Πως το "πε ο υπουργός Δικαιοσύνης...οποίος τα βάζει με το Κράτος, ισοπεδώνεται

Βασίλης Λαμπόγλου 

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης.

Και θα έπρεπε σήμερα τα  κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης αλλά και οι δικηγορικοι σύλλογοι να είναι "στα κάγκελα."

Μια τεράστια θεσμική εκτροπή λαμβάνει χώρα...

Ο δημόσιος εκβιασμός του έφεδρου ισραηλινού αξιωματικού του IDF πως θα πάρει μαζί του τη κυβέρνηση,είχε αποτέλεσμα(φωτό 4).

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας αποφάνθηκε τη περί μη ανάσυρσης της δικογραφίας των υποκλοπών, παρά τα καταλυτικά νέα στοιχεία που προέκυψαν και η  "εύλογη αρχειοθέτηση της" προκαλεί θυμηδία.

40 μέρες τη μελεταγε τη δικογραφία ο Κύριος Εισαγγελέας και αποφάνθηκε πως δεν συντρέχει κανένας λόγος να ερευνηθεί η απόπειρα ή τέλεση κατασκοπείας σε αυτούς που κρίθηκαν ενοχοι για το ότι έστελναν μηνύματα με το παράνομο λογισμικό Predator στον υπουργό Εξωτερικών, τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τον πρώην πρωθυπουργό, τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον διευθυντή της Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών...και πλήθος άλλων θεσμικών  λειτουργών του πολιτεύματος της χώρας.

Το σκεπτικό του Ανώτατου Εισαγγελέα πως  αφού οι δράστες των υποκλοπών δεν στόχευσαν μόνο τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρο αλλά και τον τηλεπαρουσιαστή Φουρθιώτη, άρα αποκλείεται λογικά η τέλεση του αδικήματος της κατασκοπείας γιατί άτομα σαν τον Φουρθιώτη “δεν θα μπορούσαν να αποτελούν στόχο κατασκόπων” αποτελεί ύβρι στην ιστορία του θεσμού του ανωτάτου δικαστηρίου.

Σημειώνεται πως ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας ήταν εποπτεύων εισαγγελέας της ΕΥΠ όταν αποφασίστηκε η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη. 

Η απόφαση του  ανώτατου Εισαγγελέα μπορεί  να είναι μόνο κατόπιν πολιτικής παραγγελίας της εκτελεστικής εξουσίας και στο μυαλό έρχονται οι εποχές επταετίας του Αρείου Πάγου επί Κωνσταντίνου Κόλλια (ο στρατός δια της κεραυνοβόλου επεμβάσεως εματαίωσεν τον αφανισμό της Ελλάδος. 

Η Επανάστασις έγινε δεκτή μετ’ αγαλλιάσεως)

Ειρήνη Σαρίογλου: Απαξιώντας θεσμικά η κυβέρνηση , κορυφαίο πολιτιστικό θεσμό στο Καστελλόριζο

Σε μια συγκλονιστική της εξομολόγηση στον 98.4, η καλλιτεχνική διευθύντρια του άκρως επιτυχημένου με διεθνή αναγνώριση Φεστιβάλ ιστορικών ντοκιμαντέρ επί 11 χρόνια στο Καστελλόριζο , Ειρήνη Σαρίογλου, ερευνήτρια- ιστορικός, περιγράφει αποκαλυπτικά πως, ένας διεθνής πολιτιστικός θεσμός έντεκα ετών, με συνεπή παρουσία και αυξανόμενη αναγνώριση στον χώρο του ντοκιμαντέρ, βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη καμπή και πλήρη απαξίωση από τα αρμόδια υπουργεία πολιτισμού και τουρισμού, αλλά ακόμη και από το γραφείο του πρωθυπουργού, στο οποίο αποτάθηκαν επισταμένως .

Το Beyond Borders, που πραγματοποιείται στο ακριτικό Καστελλόριζο, έχει καταφέρει, μέσα από συνεχή προσπάθεια και με ίδιες δυνάμεις, να εξελιχθεί σε έναν από τους πλέον δυναμικούς και ανερχόμενους κινηματογραφικούς θεσμούς στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων στον τομέα του ντοκιμαντέρ. Αποτελεί μια ενεργή πλατφόρμα διεθνούς διαλόγου, δημιουργικής ανταλλαγής και επαγγελματικής δικτύωσης, συνδέοντας ουσιαστικά Έλληνες δημιουργούς με την παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία και συμβάλλοντας με συνέπεια στην πολιτιστική εξωστρέφεια της χώρας.

Το φυτό που άξιζε όσο ο Χρυσός και έσβησε σε έναν αιώνα

Ο αυτοκράτορας Νέρωνας κρατούσε στα χέρια του το τελευταίο. Ένα και μοναδικό κλωνάρι ενός φυτού που για επτά αιώνες είχε γεμίσει με ασήμι τα ταμεία μιας ολόκληρης πόλης. Δεν θα ξαναέβλεπε άλλο. Κανείς δεν θα το ξαναέβλεπε.

Το σίλφιον της Κυρήνης είχε μόλις σβήσει από τον κόσμο.

Σήμερα, δύο χιλιάδες χρόνια μετά, μια ομάδα Τούρκων βοτανολόγων ισχυρίζεται ότι το βρήκε ζωντανό σε ένα ορεινό μοναστήρι της Καππαδοκίας. Είναι αλήθεια, ή είναι μια από τις πιο όμορφες αυταπάτες της σύγχρονης επιστήμης;

Η ιστορία αξίζει να ειπωθεί από την αρχή.

Στις ακτές της σημερινής Λιβύης, εκεί όπου η έρημος συναντούσε τη Μεσόγειο, υπήρχε μια στενή λωρίδα γης που ονομαζόταν Κυρηναϊκή. Γη ξηρή, αμμώδης, όχι ιδιαίτερα γενναιόδωρη. Και όμως, σε αυτό το ασήμαντο κομμάτι του κόσμου φύτρωνε ένα φυτό που οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν δώρο του Απόλλωνα. Παχύς μίσχος, σύνθετα φύλλα, μικροί κίτρινοι ανθοί σε ομπρέλες, και καρποί σε σχήμα καρδιάς. Ναι, ακριβώς εκείνο το σχήμα της καρδιάς που σχεδιάζουμε ακόμα στα ερωτικά μας μηνύματα. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι το σύμβολο γεννήθηκε εκεί, στους καρπούς του σιλφίου.

Οι κάτοικοι της Κυρήνης το χρησιμοποιούσαν για τα πάντα. 

Ανακοίνωση για την 85η μαύρη επέτειο της εισβολής της ναζιστικής Γερμανίας στην ανοχύρωτη Αθήνα.

EΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ https://esdoge.gr/

 

Ανακοίνωση για την 85η μαύρη επέτειο της εισβολής της ναζιστικής Γερμανίας  στην ανοχύρωτη Αθήνα.

Αθήνα, 26 Απριλίου 2026

Την Κυριακή 27 Απριλίου 1941 η Βέρμαχτ εισέβαλε στην ανοχύρωτη Αθήνα. Η αποφράδα αυτή ημέρα σηματοδοτεί την έναρξη της «μακράς νύχτας της Κατοχής», που θα διαρκούσε 1625 ημέρες  και «στα σκοτάδια της θα λιπαινόταν η ελληνική γη με μυριάδες κορμιά για τον θερισμό μιας νέας εποχής», όπως έξοχα σημειώνει ο Σόλων Γρηγοριάδης. Ήδη, όμως, από την πρώτη στιγμή, εκδηλώνεται το πνεύμα της Αδούλωτης Αθήνας, καθώς τα πάνοπλα γερμανικά στρατεύματα συναντούν έρημους δρόμους.

