Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΥΛΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ

Του Δημήτρη Χονδροκούκη

Πώς το Χόλιγουντ και η θεσμική Εκπαίδευση ακρωτηριάζουν το έπος

Το έπος της Οδύσσειας έχει σήμερα μια θλιβερή τύχη, στενάχωρη για όποιον πραγματικά εκτιμά αυτό το κορυφαίο μνημείο της ανάπτυξης του ανθρώπινου πολιτισμού, το οποίο, όταν κατανοείται επιστημονικά στην ουσία του, μπορεί να προσφέρει και σήμερα και πάντα μια γνώση εξαιρετικής σημασίας για την ουσία της κοινωνίας και του ανθρώπου. Τόσο το Χόλιγουντ όσο και η σχολική και ακαδημαϊκή διδασκαλία ακρωτηριάζουν την Οδύσσεια από αυτό το χαρακτηριστικό της, βαφτίζοντας ως διαχρονικά τα στοιχεία εκείνα που είτε είναι δευτερεύοντα και μη ιδιάζοντα της Οδύσσειας είτε αποτελούν αναχρονιστικές προβολές κατηγοριών του σήμερα στην αρχαιότητα, κατασκευάζοντας έτσι μια ψευδή διαχρονικότητα.  

Από τη μία, το Χόλιγουντ κακοποιεί συστηματικά κάθε στοιχείο παράδοσης οποιουδήποτε πολιτισμού με ιστορικό βάθος και εξαφανίζει κάθε ίχνος της ιδιαίτερης λογικής ραχοκοκκαλιάς των μύθων. Όταν η Οδύσσεια μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, η περιπέτεια συρρικνώνεται στα ελάχιστα δομικά στοιχεία της περιπέτειας: ο ήρωας αντιμετωπίζει τρομερούς κινδύνους και τέρατα, καταφέρνει να επιστρέψει στην Ιθάκη, φονεύει τους μνηστήρες, επανασυνδέεται με την οικογένειά του και ανακτά την εξουσία. Όμως, αυτά τα δομικά στοιχεία δεν αποτυπώνουν την ιδιαιτερότητα της Οδύσσειας· απλώς την καθιστούν πρόσφορη για εκμετάλλευση από τη βιομηχανία του θεάματος που έχει στερέψει από αξιοπρεπή σενάρια.

Η Οδύσσεια του Νόλαν δεν αναμένεται να πρωτοτυπήσει ως προς τα γενικά χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν. Η πλήρης αποστείρωση του σεναρίου από τα κεντρικά ζητήματα που δομούν το έπος αναμένεται να συνοδεύεται από μερικές πινελιές της τρέχουσας mainstream προπαγάνδας, δηλαδή στοιχεία ρατσιστικού αντιρατσισμού, σεξιστικού αντισεξισμού, μιλιταριστικού πασιφισμού και άλλα. (Συγκεκριμένα για τη νέα ταινία της Οδύσσειας θα γράψω στις επόμενες μέρες, μόλις η ταινία βγει στις αίθουσες, διότι οφείλουμε να είμαστε συγκεκριμένοι στην κριτική μας. Μπορεί το Χόλιγουντ να φαίνεται εύκολος στόχος και, συνεπώς, εύκολη και η κριτική του, όμως εδώ δεν πάμε για την «εύκολη» κριτική που ακούει κανείς από πτυχιούχους youtubers, αλλά για τη συστηματική κριτική που εξετάζει επιστημονικά τόσο το έπος όσο και τη βιομηχανία του θεάματος.)

Δημητριάδης για ΚΚΕ

Αντώνης Δαβανέλος

Επειδή στον Περισσό είναι "μανούλες" όχι μόνο στην κατασκευή ιδεολογικά & στρατηγικά βολικών εικόνων για πλευρές της πραγματικότητας, ώστε να σιτίζεται κανονικά το πνευματικά οκνηρό τους ακροατήριο αλλά και στο να λειτουργούν προληπτικά μπροστά σε αστάθμητες καταστάσεις & γεγονότα, επέλεξαν να συγκαλύψουν, περνώντας, στην κυριολεξία "από πάνω", το γεγονός ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης, στην περίφημη συνέντευξή του στον Θ. Λάλα, εκπροσωπώντας όχι μόνο την ελληνική Δεξιά αλλά τον πιο σκληρό & σκοτεινό της πυρήνα ιστορικά, δηλαδή το Μητσοτακέϊκο, απέδωσε με διθυραμβικό τρόπο εύσημα στο ΚΚΕ για τη στάση του στα μεγάλα αντιμνημονιακά λαϊκά συλλαλητήρια του ΄11-΄12! Ο Δημητριάδης είπε επί λέξει: 

"ο κ. Κουτσούμπας μου είναι πολύ συμπαθής και δείχνει έντιμος, οπότε είναι κέρδος για τη χώρα. Ξέρετε, το ΚΚΕ στα μνημόνια με τις μεγαλες διαδηλωσεις προστάτεψε τη Βουλή και αυτό δεν έχει ειπωθεί πολύ και πρέπει να του το πιστώσουμε"!..... 

Στην Πολωνία και στην Ουγγαρία είναι αλλιώς ή να ελπίζουμε...

‼️ Ας πάμε λίγο στην Πολωνία, μιας και μιλάμε για το Pegasus. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο κ. Δημητριάδης γνωρίζει τον κ. Πιοτρ Πογκονόφσκι. Ήταν ο αντίστοιχος Κοντολέων της ΕΥΠ της Πολωνίας, διορισμένος από την ακροδεξιά κυβέρνηση του κόμματος PiS. Επί των ημερών του ξέσπασε το σκάνδαλο με το Pegasus.

‼️ Αποδείχθηκε ότι παρακολουθήθηκαν αρχηγοί της αντιπολίτευσης, δικηγόροι, εισαγγελείς και δημοσιογράφοι. Οι παρακολουθήσεις έγιναν ενώ διεξάγονταν εκλογικές αναμετρήσεις. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι το Pegasus αγοράστηκε με χρήματα από τα κρατικά ταμεία. 

‼️ Στις εκλογές του 2023 το PiS έχασε την εξουσία και η κυβέρνηση Τουσκ συγκρότησε εξεταστική επιτροπή για το θέμα. Ο κ. Πογκονόφσκι συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές επειδή αρνήθηκε να καταθέσει, επικαλούμενος το απόρρητο… Σας θυμίζει κάτι η ιστορία ως προς την επίκληση του απόρρητου;

‼️ Αυτή τη στιγμή στην Πολωνία έχουν ασκηθεί διώξεις κατά υψηλόβαθμων στελεχών του κράτους που συμμετείχαν στις παρακολουθήσεις, όπως επίσης και στον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης της χώρας, Ζμπίγκνιεφ Ζιόμπρο, τόσο για την αγορά του Pegasus με χρήματα ειδικού ταμείου όσο και για κατάχρηση εξουσίας. Η υπόθεση βρίσκεται σε εξέλιξη.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Περί Αγάπης (1-100)

1. Η αγάπη είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, η οποία την κάνει να μην προτιμά κανένα από τα όντα περισσότερο από τη γνώση του Θεού. Είναι όμως αδύνατο να φτάσει ν’ αποκτήσει σταθερά αυτή την αγάπη όποιος έχει κάποια εμπαθή κλίση σε κάτι από τα γήινα.

2. Την αγάπη την γεννά η απάθεια. την απάθεια την γεννά η ελπίδα στον Θεό. την ελπίδα, η υπομονή και η μακροθυμία. Αυτές τις γεννά η καθολική εγκράτεια. την εγκράτεια, ο φόβος του Θεού. το φόβο του Θεού τον γεννά η πίστη.

3. Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση. Κι εκείνος που φοβάται την κόλαση, εγκρατεύεται από τα πάθη. Εκείνος που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει όσα θλίβουν. Εκείνος που υπομένει όσα θλίβουν, θα αποκτήσει την ελπίδα στον Θεό. Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει το νου από κάθε εμπαθή κλίση προς τα γήινα. Και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

4. Εκείνος που αγαπά το Θεό, πάνω από όλα τα κτίσματά Του προτιμά την γνώση Του κι αδιάλειπτα με πόθο την προσμένει.

