Ο Μεγάλος Αδερφός και η παγκόσμια επιτήρηση

Δεν είναι κάτι που πρώτη φορά το ακούμε,

 άλλωστε έχουμε υποστεί τις συνέπειές της επανειλημμένα.

Δεν ξέρω γιατί τα  λέει ο Ντούκιν και άλλωστε δεν είναι ο μόνος, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα 

Αλεξάντερ Ντούγκιν: 

Ας υπενθυμίσουμε στους ακροατές μας τι είναι η Palantir. Είναι μια από τις βασικές νεοσύστατες επιχειρήσεις που δημιούργησαν οι Peter Thiel και Alex Karp στη Silicon Valley. Αναπτύσσουν ένα σύστημα για την παγκόσμια επιτήρηση όλων όσων συμβαίνουν στον πλανήτη: στο διάστημα, στην κοινωνία των πολιτών των δυτικών χωρών και πολύ πέρα ​​από τα σύνορά τους. Όλες αυτές οι βάσεις δεδομένων συγκλίνουν σε ενοποιημένους κόμβους, σε κέντρα τα οποία, παρά το επίσημο «ιδιωτικό» τους καθεστώς, είναι βαθιά ενσωματωμένα στο σύστημα των υπηρεσιών πληροφοριών και της λήψης πολιτικών αποφάσεων.

Στην πραγματικότητα, γινόμαστε μάρτυρες της κατασκευής ενός οργουελιανού κόσμου στον οποίο απολύτως όλοι οι αισθητήρες, οι δορυφόροι, τα τηλέφωνα και οποιεσδήποτε συσκευές ικανές να μεταδώσουν ένα σήμα είναι συνδεδεμένες σε ένα ενιαίο δίκτυο. Η γραμμή μεταξύ online και offline θολώνει, γίνεται αδιάλειπτη. Τεράστιες συστοιχίες τεχνητής νοημοσύνης αποκωδικοποιούν, καταγράφουν και συσσωρεύουν όλα αυτά σε ένα μέρος σε πραγματικό χρόνο. Βρισκόμαστε σε μια κοινωνία απόλυτου ελέγχου, του είδους για το οποίο έγραψε ο George Orwell στο δυστοπικό του 1984: «μάτια» παντού, συσκευές παντού και ο Μεγάλος Αδελφός να παρακολουθεί αδιάκοπα τους πάντες.

Η Palantir είναι αυτός ο Μεγάλος Αδελφός σήμερα. Δεν είναι πλέον απλώς μια εταιρεία με κύκλο εργασιών πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων - είναι η ενσάρκωση της ίδιας της Δύσης και της τεχνολογικής της ανωτερότητας. Μόλις έρθουμε σε επαφή με οτιδήποτε ψηφιακό - και το κάνουμε αυτό συνεχώς - μπαίνουμε αμέσως στη σφαίρα επιρροής της. Ό,τι λέμε, γράφουμε και κάνουμε κοντά σε μια απενεργοποιημένη συσκευή γίνεται αμέσως ιδιοκτησία αυτού του συστήματος επιτήρησης.

Η συμφωνία της Μαδρίτης

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΡΣΕΝΗΣ, 22 του Πατριωτικού ΠΑΣΟΚ και Χαραλαμπίδης για τη συμφωνία της Μαδρίτης

Τις 06/12/1997 έγινε ο χαμός στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Που είσαι Ανδρέα να τους δεις και να τους ακούσεις…..¨ να κατηγορούν οι ¨μισοί τους άλλους μισούς ¨ για ¨ακροδεξιούς ¨ και ¨εθνικιστές¨ (και μάλιστα να χαρακτηρίζονται ¨ακροδεξιοί ¨όσοι ομνύουν στις παρακαταθήκες του ιδρυτή του κόμματος). Μέσα στο Υπουργικό Συμβούλιο ο υπουργός Μεταφορών Τ. Μαντέλης ( και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού ) είπε ότι ¨είναι φανερό ότι υπάρχουν σοβινιστικές και εθνικιστικές απόψεις μέσα στο ΠΑΣΟΚ¨ Ο υπουργός Γεωργίας Στ. Τζουμάκας συμπλήρωσε : Τάσο, πες καλύτερα, ότι είναι ακροδεξιές αυτές οι απόψεις τους¨ και ο Τ. Μαντέλης ανταπάντησε ¨το υιοθετώ¨. 

Ο υπουργός Παιδείας  Γ. Αρσένης που είχε το θάρρος να διατυπώσει καθαρά τις θέσεις του, διαφώνησε πλήρως με τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο θέμα της νέας δομής του ΝΑΤΟ. Στην εισήγηση του ο κ. Σημίτης χρησιμοποιώντας αυστηρό τόνο χαρακτήρισε ενδεδειγμένους τους χειρισμούς του Άκη Τσοχατζόπουλου, ενώ προκάλεσε τον κ. Αρσένη να πει που συγκεκριμένα διαφωνεί.

Τότε τέθηκαν τρία ερωτήματα του Γ. Αρσένη, ως παραδείγματα κινδύνου:

1. Εάν ένα τουρκικό αεροπλάνο πετάει πάνω από το Αιγαίο για μη νατοϊκή αποστολή, που θα αναφέρεται: Στην Αθήνα, τη Σμύρνη η την Νεάπολη;

2. Εάν ένα ελληνικό αεροσκάφος κάνει πτήση από την περιοχή του λεκανοπεδίου στη Χίο, θα αναφέρεται στην Αθήνα και τη Νεάπολη;

3. Εάν ένα ιπτάμενο αντικείμενο της Ρωσίας, της Τουρκίας η της Λιβύης εντοπιστεί 8 μίλια δυτικά της Χίου τίνος άδεια θα ζητήσουμε για αναγνώριση; Τη θα γίνει, αν η Νεάπολη ζητήσει από την Τουρκία να πάει αυτή να το αναγνωρίσει;  θα έχουμε θερμό επεισόδιο; Ποιος θα λύσει  την διαφορά επιτόπου;

Βάσος Λυσσαρίδης. 13 Μαϊού 1920 - 26 Απριλίου 2021

"Και να θυμάσαι:

 αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν".