Την συλλογική αυτή εκδήλωση αντίστασης του ελληνικού λαού απέναντι στους κατακτητές ακολούθησαν η γενναία άρνηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδας Χρύσανθου να τελέσει δοξολογία για την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα και να ορκίσει την δωσιλογική «κυβέρνηση» Τσολάκογλου, η θυσία του μαθητή Μάθιου Πόταγα έξω από τη Βυτίνα, ο παλλαϊκός ξεσηκωμός της Μάχης της Κρήτης, που άλλαξε τον ρουν του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το κατέβασμα από την Ακρόπολη της σβάστικας από τους ήρωες Μανώλη Γλέζο και Λάκη Σάντα και άλλες ηρωικές πράξεις, που κράτησαν ζωντανό «το πνεύμα του μετώπου» και γέννησαν το έπος της Εθνικής μας Αντίστασης, με την καθολικότητα στο χρόνο, το χώρο και τη συμμετοχή του λαού. Της Εθνικής μας Αντίστασης, που με τα μνημειώδη επιτεύγματά της έφερε την Ελλάδα στην πρωτοπορία της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο πληθυσμός της πατρίδας μας αποδεκατίστηκε από τον μεθοδικά σχεδιασμένο από το Γ’ Ράιχ λιμό και τις ασθένειες, τα Ολοκαυτώματα και τις μαζικές δολοφονίες αμάχων, την εξολόθρευση της εβραϊκής κοινότητας της Ελλάδας, την καταναγκαστική εργασία, τα βασανιστήρια και όλα τα στυγερά εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξαν εις βάρος του λαού και της πατρίδας μας οι κατακτητές με πρωταίτια τη ναζιστική Γερμανία. Οι υποδομές της χώρας μας καταστράφηκαν ολοσχερώς, ο εθνικός πλούτος της Ελλάδας λεηλατήθηκε, σπάνιοι αρχαιολογικοί - πολιτιστικοί θησαυροί εκλάπησαν και φυγαδεύτηκαν στο Γ’ Ράιχ, ενώ μοναδικής αξίας μνημεία υπέστησαν βαρύτατες καταστροφές. Η χώρα μας υπέστη μία ανείπωτη τραγωδία, στα όρια της γενοκτονίας. 

Το παρακράτος μπορεί να διαλυθεί μόνο από το κράτος, και μόνο όταν μια άλλη κυβέρνηση από αυτή που έστησε το παρακράτος έχει την πολιτική βούληση να το διαλύσει.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Ποιος περίμενε ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου - που επόπτευε την ΕΥΠ όταν παρακολουθούσε τον Ανδρουλάκη - δεν θα ανασύρει την υπόθεση του Predator από το αρχείο που την τοποθέτησε ο έτερος αντι-εισαγγελέας του Αρείου Πάγου!

Ποιος περίμενε ότι η ηγεσία του δικαστικού σώματος – που παρακολουθούταν από το Predator – δεν θα συναινούσε στη διερεύνηση του Predator!

Ποιος περίμενε ότι η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και το μισό υπουργικό συμβούλιο που παρακολουθούνταν από το Predator θα τηρούσαν σιγή ιχθύος και δεν θα ζητούσαν τη δίωξη εκείνων που τους παρακολουθούσαν!

Ποιος περίμενε ότι αυτοί που τους παρακολουθούσαν – απλοί ιδιώτες, το δίχως άλλο – θα απειλούν δημόσια, δια του επικεφαλής τους, εφέδρου αξιωματικού του ισραηλινού στρατού, ότι συνεργάζονται μόνο με κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες!

Και ότι ο πολιτικός υπεύθυνος αυτών των υπηρεσιών καλό είναι να προσέχει για να μην έχει την κατάληξη του Νίξον! 

O KYΡIOΣ ΑΡΧΙΣΕ ΟΡΑΤΑ ΝΑ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΙΡΑΝ...ΑΣΥΛΗΠΤΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟ ΠΙΛΟΤΟ!

ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΠΙΛΟΤΟΣ F-35 ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ: «Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΜΟΥ - ΑΡΝΗΘΗΚΑ ΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΩ»

Ισραηλινός πιλότος του F-35 γίνεται πασίγνωστος για τη ομολογία του: «Ο ΙΗΣΟΥΣ εμφανίστηκε στον στόχο μου — Αρνήθηκα να πυροβολήσω» Ο 31χρονος λοχαγός Γιονατάν Λέβι πραγματοποίησε 47 αποστολές μάχης για την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία με το F-35I Adir, το πιο προηγμένο μαχητικό αεροσκάφος που κατασκευάστηκε ποτέ.

Στην 48η αποστολή του, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Roaring Lion εναντίον του Ιράν, κάτι εμφανίστηκε στην οθόνη στόχευσης που καμία στρατιωτική τεχνολογία δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Στις 2:47 π.μ. την 1η Μαρτίου 2026, με το δάχτυλό του στο κουμπί απελευθέρωσης βόμβας και έξι δευτερόλεπτα να απομένουν στην αντίστροφη μέτρηση, μια φωτεινή φιγούρα εμφανίστηκε στις ακριβείς συντεταγμένες GPS του στόχου του.

Το οπλικό του σύστημα δεν μπορούσε να κλειδώσει. Μηνύματα σφάλματος κατέκλυσαν την οθόνη του. Και μια φωνή του μίλησε στα αρχαία εβραϊκά: «Γιονατάν. Μην καταστρέφεις αυτό το μέρος. Τα παιδιά μου είναι από κάτω». Ματαιώθηκε η αποστολή.

Συνελήφθη. Και στο κελί της φυλακής του, ο Ιησούς του εμφανίστηκε ξανά — και του έδειξε τους 200 Ιρανούς πολίτες και τους 30 Χριστιανούς που προσεύχονταν ακριβώς κάτω από τον στόχο του. Οι προσευχές τους είχαν σταματήσει τις βόμβες του. Αυτή είναι η μαρτυρία που ο ισραηλινός στρατός δεν θέλει να ακούσετε.

Οργή Τούρκων: Ο Μαμντάνι μίλησε για σφαγές Αρμενίων και μετά πήγε σε ελληνορθόδοξη λειτουργία τουιτάροντας «Ζήτω η Ελλάδα»

Τουρκοαμερικανοί διαδηλώνουν κατά του δημάρχου Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι για τη «γενοκτονία» των Αρμενίων, ενώ εκείνος υμνεί την ελληνική ανεξαρτησία με «Ζήτω η Ελλάδα»

Κείμενο: Πέτρος Κράνιας

Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στην τουρκική διασπορά στις ΗΠΑ η ανάρτηση του δημάρχου Νέας Υόρκης, Ζόραν Μαμντάνι, με την οποία χαρακτήρισε «γενοκτονία» τις μαζικές σφαγές και τις εκτοπίσεις των Αρμενίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1915, κάνοντας λόγο για 1,5 εκατομμύριο νεκρούς και κατηγορώντας τους Τούρκους ότι «σφαγίασαν τους Αρμενίους en masse».

Τούρκοι και Τουρκοαμερικανοί συγκεντρώθηκαν στην Times Square και έξω από το δημαρχείο της Νέας Υόρκης, κρατώντας τουρκικές και αμερικανικές σημαίες και πανό με συνθήματα κατά του Μαμντάνι, τον οποίο κατηγορούν ότι υιοθετεί «μονομερή» και «ιστορικά αβάσιμη» αφήγηση.

Στις δηλώσεις του για την 24η Απριλίου, ο Μαμντάνι είχε καλέσει τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει την αρμενική γενοκτονία και συνέδεσε τα γεγονότα του 1915 με τις πρόσφατες συγκρούσεις και εκτοπισμούς Αρμενίων από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, χαρακτηρίζοντάς τα «συνέχεια της ίδιας γενοκτονικής διαδικασίας». Η τοποθέτηση αυτή εξόργισε όχι μόνο την τουρκική κοινότητα, αλλά και την Άγκυρα, που κατηγόρησε τον δήμαρχο ότι «πολιτικοποιεί την ιστορία» για εσωτερική κατανάλωση.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ...

Το Αντιαυταρχικό Μαρξιστικό Ρεύμα (ΑΜΡ) και ο Σοσιαλισμός ως Έργο των Εργατών -Μια Επισκόπηση

Του Δημήτρη Μπελαντή

Ante Ciliga 1898-1992

Μπορεί, από ιστορική άποψη, το Αντιαυταρχικό Μαρξιστικό Ρεύμα, να μην κατάφερε να επικρατήσει στα πλαίσια της ιστορικής εξέλιξης του μαρξισμού, καθώς οι κρατιστικές μορφές της κλασσικής σοσιαλδημοκρατίας και του γραφειοκρατικού σοβιετικού μαρξισμού αντιστοιχήθηκαν πολύ «αποτελεσματικότερα» στην σύζευξη του μαρξισμού με την κυρίαρχη ιδεολογία και με τις «αναπτυξιακές ανάγκες», αλλά τελικά και με την κοινωνική πραγματικότητα, όπως αυτή εν τοις πράγμασι εξελίχθηκε. Ήταν αυτό, όμως, που παρέμεινε συνεπές με την επαγγελία του Μαρξ ότι η χειραφέτηση της εργατικής τάξης θα ήταν έργο της ίδιας και μόνο.