5. Αν όλα τα όντα έγιναν από το Θεό και για το Θεό, και ο Θεός είναι καλύτερος από τα δημιουργήματά Του, εκείνος που εγκαταλείπει το Θεό και στρέφεται στα χειρότερα, φανερώνεται ότι προτιμά περισσότερο τα δημιουργήματα από το Θεό.

6. Εκείνος που έχει προσηλωμένο το νου του στην αγάπη του Θεού, καταφρονεί όλα τα ορατά, και το σώμα του ακόμη, σαν να είναι ξένο.

7. Αφού η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, και ασυγκρίτως ανώτερος από τον κόσμο ο Δημιουργός Θεός, εκείνος που προτιμά το σώμα από την ψυχή και τον κόσμο από το Θεό που τον δημιούργησε, αυτός δε διαφέρει διόλου από αυτούς που λατρεύουν τα είδωλα.

Ας μην περιμένουμε να γλυτώσουμε...

Κωστής Μπασσογιάννης

Ας μην περιμένουμε να γλυτώσουμε από το καθεστώς με θεσμικό τρόπο.

Ήδη έχουν δοθεί ευκαιρίες, αλλά οι σωτήρες αποδείχτηκαν τζούφιοι. 

Μία ευκαιρία δόθηκε το 1981. Βούλιαξε στο Σnμιτισμó. 

Άλλη μία το 2015. Μικρότεροι των περιστάσεων. Μνημόνια και αναθεωρητική μαλθακότητα. Ξεπούλημα ασημικών και εκχώρηση κάθε μέσου παραγωγής. Κι έτσι είχαμε άλλα πέντε χρόνια χαμένα για την περίφημη  "παραγωγική ανασυγκρότηση".  Ακολούθησε μια θλιβερή αντιπολιτευτική θητεία

 με 70+% και 50+% νομοθετική συμφωνία με την δεξιά  κυβέρνηση. Που άνοιξε δρόμο στην μονιμοποίηση τού μητσοτακισμού. Και στην εγκαθίδρυση καθεστώτος.  

Στις μέρες μας δεν πρόκειται για ευκαιρία. Το καθεστώς δεν είναι απλά μητσοτακικό, είναι επταετία μιας ακλόνητα εγκατεστημένης ολιγαρχίας που ήρθε για να μείνει. Η δεξιά έχει πρόγραμμα να διασπαστεί, να φύγει ο Μητσοτάκης να συνεχίσει αλλού την καριέρα του και να επανενωθεί η δεξιά κάτω από άλλο, χειρότερο τύραννο, σε σχήμα ακόμη πιο σκληρής ολιγαρχίας. Κυβέρνησης ακόμη πιο ανίκανης και απρόθυμης να υπερασπισθεί τα συμφέροντα τού λαού, ακόμη πιο πρόθυμης να υπηρετήσει τους ολιγάρχες και τους παγκόσμιους επικυρίαρχους.

Χριστιανισμός - κομμουνισμος - νεοφιλελευθερισμος - φασισμός (Τζήμερος ο ειλικρινής)

Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό το ποστ του Θάνου Τζήμερου στο οποίο κατακεραυνώνει τον Πάπα Λέοντα εξαιτίας της αλληλέγγυας στάσης του απέναντι στους μετανάστες και της συνέπειάς του στο «ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με» (Μτθ. 25:35) του ιδρυτή της θρησκείας του. Μου δίνει το πάτημα να εκθέσω κάποιους προβληματισμούς που διερευνώ επί αρκετά χρόνια.

Εδώ ο Τζήμερος, μέσα στον νεοφιλελεύθερο κυνισμό και παροξυσμό που τον χαρακτηρίζουν, κατά τη γνώμη μου είναι πολύ τίμιος ως προς τις ιδέες του. Εκφράζει με αποκαλυπτική ειλικρίνεια όσα πιστεύει ο μέσος ακροδεξιός ξενοφοβικός ρατσιστής και εθνικιστής, αλλά λίγοι τολμούν να ψελλίσουν.

Ο χριστιανισμός, πράγματι, στον πυρήνα της διδασκαλίας του, στο μεδούλι του, στο απόσταγμα της ουσίας του, και ανεξάρτητα από τις πολυάριθμες ιστορικές στρεβλώσεις του, βρίσκεται στον αντίποδα του φυλετικού εθνικισμού. Το χάσμα είναι αγεφύρωτο -και όταν κάποιοι προσπαθούν να ταυτίσουν αυτά τα δύο, δεν μπορεί παρά να δημιουργούν μια Χίμαιρα. 

Και όντως, πώς συμβιβάζονται τα «ἐξ ἑνὸς αἵματος πάντες ἐσμέν», τα «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην» και ο ριζοσπαστικός τρόπος που ορίζει ο Ιησούς την έννοια της οικογένειας και της κοινότητας (Μτθ. 12: 46-50) με τη λατρεία που αποδίδουν οι εθνικιστές στην «καθαρότητα του αίματος», στους συγγενικούς δεσμούς, στη χθόνια εντοπιότητα; 

Προτιμώ την ειλικρίνεια του Τζήμερου και του κάθε Τζήμερου από κάτι υποκριτές δεξιούς/ακροδεξιούς πολιτικάντηδες που κάνουν τεράστια σταυροκοπήματα και ασπασμούς εικόνων on camera ομνύοντας στο "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια", την ίδια ώρα που οι ιδέες και οι πολιτικές τους στρέφονται με σφοδρότητα ενάντια στους μετανάστες και τις μετανάστριες, τους πρόσφυγες, τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους περιθωριοποιημένους, τα τρανς άτομα, όσες και όσους δεν χωράνε στο πατριαρχικά δομημένο, εθνοφυλετικά συγκροτημένο και ιδεολογικά πειθαρχημένο έθνος-κράτος.

Θεοφάνης Μαλκίδης:Η επιβεβαίωση των συμφερόντων ή το «πλυντήριο» της Τουρκίας.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η επιβεβαίωση των συμφερόντων ή το «πλυντήριο» της Τουρκίας.
Στη συνέντευξή του στην ΑΛΦΑ τηλεόραση Θράκης και στο κεντρικό δελτίο, ο Θεοφάνης Μαλκίδης σχολιάζει τον απόηχο της Συνόδου του ΝΑΤΟ και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τα βασικά ζητήματα που αναπτύσσει συνοψίζονται στα εξής:

Η στάση των ΗΠΑ και η πολιτική του Trump:

Επισημαίνει ότι η πολιτική των ΗΠΑ (υπό την ηγεσία Trump) δεν βασίζεται σε συμμαχίες ή φιλίες αλλά αποκλειστικά σε κυνικά επιχειρηματικά, οικονομικά που αποκαλούνται στρατηγικά συμφέροντα.

 

Το «ξέπλυμα» και η ενίσχυση της Τουρκίας:

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης ασκεί έντονη κριτική στη στάση του ΝΑΤΟ, τονίζοντας ότι επιχειρείται ένα «ξέπλυμα» της Τουρκίας, η οποία παρουσιάζεται ως πιστή σύμμαχος παρά τις αντιφάσεις της (π.χ. η στάση της στη σύρραξη Ρωσίας- Ουκρανίας και στον πόλεμο του Ιράν, κατοχή της Κύπρου, casus belli, υπόθεση Halkbank, κ.ά). Παράλληλα, σημειώνει με ανησυχία ότι η Τουρκία αποκτά αναβαθμισμένο ρόλο στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Άμυνας.

Ελληνοτουρκικός διάλογος – Διμερή vs Διεθνή ζητήματα:

Υπογραμμίζει τον κίνδυνο η Ελλάδα να συρθεί σε έναν αυστηρά διμερή διάλογο, όπως επιδιώκει ο Ερντογάν. Εξηγεί ότι αν τα ζητήματα αντιμετωπιστούν ως διμερή και όχι στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί κυριαρχικά της δικαιώματα (όπως τα 12 μίλια, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ στο Αιγαίο και το Καστελόριζο).

Τα αδιέξοδα της μεταπολίτευσης

Στον Καφέ της Κυριακής το πάνελ και ο προσκεκλημένος συζητούν για τα πολλαπλά αδιέξοδα της μεταπολίτευσης. 

