ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ...ΕΣΥ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΑΚΟΜΑ!

Από Γιάννης Ρίπης 

Και ...ξεπουλήθηκαν:

✓ Οι τηλεπικοινωνίες

✓ το εθνικό οδικό δίκτυο 

✓ λιμάνι και περιφερειακά αεροδρόμια 

✓ σιδηρόδρομος

✓ενέργεια 

✓αρχαιολογικοί χώροι(;;;) και...βάλανε πλώρη για το ΝΕΡΟ και...

 γω ο εν υπνώσει  Έλληνας(!) προσπαθώ να επιβιώσω με μισθό και σύνταξη που τελειώνει το 2ο δεκαήμερο του μήνα ζώντας σε μια Ελλάδα που ενώ συρρικνώνεται δημογραφικώς και παραλλήλως αδειάζει διώχνοντας τα παιδιά της στο εξωτερικό, γεμίζει με μετανάστες από τα βάθη της Ασίας και Αφρικής όπου ...το 2050 θαναι η πλειοψηφία στην χώρα μας με...τους προγόνους μας νάχουν χύσει (αδίκως;) ποταμό αίματος για αυτόν το ΙΕΡΟ ΤΟΠΟ που... δείχνει νάχει άθλια μοίρα!

Και τον νεοέλληνα υπήκοο να κοιτάζει με μάτια βοδιού άβουλος τα δρώμενα  προσπαθώντας να απολαύσει 5-10 μέρες(και αυτές με το ζόρι) καλοκαιρινών διακοπών ,συνήθως στα νησιά μας τα οποία βρίσκονται υπό την απειλή της "γαλάζιας πατρίδας" και της "χρυσής βίζας"🤬...

Και γω ο Ελληνάρας καρφωμένος μπροστά στο τελεβίζιον και στο πληκτρολόγιο του pc κάνω την "επανάστασή" μου και πού και πού ακούω ή διαβάζω στα social  και καμία ακραία "ανατρεπτική" ιαχή να δονίζει την  ατμόσφαιρα, του τύπου:

Η Οδύσσεια του Νόλαν ως απολογητική της εξουσίας

Του Δημήτρη Τσίρκα

Στις "Μυθολογίες" ο Ρολάν Μπαρτ αναλύει τον μύθο ως ένα σύστημα επικοινωνίας που παίρνει κάτι υπαρκτό – μια εικόνα, ένα πρόσωπο, ένα γεγονός, ακόμα και ένα αντικείμενο - και το κάνει να σημαίνει κάτι επιπλέον. 

Δυνητικά τα πάντα μπορούν να γίνουν μύθος, ακόμα και καθημερινές δραστηριότητες όπως ο αθλητισμός, η διαφήμιση, το σινεμά.

Ο Μπαρτ φέρνει το παράδειγμα του μαύρου στρατιώτη από τις αποικίες που στέκεται προσοχή μπροστά στη γαλλική σημαία. 

Σε πρώτη ανάγνωση η εικόνα δείχνει απλώς έναν στρατιώτη που χαιρετά τη σημαία. Σε ένα δεύτερο, όμως, επίπεδο η εικόνα σηματοδοτεί τον πατριωτισμό και την ενότητα της γαλλικής αυτοκρατορίας. 

Ο μύθος δεν εξαφανίζει την πρώτη σημασία, αλλά την αδειάζει μερικώς ώστε να τη χρησιμοποιήσει ως όχημα μιας άλλης ιδέας (εθνικισμός). 

Για αυτό ο Μπαρτ αποκαλεί τον μύθο αποπολιτικοποιημένο λόγο – όχι γιατί δεν έχει πολιτική, αλλά γιατί εμφανίζει μια πολιτική και ιστορική κατασκευή ως κοινή λογική ή πανανθρώπινη αλήθεια – τη φυσικοποιεί. 

Εξ ου και ο μύθος είναι μια τεχνική λόγου που χρησιμοποιείται κατά κόρον από την εξουσία.

Η Οδύσσεια είναι ασφαλώς ένα κατεξοχήν μυθικό κείμενο, ο Νόλαν ωστόσο δεν το μεταφέρει απλώς στην οθόνη, αλλά το αξιοποιεί για να κατασκευάσει ή μάλλον να ενισχύσει έναν σύγχρονο μύθο για τον ηγέτη, τον πόλεμο, την ενοχή.

Ο ΣΑΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΙΤ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ναρκοθετώντας την Πολιτική Συνείδηση των Ελλήνων.

Υπάρχει μια Ελλάδα που πεινά. Και υπάρχει μια Ελλάδα που καταναλώνει.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα του χώματος. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργάτες, άνθρωποι που παράγουν. Η δεύτερη είναι η Ελλάδα των επιδοτούμενων πολιτιστικών ιδρυμάτων, των χορηγιών, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των curated events, των think tanks και των PR αφηγήσεων.

Και μεταξύ τους υπάρχει ένα χάσμα που δεν γεφυρώνεται με installations, podcasts ή ινστα story.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό. Είναι πολιτικό

και μάλιστα συστημικό.

Το πραγματικό εμπόρευμα που παράγουν οι ελίτ δεν είναι πολιτισμός. Είναι υ π ν ω τ ι σ μ ό ς.

Η Στέγη Ωνάση, το ΚΠΙΣΝ, η Lifo, οι δεκάδες άλλοι “εκσυγχρονισμένοι” γραφιάδες του κέντρου, χρόνια τώρα, παίζουν έναν ρόλο. 

Παράγουν το αφήγημα της “προόδου”, ενώ η χώρα διαλύεται στα θεμέλιά της.

Παρουσιάζουν την Ελλάδα ως ευρωπαϊκό success story την ώρα που η διατροφική μας αυτάρκεια σβήνει και η εξάρτηση από ξένα κέντρα βαθαίνει. 

Καλλιεργούν ένα lifestyle “εκλεπτυσμένης ανησυχίας” που δεν θίγει ποτέ την εξουσία, ούτε ελληνική ούτε ευρωπαϊκή, και αφήνουν πάντα στην απέξω τις ελίτ που διαγουμίζουν το μεδούλι του τόπου.

Ντύνουν την πολιτική με αισθητική για να φαίνεται λιγότερο σάπια.

Και το κοινό της πόλης καταπίνει τον σανό, γιατί είναι πασπαλισμένος με τέχνη και αγγλικά.

Την ώρα που σου μιλάνε για “έξυπνες πόλεις”, η ελληνική ύπαιθρος πεθαίνει. Η ίδια η Ελλάδα πεθαίνει. 

Να η πραγματικότητα. 

Ένας κτηνοτρόφος βλέπει 450 πρόβατα να εκτελούνται.

Μια ολόκληρη ράτσα εξαφανίζεται.

Ο άνθρωπος ουρλιάζει σαν αρχαίος τραγικός ήρωας:

«Μου σκοτώνετε τα παιδιά μου!»

Και στην Αθήνα τελετές βιβλίων με face-contol, συζητήσεις για το “μέλλον της Ευρώπης”, άρθρα για την “κουλτούρα του brunch”, event “πράσινης ανάπτυξης” με χορηγούς τις ίδιες εταιρείες που ρημάζουν το περιβάλλον.

Είναι σχεδόν πορνογραφική η απόσταση ανάμεσα στα δύο.

Η ελληνική γη σπαράζει.

Η ελληνική πόλη ποζάρει.

Θα κάνει και Πρέσπες για το “Βλαχικό” ο Τσίπρας;

27/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Μεταξύ των 400 μελών του Εθνικού Συμβουλίου και 55 στελεχών κατάρτισης κυβερνητικού προγράμματος της ΕΛΑΣ είναι ο εκλεκτός και του υπουργείου Παιδείας ως ένας μεταξύ των… 106 “σοφών” για το Εθνικό Απολυτήριο κι όχι μόνο ιδιοκτήτης φροντιστηρίων Γεώργιος Χατζητέγας. Ο κ. Χατζητέγας χαρακτηρίζει δημοσίως τη χώρα ως «Παρακράτος Σκοτεινών Υπηρεσιών» που αρνείται τον εγγραμματισμό της “βλάχικης γλώσσας”, με … ρουμανικό αλφάβητο!

