο προκαθήμενος της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας για 49 χρόνια, από το 1977 μέχρι τον θάνατό του το 2026.

Της Σοφίας Προκοπίδου

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που παίρνει τα ηνία της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας το 1977, στο σκυροδετημένο  σοβιετικο  αθεϊστικό καθεστώτος. Οι ναοί έχουν καταστραφεί, οι ιερείς μπορούν να μετρηθούν στα δάκτυλα μιας  παλάμης χεριού και η κρατική ασφάλεια - KGB - ελέγχει κάθε ανθρώπινη ανάσα. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα γινόταν ένας ήσυχος, υπάκουος λειτουργός, που θα ζούσε τη ζωή του σε ένα χρυσό κλουβί. Αλλά ο Ηλίας ο Δεύτερος αποδείχθηκε ότι ήταν ένας άνθρωπος με ατσάλινη ράχη, κρυμμένος κάτω από μια ήσυχη φωνή και απολύτως μοναστική ταπεινοφροσύνη. Άρχισε από ερείπια τούβλο με τούβλο, μεθοδικά, και για δεκαετίες να αποκαθιστά τον πνευματικό γονιδιακό κώδικα ενός ολόκληρου έθνους.

Η εξουσία του ήταν τόσο κολοσσιαία που όταν βροντούσαν επαναστάσεις, πραξικοπήματα και αδελφοκτόνοι πόλεμοι στη Γεωργία, παρέμεινε το μόνο άτομο στη χώρα του οποίου τη φωνή άκουγαν απολύτως όλοι. 

Τον αιματηρό Απρίλιο του 1989, όταν σοβιετικά τανκς και ειδικές δυνάμεις στάθηκαν μπροστά σε διαδηλωτές στην Τιφλίδα, ο πατριάρχης δεν κρύφτηκε σε ασφαλή κατοικία. Πήγε κατευθείαν στο θυμωμένο, καταδικασμένο πλήθος. Παρακάλεσε τον κόσμο να μπει  στο ναό για να αποφύγει τη σφαγή. Ο κόσμος δεν άκουγε. Και τότε αυτός ο γκριζομάλλης  ιερέας δεν γύρισε  στο ναό — παρέμεινε όρθιος μαζί με το λαό επειδή ένας πραγματικός βοσκός δεν εγκαταλείπει το κοπάδι του ούτε ένα δευτερόλεπτο πριν από το θάνατο.

Στρατηγική διαφυγής

Enrico Tomaselli - 21 Μαρτίου 2026

Πηγή: Red Jackets

Γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η ηγεσία των ΗΠΑ -και όχι μόνο η ομάδα των Χριστιανών Σιωνιστών φυγάδων που ο Τραμπ έχει συσπειρώσει γύρω του- έχει πέσει σε παγίδα και τώρα δεν ξέρει πώς να ξεφύγει χωρίς να πληρώσει ένα βαρύ τίμημα (και προφανώς δεν αναφέρομαι στο οικονομικό, το οποίο είναι ήδη ένα τίμημα, αλλά στο πολιτικό).
Η σταθερή άρνηση του Ιράν να αποδεχτεί οποιονδήποτε συμβιβασμό, όπως αυτόν που εφαρμόστηκε για τον τερματισμό του Πολέμου των 12 Ημερών, είναι σαφώς το κύριο εμπόδιο, ακολουθούμενο από την τεράστια δυσκολία της αποχώρησης αφήνοντας το Ισραήλ σε αδιέξοδο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Ουάσιγκτον διχάζεται ανάμεσα στην επιθυμία της να εγκαταλείψει τον Περσικό Κόλπο και την επιθυμία της να επιτύχει μια αδύνατη νίκη. Παγιδευμένη ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιλογές -και οι δύο προς το παρόν ανέφικτες- αγωνίζεται να ασκήσει πίεση για να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων. Η ευφάνταστη ποικιλία υποθέσεων που διατυπώνονται, μαζί με τη θριαμβευτική γλώσσα που είναι τόσο προφανώς αντίθετη με την πραγματικότητα, απεικονίζουν τέλεια τη σύγχυση που επικρατεί στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ.

Η πιθανότητα μιας ευκαιρίας διαφυγής από τη σύγκρουση, χωρίς να μοιάζει με καταστροφική ήττα, μειώνεται μέρα με τη μέρα, και αυτό προφανώς διαταράσσει τον ύπνο του ενοίκου του Λευκού Οίκου - ο οποίος είναι εμφανώς απρόθυμος να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος, πόσο μάλλον να παραδεχτεί ότι ηττήθηκε. Αυτό οδηγεί κάποιον να σκεφτεί την πιθανότητα ότι, σε κάποιο σημείο, εάν το παράθυρο της «θετικής» ευκαιρίας μειωθεί δραματικά, μπορεί να αρχίσει να σκέφτεται την μετατόπιση της ευθύνης. Αλλά, προφανώς, δεν μπορεί απλώς να είναι αποδιοπομπαίος τράγος (σε αυτήν την περίπτωση, το επιδιωκόμενο θύμα θα ήταν ο Χέγκεθ, ο οποίος κατά τα άλλα έχει όλα τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για να εκπληρώσει αυτόν τον ρόλο), καθώς αυτό θα σήμαινε ότι ο Αρχιστράτηγος έχει με κάποιο τρόπο εξαπατηθεί. Ένα ζώο παγιδευμένο σε μια παγίδα μπορεί να δαγκώσει το πόδι του μόνο και μόνο για να ξεφύγει. Και αν τα πράγματα πάνε πολύ άσχημα, μια απεγνωσμένη κίνηση από τον Τραμπ δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821 (στ' ενότητα)

