Πού βρισκόμαστε, πού πάμε - κάτι πρέπει να γίνει!

                                             

                                                                

Του Θανάση Κ.

Σήμερα θα απαντήσουμε με όσο γίνεται πιο απλό τρόπο σε μια σειρά ερωτήματα:

-- Τι πραγματικά έγινε με την ελληνική #οικονομία την εποχή των μνημονίων;

-- Τι έγινε αργότερα; 

-- Τι δεν έγινε;

-- Και πού βρισκόμαστε τώρα...

* Πρώτον: την εποχή των μνημονίων, πέρα όλων των άλλων (κούρεμα χρέους, έλεγχος ελλειμμάτων, αποκατάσταση δημοσιονομικών ισορροπιών κλπ.), έγινε η λεγόμενη "εσωτερική υποτίμηση". 

Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι μισθοί-αποδοχές έπεσαν. 

 

-- Για να γίνει η χώρα "ανταγωνιστική", ωστόσο, δεν αρκούσε να πέσουν οι αμοιβές. Έπρεπε ταυτόχρονα να ελεγχθούν και τα άλλα στοιχεία του κόστους, δηλαδή κυρίως το #κόστος Ενέργειας. 

Διότι μια οικονομία με φθηνή εργασία, αλλά πανάκριβη ενέργεια δεν πάει πουθενά. Θα συνεχίσει να βουλιάζει...

 

-- Έπρεπε ακόμα να αποκατασταθεί η δανειοδοτική ικανότητα του τραπεζικού συστήματος. Διότι μια σύγχρονη οικονομία όπου οι τράπεζες δεν δίνουν επαρκή δάνεια, ουσιαστικά είναι μια οικονομία που φυτοζωεί...

Και πάντως δεν πρόκειται να αναπτυχθεί. Μένει συνεχώς πίσω σε σύγκριση με τις υπόλοιπες...

* Κι εδώ έχουμε ένα σύντομο απολογισμό: Το κόστος Εργασίας στην Ελλάδα ελέγχθηκε την εποχή των μνημονίων. 

ΧΡΕΙΑΖΌΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΜΌΝΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉ, ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ?

Post2post 

 Αν ήμασταν πίσω στο 12 ή το 15, η απάντηση ίσως να ήταν θετική. Τώρα όμως η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική :

🌏 Η "συλλογική Δύση" στην οποία ανήκουμε γεωγραφικά και για ιστορικούς λόγους, βρίσκεται σε μια πορεία παρακμής χωρίς επιστροφή μέσα σε μια πολυπολική μετα-παγκοσμιοποίηση. Η προηγούμενη διακυβερνηση Τραμπ αλλά και η διόρθωση των συνεπειών της που ακολούθησαν επί του Μπάιντεν ανέδειξαν τα στρατηγικά αδιέξοδα  του νεοφιλελευθερισμού 1.0. Οι αντιφάσεις των αποφάσεων που πήρε το διευθύντρια των G7 στην Κορνουάλη το 21, έθεσαν τέλος στην περίοδο προς ένα ακόμα πιο προβληματικό νεοφιλελευθερισμό νο2, που τώρα θα κληθεί να τον θεμελιώσει ο ίδιος άνθρωπος που δημιούργησε την διπλή κρίση προσφοράς και ζήτησης του 18, τώρα με ένα πιο ακροδεξιό επιτελείο που το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι την ενίσχυση της ακροδεξιάς σε όλη την Δύση, που πλέον έχει πάψει να λειτουργεί ως συλλογική.

🌏Η Ευρώπη είναι τώρα ο ασθενής κρίκος της Δύσης, αφού η ενεργειακή της ένδεια δεν μπορεί να καλυφθεί από την "Πράσινη μετάβαση". Δεν υπάρχουν τα μέταλλα που αυτή απαιτεί, ούτε τα 74τρισ$ (από τα 170τρισ που θα απαιτηθούν συνολικά) μέχρι το 30. Και κυρίως, δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος που χρειάζεται για να προσαρμοστεί στον νέο διεθνή ανταγωνισμό της με τις απαρχαιωμένες πολιτικές των νεοφιλελέ που συνεχίζει να πορεύεται.

Το να έχεις παιδιά είναι ακροδεξιό

Το φεστιβάλ του κρετινισμού μαίνεται αυτό το Σάββατο στο χωριό που είναι η Δύση.

Και αναρωτιέται κανείς γιατί άνθρωποι που πιθανότατα θα το έβρισκαν ανυπέρβλητο να εργάζονται ως ταμίες σούπερ μάρκετ ή που χρειάζονται επειγόντως να θεραπεύσουν τις ναρκισσιστικές τους παθολογίες, κυκλοφορούν ανάμεσα στην παγκοσμιοποιημένη διανόηση, καταστρέφοντας δάση για να παράγουν μελανωμένο χαρτί ή κομμάτια, με τις παραλογότητές τους. Αλλά θα ήταν ένα άσκοπο ερώτημα γιατί αυτό ακριβώς θέλει η εξουσία: να φτιάχνει σαπουνόφουσκες για να μπορούμε να θαυμάσουμε τους περίεργους ιριδισμούς τους, ενώ αυτοί ασχολούνται με την κοινωνική μηχανική.

Κι όμως, φτάνουμε στον πάτο επειδή μια Γερμανίδα ονόματι Βέρα Μπρούνσβαϊγκερ, μια λεγόμενη αντιγεννητική φεμινίστρια, εμφανίζεται γυμνή στη σκηνή της ανοησίας, γράφει βιβλία, συζητά- ή μάλλον, θα μπορούσε κανείς να πει, χτυπιέται ουρλιάζοντας - ενώ ασκεί ένα άθλημα τόσο εύκολο όσο είναι διαδεδομένο μεταξύ διανοούμενων ή αυτοαποκαλούμενων διανοούμενων: ​​αυτό της καταπολέμησης των προκαταλήψεων κατασκευάζοντας αντιπροκαταλήψεις.

Η λογική λείπει, γιατί τελικά είναι ένα παιχνίδι καθαρής τύχης, και όσο καλά κατασκευασμένο κι αν είναι, είναι χάσιμο χρόνου. Έτσι, σε μια συνέντευξη το περασμένο Σαββατοκύριακο σε μια μεγάλη αυστραλιανή ειδησεογραφική ιστοσελίδα, η Brunschweiger ισχυρίστηκε ότι οι δεξιοί Δυτικοί πολιτικοί «θέλουν οι γυναίκες να κάνουν όλο και περισσότερα λευκά παιδιά» , ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για να απορρίψουν πρόσφυγες από τον «Παγκόσμιο Νότο». Κατά την άποψή της, αυτή είναι «μια πραγματικά επικίνδυνη εξέλιξη». Αντίθετα, δηλώνει, οι δυτικές χώρες έχουν «ηθικό καθήκον» να καλωσορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες και να σταματήσουν να κάνουν δικά τους παιδιά.

Η μοιρασιά του Αιγαίου από το 1973 - Η ΑΟΖ που φοβούνται

Στο βίντεο αυτό αναλύεται ένα κρίσιμο ζήτημα που επιστρέφει συνεχώς στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση: η λογική της συνδιαχείρισης και συνεκμετάλλευσης σε Αιγαίο και Κύπρο.

Σύμφωνα με την ανάλυση, οι ΗΠΑ επιμένουν στρατηγικά από το 1973 σε λύσεις «μοιρασιάς» των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με στόχο να αποφευχθεί μια ελληνοτουρκική σύρραξη. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι η διαρκής πίεση προς την Ελλάδα να μην προχωρήσει αποφασιστικά στην ανακήρυξη, οριοθέτηση και υπεράσπιση της Ελληνικής ΑΟΖ.

Το βίντεο εξηγεί γιατί η ΑΟΖ είναι κομβική για την Ελλάδα, γιατί η Κύπρος, η Αίγυπτος και η Λιβύη αποτελούν κρίσιμα κομμάτια του ίδιου γεωπολιτικού παζλ, και γιατί η Τουρκία επιχειρεί να μπλοκάρει τον άξονα Ελλάδας - Κύπρου μέσω της Τρίπολης.