Μία ευχάριστη έκπληξη-ανακούφιση ένιωσα από τη διαπίστωση ότι από την Πολιτική Επιτροπή της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) που συγκρότησε ο πρόεδρος του νέου κόμματος Αλέξης Τσίπρας, απουσιάζει ο εκλεκτός του καθοδηγητής (αφού είναι μεταξύ των 400 μελών του Εθνικού Συμβουλίου) και ο εκλεκτός του (μεταξύ 55 στελεχών) για την κατάρτιση του κυβερνητικού προγράμματος κ. Γεώργιος Χατζητέγας.

Ο κ. Χατζητέγας, ταυτοχρόνως, με απόφαση της υπουργού Παιδείας Σοφίας Ζαχαράκη, συμμετέχει στην Επιτροπή των… 106 “σοφών” για το Εθνικό Απολυτήριο και, επίσης, όπως ο ίδιος αναφέρει, είναι παρατηρητής στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας και στη διοργάνωση του ετήσιου προγράμματος της προσομοίωσης των εξετάσεων.

Ωστόσο, η συμμετοχή αυτή του Χατζητέγα στη διοργάνωση των εξετάσεων δεν απέτρεψε την παραβίαση του αδιάβλητου των εφετινών πανελλήνιων εξετάσεων, για την οποία, το ΠΑΣΟΚ απέδωσε ευθέως πολιτική ευθύνη στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας για τη συγκάλυψη του θέματος επί 38 ημέρες!

ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ ΔΕ ΖΕΙΣ! Όποιος το κατέχει, έχει την απόλυτη δύναμη

Από Ελένη Πρωτονοταρίου 

Θυμάστε που το 2014, σας έβαλαν να δηλώσετε τα πηγάδια σας; 

Θυμάστε που την ίδια χρονιά σας απαγόρεψαν να μαζεύετε σε στέρνες ή αλλού, το νερό της βροχής; 

Το παιχνίδι με το νερό, παίζεται πολύ βρώμικα...

Γιατί είναι πολύ σημαντικό. 

Το σημαντικότερο. 

ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ ΔΕ ΖΕΙΣ! 

Όποιος το κατέχει, έχει την απόλυτη δύναμη. 

Ο πρώτος καταγεγραμμένος πόλεμος για το νερό, συνέβη πριν από 4500 χρόνια, όταν οι πόλεις - κράτη Lagash και Umma, ήρθαν σε σύρραξη στην κοιλάδα του Τίγρη και του Ευφράτη.

Ο οργανωτής όλων των διεθνών φόρουμ για το νερό, είναι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ύδατος (World Water Council, WWC) –στο οποίο εκτιμάται πως ανήκουν 323 εκπρόσωποι από τους τομείς της οικονομίας, της επιστήμης, των τοπικών κυβερνήσεων και των υπουργείων τους, των ιδιωτικών τραπεζών, της Παγκόσμιας τράπεζας, καθώς επίσης διαφόρων στρατιωτικών δεξαμενών σκέψης, όπως το Atlantic Council.

Οι επικεφαλείς των πολυεθνικών επιχειρήσεων εκπροσωπούνται με ποσοστό 30%, όταν οι κοινωνίες μόλις με 1% – ενώ στους ισχυρότερους παίχτες ανήκουν οι ενεργειακοί όμιλοι, όπως η γαλλική EDF και η ισπανοϊταλική ENTESA, καθώς επίσης οι πολυεθνικές τροφίμων και ποτών, κυρίως η ελβετική Nestle.

Η Επανάσταση Ενάντια στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Πηγή: EreticaMente

Δεν είμαι υποστηρικτής της ψευδοθρησκείας της οικολογίας. Δεν σκοπεύω να σώσω τον πλανήτη αγοράζοντας ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο, ούτε να εξιλεωθώ για τις αμαρτίες του βιομηχανικού πολιτισμού με μια μπαταρία λιθίου. Ωστόσο, χαιρετίζω την αυξανόμενη εξέγερση στις Ηνωμένες Πολιτείες - το κέντρο και την κινητήρια δύναμη της Αυτοκρατορίας - ενάντια στα κέντρα δεδομένων υψηλής τεχνολογίας, τα οποία τώρα είναι σε μεγάλο βαθμό αφιερωμένα στην τεχνητή νοημοσύνη. Ούτε είμαι ένας λαχανιασμένος, όψιμος Λουδίτης, αφελώς πεπεισμένος ότι θα μπορούσε να εμποδίσει την τεράστια πρόοδο της τεχνολογίας καταστρέφοντας ή σαμποτάροντας μηχανήματα, όπως ο θρυλικός Νεντ Λουντ στην αυγή της Βιομηχανικής Επανάστασης. Η καινοτομία προχωρά από μόνη της, και οτιδήποτε μπορεί να επιτευχθεί τεχνικά, κάποιος θα το κάνει (Νόμος του Γκαμπόρ). Ακόμα περισσότερο στην εποχή της ανάπτυξης του απόλυτου καπιταλισμού, απαλλαγμένος από κάθε περιορισμό, όριο ή δεσμό. Πράγματι, ηγέτες των Big Tech όπως ο Πίτερ Θιλ του Παλαντίρ (οι «πέτρες που βλέπουν») εργάζονται για να αποεδαφοποιήσουν τις εταιρείες τους, να τις απομακρύνουν από ό,τι έχει απομείνει από την κρατική εξουσία, καθιστώντας τες ξένες προς τη δημόσια σφαίρα και τον διάλογο της κοινωνίας των πολιτών.

Ανήκω στην ομάδα εκείνων που βλέπουν την καινοτομία με ανησυχία, μια στάση που ονομάζεται τεχνο-αρνητικότητα. Ο όρος είναι πρόσφατος. Η ιδιοσυγκρασία που περιγράφει είναι τόσο παλιά όσο και η πρώτη μηχανή που αφαίρεσε την εργασία από τα ανθρώπινα χέρια. Δεν είναι μόνο η δυσφορία που δημιουργείται από την τεχνητή νοημοσύνη, τους αλγόριθμους και τα κέντρα δεδομένων. Μια πολιτικά φορτισμένη γλώσσα εξαπλώνεται, μετατρέποντας το ρεπερτόριο δράσεων στις ΗΠΑ. Η τεχνο-αρνητικότητα ξεκινά σε ατομικό επίπεδο, αλλά συνεχίζεται με νομικές εκστρατείες κατά των κέντρων δεδομένων και συμμετοχή των πολιτών ενάντια στην υπερβολική δύναμη των γιγάντων της τεχνολογίας. Δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο να τραβήξουμε το φρένο έκτακτης ανάγκης ή να εκτροχιάσουμε το τρένο της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αυτό που σίγουρα χρειάζεται είναι η επίγνωση του τι συμβαίνει, το οποίο σε μεγάλο βαθμό αποσιωπάται από το mainstream.

Ενοποίηση των μετώπων δηλ.επισημοποίηση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Δύο γεγονότα επιβεβαίωσαν αυτό που γνωρίζουμε εδώ και καιρό και, φυσικά, αφορούν κλιμακούμενες ενέργειες της Δύσης:

1) Η Ουκρανία βομβάρδισε ένα ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, με τον Ζελένσκι να αναλαμβάνει την ευθύνη.

2) Η CIA, η Ουκρανία και άλλες δυτικές δυνάμεις διαδίδουν τη θεωρία ότι το Ιράν λαμβάνει ρωσική και κινεζική τεχνολογική υποστήριξη για να χτυπήσει τους στόχους του (στην πραγματικότητα, η κινεζική υποστήριξη σε αυτό το συγκεκριμένο μέτωπο είναι γνωστή εδώ και μήνες, ενώ δεν έχει ακόμη προκύψει τίποτα για τη ρωσική υποστήριξη). Εν ολίγοις, σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, η Αμερική αντιμετωπίζει ένα ενωμένο μπλοκ με όλες τις δυνατότητες κλιμάκωσης που αυτό συνεπάγεται.

Όσον αφορά το σημείο 2), ο Τραμπ αρνήθηκε σε συνέντευξη Τύπου ότι υπάρχει οποιαδήποτε ρωσο-κινεζική βοήθεια προς τους Ιρανούς. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο, η συνέχιση των εικασιών σχετικά με τις εσωτεριστικά «ειρηνιστικές» προθέσεις του Τραμπ θα ήταν χάσιμο χρόνου, καθώς έχουμε οριστικά διαπιστώσει αυτό που παρατηρήσαμε κατά τη διάρκεια της θητείας του 2016-2020: δεν είναι τόσο ότι ο Τραμπ έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, όσο ότι ο κόσμος έχει τη δύναμη να αλλάξει τον Τραμπ.