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

ΣΤ. Μία «ακέφαλη» Επανάσταση

Παρ’ ότι η Εθνική Επανάστασή μας είχε την «Αόρατη Αρχή» της (Φιλική Εταιρεία) στο μυστικό προπαρασκευαστικό της στάδιο, χάνοντας, όπως τους… έχασε, τους δύο οιονεί φυσικούς ηγέτες της, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στο ξεκίνημά της και τον Ιωάννη Καποδίστρια στην ύστερη φάση της, κατέστη, εν τοις πράγμασι, ακέφαλη Επανάσταση. Κι αυτό, όχι μόνο στη διάρκεια του Αγώνα, απ’ την Αγία Λαύρα (1821) ως την Πέτρα Βοιωτίας (1829), απ’ την οποία τόσο έλειψε η διευθύνουσα εκτελεστική «Αρχή», με αδιαμφισβήτητο ηγέτη στο «τιμόνι», αλλά και στη σημαντικότατη περίοδο που οι αποκαλούμενες «Προστάτιδες Δυνάμεις» έκριναν την έκβασή της και το μέλλον της. Με ό,τι, αυτονοήτως, εσήμαινε η απουσία ενός Καποδίστρια, με την τεράστια πείρα, το διεθνές κύρος και την πολύ βαθιά συνείδηση, ως ηγέτης του, του ιστορικού βάθους και της στρατηγικής αυτονομίας του Ελληνισμού, απ’ τα κρίσιμα «διαβούλια», τη σκηνή και τα παρασκήνια, μιας τέτοιας περιόδου. Κι είναι, προφανώς, εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολύ δύσκολο θέμα, που δεν χωράει εδώ η προσέγγιση των πολλών «πώς» και «γιατί» του, ο ατελέσφορος, όπως… επισυνέβη, συνδυασμός της εθνο/συνελευσιακής λογικής με όλο το κοινοτικο/δημοκρατικό βάθος της, αυθεντικά εκφραστικής της συλλογικής βούλησης των Ελλήνων, με τις άμεσες και κατεπείγουσες διαχειριστικές ανάγκες της εκτελεστικής «κεφαλής» κατά την εξέλιξη του Αγώνα. Με το «ατελέσφορο» αυτό να είναι και το μέγα, εκ των ένδον, αίτιο της συνολικής έκβασής του, που ήταν η «ανάπηρη» κατά Λουκά Αξελό, «Εθνική ανεξαρτησία» μας. Κι όπου, ως πτυχή του ίδιου «θέματος», όσο και αν συσκοτίστηκε και συσκοτίζεται με τα περί «αυταρχισμού» του, είναι πολύ βαθύτερη, από ό,τι λέγεται, η αιτιότητα της δολοφονίας του Καποδίστρια. Καθώς ο πρώτος κυβερνήτης μας ήθελε να στεριώσει τη νεότευκτη Πολιτεία μας σε κοινοτικο/δημοκρατικά θεμέλια, ως εχέγγυα προέκταση της πίστης του στη στρατηγική αυτονομία του Ελληνισμού και στη συνακόλουθή της εθνική ανεξαρτησία μας.

Στον αντίποδα, πάντοτε, με τα μοιραία αποτελέσματα της βυσσοδομούσας εναντίον της Ανεξαρτησίας μας πονηράς Αλβιώνος και της (συμπλέουσας) εγχώριας αφροσύνης και παραφροσύνης, με όλες της τις ανείπωτες ακρότητες σαν αυτή του Μιαούλη (πυρπόληση του ελληνικού στόλου – 1831). Με την παράξενη, μάλιστα, «συνάντηση», μεταξύ άλλων, των έκνομων του «(νεο)κοτσαμπασιδισμού» (αιχμή οι Μαυρομιχαλαίοι!) και των εμμονικών της «διαφωτιστικής διανόησής» μας (λίβελοι Κοραή!) στον ίδιο δρόμο της αυτοκαταστροφικής «εθνικής τύφλωσης»!

– Ολοκληρώνοντας την περιδιαβαστική θεώρησή μου, θα τονίσω πως, ορίζοντας η Επανάσταση του ’21 το αξιακό διατακτικό της «συλλογικής ψυχής» μας, χαράσσει, διαπαντός, τις αναπαλλοτρίωτες ανεξαρτησιακές συντεταγμένες του Ελληνισμού: ως ταυτοτικές ορίζουσες κι ως υπαρξιακή αναγκαιότητά μας. Κι αλίμονό μας αν αυτό δεν είναι ο εσωτερικός πυρήνας της εθνικής υπόστασής μας και η θεμελιωτική βάση της εθνικής ιδεολογίας μας!

ΥΓ: Με τη δημοσίευση, υπό την εποπτεία του Γιώργου Κοντογιώργη, της «Ιστορίας της Νεότερης Ελλάδας» απ’ τις εκδόσεις «Αρμός», γραμμένη δια χειρός Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού, με αφανή όμως συντάκτη τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρωτοδημοσιευμένη στη γαλλική γλώσσα το 1828, καθώς φωτίζεται το βάθος της «αντίληψης» του πρώτου Κυβερνήτη μας για τη στρατηγική αυτονομία του Ελληνισμού, όπου κι η στέρεη αντίθεσή του στον «Γραικο/γαλλισμό» (Κοραής), στον «Αγγλο/γραικισμό» (Μαυροκορδάτος) και στον «Ρωσο/γραικισμό» (για τον οποίο, άδικα ή πονηρά, κατηγορούνταν κι αυτός), όπως φωτίζεται, συνακόλουθα, και ο βαθύτερος χαρακτήρας «του ’21» ως εθνικής επανάστασής μας, αναδεικνύεται και το μέγα κενό αυτονομίας που κατέλιπε στην εθνική μας ζωή η δολοφονία του (χωρίς, προφανώς, να είναι το μόνο αίτιό του)! Ένα στρατηγικό κενό, που, φτάνοντας ως τις μέρες μας, απειλεί, όπως έχω ήδη αναφέρει, να μας… καταπιεί!

[1] Κατά Σ. Καργάκο: «Οι ΄Ελληνες επαναστάτες του ’21 δεν είναι ούτε τέκνα του Μαρά ούτε πρόδρομοι του Λένιν και του Τρότσκυ. Έκαναν τη δική τους επανάσταση».
[2] Γ. Κασιμάτης: «Δεν παραιτείσαι απ’ την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας ούτε και με σφαίρες».
[3] Ζ. Λορεντζάτος: «Ω ρίζα του παντός απροσπέλαστη ενδογένεια…»
[4] Κ. Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»

ΠΗΓΗ:

• ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ ΒΑΣΣΗΣ/ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ - Εθνεγερσία του 1821 - Μακεδονικό • Κυπριακό, εκδ. Στοχαστής (2025)

• Πρώτη δημοσίευση στον "Δρόμο της Αριστεράς"  στις 23 Μαρτίου 2025

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- Ρήγας Φεραίος- Βελεστινλής/Μέρος Ε.