Το ΑΜΡ δεν υπήρξε ποτέ ένα ρεύμα απολύτως ενιαίο, αυτοπροσδιορισμένο και συνεκτικό, ούτε διαμόρφωσε κάποιαν διεθνή οργάνωση ούτε διαχωρίσθηκε ποτέ καθαρά οργανωτικά από τα υπόλοιπα σοσιαλιστικά ή κομμουνιστικά ρεύματα. Υπήρξε ένα ρεύμα, όμως, πολύ επιδραστικό στην κοινωνική φαντασία και την πράξη του εργατικού κινήματος ιδίως κατά τον εικοστό αιώνα. Υπήρξε πιο πολύ ένας αστερισμός συγγενικών ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων και τάσεων, κοινωνικών κατευθύνσεων, ευαισθησιών, οργανώσεων ή τάσεων μέσα σε ευρύτερες πολιτικές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα. Αναφερόμαστε ειδικότερα στις επαναστατικές του πηγές και αναγνώσεις και όχι σε σοσιαλδημοκρατικές, ευρωκομμουνιστικές ή αριστεροφιλελεύθερες προσλήψεις περί του βαθμιαίου «δημοκρατικού σοσιαλισμού». Στον αντιαυταρχισμό δηλαδή εντός του πλαισίου του επαναστατικού μαρξισμού.

Ορισμένοι πολύ γενικοί αυτοπροσδιορισμοί του και ετεροπροσδιορισμοί του βοηθούν να οριοθετήσουμε αυτό το ιδεολογικό και αξιακό ρεύμα εντός του ιστορικού επαναστατικού μαρξισμού. Βασικά του ενοποιητικά και προσδιοριστικά χαρακτηριστικά υπήρξαν:

Κυριακή Μυροφόρων και Αγίων Θεσσαλονίκης: Ένα μυροδοχείο ευωδίας χάριτος!

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Πόσο ταιριαστός είναι ο εορτασμός της Κυριακής των Μυροφόρων με την αντίστοιχη γιορτή των Αγίων της Θεσσαλονίκης!

Πρόκειται για μια ξεχωριστή Κυριακή του χρόνου, που μοιάζει σαν να ανοίγει ένα μυροδοχείο πολύτιμου αρώματος και η ευωδία του να ξεχύνεται και να κατακλύζει όλη τη Θεσσαλονίκη.

Την πόλη των Αγίων, την πόλη της άκρατης μυροβλυσίας.

Και να οι Μυροφόρες με προεξάρχουσα την Κυρία Θεοτόκο, μυροφορούσες και οι ίδιες, με τα εξαίσια πνευματικά αρώματα τα οποία περιβάλλονται, εμφορούνται και στολίζονται, έρχονται να συναντήσουν τους μυροβλύτες Αγίους της Θεσσαλονίκης.

Τον πολιούχο της Άγιο Δημήτριο και την Αγία Θεοδώρα, αλλά και τους λοιπούς Αγίους της πόλης.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για την Απολιγνητοποίηση – ΚΑΛΕΣΜΑ για το ΚΛΕΙΣΙΜΟ του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου !!!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ για το ΚΛΕΙΣΙΜΟ του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου !!!

Την Τετάρτη 29 Απριλίου 2006, στις 7:00 μ.μ.(19:00), στην αίθουσα του Ποντιακού Μορφωτικού Συλλόγου Αγίου Δημητρίου - Ρυακίου, στον Άγιο Δημήτριο Κοζάνης, θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή Γενική Συνέλευση με θέμα :

Το Κλείσιμο του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου

- Οι Συνέπειες

- Προτάσεις για Πρωτοβουλίες και Δράσεις 

- Διεξοδική Συζήτηση και Επόμενες Κινήσεις

Βρισκόμαστε απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί από αυτούς που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε το αμέσως επόμενο διάστημα ένα αβέβαιο και ανασφαλές μέλλον !!!

Καλούμε να συμμετέχουν όλοι :

- Βουλευτές Νόμου Κοζάνης

- Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας και Περιφερειακό Συμβούλιο

- Δήμαρχοι Κοζάνης - Πτολεμαΐδας και Δημοτικά Συμβούλια

- Πρόεδροι Τοπικών Κοινοτήτων

- Σωματεία και Συνδικάτα Εργαζομένων

- Σύλλογοι και Φορείς της Δυτικής Μακεδονίας

- Εργαζόμενοι σε ΑΗΣ και Ορυχεία

- Αγρότες και Κτηνοτρόφοι

- Ιδιοκτήτες Καταστημάτων

- Κάτοικοι και Ενεργοί Πολίτες

Η παρουσία όλων είναι σημαντική !!!

Μας αφορά όλους !!!

Διοργανωτές :

- Τοπική Κοινότητα Αγίου Δημητρίου

- Σύλλογος για την Καταπολέμηση της Ανεργίας και την Ανάπτυξη της Περιοχής Αγίου Δημητρίου – Ρυακίου

- Δράση Εργαζομένων Λιγνιτικών Σταθμών

- Πρωτοβουλία Πολιτών για την Απολιγνητοποίηση

Υπογράφουμε ΕΔΩ...

https://www.change.org/p/%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CF%89%CE%BD?utm_medium=custom_url&utm_source=share_petition&recruited_by_id=e5b966e0-4153-11f1-a35b-df0fb1f5c539

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

«Γερμανοί και ταγματασφαλίτες – Η “διπλή κατοχή” στη Μεσσηνία».

Του Ηλία Μπιτσάνη 

Παραμονές πρωτομαγιάς και οι σκέψεις πηγαίνουν πίσω στο 1944 με τις εκτελέσεις στην Καισαριανή αλλά και στην Καλαμάτα, και στην Τρίπολη, και στο Μελιγαλά και αλλού. 

Η ημερομηνία και τα γεγονότα αποτυπώνουν το χαρακτηρισμό ως «διπλής κατοχής» της περιόδου κατά την οποία Γερμανοί και ταγματασφαλίτες «χέρι – χέρι» σκορπούσαν το θάνατο. Με αφορμή αυτό έκρινα αναγκαίο να παρουσιαστεί αυτή η δράση από τις 18 Φεβρουαρίου (όταν ιδρύθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας) μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου (όταν οπισθοχώρησαν οι Γερμανοί και άφησαν στο πόδι τους ταγματασφαλίτες). Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν σε ένα βιβλίο με τίτλο «Γερμανοί και ταγματασφαλίτες – Η “διπλή κατοχή” στη Μεσσηνία». Αποτελεί τη συνέχεια του βιβλίου «Ο ματωμένος χειμώνας του 1944 στην Καλαμάτα» και μέρος της ενασχόλησης με την περίοδο της κατοχής και της εθνικής αντίστασης.

Στα 10 κεφάλαια του βιβλίου παρουσιάζονται τα εξής θέματα:

1. Οι Γερμανοί αναζητούν στηρίγματα

- Οι Γερμανοί και ο ΕΣ (Εθνικός Στρατός)

- Οι Γερμανοί δεν μπορούν χωρίς ντόπιους

- Από Σπάρτη ξεκινούν τα Τάγματα Ασφαλείας

- Προετοιμασία στην Καλαμάτα

2. Τα Τάγματα Ασφαλείας στη Μεσσηνία

- Τάγμα Ασφαλείας στην Καλαμάτα

- Ταγματασφαλίτες εκτελούν 141 κρατούμενους

- 11 Μεσσήνιοι στους εκτελεσμένους

- Ο Παπαδόγκωνας κρίνει ζωές και περιουσίες

- Ο Στούπας στο Μελιγαλά

- «Λούφες» και αρνήσεις ένταξης στα Τάγματα

- Αποτυχημένη επίθεση του ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά

Η Αριστερά ως δύναμη κοινοτυπιας,πληξης και κοινωνικής συντήρησης

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Συνήθως γράφω μεγάλα κείμενα, όμως πια μου φαίνονται ορισμένα πολιτικά φαινόμενα τόσο αυταποδεικτα ,που και η  εύλογη συντόμευση  η και ο αφορισμός ακόμη μπορεί να είναι δοκιμα μέσα λόγου. Τα κόμματα ή οργανώσεις  της  υπαρκτης  Αριστεράς όσο και οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικες οργανώσεις της Ελλάδας  η ο,τι άλλο ανήκει σε αυτήν την κλασσική  παράδοση κινούνται  είτε σε κλινικό θάνατο είτε σε μια υποτυπώδη λειτουργία.Δια του κλωνισμού η του διασπαστικού  χαζοκαυγα  βγαίνουν κάθε λίγο  νέες  αριστερές οργανώσεις, αλλά αυτές  δεν πείθουν ότι είναι φορείς του καινούριου , αντίγραφα των παμπαλαιων  πρωτοτύπων και οργανώσεων προέλευσης  είναι  .