Έθνος, κράτος και δημοκρατία. Ποιος αποφασίζει για την κοινωνία; - Γ. Κοντογιώργης

Ποιος αποφασίζει τι είναι εθνικό: το κράτος, ο εκάστοτε ηγέτης ή η ίδια η κοινωνία;

Συνέντευξη του ομότιμου καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Κοντογιώργη στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής, με τη δημοσιογράφο Ιρένα Αργύρη, στις 25 Ιουλίου 2026.

Στη συζήτηση εξετάζονται η έννοια του έθνους και η διάκρισή του από την εθνότητα και τον εθνικισμό, η σχέση έθνους και κράτους, καθώς και η διαφορά ανάμεσα στο «έθνος του κράτους» και στο «έθνος της κοινωνίας».

Όχι στο νομοσχέδιο "Δούρειο Ίππο" της ιδιωτικοποίησης του νερού!

Κοινοποιούμε να φτάσει το μήνυμα παντού: ΟΥΤΕ ΓΗ ΟΥΤΕ ΥΔΩΡ! 

ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΤΟΥΣ, ΤΩΡΑ! Η κοινωνία απαιτεί ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΕΡΟ. ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ! 

Όχι στο νομοσχέδιο "Δούρειο Ίππο" της ιδιωτικοποίησης του νερού!

Απαιτούμε:

👉Άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου.

👉Πραγματική δημόσια διαβούλευση με Δήμους, ΔΕΥΑ, ΚΕΔΕ, ΕΔΕΥΑ, εργαζόμενους, αγρότες, επιστημονικούς φορείς και τοπικές κοινωνίες.

👉Μαζική στελέχωση των οργανισμών ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης με τακτικό προσωπικό πλήρων δικαιωμάτων.

👉Σταθερή δημόσια χρηματοδότηση για αντικατάσταση δικτύων, μείωση διαρροών, προστασία υδροφορέων και ενεργειακή αυτονομία.

👉Μειωμένο ενεργειακό κόστος για τις ΔΕΥΑ και τους δημόσιους φορείς νερού.

Οι εργαζόμενοι-ες του ΥΠΠΟ αντιστέκονται στο ξεπούλημα της πολιτιστικής κληρονομιάς

Στη Βουλή σήμερα η ΝΔ θα ψηφίσει το σχέδιο νόμου του ΥΠΠΟ, με το οποίο παραδίδει την πολιτιστική κληρονομιά, τα έσοδα από από την διαχείρισή της, αλλά και τη χάραξη πολιτιστικής πολιτικής σε μια Ανώνυμη Εταιρεία για 50 χρόνια, με δυνατότητα παράτασης για άλλα 50 χρόνια.

Αύριο ο Πρωθυπουργός και η Υπουργός Πολιτισμού θα επιχαίρουν για το κατόρθωμά τους στον χώρο της Αρχαίας Αγοράς.

Ο αγώνας μας δεν σταματά με την ψήφιση του νόμου.

Καλούμε όλους τους πολίτες σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 6.30 μμ στο Θησείο.

Συγκέντρωση

ΑΘΗΝΑ

Τετάρτη 29/7/2026

6.30 μμ στο Θησείο (ΗΣΑΠ Θησείου)

Τα μνημεία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι η ιστορία μας, η ταυτότητά μας και η κοινή μας κληρονομιά.

Ο πολιτισμός είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα όλων των πολιτών!

Συντονισμός σωματείων ΥΠΠΟ

Στηρίζουν ο Σύλλογος Διπλωματούχων Ξεναγών Αθήνας και η Πανελληνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροαματος 

Διαβάστε τα κείμενα του Ενιαίου Συλλόγου:

Για το πολυνομοσχέδιο:

 https://eniaiosyppo.gr/2026/07/%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%bf%cf%83%cf%87%ce%ad%ce%b4%ce%b9%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%be%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84/

Για το τι συμβαίνει με τον ΟΔΑΠ τα τελευταία χρόνια και πώς άνοιξε ο δρόμος στην ιδιωτικοποίηση:

 https://eniaiosyppo.gr/2026/02/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%87%ce%af%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%ba%cf%85%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%80%ce%ac%ce%b8%ce%b5%ce%b9/

Για την ιδιωτικοποίηση της τουαλέτας στην Ακρόπολη:

 https://eniaiosyppo.gr/2026/04/%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%b1%ce%bb%ce%ad%cf%84%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%80/

ΠΗΓΗ:

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

🇬🇷Φτάνει πια!

🇬🇷Φτάνει πια!

🚩ΤΩΡΑ είναι η ώρα που θα μιλήσει και ο ΛΑΟΣ!

🥀Το ΝΕΡΟ και ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ της πατρίδας μας δεν είναι εμπόρευμα αλλά κοινωνικά αγαθά και η Ιστορία του τόπου μας!

Η Αριστερά ως ΜΚΟ ή ως φορέας της Κοινωνικής Οικονομίας για την Αποασυλοποίηση της κοινωνίας; Και μια ...Μήτσος.

Post2post 

Η πατέντα των ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων), παρότι συχνά ξεκινά με θετικό κοινωνικό πρόσημο, καταλήγει αρκετές φορές σε ένα μοντέλο επαγγελματικής διαχείρισης της κοινωνικής ανάγκης. Ένα μοντέλο όπου η επιβίωση του οργανισμού γίνεται αυτοσκοπός, με τις διοικήσεις τους που συχνά αμείβονται δυσανάλογα σε σχέση με τους εργαζόμενους τους και με σχέσεις εξάρτησης από κρατικά κονδύλια, χορηγίες ή απευθείας αναθέσεις. Δεν είναι λίγες όσες εμπλέκονται και σε κυβερνητικά σκάνδαλα ή όσες κατηγορούνται να συμμετέχουν σε πλυντήρια μαύρου χρήματος, και πολιτικού.

Σε αρκετές περιπτώσεις, που βεβαίως δεν εμπλέκει καθε ΜΚΟ, αυτό δημιουργεί και ένα γκρίζο πεδίο διαπλοκής με την πολιτική και οικονομική εξουσία. Δεν είναι τυχαίο ότι αντίστοιχες λογικές εμφανίστηκαν έντονα και στην πολιτική σκηνή των πρώτων δεκαετιών του 21ου αιώνα: προσωποκεντρικοί μηχανισμοί, επικοινωνιακές «εταιρείες πολιτικής διαχείρισης», think tanks, δίκτυα επιρροής και πολιτικά πρόσωπα που αναδεικνύονται περισσότερο μέσω μηχανισμών δημοσίων σχέσεων παρά μέσω ζωντανών κοινωνικών διαδικασιών.

Αντίθετα, στον χώρο της Κοινωνικής και Συνεταιριστικής Οικονομίας έχει αναπτυχθεί εδώ και δεκαετίες ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης. Ένας «Τρίτος Τομέας» ανάμεσα στο κράτος και την κλασική ιδιωτική οικονομία, ο οποίος σήμερα παράγει περίπου το 6% του ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι οργανώσεις αυτού του τύπου —παρά τις υπαρκτές αδυναμίες και αποκλίσεις που κι εκεί εμφανίζονται— διαθέτουν ορισμένα θεσμικά χαρακτηριστικά που τις καθιστούν πολύ πιο ανθεκτικές στη διαφθορά, στη γραφειοκρατικοποίηση και στη λογική της ανάθεσης:

🔺️ Άμεσες και συμμετοχικές δημοκρατικές διαδικασίες μέσω γενικών συνελεύσεων εργαζομένων και συνεταιριστών.

Παρένθεση για το θέμα της μετανάστευσης

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Το ζήτημα της μετανάστευσης είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Αγγίζει οικονομικές, πολιτιστικές και ασφαλιστικές πτυχές με ποικίλους τρόπους. Δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά που να μπορούν να αντιστρέψουν άμεσα τις τρέχουσες διαδικασίες.
Ωστόσο, αντιμέτωποι με μια πληθώρα επαγγελματιών πλανόδιων πωλητών που αναστατώνουν τη δημόσια σφαίρα με πομπώδη συνθήματα και υποσχέσεις δρακόντειας λιτότητας, η επίκληση στην πολυπλοκότητα καταλήγει να ακούγεται σαν να πετάμε έξω από το σπίτι.
Επιτρέψτε μου, λοιπόν, για μια φορά, μια άμεση απάντηση, κάπως απλοϊκή, αλλά τουλάχιστον αντιπροσωπευτική του πώς πρέπει να προσεγγίζεται μια σοβαρή συζήτηση.