Ο Ρήγας Φεραίος από το Βελεστίνο της Μαγνησίας (εξ ου και Βελεστινλής) γεννήθηκε το 1757. Σε νεαρή ηλικία βρέθηκε στο Άγιο Όρος, κυνηγημένος από τις τουρκικές αρχές και μετέπειτα στην Κωνσταντινούπολη. Οι επαναστατικές του ιδέες τον έθεσαν βασικό στόχο για τους Τούρκους οι οποίοι τον συνέλαβαν και στη συνέχεια τον οδήγησαν στους Αυστριακούς εχθρούς του σκοπού του. Στη Βιέννη, τον Ιούνιο του 1798, θανατώθηκε από τους Αυστριακούς.

Ο Φεραίος δεν κατόρθωσε να δει μια ελεύθερη Ελλάδα. Το επαναστατικό έργο του, όμως, όπως αυτό εκφράσθηκε μέσα από τα έργα του, με κορυφαίο τον "Θούριο", γίνεται τα χρόνια λίγο πριν από την έναρξη της Επανάστασης, από ψίθυρος σύνθημα, και από σύνθημα πράξη!

“Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν…”

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Γιώργο Καραμπελιά, Βαγγέλη Παππά, Κωνσταντίνο Χολέβα και τον π. Ισίδωρο Κάτσο

Μια στρατηγική υπόθεση

Pierluigi Fagan - 21 Μαρτίου 2026

Πηγή: Πιερλουίτζι Φάγκαν

Εδώ και μέρες, παρακολουθώ τα διάφορα διεθνή ειδησεογραφικά χρονοδιαγράμματα, σχόλια και αναλύσεις που σχετίζονται με τον πόλεμο με το Ιράν. Εδώ και μέρες, η γενική στάση (τόσο της Δύσης όσο και της Αραβίας) ήταν να αναλογιστεί κανείς τη λογική πίσω από την απόφαση της Αμερικής να ξεκινήσει αυτή την περίπλοκη σύγκρουση. Αποτυγχάνοντας να βρεθεί μια τέτοια, έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις, που κυμαίνονται από την υποταγή των ΗΠΑ στο Ισραήλ, μέχρι την απροετοίμαστη στάση του Τραμπ και την προσωπική του υποταγή (Έπσταϊν, Κούσνερ, κ.λπ.), μέχρι τη γεωπολιτική των νέων μπλοκ (ενάντια στην πιθανή νέα ηγεμονία BRICS/Κίνας) και ούτω καθεξής. Αλλά ίσως το άγχος της κατανόησης και το γνωστικό συναίσθημα μας τυφλώνουν σε μια διαφορετική λογική.

Η φαινομενική έλλειψη ορθολογικότητας σε αυτόν τον πόλεμο, η κρίση που επιβάλλεται στις ΗΠΑ παρά στο Ισραήλ, του οποίου οι στόχοι είναι πιο προφανείς και κατανοητοί, και το προπέτασμα καπνού των δηλώσεων, των αρνήσεων, των αστείων και των ανοησιών, θα μπορούσαν ίσως να έχουν ως στόχο να συσκοτίσουν την πραγματική στρατηγική και να σιγοβράσουν την κοινή γνώμη, όπως στη μεταφορά του «βραστού βάτραχου» ή στην αγγλόφωνη έκφραση «αγορά χρόνου».

Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε στην 21η ημέρα της σύγκρουσης, η συστηματική καταστροφή του Ιράν συνεχίζεται αμείωτη και φαίνεται ότι η αμερικανική πολεμική μηχανή φέρνει εκπαιδευμένα στρατεύματα στο θέατρο του πολέμου για να αναπτυχθούν ποιος ξέρει πότε και ποιος ξέρει πώς. Μια επιχείρηση που, ακόμη και για καθαρά υλικοτεχνικούς λόγους, θα χρειαστεί εβδομάδες για να ολοκληρωθεί. Θα μπορούσε να είναι, όπως πιστεύουν ορισμένοι, ένα σύμπτωμα απροετοίμαστου χαρακτήρα και σύγχυσης σχετικά με τους αρχικούς στόχους, οι οποίοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν την ανθεκτικότητα του Ιράν, ή θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί από την αρχή ως μέρος ενός σχεδίου «μακρού πολέμου». Ένα σχέδιο που προοριζόταν να αποκρυφθεί από την αρχή, ίσως.

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821 (ε' ενότητα)

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

Ε. Οι «χρεώσεις» της

Καθώς τείνουμε να εθιστούμε στην κίβδηλη κανονικότητα, όπως αυτή προέκυψε απ’ τη Χρεοκοπία του ’10 κι όπως περίπου την προσλαμβάνουμε διαμέσου των «Επικυριαρχούμενων Διακυβερνήσεών» μας ως εθνική… κανονικότητα, η Επανάσταση του ’21 ενέχει και ορίζει τις απολύτως ανελαστικές «χρεώσεις» της, ως ζώσα, θα μπορούσαμε να πούμε, εκδοχή της διάρκειας του πνεύματός της:

 Πρώτον, να αποκαταστήσουμε την κακο/ποιημένη απ’ τη μετα/νεοτερική αποικιοποίησή μας, όπως αυτή επιτελέστηκε με τα «Τρία Μνημόνια», εθνική αξιοπρέπειά μας, που σημαίνει, να ανακτήσουμε την χαμένη εθνική αυτεξουσιότητά μας. 