Στο επίκεντρο βρίσκονται:
🔹 Η λογική της συνδιαχείρισης σε Αιγαίο και Κύπρο
🔹 Ο ρόλος των ΗΠΑ από το 1973
🔹 Γιατί η Ελλάδα δεν έχει αξιοποιήσει πλήρως την ΑΟΖ
🔹 Το κλειδί της Λιβύης στην Ανατολική Μεσόγειο
🔹 Το Καστελλόριζο και η ελληνική θαλάσσια συνέχεια
🔹 Η προσπάθεια της Τουρκίας να μπλοκάρει Ελλάδα και Κύπρο
🔹 Γιατί η ΑΟΖ είναι ζήτημα εθνικής στρατηγικής
Μια ανάλυση του 2019 που σήμερα ακούγεται πιο επίκαιρη από ποτέ.

Μεσσιανισμός: ένας αρχετυπικός αλγόριθμος αυτοκαταστροφής;

Marco Della Luna - 30 Ιουνίου 2026

Πηγή: Italicum

«Εκείνη την ημέρα ο Κύριος έκανε διαθήκη με τον Αβραάμ, λέγοντας: “Στους απογόνους σου δίνω αυτή τη γη, από τον ποταμό της Αιγύπτου μέχρι τον μεγάλο ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη (Γέν. 15:18)”».

Στο Βιβλίο της Εξόδου και στο Δευτερονόμιο, η υπόσχεση γίνεται μια επιχειρησιακή εντολή για την κατάκτηση της γης Χαναάν. Τα σύνορα περιγράφονται λεπτομερώς ώστε να περιλαμβάνουν ορεινές και έρημες περιοχές, επεκτείνοντας τον άξονα προς βορρά (Λίβανος) :

 «Κάθε τόπος που πατάει το πέλμα του ποδιού σας θα είναι δικός σας· από την έρημο μέχρι τον Λίβανο, και από τον ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη, μέχρι τη δυτική θάλασσα [τη Μεσόγειο], η περιοχή σας θα είναι. Δευτερονόμιο 11:24»

Εδώ ο θεολογικός αλγόριθμος καθιερώνει μια αντιστοιχία ένα προς ένα μεταξύ της φυσικής δράσης («το ποδοπάτημα») και των μεταφυσικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, μια έννοια που αντηχεί βαθιά στη σύγχρονη πρακτική των ριζοσπαστικών οικισμών. Και ο Ιεζεκιήλ το επιβεβαιώνει αυτό, καθορίζοντας τις περιοχές της υπόσχεσης. Έτσι, σήμερα θα έπρεπε να διεξάγουμε πόλεμο εναντίον του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Αιγύπτου, του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας. Είναι όμως πρακτικά εφικτό το σχέδιο Τορά του Μεγάλου Ισραήλ ή «ολόκληρης της Γης του Ισραήλ» (αυτή είναι η εβραϊκή ονομασία), για το οποίο οι Ισραηλινοί πολεμούν, πεθαίνουν και σκοτώνουν τόσους πολλούς, ή μήπως είναι ένας απατηλός μύθος ή μια παγίδα θανάτου για ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή;

Ἑλληνισμὸς καὶ Δύση Σφετερισμός, μετατόπιση καὶ ἄρνηση τοῦ κέντρου

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

(Θεολογία τῆς Ἱστορίας)

Ὑπάρχει μία βαθιὰ καὶ σχεδὸν καθολικὴ τάση στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ διανόηση∙ ἡ προσπάθεια νὰ συμβιβασθοῦν τὰ ἀσυμβίβαστα. Ἐπαναλαμβάνεται μὲ ποικίλες διατυπώσεις ἡ ἴδια βασικὴ θέση, ὅτι ἡ Δύση ἑδράζεται στὸν Ἑλληνισμό, ὅτι ἀποτελεῖ ἐξέλιξή του ἢ φυσικὴ συνέχειά του μέσα στὴν ἱστορία.

Ἡ θέση αὐτὴ φαίνεται πειστικὴ ὅσο παραμένει ἐπιφανειακή. Ἀναφέρεται στὴ γλῶσσα, στὴ φιλοσοφία, στὴν ἐπιστήμη. Ὅμως ἀκριβῶς ἐκεῖ ἐντοπίζεται καὶ ἡ πλάνη. Ἡ ἐστίαση σὲ ἐπιμέρους στοιχεῖα ἀποκρύπτει τὸ κεντρικὸ γεγονὸς ποὺ καθορίζει τὴν ἱστορικὴ πορεία.

Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς πολιτισμὸς. Εἶναι πορεία. Καὶ ἡ πορεία αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Χριστιανισμό.

Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἔνσαρκο Λόγο

Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ἐμφανίζεται ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου. Ὁ κόσμος νοεῖται ὡς τάξη καὶ ὄχι ὡς χάος, ὡς ἑνότητα καὶ ὄχι ὡς διάσπαση. Ἡ φιλοσοφία ἀναζητεῖ τὸ θεμέλιο τοῦ ὄντος καὶ προσπαθεῖ νὰ συλλάβει τὴν πραγματικότητα ὡς σύνολο μὲ ἐσωτερικὴ συνοχή. Ὅμως ὁ Λόγος παραμένει ἀπρόσωπος. Εἶναι ἀρχή, εἶναι νόημα, ἀλλὰ δὲν εἶναι κοινωνία.

Μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου ἀποκαλύπτεται ὡς πρόσωπο. «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1,14) — καὶ ὁ Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος. Δηλαδή, τὸ νόημα τοῦ κόσμου δὲν βρίσκεται σὲ μία ἀρχὴ ἢ σὲ μία ἰδέα, ἀλλὰ σὲ μία σχέση. Ὁ κόσμος ἀποκτᾶ ἑνότητα ὄχι διὰ τῆς λογικῆς, ἀλλὰ διὰ τῆς κοινωνίας.

Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν καταργεῖται. Ὁλοκληρώνεται. Ἡ φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση βρίσκει τὸ ἀντικείμενό της. Ὁ Λόγος ποὺ ἀναζητεῖται γίνεται ὁ Λόγος ποὺ βιώνεται. Ἔτσι συγκροτεῖται ἡ Χριστιανικὴ Ῥωμαϊκὴ Οἰκουμένη, ὄχι ὡς ἁπλὴ συνέχεια, ἀλλὰ ὡς μεταμόρφωση τοῦ κόσμου.

Ὁ σφετερισμὸς τῶν ὀνομάτων καὶ ἡ ἀντιστροφή τῆς πορείας

Η Μεγάλη Κοροϊδία: Πώς Βρυξέλλες και Ντόπιο Πολιτικό Σύστημα Μας Δουλεύουν Ψιλό Γαζί.

Σπυρίδων Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

Μέρος Α': Οι Βρυξέλλες Αποφασίζουν, Εμείς Υπακούμε

Ας αφήσουμε στην άκρη τα μπερδεμένα λόγια των οικονομολόγων και τις δήθεν «έξυπνες» εκφράσεις. Η αλήθεια για το Νέο Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μία και σοκάρει: Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν μετατραπεί σε απλούς υπαλλήλους που εκτελούν εντολές.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ελέγχει το νόμισμα και τα επιτόκια με βάση το τι συμφέρει τη Γερμανία και τις μεγάλες δυνάμεις. Την ίδια ώρα, οι Βρυξέλλες έστησαν μια οικονομική φυλακή με τρεις απαράβατους κανόνες:

• Κλειδωμένες Δαπάνες για 4 Χρόνια: Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίσει μόνη της τι θα ξοδέψει κάθε χρόνο. Πρέπει να υπογράψει ένα χαρτί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που «κλειδώνει» τις δαπάνες της χώρας για μια ολόκληρη τετραετία.

• Το «Φρένο» στις Δημόσιες Δαπάνες: Το νέο μεγάλο κόλπο λέγεται «Καθαρές Πρωτογενείς Δαπάνες». Σημαίνει ότι αν το κράτος ξοδέψει έστω και ένα ευρώ παραπάνω για την παιδεία, την υγεία ή τους μισθούς από όσα συμφωνήθηκαν, έρχονται αυτόματα καμπάνες και τιμωρίες από το εξωτερικό.