Όσον αφορά το ζήτημα των μεταναστευτικών κινήσεων προς την Ευρώπη, δύο προσεγγίσεις συνήθως συγκρούονται.

1) Υπάρχει μια «ανθρωπιστική» στάση, που επικρατεί στην αριστερά, που θεωρείται «καλοπροαίρετη», η οποία ουσιαστικά προσπαθεί πάντα να εξηγήσει, αφενός, ότι το πρόβλημα δεν είναι και τόσο σοβαρό, ή μάλλον, ότι αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία για ανθρώπινο πλουτισμό, και ότι όποιος παραπονιέται είναι ρατσιστής, και αφετέρου, ότι πρόκειται για ένα μοιραίο, αναπόφευκτο ιστορικό κίνημα, και ότι οποιαδήποτε αντίθεση είναι άχρηστη (καθώς και απάνθρωπη).

2) Υπάρχει μια δεύτερη, «βασισμένη στην ασφάλεια» νοοτροπία, η οποία επιτείνει όλα τα προβλήματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση, επιδεινώνει την αφήγηση και τους κινδύνους της και καταλήγει να επικαλείται τακτικά διάφορες «σιδερένιες γροθιές»: ναυτικοί αποκλεισμοί, επαναπατρισμοί, απίθανες εξετάσεις της χριστιανικής πίστης, άγρια ​​πρόσωπα και περιστασιακά κλείσιμα ματιού σε πραγματικούς ρατσιστές (οι οποίοι είναι μειονότητα στην Ιταλία, αλλά υπάρχουν).

Η Χώρα-Φάντασμα

Πόσο μεγάλη είναι η Ουκρανία; Μέχρι πριν από πέντε χρόνια, με τα 603.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα στην Ευρώπη, μετά τη Ρωσία, φυσικά. Η Ρωσία, με τα 4 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα της, αντιπροσωπεύει το μισό μιας ηπείρου που επιμένει να αντιμετωπίζει αυτήν την τεράστια χώρα ως ξένη παρουσία και παιδική χαρά, παρά το γεγονός ότι όλες οι απόπειρες εισβολής έχουν καταλήξει άσχημα. Αλλά με την απώλεια της Κριμαίας και των αποσχισθεισών δημοκρατιών, τώρα έχει έκταση 450.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καθιστώντας την μικρότερη από τη Γαλλία, την Ισπανία και τη Σουηδία. Αυτή η γεωγραφική σημειογραφία αποτυπώνει ήδη μια αίσθηση της πραγματικότητας που τώρα απουσιάζει εντελώς από τα χρονικά της παγκόσμιας κόλασης. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τον πληθυσμό της: την εποχή της λεγόμενης ανεξαρτησίας της, η Ουκρανία είχε 52 εκατομμύρια κατοίκους, και σήμερα είμαστε περίπου 28 εκατομμύρια, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία. Ωστόσο, αυτά τα στοιχεία έρχονται σε αντίθεση με τις διεθνείς εκτιμήσεις, οι οποίες τοποθετούν τον πληθυσμό σε περίπου 18 εκατομμύρια. Και έχει επίσης το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων στον κόσμο. Αυτό είναι ένα απόλυτο ρεκόρ δημογραφικής συρρίκνωσης σε ολόκληρη τη σύγχρονη εποχή.

ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ! ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ;

Των Νίκου Ξυδάκη, Ειρήνης Κοντογεωργίου, 

Μετά την ενεργειακή φτώχεια, τώρα φτώχεια νερού και φτώχεια αέρα και φτώχεια γης― η υφαρπαγή των φυσικών πόρων, και όλων όσα έχτισαν με ιδρώτα αίμα γενιές και γενιές, παρουσιάζεται ως νόμος. 

Η καταλήστευση και η φτωχοποίηση παρουσιάζονται από τα ερπετά της προπαγάνδας ως νόμος της φύσης.

Ετσι ξεπουλάνε γαίες και ιστορικούς οικισμούς, αρχαιότητες, έτσι απομυζούν ακόμη και το μεδούλι της ναρκωμένης νέας φτωχολογιάς, ναρκωμένης με πλατφόρμες και στοιχηματικές. 

Ολος ο εθνικός δημοσιος πλούτος σε Ανώνυμες Εταιρείες, εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, με διορισμένα golden boys με ασυλία, βορά στην πλουτοκρατία.

➡️➡️Η αντιπολίτευση τι λέει;

Η ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ, οι άλλοι; Εκλογές έρχονται, να δεσμευτούν πάραυτα, να απονομοθετήσουν ό,τι κι αν νομοθετήσουν οι αδιευκρίνιστοι ληστές.

Καμία ασφάλεια δικαίου, καμία συνέχεια του κράτους, μόνο πίσσα και πούπουλα για τους αδιευκρίνιστους με τα βρώμικα πεντακοσάρικα.

Μαφιόζοι, σπορά δοσιλόγων και μαυραγοριτών, εχθροί του λαού, διαγουμιστές του τόπου.

Αναλυτικά τι προβλέπεται με το καλοκαιρινό νομοσχέδιο της υφαρπαγής του νερού

Ιδιωτικοποίηση του νερού μέσα στο κατακαλόκαιρο, από την πίσω πόρτα και παρά τις αποφάσεις του ΣτΕ, με ένα νομοσχέδιο και μία Εθνική Στρατηγική για τα Ύδατα. Με συντομότατες διαβουλεύσεις στα μουλωχτά θέλει να περάσει η κυβέρνηση την ιδιωτικοποίηση του νερού. Όπως έριξαν τη συμμετοχή του δημοσίου στην ΔΕΗ και εκτινάχτηκαν τα τιμολόγια ρεύματος, αυτό ετοιμάζονται να κάνουν και με το νερό. Το σχέδιο είναι να παραδώσουν τους υδατικούς πόρους, τις υποδομές και σχετικές δημοτικές και δημόσιες περιουσίες μέσω χρηματιστηρίου σε 4-5 εταιρείες αμερικανικών, ισραηλινών και ελληνικών συμφερόντων. 

Τι προβλέπει το σχέδιο;

Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.

"Ήμουνα λεπρός.

Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια.

Η κατάστασή μας ήταν φρικτή.

Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας.

Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών.

Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα.

Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα.

Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο! 

Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι!

Και δεν έφταναν αυτά.

Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.

Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν.

Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. 

Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας.

Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.

Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι.

Συντροφιά με τη μοίρα μας!

Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη.

Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

Η ρωσοφοβία είναι εναντίον της Ευρώπης

Fabio Filomeni

Πηγή: Φάμπιο Φιλομένι

Σε έναν πολυπολικό κόσμο με πολλαπλές υπερδυνάμεις, τα μεμονωμένα ευρωπαϊκά έθνη-κράτη του δέκατου ένατου αιώνα δεν θα έχουν ποτέ τη δύναμη να είναι πραγματικά ανεξάρτητα. Αυτό συμβαίνει επειδή στη γεωπολιτική, το μέγεθος μετράει. Οι νέοι πρωταγωνιστές στη διεθνή σκηνή θα είναι δυνάμεις ηπειρωτικής ή υποηπειρωτικής έκτασης. Αυτές οι σύγχρονες αυτοκρατορίες, που παρουσιάζονται ως ομοσπονδίες κρατών ή εθνών, κατέχοντας πόρους για τους οποίους τα μικρά έθνη-κράτη δεν μπορούν να καυχηθούν, θα είναι οι πόλοι έλξης, τα κέντρα βαρύτητας του νέου πολυπολικού κόσμου.

Η νεοαποικιοκρατία δεν είναι πλέον αυτή των αρπακτικών εθνών που εισέβαλαν και υπέταξαν τους τοπικούς πληθυσμούς με τους ισχυρούς στρατούς τους. Σήμερα, οι Υπερδυνάμεις, αληθινές ηγεμονικές δομές παγκόσμιας ισχύος, αντικαθιστούν την απειλή ή τη χρήση βίας με την αποπλάνηση και την πειθώ. Αυτή είναι η ιδεολογική-πολιτισμική υποταγή ως στρατηγική, αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν «ήπια δύναμη».