και Δεύτερον, να διαφυλάξουμε την ευθέως απειλούμενη, απ’ τον Νεο/οθωμανικό επεκτατισμό της γείτονός μας Τουρκίας, εθνική ακεραιότητά μας. Καθώς το Δόγμα της «Γαλάζιας πατρίδας» είναι η πιο κυνική και προκλητική έκφραση της αναθεωρητικής στρατηγικής της εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας μας. Όπως τόσο εκκωφαντικά μάς έκρουσε τον κώδωνα του εθνικού κινδύνου το επεισόδιο των Ιμίων. Σε συνάρτηση, πάντοτε, με έναν, κατεπειγόντως ζητούμενο, αφυπνιστικό εθνικό συναγερμό, που θα μας επιτρέψει, ενδυναμώνοντας την εθνική αυτο/συνείδησή μας, όπως μας χρεώνει ο εσώτερος πατριωτικός πυρήνας της αξιακής παρακαταθήκης του ’21, να ανακόψουμε τον παρακμιακό μας κατήφορο, αντιμετωπίζοντας αποφασιστικά και αποτελεσματικά όλες τις διαστάσεις του διαρκώς επιδεινούμενου «Υπαρξιακού προβλήματός» μας, σε τούτη την πολύ δύσκολη καμπή του 21ου αιώνα. Κι επειδή το κενό, που μας… καταπίνει, είναι στρατηγικό κενό, βαθιά πολιτιστικό, καθώς, για πρώτη ίσως φορά, ο Ελληνισμός μοιάζει να μη ξέρει, γιατί υπάρχει και πού πηγαίνει (όπως, μάλιστα, ο νεο/ιστορικός αναθεωρητισμός κι ο πολιτικός νεο/ραγιαδισμός υποσκάπτουν την εθνο/πολιτιστική μας ταυτότητα!), προέχει και προτάσσεται η πατριωτική ανάταξη της «εθνικής ψυχής» μας: Με την αναβάπτισή της στα νάματα της αξιακής παρακαταθήκης του ’21 και των μεγάλων νομοθετών της Νεο/ελληνικής ταυτοτικής μας ύπαρξης, απ’ τον Ρήγα και τον Σολωμό, ως τον Μακρυγιάννη, τον Παλαμά, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο. Που εντέλει, σημαίνει, πως προέχει και προτάσσεται η αναμέτρηση με τα ίδια τα «αρνητικά… γονίδια» του «συλλογικού εαυτού» μας. Αυτά, δηλαδή, που βρίσκονται πίσω απ’ τη λογική της «Πράξης Υποταγής» του 1825 («Το ελληνικό έθνος… θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της εαυτού ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και πολιτικής υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας»), και της ομόλογής της μετα/νεοτερικής πράξης υποτέλειας των «τριών Μνημονίων», με την αυτο/ταπεινωτική (καθώς, κατ’ απαίτηση των …ευγενών δανειστών μας, έχουμε την ιδιοκτησία τους!) χανάκα [4], που πέρασε, μέσα απ’ αυτά, μ’ αυτά, στον εθνικό μας λαιμό. Κι όπου, ο «κακός εαυτός» μας, πίσω απ’ τα «αρνητικά… γονίδια» του οποίου κρύβονται, πέραν των δυστροπιών της «φύσης» μας, δυσερμήνευτης σκοτεινότητας ιστορικο/κοινωνικά αίτια, είναι, με τους «Εφιάλτες» μας και τους «Αλκιβιάδηδές» μας, ο χειρότερος εχθρός μας.


Nα διαφυλάξουμε την ευθέως απειλούμενη, απ’ τον Νεο/οθωμανικό επεκτατισμό της γείτονός μας Τουρκίας, εθνική ακεραιότητά μας. Καθώς το Δόγμα της «Γαλάζιας πατρίδας» είναι η πιο κυνική και προκλητική έκφραση της αναθεωρητικής στρατηγικής της εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας μας

Συνεχίζεται....

ΠΗΓΗ:

• ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ ΒΑΣΣΗΣ/ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ - Εθνεγερσία του 1821 - Μακεδονικό • Κυπριακό, εκδ. Στοχαστής (2025)

• Πρώτη δημοσίευση στον "Δρόμο της Αριστεράς"  στις 23 Μαρτίου 2025

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η Ρωσία στην εποχή της δύναμης της τεχνητής νοημοσύνης. Η αυτοκρατορία του κώδικα

Αλεξάντερ Ντούγκιν

22 Μαρτίου 2026

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν για την πίστη, την κυριαρχία και το ψηφιακό σύνορο.

Δείτε με πόσο κομψό τρόπο η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει χαρτογραφήσει τις βασικές αρχές του βιβλίου «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» του Άλεξ Καρπ στο ρωσικό πλαίσιο:

Η Ρωσία είναι μια πολιτισμική δύναμη (ένα κράτος-πολιτισμός), όχι απλώς ένα έθνος-κράτος ή μια περιφερειακή οικονομία. Η ιστορική της ύπαρξη και το μέλλον της καθορίζονται όχι μόνο από τις πρώτες ύλες, το έδαφος ή ακόμα και την πυρηνική ισοτιμία, αλλά και από την ικανότητά της να διατηρεί και να αναπτύσσει μια κυρίαρχη ταυτότητα σε μια εποχή όπου η κύρια διαμάχη λαμβάνει χώρα στον τομέα του λογισμικού, των αλγορίθμων, της τεχνητής νοημοσύνης και του ψηφιακού ελέγχου της πραγματικότητας.

Ακολουθεί ένα συμμετρικό σύνολο αρχών προσαρμοσμένο στον ρωσικό/ευρασιατικό πολιτισμό:

Η Ρωσία ήταν μια αυτοκρατορία από την αρχή. Ο ρωσικός πολιτισμός πέτυχε τη νίκη και την επιβίωση όχι μέσω δημοκρατικών διαδικασιών (οι οποίες είναι ξένες προς αυτήν) ή αποτελεσματικότητας της αγοράς (η οποία παραμένει δευτερεύων παράγοντας), αλλά μέσω τεχνολογικής και πνευματικής υπεροχής σε καθοριστικές στιγμές: από τα πυροβόλα όπλα και το πυροβολικό του Ιβάν του Τρομερού και του Μεγάλου Πέτρου, μέσω του πυρηνικού έργου και του διαστημικού προγράμματος της ΕΣΣΔ, μέχρι τα σημερινά υπερηχητικά όπλα και τον ηλεκτρονικό πόλεμο. Η νίκη στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και στον Ψυχρό Πόλεμο ήταν αποτέλεσμα μιας συμμαχίας μεταξύ του κράτους, των μηχανικών, των επιστημόνων και μιας βαθιάς πίστης στην αποστολή του.