Καλό πράγμα και γόνιμο  ο ακτιβισμός σε θέματα που έχουν  κάποιο κοινωνικό ενδιαφέρον έστω και επιμέρους  ,αλλά το να βαφτίζουμε μικρές ομάδες και παρεμβάσεις  χωρίς  ισχυρή κοινωνική εμπλοκή  και επιρροή  με βάθος, έστω δυνάμει ως " νέα επαναστατικά υποκείμενα" ," μορφές του κοινωνικού  ανταγωνισμού "  κλπ σημαίνει παράδοση στην αυτοαναφορικοτητα.Τα περί νέων κομμουνιστικών οργανώσεων, μετώπων, είναι  μεν ένας τρόπος να πεις ότι είσαι μέρος μιας μεγάλης  παράδοσης, πράγμα που είναι,όμως,  αξίωμα και όχι αποδειξιμο θεώρημα.Και οι αποδείξεις  συνήθως ελλείπουν.Η αριστερή πολιτική δεν μπορεί να είναι σκέτος  μειοψηφικος ακτιβισμός, είναι πολιτική , ως πρόθεση τουλάχιστον,  μεγάλων μαζών η είναι αποτυχημένη.

Ένα παράξενο φαινόμενο: νεοφώτιστοι στην Τουρκία

πηγή: Εφημερίδα “Θεσσσαλονίκη”

Του Παντελή Σαββίδη

Το φαινόμενο των μουσουλμάνων της Τουρκίας που ζητούν να βαπτισθούν χριστιανοί εκπλήσσει όσους δεν γνωρίζουν την τουρκική πολυπλοκότητα αλλά είναι μια πραγματικότητα.

Πρόκειται για μια υπαρκτή και, κατά τις πιο πρόσφατες μαρτυρίες από την Κωνσταντινούπολη, αυξανόμενη τάση, χωρίς όμως να υπάρχουν ακόμη στέρεα παντουρκικά στατιστικά που να επιτρέπουν να μιλήσει κανείς για «μαζικό ρεύμα».

Στους ναούς της Πόλης εμφανίζονται «δεκάδες» νεοφώτιστοι, ενώ η διαδικασία δεν είναι απλή: αρχίζει με αίτηση, εξετάζεται από ειδική εκκλησιαστική επιτροπή και ακολουθεί κατήχηση έξι έως δώδεκα μηνών πριν από το βάπτισμα.

Η στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι προσεκτική. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε επίσημα ότι «δεν εξαναγκάζουμε κανένα», αλλά όποιος έρχεται «αυτοπροαιρέτως, οικειοθελώς, εκουσίως» δεν μπορεί να απορριφθεί. Τόνισε επίσης ότι υπάρχουν «πολλές προσελεύσεις νέων ανθρώπων – και μορφωμένων ανθρώπων» που αισθάνονται εσωτερικό κενό και το αναζητούν στην Ορθοδοξία, προσθέτοντας όμως ότι οι Ορθόδοξοι «δεν βιαζόμαστε να τους βαφτίσουμε». Αυτή είναι, ουσιαστικά, μια γραμμή ανοικτής υποδοχής χωρίς προσηλυτιστική πίεση και χωρίς βιασύνη.

Και άλλοι χριστιανικοί φορείς στην Τουρκία έρχονται αντιμέτωποι με το ίδιο ρεύμα. Ο ίδιος ο Βαρθολομαίος σημείωσε ότι και οι Καθολικοί στην Κωνσταντινούπολη κατηχούν και βαπτίζουν πολλούς μη χριστιανούς. Στους προτεσταντικούς κύκλους, το φαινόμενο φαίνεται ακόμη παλαιότερο και πιο ορατό: σε ακρόαση της USCIRF (Επιτροπή των ΗΠΑ για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία) το 2025, ο πρόεδρος της Ένωσης Προτεσταντικών Εκκλησιών στην Τουρκία, Ramazan Arkan, μίλησε για περίπου 10.000 Τούρκους προτεστάντες χριστιανούς, «στη μεγάλη τους πλειονότητα προέρχονται από μεταστροφή από το Ισλάμ», την ώρα που οι προτεσταντικές κοινότητες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν απελάσεις ποιμένων, περιορισμούς και πιέσεις από το κράτος.

Πάουλο Φρέιρε

Της Μαρίας Νικολακάκη 

Ο Πάουλο Φρέιρε συνελήφθη μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα το 1964, χαρακτηρίστηκε απειλή επειδή δίδασκε σε φτωχούς ενήλικες πώς να διαβάζουν και αναγκάστηκε σε εξορία επειδή η εκπαίδευση έκανε τους ανθρώπους να αμφισβητούν το σύστημα.

Ο Πάουλο Φρέιρε δεν δίδασκε μόνο τον γραμματισμό. Στη Βραζιλία, εκατομμύρια δεν μπορούσαν να διαβάσουν, και αυτό τους κρατούσε αποκλεισμένους από την πολιτική συμμετοχή. Καμία ψήφος. Καμία φωνή. Η μέθοδός του άλλαξε τόσο γρήγορα. Οι ενήλικες μάθαιναν να διαβάζουν σε εβδομάδες, αλλά περισσότερο από αυτό, μάθαιναν να αμφισβητούν την εξουσία, τη γη και τον έλεγχο.

Αυτό ήταν το πρόβλημα.

Το σύστημα δεν φοβόταν την ανάγνωση.

Φοβόταν την ευαισθητοποίηση.

Όταν συνέβη το πραξικόπημα, έγινε στόχος.

Συνελήφθη.

Ανακρίθηκε.

Εξορίστηκε από τη χώρα του.

Το έργο του δεν σταμάτησε.

Συνέχισε να γράφει και να διδάσκει στο εξωτερικό, διαμορφώνοντας αυτό που έγινε η Παιδαγωγική των Καταπιεσμένων, ένα πλαίσιο που μετέτρεψε την εκπαίδευση σε εργαλείο απελευθέρωσης, όχι ελέγχου.

Ο λόγος που απομακρύνθηκε ήταν ο ίδιος λόγος που το έργο εξαπλώθηκε.

Δεν δίδαξε απλώς στους ανθρώπους πώς να διαβάζουν.

Τους δίδαξε πώς να βλέπουν.

**Έχω μεταφράσει και επιμεληθεί στα Ελληνικά δύο βιβλία του Πάολο Φρέιρε, την Παιδαγωγική της Ελπίδας και την Παιδαγωγική της Αυτονομίας, εκδόσεις Διάδραση για όποιον ενδιαφέρεται.

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1CtCByUBwW/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ἕνα ἀδημοσίευτο κείμενο

τοῦ Σαράντου Ι. Καργάκου*

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ αὐτό γράφτηκε στίς ἀρχές Ἰουλίου 1992 ὡς ἀπάντηση μιᾶς ὑβριστικῆς εἰς βάρος μου ἐπιστολῆς ἑνός ἀγγλώνυμου –ὑποτίθεται– ἀναγνώστη, μέ ψευδῆ διεύθυνση, στό περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» τοῦ Κ. Κύρκου μέ τόν ὁποῖο εἶχα πυκνή 6ετῆ συνεργασία. Ἀφορμή γιά νά εἰσπράξω τίς χυδαῖες ὕβρεις στάθηκε ἡ σφοδρή κατά τοῦ ΠΑΣΟΚ καί ἰδιαίτερα κατά τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου (ἀλλ’ ὄχι καί τῆς νεώτερης συζύγου του) ἀρθρογραφία μου καί περισσότερο ἕνα σημείωμα μέ τό ὁποῖο χαρακτήριζα ἀξιοθρήνητη στάση τό νά μή γίνει δεκτός σέ στρατιωτική μας σχολή ἕνας νεώτερος γόνος τῆς τέως βασιλικῆς οἰκογενείας. Ὁ ψευδώνυμος ἀναγνώστης πού ἐκπροσωποῦσε –κατά τό λέγειν τοῦ Κ. Κύρκου– πολλούς ἐπιφανεῖς βενιζελικούς, μέ χαρακτήριζε σφόδρα ἀκροδεξιό καί σφόδρα φιλοβασιλικό. Συνέταξα κείμενο ἀπαντητικό, ἀλλά ὁ Κ. Κύρκος δέν τό δημοσίευσε καί γιά αὐτό ἀπεχώρησα ἀπό τό περιοδικό. Τό θέτω σήμερα στή διάθεση τῆς «Ἑστίας», διότι κάποια ὀντάρια τῆς πολιτικῆς καί τῶν ὑποτιθέμενων γραμμάτων ψελλίζουν τά ἴδια ἤ κάτι χειρότερο. Ἰδού τό παλαιό ἀδημοσίευτο ἄρθρο μου:

«Εἶχα πεῖ κάποτε σέ ἕναν Κρητικό πολιτικό: “Ἦταν εὔκολο νά κάνεις τόν βενιζελικό στά Χανιά, μά δύσκολο στή Μάνη”. Στήν πατρίδα μου ὁ ἀριστερισμός ἄρχιζε, ὅπως μοῦ εἶχε πεῖ ὁ ἀείμνηστος δικαστικός Δελαπόρτας, ἀπό τήν ἀνάγνωση τῆς “Καθημερινῆς”. Ὁ πατέρας διάβαζε στήν πρώτη νεότητά του τόν “Ἐλεύθερο Τύπο” τοῦ Καβαφάκη πού, κατά τήν ἀντίληψη πολλῶν συμπατριωτῶν μου, ἦταν ἰσότιμος τοῦ ... “Ριζοσπάστη”! Ἴσως καί κάτι παραπάνω, καί γι’ αὐτό ὁ Καβαφάκης δολοφονήθηκε τόν Φεβρουάριο τοῦ 1922 ἀπό ἕνα μαινόμενο βασιλόφρονα. Σέ ὅλη τή Μάνη εἶναι ζήτημα ἄν ὑπῆρχαν 50 φανερές οἰκογένειες βενιζελικές. Μέσα σ’ αὐτές καί ἡ δική μου. Ἀργότερα ὁ πατέρας ἔκανε κάτι ἀκόμη πιό ἐπιβαρυντικό: συντάχθηκε μέ τό πολιτικό κίνημα τοῦ Παν. Κανελλόπουλου, ὁ ὁποῖος Κανελλόπουλος –κατά τήν κρίση φανατικῶν συμπατριωτῶν μου– ἦταν φρικτότερος ἀπό τόν ...Ζαχαριάδη! Γιά ὅλες αὐτές τίς “ἀνομίες” πληρώσαμε ἀργότερα τίμημα βαρύ: Ἐκτελέσεις, καταστροφή οἰκογενειακῆς ἐπιχειρήσεως, φυλακίσεις, διωγμούς, ἀφοῦ κατά τό κυριαρχοῦν πνεῦμα πού ἐπικρατοῦσε στήν περιοχή, “πᾶς μή βασιλικός ἴσον ἀριστερός”! Καί ὁ πατέρας πού μαζί μέ ἕνα φίλο του φαρμακοποιό δέν ἐπέτρεψαν νά γίνει –ὅπως ἔγινε στούς Μολάους– σφαγή τῶν Ταγματασφαλιτῶν (ἦσαν ἔγκλειστοι στήν Κρανάη), ἀργότερα τέθηκε ὑπό διωγμό, καί ἀπό δεξιούς καί ἀριστερούς καί γι’ αὐτό κατέφυγε στήν Ἀθήνα καί ἐπί μία τριετία κοιμόταν στήν ἀποθήκη ἑνός τσαγκαράδικου (Κουμέντος καί Κάρκαλης) στήν ὁδό Λένορμαν 16.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός (2) στην Ελλάδα της 3ης δεκαετίας του 21ου αιώνα

(Β΄ μέρος: Βασικές μεθοδολογικές προδιαγραφές)

του Ρούντι Ρινάλντι

Στο προηγούμενο σημείωμα, που αφορούσε μια εισαγωγή στο θέμα, τονίσαμε πως ο ηγεμονικός «προσαρμοστικός ρεαλισμός» των κυρίαρχων ελίτ στην χώρα πηγάζει από την ειδική ποιότητα του μεταπρατικού εξαρτημένου χαρακτήρα του κοινωνικού σχηματισμού «Ελλάδα», όπως αυτός αναπτύσσεται, υπάρχει, αναπαράγεται. Η αναζήτηση ενός ριζοσπαστικού ρεαλισμού δεν μπορεί να ξεκινά ούτε από το κενό ούτε από ονειροπολήσεις και νοσταλγικά στερεότυπα, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη προϋπόθεση: η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτυπωθεί ουδέτερα, χωρίς το στοιχείο της οραματικής προβολής.

Πραγματικότητα και οραματική προβολή

Η ανάλυσή της οφείλει να εμπεριέχει μια προοπτική υπέρβασης – μια οραματική κατεύθυνση που, βασισμένη στη μελέτη της ελληνικής πραγματικότητας και των ιδιομορφιών της, αναδεικνύει τις αντιθέσεις και τα όριά της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε ριζοσπαστικά: να επινοούμε τρόπους επίλυσης των αντιθέσεων και υπέρβασης των περιορισμών που η ίδια η πραγματικότητα θέτει. Επομένως μια πρώτη μεθοδολογική απαίτηση είναι κάθε ανάλυση να ενσωματώνει και τον στόχο, αυτό που επιδιώκεται να πετύχουμε. Δεν αρκεί μια απλή, ουδέτερη «φωτογράφηση» της κατάστασης· απαιτείται η συνειδητή υποκειμενική παρέμβαση σε αυτήν. Σε αυτή τη βάση, αναπτύσσεται μια διαρκής προσπάθεια αναζήτησης δρόμων –μικρών ή μεγάλων, άμεσων ή έμμεσων– που οδηγούν πέρα από το υπάρχον. Και έτσι γεννιέται μια νέα μορφή μαχητικότητας, ικανή να συνδέει την κατανόηση της πραγματικότητας με τη μεταμόρφωσή της.

Η διαπίστωση πως υπάρχει ένα μεγάλο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας θέτει με ειδικούς όρους το τι σημαίνει υπέρβαση και μεταμόρφωση αυτής της πραγματικότητας.

 Σημαίνει επίσης κατανόηση ότι το πεδίο είναι η συνολική πορεία της χώρας μέσα σε ένα ιδιαίτερα ασταθές μεταβατικό και αβέβαιο περιβάλλον, και με πολύ περιορισμένες δυνατότητες άσκησης μιας άλλης πολιτικής – εντός του σημερινού πλαισίου και συσχετισμού δυνάμεων. Εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα, και σε μεγάλο βαθμό δυσμενές περιβάλλον. Γιατί από το 2010, μετά τη Χρεοκοπία, το καθεστώς που έχει επιβληθεί και η μετάπτωση της χώρας σε μετανεωτερική αποικία δημιουργούν ένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο επίλυσης του Υπαρξιακού Προβλήματος.

ΤΣΙΠΡΑΣ - ΙΣΡΑΗΛ

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα στο Φόρουμ των Δελφών, ότι δήθεν ανέπτυξε σχέσεις με το Ισραήλ σε μια εποχή που αυτό «δεν ήταν πολεμοχαρές», δεν είναι απλώς μια ιστορική ανακρίβεια· είναι μια χυδαία, προκλητική και συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Το να παρουσιάζει κανείς ένα κράτος-τρομοκράτη ως «ειρηνικό» στο παρελθόν, αποτελεί τη μέγιστη προσβολή στα εκατομμύρια των νεκρών και εκτοπισμένων Παλαιστινίων. Πρόκειται για ένα κατάπτυστο πολιτικό «gaslighting» που επιχειρεί να ξεπλύνει το αίμα από τα χέρια των δολοφόνων.

Η αλήθεια είναι μία και είναι γραμμένη με το αίμα των αθώων: Το Ισραήλ αποτελεί μια πολεμική μηχανή γενοκτονίας, εκτοπισμού και κατοχής από το πρώτο δευτερόλεπτο της ίδρυσής του. Ο «πολεμοχαρής» του χαρακτήρας δεν είναι τωρινός, είναι το DNA του.

🩸 1947–1949 (Η Nakba): Η βίαιη εθνοκάθαρση άνω των 750.000 Παλαιστινίων. Η φρίκη της Σφαγής στο Deir Yassin (1948) και οι «πορείες θανάτου» στη Λύντα και τη Ράμλα ήταν μόνο η αρχή του ολέθρου.

🩸 1953 (Σφαγή στην Qibya): Η κτηνωδία της μονάδας του Σαρόν που ανατίναξε σπίτια με τις οικογένειες μέσα, στέλνοντας στο θάνατο 69 ανθρώπους.

🩸 1956 (Khan Yunis και Rafah): Οι μαζικές εκτελέσεις προσφύγων από τον ισραηλινό στρατό που μετέτρεψαν τη Γάζα σε σφαγείο ήδη από τότε.