Εμείς οι Δυτικοευρωπαίοι έχουμε υποταχθεί στην Ουάσιγκτον από την περίφημη διχοτόμηση που αποφασίστηκε στη Γιάλτα από τους νικητές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έπρεπε να διασφαλίσουμε στις ΗΠΑ ότι η πολιτική, στρατιωτική και οικονομική μας ανάπτυξη δεν θα επηρέαζε τα τοπικά, περιφερειακά και παγκόσμια συμφέροντά τους. Η εμπορική και ενεργειακή συνέργεια με τη Ρωσία τους τρόμαξε επειδή κινδύνευε να μετατραπεί σε πολιτική, ακόμη και στρατιωτική, συμμαχία, όπως είχε οραματιστεί ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι στη διάσημη σύνοδο κορυφής ΝΑΤΟ-Ρωσίας στην Πράτικα ντι Μάρε το 2002. Μια υπερδύναμη Ευρώπη θα αποτελούσε την κύρια απειλή για την αμερικανοκεντρική παγκόσμια τάξη, και η Πράτικα ντι Μάρε ήταν το κάλεσμα αφύπνισης των ΗΠΑ που σηματοδότησε την αρχή του πολιτικού τέλους του ιππότη που ήταν πολύ κοντά στον Πούτιν.

Ελπίδα για τη Δημοκρατία: «Τριγωνικές Συναλλαγές των Funds, Servicers & Τραπεζών – Προβλήματα & Λύσεις».

Την Κυριακή 26 Ιουλίου 2026,
στις 18:00​, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»,
διοργάνωσε, στην αίθουσα του 1ου ορόφου της ΕΣΗΕΑ εκδήλωση με θέμα:

«Τριγωνικές Συναλλαγές των Funds, Servicers & Τραπεζών – Προβλήματα & Λύσεις».

Στην εκδήλωση
χαιρετισμό απηύθυνε η:

Μαρία Καρυστιανού - Πρόεδρος της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία»

Εισηγητής ήταν ο:

Θεοφάνης Τσουλουχάς - Καθηγητής Οικονομικών, Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας (UC Merced)

Στην εκδήλωση μίλησαν οι:

Αναστάσιος Γιαννακόπουλος - Χρηματοοικονομικός Σύμβουλος

Αντώνιος Μελισσινός - Νομικός

Μαρία Γρατσία - Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

Γιάννης Χατζηαντωνίου - Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

Ο Μεγάλος Αποπροσανατολιστής

Όταν ο Γκι Ντεμπόρ προφήτευσε τη γέννηση της πολιτικής του θεάματος, πιθανότατα δεν φανταζόταν ότι μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτή, ήδη σύμπτωμα παρακμής, θα μετατρεπόταν σε πολιτική βοντβίλ, με τους κλόουν της και τον πρωταγωνιστή της, των οποίων η μόνη ανησυχία φαίνεται να είναι να κρύβουν ένα πρόβλημα δημιουργώντας ένα άλλο και να παίζουν να προλάβουν το χάος που δημιουργεί. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη το γεγονός ότι την περασμένη Παρασκευή αναμενόταν μια μεγάλη αμερικανική επίθεση στο Ιράν, ενώ σήμερα υπάρχει ανανεωμένη συζήτηση για ένα μνημόνιο κατανόησης και μια εκεχειρία που το Ιράν, ωστόσο, δεν θέλει.

Αυτό ισχύει, αν θέλετε, όπως ακριβώς και η τρελή ιδέα της επιβολής αμοιβής 20% σε κάθε πλοίο που διασχίζει το Ορμούζ μόνο και μόνο για να προσποιηθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν τα Στενά, όταν είναι σαφές ότι κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει την ιρανική απαγόρευση, η οποία υλοποιήθηκε με την επίθεση σε πολλά πετρελαιοφόρα που αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω.

Ουσιαστικά, η εμπλοκή σε έναν αδύνατο πόλεμο πιθανότατα καθοδηγείται από την επιθυμία να αποσπαστεί η προσοχή από την οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ, αναζητώντας τη χειρότερη δυνατή λύση - δηλαδή, επιδεινώνοντας τα συμπτώματα της παρακμής που προκαλούνται από το τεράστιο συσσωρευμένο χρέος. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου που στήριξαν το δολάριο τα τελευταία τριάντα χρόνια, αλλά μάλλον η προσδοκία κέρδους από διαδοχικές φούσκες - σημειώστε, μια προσδοκία κέρδους, όχι ένα πραγματοποιημένο κέρδος.

«ἄνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει»

Του Παντελή Βουτουρή

Αργά το απόγευμα ο Σεφέρης κατευθύνθηκε προς το βιβλιοπωλείο του Βασιλείου στη Σταδίου και ζήτησε να του δώσουν το μυθιστόρημα H ζωή και ο θάνατος του Kαραβέλα. Προηγουμένως  το είχε αναζητήσει στη βιβλιοθήκη του στην Κυδαθηναίων, όπου θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται, αλλά ματαίως. Πολλά από τα βιβλία που είχε αφήσει εκεί, εγκαταλείποντας την Ελλάδα το 1941, εξαφανίστηκαν. Πώς και γιατί είναι μια άλλη ιστορία που δεν έχει εδώ τη θέση της. Στα χρόνια πάντως της γερμανικής κατοχής, τα εξώφυλλα των βιβλίων χρησιμοποιούνταν από τις αντιστασιακές ομάδες για την γόμωση των φυσιγγίων. Το μυθιστόρημα του Θεοτόκη είχε κυκλοφορήσει το1920 από τις εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου Γ. Ι. Βασιλείου.

Σταμάτησε την ανάγνωση στη σελίδα 36 και υπογράμμισε με ένα μολύβι τις τελευταίες σειρές του δεύτερου κεφαλαίου. Έδειχνε σαν να είχε μόλις ανακαλύψει ένα κρυμμένο μυστικό. Ήταν βέβαιος ότι οι λέξεις που  ο Θεοτόκης είχε βάλει στο στόμα του Αργύρη, ενός από τους χαρακτήρες του βιβλίου, βασίζονταν στην κοινή στον Ερωτόκριτο και στον Orlando Furioso παρομοίωση του λαβωμένου πολεμιστή με «α[ν]θό και λούλουδο» που ξεριζώνεται αλύπητα από το αλέτρι:

 

«Tί εἶναι ὁ ἄνθρωπος», ξανᾶπε σκεφτικὸς ὁ Ἀργύρης· «σὰν τὸ χόρτο τοῦ κάμπου»! πράσινο σήμερα, αὔριο ξερό, ἅμα πατήσει ὁ Ἀλωνάρης! Kάνουμε, κάνουμε σὲ τούτη τὴ ζωή, σὰ νἄμαστε γιὰ πάντα μας στὴ γῆς, καὶ δὲν ἀνανογιούμαστε ποὺ μοναχὰ διαβαίνουμε! Ἀδικιές, πλεονεξίες, κλεψιές, ὅλα τὰ κάνουμε! K’ εἶναι τόσο γλυκειὰ ἡ ζωή, κι᾽ ὁ θάνατος μᾶς τρομάζει τόσο!»

Και ευθύς αμέσως,  πήρε από το γραφείο του μια λευκή κόλλα και έγραψε, σαν απόκριση, τους εξής στίχους:

«ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο·

χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος

Πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και εργαλειοποίηση των ανθρωπιστικών επιστημών.

Η περίπτωση της χρήσης φορτισμένων ιδεολογικά όρων στα γνωστικά πεδία της Ιστορίας και της Αρχαιολογίας.

Αθανάσιος Κωτσάκης*

Δυτικός πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και ελλαδικές ελίτ

Είναι γνωστό ότι ο τομέας του πολιτισμού αποτελεί σημαντικό πυλώνα της λεγόμενης «ήπιας ισχύος» (“soft power”) των Διεθνών Δρώντων, ήτοι των Μεγάλων Δυνάμεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από την σύγχρονη εποχή αποτελεί η αναφορά του Zbigniew Brzezinski στους τέσσερις πυλώνες της αμερικανικής υπεροχής στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο: στρατιωτικό, οικονομικό, τεχνολογικό και πολιτισμικό1.