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΣ:

•  Βασίλης Φούσκας, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου ΠΑΝΕΛ 
• Θράσος Ευτυχίδης, Διεθνολόγος, Οικονομολόγος 
• Βασίλης Κυρατζόπουλος, Τουρκολόγος 
• Χρύσανθος Τάσσης, Αναπληρωτής Καθηγητής με αντικείμενο Πολιτική Κοινωνιολογία και Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής, ΔΠΘ - Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
• Κώστας Δημουλάς, Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου

Δάσκαλοι

Martino Mora - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού στα γυμνάσια, λύκεια και δημοτικά παίζει κεντρικό ρόλο όχι μόνο στη μετάδοση της γνώσης (δηλαδή, στον επίσημο ρόλο του), αλλά και στη μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού παράγει και μεταδίδει όχι μόνο αντικειμενική γνώση, αλλά πάνω απ' όλα ιδεολογική, υποκειμενική και εντελώς αμφισβητήσιμη, συχνά ακόμη και οργουελιανή, γνώση, που παρουσιάζεται ως οριστικές αλήθειες, οι οποίες εξυπηρετούν το σύστημα για να διαιωνίσει τον εαυτό του. Μια ενιαία γραμμή σκέψης, εν ολίγοις.

Και ενώ τα ιταλικά σχολεία, με το πρόσχημα της «ένταξης», υποβαθμίζουν όλο και περισσότερο τα ποιοτικά τους πρότυπα στη μετάδοση της καθαρής γνώσης, αντίθετα παίζουν έναν ολοένα και πιο έντονο ρόλο, με την εισβολή παράφρονων «σχεδίων», στην ιδεολογική κατήχηση των νέων.
Αυτή η κατήχηση, για να το θέσω απλά, αντιστοιχεί στην άκριτη μετάδοση αριστερών φιλελεύθερων αξιών, σε μεγάλο βαθμό αγγλοσφαιρικής προέλευσης.

Για να το θέσω ακόμα πιο απλά, είναι η πολιτικά ορθή ιδεολογία του Ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία είναι ουσιαστικά ένα πιστό αντίγραφο του αμερικανικού.
Ο Αντόνιο Γκράμσι έδωσε τραγικά τη θέση του, πριν από πολύ καιρό, στον Βάλτερ Βελτρόνι και τέλος στη Μικέλα Μούρτζια.

Βρίσκεσαι σε πόλεμο χωρίς να το ξέρεις

από τον Vincenzo Costa - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα

Πάντα φοβόμαστε ότι ένας πόλεμος πρόκειται να ξεκινήσει και έχουμε ξεχάσει το γεγονός ότι βρισκόμαστε ήδη σε πόλεμο. Η έναρξη ενός πολέμου δεν συμβαίνει πλέον με μια δραματική χειρονομία, με μια κήρυξη εχθροπραξιών: συμβαίνει σήμερα χωρίς κανείς να το καταλάβει, και βήμα βήμα έχουμε εισέλθει στον πόλεμο, είμαστε συν-πολέμαρχοι από κάθε άποψη, χωρίς καμία συζήτηση, χωρίς κανείς να μιλάει γι' αυτό.

Στο τέλος, φαίνεται ότι κανείς δεν έχει αποφασίσει τίποτα και όλοι θα μπορούν να πουν: μας επιτέθηκαν, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να αμυνθούμε.
Και έτσι γίνεται σκοτεινό το γεγονός ότι ήδη επιτιθέμεθα στη Ρωσία, την βομβαρδίζουμε ήδη και αργά ή γρήγορα θα είναι αναπόφευκτο η Ρωσία να αντιδράσει.
Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ορισμένα γεγονότα:

1) η ΕΕ επενδύει όλα τα χρήματα που χρειάζονται για την κατασκευή βαρέων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, τα οποία στη συνέχεια χτυπούν όχι μόνο στο μέτωπο, αλλά και βαθιά στη ρωσική επικράτεια.
2) Οι πληροφορίες που επιλέγουν τους στόχους, η τεχνολογία που καθοδηγεί αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη στους στόχους τους στη ρωσική επικράτεια, παρέχονται από τη Δύση.
3) Ακόμα και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη διαχειρίζονται από το εξωτερικό. Κάποιος τις εξαπολύει, αλλά στη συνέχεια τόσο τα δεδομένα που προσδιορίζουν τους στόχους όσο και οι ελιγμοί μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς να βρίσκονται στην Ουκρανία. Οι στρατιωτικές διοικήσεις του ΝΑΤΟ εργάζονται συνεχώς.

Τραμπ, Ιράν και παγκόσμια κλιμάκωση

Πηγή: Tommaso Merlo

Στην τελευταία αξιολύπητη παράσταση του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο εγκληματίας Τραμπ, με τους Ευρωπαίους να παίζουν τον συνηθισμένο ρόλο των άχρηστων κομπάρσων. Με αυτές τις άρχουσες τάξεις, διακινδυνεύουμε πραγματικά μια παγκόσμια κλιμάκωση. Εκτός από το συνηθισμένο του ρεπερτόριο ψεμάτων, προσβολών και γεροντικού παραληρήματος, ο Τραμπ ενθουσίασε το κοινό φτύνοντας το μνημόνιο με το Ιράν και διατάζοντας βομβαρδισμούς χωρίς καν να περιμένει την ταφή του Αγιατολάχ. Ένας κοινός εγκληματίας που, όταν έγινε πρόεδρος, έγινε και εγκληματίας πολέμου.

Η συμφωνία όριζε ότι ο έλεγχος του Στενού του Ορμούζ θα παρέμενε στο Ιράν, το οποίο δεσμεύτηκε να μην χρεώνει διόδια για τουλάχιστον τις 60 ημέρες των διαπραγματεύσεων, μέχρι να τεθεί σε ισχύ η νέα διαχείριση με το Ομάν. Το Ιράν επαναλαμβάνει επίσης εδώ και μήνες ότι σκοπεύει να διατηρήσει τον έλεγχο του Στενού, αλλά έτσι είναι με τους Αμερικανούς. Ποτέ δεν ξέρεις αν είναι ηλίθιοι ή απλώς προσποιούνται. Την επόμενη μέρα της υπογραφής του μνημονίου, ο Τραμπ άρχισε να το παραβιάζει, προτρέποντας τα εμπορικά πλοία να διασχίζουν τα Στενά χωρίς καμία έγνοια. Σαν να ήταν αυτός επικεφαλής. Όταν οι Ιρανοί αρχικά προειδοποίησαν και στη συνέχεια αντέδρασαν, ο Τραμπ άρχισε να ουρλιάζει και να βομβαρδίζει, παίζοντας το θύμα. Η γεωπολιτική γκαζολάζ επιδεινώθηκε με μεθόδους εκφοβισμού τύπου μαφίας. Σαν να είχε κερδίσει τον πόλεμο, και σαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να ήταν ακόμα η ηγεμονική δύναμη, αντί για ένα αδίστακτο κράτος που, μετά από δεκαετίες καταστροφής και αιματοχυσίας αθώων, θα έπρεπε να ντρέπεται και να πηγαίνει σπίτι του και να φροντίζει τους πλέον εξαντλημένους πολίτες του.

Όπως ακριβώς εμείς οι Ευρωπαίοι υπηρέτες και συνεργοί, άλλωστε. Το Ιράν έχει ήδη απαντήσει στην τελευταία επιθετικότητα του Τραμπ βομβαρδίζοντας ό,τι έχει απομείνει από τις αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και το Κατάρ, και τώρα θα δούμε πώς θα εξελιχθεί. Δηλαδή, αν θα συγκρατηθούν και θα επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ή αν αυτή τη φορά θα φτάσουν μέχρι τέλους στον αγώνα τους για απελευθέρωση από το δυτικό παιχνίδι.

Γιώργος Θεοτοκάς: Η Έρημος

Ἀπό τo «Ταξίδι στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὸ Ἅγιον Ὅρος», Ἀθήνα, Ἐκδόσεις Ἑστία, 1961.

