Η δεκαεξαετία είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο ένας μαθητής εισέρχεται στην πρώτη Δημοτικού, πάει στο Γυμνάσιο, τελειώνει το Λύκειο, ολοκληρώνει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και εξέρχεται στην κοινωνία ως έτοιμος επιστήμονας.
Κι όμως, στο πεδίο της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, δεκαέξι ολόκληρα χρόνια μετά την εκδήλωση της δομικής κρίσης, το πολιτικό προσωπικό —με κορωνίδα τον νυν πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα— εμφανίζεται να μην έχει διδαχθεί απολύτως τίποτα.
Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας με υποδειγματική υπακοή τις σκληρότερες μνημονιακές δεσμεύσεις, υπερφορολογώντας τη μεσαία τάξη για να καλύψει τα επιβαλλόμενα δημοσιονομικά πλεονάσματα, επανέρχεται στις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης με τις ίδιες ακριβώς ανεφάρμοστες υποσχέσεις που κατέρρευσαν το 2015.
Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει σε μια δογματική προσήλωση στα οικονομικά της προσφοράς, παρουσιάζοντας ως ανάπτυξη την εκποίηση των εθνικών υποδομών και τη φούσκα των ακινήτων.
Ο Scevalier το 1699 γράφει δια την Κρήτη τα εξής :
«την ύπαιθρον χώραν κατοικούσι και καλλιεργούσι οι ιθαγενείς Κρήτες. Τόσον όμως πιέζονται και καταδυναστεύονται υπό των Τούρκων, ώστε πολλοί εξ αυτών δια να σωθώσι από τα δεινά και από την πληρωμή του χαράτς, είδος κεφαλικού φόρου γίνονται μουσουλμάνοι».
Ο Pouqueville λέγει ότι :
«εκατό χιλιάδες χριστιανοί επλήρωναν το χαράτς κατ’ αρχάς, αλλά μετά τόσης θηριωδίας μεταχειρίστηκαν αυτούς οι κατακτητές, ώστε πλέον των 60000 εξισλαμίσθησαν».
Η εξωμοσία γινόταν είτε από άτομα μεμονωμένα, είτε από ολόκληρες οικογένειες, είτε ολόκληρα χωριά, σε όλη την Κρήτη. Π.χ. στο Αξέντι Ηρακλείου, όπου περί το 1740, εξωμότησε όλο το χωριό μαζί με τον παπά και το 1881 είχε 70 οικογένειες μόνο Μουσουλμάνων.
Στο Νομό Χανίων έτσι έγινε στους Στράτους, Φλώρια, Κατσοματάδος, Μυλωνές, και Σάσαλο Σελίνου. Στην περιοχή της Σητείας στα χωριά Βαβέλοι (Νέα Πραισός), Δάφνη, Λαμνώνι, Ζάκανθος και Κατελιώνας. Τα ίδια έγιναν σε πολλά χωριά της Αμπαδιάς στο Ρέθυμνο, στην Μεσαρά κλπ.
Μετά την εξωμοσία ακολουθούσαν τελετές που ολοκληρωνόταν με τη περιτομή του νέου μουσουλμάνου. Γράφει ο F.W. Sieber (1789-1844) :
Το θέμα μου δεν είναι η καλλιτεχνική ή ηθική αξιολόγηση του Μαζωνάκη, αλλά η πρωτοφανής ταχύτητα με την οποία γύρω του δημιουργήθηκε ένας λαϊκός μύθος.
Η διαδικασία της μυθοποίησης πυροδοτήθηκε και τροφοδοτήθηκε από κόσμους που κανονικά δύσκολα συναντιούνται: από τη Μάρω Βαμβουνάκη στον Ξαρχάκο, από τον Μητροπολίτη Νικαίας στη λαϊκή πίστα, από τους επώνυμους καλλιτέχνες, στον κυβερνητικό εκπρόσωπο και στους ανώνυμους του Facebook.
Στην αρχή ήταν «καλός», «γνήσιος», «διάφανος». Ύστερα γίνεται «ψυχούλα», «διαμάντι», «άρχοντας». Μετά «το τελευταίο λαϊκό είδωλο», άνθρωπος των «αμέτρητων σταυρών», σύμβολο των αδικημένων. Και στο τέλος σχεδόν μυθική μορφή, με τον… Διγενή Ακρίτα να επιστρατεύεται για τον αποχαιρετισμό του.
Άλλες γλώσσες, άλλοι κόσμοι, άλλες αφετηρίες, όμως όλα κατευθύνονται προς το ίδιο σημείο: τη γέννηση ενός λαϊκού μύθου.
Και κάπου εκεί χάνεται ο πραγματικός άνθρωπος με τις όποιες αντιφάσεις του, -τον οποίο άλλωστε ελάχιστοι γνώριζαν πραγματικά, και μένουν μόνο λίγες μεγάλες λέξεις «γνήσιος», «καλός», «λαϊκός», «αδικημένος».
Έτσι, χωρίς κεντρικό σκηνοθέτη, μια κοινωνία κατασκευάζει συλλογικά τον μύθο που έχει ανάγκη: ο φίλος προσφέρει την προσωπική ανάμνηση, ο καλλιτέχνης την εξιδανίκευση, ο ιερέας τον συμβολισμό, τα media τον τίτλο και την εικόνα, ο θαυμαστής τη λατρεία, ενώ πάνω στην εξαρση και την υπερβολή βρίσκουν χώρο και η πολιτική αξιοποίηση, οι καλλιτεχνικές έριδες και κάθε είδους αυτοπροβολή.
Το ιερό και η αστυνόμευση του πένθους
Και όσο ένας άνθρωπος μετατρέπεται σε σύμβολο όσων η κοινωνία αισθάνεται ότι της λείπουν, τόσο ο μύθος αποκτά κάτι από την ανθρωπολογική λειτουργία του Ιερού. Και το Ιερό δεν συζητείται απλώς, αλλά προστατεύεται. Γι’ αυτό αρκεί ακόμη και ένα «δεν τον γνώριζα» για να προκαλέσει οργή. Η απόκλιση δεν αντιμετωπίζεται πια ως απλή διαφορά γνώμης, αλλά σχεδόν ως κάτι βέβηλο.
Είναι η λογική του πλήθους: το συναίσθημα μεταδίδεται, διογκώνεται και τελικά επιβάλλεται. Η αστυνόμευση του πένθους είναι ακριβώς το σημείο όπου η συλλογική συγκίνηση γίνεται κοινωνική πίεση. Τότε δεν μιλάμε πια μόνο για αγάπη, αλλά για μαζική υπερβολή που αυτοτροφοδοτείται και απαιτεί συμμετοχή.