• Τα Αιώνια Δεσμά του Μάαστριχτ: Τα γνωστά όρια (το έλλειμμα κάτω από 3% και το χρέος στο 60% του ΑΕΠ) παραμένουν τοτέμ. Για την Ελλάδα, που το χρέος της είναι στον θεό, η Ευρώπη επιβάλλει να μειώνεται το χρέος κατά τουλάχιστον 1 μονάδα κάθε χρόνο, στεγνώνοντας την αγορά από χρήμα.

Μέρος Β': Το Θέατρο Σκιών της Ελληνικής Βουλής

Το σχέδιο της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους

Του Παντελή Σαββίδη 

Αν ξύσει κανείς την επιφάνεια των Νεοτούρκων,  βρίσκει τον σκληρό μηχανισμό της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου. Βρίσκει τον Ταλαάτ πασά, τον Ενβέρ πασά, τον Τζεμάλ πασά, τον Μπαχαεντίν Σακίρ, τον δρ. Ναζίμ, τον δρ. Μεχμέτ Ρεσίτ. Βρίσκει ανθρώπους που δεν ήθελαν απλώς να ...σώσουν μια αυτοκρατορία. Ήθελαν να την καθαρίσουν από τους χριστιανικούς λαούς της και να τη μετατρέψουν σε τουρκικό-μουσουλμανικό κράτος.

Στο νεοτουρκικό περιβάλλον υπήρχαν και ντονμέδες. Το πιο χαρακτηριστικό όνομα είναι ο Μεχμέτ Τζαβίντ Μπέης, υπουργός Οικονομικών των Νεοτούρκων και άνθρωπος με ντονμέδικη καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Ο Ταλαάτ, για τον οποίο, επίσης, ακούγεται ότι ήταν ντονμές αλλά δεν έχω υπόψη μου σαφή στοιχεία,  ήταν  ο κεντρικός πολιτικός αρχιτέκτονας της γενοκτονικής πολιτικής του νεοτουρκικού κράτους.

Οι Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων της Ανατολής δεν έγιναν τυχαία. Δεν ήταν ξέσπασμα όχλου.  Ήταν σχέδιο. Και μέσα σε αυτό το σχέδιο υπήρχε και ο οικονομικός στόχος. Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι κρατούσαν μεγάλο μέρος του εμπορίου, της βιοτεχνίας, των επαγγελμάτων, της αστικής ζωής και της οικονομικής δύναμης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το νεοτουρκικό καθεστώς δεν ήθελε απλώς να τους εκτοπίσει. Ήθελε να τους εξαφανίσει ως ιστορική παρουσία και να αρπάξει τον πλούτο τους.

Έτσι γεννήθηκε η νέα τουρκική αστική τάξη: πάνω στις περιουσίες των δολοφονημένων, των εκτοπισμένων και των ξεριζωμένων. Πίσω από τα μεγάλα λόγια περί πατρίδας, επανάστασης και εκσυγχρονισμού, υπήρχε η ψυχρή πραγματικότητα: σπίτια, μαγαζιά, χωράφια, εργαστήρια, τράπεζες, εμπορικά δίκτυα. Η γενοκτονία ήταν και πολιτικό έγκλημα και εθνικό έγκλημα και οικονομική λεηλασία.

Οι ναυαγοί του ΣΥΡΙΖΑ

Της Βασιλικής Σιούτη 

Εδώ και αρκετό καιρό, ο ΣΥΡΙΖΑ βουλιάζει σε δημόσια θέα και λίγοι ενδιαφέρονται για τη διάσωσή του. Αυτό για το οποίο αγωνιούν οι περισσότεροι βουλευτές που εξελέγησαν με τα ψηφοδέλτιά του είναι να κρατηθούν στην επιφάνεια, περιμένοντας να τους περισυλλέξει ο Αλέξης Τσίπρας.

Πριν από τρία χρόνια, στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέλεξε 47 βουλευτές. Στην –αρκετά επεισοδιακή– πορεία, πολλοί από αυτούς είτε πήγαν σε άλλα κόμματα είτε ανεξαρτητοποιήθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχει μείνει με 24 βουλευτές, οι οποίοι αγωνιούν για το μέλλον τους. Σε παρόμοια κατάσταση είναι και αρκετοί βουλευτές που ήταν μέχρι πρότινος στη Νέα Αριστερά, αλλά την έχουν εγκαταλείψει και έχουν πέσει στο νερό, με την ελπίδα να τους διασώσει και αυτούς ο Τσίπρας.

Από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας δημιούργησε την ΕΛΑΣ και οι δημοσκοπήσεις την καταγράφουν πολύ πιο ψηλά από τον ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά τη Νέα Αριστερά, οι περισσότεροι βουλευτές επιδιώκουν μια επαφή μαζί του, αλλά καταλήγουν να μιλούν με τον διευθυντή του γραφείου του, Γιώργο Βασιλειάδη.

«Δεν πρόκειται για μια πολιτική διαδικασία, αλλά για πολιτικό οπορτουνισμό», σχολιάζει ένα από τα ιστορικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνοντας ότι κανένας από αυτούς δεν συζητάει πολιτικά και συλλογικά, αλλά διαπραγματεύονται ατομικά. «Δεν γνωρίζουν καν τις θέσεις του κόμματος Τσίπρα στο οποίο θέλουν να πάνε, αφού αυτές δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα. Το ζήτημα είναι η προσωπική πολιτική επιβίωσή τους».

Αγοραστική δύναμη μισθών - Μας πέρασε και η Βουλγαρία

Το πολιτικό σύστημα και οι επικείμενες εκλογές

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 28 Ιουνίου, 2026

Στις 22/6 πήρα μέρος σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε η αυτοδιοικητική κίνηση «Δράση στα Βριλήσσια», με θέμα «Η δύσκολη πολιτική προοπτική μέσα και μετά από τις εκλογές». Συνομιλητές ήταν οι καθηγητές Δημήτρης Καλτσώνης και Βασίλης Ασημακόπουλος (του οποίου την εισήγηση αναδημοσιεύουμε στις σελίδες 22-23 του παρόντος φύλλου). Ο Γιάννης Τσούτσιας, επικεφαλής της «Δράσης», αναφέρθηκε στην 20ετία από τη δημιουργία της κίνησης μέχρι τώρα –ήταν δηλαδή και μια επέτειος για τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση– αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία που έχει δείξει στην πράξη σαν αυτοδιοικητικό ακηδεμόνευτο σχήμα.

Στην ομιλία μου χώρισα το ζήτημα σε δύο μέρη: α) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για το σύστημα και το πολιτικό κομματικό σύστημα διακυβέρνησης, και β) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για τον λαό, τη χώρα, το Υπαρξιακό της Πρόβλημα. Στο σημερινό σημείωμα θα αναφερθώ στα προβλήματα που έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, και πώς προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει. Ίσως σε επόμενο άρθρο να εξετάσω περισσότερο το τι σημαίνει η πολιτική προοπτική για τους «από κάτω», τους απλούς ανθρώπους.

Ένα πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση

Με τον παραπάνω τίτλο δεν υπονοείται ότι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του νοιώθει μια απειλή για την ίδια την υπόστασή του ή την κυριαρχία του. Δεν νοιώθει να υπάρχει ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα αλλαγής ή αντιπαράθεσης μαζί του, τέτοιο που να θέτει σε αμφισβήτηση βασικές επιλογές και συσχετισμούς. Κι όμως, συναντά τεράστια προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει σχετικά άμεσα:

– Πρώτα απ’ όλα, τελεί υπό γενική ανυποληψία και «πλέει» μέσα σε πελάγη δυσαρέσκειας, βουβής ή ηχηρής. Είναι εκτεταμένη η κρίση εκπροσώπησης και η αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική διαδικασία, έτσι όπως αυτή συντελείται.