Από την ιστοσελίδα cognoscoteam.gr

Μὲ τὸ μικρὸ βενζινόπλοιο ποὺ κάνει τὴν τακτικὴ συγκοινωνία ἀπὸ τὴ Μεγίστη Λαύρα ὥς τὴ Δάφνη, παραπλέουμε τὸ νότιο ἄκρο τοῦ Ἄθω. Στὸ σημεῖο αὐτό, ἡ χερσόνησος ἀπότομα ἀλλάζει σχῆμα. Ἡ ἤπια, καταπράσινη βουνοσειρά της ξεπετιέται στὰ ὕψη, σχηματίζοντας ἕνα θεώρατο λίθινο κῶνο ποὺ πλησιάζει τὶς δυὸ χιλ. μέτρα. Πρὸς τὴ θάλασσα, τὸ ἔδαφος γίνεται ἀπόκρημνο, αἰχμηρό, ἐπικίνδυνο καὶ γιὰ τοὺς πεζοπόρους καὶ γιὰ τὰ πλοιάρια, ἂν ὁ καιρὸς εἶναι κακός. Εἶναι μιὰ διαδοχὴ ἀπὸ ἄβατες, σχεδὸν κάθετες πλαγιὲς καὶ ἀπὸ σκισμάδες βράχων ποὺ κρύβουν σπήλαια ἀπλησίαστα. Τὴν τελευταία ἥμερη εἰκόνα ποὺ ἀντικρύζουμε μᾶς τὴ δίνουν τὰ ὀνομαστὰ Καυσοκαλύβια, χτισμένα σ’ ἕνα φυσικὸ ἀμφιθέατρο, ἀπάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα. Τὴ μεγάλη αὐτὴ σκήτη τὴν ἀποτελοῦν καμιὰ σαρανταριὰ οἰκήματα, τριγυρισμένα ἀπὸ περιβόλια, ποὺ ζώνουν τὸν κεντρικό της ναό. Ἡ περιοχὴ ἔχει νερὸ καὶ ἀρκετὴ πρασινάδα ποὺ τῆς δίνει τὴν ὄψη ἑνὸς εἰδυλλιακοῦ χωριοῦ.

Πέρα ἀπ’ ἐκεῖ, τὸ τοπίο ἀγριεύει ὁλότελα. Τὰ βραχώδη κράσπεδα τοῦ μεγάλου βουνοῦ προβάλλουν ὁλοένα πιὸ ψηλά. Ἡ φυτεία ἀραιώνει, ὁ τόπος εἶναι ἄνυδρος, ἀπροσπέλαστος, ἀπωθεῖ κάθε ζωή. Μονάχα μερικοὶ θάμνοι, μερικὰ ἀγριόδεντρα προσθέτουν ἐδῶ κι ἐκεῖ λίγο πράσινο στὶς σκληρές, πέτρινες ἐπιφάνειες. Καθὼς ἀτενίζει κανείς, ἀπὸ τὸ πέλαγος, τὸ θέαμα ποὺ συνθέτουν οἱ φοβεροὶ βράχοι καὶ τὰ βάραθρα, ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ κινηθοῦν ἄνθρωποι σ’αὐτὰ τὰ μέρη. Εἶναι ἡ λεγόμενη Ἔρημος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἡ μοναδικὴ γωνιὰ τῆς γῆς ὅπου συνεχίζεται ἡ παλαιοχριστιανικὴ παράδοση τῶν ἐρημιτῶν τῆς Αἰγύπτου, τοῦ Σινᾶ, τῆς Παλαιστίνης. Ἐκεῖ καταφεύγουν καὶ ἀπομονώνονται οἱ μοναχοὶ τῶν ἄκρων, καθὼς θὰ λέγαμε μὲ τὴν κοσμική μας ὁρολογία οἱ «ἐξτρεμιστές», οἱ πιὸ ἀδιάλλακτοι, οἱ ἀπόλυτοι, ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦν ὅτι ἀκόμα καὶ τοῦ μοναστηριοῦ ἡ ζωὴ εἶναι μιὰ παραχώρηση στὴν κοινωνικότητα, μιὰ ἀδυναμία, ἕνας συμβιβασμός. Μέσα στὴν τέλεια Ἡσυχία, στὴν ὅσο τὸ δυνατὸ πιὸ ὁλοκληρωτικὴ ἀπογύμνωσή τους ἀπὸ τὶς ἀνάγκες τῆς ὑλικῆς ὕπαρξης κι ἀπὸ τὶς φροντίδες τοῦ κόσμου, ἀγωνίζονται νὰ συλλάβουν καὶ νὰ ζήσουν τὸ πνεῦμα στὴν πιὸ ἄδολη οὐσία του, στὰ τελευταῖα σύνορα, στὶς ἐσχατιὲς τοῦ «ἐνθάδε» πρὸς τὸ «ἐπέκεινα». Διατύπωσα παραπάνω τὴν ἄποψη ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι μιὰ μεταφυσικὴ ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἔρημος εἶναι ἡ ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς ἐμπροσθοφυλακῆς.

Γρίβας Κώστας /Σύνοδος ΝΑΤΟ Άγκυρα: Τι κέρδισε η Τουρκία - Τι κινδυνεύει η Ελλάδα

Κώστας Γρίβας, καθηγητής Γεωπολιτικής της Στρατιωτικής Σχολής
Ευελπίδων, αναλύει τι σημαίνει για την Ελλάδα η Σύνοδος ΝΑΤΟ
Άγκυρα, γιατί η Γαλάζια Πατρίδα αποδομεί το διεθνές δίκαιο —
και πώς η Κίνα αναδεικνύεται στη μεγάλη νικήτρια της νέας
παγκόσμιας σκακιέρας.

Η τουρκική απειλή στο Αιγαίο δεν είναι ελληνοτουρκική υπόθεση.
Είναι επίθεση στα θεμέλια του μεταπολεμικού διεθνούς δικαίου.
Και ενώ η Ελλάδα παρακολουθεί, η Κίνα και η Τουρκία
ανακατανέμουν τον κόσμο.

——————————————————

⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ:

00:00​ - Τι έγινε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα;
06:08​ - Τι θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα στη Σύνοδο;
10:34​ - Το κόμπλεξ της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος
13:49​ - Η Γαλάζια Πατρίδα αποδομεί το Διεθνές Δίκαιο

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε...

Ο τελευταίος νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος του Σύριζα ΠΣ καθαιρέθηκε αντικαταστατικά στις 8 Σεπτεμβρίου του 2024, από μια κεντρική επιτροπή χωρίς καμία νομιμοποίηση, αφού αυτή ήταν εκλεγμένη υπό την ηγεσία του Τσίπρα.

Σε εκείνη την κεντρική επιτροπή ψήφισαν και τα δέντρα, άνθρωποι που είχαν πάει σε άλλα κόμματα και άνθρωποι που είχαν εξαφανιστεί για πάνω από 2 χρόνια όπως ο Βερναρδάκης. 

Ψήφισαν οι μισοί μυστικά και οι μισοί φανερά και από το τηλέφωνο.

Αποκορύφωμα ήταν το συνέδριο στο μπουζουξίδικο στο οποίο οι αντικαταστατικοί ήξεραν ότι δεν είχαν την πλειοψηφία των συνέδρων, αφού σε κάθε εκλογικό κέντρο σε όλη τη χώρα ξέραμε τα αποτελέσματα και για αυτό έκαναν το συνέδριο σε χώρο που να μπορεί να εφαρμοστεί face control.

Έδρασαν με τέτοια ξετσιπωσιά που έφτιαξαν μια επιτροπή και έκοβαν τους συνέδρους που πρόσκεινται με το σωστό και το δίκαιο, χωρίς να τους το πούνε καν, με αποτέλεσμα σύντροφοι από όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας, αλλά και του εξωτερικού να τρώνε πόρτα έξω από το Gazi Live.

Πάνω από 2000 νόμιμα εκλεγμένοι σύνεδροι δεν μπόρεσαν ποτέ να μπουν μέσα, όσοι μπόρεσαν δεν έβρισκαν τις διαπιστεύσεις τους και όσοι μπήκαν τους έκλεισαν σε άλλες αίθουσες χωρίς καν να μπορούν να συμμετέχουν.