Διαχρονικά, πάντως, οι Μεγάλες Δυνάμεις εργαλειοποιούν το πεδίο του πολιτισμού, επιχειρώντας να επιβάλουν τις δικές τους θέσεις, αξίες, νοοτροπίες και ήθη σε άλλους λαούς, προς ίδιον όφελος, φαινόμενο που μας είναι γνωστό με τον όρο «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός»2. Η Ελλάδα έχει βιώσει ανάλογες καταστάσεις, στο πλαίσιο της δυτικής αποικιοκρατίας, εδώ και αιώνες3. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η πολιτιστική διείσδυση της Γαλλίας στο Αιγαίο από την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης και εντεύθεν, όπως και η πολιτική βίαιου εξιταλισμού των πληθυσμών των Δωδεκανήσων την περίοδο 1912-1943, ιδίως επί φασισμού.

 Ωστόσο, η κύρια, πάγια και διαχρονική πολιτισμική διείσδυση στον ελληνικό χώρο κατά τους τελευταίους δύο αιώνες προέρχεται από τον αγγλοσαξωνικό κόσμο, δεδομένων των σχέσεων εξάρτησης της χώρας μας και ιδίως των ελίτ, αρχικά με τον βρετανικό παράγοντα (1831-1947) και εν συνεχεία με τον αμερικανικό (1947 έως σήμερα).

Τα ελληνικά Φάντομ μπορούσαν να επιχειρήσουν όμως δεν δόθηκε εντολή

Βασίλης Φούσκας 26 Ιουλίου 2026

Η περίπτωση της αποστολής ελληνικών υποβρυχίων στην Κύπρο στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής δεν χρήζει ιδιαίτερης μνείας διότι δεν έχουμε εύρος αρχειακών πηγών και μαρτυρίες πρωταγωνιστών για να κρίνουμε. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι είχαν διαταχθεί να επιχειρήσουν δύο φορές κατά τη πρώτη φάση της εισβολής, αλλά με διαταγή είτε του Γρηγόρη Μπονάνου είτε του Πέτρου Αραπάκη – στις αμφιβόλου αξιοπιστίας αυτοβιογραφίες τους ο ένας κατηγορεί τον άλλον – επέστρεψαν από τα μισά της διαδρομής και τέθησαν σε διαθεσιμότητα στο Αιγαίο. (Δες, Πέτρος Αραπάκης, Το τέλος της σιωπής (Αθήνα: Λιβάνης, 2000), και Γρηγόρης Μπονάνος, Η Αλήθεια (Αθήνα: Ιδιωτική, 1986).

Στα αδημοσίευτα αρχεία των Καραμανλή-Αβέρωφ κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας δεν γίνεται λόγος για αποστολή υποβρυχίων. Η περίπτωση, όμως, των μαχητικών αεροπλάνων είναι πολύ σημαντική. Μπορούσαν να επιχειρήσουν στη Κύπρο με επιτυχία κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας; Η απάντηση είναι ναι, μπορούσαν. Τα Φάντομ θα προκαλούσαν ανείπωτες ζημιές στο προγεφύρωμα, στον αποβατικό στόλο και στις αμυντικές εγκαταστάσεις του θύλακα Κιόνελι-Αγύρτας, ενώ θα αναπτέρωναν το ηθικό της ΕΛΔΥΚ και της Εθνοφρουράς. Δεν εδόθη εντολή. Όπως και δεν εδόθη εντολή να πετάξουν στη πρώτη φάση της εισβολής. Μεταξύ άλλων, Παναγιώτης Η. Μπαλές, Παρακαταθήκες αετών (Αθήνα: Ινφογνώμων, 2012), σ.252-282).

Αμέσως μετά την παραγγελία των Φάντομ τον Ιανουάριο του 1972 από τη χούντα του Παπαδόπουλου, η Τουρκία, με επίσημο διάβημα του ΥΠΕΞ της, Ουμίτ Μπαγιουλκέν, θα αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Αυτά τα αεροπλάνα, τα οποία έχουν ακτίνα δράσης πάνω από τη Τουρκία και τη Κύπρο, θα αλλάξουν τη λεπτή ισορροπία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας η οποία υπάρχει από την εποχή της Λωζάνης και η οποία έχει διατηρηθεί από το ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση της Τουρκίας εκτιμά τις ανάγκες της Ελλάδας αλλά οι Έλληνες δεν χρειάζονται τα Φ-4. Τα βουλγαρικά σύνορα είναι κοντά και μικρής ακτίνας δράσης αεροπλάνα αρκούν. Ελληνική κατοχή των Φ-4 θα μπορούσε να επηρεάσει μια λύση του Κυπριακού θέματος κάνοντας την Ελλάδα λιγότερο συμβιβαστική. ( “Telegram from the Department of State to the Embassy in Turkey”, 4 Ιανουαρίου 1972, FRUS (Foreign Relations of the United States), 1969-1976, Washington DC, 2007)

ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Οι ΦΡΥΚΤΩΡΙΕΣ παρουσιάζουν σε επανάληψη, την διάλεξη του Δρ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ,

Ομότιμου Καθηγητού του Τομέα Γενετικής, Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας του Τμήματος Bιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,
με θέμα: "Η ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ".

Ήρθε η στιγμή ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος να δικαιωθεί και με τη «γλώσσα» του DNA. Το ποσοστό της σλαβικής καταγωγής των σύγχρονων Πελοποννήσιων κυμαίνεται από 0,2% έως 14,4%, σύμφωνα με μια νέα γενετική έρευνα επιστημόνων από την Ελλάδα και τη διασπορά.

Η μελέτη καταρρίπτει με γενετικά δεδομένα τη θεωρία του 1830 του Γερμανού Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράιερ ότι, μετά από τις σλαβικές επιδρομές κατά τον Μεσαίωνα, ο ντόπιος ελληνικός πληθυσμός ουσιαστικά εξαφανίσθηκε και αντικαταστάθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. σχεδόν πλήρως από σλαβικές φυλές, οι οποίες τελικά εξελληνίσθηκαν υπό την επιρροή και της Ορθόδοξης εκκλησίας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή γενετικής Γιώργο Σταματογιαννόπουλο του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ευρωπαϊκό περιοδικό ανθρώπινης γενετικής “European Journal of Human Genetics”, ανέλυσαν δείγματα DNA από 241 ανθρώπους από όλη την Πελοπόννησο, οι περισσότεροι ηλικίας 70 έως 90 ετών (ο γηραιότερος 107 ετών), των οποίων οι παππούδες είχαν γεννηθεί μεταξύ 1860-1880.

Πού το χάνει ο Νόλαν στην “Οδύσσειά” του

ΞΕΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, η “Οδύσσεια” του Ομήρου, ένα έπος, ενέπνευσε διαχρονικά όλο τον πολιτισμό στον κόσμο, για τον πλούτο της γλώσσας, των νοημάτων, των ανθρώπινων χαρακτήρων, κατορθωμάτων, αδυναμιών και των λεπτών αποχρώσεων της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, βουτηγμένο σ’ ένα κόσμο που αναδύεται μέσα από πληθώρα μυθολογικών στοιχείων, θεϊκών παρεμβάσεων, δεισιδαιμονιών και μοναδικών μεταμορφώσεων.

Το μοναδικό αυτό αριστούργημα, που δε σταμάτησε ποτέ να διδάσκεται, προσπάθησε να διασκευάσει ο Κρίστοφερ Νόλαν (Christopher Nolan), διακεκριμένος Βρετανός σκηνοθέτης που έχει δώσει αρκετές και ιδιαίτερες κινηματογραφικές στιγμές (“Οπενχάιμερ”, κ.α.). Εν πολλοίς τα κατάφερε.

Ο Νόλαν δίνει ένα έπος σε τρεις ώρες, ένα στοίχημα απίθανα δύσκολο για να πετύχει, και ένα όραμα ακόμα πιο δύσκολο για να ερμηνευθεί. Ο Νόλαν δεν αφήνει απείραχτο το κείμενο, το κάνει ουσιαστικό δικό του, δίνει μία δική του εκδοχή για τον Οδυσσέα, βλέπει στον ήρωα, με μία υπαρξιακή πεσιμιστική διάσταση, το σύγχρονο άνθρωπο, την παραίτησή του, τη λήθη του, τον τρόπο που οδεύει στο τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέραμε, και ενός καινούργιου που διακρίνει να έρχεται.