Η σύγχρονη ρωσική ελίτ (συμπεριλαμβανομένου του τομέα της πληροφορικής και του ψηφιακού τομέα) έχει χάσει τον δρόμο της. Μετά το 1991, τα ταλέντα είτε μετανάστευσαν είτε μετακινήθηκαν στον καταναλωτικό ψηφιακό τομέα: αντιγραφές κοινωνικών δικτύων, fintech, ηλεκτρονικό εμπόριο, παιχνίδια, κερδοσκοπία σε κρυπτονομίσματα και «υποκατάσταση εισαγωγών» με τη μορφή αντιγραφής δυτικών πλατφορμών. Οι πόροι και η νοημοσύνη δαπανώνται σε ασήμαντες αντιγραφές αντί να αντιμετωπίζουν προκλήσεις πολιτισμικής κλίμακας: άμυνα, κυρίαρχη τεχνητή νοημοσύνη, κυβερνοασφάλεια, προγνωστική ανάλυση για το κράτος και η ψηφιακή ταυτότητα του ρωσικού κόσμου.

Κώστας Γρίβας, Θα γυρίσει μπούμερανγκ η Αμερικανική επίθεση στο Ιράν;

Ο Πόλεμος Ισραήλ, ΗΠΑ και Ιράν έχει ακόμα αρκετά επεισόδια και μπορεί να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, τουλάχιστον σε βάθος χρόνου σημειώνει ο Κύριος Κωνσταντίνος Γρίβας, καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Οπλικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. 

Σε μία εξαιρετική ανάλυση ο Κύριος Καθηγητής σημειώνει Καταρχάς, πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε, δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα ήμασταν που ήμασταν, αλλά τον τελευταίο καιρό νομίζω ότι γενικότερα κάθε προσπάθεια στοιχειώδους ψύχραιμης συζήτησης πάνω σε αυτά τα θέματα, πολλών δε μάλλον αξιολόγησης ε είναι επισφαλής ε ως προς το πώς αντιμετωπίζεται. Δηλαδή λες ας πούμε ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα για τους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς.

Δεν βγαίνουνε οι στοιχειοθετήσεις τους. Είσαι αυτομάτως πράκτορας των Ιρανών, όπως ήμασταν και πριν, πράκτορες των Ρώσων. Εν πάση περιπτώσει. Ή λες κάποια πράγματα ας πούμε για το καθεστώς του Ιράν. Είσαι πράκτορας των Εβραίων. 

1821: "Σμιλεύοντας τι θαύμα" - Φιλική εταιρεία/Μέρος Δ.

Το 1814, τρεις άσημοι έμποροι της Οδησσού της σημερινής Ουκρανίας, ο Νικόλαος Σκουφάς, ο Εμμανουήλ Ξάνθος και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ παίρνουν μια απόφαση που θα σημάνει την αρχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Θα σχηματίσουν μια ομάδα, η οποία σκοπό θα έχει τη σύσταση οργανωμένου μετώπου κατά των Οθωμανών.

Αυτή η μικρή ομάδα, σταδιακά μεγάλωσε και στους κόλπους της εντάχθηκαν άτομα όλων των κοινωνικών στρωμάτων, με μόνο σκοπό την ελευθερία των Ελλήνων. Στρατιωτικοί, έμποροι, ιερείς, "ασήμαντοι" χωρικοί, όλοι ενώνονται υπό την καθοδήγηση της Φιλικής Εταιρίας. Από τον στρατιωτικό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μέχρι τον μπέη Πέτρο Μαυρομιχάλη, όλο το Έθνος ξεκινά έναν αγώνα διαφορετικό από όλους τους προηγούμενους...

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Βλάση Αγτζίδη, Γιώργο Καραμπελιά και Δημήτρη Σταθακόπουλο

Κινητική του Ιρανικού Πολέμου Αντίστασης

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Βρισκόμαστε ακριβώς τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη του «πολέμου κατά του Ιράν», ο οποίος έκτοτε έχει εξαπλωθεί σε όλο και περισσότερα μέτωπα και δρώντες.

Μια μεγάλη εφημερίδα του Ντουμπάι, η Khaleej Times, σε ένα κύριο άρθρο που δημοσιεύθηκε σήμερα επικρίνει την σαφή έλλειψη στρατηγικής στην τρέχουσα σύγκρουση, η οποία βρίσκεται τώρα στην τρίτη εβδομάδα της. Προειδοποιεί ότι, ενώ η Τεχεράνη δεν δείχνει σημάδια αποδυνάμωσης ή εξασθένισης, η συνέχιση των εχθροπραξιών μπορεί μόνο να προκαλέσει ολοένα και πιο σοβαρές ζημιές και στις δύο πλευρές, σε μια κατάσταση που θα περιέγραφα ως ένα πραγματικό «καταστροφικό αδιέξοδο». Πράγματι, μόνο τις τελευταίες 48 ώρες, έχουμε δει πώς οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί του ιρανικού πετρελαϊκού κοιτάσματος South Pars προκάλεσαν αντίδραση στο North Field του Κατάρ (το South Pars και το North Field είναι ουσιαστικά το ίδιο πετρελαϊκό κοιτάσμα, το οποίο οι δύο χώρες εκμεταλλεύονται ξεχωριστά, η καθεμία μέσω των δικών της εταιρειών), με τον βομβαρδισμό της πολύτιμης και στρατηγικής τοποθεσίας Ras Laffan.

Χρειάστηκαν 14 χρόνια και 70 δισεκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή του, και τώρα, σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, θα χρειαστούν τουλάχιστον τρία ή τέσσερα χρόνια, με κόστος όχι λιγότερο από 25-30 δισεκατομμύρια ευρώ για την ανοικοδόμηση του.