Σε όλα αυτά τα αίσχη πρωτοστάτησαν ο Πολάκης, η Γεροβασίλη, ο Σπίρτζης, ο Ζαχαριάδης, ο Παππάς 13-0 και πολλοί άλλοι βέβαια και τα εξαπτέρυγά τους. 

Δεν τους ένοιαζε ούτε το μέλλον, ούτε η Αριστερά, ούτε η συλλογική υπόθεση. Τους ένοιαζε η προσωπική τους επιβίωση, αφού χωρίς το κόμμα στην πλειοψηφία τους δεν ξέρουν πως να ζήσουν, δεν ξέρουν τι σημαίνει ελεύθερη αγορά και ιδιωτικός τομέας. 

Πχ, αν είχες ένα ξενοδοχείο έπαιρνες τον Ζαχαριάδη στη reception?

Η ημέρα του μπουζουξίδικου, η ημέρα του πραξικοπήματος ήταν και η ταφόπλακα του Σύριζα αμήν.

Το «Κουτί της Πανδώρας»:Ο σκιώδης ρόλος της Integrity Initiative.

Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει ξανά! Ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας Documento, Κώστας Βαξεβάνης ξεκίνησε ήδη την παραγωγή της εκπομπής που αποτέλεσε σταθμό στην ερευνητική δημοσιογραφία!

Ο σκιώδης ρόλος της Integrity Initiative. Ποιοι αποτελούσαν το «δίκτυο» της εταιρείας στην Ελλάδα; Στο «Κουτί της Πανδώρας».

Δεν είναι κατασκοπευτική ταινία του Netflix αλλά πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Πώς μια βρετανική οργάνωση που χρηματοδοτήθηκε από το ΝΑΤΟ και το Foreign Office, δημιούργησε δίκτυο στην Ευρώπη για να διαμορφώνει πολιτικές εξελίξεις.

Επιθέσεις στα social media, δολοφονία χαρακτήρα ανεπιθύμητων προσώπων, προπαγάνδα που καθόριζαν Υπηρεσίες και πρώην πράκτορες στη Βρετανία.

Ο ρόλος του λεγόμενου εργολάβου της CIA στην αξιολόγηση και στρατολόγηση μελών στην Ελλάδα. Ποιοι δημοσιογράφοι και Πανεπιστημιακοί ήταν σε επαφή με το δίκτυο, τι πληροφορίες έδιναν και τι ρόλο αναλάμβαναν.

Επειδή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται...

Συντελεστές:

Παρουσίαση: Κώστας Βαξεβάνης
Έρευνα: Κώστα Βαξεβάνης, Μικαέλα Σάβα
Αφήγηση ξένου κειμένου: Δημήτρης Κούλαλης
Ηχοληψία/ Μιξάζ: Διονύσης Αντύπας
Εικονοληψία/ Μοντάζ: Γιώργος Κρίκος

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/AyVWSwncam8?is=DjpWDEQ2cdpI53GD
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Έργα έργα και ημέρες της φαμίλιας του Έλληνα Ντον Κορλεονε.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη πρώτη  φωτογραφία...

Στην αγκαλιά του πρόσφατου αποστάτη Κωνσταντίνου Μητσοτακη ,ο μικρότερος πολιτικός εξόριστος(1968-1973) στο πολυτελες διαμερισμα της οδου Μιραμπο στις οχθες του Σηκουανα .

1973 επιστροφή στη πατρίδα...(υπήρχαν βλέπεις και δημοψηφίσματα...)

Το 1978 το  Κόμμα Νεοφιλελεύθερων παύει τη λειτουργία  του καθώς ο Μητσοτάκης ορκίζεται  ως υπουργός Συντονισμού στη 

Νεα Δημοκρατία του Καραμανλή.

1984 και ο πατήρ Μητσοτακης χρίζεται αρχηγος της ΝΔ.

1989. Χαοτικό πολιτικό κλίμα συγκυβερνησεων της ΝΔ με το Συνασπισμό -ΚΚΕ και Λαϊκή αγανάκτηση. 

Μια " βολικη" δολοφονια του βουλευτή Μπακογιαννη, επιτρέπει  την είσοδο στο πολιτικό προσκήνιο της χήρας του  που διατηρεί το ονοματεπώνυμο του ανδρός της και με το οποίο ο γιος της θα εξαργυρώσει την είσοδο του στον πολιτικό βίο.

Επισκεφθείτε τους Απ’ Έκει!

Προτάσεις για οδοιπορικά στους τόπους των αυτοχθόνων Ελλήνων της Αλβανίας

Από δρόμος

Ή αρχαία πόλη της Αντιγόνειας έξω από το Αργυρόκαστρο

Του Γιώργου Κυριακού

Ηκαλύτερη γνωριμία με την περιοχή της Βορείου Ηπείρου είναι η ζωντανή παρουσία και η γονιμοποίηση σχέσεων με τους αυτόχθονες Έλληνες της Αλβανίας, που αποτελούν τον ευαίσθητο κρίκο επαφής και φιλίας με τους Αλβανούς. Εκεί έχουν τα χωριά, τα σπίτια, τα κοιμητήρια και τις εκκλησιές, τον πόνο και τις χαρές τους. Συνδυάζοντας με την αναψυχή και την περιήγηση αυτήν την εμπειρία σχέσεων, η επίσκεψη και σε ιστορικούς, λατρευτικούς ή φυσικούς προορισμούς, που δεν ανήκουν στο έδαφος της επίσημης Μειονότητας, εμπλουτίζεται με τα στοιχεία αυτής της ταυτότητας. «Τουριστικοί οδηγοί» είναι οι ίδιοι οι «απ’ έκει» που συναντώνται στα ανταμώματα του Αυγούστου για όσους και όσες σμίξουν μαζί τους…

Α. Δρόπολη-Πωγώνι-Αργυρόκαστρο-Πρεμετή, Αργυρόκαστρο-Μπεράτι

Ερχόμενοι από τον Νομό Ιωαννίνων, μετά το συνοριακό φυλάκιο της Κακκαβιάς (Kakavijë), δύο είναι οι βασικές διαδρομές:

α) Στα Βρυσερά (Vrisera), αριστερά, ένας δύσκολος δρόμος προς την Άνω Δρόπολη, σας πηγαίνει στα δασώδη χωριά της με τα κρύα νερά, το φημισμένο «τσαπανιώτικο» κρασί και τη σιλίρα, ένα ντόπιο τυρί. Όπου και να ρωτήσετε, θα βρείτε μνημεία της Φύσης και της Ιστορίας. Ξεχωριστή σημασία έχουν το «Έλατο της Σωτήρας» και τα φαράγγια «Τσιόκλι» στο Σελλειό (Selo), του «Χάβου» στη Σωτήρα (Sotira) και της Κοσσιοβίτσας (Kosovitsa).

β) Στον κύριο οδικό άξονα Κακκαβιάς-Αργυροκάστρου (Gjirokastër) μπορείτε να επισκεφθείτε το αρχαίο θέατρο και το Παλαιόκαστρο, χτισμένο επί Ιουστινιανού, στα Σωφράτικα (Sofratikë). Παντού θα βρείτε ιστορικές μονές, εκκλησίες μέχρι και το Αργυρόκαστρο, όπως και στο δύσβατο Πωγώνι (Pogon) με τα πολυφωνικά του. Ξεχωρίζουν οι εκκλησίες της Παναγιάς στο Λάμποβο-«του Σταυρού» (Labova e Kryqet) και στην Επισκοπή (Peshkopi). Στην Καλογοραντζή (Goranxi) της Κάτω Δρόπολης βρίσκεται η ανεξερεύνητη σπηλιά της Σκοτεινής. Το Αργυρόκαστρο έχει το εμβληματικό του κάστρο με τα μουσεία, και το Σταυροπάζαρο το ιστορικό του κέντρο. Στο Κεστοράτι Αργυροκάστρου (Qestorat), γενέτειρα του ευεργέτη Ζωγράφου, το μουσείο στεγάζεται στα Ζωγράφεια Διδασκαλεία και στο άλλο Λάμποβο-«του Ζάππα» (Labova e Madhe ή Labova e Zhapës) βρίσκονται τα αρχοντικά της οικογένειας των ευεργετών. Η αρχαία πόλη της Αντιγόνειας (Antigoneia) έξω από το Αργυρόκαστρο είναι ένας προορισμός που ολοκληρώνει μια σύντομη σχετικά διαδρομή.