Βατραχομυομαχίες κάτω από τον ήλιο

Ο αέρας του Παρισιού

Όταν ο δημόσιος λόγος φτάνει στα άκρα του, καταλήγει στο γελοίο, σε εκείνο το έδαφος όπου η γενική και σχεδόν απούσα συναίνεση της ύπνωσης των μέσων ενημέρωσης μετατρέπεται σε φάρσα και γέλιο. Έτσι συνέβη στη Γαλλία, όπου η πολυλογία για την ακραία ζέστη ως απόδειξη της κλιματικής καταστροφής, μια θεωρία απαραίτητη για τις κερδοσκοπικές επιδιώξεις που τη συνοδεύουν, ως προσπάθεια να ανακοπεί η αδυσώπητη πτώση του ποσοστού κέρδους, παρήγαγε την ξεκαρδιστική αντιαμερικανική κατηγορία μιας αντιδημάρχου του Παρισιού, μιας πρώην δημοσιογράφου ονόματι Audrey Pulvar (Οντρέ Πουλβάρ), η οποία έχει κάνει τον γύρο των επτά εκκλησιών της γαλλικής πληροφόρησης, αλλά τώρα είναι υπεύθυνη για τα τρόφιμα (τη διατροφή), τη γεωργία και τις βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού - δηλαδή, για το τίποτα, δεδομένου ότι είναι μια πόλη.

Επιτέθηκε έντονα στους Αμερικανούς τουρίστες και κατοίκους που τόλμησαν να παραπονεθούν για την έλλειψη κλιματισμού στην Πόλη του Φωτός και την αδυναμία των Γάλλων να ανεχθούν θερμοκρασίες εντελώς συνηθισμένες το καλοκαίρι σε ένα σημαντικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι, η Πούλβαρ έκανε την εκπληκτική ανακάλυψη ότι οι ΗΠΑ είναι ένας αδηφάγος καταναλωτής ενέργειας:
«Ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εκπομπός αερίων του θερμοκηπίου στον κόσμο, φέρετε σημαντική ευθύνη για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις συνέπειες που υποφέρουμε εμείς στη Γαλλία. Οι πόλεις σας, όπου το 90% των δωματίων είναι κλιματιζόμενα, δεν είναι άσχετες με αυτό το φαινόμενο». Αυτή η κυρία, με πτυχίο στη δημοσιογραφία -ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο εντελώς ανόητος τίτλος- αισθάνεται ότι δικαιούται και μπορεί να εκφέρει μια οριστική κρίση για την κλιματική αλλαγή, την οποία ακόμη και οι γεωφυσικοί ερευνητές δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Κατά μία έννοια, είναι η τέλεια εκπρόσωπος της αρνητικής επιλογής του πολιτικού προσωπικού, που αποτελείται από ανικανότητα, δουλοπρέπεια και πολύ συχνά μια καλή δόση ηλιθιότητας που τους επιτρέπει να ανοίγουν το στόμα τους και να εκφέρουν φθόγγους. Άλλωστε, αν ακόμη και ο Ντι Μάιο έγινε επίτιμος καθηγητής στο King's College του Λονδίνου, τότε πράγματι έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο παρακμής. Και μάλιστα σε εκείνο το ωραίο σάπιο φρούτο απ' όπου το σκουλήκι χαιρετά εύθυμο και καλοταϊσμένο....

Δώστε ένα μεγάλο φιλί στον Ζελένσκι.

Τα σύνορα μετρούν 2

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων

Frank Furedi

Πρόλογος στην ιταλική έκδοση: Andrea Zhok

Ο έπαινος των συνόρων και ο φιλελεύθερος λόγος

2. Προσωπικά όρια και ιδιωτικοποίηση της πολιτικής

Η ίδια δυναμική της κατάρριψης των ορίων τροφοδοτείται και στο προσωπικό επίπεδο. Ο Furedi εξετάζει αυτή τη διαδικασία με ιδιαίτερη αναφορά στη διάκριση ανάμεσα στην ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα, στο προσωπικό και το πολιτικό. Η οικογένεια, παρατηρεί ο συγγραφέας, ως «εσωτερικός» και «κλειστός» τόπος, υφίσταται εδώ και δεκαετίες έναν συστηματικό δυσφημιστικό βομβαρδισμό. Η οικογένεια παρουσιάζεται εδώ και μισό αιώνα ως τόπος καταπίεσης, κακοποίησης, στενοκεφαλιάς, και αυτό τόσο περισσότερο όσο περισσότερο εμφανίζεται σύμφωνα με «παραδοσιακούς» κανόνες· γίνεται ενδεχομένως αποδεκτή μόνο αν είναι μια ανοιχτή οικογένεια, ορθάνοιχτη, κατά προτίμηση ξεχαρβαλωμένη, δηλαδή όσο το δυνατόν λιγότερο αντιπροσωπεύει μια οντότητα που μπορεί να οριστεί με δική της αυτόνομη ταυτότητα.

Δεν υπάρχει αναφορά για την αστική και οικιακή βία που να μην υπογραμμίζει ότι η βία ασκείται συχνά από «γνωστά πρόσωπα», αν όχι ακόμη και «από μέλη της οικογένειας». Στην πραγματικότητα, σε ένα πλαίσιο ειρήνης, μη πολεμικό, δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: μόνο εκεί όπου, βάσει της εγγύτητας, μπορούν να αναπτυχθούν δεσμοί, μόνο εκεί μπορούν να γεννηθούν και αντιπάθειες. Κανείς δεν μισεί τους αγνώστους. Μόνο εκεί όπου υπάρχει η δυνατότητα της αγάπης, της πίστης, της συνεργασίας, της εκτίμησης, θα υπάρξει και η δυνατότητα του μίσους, της ζήλιας, της προδοσίας, της εκδίκησης κ.λπ. Το να εκπλήσσεται κανείς γι’ αυτό, και έτσι να δυσφημεί την εγγύτητα —η οποία ποτέ δεν στερείται τραχύτητας και συγκρούσεων—, είναι ένας τρόπος προώθησης μιας εξουδετερωμένης αντίληψης του ανθρώπινου, όπου οι σχέσεις περιορίζονται στη διαπραγμάτευση που διαμεσολαβείται από έναν επιτηρητή —τον δικαστή, την αγορά.

Στο πολιτικό επίπεδο, το σύνθημα του ’68 ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό» μετατράπηκε σε ένα σύστημα αξιολόγησης της πολιτικής που περιστρέφεται γύρω από τις ιδιωτικές αρετές ή κακίες του εκάστοτε πολιτικού υποκειμένου. Και εδώ μπορούμε να προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε ένα είδος υπόρρητου επιχειρήματος που διέπει τη μεταμόρφωση που συντελέστηκε στο όριο ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, στο κοινωνικό και το ατομικό. Το επιχείρημα θα μπορούσε να ηχεί ως εξής:

Β) Η κοινωνία είναι απλώς το άθροισμα των ατόμων· επομένως δεν υπάρχει τίποτε ειδικό στο κοινωνικό, στο δημόσιο, που να μην υπάρχει ήδη στο άτομο, στο ιδιωτικό. Γι’ αυτό, όποιος έχει δημόσιο ρόλο πρέπει να επιδεικνύει ιδιωτικές αρετές, και γι’ αυτό η δημόσια συζήτηση πρέπει να έχει ως αντικείμενο τη ζωή των προσώπων, των συγκεκριμένων ατόμων.

Οι Ανάργυροι και ταπεινοί γιατροί της Εκκλησίας μας

από π. Ευάγγελος Παπανικολάου

Ομιλία στις 26/06/2026 στον Άγιο Τρύφωνα Καματερού με αφορμή την εορτή του Αγίου Μεδίκου του Ιατρού.

O αδιανόητος Χριστός των Αποστόλων

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-28 Ιουνίου 2026

Ομιλία 28.6.2026 στην Ι. Μ. Διονυσίου εν Ολύμπω.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/mAjmJCuVtkI?is=dpvyjgH_Ll9__pnn
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Εθνικό έγκλημα η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών της χώρας

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Δικτύωσης για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας

Η καταστροφή των λιγνιτικών σταθμών, των ορυχείων και των υπόλοιπων ενεργειακών υποδομών που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη αποτελεί την τελευταία πράξη μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια με τη συστηματική απαξίωση της δημόσιας ενεργειακής βάσης της χώρας, την εγκατάλειψη των παραγωγικών της υποδομών και την αποδυνάμωση κάθε δυνατότητας άσκησης μιας κυρίαρχης ενεργειακής πολιτικής.