Ο Μεγάλος Αδερφός και η παγκόσμια επιτήρηση

Δεν είναι κάτι που πρώτη φορά το ακούμε,

 άλλωστε έχουμε υποστεί τις συνέπειές της επανειλημμένα.

Δεν ξέρω γιατί τα  λέει ο Ντούκιν και άλλωστε δεν είναι ο μόνος, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα 

Αλεξάντερ Ντούγκιν: 

Ας υπενθυμίσουμε στους ακροατές μας τι είναι η Palantir. Είναι μια από τις βασικές νεοσύστατες επιχειρήσεις που δημιούργησαν οι Peter Thiel και Alex Karp στη Silicon Valley. Αναπτύσσουν ένα σύστημα για την παγκόσμια επιτήρηση όλων όσων συμβαίνουν στον πλανήτη: στο διάστημα, στην κοινωνία των πολιτών των δυτικών χωρών και πολύ πέρα ​​από τα σύνορά τους. Όλες αυτές οι βάσεις δεδομένων συγκλίνουν σε ενοποιημένους κόμβους, σε κέντρα τα οποία, παρά το επίσημο «ιδιωτικό» τους καθεστώς, είναι βαθιά ενσωματωμένα στο σύστημα των υπηρεσιών πληροφοριών και της λήψης πολιτικών αποφάσεων.

Στην πραγματικότητα, γινόμαστε μάρτυρες της κατασκευής ενός οργουελιανού κόσμου στον οποίο απολύτως όλοι οι αισθητήρες, οι δορυφόροι, τα τηλέφωνα και οποιεσδήποτε συσκευές ικανές να μεταδώσουν ένα σήμα είναι συνδεδεμένες σε ένα ενιαίο δίκτυο. Η γραμμή μεταξύ online και offline θολώνει, γίνεται αδιάλειπτη. Τεράστιες συστοιχίες τεχνητής νοημοσύνης αποκωδικοποιούν, καταγράφουν και συσσωρεύουν όλα αυτά σε ένα μέρος σε πραγματικό χρόνο. Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία απόλυτου ελέγχου, του είδους για το οποίο έγραψε ο George Orwell στο δυστοπικό του 1984: «μάτια» παντού, συσκευές παντού και ο Μεγάλος Αδελφός να παρακολουθεί αδιάκοπα τους πάντες.

Η Palantir είναι αυτός ο Μεγάλος Αδελφός σήμερα. Δεν είναι πλέον απλώς μια εταιρεία με κύκλο εργασιών πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων - είναι η ενσάρκωση της ίδιας της Δύσης και της τεχνολογικής της ανωτερότητας. Μόλις έρθουμε σε επαφή με οτιδήποτε ψηφιακό - και το κάνουμε αυτό συνεχώς - μπαίνουμε αμέσως στη σφαίρα επιρροής της. Ό,τι λέμε, γράφουμε και κάνουμε κοντά σε μια απενεργοποιημένη συσκευή γίνεται αμέσως ιδιοκτησία αυτού του συστήματος επιτήρησης.

Η συμφωνία της Μαδρίτης

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΡΣΕΝΗΣ, 22 του Πατριωτικού ΠΑΣΟΚ και Χαραλαμπίδης για τη συμφωνία της Μαδρίτης

Τις 06/12/1997 έγινε ο χαμός στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Που είσαι Ανδρέα να τους δεις και να τους ακούσεις…..¨ να κατηγορούν οι ¨μισοί τους άλλους μισούς ¨ για ¨ακροδεξιούς ¨ και ¨εθνικιστές¨ (και μάλιστα να χαρακτηρίζονται ¨ακροδεξιοί ¨όσοι ομνύουν στις παρακαταθήκες του ιδρυτή του κόμματος). Μέσα στο Υπουργικό Συμβούλιο ο υπουργός Μεταφορών Τ. Μαντέλης ( και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού ) είπε ότι ¨είναι φανερό ότι υπάρχουν σοβινιστικές και εθνικιστικές απόψεις μέσα στο ΠΑΣΟΚ¨ Ο υπουργός Γεωργίας Στ. Τζουμάκας συμπλήρωσε : Τάσο, πες καλύτερα, ότι είναι ακροδεξιές αυτές οι απόψεις τους¨ και ο Τ. Μαντέλης ανταπάντησε ¨το υιοθετώ¨. 

Ο υπουργός Παιδείας  Γ. Αρσένης που είχε το θάρρος να διατυπώσει καθαρά τις θέσεις του, διαφώνησε πλήρως με τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο θέμα της νέας δομής του ΝΑΤΟ. Στην εισήγηση του ο κ. Σημίτης χρησιμοποιώντας αυστηρό τόνο χαρακτήρισε ενδεδειγμένους τους χειρισμούς του Άκη Τσοχατζόπουλου, ενώ προκάλεσε τον κ. Αρσένη να πει που συγκεκριμένα διαφωνεί.

Τότε τέθηκαν τρία ερωτήματα του Γ. Αρσένη, ως παραδείγματα κινδύνου:

1. Εάν ένα τουρκικό αεροπλάνο πετάει πάνω από το Αιγαίο για μη νατοϊκή αποστολή, που θα αναφέρεται: Στην Αθήνα, τη Σμύρνη η την Νεάπολη;

2. Εάν ένα ελληνικό αεροσκάφος κάνει πτήση από την περιοχή του λεκανοπεδίου στη Χίο, θα αναφέρεται στην Αθήνα και τη Νεάπολη;

3. Εάν ένα ιπτάμενο αντικείμενο της Ρωσίας, της Τουρκίας η της Λιβύης εντοπιστεί 8 μίλια δυτικά της Χίου τίνος άδεια θα ζητήσουμε για αναγνώριση; Τη θα γίνει, αν η Νεάπολη ζητήσει από την Τουρκία να πάει αυτή να το αναγνωρίσει;  θα έχουμε θερμό επεισόδιο; Ποιος θα λύσει  την διαφορά επιτόπου;

Βάσος Λυσσαρίδης. 13 Μαϊού 1920 - 26 Απριλίου 2021

"Και να θυμάσαι:

 αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν".

Μου είπαν:

 "Είσαι μικρός, αν κάνεις ένα ακόμη βήμα θα σε αφανίσουν.

Είπα: 

"ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟΣ."

ΒΑΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ

Ο Βάσος Λυσσαρίδης γεννήθηκε στα Λεύκαρα, στις 13 Μαΐου 1920 και απεβίωσε στις 26 Απριλίου 2021

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λευκάρων και μετά για δύο χρόνια στην ανωτέρα σχολή Λευκάρων και συνέχισε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο στη Λευκωσία.

ΟΙ "ΜΕΣΑ" ΚΑΙ ΟΙ "ΕΞΩ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

«Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι η διαφθορά εμφανίζεται ως καθημερινότητα».

Η δήλωση αυτή -του προέδρου της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος κ. Χαράλαμπου Βουρλιώτη- περιγράφει στην πραγματικότητα μια κατάσταση ισορροπίας. «Μόνο τον τελευταίο χρόνο δεσμεύτηκαν σχεδόν 1 δισ. ευρώ από υποθέσεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος.», όπως δήλωσε. 

Πρόκειται για μια νέα «κανονικότητα» μέσα στην οποία η διαφθορά δεν είναι πια εξαίρεση, αλλά στοιχείο του περιβάλλοντος.

Αν το δούμε μέσα από το πρίσμα του συλλογικού τραύματος, αυτή η κανονικοποίηση δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης ψυχοκοινωνικής διεργασίας που παράγει δύο ταυτόχρονες και φαινομενικά αντιφατικές δυναμικές:

1. τη συγκρότηση ενός κοινωνικού μπλοκ που στηρίζει ενεργά το υπάρχον σύστημα και (οι Συμμέτοχοι- Μέσα)

2. τη διάχυτη ανοχή από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα (οι Αδρανείς-Έξω)

ΟΙ "ΜΕΣΑ" 

«Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει το χάος είναι μέσω της γεωπολιτικής». Από Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Μεταξύ της παγκόσμιας αταξίας και του τέλους των οικουμενιστικών ψευδαισθήσεων

 

 «Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει το χάος είναι μέσω της γεωπολιτικής».