Οι ΗΠΑ είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης»

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

«Θα σας δώσουμε άδεια να κατασκευάσετε τους Patriots. Είναι κάτι φανταστικό».
Αυτό είπε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ στον Βλαντιμίρ Ζελένσκι.
Ο Φεντερίκο Ραμπίνι το απολαμβάνει σήμερα στην Corriere: Με ή χωρίς Μάγκα, το Βαθύ Κράτος (ο ίδιος ο Ραμπίνι το αποκαλεί έτσι) πάντα κερδίζει.
Ο Τραμπ είναι μια τεράστια μπλόφα. Μια θάλασσα χυδαίας και άχρηστης φλυαρίας για να κάνει στη δεύτερη θητεία του όλα όσα έχουν κάνει και άλλοι πρόεδροι των ΗΠΑ. Ή χειρότερα.

Ο πολεμοχαρής Τζο Μπάιντεν είχε ούτως ή άλλως απαγορεύσει στον Ζελένσκι να χτυπήσει βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Ο Τραμπ έδωσε την άδεια.
Ο Μπάιντεν απέσυρε τις ΗΠΑ από το Αφγανιστάν. Ο Τραμπ επιτέθηκε στο Ιράν, απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, βομβάρδισε επτά διαφορετικές χώρες.
Όσοι πίστευαν στον Τραμπ δεν σκέφτονται συστημικά. Η αυτοκρατορία του δολαρίου είναι μια πλουτοκρατία που εκλέγει μόνο υπάκουους προέδρους, ακόμα κι αν είναι τρελοί όπως ο Τραμπ ή ηλίθιοι όπως ο Μπάιντεν.

Επιπλέον, η αυτοκρατορία του δολαρίου δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να επιτεθεί στον κόσμο. Να του επιτεθεί πολιτισμικά με ιδεολογική ανατροπή και τα σκουπίδια της ψυχαγωγίας. Να του επιτεθεί οικονομικά με τους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές της. Να του επιτεθεί στρατιωτικά με τα όπλα της.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης», όπως τις αποκαλεί ο Geminello Alvi. Εξαιρετικά σύγχρονος, και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, εξαιρετικά βάρβαρος. Το αστικό πνεύμα στην πιο αγνή του μορφή, δηλαδή μηδενιστική. Όχι ρητός αθεϊσμός, σοβιετικού τύπου, αλλά η απόλυτη γκροτέσκη παρωδία, ακόμη και στη θρησκευτική σφαίρα.

Η πλήρης διάλυση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, την οποία βιώνουμε, συμπίπτει, σίγουρα όχι τυχαία, με την πλήρη υποταγή του -συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής και στρατηγικής- στην αγγλόφωνη αγένεια και στο οργιαστικό-εμπορικό της σύστημα.

Ο Τραμπ μιλάει λιγότερο για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» από τον Δημοκρατικό ομόλογό του και δηλώνει την απόρριψή του του άσεμνου μοντέλου της αφύπνισης (και πάλι, πιο επιφανειακά παρά ουσιαστικά). Αλλά στο τέλος, η ιστορία είναι η ίδια.

Η ψυχοπαθολογία του Τραμπ

Πηγή: Μάρκο Ντέλα Λούνα

Η Δρ. Σάρα Βιόλα, ψυχίατρος, στην οποία έδωσε συνέντευξη ο Μαρτσέλο Φόα, σκιαγράφησε την ψυχοπαθολογία του Τραμπ:

πρώτον, ναρκισσισμό με εξύψωση του εγώ και απώλεια της αίσθησης των ορίων·

δεύτερον, κοινωνιοπάθεια που εκδηλώνεται με αδυναμία αναγνώρισης και αποδοχής των άλλων και των απόψεων, των επιθυμιών και των επιλογών τους· να σχετίζεται με ενσυναίσθηση και να απαιτεί από όλους απλώς να συμμορφώνονται μαζί του, διαφορετικά είναι εχθροί του.

Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά προσωπικότητας προϋποθέτουν έντονη ανασφάλεια, υπεραντισταθμιζόμενη από αλαζονεία και απόρριψη κανόνων.

Η ψυχίατρος σημείωσε επίσης γνωστική παρακμή από πιθανή αρτηριοσκλήρωση, που εκδηλώνεται με απώλεια αναστολών, ειδικά όταν κάνει ακατάλληλα σχόλια και κατηγορίες. Τόνισε ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να χάσει τον αυτοέλεγχο και να ενεργήσει παρορμητικά.

Μετά τη συνέντευξη, στη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας, ο Τραμπ επέδειξε σαφώς γνωστική παρακμή, όχι μόνο αλλάζοντας επανειλημμένα και παιδαριωδώς την εκτίμησή του για τους συμμάχους του, αλλά και αναφερόμενος επανειλημμένα στον Ζελένσκι ως Πούτιν και κατηγορώντας «την Ισλαμική Δημοκρατία της Ιαπωνίας» ότι εκτόξευσε 111 πυραύλους εναντίον ενός από τα αεροπλανοφόρα του.

Άγιος Παΐσιος: Πατήρ, πάτερ, πατέρας!

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Τέτοια μέρα ο Άγιος Παΐσιος μοιάζει να γίνεται ξανά πατήρ, πάτερ και πατέρας!

Χάνει την αγιότητά του, θα μου πείτε;

Κάθε άλλο! Ποτέ δεν τη χάνει, πια!

Ανήμερα, όμως, της γιορτής του ανοίγει την μεγάλη του αγκαλιά και έρχεται με τα μεγάλα αγγελικά φτερά που έχει αξιωθεί για να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά, τα ορφανά του θα έλεγα, όσους, δηλαδή, τον είχαν καταφύγιο και έσχατη καταφυγή όταν ήταν εν ζωή.

Αυτούς που κατέφευγαν σ’ αυτόν με βαθιά και ανείπωτη λαχτάρα για να τον συναντήσουν στα κελλιά του στον Άθωνα, τον Τίμιο Σταυρό της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα και της Παναγούδας της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου.

Δεν ξεχνάμε, βεβαίως, και όσες γυναίκες τον επισκέπτονταν, κατά την έξοδο του από το Άγιον Όρος στα γυναικεία Ησυχαστήρια του «Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου» στη Σουρωτή-Βασιλικά Θεσσαλονίκης και του «Άγιου Ιωάννη Προδρόμου» στη Μεταμόρφωση της Χαλκιδικής.

Στο δεύτερο Ησυχαστήριο βρισκόταν μαζί με το πνευματικό του τέκνο, τον ιδρυτή και πνευματικό της Μονής, τον παπα-Γρηγόρη ο οποίος εκείνες τις μέρες ήταν ακόμη πιο χαρούμενος και πιο φωτεινός από ποτέ. Ένας Ισάγγελος πλάι στον επίγειο Άγγελο.

Εμπειρίες από το Άγιον Όρος

Αναρτήσεις στο Γερομοριά για τον Άγιο Παΐσιο που τιμάται η μνήμη του στις 12 Ιουλίου ΕΔΩ...

Η μετά θάνατον ζωή

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι υπόδικοι νεκροί

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.
Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πως είναι οι κολασμένοι;

- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

- Και οι Άγιοι και ο ληστής[2];

- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών[3]», παρατείνει-παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς[4] να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λά­βουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Η προσευχή και τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους[5]

Όσιος Παΐσιος: Ήταν ένα αναρχικό παιδί ...που έγινε πιο ακόμη αναρχικό »

Μια ιδιαίτερη και πλούσια σύνθεση: Η συγκλονιστική διήγηση του Αγίου Παϊσίου για έναν νεαρό αναρχικό που μεταμορφώνεται μέσα από το Ευαγγέλιο, την αυταπάρνηση και τη χαρά του Χριστού· μαζί με μια ευρύτερη προσέγγιση στη σχέση Χριστιανισμού και αναρχισμού, από τον Αντρέ Μαλρώ έως τον Λέοντα Τολστόι.