Η απαξίωση προηγήθηκε της καταστροφής. Επί χρόνια παρουσιάστηκε ως αυτονόητο ότι οι λιγνιτικές μονάδες ήταν «παρωχημένες» και έτσι δικαιολογήθηκε η άρνηση κάθε επένδυσης εκσυγχρονισμού τους που θα τους έδινε περισσότερο χρόνο ζωής. Η δημόσια ενεργειακή υποδομή αντιμετωπίστηκε ως ένα εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεραστεί. Σήμερα, αυτό το σχέδιο ολοκληρώνεται με την κατεδάφιση και την αποξήλωση υποδομών που δημιουργήθηκαν με τον κόπο πολλών γενεών και με δημόσιους πόρους δεκαετιών.

Ταυτόχρονα, η φυσική εξαφάνιση αυτών των υποδομών ανοίγει τον δρόμο για μια νέα φάση επιχειρηματικής εκμετάλλευσης. Οι εκτάσεις, τα δίκτυα και οι υποδομές που ανήκαν στη δημόσια ΔΕΗ μετατρέπονται σε πεδίο νέων ιδιωτικών επενδύσεων και νέων κύκλων κερδοφορίας, χωρίς ποτέ να έχει προηγηθεί ένας ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για το τι σημαίνει αυτή η επιλογή για την ενεργειακή ασφάλεια, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την εθνική κυριαρχία.

ΑΙΑΣ. ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Κατάντικρυ στο πρότυπο του καταφερτζή που ξέρει πώς να επιβιώνει και να επιστρέφει, η ελληνική τραγωδία υψώνει ένα πρότυπο ήρωα που ξέρει να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να απέρχεται, θεωρώντας την ατελεύτητη επιδίωξη του ευγενούς και του μεγάλου ως μόνο σκοπό της ζωής: τον Αίαντα. 

Ο βασιλιάς της Σαλαμίνας που ήταν στην Τροία το έρκος των Αχαιών,  ο μόνος άξιος να λάβει τα όπλα του νεκρού Αχιλλέα, περήφανος και ευγενικός, αναγκάστηκε να ζήσει το αδιέξοδο κάθε ελεύθερου και περήφανου ανθρώπου. Όταν η απάτη του διδύμου Αγαμέμνονα και Οδυσσέα του στερήσει τα όπλα του Αχιλλέα και η χαιρεκακία βρει στον σκοτισμό του νου του πρόφαση για να τον συντρίψει (μια και πάντα «κατά τους τρανούς ο φθόνος έρπει»), ως τραγικός ήρωας, ο Αίας θα νοιώσει πως πεταμένος σε έναν κόσμο χωρίς σχέδιο, νόμους και τάξη, μόνο στην Αξία και την Τιμή μπορεί να βρει πια ακόμη κάποιο νόημα. Γιατί μετά την πτώση στην αδυναμία, όταν το μέλλον δεν παρέχει κανένα στάδιο ενεργείας για την πατρίδα, η ζωή δεν έχει πια προορισμό. Ο ήρωας με τις σταθερές και αμετακίνητες αρχές νοιώθει πως δεν έχει πια θέση στον κόσμο που με τον δόλο και τον φθόνο δίνει προτεραιότητα σε άλλες, ρεαλιστικές αξίες. 

Αντίκρυ στον χορό και την Τέκμησσα (που υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την «αναγκαία τύχη»), ο Αίας δεν θα διστάσει να αναφωνήσει «Σκοτάδια, δικά μου φώτα, ερέβη φαεινότατα, διαλέξτε με, διαλέξτε με για κάτοικό σας», γνωρίζοντας πως «ντροπή είναι για τον άντρα πολύ καιρό να γυρεύει να ζήσει όταν καμμιά αλλαγή στις πίκρες του δεν βλέπει. Ποιά ευχαρίστηση μπορεί να δίνει μέρα που ακολουθεί την άλλη μέρα, όταν στον θάνατο κοντύτερα μάς φέρνει, όσο και αν τον αναβάλλει;» Γιατί ξέρει: 

«ή καλώς ζην ή καλώς τεθνηκέναι τον ευγενή χρη». 

Μια εκποιημενη χώρα που ακόμη δεν έπαψε να αποθεώνει τους νεκροθάφτες της.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σε μια χώρα που  ψηφίζεται από τη Βουλή ο Στουρνάρας, για τη τρίτη του θητεία στη Τράπεζα που φέρει κατ' ονομα την ονομασία "της Ελλάδας".

Σε μια χώρα που στις 08.02/24 (μόλις 12 μέρες μετά τη κατάθεση της αίτησης) η Πλήρης Ολομέλεια διασκέφθηκε και όχι μόνο τάχθηκε υπερ των funds, αλλά θεώρησε ορθό, προκειμένου να δώσει το κατάλληλο μήνυμα στα κατώτερα δικαστήρια, να διαρρεύσει το αποτέλεσμα της διάσκεψης πριν τη δημοσίευση της απόφασης. 

Σε μια χώρα που τα funds εξακολουθούν να αρδεύουν από τη δεξαμενή  των 700.000 ακίνητων αξίας 110 δις ευρώ,όπου το συντριπτικό  ποσοστό είναι πρώτες κατοικίες και αυτό που εκτυλίσσεται 10 χρόνια  τώρα είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών , από τους πολλούς στους λίγους.

Σε μια χώρα που έχουν το ακαταδίωκτο οι τραπεζίτες για τη "τοποθέτηση "της υπογραφής τους .

Σε μια χώρα που εγκαλειται από ευρωπαϊκούς θεσμούς για την κερδοφορία των τραπεζών μέσω των ανεξέλεγκτων προμηθειών στις συναλλαγές, ταυτόχρονα με το κλείσιμο και τον περιορισμό των καταστημάτων τους αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού τους σε όλη την επικράτεια και όλα αυτά με τη συναίνεση των  ενίοτε εγχώριων κυβερνητών.

Από τον ελληνοτουρκικό διάλογο στους χάρτες του Νταβούτογλου: Τι ακριβώς συζητούσαν οι Διερευνητικές Επαφές;

Η ελληνική πλευρά φέρεται να έχει συμβάλει στη σημείωση προόδου επί μιας συζήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων που, κατά τον ίδιο, είχε αποτυπωθεί σε χάρτες

18.06.2026 

Παναγιώτης Παύλος

Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, Νορβηγία. Αρθρογραφεί συστηματικά σε πληθώρα ελληνικών και ξένων ΜΜΕ, για ζητήματα παιδείας, πολιτισμού, κοινωνικά, Διεθνών Σχέσεων, εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.

Ανήμερα της δημοσίευσης όσων είπε ο Αχμέτ Νταβούτογλου σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής (14 Ιουνίου 2026), επεσήμανα την ανάγκη να καταστεί σαφές στην ελληνική κοινή γνώμη τί απαιτεί και επιδιώκει η Τουρκία από την Ελλάδα, σύμφωνα με τον Νταβούτογλου, και πώς η «Γαλάζια Πατρίδα» έχει μεθοδευθεί ως η επί του πεδίου νεοθωμανική αναθεωρητική αξίωση εις βάρος του ελλαδικού και Κυπριακού Ελληνισμού

Οι Διερευνητικές Επαφές και η επίσημη αφήγηση της «τεχνικής διαδικασίας»

Ωστόσο, δύο ημέρες αργότερα, στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, τόνισα ότι το πλέον αποκαλυπτικό σημείο όσων είπε ο πρώην Πρωθυπουργός της Τουρκίας δεν αφορά ούτε τη «Γαλάζια Πατρίδα», ούτε το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών ΕΧΥ και το τουρκικό casus belli, ούτε καν την περιβόητη φράση του για «το κοινό Αιγαίο». Αφορά κατ’ εξοχήν τις Διερευνητικές Επαφές. Δηλαδή, το ερώτημα: «Τι ακριβώς συζητούν οι ελληνικές κυβερνήσεις με την Τουρκία επί 25 χρόνια;». Και εξηγούμαι.

Επί δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις, και δη το διακομματικό και διακυβερνητικό μπλοκ του κατευνασμού και του φοβικού μινιμαλισμού, παρουσίαζαν τις Διερευνητικές ως ένα τεχνικό μηχανισμό επικοινωνίας. Μια διαδικασία, δηλαδή, χαμηλής πολιτικής έντασης, που λειτουργούσε ως απαραίτητος δίαυλος ελληνοτουρκικού διαλόγου δίχως όμως να παράγει δεσμεύσεις και να προδικάζει αποτελέσματα, πολλώ δε μάλλον δίχως να διαμορφώνει τετελεσμένα. Τουλάχιστον, αυτό έλεγαν.