👉🏼Ο φασισμός, η επιβολή του ισχυρού στον ανίσχυρο, είναι βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών. Τα αφεντικά επιβάλλονται στους εργαζόμενους, οι κοινωνικά προβεβλημένοι στους ανίσχυρους, οι κυβερνώντες στους κυβερνώμενους, η αστυνομία σε όποιον σηκώνει κεφάλι.
Επομένως, οι ιδεολόγοι φασίστες είναι απλό σύμπτωμα της εποχής, όχι ο πυρήνας του προβλήματος.
👉🏼Ο Κασιδιάρης δεν είναι ιδεολογικά εθνικιστής. Είναι ένας από τους εκφραστές του χρυσαυγιτισμού, ενός μείγματος ναζιστών, καλτ ακροδεξιών χουντοβασιλικών και αγανακτησμένων λούμπεν στοιχείων.
Εσχάτως προσπαθεί να υποδυθεί τον μοντέρνο ακροδεξιό, τύπου Μελόνι.
Τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με τον ελληνικό εθνικισμό.
Οι ΧΑτες, και στο πεζοδρόμιο, έχουν αφήσει ιστορία για τα ξυλίκια στους ενωτικούς Κύπριους φοιτητές στην Αθήνα, τους τσακωμούς με τους Ποντίους στις συγκεντρώσεις για την γενοκτονία ή τις ατιμωτικές συμπεριφορές στα μνημόσυνα για τον Κατσίφα
Η δεξιά και η ακροδεξιά ιστορικά ταυτίζονται με εθνικές προδοσίες, από την Μικρασία, ως την Κατοχή και από εκεί ως το κυπριακό. Η ελλαδική ακροδεξιά πολλάκις λειτούργησε σαν παρακράτος, ενός εθνοπροδοτικού κράτους. Πολύ περισσότερο η υποστήριξη του ναζισμού, ενός γερμανικού κινήματος, που πολέμησε και βασάνισε τον ελληνισμό, συνιστά εθνική προδοσία.
Έπειτα, η Ορθοδοξία, αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής ταυτότητας, δεν μπορεί να συσχετίζεται με θεωρίες μίσους, ενώ η ανερχόμενη σύγχρονη δυτική ακροδεξιά κατά κανόνα συγκρούεται γεωπολιτικά με τα ελληνικά συμφέροντα.
Η αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης- η οποία μαζί με την αποστρατιωτικοποίηση των Δαρδανελίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ίμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan), προεβλέπετο από τη Σύμβαση της Λοζάνης για τα Στενά του 1923.
ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ όμως από τη Σύμβαση του Montreux του 1936 η οποία, όπως ρητώς μνημονεύεται στο προοίμιό της, αντικατέστησε στο σύνολό της την προαναφερόμενη Σύμβαση της Λοζάνης.
Το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίσθηκε και από την ίδια την Τουρκία, όταν ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Rustu Aras, απευθυνόμενος προς την Τουρκική Εθνοσυνέλευση με την ευκαιρία της κύρωσης της Συμβάσεως του Montreux, αναγνώρισε ανεπιφύλακτα το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να εγκαταστήσει στρατεύματα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, με τις εξής δηλώσεις του:
"Οι διατάξεις που αφορούν τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στη γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποστρατιωτικοποιηθεί κατ' εφαρμογήν της Σύμβασης της Λοζάνης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Montreux και αυτό μας ευχαριστεί ιδιαίτερα".
Ἐλάχιστα γεγονότα χαράχθηκαν τόσο βαθιὰ στὴ συλλογικὴ μνήμη τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὅσο ἡ 29η Μαΐου 1453.
Ἡ Κωνσταντινούπολη ἔπεσε. Ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτορας σκοτώθηκε μαχόμενος. Ἡ Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων ἔπαψε νὰ ὑπάρχει ὡς κυρίαρχη πολιτεία. Μία ἱστορικὴ συνέχεια μεγαλύτερη τῶν χιλίων ἐτῶν ἔχανε τὴν κρατική της ὑπόσταση.
Ἀλλὰ τί ἀκριβῶς τελείωσε τὸ 1453;
Τὸ κράτος. Ὄχι ἡ Ῥωμανία.
Ἐὰν ἡ Ῥωμανία ἦταν ἁπλῶς μία κρατικὴ κατασκευή, τότε πράγματι θὰ εἶχε πεθάνει μαζί της. Ἦταν ὅμως κάτι βαθύτερο: μία οἰκουμένη, μία ἐκκλησιαστικὴ καὶ πολιτισμικὴ πραγματικότητα, μία κοινὴ μνήμη καὶ ἕνας τρόπος ζωῆς.
Όταν η κοινωνική αποξένωση μετατρέπεται από προσωπικό βίωμα σε μια χρυσή αγορά, οι επιχειρήσεις παγκοσμίως στήνουν χορό δισεκατομμυρίων κεφαλαιοποιώντας τη μοναξιά. Το φαινόμενο αυτό μεγιστοποιείται με γεωμετρική πρόοδο στην Ασία, όπου ολόκληρες κοινωνίες αναδιαμορφώνονται. Η «οικονομία του ενός» καλπάζει , την ίδια ακριβώς ώρα που κυβερνήσεις αναγκάζονται να επιστρατεύσουν μέχρι και «Υπουργούς Μοναξιάς» για να μαζέψουν τα σπασμένα μιας πρωτοφανούς κρίσης ψυχικής υγείας.
Το φαινόμενο περνά πλέον με ορμή στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, κατακτώντας τις ΗΠΑ. Εκεί, κολοσσοίαναγκάζονται να αναπροσαρμόσουν τη στρατηγική τους. Όπως η Domino’s Pizza λανσάροντας μικρές, ορθογώνιες πίτες σχεδιασμένες αποκλειστικά για έναν πελάτη.
Αντί για πάνες…
Η κατακόρυφη άνοδος των μονομελών νοικοκυριών σε χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Κίνα τροφοδοτεί τη λεγόμενη «οικονομία της μοναξιάς». Αντί για πάνες ή αγορές τροφίμων σε μεγάλες συσκευασίες, οι μεμονωμένοι καταναλωτές στρέφουν τα κεφάλαιά τους στη φροντίδα κατοικιδίων, σε συλλεκτικά παιχνίδια και σε πρωτότυπες εμπειρίες.
Το επιχειρηματικό οικοσύστημα προσαρμόζεται ταχύτατα στα νέα δεδομένα, αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη από τη διαμόρφωση ενός κόσμου κομμένου και ραμμένου για έναν μόνο άνθρωπο.
Τα πάντα, από τα καθημερινά ψώνια μέχρι τα έτοιμα γεύματα, προσγειώνονται απευθείας στην πόρτα τους με ένα κλικ. ‘Οταν νιώθουν την ανάγκη να μιλήσουν απλώς ανοίγουν το κινητό και πιάνουν κουβέντα με chatbots, σημειώνει το CNN.
Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι:
α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος,
β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη.
Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη».
Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030.
Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία…
Να το θυμίσω σε όσους βλέπουν τον τελευταίο καιρό στο Σαμαρά τη σωτηρία της Ελλάδας.
Αυτή είναι η επική φωτογραφία του Reuters, τέτοιες μέρες τον Ιούλιο του 2013 μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου…
Δε χρειάζονται πολλά λόγια. Για την ακρίβεια δε χρειάζονται καθόλου λόγια.
Η φωτογραφία, που έκανε το γύρο του κόσμου, αποτυπώνει με τη μεγαλύτερη σαφήνεια το πόσο στεναχωρημένοι (χαχαχα!) ήταν τότε οι κυβερνώντες ( το έπαιξαν και αυτοί αντιμνημονιακοί προεκλογικά!!) που ψήφισαν το 2ο μνημόνιο, ένα νομοσχέδιο που καταδίκαζε και αυτό τη χώρα και τους Έλληνες πολίτες.
Ο διαχρονικός εθνικός τραπεζίτης βέβαια, θεματοφύλακας των συμφερόντων των γνωστών ελίτ, πανταχού παρόν, μέσα στη τρελή χαρά....
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στο κεντρικό δελτίο του τηλεοπτικού σταθμού Θράκη, επικεντρώθηκε σε κρίσιμα εθνικά, γεωπολιτικά και ιστορικά ζητήματα που αφορούν τη Θράκη, το Αιγαίο και τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Τα βασικά σημεία της συνέντευξής του συνοψίζονται στα εξής:
1. Η κατάσταση στη Θράκη & ο ρόλος του Τουρκικού Προξενείου
•Παρεμβάσεις και επιρροή: Τονίζεται η συστηματική προσπάθεια του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής να επηρεάζει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή στην περιοχή, χειραγωγώντας τη μουσουλμανική μειονότητα.
•Θεσμική υποχώρηση της Αθήνας: Ασκείται κριτική στην ελληνική πολιτεία για «απουσία» ή υποχωρητικότητα απέναντι στις τουρκικές μεθοδεύσεις, υποστηρίζοντας ότι το ελληνικό κράτος οφείλει να προστατεύσει όλους τους πολίτες της Θράκης (χριστιανούς και μουσουλμάνους) ισότιμα, χωρίς να αφήνει περιθώρια παρέμβασης από την Άγκυρα.
2. Ελληνοτουρκικά & Γεωπολιτική Στρατηγική
•Η στρατηγική της Τουρκίας («Γαλάζια Πατρίδα»):
Υπογραμμίζεται ότι η τουρκική αναθεωρητική πολιτική δεν είναι ευκαιριακή αλλά μακροπρόθεσμη, στοχεύοντας στην αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας σε Αιγαίο, Θράκη και Ανατολική Μεσόγειο.
•Η ελληνική εξωτερική πολιτική:
Επισημαίνεται η ανάγκη για μια ενεργητική και αποτρεπτική εθνική στρατηγική αντί μιας φοβικής ή αμυντικής στάσης που συχνά οδηγεί σε υποχωρήσεις.
Ένα εξαιρετικό πρόγραμμα της "Ελπίδας για τη Δημοκρατία"!
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ;
Είχα προκληθεί αρνητικά ακούγοντας την Μαρία Καρυστιανού να δηλώνει ότι δεν αναφέρεται δημόσια στις θέσεις του κόμματος γιατί φοβάται μήπως κλαπούν οι θέσεις του.
Τελικά, η Μαρία έκανε λάθος!
Όχι γιατί όπως ισχυρίζονταν οι πολιτικοί της αντίπαλοι και οι συστημικοί δημοσιογράφοι το κόμμα δεν είχε πρόγραμμα, αλλά γιατί αυτά τα κόμματα αδυνατούν, δεν τους επιτρέπουν οι δεσμεύσεις τους, να εκφράσουν ανάλογες θέσεις...
Η κ. Καρυστιάνου έκανε λάθος, καθώς έπρεπε να γνωρίζει ότι ένα μνημονιακό κόμμα, ένα κόμμα που οι θέσεις του για την εθνική στρατηγική, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την αυτόχθονη πολιτική για την παιδεία και τον πολιτισμό του τόπου, το μεταναστευτικό και την αντιμετώπιση του δημογραφικού, καθορίζονται από ατζέντες ξένων πρεσβειών, την υποτέλεια στον ξένο παράγοντα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΝΆΛΟΓΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕ Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ!
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ:
Η αλήθεια είναι ότι παρακολούθησα την ομιλία της Προέδρου της "ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" με χαμηλές προσδοκίες .
Ίσως είχα επηρεαστεί από τις συνεχείς λοιδορίες των συστημικών δημοσιογράφων.
Όπως, την ίδια ημέρα της συνέντευξης όπου η γνωστή δημοσιογράφος Ελένη Καλογεροπουλου κατέθεσε με "πειστικό" λόγο ότι ενδέχεται το κόμμα να μην κατέλθει τελικά στις εκλογές και ότι συνεχίζεται η διαρροή στελεχών του κόμματος που όμως δεν κατονόμαζε.
Κάπως έτσι είτε με σιωπή ή με απαξιωτικές αναφορές προβάλλεται η "ΕΛΠΊΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" και η Πρόεδρος Μαρία Καρυστιανού από το σύνολο των ΜΜΕ!
Φυσικά δεν κατόρθωσα να ακούσω τη συνέντευξη ζωντανά, καθώς δεν προβλήθηκε από κανένα κανάλι και οι ηλεκτρονικοί σύνδεσμοι που φιλοδοξούσαν να την μεταδώσουν μέσω You Toube δεν λειτουργούσαν (τυχαίο;)!
Μόλις χθές άκουσα την ομιλία και εξεπλάγην θετικά για την πληρότητα και την ποιότητα των θέσεων. Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που πράγματι μπορεί να είναι η αφετηρία για την επανεκκίνηση της χώρας, την ανάκτηση της εθνικής αξιοπρέπειας και του δημοσίου πλούτου προς όφελος του λαού της πατρίδας!
Θα ήταν χρήσιμο να τοποθετηθούν ως προς τις θέσεος της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΠΚΡΑΤΙΑ, όχι τα συστημικά κόμματα, καθώς οι δεσμεύσεις στον ξένο παράγοντα και τους ντόπιους ολιγάρχες δεν το επιτρέπουν, αλλά θα πρέπει να το κάνουν όλα τα άλλα αντί - συστημικά κόμματα καθώς οι συγκλίσεις για το Κοινό καλό επιτρέπονται!