Εν τω μεταξύ, η Qatar Energy ανακοίνωσε ότι, λόγω ανωτέρας βίας, οι εξαγωγές φυσικού αερίου θα πρέπει να ανασταλούν, αναστέλλοντας μακροπρόθεσμα, πενταετή συμβόλαια με πελάτες όπως η Ιταλία, το Βέλγιο, η Κορέα και η Κίνα. Η Ινδία, η οποία ήταν ανέκαθεν σημαντικός εισαγωγέας φυσικού αερίου από το Κατάρ, βρίσκεται επίσης σε ολοένα και πιο δύσκολη θέση λόγω αυτής της εξέλιξης: μόλις χθες, για παράδειγμα, δημοσιεύθηκε είδηση ​​ότι εκατοντάδες εταιρείες μόνο στο Γκουτζαράτ θα πρέπει να κλείσουν ή να αναστείλουν τις δραστηριότητές τους, ιδίως σε τομείς όπως η κεραμική. Παρεμπιπτόντως, η Ινδία χρησιμοποιεί ολοένα και περισσότερο φυσικό αέριο εδώ και χρόνια για την αποτέφρωση και η έλλειψη προμηθειών θα αποδειχθεί πρόβλημα και από αυτή την άποψη.

Οι Μαθητευόμενοι Μάγοι

από την Andrea Zhok - 22 Μαρτίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Η λογική στην οποία έχει υποκύψει η Δύση, με επικεφαλής το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι διεστραμμένη και εξαιρετικά επικίνδυνη, μια λογική καταστροφικής κλιμάκωσης ως η μόνη βιώσιμη λύση. Εκτός αν εμφανιστούν σύντομα εσωτερικές αντιδυνάμεις (εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, απίθανο στην σιωνιστική οντότητα) για να πιέσουν για αποδέσμευση, ο ορίζοντας που διαγράφεται είναι αυτός της καταστροφής.

Μετά τον βομβαρδισμό του πυρηνικού εργοστασίου της Νατάνζ, το Ιράν απάντησε βομβαρδίζοντας το πυρηνικό εργοστάσιο της Ντιμόνα στο Ισραήλ. μετά την επίθεση στα κοιτάσματα φυσικού αερίου στο νησί Χάργκ, το Ιράν απάντησε επιτιθέμενο στα μεγαλύτερα στρατηγικά κοιτάσματα και διυλιστήρια στον Κόλπο. Οι απειλές ακολουθούν απειλές με την προοπτική καταστροφής που επηρεάζει τις μονάδες αφαλάτωσης, την διηπειρωτική καλωδίωση που μεταφέρει μεγάλο μέρος της παγκόσμιας διαδικτυακής κίνησης, και στον ορίζοντα, την πιθανότητα μιας αποφασιστικής επίθεσης απευθείας στους αντίστοιχους πυρηνικούς σταθμούς, με την προοπτική δημιουργίας δύο Τσερνόμπιλ σε μια περιοχή που παρέχει τους μισούς ενεργειακούς πόρους του πλανήτη.
Ενώ η καθαρή καταστροφή στρατιωτικών και πολιτικών πόρων βραχυπρόθεσμα μπορεί να έχει μια λογική ισχύος, ο μακροπρόθεσμος συμβιβασμός των ενεργειακών πόρων δεν έχει καμία.

Η «λογική της ισχύος» εδώ είναι η καταστροφή των πόρων που τροφοδοτεί τις συμβάσεις και ενισχύει τη θέση εκείνων που, με μεγάλα κεφάλαια προς επένδυση, θα προτείνουν την μεταπολεμική ανοικοδόμηση.
Αλλά ένας αόριστος συμβιβασμός του υποθαλάσσιου καλωδιακού συστήματος του Περσικού Κόλπου (FEA, SEA-ME-WE 4 & 5), όπως ένας διαρκής συμβιβασμός των διαθέσιμων ενεργειακών πόρων, θα επηρέαζε τελικά ακόμη και την πιο σταθερή ενδοχώρα, ρίχνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και δημιουργώντας περιοχές εσωτερικών και εξωτερικών συγκρούσεων σχεδόν παντού, ακόμη και στις χώρες-επιτιθέμενους.

Μαρία Ευθυμίου: Διάλεξη στην Κωνσταντινούπολη / Παγκόσμια ημέρα ελληνικής γλώσσας

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/h2gxw3uu2BI?is=vDQZCG8nSj-IDNkt

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ηθική αντία Θρησκευτικά για 10.500 μαθητές – Το παρασκήνιο και οι ενστάσεις

Από την Γ΄ Δημοτικού έως την Γ΄ Λυκείου, το μάθημα Ηθικής θα διδάσκεται τις ώρες που διδάσκονται και τα Θρησκευτικά, από το επόμενο σχολικό έτος. Στην περίπτωση που απαλλαγή από τα Θρησκευτικά πάρουν λιγότεροι από δέκα μαθητές σε μία τάξη, τότε αυτοί είτε θα παρακολουθούν άλλα μαθήματα σε άλλο τμήμα της τάξης τους είτε θα κάνουν κάποια ερευνητική εργασία. [INTIME NEWS]

Απόστολος Λακασά

Από το επόμενο σχολικό έτος εισάγεται το μάθημα της Ηθικής στα ελληνικά σχολεία. Θα το παρακολουθούν οι μαθητές που θα παίρνουν απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών. Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο είναι περίπου 10.500 μαθητές και στις δύο εκπαιδευτικές βαθμίδες. Βεβαίως, η θεσμοθέτηση του νέου μαθήματος εκτιμάται ότι θα αυξήσει τις αιτήσεις γονέων για απαλλαγή των παιδιών τους.

 Το υπουργείο Παιδείας βασίστηκε στις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, ωστόσο υπάρχει παρασκήνιο, καθώς θεολογικές σχολές αντέδρασαν στο περιεχόμενο και στη δομή του μαθήματος. Μάλιστα, στελέχη του υπουργείου Παιδείας ανέφεραν στην «Κ» ότι πανεπιστημιακοί επιχείρησαν να εμπλέξουν υπέρ των θέσεών τους την Εκκλησία της Ελλάδος.

Ακόμα και οι 70χρονοι Κούρδοι είναι εχθροί!