Μαρία Καρυστιανού: Νέες ισορροπίες στο επιτελείο της – Ποιοι προήχθησαν, ποιοι κόπηκαν, το συνέδριο και η δημοσκοπική κάμψη

Εκπλήξεις και αιφνιδιασμούς περιλάμβανε η ανακοίνωση από την Μαρία Καρυστιανού της σύνθεσης του Πολιτικού Συμβουλίου, που αναλαμβάνει, έστω και με προσωρινό χαρακτήρα τη διεύθυνση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και την προετοιμασία του συνεδρίου, που τοποθετείται το φθινόπωρο.

Σαράντα μέρες μετά την εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάστηκε επισήμως το κόμμα και αφού υπήρξαν έντονες διεργασίες και μεγάλο παρασκήνιο, αποχωρήσεις στελεχών και εσωτερικές ανακατατάξεις, η κυρία Καρυστιανού κατέληξε σε ένα 9μελές σχήμα που θα την πλαισιώνει.

Πρόκειται ουσιαστικά για τη συγκρότηση της πρώτης ηγετικής ομάδας ή αλλιώς της πρώτης ομάδας κρούσης στη δύσκολη προσπάθεια να διατηρηθεί η «Ελπίδα» στο… πάνω διάζωμα των γκάλοπ.

Η μείωση των ποσοστών στα γκάλοπ έχει θορυβήσει έτσι κι αλλιώς το επιτελείο του νέου κόμματος. Αλλά και η αποχώρηση στελεχών όπως ο Βασίλης Κοκοτσάκης δημιούργησαν μία αίσθηση αποσύνθεσης.

Η ανακοίνωση του Πολιτικού Συμβουλίου στοχεύει την ανάταξη της εικόνας και τη διαμόρφωση ενός συλλογικού οργάνου, που θα εκπροσωπεί την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στη δημόσια σφαίρα – και στα πάνελ των καναλιών προφανώς.

Οι κομμένοι

Τι φανερώνουν οι επιλογές των τομεαρχών του Αλέξη Τσίπρα

Ο σταθερός κύκλος, οι μη αναμενόμενοι και οι εκπλήξεις.

Της Βασιλικής Σιούτη 

Τις προηγούμενες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματα των τομεαρχών του, των προσώπων δηλαδή που θεωρητικά θα μπορούσε να αξιοποιήσει σε ένα πιθανό κυβερνητικό σχήμα αν οι κάλπες του έδιναν αυτή τη δυνατότητα.

Ο κορμός της ομάδας είναι παλιοί και δοκιμασμένοι συνεργάτες του. Αρκετοί δεν είναι τόσο γνωστοί στο ευρύτερο κοινό, επειδή δεν ήταν στην πρώτη γραμμή τα προηγούμενα χρόνια. Την ομάδα συμπληρώνουν μερικές μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ και το ΜΕΡΑ25 που προκάλεσαν έκπληξη και συζητήθηκαν αρκετά. 

Συντονιστής όλων των τομεαρχών είναι ο πρώην υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, Κώστας Γαβρόγλου, ένας από τους λίγους παλιούς μέντορες του Αλέξη Τσίπρα που κράτησε δίπλα του μέχρι σήμερα, μαζί με τον Θανάση Καρτερό. Η Ευγενία Φωτονιάτα θα είναι η υπεύθυνη Πολιτικού Σχεδιασμού, η οποία επίσης ήταν και πριν κοντά στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι ωστόσο οι μόνοι παλιοί που βρίσκονται στη στενή ομάδα των συνεργατών που συμβουλεύεται. 

Κόντρα στην εντύπωση που καλλιεργούν κάποιοι στον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο Αλέξης Τσίπρας, γύρισε την πλάτη σε όλους τους παλιούς συνεργάτες του και τους αντικατέστησε με πρόσωπα από άλλα κόμματα ή από την αγορά, η βασική ομάδα δίπλα του παραμένει ίδια. Εκτός από τον Κώστα Γαβρόγλου και τον Θανάση Καρτερό, οι δύο σημαντικότεροι συνεργάτες του είναι ο Γιώργος Βασιλειάδης και ο Μιχάλης Καλογήρου.

Από την Τροία και τον Όμηρο στον Απόστολο Παύλο

Απόστολος Παύλος

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου πέραν από μια χριστιανική ιεραποστολή, μοιάζει να αποτελεί και σαν μια ελληνική πολιτισμική εκστρατεία. Εξάλλου το κήρυγμά του γινόταν στα ελληνικά, ακόμη και στις ιουδαϊκές συναγωγές στις οποίες κήρυττε πρώτα, όταν επισκεπτόταν κάποια πόλη. Είναι γνωστό πως οι Ιουδαίοι της διασποράς είχαν, πλέον, ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά και στις συναγωγές συναντούσε και όσους ανήσυχους και αναζητητές Έλληνες είχαν προσχωρήσει στον Ιουδαϊσμό. Και μάλιστα οι «σεβομένοι τον Θεό», όπως τους αποκαλούσαν ανταποκρίνονταν από τους πρώτους στο κήρυγμα του.

Φαίνεται πως τους έλυνε τις απορίες για τις οποίες οι ίδιοι είχαν εγκαταλείψει την πολυθεΐα και προσχωρούσαν στην μονοθεϊστική θρησκεία των Ιουδαίων. Αυτό έγινε και στην Θεσσαλονίκη. Οι πρώτοι που πίστεψαν στο κήρυγμα του οι Σεβομένοι.

Μετά τις συναγωγές και τους ομογενείς του ο Απόστολος Παύλος απευθυνόταν στους εθνικούς, στους πιστούς δηλαδή της αρχαίας ελληνικής θρησκείας. Σ’ αυτούς, ορισμένες φορές απευθυνόταν και μέσα από χωρία της ελληνικής σκέψης. Ο ίδιος ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής γλώσσας και έτσι το λεκανοπέδιο της ανατολικής μεσογείου το οποίο ήταν ελληνικό πολιτισμικά, έγινε ο στίβος μέσα στον οποίο «κένωσε» τον εαυτό για να τον ανακαινίσει πνευματικά.

Ο Απόστολος Παύλος πριν φτάσει στον σημερινό ελλαδικό χώρο είχε κηρύξει τον Χριστό στην Κύπρο και την Μικρά Ασία, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου. Στην κοσμοπολίτικη ρωμαϊκή μητρόπολη, όμως, την Τρωάδα, η οποία ήταν και ένας μεγάλος λιμένας, ο οποίος βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα από το αρχαίο Ίλιον, την Τροία, του έπους του Τρωικού πολέμου ο Απόστολος Παύλος θα λάβει την έκτακτη πνευματική κλήση: Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν!

«Η Χαρά του να είσαι ηλίθιος» ΑπόΤοντ Χάγεν

Μια ειρωνική σκέψη πάνω στη γνώση, την πληροφορία και τις ψευδαισθήσεις της νεωτερικότητας.

«Η Χαρά του να είσαι ηλίθιος»

Ανάμεσα σε ειδήσεις, απόψεις και υπερπληροφόρηση, ο Τοντ Χάγιεν εξερευνά την περίεργη ευχαρίστηση του να παραμένεις απλός σε έναν κόσμο που απαιτεί να τα γνωρίζουμε όλα.

από τον Τοντ Χάγεν

Ξεκινώντας με ένα απλό πρωινό που περνάει διαβάζοντας άρθρα, βίντεο και διαδικτυακές ειδήσεις, ο Todd Hayen αναπτύσσει έναν προκλητικό στοχασμό πάνω στη σχέση μεταξύ πληροφορίας και επίγνωσης. Με το ειρωνικό και απογοητευμένο ύφος του, ο συγγραφέας εξερευνά το παράδοξο μιας εποχής στην οποία η απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση δεν ισοδυναμεί πάντα με μια μεγαλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας. Ένας ελαφρύς αλλά και συγκινητικός στοχασμός πάνω στη γνώση, το πνευματικό εγώ και την πιθανή «χαρά του να είσαι ηλίθιος » . (NR)

Χθες , ακολούθησα την καθημερινή μου πρωινή ρουτίνα: έψαξα στο διαδίκτυο για ενδιαφέρουσες ιστορίες και νέα για να χωνέψω. Διάβασα λίγο πού και πού και είδα μερικά βίντεο. Μετά από λίγο, κάθισα να γράψω ένα άρθρο για τη στήλη μου "Shrew Views" στο Substack.