Ποιος μας έμαθε για ποια πράγματα αξίζει να τρέχουμε;
Η εικόνα είναι σχεδόν αλληγορική. Οι μπάρες ανοίγουν και εκατοντάδες άνθρωποι αρχίζουν να τρέχουν. Τρέχουν πραγματικά, με όση δύναμη έχουν, για να προλάβουν μια καλύτερη θέση στη συναυλία, να βρεθούν λίγο πιο κοντά στη σκηνή, εκεί όπου συμβαίνει το γεγονός.
Θα ήταν πολύ εύκολο να τους ειρωνευτούμε. Και θα ήταν λάθος.
Γιατί το ενδιαφέρον στην εικόνα δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι τρέχουν. Είναι ότι μπορούν ακόμη να τρέξουν. Μπορούν να επιθυμήσουν κάτι τόσο πολύ ώστε να περιμένουν ώρες, να στριμωχτούν, να κινητοποιηθούν, να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες στον ίδιο τόπο.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η κοινωνία μας έχασε την επιθυμία της. Το ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Γιατί καμία κοινωνία δεν γεννιέται γνωρίζοντας τι είναι σημαντικό. Μαθαίνει τι αξίζει να θαυμάζει, να επιθυμεί, να αγοράζει, να φοβάται, για ποιο πράγμα αξίζει να περιμένει, να ταξιδέψει, να συγκινηθεί ή να θυμώσει. Και αυτή η εκπαίδευση δεν γίνεται μόνο στο σχολείο. Γίνεται καθημερινά από τις οθόνες, τη διαφήμιση, την τηλεόραση, τις πλατφόρμες, από τα πρόσωπα που προβάλλονται αδιάκοπα και από εκείνα που δεν προβάλλονται ποτέ.
Μια κοινωνία εκπαιδεύεται κυρίως από αυτά στα οποία μαθαίνει να στρέφει την προσοχή της. Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο αθέατες λειτουργίες του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν χρειάζεται να σου απαγορεύσει να σκέφτεσαι. Δεν χρειάζεται καν να σου πει τι να σκέφτεσαι. Αρκεί να επηρεάζει αποφασιστικά για ποια πράγματα θα σκέφτεσαι. Η εξουσία πάνω στην προσοχή προηγείται συχνά της εξουσίας πάνω στη σκέψη.
Θυμήθηκα απόψε στη Νίκαια τον Φρέντυ Γερμανό, από τα χρόνια που φοιτούσα στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, να μας λέει πως ένας από τους τόπους όπου μαθαίνεις τον άνθρωπο και, επομένως, μαθαίνεις να γράφεις, είναι οι κηδείες. Με τον Παναγιώτη Κακολύρη, συμφοιτητή και κολλητό μου τότε, πήραμε τη φράση σχεδόν κατά γράμμα και αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε δημόσιες, μεγάλες, λαϊκές κηδείες, σαν να μπορούσε κανείς εκεί να μαθητεύσει σε κάτι που κανένα εργαστήριο γραφής δεν διδάσκει: στη στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει για λίγο να επιμελείται τον εαυτό του.
Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να αισθανθώ σήμερα την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνο το παράξενο σχολείο και να ξαναδώ τι σημαίνει λαϊκή κηδεία. Και το πρώτο πράγμα που είδα δεν ήταν το φέρετρο, αλλά τις πολυκατοικίες. Γύρω από τον ναό, στα μπαλκόνια, είχαν βγει άνθρωποι, πολλοί, κάποιοι έτρωγαν ακόμη το βραδινό τους και κοιτούσαν προς τα κάτω, ενώ στον δρόμο χιλιάδες περίμεναν τον Γιώργο. Έμεινα σχεδόν δύο ώρες ανάμεσά τους και σκεφτόμουν πόσο λίγο γνωρίζουμε πια αυτόν τον κόσμο, επειδή έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε κοινωνία εκείνο που εμφανίζεται στις οθόνες μας. Όμως εδώ δεν υπήρχαν followers.
Υπήρχαν σώματα.
Άνθρωποι κανονικοί, εργαζόμενοι, γείτονες, οικογένειες, ψηφοφόροι, εκείνοι που τα κόμματα μετατρέπουν σε ποσοστά, οι πλατφόρμες σε δεδομένα, η αγορά σε καταναλωτές και η τηλεόραση σε κοινό, είχαν κατέβει στον δρόμο χωρίς κανείς να τους οργανώσει, επειδή ένας θάνατος τούς αφορούσε.
Θα ήθελα να τους έβλεπαν έτσι κάποτε οι πολιτικοί, όχι από την πρώτη σειρά μιας κηδείας και όχι μέσα από μια κυλιόμενη μέτρηση πρόθεσης ψήφου, αλλά από πίσω, ανώνυμοι ανάμεσά τους. Γιατί αυτό που βρισκόταν απόψε γύρω μου δεν χωρούσε ούτε σε δημοσκόπηση ούτε σε hashtag. Ήταν κάτι πολύ παλαιότερο και πολύ πιο επικίνδυνο για όποιον έχει ξεχάσει να το ακούει:
λαϊκό αίσθημα.
Και ήταν λαϊκός θρήνος.
Άρχισα να μιλώ με ανθρώπους δίπλα μου που κατάλαβα πως ανήκαν σε αυτή την κοινότητα της Δυτικής Αττικής, ανθρώπους που δεν είχαν φτάσει για να καταγράψουν το γεγονός, αλλά γνώριζαν τον τόπο και την οικογένεια. Ο κύριος στα κεριά, φίλος της οικογένειας, μου είπε σχεδόν παρεμπιπτόντως δύο πράγματα που άλλαξαν για μένα ολόκληρη τη βραδιά: σε αυτόν τον ναό βαφτίστηκε ο Γιώργος και σε αυτόν τον ναό έψελνε παιδί.
Μια σημείωση για τη χτεσινή μέρα, από την έντιμη, γενναία, καθαρή κι ευαίσθητη φωνή του Λουΐς Σεπούλβεδα, που έφυγε τόσο γρήγορα μέσα στον κόβιντ. Μια σημείωση 25 ήδη χρόνων, που φωτίζει όμως διαυγέστατα και το σήμερα.