* Άρση της απαγόρευσης του ΡΚΚ που ισχύει από το 1993,

* Ανάκληση των αδειών δίωξης 129a/b που σχετίζονται με το PKK,

* Αφαίρεση του PKK από τον κατάλογο τρομοκρατικών οργανώσεων της ΕΕ,

* Τερματισμός της ποινικοποίησης των πολιτικών δραστηριοτήτων ατόμων και κουρδικών θεσμών στη Γερμανία .

* Γενική αμνηστία για ακτιβιστές που δικάστηκαν ή καταδικάστηκαν βάσει του άρθρου 129α/β.

Νόμος 129β

• ΟEmin Bayman είναι 72 ετών. Ζήτησε άσυλο στη Γερμανία το 1994. Υπέβαλε αγωγή κατά της γερμανικής κυβέρνησης, η οποία του απαγόρευσε να φύγει από το Heilbronn για 12 χρόνια και τελικά τον καταδίκασε σε 22 μήνες φυλάκιση, στέλνοντάς τον στις φυλακές Singen, 300 χιλιόμετρα από την οικογένειά του .

• Η Ζουμπεϊντέ Ακμεσέ είναι 70 ετών. Η γερμανική κυβέρνηση έκανε έφοδο στο σπίτι της στο Μόναχο και τη συνέλαβε επειδή ζητούσε την ελευθερία του Ρεμπέρ Από (Οτζαλάν). Πριν από τη σύλληψή της, η Ζουμπεϊντέ είχε πει: «Ό,τι και να συμβεί, δεν θα κάνω πίσω. Ο Οτσαλάν είναι η κόκκινη γραμμή για τον κουρδικό λαό».

1821: "Σμιλεύοντας τι θαύμα" - Οι συνθήκες επί Τουρκοκρατίας / Μέρος Γ.

Η Ρωμιοσύνη βρέθηκε υπόδουλη. Το πνεύμα, ωστόσο, του ελληνισμού επέζησε. Κόντρα στις συνεχείς διώξεις και τον κίνδυνο του εξισλαμισμού, πολλοί Έλληνες μαρτύρησαν στο όνομα του Χριστού, κατά τη διάρκεια της Οθωμανοκρατίας, καθιστώντας το αίμα τους ζωοφόρο λυχνοστάτη ολόκληρου του Γένους.

«Οι Νεομάρτυρες, στα δύσκολα χρόνια του αφελληνισμού και του συστηματικού εξισλαμισμού που επιχειρούσε η Οθωμανική αυτοκρατορία, προκειμένου να κάμψει το χριστιανικό φρόνημα των πιστών και να εξαλείψει το ορθόδοξο μιλέτ, στάθηκαν φωτεινά παραδείγματα θάρρους και αυτοθυσίας για τους ραγιάδες που υπέφεραν και πρότυπο, ώστε να μην γίνονται εξωμότες.» (Στυλιανού Παπαδόπουλου, Οι Νεομάρτυρες και το Δούλον Γένος).

Από την πτώση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι και το έναυσμα του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, από τον πρώτο καταγεγραμμένο μάρτυρα, το 1463 (σύμφωνα με την έρευνα του Ι. Θεοχαρίδη και του Δ. Λουλέ) μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα, οι Έλληνες παθαίνουν υπό των Τούρκων και παλεύουν για την ελευθερία τους, πνευματική και εθνική.

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Κωνσταντίνο Χολέβα και Αγαμέμνονα Τσελίκα

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821 (δ' ενότητα)

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

Δ. Η σχέση της με τη Γαλλική Ε7πανάσταση

Αντί ευρύτερης ανάλυσης, προσεγγίζοντας, πολύ ενδεικτικά, τη σχέση Ελληνικής και Γαλλικής Επανάστασης, θα αρκεστώ σε τέσσερις, κι εδώ, παρατηρήσεις.

Η πρώτη: Αναφέρεται στην προρρηθείσα ενδογένεια της Επανάστασης του ’21, με καθαρή τη βαθύτερη αιτιότητά της και τις πολύ βαθιές ρίζες της στην ιστορικο/πολιτιστική και αξιακή μήτρα του Ελληνισμού. Όπως, μάλιστα, πιστοποιείται, κι απ’ την αλυσίδα των Προεπαναστατικών Κινημάτων του έθνους μας (πολύ πριν τη Γαλλική Επανάσταση!).

Η δεύτερη: Στον επίσης προρρηθέντα υπαρκτό ωθητικό χαρακτήρα του πνεύματος και του κλίματος του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Καθώς δεν είναι γεννητορική και ιδρυτική μήτρα της ενδογενούς δικής μας Επανάστασης, όπως θέλουν οι νεο/ιστορικές παρα/θεωρήσεις. Με τον Σαράντο Καργάκο να ορίζει, με λιτή περιεκτικότητα, τη σχέση της Ελληνικής Επανάστασης με τη Γαλλική ως σχέση «δόνησης και όχι δανείου».

Η τρίτη: Στον βαθύτερο χαρακτήρα και τη βαθύτερη ιδιαιτερότητα του «Νεο/ελληνικού» Διαφωτισμού. Που παρά τις δεδομένες επιδράσεις του απ’ τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, δεν είναι μεταπρατικός, διαμετακομιστικός και παρασιτικός. Κι όπου, χάρη στη ζώσα, με όλες μας τις «υστερήσεις», αρχαία και βυζαντινή πνευματική μας κληρονομιά, την άμεση και συνεχή, καθώς, χωρίς να αγνοούμε τη συμβολή της, όπως μάλιστα βαρύνεται και με τις προσληπτικές της «αναγνώσεις», δεν γνωρίσαμε την προγονική μας αρχαιότητα δια της… Ευρώπης, ή, έστω, όχι μόνο δια της Ευρώπης. Αν, πολύ ενδεικτικά, διαβάζουμε σωστά (εις βάθος!) τον Ρήγα Βελεστινλή και τον Ανώνυμο της Ελληνικής Νομαρχίας, με την κεκτημένη ελληνική εγγραμματοσύνη τους και την αξιακή θεμελίωσή της. Έτσι που, στον αντίποδα των ευρω/προσαρτηματικών λογικών, είναι καλό να προσεγγίζουμε κριτικά την πολύ σύνθετη και διαλεκτική σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη στη διϊστορική της διάσταση, Κι όπου η σχέση (Αρχαίας και Βυζαντινής) Ελλάδας→Ευρώπης είναι ιδρυτική για την Ευρώπη. Ενώ η σχέση (Νεοτερικής) Ευρώπης→Ελλάδας, παρ’ ότι πολύ σημαντική για τη Νεότερη Ελλάδα, δεν είναι και ιδρυτική της… Νεοελληνικής ταυτότητάς μας.