Ένα κείμενο για την αναρχία όχι ως ιδεολογική ταυτότητα, αλλά ως υπαρξιακή εξέγερση απέναντι στην αδικία, τον συμβιβασμό και κάθε μορφή εξουσίας που συνθλίβει την ανθρώπινη ελευθερία.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης διηγείται την απρόσμενη ιστορία ενός νεαρού αναρχικού που, έχοντας μπλέξει με τα ναρκωτικά και βρεθεί σε αναμορφωτήριο στη Γερμανία, διάβασε για πρώτη φορά το Ευαγγέλιο και άλλαξε ριζικά πορεία ζωής. 

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αναζήτησε την Ορθοδοξία όχι ως ιδεολογία ή κοινωνική ασφάλεια, αλλά ως δρόμο ελευθερίας, αυταπάρνησης και βαθιάς πνευματικής αφύπνισης. 

Η ιστορία του, όπως την αφηγείται ο Άγιος Παΐσιος στους «Λόγους Β΄ Πνευματική Αφύπνιση», γίνεται αφετηρία για ένα ευρύτερο ερώτημα: 

μπορεί ο Χριστιανισμός, στην αυθεντική ευαγγελική του διάσταση, να θεωρηθεί μια ριζική άρνηση της εξουσίας, της βίας και της υποταγής; 

Γ. Αϋφαντής:Στην Άγκυρα επικυρώθηκε η Τουρκία ως επικυρίαρχος της Δύσης στην περιοχή

Ο πρέβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής , σε μια πρώτη αποτίμηση του κλίματος στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, τονίζει στον 98.4 ότι μετά τις δηλώσεις Τράμπ αλλά και την στάση έναντι της Τουρκίας με διακρατικές αμυντικές συμφωνίες των περισσότερων δυτικών συμμάχων, είναι εμφανές, πως η δύση επιφυλάσσει για την Τουρκία, ρόλο αυτόνομο και αυτοτελή ως επικυρίαρχου της από την Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο , την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα, ως δεδομένος υπάκουος δρων στη δυτική συμμαχία, απλά συμμετέχει σε μια Σύνοδο, όπου ο ρόλος της Τουρκίας , το αμέσως προσεχές διάστημα, προβλέπει ο κ. Αϋφαντής , ότι θα έχει νέες αναβαθμισμένες προκλήσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Ένας επιτάφιος ύμνος για την Ουκρανία

Ένα πράγμα είναι απολύτως σαφές: η Δύση δεν έχει Σχέδιο Β, ή, ακόμα καλύτερα, κανένα όραμα πέρα ​​από τον πόλεμο. Και όταν αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί, το φρούριο μετατρέπεται σε πύργο από τραπουλόχαρτα. Οι προθέσεις, όσο ψεύτικες και τρομερές κι αν είναι, μετατρέπονται σε ανούσιες ρητορικές τελετουργίες. Οι πράξεις γίνονται αυτόματες και χωρίς νόημα. Οι προοπτικές απατηλές. Το μέλλον γίνεται ένα παιδικό παραμύθι. Πάρτε για παράδειγμα την Ουκρανία, ή μάλλον, ό,τι έχει απομείνει από αυτήν: για περίπου ένα μήνα, οι Ρώσοι κατεδαφίζουν συστηματικά τις βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές της χώρας, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα οι Δυτικοί Wunferwaffen γι' αυτό. Αλλά η ψευδαίσθηση της αντίστασης του Κιέβου τροφοδοτείται από τρομοκρατικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες σίγουρα προκαλούν κάποιες ζημιές και θύματα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν ένα γεγονός των μέσων ενημέρωσης, επιθέσεις που τροφοδοτούν αφηγήσεις στις οποίες ένα μεγάλο μέρος του κοινού ερωτεύεται σαν τον κυπρίνο με το καλαμπόκι.

Αυτό, ωστόσο, καθιστά σαφές ότι όλα τα χρήματα που αποστέλλονται στο Κίεβο είναι απλώς σπατάλη δημοσίων κεφαλαίων: δεν θα χρησιμεύσουν ούτε για την αύξηση της πολεμικής παραγωγής στα κατεστραμμένα εργοστάσια, ούτε για να εξευμενίσουν την παράλογη νίκη του καθεστώτος του Κιέβου, την οποία κατά κάποιο τρόπο ονειρεύεται ένα πλέον άνευ νοήματος μέσο ενημέρωσης που αντιλαμβάνεται την επιβίωσή του μόνο ως φερέφωνο του αφεντικού που πληρώνει μισθούς. Ωστόσο, ακόμη και αν επιτευχθεί κάποια επισφαλής ειρήνη, η Ουκρανία δεν θα είναι σε καμία περίπτωση ο παράδεισος της ανοικοδόμησης που έχουν ονειρευτεί οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί κύκλοι σε μια προσπάθεια να οικοδομήσουν συναίνεση γύρω από τον πόλεμο, αλλά θα είναι μια τεράστια αλυσίδα για μια Ευρώπη που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από τις κυρώσεις που έχει επιβάλει στη Ρωσία και βρίσκεται στη διαδικασία προοδευτικής αποβιομηχάνισης. Κάποιοι κερδοσκόποι θα επωφεληθούν, αλλά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες στο σύνολό τους θα πληρώσουν το τίμημα, και περιττό να πούμε ότι αυτές που θα τιμωρηθούν περισσότερο θα είναι οι εργατικές τάξεις.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Οδυσσέας Ελύτης

Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

"... Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να 'χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το "θα μπορούσαμε" είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. "Σα να 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου".

... Η ποιητική νοημοσύνη του Παπαδιαμάντη διατρέχει τις σελίδες του, συνεγείρει και μαγνητίζει τις λέξεις, τις υποχρεώνει να συναντηθούν σε μια φράση όπως ο αέρας τα λουλούδια σ' έναν αγρό.


Παράξενη ελευθερία που η συμβατική αντίληψη για τη σύνταξη του άλλου Σκιαθίτη [δηλ. του Μωραϊτίδη] δεν της επιτρέπει ν' απλωθεί. Αυτές οι νησίδες των παρομοιώσεων και των μεταφορών που αφθονούν στα κείμενα του πρώτου, χωρίς ποτέ να τα μεταβάλλουν σε πεζοτράγουδα, κάποτε και οι απλές περιγραφές, με μια μόνον, ίσως, ανάμεσά τους ανορθοδοξία (που κι αυτήν είναι δύσκολο να την εντοπίσεις με την πρώτη ματιά), τέλος μερικές, κατά μέρη άνισα, εισβολές της δημοτικής, απροσδόκητες, αρκούν, για ν' αποσπάσουν τη γλώσσα αυτή απ' την παγερότητα και να κυματίσουν την επιφάνειά της μ' έναν τρόπο που δεν έχει τον όμοιό του στα πεζογραφήματα της εποχής..."

Η αισθητικοποίηση της Ορθοδοξίας λέγεται Orthobros

από Μανώλης Γ. Βαρδής

Υπάρχει σε κάποιους κύκλους μία χαρά για την αναβίωση και επέκταση της ορθόδοξης πίστης στην Αμερική μέσω των δικτύων των Ορθόδοξων influencers, που θέλουν να συνδυάζουν μία θρησκευτική-κυρίως σημειακή- αυστηρότητα με μία υπερ-αρρενωπή αισθητική.