Αντιγράφω από τις «Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου», στην αψεγάδιαστη μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, από το σύντομο άρθρο του
«Η καταραμένη μέρα»:
«Εδώ και 30 χρόνια κουβαλάω αυτή την καταραμένη ημερομηνία σαν ταφόπλακα με την οποία μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σκέπασε τα νιάτα μου και τα νιάτα χιλιάδων ανθρώπων όπως εγώ· γιατί το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα που κατέλυσε τη δημοκρατία στη Χιλή, δεν ήταν ιδέα του Πινοτσέτ ή των άλλων επίορκων αξιωματικών, δεν ήταν αποκλειστική ευθύνη του Κίσιντζερ, του επόμενου που πρέπει να καθίσει στο εδώλιο της διεθνούς ποινικού δικαστηρίου, ούτε μόνο του Νίξον, του μεγάλου παλιάτσου της δεκαετίας του '70. Αυτοί που αποφάσισαν να συντρίψουν τη χιλιανή δημοκρατία, οι ίδιοι που σήμερα καταστρέφουν την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, το Εκουαδόρ, ίσως και την Βραζιλία, γιατί ξέρουν πως το καθαρό δημοκρατικό παιχνίδι δεν θα τους είχε επιτρέψει ποτέ να εφαρμόσουν οικονομικά μοντέλα βασισμένα στην άρνηση όλων των αξιών του δυτικού πολιτισμού, στον οποίο έχουμε δικαίωμα να προσβλέπουμε όλοι εμείς οι κάτοικοι του τρίτου κόσμου.
Ο Πατουλης και τα όργανα του ιατρικού συλλόγου Αθηνών τιμώρησαν με 6 μήνες αναστολή και 14.000€ το γιατρό που στο ιατρείο του πέθανε ο Μαζωνάκης.
Θα πάρει τώρα αυτή την απόφαση του ΙΣΑ ο γιατρός και θα την δώσει στον συνήγορο του που θα επιχειρήσει να τον αθωώσει στα δικαστήρια.
Και ρωτώ γιατί βιάστηκε τόσο γρήγορα ο Πατούλης να βγάλει αυτή την απόφαση χάδι, γιατί δεν ανακαλεί την άδεια του ιατρείου μέχρι να βγει η δικαστική απόφαση και μετά ο Πατούλης και τα όργανα του ΙΣΑ να τιμωρήσουν τον γιατρό σύμφωνα με την δικαστική απόφαση;
Έτσι δίνουν άλλοθι και χαρτιά σε τσαρλατάνους της υγείας να συνεχίζουν το δολοφονικό τους εργο με τις ευλογίες του ιατρικού συλλόγου Αθηνών του προέδρου Πατούλη.
Βρε άθλιοι ακόμα δεν έχει γίνει η κηδεία του θύματος και εσείς βάλατε μπροστά τους μηχανισμούς αθώωσης του απατεώνα.
Συνδικαλισμός η μάστιγα της σύγχρονης Ελλάδας που βοηθά απατεώνες.
Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου, αλλά και πολύ πιο πριν, αναδεικνύεται ένα δομικό στοιχείο - πρόβλημα, που έχουν οι ίδιοι, αλλά και δημιουργούν στο επικοινωνιακό πεδίο οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του κόμματος. Δεν γράφω αριστεροί κι έχει την σημασία του αυτό, ως ευκαιρία. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα επικοινωνίας-ψηφιακού αλφαβητισμού. Κατά παράβαση της κεντρικής γραμμής μάλιστα (όμορφα και λιτά το δείχνει το screenshot).
Οσοι αποδέχονται τον όρο «Σοσιαλισμός με κουβανικά, κινεζικά και ό,τι άλλα χαρακτηριστικά» είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν και τον αντίστοιχο όρο «Σοσιαλισμός με Ελληνικά χαρακτηριστικά». Αν ναι, πώς φαντάζονται οτι θα συμβεί αυτό; Μακριά απο την κουλτούρα του μεγάλου μέρους του λαού; Τα ήθη κι έθιμα, τις παραδόσεις του, την θρησκεία ως μέρος του πολιτισμού μέσα στους αιώνες; Τις μουσικές και τα τραγούδια του, τα πανηγύρια και τους βάρδους του;
Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του;
Αυτό που συμβαίνει με την προσέγγιση που κάνουν στις μεγάλες μάζες - που παρεμπιπτόντως, αυτές, μια χαρά ενώνονται σε κάθε χαρά και τραγικό γεγονός, από τους χορούς που κάνουν αγκαλιασμένοι σε κύκλους στην Ικαρία, στον Πόντο, στην Κρήτη κι αλλού, έως και τις κηδείες αγαπημένων τους λαϊκών ειδώλων - είναι να τους διώχνουν, ή μάλλον καλύτερα, να τους σπρώχνουν απευθείας στο στόμα του φασισμού.
ένα ορόσημο που μην αφήσεις τη βαριά κουλτουριάρικη Θεολογία να στο κάνει αφυδατωμένα τροπάρια ..............
στο Αιγάλεω, το γενέθλιο City της λαικής ρίζας, με Ζαμπέτα και αρχαία παράνομα ζευγάρια και καταδιωκόμενους αριστερούς, μεγάλη γιορτή, μυθικό πανηγύρι στην κεντρική πλατεία, εκεί που ξεκινάγαμε μαθητές για την Πορεία του Πολυτεχνείου...........
σήμερα όλα αλλιώς, μια καρικατούρα Καταναλωτικής Μητρόπολης, ένα μελαγχολικό κιτς "εκμοντερνισμού", αλλά ο Σταυρός αναλλοίωτο δέος, πάντα, ακόμα από τα αναρχικά νεανικά χρόνια, ένα μυστήριο Stop, μια ανεπαίσθητη αμπάρα στις πύλες κάποιων κακών...ποτέ δεν "το φιλοσοφήσαμε", κάτι "εξωγήινο" σα να μας έλεγε "μυστήριο μέγα, τι το ψάχνεις;"....................
μαλλί της γριάς, "καμάκι" στην πλατεία, αλλά ο Σταυρός, Σταυρός, μια παρόρμηση κατάδυσης στην πίκρα και το χαμόγελο του διπλανού..........
ώσπου μάθαμε, νιώσαμε στην ψυχή δηλαδή, ότι το Ιερό είναι το προσωπικό άδυτο της Άγνοιας καθενός, που ψάχνει ελπίδα και νόημα, καθένας κι ο άρρητος Καημός του, όχι "ταξίδι" και σαχλαμάρες, Βαρύς Ξύλινος Σταύρος............
και ψάχνοντας έτσι καθένας συναντά και χάνει ανθρώπους, βρίσκει και στερείται "λύσεις", ανακαλύπτει και εγκαταλείπει ηπείρους, γιατί ο Σταυρός είναι σαν Νόημα με χίλιους κινητήρες και αισθητήρες και φυλλοκάρδια που "διαβάζουν τα Ταρώ της Δημιουργίας" ..............
και μένει πάντα μόνο ο Σταυρός, του καθενός ο Σταυρός, το βάσανο, ο τεράστιος βράχος, ο πόνος καθενός, που τον σηκώνει και πορεύεται.....................