Και η τέταρτη: Στην ευρωπαϊκότητα, μεταξύ αντι/ευρωπαϊσμού και ευρω/πάθειας, που δεν είναι υπό πρόσκτηση ιδιότητά μας, αλλά σύμφυτη. Καθώς είναι ιδρυτική της Ευρώπης, συνιδρυτική με «Ρώμη» και «Ιερουσαλήμ», η σχέση Αρχαίας Ελλάδας→Ευρώπης και ιδιαίτερα προσδιοριστική της Νεοτερικής υπόστασής της, με τον μετα/κενωτικό ελληνικού πολιτισμού ρόλο της, η σχέση Βυζαντινής Ελλάδας→Ευρώπης. Όσο κι αν αυτή… παρα/θεωρείται ακόμη κι από μέρος της Ελληνικής διανόησης. Κι ούτε λόγος πως δεν πρέπει να συγχέουμε την ταυτοτική διάσταση της ευρωπαϊκότητάς μας με τον ευρω/δυτικό εκσυγχρονισμό μας, τεχνοκρατικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα, και την αυτονόητη επιδίωξη κάλυψης της απόστασης που μας χωρίζει απ’ το υψηλότερο επίπεδό του. Έτσι που, μόνο υπ’ αυτή της την έννοια, κι όχι υπό την έννοια της ευρω/προσαρτηματικής ιδεολογηματικότητας των ultra ευρωπαϊστών, ως ταυτοτική μας δηλαδή στόχευση, έχει το λογικό αντίκρυσμά του στην εθνική μας πολιτική. Με την ελληνικότητα να έχει, πάντοτε, σύνθετη σχέση διαλεκτικής αυτονομίας με την ευρωπαϊκότητά μας ως ιδρυτική της μήτρα. Κι όπου, εννοείται, κάθε άλλο παρά υποβαθμίζεται η… αντίδοση, δια του Διαφωτισμού, στη σχέση (Νεοτερικής) Ευρώπης→Ελλάδας.

Συνεχίζεται...

ΠΗΓΗ:

• ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ ΒΑΣΣΗΣ/ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ - Εθνεγερσία του 1821 - Μακεδονικό • Κυπριακό, εκδ. Στοχαστής (2025)

• Πρώτη δημοσίευση στον "Δρόμο της Αριστεράς"  στις 23 Μαρτίου 2025

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

 

Λόγος εις την Δʼ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Μαρκ. θ’ 17-32)

Από την αρχή τής δημιουργίας τού κόσμου και του χρόνου, όλοι οι λαοί τής γης πιστεύουν πως ο πνευματικός κόσμος υπάρχει και πως τα αό­ρατα πνεύματα είναι αληθινά. Πολλοί άνθρωποι όμως έχουν πλανηθεί σ’ αυτό το σημείο. Υποστηρίζουν πως τα πονηρά πνεύματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τα αγαθά. Με την πάροδο του χρόνου μάλιστα προχώρη­σαν στη θεοποίηση των πονηρών πνευμάτων, τους έφτια­ξαν ναούς, πρόσφεραν θυσίες και προσευχές και πρόστρεχαν σ’ αυτά για όλα τα θέματα.

Όσο περνούσε ο και­ρός πολλοί ήταν εκείνοι που εγκατέλειψαν τελείως την πίστη στα αγαθά πνεύματα και κράτησαν την πίστη τους μόνο στα πονηρά, ή στους κακούς «θεούς», όπως τους αποκαλούσαν. Έτσι αυτός ο κόσμος άρχισε να μοιάζει μ’ ένα στίβο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασά­νιζαν όλο και περισσότερο τους ανθρώπους και τους τύ­φλωναν, με αποκλειστικό στόχο να σβήσουν από το νου τους κάθε ιδέα για τον καλό Θεό και για τη μεγάλη και θεόσδοτη δύναμη των αγαθών πνευμάτων.

Στις μέρες μας όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στην ύπαρ­ξη των πνευμάτων. Κι η πίστη αυτή κατ’ αρχάς είναι σωστή. Εκείνοι που αρνούνται τον πνευματικό κόσμο, το κάνουν επειδή κοιτάζουν μόνο με τα σωματικά τους μάτια κι έτσι δεν μπορούν να τον δουν. Ο κόσμος αυτός όμως δε θα ήταν πνευματικός, αν ήταν ορατός στη σω­ματική όραση. Κάθε άνθρωπος επομένως, που ο νους του δεν έχει τυφλωθεί κι η καρδιά του δεν έχει γίνει αναίσθητη από την αμαρτία, μπορεί κάθε μέρα και κά­θε ώρα να νιώθει με όλη του την ύπαρξη πως στον κό­σμο αυτόν δεν είμαστε μόνοι, με αποκλειστική συντρο­φιά την άψυχη φύση, τους βράχους, τα φυτά, τα ζώα κι άλλα πλάσματα, στοιχεία και φαινόμενα. Οι ψυχές μας βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τον αόρατο κόσμο, με αόρατες υπάρξεις. Και κάνουν μεγάλο λάθος όσοι κα­ταργούν τα αγαθά πνεύματα και θεοποιούν τα πονηρά και τα προσκυνούν.
Όταν ο Κύριος Ιησούς εμφανίστηκε στον κόσμο, ουσιαστικά όλοι οι λαοί πίστευαν στη δύναμη και την υπεροχή του κακού έναντι του καλού. Οι πονηρές δυ­νάμεις επικρατούσαν στον κόσμο, γι’ αυτό κι ο Χριστός ο ίδιος αποκάλεσε τον αρχηγό τους άρχοντα του κόσμου τούτου. Ακόμα κι οι ηγέτες των Ιουδαίων απέδιδαν όλα τα θαύματα του Χριστού στους δαίμονες και στη δύναμή τους.