Η καταστροφή, τα επιτεύγματα του παρελθόντος, οι ηρωισμοί του κεντρικού χαρακτήρα, περνούν υπό αίρεση, αναστοχασμό. “Τι έκανα; “Τι κατάφερα;”, αναρωτιέται ο Οδυσσέας όταν βλέπει την καταστροφή που προκάλεσε μία, εκ των πραγμάτων, ευφυέστατη ιδέα του για να κατακτήσουν οι Έλληνες την Τροία μετά από δεκαετή πολιορκία. Τα πάντα γύρω του καίγονται, οι πάντες σφάζονται, η οργή και η οδύνη του πολέμου εκτυλίσσεται σαν ταινία που ο ίδιος πρωταγωνιστεί, συνειδητοποιώντας αυτά που προκάλεσε.

Το δίπολο της ψευδαίσθησης

Δύο διαφορετικές ρητορικές. Ίδια πολιτική. 

Του Σπύρου Καναλιώτη 

Ο ένας προωθεί, ο άλλος καταγγέλλει, στο τέλος περνάει το νεοφιλελεύθερο σχέδιο.

Ο Μητσοτάκης, τώρα μέσα στο καλοκαίρι, φέρνει νόμο για χρηματιστήριο νερού και νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και υποδομών σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία.   Σε μια βουλή με διαλυμένη Αριστερά από τις κινήσεις Τσίπρα, θα περάσουν χωρίς να ακουστεί κιχ.

Ας θυμηθούμε όμως τι έχει προηγηθεί, για να οσφρηστούμε  την συνέχεια. 

📎 Ο Τσίπρας έφερε μνημόνιο -μιας και δεν μπορούσαν οι άλλοι- οι νεοφιλελεύθεροι το ψήφισαν, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».

📎 Ο Τσίπρας δημιούργησε το χρηματιστήριο ενέργειας. Ο Μητσοτάκης το διατήρησε, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».

📎 Ο Τσίπρας υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Μητσοτάκης την κράτησε, γιατί «δεν γινόταν αλλιώς».

📎 Ο Μητσοτάκης ψήφισε τον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ο Τσίπρας δηλώνει τώρα ότι θα τον διατηρήσει, γιατί «δεν γίνεται αλλιώς».

📎 Θα περάσει το νομοσχέδιο Μενδώνη, στο μέλλον θα ακούσουμε ξανά το ίδιο ρεφρέν: «Δεν γίνεται αλλιώς».

📎 Το ίδιο και με το χρηματιστήριο νερού. «Δεν γίνεται αλλιώς».

ΤΟ ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΔΌΓΜΑ ΔΙΑ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΡΆΤΟΥΣ κ. ΤΑΣΟΥΛΑ

Γιώργος Κοντογιώργης

Κ. Τασούλας: «Τα Ιωάννινα πέρασαν αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν, αυτά, να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια».

Ο περί ου ο λόγος Πρόεδρος του ελλαδικού κράτους αναφέρεται στα προνόμια όσων προεστών παρέδιδαν την πόλη τους αμαχητί -συνομολογίη, αντί διά της σπάθης- στους Οθωμανούς εισβολείς όπως χαρακτηριστικά μας πληροφορεί ο Χαλκοκονδύλης. 

Ανάλογη προς την περίπτωση των προυχόντων των Ιωαννίνων είναι εκείνη του συνοικιακού κοινού του Αγίου Νικολάου της πόλης της Βέροιας, το οποίο αιώνες μετά ευρίσκετο σε δικαστική διαμάχη με την οικογένεια Χαριτόπουλου επειδή «οι απόγονοι αυτής μετά των ακινήτων της» απαλλάσσονται από κάθε φορολογική υποχρέωση, «ως παρασχόντ(ες) κατά την …κατάληψιν της πόλεως Βεροίας μεγάλας υπηρεσίας εις τα νικηφόρα σουλτανικά στρατεύματα» (Γ. Κοντογιώργης, Κοινωνική δυναμική και πολιτική αυτονομία. Τα ελληνικά κοινά της τουρκοκρατίας, Εκδόσεις Λιβάνη, σελ. 274, Αθήνα, 1982). 

Σημειώνεται το σημείο (αρνητικής) σύγκρισης που κάνει ο εν λόγω Πρόεδρος με τη Θεσσαλονίκη (θα προσέθετα και με την Κωνσταντινούπολη), η οποία αντιστάθηκε επιλέγοντας τη θυσία για την ελευθερία από την εθνική υποτέλεια.    

Εάν αναλογίσουμε την υπερηφάνως διακινούμενη από τον κορυφαίο πολιτειακό παράγοντα της χώρας απόφαση των προκρίτων των Ιωαννίνων στην απειλή που επικρέμαται από την Τουρκία σήμερα εναντίον της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας (και ανεξαρτησίας), συνάγεται αβίαστα ότι επιλογή του είναι, εάν βρεθεί αντιμέτωπος με το ίδιο δίλημμα, να παραδώσει αμαχητί τη χώρα για να απολαύσουν των προνομίων (εννοείται οι τωρινοί προύχοντες!) που θα τους χορηγήσει ο κατακτητής. 

Γιάννης Ιωαννίδης: "Το καμένο πρόσωπο της Ελλάδας - Η αχρηστοκρατία"

Οι "Αντιθέσεις" έριξαν την αυλαία της τηλεοπτικής περιόδου, με μία συνέντευξη αποκαλύψεων, του επιδραστικότερου επιστήμονα του Ελληνισμού στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα , σε επιστημονικές αναφορές με τον πάντα διακριτό και διεπιστημονικό δημόσιο λόγο του.

" Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας σήμερα: αντικειμενικά δεδομένα και διεθνείς συγκρίσεις, σε καθεστώς αχρηστοκρατίας " όπως υποστηρίζει ο Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης, καθηγητής Παθολογίας, Επιδημιολογίας, Πληθυσμιακής Υγείας και Επιστήμης Δεδομένων, διευθυντής του Κέντρου Καινοτομίας Μετα-έρευνας (METRICS) και κάτοχος της έδρας George E. and Lucy Becker στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

-Δημογραφικό: Γεννήσεις στην Ελλάδα μισές των θανάτων, μετανάστευση, γήρανση του πληθυσμού, συγκριτική χειροτέρευση, χαμηλό προσδόκιμο υγιούς επιβίωσης, καύσωνες/πυρκαγιές/τοξικά νέφη και εποχικές κορυφώσεις θανάτων.

«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

Όταν η τεχνολογία θολώνει την ανθρώπινη ψυχή

 

 «Η Έκλειψη της Ψυχής»

Ένα κριτικό ταξίδι στις πνευματικές ρίζες της σύγχρονης κρίσης πέρα ​​από τον καταναλωτισμό, την τεχνολογία και την κοινωνική αποσύνθεση.

από τον Τοντ Χάγεν

Ο Τοντ Χάγιεν αναλογίζεται τις βαθύτερες αιτίες της δυσφορίας του σύγχρονου πολιτισμού, υποστηρίζοντας ότι η πραγματική παρακμή δεν είναι απλώς οικονομική, πολιτική ή πολιτιστική, αλλά πάνω απ' όλα πνευματική. Η απομάκρυνση από αυτό που είναι αυθεντικά ανθρώπινο, η οποία αντικαταστάθηκε από την αποδοτικότητα των μηχανών, την κατανάλωση και την τυποποίηση, έχει σταδιακά αδειάσει τις σχέσεις, την εργασία και το ίδιο το νόημα της ύπαρξης. Το αποτέλεσμα είναι μια ανάλυση που καλεί τον αναγνώστη να αμφισβητήσει όχι τόσο τι έχουμε χάσει υλικά, αλλά τι έχουμε πάψει να αναγνωρίζουμε ως ουσιώδες: την αξία της ψυχής, της ανθρώπινης παρουσίας και της σύνδεσης με την πραγματικότητα . (NR)

Η ανθρωπότητα καταρρέει. Μέσα σε λίγες γενιές, μόλις έναν αιώνα, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας απότομης πτώσης στην ποιότητα της κοινής μας ζωής. Αυτό που κάποτε ήταν ένας κόσμος δεξιοτεχνίας, σύνδεσης και γαλήνιας ηθικής συνοχής έχει δώσει τη θέση του σε μια μηχανοκίνητη ομοιομορφία, ηθική εκτροπή, υποβάθμιση του περιβάλλοντος, εκτεταμένο εθισμό και ένα διάχυτο πνευματικό κενό.