Το θέμα είναι άσχετο: συνήθως είναι κάτι που τράβηξε την προσοχή μου ενώ διάβαζα ειδήσεις ή κάτι που μου είπε κάποιος χθες για το ένα ή το άλλο, όλα αναμεμειγμένα με τις γνώσεις και την εμπειρία που έχω αποκτήσει στην αρχετυπική ψυχολογία. Τίποτα το συγκλονιστικό, βέβαια, αλλά ελπίζω ότι κάποιος θα βρει κάτι ενδιαφέρον για σκέψη, που να ανταποκρίνεται στις δικές του παρατηρήσεις, ίσως λίγο αστείο, διαφωτιστικό ή οτιδήποτε άλλο. Ποιος νοιάζεται πραγματικά;

Θεωρώ τον εαυτό μου και τις ιδέες μου ενδιαφέροντες. Άλλοτε κατατοπιστικές, άλλοτε βαθυστόχαστες και σχεδόν πάντα συνειδητά ειλικρινείς και αυθεντικές. Όχι πάντα «σωστές», να ξέρετε —αυτό προφανώς δεν είναι δυνατό— αλλά πάντα με την πρόθεση να είμαι ειλικρινής. Για να πω την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρος γιατί γράφω, ή τουλάχιστον δεν ξέρω γιατί γράφω δημόσια.

👑 Οι δώδεκα πληγές της Ελλάδας-Βασίλης Βιλιάρδος

Βασίλης Βιλάρδος

(1) Η υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας της για έναν αιώνα και το ξεπούλημα της - κάτι μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία. Ξεκίνησε με τη συγκυβέρνηση Σαμαρά/Βενιζέλου και το ΤΑΙΠΕΔ - ενώ ολοκληρώθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα, με την ίδρυση του Υπερταμείου των ξένων ( https://analyst.gr/.../26/ipertameio-eesip-i-megali-listia/ ).

(2) Η παράδοση των εφοριών της στους ξένους, με την ίδρυση της ανεξάρτητης από το υπουργείο οικονομικών ΑΑΔΕ των ξένων ( https://analyst.gr/.../aade-o-defteros-pilonas-tis-listeias/  ), από την κυβέρνηση Τσίπρα - ως προϋπόθεση του τρίτου μνημονίου που υπεγράφη το 2015 από τους ΣΥΡΙΖΑ/ΠΑΣΟΚ/ΝΔ. Η ΑΑΔΕ δήθεν ελέγχεται από τη Βουλή, αλλά προσχηματικά αφού δεν συμβαίνει -  ενώ όλα τα φορολογικά νομοσχέδια έρχονται από το εξωτερικό και οι εκάστοτε υπουργοί έχουν μόνο διακοσμητικό ρόλο.

(3) Η εκούσια κυλιόμενη χρεοκοπία, από την οποία θα υποφέρουν πολλές γενιές Ελλήνων ( https://analyst.gr/2015/10/23/kiliomeni-ptoxefsi/  ), για να διασωθούν τότε οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, με το PSI (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ 2012) - με μείωση του χρέους μας μόλις κατά 51,3 δις €, όταν μόνο την τριετία 2019/2022 αυξήθηκε το δημόσιο χρέος της χώρας μας κατά 44 δις € και το ιδιωτικό κατά 40 δις €.

Εθνικό έγκλημα με κωδικό «δίκαιη μετάβαση»

Οι εικόνες από την ανατίναξη των γιγάντιων εκσκαφέων στο λιγνιτωρυχείο Μαυροπηγής Κοζάνης σόκαραν την κοινή γνώμη, επειδή συμβολίζουν μια μαζική βίαιη απαξίωση παραγωγικού δυναμικού. Ακόμα πιο σοκαριστική είναι η διενέργεια διαγωνισμού από τη ΔΕΗ για την κατεδάφιση πέντε πύργων ψύξης των μονάδων I-V του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού (ΑΗΣ) Αγίου Δημητρίου και των συνοδών εγκαταστάσεων στην Κοζάνη. Η ΔΕΗ έχει αναλάβει να εξαφανίσει τους παλιούς ΑΗΣ και να καθαρίσει το έδαφος ώστε να παραδίδεται για νέες χρήσεις – κυρίως για δημιουργία Mega Data Centers και φωτοβολταϊκών «πάρκων»…

Πίσω από τις ανατινάξεις (κυριολεκτικές και συμβολικές) έχουμε την καταστροφή παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας και την άμεση εξυπηρέτηση μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και συμφερόντων – κυρίως ξένων, με τη συμβολή Ελλήνων υπεργολάβων-μεταπρατών-ολιγαρχών.

Η ΔΕΗ δεν είναι πια «Δημόσια». Έχει αλωθεί από τεράστιους ιδιωτικούς κολοσσούς. Χρησιμοποιείται ως το βασικό κανάλι της ενεργειακής μετάβασης, που έχει πάρει πρόσφατα την ψευδεπίγραφη ονομασία «δίκαιη μετάβαση». Στην ουσία είναι μια βίαιη μετάβαση-πλιάτσικο ολόκληρου του ενεργειακού τομέα της χώρας, και μετατροπής του στον «κόμβο» που θέλουν οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Ε.Ε.

Το " Υπερταμείο ξεπουλά και το αεροδρόμιο Καλαμάτας

Του Γιάννη Ραχιώτη

Το " Υπερταμείο" [ δηλαδή ο υπο ξένη διοίκηση φορέας πώλησης του συνόλου της περιουσίας της χώρας που φτιάχθηκε με το μνημόνιο Τσίπρα και συνεχίζει το ξεπούλημα της χώρας ] ξεπούλησε τώρα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας στη Γερμανική κρατική εταιρεία Fraport για 40 χρόνια αντι 45 εκ ευρώ !!! δηλαδή σχεδόν για 1 εκ € το χρόνο. ( δεν ανακοινώθηκε ο τρόπος πληρωμής αυτού του ... ιλλιγγιώδους ποσού. Πιθανώς θα το έκαναν σε δόσεις για να μην τους πεσει βαρύ) .

 Αν νοίκιαζαν το αεροδρόμιο με το στρέμμα στους αγρότες της περιοχής για να φυτεύουν κηπευτικά θα έβγαζαν περισσότερα απο 1 εκ το χρόνο.

Και επιπλέον το ελληνικό κράτος , εμείς δηλαδή,τους αναβαθμίσαμε  τους γύρω οδικούς άξονες και υποσχεθήκαμε και την αναβάθμιση των αεροναυτιλιακών βοηθημάτων για καλύτερη ... εκμετάλλευση του εμπορεύματος.

Η είδηση για το ξεπούλημα:

https://www.metaforespress.gr/aeroporika/%CE%AD%CF%80%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%8D%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%80/?fbclid=IwVERDUASu3fpleHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR6f1crFoXu1QqqMZmknsYhg91C9ZCrkY4xFQ7-8jG02YS-Zx6duVXkE-F-pFg_aem_mx-2TRspHoiqrQCCqegM5g

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1DBXHjDW7R/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Γ. Φίλης: Δεν είναι ειρήνη, είναι διάλειμμα - Τι σημαίνει ο πόλεμος ΗΠΑ-ΙΡΑΝ για την Ελλάδα

Η Γενεύη έκλεισε έναν πόλεμο. Ή μήπως απλώς τον ανέβαλε;
Ο Δρ. Γιώργος Φίλης — διδάκτωρ Γεωπολιτικής (Durham), καθηγητής στο DEREE και στη Σχολή Εθνικής Άμυνας — αναλύει τι σημαίνει πραγματικά ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν για την Ελλάδα: ποιος κερδίζει από το «διάλλειμα», πώς αδράχνει η Τουρκία τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ποιες είναι οι συγκεκριμένες απειλές στο Αιγαίο, και γιατί η Ελλάδα αντιδρά πάντα ένα βήμα πίσω από τα γεγονότα.

Μια ανεξάρτητη ματιά πίσω από το δελτίο ειδήσεων, για όσους θέλουν να καταλάβουν — όχι να τους φωνάξουν.