σιγά σιγά, ξεπερνώντας ιδεολογίες, στερεότυπα, σκίτσα, μοτίβα, κλισέ, αρχίσαμε να βλέπουμε δισεκατομμύρια Σταυρούς, φορτωμένους σε κουρασμένους αλλά ασυμβίβαστους ώμους, και νιώσαμε Αδέλφια σε μια φλεγόμενη ζωή και σε μια αδιέξοδη έρημο..................
και η διέξοδος ήταν ο Σταυρός, η ευθύνη, η μοίρα, το χρέος καθενός, το προσωπικό που αντιλαλεί στο παγκόσμιο, το ατομικό αχ! που χωράει όλη τη συγχώρεση και την αγάπη...γιατί χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει ανάσταση.... και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες!......
Η φιλοσοφική έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποτελεί το θεμέλιο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού: όλα υποτάσσονται σε αυτήν. Η απώλειά της θα σήμαινε την επιστροφή σε έναν νέο Τριακονταετή Πόλεμο.
Το παρακάτω είναι ένα αντίγραφο ομιλίας που έδωσε ο Peter Hänseler στις 5 Σεπτεμβρίου 2026, στην εκδήλωση «Courage to Be Ethical» στο Sirnach.
Ο Τριακονταετής Πόλεμος έληξε το 1648. Οι εμπόλεμοι έμαθαν ότι η συνέχιση της σύγκρουσης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική καταστροφή για την Ευρώπη.
Χάρη σε αυτή την οδυνηρή συνειδητοποίηση έχουμε την θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου: την αναγνώριση της κυριαρχίας των κρατών, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους ή τη μορφή διακυβέρνησής τους. Οι κοινωνικές αλλαγές που προέκυψαν - η μείωση της επιρροής της Εκκλησίας και η ανάπτυξη και εδραίωση των πολιτικών δικαιωμάτων και της κοινωνίας των πολιτών - έχουν με τη σειρά τους θέσει τα θεμέλια για μια σημαντική περίοδο ανάπτυξης στους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού και της οικονομίας. Σε αυτή τη στιγμή οφείλουμε τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Εμμανουήλ Καντ.
Οι ιδέες του Καντ για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ήταν καρπός του πνευματικού κινήματος της εποχής, το οποίο ονομάζουμε Διαφωτισμό. Θα ήταν αδύνατες χωρίς τις οδυνηρές εμπειρίες ενός από τους πιο αιματηρούς πολέμους στην ιστορία, που είχε λάβει χώρα 200 χρόνια νωρίτερα.
Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα από τα πιο φιλοσοφικά συζητημένα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών —και όχι μόνο στον γερμανόφωνο κόσμο— εκδόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα. Όταν ο χαρακτήρας στο «The Easter Walk» δηλώνει: «Να 'μαι, ένας άνθρωπος· να 'μαι!» , αυτή η σύντομη πρόταση έχει ένα νόημα που ξεπερνά κατά πολύ το πεδίο της λογοτεχνίας.«Ιδού, είμαι άνθρωπος, να 'μαι.» Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
Psychoanalysis and Orthodox Anthropology [σελ. 51-60]
Περιοδικό Θεολογία, Τόμος ΟΔ’ (2003). Τεύχος 1
Του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά
Παρά τα πολλά και ποικίλα πολιτισμικά μειονεκτήματα που υπάρχουν σήμερα, πιστεύω ότι η εποχή μας απολαμβάνει ένα διπλό προνόμιο σε σύγκριση με τους αιώνες κατά τους οποίους ο εκκλησιαστικός θεολογικός λόγος έφτασε στη μεγάλη ακμή του. Αναφέρομαι ειδικότερα στη γνώση της φύσης την οποία μας έχει προσφέρει η σύγχρονη επιστήμη —ιδιαίτερα η κβαντική μηχανική— με τη γλώσσα και τη μέθοδο της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας, καθώς και στους ορίζοντες μελέτης του ανθρώπινου υποκειμένου που άνοιξε η επιστήμη της ψυχολογίας-ψυχανάλυσης.[ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ.ΘΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΘΕΙΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΕ]
Έχω τη γνώμη ότι οι μεγάλοι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας δεν αγνόησαν την επιστημονική γνώση της εποχής τους· αντίθετα, τη χρησιμοποίησαν για να φωτίσουν την ερμηνεία του πραγματικού και του υπαρκτού την οποία ευαγγελίζεται η εκκλησιαστική εμπειρία. Γι’ αυτό πείθεται κανείς και μόνο αν εξετάσει τα πατερικά υπομνήματα Εἰς τὴν Ἑξαήμερον ή την ορολογία και τη μεθοδολογία που οι Πατέρες προσλαμβάνουν από το αριστοτελικό Περὶ ψυχῆς. Η θεολογία της Εκκλησίας αποτελεί τη ζωοποιό συνέχιση του γεγονότος της ενανθρώπησης του Λόγου: προσλαμβάνει διαρκώς μια συγκεκριμένη ιστορική σάρκα και ζωοποιεί αυτό που προσέλαβε.
Θα επιχειρήσω να δείξω συνοπτικά πώς θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί σήμερα αυτή η διαδικασία διανοητικής ενσωμάτωσης, με βάση τα συμπεράσματα της ψυχαναλυτικής έρευνας για την πρωταρχική συγκρότηση του ανθρώπινου υποκειμένου. Σε ποιον βαθμό μπορεί να υπάρξει αμοιβαία συμπληρωματικότητα ανάμεσα στην ψυχαναλυτική θεώρηση του ανθρώπινου υποκειμένου και στην εκκλησιαστική ερμηνεία του ανθρώπου ως προσώπου; [ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ: TA ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙ. ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΠΑΡΑΔΟΤΑ, Ο ΑΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΗΣΕ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙ ΟΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ] Μπορώ να προσφέρω μόνο ορισμένες ενδείξεις, πιστεύω όμως ότι μπορούν να αποδειχθούν γόνιμες για περαιτέρω διερεύνηση. Είναι κοινώς γνωστό ότι στη σύγχρονη επιστήμη δεν υπάρχουν οριστικές βεβαιότητες. Μπορούν να υπάρχουν μόνο ερμηνευτικές προτάσεις, οι οποίες υπόκεινται σε διάψευση, γίνονται όμως αποδεκτές όσο δεν προτείνονται άλλες ερμηνείες με σαφώς μεγαλύτερη ερμηνευτική πληρότητα[ΟΙ ΓΝΩΜΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΙΔΩΛΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΕΩΤΕΡΑΣ].
Αντλώ αυτές τις παρατηρήσεις από τη γαλλική ψυχαναλυτική έρευνα της λεγόμενης σχολής του Jacques Lacan, η οποία αναδεικνύεται ως η πιστότερη στη λεγόμενη φροϋδική παράδοση. Τα κείμενα που με βοήθησαν είναι εκείνα του ίδιου του Lacan, καθώς και βιβλία των Françoise Dolto, Denis Vasse, Gérard Séverin και Daniel Lagache. Δεν είμαι ειδικός στον χώρο της ψυχολογίας-ψυχανάλυσης· γι’ αυτό οποιεσδήποτε ανακρίβειες, παρανοήσεις ή σφάλματα πρέπει να αποδοθούν στη δική μου ανεπάρκεια και όχι στις πηγές μου.
Πώς θεωρείται το ανθρώπινο υποκείμενο από τη σύγχρονη ψυχολογία; Καταρχάς ως μια υπαρκτική πραγματικότητα διακριτή από το βιολογικό ον: όχι άσχετη προς αυτό, αλλά ούτε και ταυτόσημη με το βιολογικό άτομο. Αν επιχειρούσαμε να προσδιορίσουμε τη βασική ποιοτική διάκριση μεταξύ του υποκειμένου και του βιολογικού εαυτού, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «αναφορικότητα»: τη δυνατότητα υπαρκτικής αναφοράς. Το βρέφος έρχεται στον κόσμο χωρίς λόγο, φαντασία ή κρίση. Είναι εξοπλισμένο μόνο με την ικανότητα αναφοράς. Και αυτό που αναφέρεται —το περιεχόμενο της αναφοράς— είναι μια θεμελιώδης, πρωταρχική επιθυμία. Η αναφορικότητα της επιθυμίας —η επιθυμητική αναφορικότητα— αποτελεί τον αρχικό προσδιορισμό της ύπαρξης του υποκειμένου. Επιθυμώ, άρα υπάρχω: «Desidero είναι το φροϋδικό cogito. Εκεί ακριβώς [στην επιθυμία] συντελείται η ουσιώδης πλευρά της πρωταρχικής διαδικασίας συγκρότησης του υποκειμένου».
Αμερικανικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η Σαουδική Αραβία έχει διακόψει τη ροή πετρελαίου κατά μήκος του αγωγού Ανατολής-Δύσης, ο οποίος έχει χωρητικότητα 7 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα και μπορεί εύκολα να παρακάμψει το Ορμούζ, όπως δείχνει ξεκάθαρα η παραπάνω εικόνα. Αυτό παρουσιάζεται σχεδόν ως μέτρο ασφαλείας μετά τις πρόσφατες επιθέσεις των Χούθι, που πραγματοποιήθηκαν σε απάντηση στην απερίσκεπτη και ανεπιτυχή σαουδαραβική επίθεση. Είναι πλέον σαφές ότι η επίθεση των Χούθι κατέστρεψε ολοσχερώς δύο αντλιοστάσια και προκάλεσε ζημιές σε δύο άλλα, καθιστώντας την εγκατάσταση άχρηστη. Για άλλη μια φορά, η αεράμυνα του Ριάντ, προφανώς αμερικανική, απέτυχε εντελώς να επιτύχει τον στόχο της.
Επιπλέον, οι Χούθι έχουν καταλάβει το στρατηγικό νησί Μαγιούν στο στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, εντείνοντας την πίεση στον κύριο κόμβο εξαγωγών του βασιλείου στην Ερυθρά Θάλασσα. Με το Ορμούζ ήδη παραλυμένο, οι συνεχιζόμενες απειλές και για τα δύο στρατηγικά θαλάσσια σημεία μειώνουν τις επιλογές του βασιλείου για τη μεταφορά αργού πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές. Πράγματι, η Σαουδική Αραβία έχει πέσει σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα παραγωγής της ποτέ: 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, γεγονός που δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα για τα ταμεία του Ριάντ, αλλά και, έμμεσα, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες ενδεχομένως επωφελούνται από τους πόρους της Μέσης Ανατολής μέσω της αγοράς ομολόγων του Δημοσίου.
Όταν οι ιστορικοί μελετήσουν το πρώτο τέταρτο του αιώνα μας, θα εκπλαγούν παρατηρώντας πώς η Δύση εισήλθε σε αυτό κυρίαρχη και τώρα ηττάται. Από μόνη της, όχι από έναν ανύπαρκτο εχθρό ανώτερο σε πανουργία και δύναμη. Για όσους από εμάς είμαστε περήφανα μέλη της Δύσης, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, το να αναρωτηθούμε γιατί φαίνεται επιβεβλημένο. Για να το κατανοήσουμε αυτό, αξίζει να συνδέσουμε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 με τις 7 Οκτωβρίου 2023, τους Δίδυμους Πύργους στη Γάζα. Και να ανακαλύψουμε ότι η κατάρρευση της Δύσης πηγάζει από την παρόμοια αντίδραση των Ηνωμένων Πολιτειών στην πρόκληση του Μπιν Λάντεν και την απάντηση του Ισραήλ στο πογκρόμ του Σινουάρ: εκδίκηση, τρομερή εκδίκηση. Ή μάλλον, απόπειρα αυτοκτονίας μέσω του λεγόμενου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ένα ατελείωτο κυνήγι του απροσδιόριστου τρομοκράτη - για να παραφράσω τον Γκέρινγκ για τους Εβραίους, «Εγώ αποφασίζω ποιος είναι τρομοκράτης» - με σφαγές αθώων πολιτών που αντιμετωπίζονται σαν θηρία ή υπάνθρωποι, και μια εγγύηση νέων στρατολογήσεων για τρομοκρατικές οργανώσεις. Καμία στρατηγική, μόνο υστερία. Οι Αμερικανοί και ιδιαίτερα οι Ισραηλινοί επιμένουν πεισματικά. Σέρνοντας όλους εμάς τους Δυτικούς στη δίνη των αυτοκαταστροφικών συγκρούσεων. Ή, πιθανότερα, αποκαλύπτοντας ότι είμαστε ήδη πρόωροι προσήλυτοι της Ανατολής, έτοιμοι να τεθούμε στην υπηρεσία εκείνου που θεωρούμε επερχόμενο νικητή — της Κίνας. (Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για εμάς τους «πονηρούς» Ιταλούς.)