Τα συμπτώματα είναι παντού: τα ναρκωτικά εισβάλλουν στις κοινότητες, τα απόβλητα ασφυκτιούν το τοπίο, η ηθική αντιμετωπίζεται σαν ένα γραφικό κειμήλιο, οι οικογένειες διαλύονται και οι σχέσεις περιορίζονται σε συναλλαγές. Πολλοί διαισθάνονται την παρακμή αλλά δυσκολεύονται να εντοπίσουν τη ρίζα της. Η αιτία, τελικά, είναι απλή αλλά βαθιά: έχουμε σταματήσει να εκτιμούμε αυτό που είναι πραγματικό. Έχουμε ανταλλάξει μια συνειδητή σύνδεση με την ψυχή με απλά υλικά αγαθά.

ΤΑ ΓΕΡΑΝΕΙΑ: Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΤΟΠΩΝ

Στο παρελθόν, για τον παραδοσιακό άνθρωπο, ο χώρος δεν ήταν ουδέτερος, ομοιογενής. 

Η τοπικότητα συνέδεε τον πολίτη με το περιβάλλον του, η ανάγκη του να αναδείξει την αγάπη του για τη γη του τον οδηγούσε στην ανέγερση ιερών, αρχαίων ναών και εξωκκλήσια στα πιο όμορφα αλλά και χαρακτηριστικά σημεία των βουνών του.

Υπάρχουν τόποι «ιεροί» όπου το Θείο φανερώνεται και προσφέρει ένα σταθερό κέντρο προσανατολισμού στον χαοτικό κόσμο μας.

Ο Πλάτωνας έγραψε, η επιστροφή στον τόπο μας είναι η επιστροφή της ψυχής στην αρχική της εστία, στον κόσμο των Ιδεών, όπου κατοικεί το αληθινό και το ιερό.

Η επιστροφή στους τόπους μας και στην ιερότητα είναι μια βαθιά εσωτερική και συλλογική ανάγκη για επανασύνδεση με τις ρίζες, την παράδοση και τη φύση. μια υπαρξιακή πορεία αυτογνωσίας, κάθαρσης και επανασύνδεσης με τη γη μας, τα βουνά μας που τα κακοποιήσαμε σε σημείο οι πληγές τους να είναι ορατές, καιρός να επανεύρουμε την ιερή μας σχέση με τους τόπους μας ως μια υπαρξιακή πορεία αυτογνωσίας, κάθαρσης και επανασύνδεσης με τον τόπο μας.

Εύγε Ντίνο Παπαντωνίου ,  ευχαριστούμε για το εγερτήριο κείμενό σου, ας κινητοποιηθούμε!

Γερομοριάς 

____________ ****___________

ΤΑ ΓΕΡΑΝΕΙΑ: Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΤΟΠΩΝ

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

Τα Γεράνεια είναι ένα ακόμη τοπόσημο που εντάσσεται στη λογική της λεηλασίας των εδαφών και των τόπων.

Δεν είναι απλώς ένα βουνό ή μια οροσειρά. Είναι ο τόπος των μύθων, το βουνό της Ορθοδοξίας με τα δεκάδες μοναστήρια του και, για πολλές δεκαετίες, το σπίτι και η πηγή εισοδήματος των ρητινοκαλλιεργητών και πολλών ακόμη κατοίκων της περιοχής. 

Είναι ένας τόπος που συνδέει τη φύση, τον πολιτισμό, την ιστορία και τις τοπικές κοινωνίες. Είναι ο τόπος με την έννοια που του έδιναν ο Στράβων και ο Παυσανίας: μια αδιαίρετη ενότητα φύσης, ιστορίας, μνήμης και ανθρώπων.

ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΑ Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑ-ΟΧΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ..ΑΙΜΑ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟ

Πρώτη ανάρτηση 22/7/25

ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΑ Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑ-ΟΧΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ..ΑΙΜΑ  ΑΔΙΚΑΙΩΤΟ

 ......"Που είναι η μάνα σου, μωρή;...

....Μέσα στην παγωνιά του πρωϊνού, ήτανε 20 του Γενάρη του 1946, πρέπει να ’τανε μέρα Κυριακή, γιατί η μάνα μου επέμενε να μου φορέσει τα τσαρουχάκια μου…»Έτσι ξεκινά η αφήγηση της Δήμητρας Πέτρουλα, αφήγηση  που κόβει σαν το καλοακονισμένο ξυράφι, ή σαν το καλοακονισμένο χαρτί, την γυαλιστερή επιφάνεια της (νεο) ελληνικής ιστορίας. Μπροστά στα μάτια του 6χρονου μια κάνη κι ένα κτήνος. Πίσω του μια συμμορία ΧΙΤΩΝ που μιμούνταν τις μαζικές δολοφονίες των ναζί – δασκάλων τους. Μπροστά και πίσω η ανθρώπινη τραγωδία, στην οποία οι πρωταγωνιστές μπορεί ν’ αλλάζουν ονόματα (ενίοτε και ρόλους κι ας πονά κι απαιτεί την ίδια καταγγελία,  παρόλο που δεν αλλάζει τα κόζα της ιστορίας), ιστορία που μπορεί να μεταμφιέζεται ανάλογα το πλαίσιο λιγάκι διαφορετικά,  αλλά οι βασικές δομές της αποκτήνωσης και της αντίστασης εναντίον της παραμένουν.

–  Σε λίγο, το εξάχρονο, το μόνο που επέζησε μονάχα γιατί ένας απ τους χίτες «φοβήθηκε τον θεό» κι αποφάσισε να το φαν τα τσακάλια παρά να το καθαρίσουν οι ίδιοι, θα έμενε 2 μέρες πάνω στο βουνό ανάμεσα στα πτώματα και στα γκρέμια. Θα έβλεπε τις κότες να τρώνε τα μυαλά του πατέρα, το αδικοσκοτωμένο σκυλάκι που λάτρευε τον Λεούτση της, φριχτά δολοφονημένο, την μητέρα με τα έντερα έξω, την αδερφή ν’ αργοπεθαίνει βογγώντας, θαρρώντας πως είναι ένα παιχνίδι προσμονής και πως θα σηκωθούν όλοι.

Κι ύστερα η διαδρομή σε μια Ελλάδα που αργοπέθαινε ενώ εκσυγχρονιζόταν, χάνοντας αυτό που σε κάνει παντοτινά ζωντανό: την ψυχή σου. Το δύσκολα κρυμμένο σοκ παρά τα αναμενόμενα και τόσο βαρετά πάντοτε φληναφήματα ακόμη κι από τις μιντιακές καταγραφές της εποχής, το απίστευτο κυνηγητό στην μικρούλα επιζήσασα που είχε αντικαταστήσει εντός της όσον αφορά το περιεχόμενο της ερώτησης την βιολογική μάνα με την πατρίδα, η σκληράδα ακόμη κι από οικογένειες συγγενών, η χυδαιότητα του να σου βάζουν χέρι γιοι σε σπίτια που σε φιλοξενούσαν καλοί ξένοι και να καλύπτεται ο γιος (στην πραγματικότητα αυτός ο σιχαμερός συνδυασμός αυθαιρεσίας του πολίτη κι αναλγησίας ενός κράτους μπροστά ακόμη και στα παιδιά των «μιασμάτων»), η αλληλεγγύη από δικούς αλλά κι από δυο τρεις ιδεολογικούς αντιπάλους που θελαν μες στον χαμό να κρατήσουν ανθρωπιά και την σώσαν, η οικογένεια με τους 31 νεκρούς από το άμεσο της περιβάλλον και με τους επιπλέον 42 στο ευρύτερο, νεκροί που δεν περιλαμβάνονται στη λίστα παιδιά που καθώς δεν μπορούσαν να βρουν οι γονείς τους δουλειά πωλούσαν χαρτομάντηλα ή γίναν λουστράκοι και τους άλεσε το τραμ, (σε ένα ιδιότυπο αλλά εντελώς υπαρκτό καθεστώς απαρτχαϊντ που οι καλές συνοικίες και οι καλές οικογένειες δεν ήθελαν να δουν, τρε μπαναλ, την ίδια ώρα που ξεκοκάλιζαν το σχέδιο Μάρσαλ στα πάνω πατώματα ή έπαιρναν κανά ξεροκόμματο στα κάτω) αγκαθωτές μνήμες μετέπειτα χαμένων που τους είχε στήριγμα, ονόματα μιας παράθεσης που ματώνει στο τέλος και σε κάνει να σιωπάς, μια Μάνη που έτσι μην αφήνοντας ζωντανό ή μη διωκόμενο απ’ τον τόπο, έγινε «μαύρη», η κόρη του Πέτρουλα, του αντάρτη,  η θεία του Σωτήρη…