Μόνο η γεωπολιτική μπορεί να διαβάσει το νέο παγκόσμιο χάος

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ο σύγχρονος κόσμος φαίνεται να έχει κυριευτεί από μια αυξανόμενη αντίληψη αστάθειας: οι μόνιμοι πόλεμοι, οι ανεπίλυτες περιφερειακές εντάσεις, ο ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και οι κρίσεις των διεθνών θεσμών σηματοδοτούν το τέλος της ψευδαίσθησης μιας κοινής παγκόσμιας τάξης. Με την παρακμή του διπολισμού και την απουσία μιας νόμιμης υπερεθνικής αρχής, η διεθνής σκηνή διέπεται για άλλη μια φορά από σχέσεις ισχύος, μεταβαλλόμενες ισορροπίες και διαπραγματεύσεις μεταξύ ανταγωνιστικών δρώντων. Σε αυτό το σενάριο, η γεωπολιτική δεν είναι πλέον απλώς ένας ερμηνευτικός κλάδος, αλλά καθίσταται αναγκαιότητα για την κατανόηση της επιστροφής της ιστορίας, των συνόρων και των δυνάμεων ως πρωταγωνιστών της εποχής μας. (NR)

Ο κόσμος έχει βυθιστεί στο χάος. Κάποιοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν, διότι ο κόσμος ανέκαθεν κινούνταν με το χάος, μερικές φορές πλήρως βυθισμένος σε αυτό, ή πιο συχνά με τουλάχιστον το ένα πόδι μέσα σε αυτό. Σήμερα, η αίσθηση της παγκόσμιας αταξίας εντείνεται από την παρουσία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τον μόνιμο πόλεμο του Νετανιάχου , τις ανεπίλυτες συγκρούσεις μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, Ισραήλ και Μέσης Ανατολής, και την κινεζική επέκταση. Υπάρχει μια αντιληπτή έλλειψη παγκόσμιας τάξης και ενός υπεύθυνου τάξης, δηλαδή ενός υπερεθνικού φορέα (του οποίου ο ΟΗΕ είναι μια καρικατούρα) ή μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας ικανής να την επιβάλει πέρα ​​από τα δικά της συμφέροντα. 

Με τη σωστή πλευρά της ιστορίας

Του Αλέξανδρου Ασσωνίτη

Ακύρωσε την συμφωνία για την ΑΟΖ μόλις ανέλαβε, δολοφόνησε τον Κατσίφα, φυλάκισε τον Μπελέρη, κλέβει την γη των Χειμαρριωτών, προσβάλλει την  Ελλάδα, πλαστογραφεί την ιστορία της, θεωρεί ιδιωτικό του στρατό ή οπαδούς του τους Αλβανούς μετανάστες που λέει πως τον θεωρούν ήρωα επειδή δεν σέβεται τους Έλληνες.

 Ελληνική αντίδραση: ουδεμία, αντίθετα θέλουμε να ενταχθούν στην ΕΕ χωρίς κανένα αντάλλαγμα, όπως έκαναν και με το ΝΑΤΟ.

 Εσείς στην θέση του θα σεβόσαστε την ελλάδα και την εκάστοτε κυβέρνησή της, αν επιπλέον σας είχε διοργανώσει και έκθεση ζωγραφικής;

 Ζελένσκι. Δέχεται αμέριστη ηθική και στρατιωτική βοήθεια από την Ελλάδα. Σε αντάλλαγμα:

 Αρνείται να πει ότι η Τουρκία έχει εισβάλλει στην Κύπρο, όπως η Ρωσία στην Ουκρανία. Κόβει την τηλεοπτική σύνδεσή του με την Κύπρο, μόλις η Πρόεδρος της Βουλής του αναφέρει την Τουρκία. 

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ- Σήμερα που το κόμμα που ίδρυσες, βυσσοδομει τη χώρα...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Να έχεις πατέρα (Γιώργος ο δημοδιδάσκαλος) που προισταται του καψίματος της πρόχειρης  κατασκήνωσης Ποντίων προσφύγων στο Κιουπκιοι (Πρώτη Σερρών) το 1924 με 9 νεκρούς 

, φωτό 5.

Να σκάει το 1962 στη κεντρική σελίδα της CIA (φωτό 8)έγγραφο  αποχαρακτηρισμένο (φωτό  7)που  αποκαλύπτει οτι ο Καραμανλής ήταν συνεργάτης των Γερμανών στη κατοχή (μαζί με Τσαλδάρη και Πετρόπουλο),κάτι που το γνώριζε ο Μαξ Μερτεν και το χρησιμοποίησε καταλλήλως ...και αποφυλακίστηκε(και αφού 

επέστρεψε στη Γερμανία,παρέδωσε τα αποδεικτικά της δράσης στη Κατοχή,στον πρέσβη του Καραμανλή).

Να υπογραφεις το 1959 το διάταγμα της πλήρους απαλλαγής κάθε δίωξης εγκληματιών πολέμου κατά τη διάρκεια της Κατοχής (φωτό 4).

Το 1975, με απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Στεφανάκη της κυβέρνησης Καραμανλή πολτοποιήθηκε το τεράστιο αρχείο του Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου το οποίο είχε ιδρυθεί το 1945. 

Να βαζεις την υπογραφή σου σε φύλλο της εφημερίδας της κυβερνήσεως που αναγνωρίζει τη δημοκρατία της Μακεδονίας από το 1959(φωτό 9).

3η Διαβούλευση της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "οι Απ' Έδω"

Είναι πεταμένοι εδώ κάτω από τη δεσμοφόρα / καμιά πεντακοσαριά παντοτινά αγιάτρευτα μυαλά από την έμμονη ιδέα της απόδρασης / διάσπαρτα ναυάγια του χρόνου / να τα ξεβράζουν σα μερμύγκια κοπαδιαστά ανά τρεις βάρδιες / κάτι υπόγειες σκοτεινές τρύπες που τις ονομάζουν γαλαρίες… Κοιτάζω αυτόν τον άντρα και τρομάζω. Το πρόσωπό του σκιάζουν λέξεις τραγικές: Κοζάρα, Μαλίκι, Σπάτς, Μπαλς, Κιαφ Μπάρι, Μπουρέλι…

Φώτος Ν. Κυριαζάτης – Λαζατινός, 

ΩΡΕΣ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ, (1987-1991) 

Στρατόπεδο εργασίας Κιαφ Μπάρι, “ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”, Εκδόσεις Άπειρος Χώρα

Αύριο, στην 3η Διαβούλευση της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "οι Απ' Έδω", θα τεθεί το ζήτημα της Αναγνώρισης των Ανθρώπων που με κάθε τρόπο μαρτύρησαν από ένα απάνθρωπο ολοκληρωτικό καθεστώς. Ένα καθεστώς που πλιατσικολόγησε την υπεραξία των εργατών και των αγροτών στο όνομα ενός "παραδείσου" για αυτούς.

Δολοφονίες, απαγωγές, εκτελέσεις, αγνοούμενοι, πολύχρονες φυλακίσεις, εξορίες, διακρίσεις των "θιγμένων", βιασμοί, αρπαγή περιουσιών, απαγόρευση έκφρασης φρονημάτων...

Είναι ζήτημα οικουμενικό και πανανθρώπινο.

Για τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια που βαλλόταν, βάλλεται και θα συνεχίσει να βάλλεται σε όλον τον πλανήτη.

Για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ειρήνη στον κόσμο μας.

Αύριο στους Ποντίους μας, στη Νίκαια.

Γιώργος Κυριακού 

3η Πανελλήνια Διαβούλευση για το μέλλον της Βορείου Ηπείρου: 

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Φίλοι και φίλες από τη Βόρειο Ήπειρο, μέλη σωματείων, εκδόσεων, οργανώσεων και φορέων, απανταχού Συνέλληνες Γηγενείς - Απόδημοι και Φιλέλληνες,

Χριστός Ανέστη!

Σας προκαλούμε να συμμετέχετε ισότιμα στη 3η Πανελλήνια Ημερίδα - Διαβούλευση «για το μέλλον της Βορείου Ηπείρου». Το φετινό μας θέμα αφορά στην οργάνωση των προσπαθειών όλων μας για την επίσημη αναγνώριση εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας, των αγώνων του διαχρονικά διωχθέντος Ελληνισμού στην Αλβανία.

Η απονομή “βραβείων” στις 6 Απριλίου 2006 σε πρώην πολιτικούς κρατούμενους (μυστικά και μακριά από τη δημοσιότητα) στην υπόγεια αίθουσα του Υπουργείου Εσωτερικών “Γιάννος Κρανιδιώτης”, αποτελεί παρωδία αναγνώρισης του αγώνα που έδωσε ο Ελληνισμός στην Αλβανία για τη διατήρηση της ταυτότητάς του. Ύστερα από τον 15ετή αγώνα που ξεκίνησε με την ίδρυση του σωματείου Ένωσις Εξόριστων και Φυλακισθέντων Βορειοηπειρωτών, το 1991, με παραστάσεις, με συγκεντρώσεις, με πορείες, με απεργίες πείνας, με φυλακίσεις μελών του στη δίκη της ΟΜΟΝΟΙΑΣ (1994 – 1995), αυτή η μεθόδευση απόκρυψης ενός αγώνα, αποτελεί ντροπιαστικό προηγούμενο.