⏱️ Κεφάλαια:

00:00​ — Διάλλειμα πολέμου και όχι ειρήνη μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν
12:35​ — Ο ρόλος της Τουρκίας μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν
20:52​ — Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία

Ο ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΜΑ ΤΗΣ ΙΘΑΚΗΣ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Έτυχε τις ημέρες τούτες να διαβάζω για έναν σπουδαίο άνδρα της ελληνικής μυθολογίας, τον Παλαμήδη. Κι ένιωσα να φωτίζονται τα αίτια μιας πανάρχαιας κακοδαιμονίας που θέλει στον ελληνικό κόσμο να δοξάζονται τόσο συχνά δόλια καθάρματα και απατεώνες και να ζουν (αν ζουν) στο ημίφως μορφές όπως εκείνος ο Παλαμήδης που φημιζόταν για την σοφία και την επινοητικότητά του, ήταν εφευρέτης μερικών από τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, πλήθους μέσων της ναυτιλίας, των φάρων, των μέτρων, των σταθμών και των νομισμάτων, καθώς και της διαίρεσης του χρόνου σε ώρες, ημέρες και μήνες, αλλά και παιχνιδιών, όσο και στρατηγημάτων. Όμως η μοίρα του Παλαμήδη δεν σφραγίστηκε από την ευφυΐα του αλλά από την παλιανθρωπιά του Οδυσσέα. Ναι, του σπουδαίου αυτού συμβόλου της ελληνικής πονηριάς. Βαριές κουβέντες. Ακούστε όμως την συνέχεια της ζωής και το τέλος του Παλαμήδη κι ίσως με δικαιολογήσετε.

Όταν ο Αγαμέμνων συγκέντρωνε τις δυνάμεις των Αχαιών για την εκστρατεία στην Τροία, έστειλε τον Παλαμήδη στην Ιθάκη για να φέρει τον Οδυσσέα, ο οποίος είχε υποσχεθεί (και αυτός...) να υπερασπιστεί τον γάμο της Ελένης και του Μενελάου. Ο Οδυσσέας καμία όρεξη δεν είχε για εκστρατείες κι ούτε έδινε σημασία σε όρκους και τα συναφή. Προσποιείται λοιπόν (περιμένοντας τον Παλαμήδη) τον τρελλό, οργώνοντας τα χωράφια του με έναν γάιδαρο και ένα βόδι και σπέρνοντας... αλάτι. Ο Παλαμήδης μάντεψε τι συνέβαινε και έβαλε μπροστά στο άροτρο τον νεογέννητο γιο του Οδυσσέα, τον Τηλέμαχο. Ο Οδυσσέας φυσικά σταμάτησε και έτσι αποκαλύφθηκε ότι διατηρούσε πλήρως τα λογικά του. Αναγκάστηκε έτσι με βαριά καρδιά να ακολουθήσει τους Αχαιούς. Αλλά η μνησικακία του δεν έσβησε ποτέ. 

Στην Τροία η συμβολή του Παλαμήδη στην οργάνωση του στρατού και του στόλου των Αχαιών ήταν τεράστια. Σχεδίασε ένα οχυρό που θα προστάτευε τον στρατό από τις επιθέσεις των Τρώων, φρόντιζε για τις ανάγκες του στρατού, είχε εφεύρει τους κύβους, ένα παιχνίδι για να περνούν οι στρατιώτες ευχάριστα την ώρα τους ενώ μια μέρα που έγινε έκλειψη ηλίου και όλοι νόμιζαν ότι αυτό ήταν κακό προμήνυμα, ο Παλαμήδης εξήγησε το φαινόμενο και τους καθησύχασε.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ; ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Τα Τέμπη δεν ήταν μόνο μια εθνική τραγωδία ή ένα κρατικό έγκλημα.

Ήταν ίσως η μοναδική στιγμή των τελευταίων δεκαετιών κατά την οποία η ελληνική κοινωνία έδειξε ότι μπορούσε να υπερβεί, έστω και προσωρινά, τους πολυσχιδείς -πραγματικούς ή ψευδαισθητικούς- διαχωρισμούς της. Για λίγο, άνθρωποι που δεν μοιράζονταν τις ίδιες πολιτικές ιδέες, τις ίδιες ιδεολογίες ή ακόμη και την ίδια ανάγνωση των γεγονότων, βρέθηκαν να διεκδικούν κάτι κοινό: την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, τη λογοδοσία των υπευθύνων και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Για λίγο συνέβη κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Άνθρωποι που διαφωνούσαν σχεδόν σε όλα βρέθηκαν στον ίδιο δρόμο. Δεξιοί και αριστεροί, νέοι και ηλικιωμένοι, άνθρωποι που μέχρι χθες δεν εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλον, ενώθηκαν γύρω από ένα αίτημα που ξεπερνούσε τις κομματικές τους ταυτότητες.

Ήταν ίσως η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που η κοινωνία έμοιαζε να αποκτά ξανά μια κοινή ηθική γλώσσα.

Κι όμως, αυτή η ενότητα δεν κράτησε.

Σήμερα, δύο χρόνια αργότερα, δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι εκείνη η πρωτοφανής κοινωνική κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε μια αντίστοιχα βαθιά συλλογική και πολιτική μεταβολή. Τι απέγινε λοιπόν το Κίνημα των Τεμπών; Ή μάλλον γιατί μια τόσο ισχυρή κοινωνική αφύπνιση δεν κατάφερε να μετασχηματιστεί σε μια διαρκή δύναμη κοινωνικής αλλαγής;

Η εύκολη απάντηση είναι να αναζητήσουμε τους υπεύθυνους. Να κατηγορήσουμε την κυβέρνηση, το σύστημα ή από την άλλη πλευρά, να αποδώσουμε την αποδυνάμωση του κινήματος σε λάθη της ηγεσίας του. Ίσως, όμως, αυτή η συζήτηση να χάνει το ουσιώδες. Γιατί τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα δεν ηττώνται ποτέ από έναν μόνο αντίπαλο. Όταν υποχωρούν, αυτό συμβαίνει σχεδόν πάντοτε επειδή συναντούν βαθύτερες αδυναμίες της ίδιας της κοινωνίας που τα γέννησε.

Ξανά για την Δημοκρατία και τις Δημοκρατικές διαδικασίες

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου* 

(Δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ της Κυριακής )

Tα τελευταία δυόμιση χρόνια, με αφορμή το τραγικό δυστύχημα / έγκλημα των Τεμπών, έχει αναδυθεί μια ισχυρή πολιτική και κοινωνική φωνή που ζει πέρα από το υπάρχον πολιτικό τέλμα. Το Κίνημα των Τεμπών ήλθε να συναντήσει τον αυξανόμενο αγώνα για την υπεράσπιση και την εφαρμογή των Ελευθεριών που προκύπτουν από το Σύνταγμα, τις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη, τα κινήματα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των Δημόσιων αγαθών, τις προκλήσεις ενάντια στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα- μαζί με την (λιγότερο “δημοφιλή”) προάσπιση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής μειονότητας στην Αλβανία. Πρωταγωνιστές αυτού του διαφορετικού τρόπου εμπλοκής στην πολιτική είναι, πάνω απ' όλα, οι νέοι, τα κινήματα και η πολιτική βάσης (“από τα κάτω”) στις διάφορες μορφές της. Η συστημική πολιτική πάντα πιστεύει ότι μπορεί να εξουδετερώσει, να απορροφήσει και να ελέγξει όλα όσα συμβαίνουν έξω από το “παλάτι”. Άλλωστε, για την κομματοκρατία της εποχής μας, η αποχή είναι πολύ καλύτερη από τη συμμετοχή. Για εμάς πάλι, ζητούμενο είναι πάντα η λεγόμενη “εναλλακτική λύση”. Η αντίσταση και η μάχη για την οικοδόμηση κοινωνικών και πολιτικών εναλλακτικών λύσεων με αυτο-οργάνωση και Πρωτοβουλίες σημαίνει ένα διαφορετικό δρομολόγιο, ενάντια στην κομματοκρατία και τον αποκλεισμό των πολιτών από τις δημοκρατικές διαδικασίες (ακόμη) κι ΕΝΤΟΣ των κομμάτων τους.