Τρεις προσωπικές αναμνήσεις υποστηρίζουν αυτήν την ερμηνεία. Πρώτον: μια συνάντηση με έναν Αμερικανό διπλωμάτη, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή: στρατεύματα στο έδαφος, παντού και με κάθε τρόπο, πρέπει να χάσουν την επιθυμία να το κάνουν ξανά, ίσως με την ατομική βόμβα». Δεύτερον: μια πρόσφατη απάντηση ενός Ισραηλινού στρατηγού στο ερώτημα για τους λόγους που ώθησαν το εβραϊκό κράτος να επιδοθεί στη γενοκτονία στην οποία η Χαμάς ήθελε να το παρασύρει: «Εκδίκηση. Θέλαμε εκδίκηση». Και διευκρίνισε: «Ξέρουμε ότι είναι λάθος, αλλά δεν μπορούμε παρά να το κάνουμε». Τρίτον: μια δήλωση ενός Αμερικανού ιστορικού, που διευθετεί μια συζήτηση το 2007 σχετικά με το ποιος μπορεί να μας νικήσει: «Μόνο η Δύση μπορεί να νικήσει τη Δύση». Συμφωνούμε.
Βγήκε λοιπόν και η νέα πρέσβης του Ισραήλ να ευχηθεί στα ελληνόπουλα καλή σχολική χρονιά και να αναφερθεί στα κοινά πολιτισμικά στοιχεία που έχουν τα παιδιά των 2 κρατών (φωτό 1-2).
Και προτρέπει τα παιδιά να μελετήσουν ,να μη φοβούνται και να κάνουν όνειρα ...
Θα μπορούσε να ευχηθεί το αντίστοιχο και στα 25.000 παιδια που έχουν εξαυλωσει οι στρατιώτες του κράτους του Ισραήλ, άραγε?
Κάτω από την ανάρτηση της ,έπεσε το "κραξιμο", για την υποκρισία... μεταξύ αυτών και το δικό μου σχόλιο στη 4η φωτογραφία...
Και φυσικά με μπλοκαραν από τη Πρεσβεία...
Θέλω εδώ να θυμίσω μια ιστορία του Ηλία Σκυλλακου από το infowar...και το πώς χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί τους μαθητές σε "εκπαιδευτικές" εκδρομές προπαγάνδας(φωτό 3) υπέρ του Σιωνισμού..."του ενός και μοναδικού εβραϊκού κράτους ".
Η λεγόμενη Hasbara ... διαφώτιση, κοινώς.
Ήταν μια συνηθισμένη Τρίτη του Μαΐου, όταν ένα πούλμαν σταμάτησε έξω από την Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά. Από μέσα κατέβηκαν 36 έφηβοι, Ισραηλινοί, δεκαέξι και δεκαεπτά ετών, γελώντας, μιλώντας μεταξύ τους και κρατώντας στα χέρια τους τα κινητά. Η εικόνα δεν διέφερε από εκείνη μιας συνηθισμένης σχολικής εκδρομής, με μαθητές που βρίσκονται για πρώτη φορά σε ένα σχολείο στο εξωτερικό και που ετοιμάζονται να γνωρίσουν τους συνομηλίκους τους.
Την επόμενη ημέρα θα επισκέπτονταν το Ράλλειο Γυμνάσιο και Λύκειο. Οι συναντήσεις της 6ης και 7ης Μαΐου 2025 παρουσιάστηκαν από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά ως δράση «Αλληλεπίδρασης Πολιτισμών», στην οποία μαθητές Γενικών, Επαγγελματικών και Ιδιωτικών Λυκείων του Πειραιά συναντήθηκαν με τους Ισραηλινούς συνομηλίκους τους για να ανταλλάξουν απόψεις και εμπειρίες.
Δεν θα αποτελούσε ντροπή ,αν όταν κλήθηκε η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης και των αυτόχθονων να επιλέξουν τη σωτηρία μεταξύ των τραπεζών και του λαού, δεν "προτιμουσαν" το πρώτο.
Δεν θα αποτελούσε όνειδος σαν 700.000 σπίτια μέσω πλειστηριασμών,funds δεν είχαν περάσει στην ιδιοκτησία αυτών που επιλέγουν τις κυβερνήσεις του κόσμου.
Δεν θα αποτελούσε πρόκληση αν τα κέρδη των ελληνικών τραπεζών(που δεν είναι ελληνικές) το πρώτο μόλις εξάμηνο του 2024 δεν ήταν 324 εκατομμύρια (263 το πρώτο του 2023) μόνο από τις προμήθειες της μεσιτείας τους.
Δεν θα αποτελούσε χλεύη αν δεν είχαν το ακαταδιωκτο οι τραπεζίτες για τη "τοποθέτηση "της υπογραφής τους .
Δεν θα αποτελούσε ύβρι ,αν της ηγεσίας των ελληνικών τραπεζών δεν επιλαμβάνετο ο άνθρωπος του Σημίτη και του Παπαδήμου Γκίκας Χαρδουβελης,που έβγαζε τα δύσκολα χρόνια σε καταθέσεις χρήματα στο εξωτερικό-γιατί φοβόταν για τα παιδιά του -, ποσά κάτω από 10.000 -υπηρχε όριο -καθημερινά (450.000 σύνολο).
-"Ο παππούς Ντόμπρι Ντόμπρεφ, το όνομα και το επίθετο του οποίου προέρχονται από τη λέξη «καλοσύνη» και τον οποίο πολλοί Βούλγαροι χαρακτήριζαν άγιο, είχε αφιερωθεί εδώ και δεκαετίες στη συγκέντρωση χρημάτων για την ανακαίνιση εκκλησιών.
Με μακριά αχτένιστα λευκά γένια, πάντα ντυμένος μ’ ένα μαύρο μανταρισμένο παλτό, ζητιάνευε κυρίως στον μεγάλο καθεδρικό ναό της Σόφιας Αλέξανδρος Νιέφσκι, στον οποίο είχε δωρίσει περισσότερα από 40.000 λέβα (20.000 ευρώ).
Πολλές μονές και εκκλησίες της χώρας είχαν επιβεβαιώσει πως είχαν δεχθεί ποσά από 2.500 έως 10.000 ευρώ καθεμιά."
____***____
-Θυμάται η αδελφή Θεοδώρα Ζάρκοβιτς για τον Πατριάρχη Σερβίας Παύλο:
Ήταν μεγάλος ασκητής- λέει η αδελφή Θεοδώρα, από την Πρίζρεν μέχρι την Gracanica πάντα ταξίδευε με το λεωφορείο, όπως όλος ο κόσμος. Πολλές φορές από την Gracanica μέχρι την Πρίστινα πήγαινε με τα πόδια.
Θυμάμαι, μια φορά του είπα: «Σεβασμιώτατε, είναι ντροπή να πηγαίνετε με τα πόδια μέχρι την Πρίστινα», και αυτός μου ανταπάντησε: «Σώπα Θεοδώρα, για ποια ντροπή μιλάς όταν Κύριος ο Θεός μου έδωσε τα πόδια με αυτά να περπατάω». Ήταν ένας ζωντανός άγιος που περπατάει…
ΣΤΑΛΙΑΣ ΣΠΥΡΟΣ