24 Απριλίου. Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Σήμερα που "συνηθίσαμε" στις γενοκτονίες... Σήμερα που ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει για το έγκλημα στη Παλαιστίνη..."δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη γενοκτονία...είναι πολύ βαριά".

Για τον πολύπαθο Αρμενικό λαό και τους φίλους μου                                                                                       Του Βασίλη Λαμπόγλου        

24 Απριλίου.

Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Ημέρα προπομπός της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας από τον Κεμάλ Ατατούρκ και τους Γερμανούς συμβούλους του  που «δοκίμασαν» στην Ανατολία τα όσα αργότερα εφάρμοσαν σε βάρος των Εβραίων και των άλλων εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων όλης της Ευρώπης.            

                                                                                                         

111 χρόνια μετά  και χάριs στον Γερμανό Άρμιν Βέγκνερ , ο κόσμοs ''κατόρθωσε'' και δεν Λησμόνησε.

Έναs από τουs ''Δίκαιουs των Λαών'' που πρέπει η Μνήμη να στέργει τιμητικά.                                                              

                                                                                                         Ο άνθρωπος που «απαθανάτισε» την γενοκτονία των Αρμενίων  με κίνδυνο τηs ζωήs του ,                                                                                                υπήρξε στα νεανικά του χρόνια εθελοντής υπαξιωματικός του υγειονομικού στο στρατό των Νεότουρκων και ως εκ τούτου ένας από τους σημαντικότερους αυτόπτες μάρτυρες της αρμενικής γενοκτονίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχοντας εύκολη πρόσβαση, λόγω της ιδιότητάς του, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εκτοπισμένων Αρμενίων και με άμεσο κίνδυνο της ζωής του φωτογράφισε και κατέγραψε τα απάνθρωπα γεγονότα της γενοκτονίας που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή του.

Φωτογραφίζει Αρμένιους ιερείς να σκάβουν τάφους νεκρών συμπατριωτών τους, μ΄ ένα από αυτούς να του εξομολογείται:

«Κάποτε ήμουν ιερέας, τώρα είμαι ένα πρόβατο που θα το σφάξουν».

Στέλνει κρυφά σε Αμερική και Γερμανία εκατοντάδες ντοκουμέντα της αρμενικής “Aghet” (καταστροφής).

Γράφει γράμματα γεμάτα οδύνη και απελπισία στους συγγενείς του στη Γερμανία:

 «Από παντού με καλούν, η πείνα, ο θάνατος, οι ασθένειες, η απελπισία.

Οσμές κοπράνων και αποσύνθεσης νεκρών αναδύονται παντού.

Κατεβαίνω μέσα στο σκοτάδι στο ποτάμι.

Σ’ ένα ρέμα βρίσκω μια πυραμίδα από ανθρώπινα οστά.

Νεκροκεφαλές που έχουν ακόμα τρίχες μαλλιών.

Κάποια στιγμή με πλακώνει μαύρη απελπισία και με παίρνουν τα κλάματα σαν να έπρεπε να καταστρέψω όλες τις ελπίδες, όλους τους πυρήνες της αγάπης, που πάντοτε μ΄ ένωναν με τη ζωή».

Η μετά θάνατον ζωή

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι υπόδικοι νεκροί

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.
Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πως είναι οι κολασμένοι;

- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

- Και οι Άγιοι και ο ληστής[2];

- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών[3]», παρατείνει-παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς[4] να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λά­βουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Η προσευχή και τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους[5]

Ο θαυμαστός ηθικός μας κοσμος

Ο Κύριος Ευστρατίου ηταν κολλητός φίλος της Σακελλαροπουλου !!

Επειδή κατηγορούν την Κοβέσι ας θυμηθούμε μια υπόθεση στην Ελλάδα:

Το 2007, επί νέας δημοκρατίας, η δικαστής Γρεβενών Μαρία Μαργαρίτη αποκάλυψε οίκο ανοχής που λειτουργούσε στο χώρο των δικαστηρίων όπου ανήλικοι κακοποιούνταν σεξουαλικά και πολλές φορές έναντι αμοιβής. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθεί από το δικαστικό σώμα. Η κα Μαργαρίτη ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι που η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή την απομάκρυνε βίαια.

Μετά από δεκάδες απειλές, όπως την εισβολή από κακοποιούς στο σπίτι της που την ξύρισαν το κεφάλι, ποινικές κατηγορίες που κατέπεφταν στα δικαστήρια και άλλα πολλά, το 2008 μετά από νέα απεργία πείνας έξω από τον Άρειο Πάγο για 20 ημέρες λύγισε και εισήχθη στο Νοσοκομείο. Το θέμα δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα σχεδόν ελληνικό ΜΜΕ παρά μόνο από το BBC.

Αντίθετα, η νέα δημοκρατία επέλεξε τον τότε κύριο κατηγορούμενο της Παναγιώτη Ευστρατίου, και τον προήγαγε σε σύμβουλο Επικρατείας τον Ιούλιο του 2004 και σε αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Δεκέμβριο του 2019.

«Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μεταξύ επίσημων αφηγήσεων και πραγματικοτήτων επί τόπου: όταν η πληροφορία γίνεται στρατηγική.

 

 «Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Ο πόλεμος διεξάγεται επίσης με εκδοχές των γεγονότων.

Ο Simplicissimus

Σε μια εποχή πολέμων των μέσων ενημέρωσης, η αλήθεια φαίνεται να γίνεται δευτερεύουσα μεταβλητή σε σύγκριση με την αφήγηση. Τα περιστατικά που παρουσιάζονται ως «μικρές ζημιές» μερικές φορές αποδεικνύονται σημαντικές καταστροφές. Αντίθετα, οι στόχοι που δηλώνονται κατεστραμμένοι εξακολουθούν να λειτουργούν. Το αποτέλεσμα είναι ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ αυτού που μεταδίδεται και αυτού που προκύπτει από ανεξάρτητη επαλήθευση, δορυφορικές εικόνες και μη ευθυγραμμισμένες πηγές. Αυτό το άρθρο αναλογίζεται τον ρόλο της σύγχρονης δυτικής προπαγάνδας, τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης που ενσωματώνεται σε στρατηγικά μέσα και τον κίνδυνο μιας δημόσιας αντίληψης που κατασκευάζεται περισσότερο για να προσανατολίζει παρά για να ενημερώνει. Διακυβεύεται όχι μόνο η ερμηνεία των μεμονωμένων πολεμικών γεγονότων, αλλά και η ίδια η αξιοπιστία της πολιτικής αφήγησης των δημοκρατιών . (NR)

Πότε θα γίνουμε Ευρώπη ρε γαμώτο!

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Το 2015 η μισή Ελλάδα παρακαλούσε την Ευρώπη να μας σώσει από τους επάρατους λαϊκιστές. Το 2026, η άλλη μισή Ελλάδα καλεί ξανά την Ευρώπη να μας σώσει από τη διεφθαρμένη - παραπάνω μισή Ελλάδα. 

Από το «βάστα Γερούν (Ντάισελμπλουμ)» στο «βάστα Λάουρα (Κοβέσι)», οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, το αίτημα παραμένει ίδιο – η Ευρώπη ως από μηχανής θεός να μας λυτρώσει από τις παθογένειές μας. 

Παθογένειες που, αναμφίβολα, προέρχονται από το ότι δεν είμαστε αρκετά Ευρώπη.

Το 2015 η Ευρώπη ήταν συνώνυμη με την παραμονή στο ευρώ, το 2026, με το κράτος δικαίου και τη μάχη κατά της διαφθοράς . 

Και στις δυο περιπτώσεις, οι ικέτες της ευρωπαϊκής σωτηρίας θεωρούν εαυτούς ως τους πραγματικούς εκπροσώπους της Ευρώπης στη χώρα και τους αντιπάλους τους ως τους εκφραστές της καθυστέρησης.. 

Η Ευρώπη είναι ο ορίζοντας της εγχώριας πολιτικής, η ουτοπία που όσο την πλησιάζουμε τόσο απομακρύνεται. 

Η Ευρώπη είναι το φαντασιακό αντικείμενο επιθυμίας - τέλειο, πλην όμως άπιαστο. Ποτέ δεν θα γίνουμε Ευρώπη, για αυτό ποτέ δεν θα σταματήσουμε να επιθυμούμε να γίνουμε Ευρώπη.