Ουσιαστικά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προβάλλεται μία έμφαση στο τελετουργικό τυπικό (λατρευτικού ή σημειολογικού περιεχομένου), η οποία «γαρνίρεται» από ένα «ύφος» που προσφέρει την τόσο απαραίτητη για το υποκείμενο «διάκριση» από τον κόσμο και το ήθος του. Αίφνης, μία εικόνα ενός γέροντα με ασκητική ενδυμασία που μοιράζεται το παγκάκι του σε ένα σταθμό με δύο κορίτσια που με μοντέρνα ημι-αμφίεση σκρολάρουν στα κινητά τους, αποκτά δύναμη προσηλυτισμού, ή ένας αρρενωπός μπόντι μπίλντερ που πριν σηκώσει στο γυμναστήριο τα βάρη του, κάνει τον σταυρό του με μουσική επένδυση το «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου». Ομάδες όπως οι Orthodox Meme Squad και η OrthodoxMemes γίνονται της «μόδας»: «Η πιο δημοφιλής ανάρτηση του subreddit (μέχρι τον Μάρτιο του 2026) αποτελεί ένα σκίτσο με δύο μέρη: στο πρώτο μέρος, ένας Ρωσο-ορθόδοξος ιερέας ρωτά έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα, Πού είναι η γενειάδα [σου];, και ο δεύτερος σιωπά. Στο δεύτερο μέρος, ο Ρωμαιοκαθολικός εμφανίζεται με γενειάδα που θυμίζει αυτές των Ορθόδοξων κληρικών και ο Ρωσο-ορθόδοξος εμφανίζεται να του λέει, Καιρός για επανένωση [των δύο εκκλησιών]» (απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Πολύζου, Στην ορθόδοξη πλευρά της ιστορίας, περιοδικό Kaboom, 12/2026).

Άγνοια και Μύθοι για τη Λευκή Πατριαρχία: Ένα Μάθημα από την Οδύσσεια

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Νταμίκο

Η ηθοποιός Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη στη νέα ταινία του Νόλαν για την Οδύσσεια —δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι ο Όμηρος την αποκαλεί «λευκώλενο», ένα επίθετο που σήμερα θα προκαλούσε την οργή των πολιτικά ορθών αστυνομικών— υποστήριξε την κυρίαρχη ιδεολογία, απλώς για να δώσει στην ταινία μια πολιτική χροιά. Αποφάσισε να ισχυριστεί ότι ο Όμηρος έδωσε πολύ λίγο χώρο στις γυναίκες.
Τώρα, δεν με ενδιαφέρει πραγματικά να μπω στη διαμάχη. Αλλά η χρήση αυτής της δήλωσης, η οποία αποκαλύπτει μόνο την χονδροειδή και περήφανη άγνοια του συγγραφέα της —και κοινή σε έναν ολόκληρο πολιτισμικό χώρο που συγχέει τη μαχητικότητα με τη γνώση— μπορεί να είναι χρήσιμη στην κατάρριψη ορισμένων μύθων. Συγκεκριμένα, αυτόν μιας Δύσης αιώνια θύμα μιας cis-ετεροφυλόφιλης λευκής πατριαρχίας, καταπιεστικής εξ ορισμού και ανίκανης, σε όλες τις χιλιετίες ιστορίας της, να παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από την ανδρική κυριαρχία.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε τονίζοντας ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια διαδραματίζονται γύρω στον 12ο αιώνα π.Χ. και απεικονίζουν μια αρχαϊκή Ελλάδα. Τα κείμενα, στην τρέχουσα μορφή τους, συντέθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ., στην Αθήνα του τυράννου Πεισίστρατου. Επομένως, βρισκόμαστε σε μια περίοδο που δεν μπορεί ακριβώς να συγκριθεί με το κίνημα του 1968 και το κλίμα υπερηφάνειας που επικρατούσε. Είναι ένας κόσμος πολεμιστών, βασιλείων, δουλείας, ανθρωποθυσιών και εκδίκησης. Η τοποθέτηση σε ένα πλαίσιο δεν σημαίνει δικαιολόγηση: σημαίνει ότι δεν κρίνουμε το παρελθόν με τα εργαλεία του παρόντος, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε.

Ωστόσο, κοιτάζοντας τα κείμενα, παρατηρούμε κάτι εκπληκτικό.
Σίγουρα, στην Ιλιάδα, η οποία μιλάει για τον πόλεμο, ο ανδρικός ρόλος είναι εξαιρετικά κυρίαρχος. Ο πόλεμος ήταν ανδρική υπόθεση στον αρχαίο κόσμο και οι γυναίκες εμφανίζονται ως λάφυρα, ως μέλλουσες μητέρες, ως χήρες. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, οι γυναικείες μορφές έχουν βάθος και αυτονομία. Η Κασσάνδρα, η προφήτισσα που καταράστηκε από τον Απόλλωνα, της οποίας την προφητική κραυγή κανείς δεν πιστεύει: δεν είναι παθητικό θύμα, αλλά μια βασανισμένη συνείδηση ​​που βλέπει αυτό που δεν βλέπουν οι ήρωες. Η Εκάβη, η βασίλισσα της Τροίας, της οποίας η απελπισία για τον θάνατο του Πολύδωρου και του Έκτορα συγκαταλέγεται στις πιο οδυνηρές σελίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Κλυταιμνήστρα, η οποία σκοτώνει η ίδια τον Αγαμέμνονα και την Κασσάνδρα, και η οποία στις Χοηφόρες του Αισχύλου γίνεται το αρχέτυπο της γυναίκας που επαναστατεί ενάντια στην ανδρική καταπίεση - δεν είναι ηρωίδα, αλλά ούτε καν σκιά. Είναι ένας χαρακτήρας, με επιθυμίες, δυσαρέσκειες και στρατηγικές.

Δικαίωμα στην ελεύθερη πληροφόρηση

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

- Κρίμα που απουσιάζει μια επαρκής μορφωτικά και πολιτικά Ελληνική ομάδα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.(Δεν υπήρξε ποτέ). Θα μπορούσε να εκφράσει έναν Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Λόγο που έχει ανάγκη η Ευρώπη και η Ελλάδα. Όταν το 2004 αποπειράθηκα την παρουσία μου οι «εγχώριες» μαφίες μηχανεύθηκαν πολλά για να την αποτρέψουν. Ούτε οι Τούρκοι θα αντιδρούσαν έτσι. Μέχρι και κόμμα μιας καθόδου, κόμμα μαϊμού έστησαν. Και πολλά άλλα.

Την λέξη κρίμα χρησιμοποίησε τις προηγούμενες Ευρωεκλογές, αναφερόμενη στο πρόσωπο μου, μια γυναίκα από την Πελοπόννησο η οποία έχει Πολιτική Μνήμη της μεταπολίτευσης. Αν ζούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης σήμερα θα έλεγε: Μνήμη ή Βαρβαρότητα.

- Από το 2007 στην Ελλάδα έχουμε Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή την φορά δεν άρχισε από το Καλπάκι της Ηπείρου αλλά από την Ολυμπία και τον Πενταδάκτυλο της Πελοποννήσου. Όπως είπα σε μια ομιλία μου το 1994 τον Ταΰγετο παλιά τον έλεγαν Πενταδάκτυλο. Μπορούμε να επαναφέρουμε και αυτό το όνομα. Κρίμα που δεν ζει ο Νίκος Γκάτσος.

- Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να εισάγει, να υφίσταται, χωρίς την θέληση της τις παθολογίες των Βαλκανίων, της Σκιπερίας, του Κοσόβου κλπ. Αν η Γερμανία, το Βερολίνο, η Μέρκελ θέλουν να το κάνουν θα μας διευκόλυναν πολύ. Θα την ευχαριστούσαμε πολύ. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναδεί την πολιτικής της στα Βαλκάνια.

- Στις πολιτικές κοινωνίες τύπου θεάτρου του Διονύσου, μια λέξη μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα σκέψης, μια διήγηση, μια σχολή, ένα πολιτικό κίνημα. 

Τώρα η λέξη ήταν αποχή. Το 2010 (και τώρα) ήταν «Μνημονιακοί ήταν όλοι τους». Κάπου έχω γράψει τι έλεγε ο Πλάτωνας για αυτά. Επιτέλους απαλλαγείτε, απελευθερωθείτε από τον εκβαρβαρισμό σας.

Σύγκρουση πρώην και νυν καθεστωτικών μηχανισμών εξουσίας.

Καταγγελίες για ολοκληρωτισμό και φασισμό.

Οι πρώην αποσιωπούν ότι ήταν αυτοί οι πατέρες, οι δημιουργοί, το φυτώριο αυτού του τρόπου, του αντιπολιτισμού. Οι συντηρητές, οι δημιουργοί, οι κατασκευαστές των νυν. Τότε ήθελαν μια κουτή και φλύαρη ψευτοαριστερά του 3% στο εκλογικό σώμα και 40% στα Μ.Μ.Ε. για την «αριστερή» κάλυψη του μοντέλου. «Οι αριστεροί φρουροί του».