Μου είπαν:

 "Είσαι μικρός, αν κάνεις ένα ακόμη βήμα θα σε αφανίσουν.

Είπα: 

"ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟΣ."

ΒΑΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ

Ο Βάσος Λυσσαρίδης γεννήθηκε στα Λεύκαρα, στις 13 Μαΐου 1920 και απεβίωσε στις 26 Απριλίου 2021

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λευκάρων και μετά για δύο χρόνια στην ανωτέρα σχολή Λευκάρων και συνέχισε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο στη Λευκωσία.

ΟΙ "ΜΕΣΑ" ΚΑΙ ΟΙ "ΕΞΩ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

«Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι η διαφθορά εμφανίζεται ως καθημερινότητα».

Η δήλωση αυτή -του προέδρου της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος κ. Χαράλαμπου Βουρλιώτη- περιγράφει στην πραγματικότητα μια κατάσταση ισορροπίας. «Μόνο τον τελευταίο χρόνο δεσμεύτηκαν σχεδόν 1 δισ. ευρώ από υποθέσεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος.», όπως δήλωσε. 

Πρόκειται για μια νέα «κανονικότητα» μέσα στην οποία η διαφθορά δεν είναι πια εξαίρεση, αλλά στοιχείο του περιβάλλοντος.

Αν το δούμε μέσα από το πρίσμα του συλλογικού τραύματος, αυτή η κανονικοποίηση δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης ψυχοκοινωνικής διεργασίας που παράγει δύο ταυτόχρονες και φαινομενικά αντιφατικές δυναμικές:

1. τη συγκρότηση ενός κοινωνικού μπλοκ που στηρίζει ενεργά το υπάρχον σύστημα και (οι Συμμέτοχοι- Μέσα)

2. τη διάχυτη ανοχή από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα (οι Αδρανείς-Έξω)

ΟΙ "ΜΕΣΑ" 

«Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει το χάος είναι μέσω της γεωπολιτικής». Από Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Μεταξύ της παγκόσμιας αταξίας και του τέλους των οικουμενιστικών ψευδαισθήσεων

 

 «Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει το χάος είναι μέσω της γεωπολιτικής».

Μόνο η γεωπολιτική μπορεί να διαβάσει το νέο παγκόσμιο χάος

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ο σύγχρονος κόσμος φαίνεται να έχει κυριευτεί από μια αυξανόμενη αντίληψη αστάθειας: οι μόνιμοι πόλεμοι, οι ανεπίλυτες περιφερειακές εντάσεις, ο ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και οι κρίσεις των διεθνών θεσμών σηματοδοτούν το τέλος της ψευδαίσθησης μιας κοινής παγκόσμιας τάξης. Με την παρακμή του διπολισμού και την απουσία μιας νόμιμης υπερεθνικής αρχής, η διεθνής σκηνή διέπεται για άλλη μια φορά από σχέσεις ισχύος, μεταβαλλόμενες ισορροπίες και διαπραγματεύσεις μεταξύ ανταγωνιστικών δρώντων. Σε αυτό το σενάριο, η γεωπολιτική δεν είναι πλέον απλώς ένας ερμηνευτικός κλάδος, αλλά καθίσταται αναγκαιότητα για την κατανόηση της επιστροφής της ιστορίας, των συνόρων και των δυνάμεων ως πρωταγωνιστών της εποχής μας. (NR)

Ο κόσμος έχει βυθιστεί στο χάος. Κάποιοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν, διότι ο κόσμος ανέκαθεν κινούνταν με το χάος, μερικές φορές πλήρως βυθισμένος σε αυτό, ή πιο συχνά με τουλάχιστον το ένα πόδι μέσα σε αυτό. Σήμερα, η αίσθηση της παγκόσμιας αταξίας εντείνεται από την παρουσία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τον μόνιμο πόλεμο του Νετανιάχου , τις ανεπίλυτες συγκρούσεις μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, Ισραήλ και Μέσης Ανατολής, και την κινεζική επέκταση. Υπάρχει μια αντιληπτή έλλειψη παγκόσμιας τάξης και ενός υπεύθυνου τάξης, δηλαδή ενός υπερεθνικού φορέα (του οποίου ο ΟΗΕ είναι μια καρικατούρα) ή μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας ικανής να την επιβάλει πέρα ​​από τα δικά της συμφέροντα. 

Με τη σωστή πλευρά της ιστορίας

Του Αλέξανδρου Ασσωνίτη

Ακύρωσε την συμφωνία για την ΑΟΖ μόλις ανέλαβε, δολοφόνησε τον Κατσίφα, φυλάκισε τον Μπελέρη, κλέβει την γη των Χειμαρριωτών, προσβάλλει την  Ελλάδα, πλαστογραφεί την ιστορία της, θεωρεί ιδιωτικό του στρατό ή οπαδούς του τους Αλβανούς μετανάστες που λέει πως τον θεωρούν ήρωα επειδή δεν σέβεται τους Έλληνες.

 Ελληνική αντίδραση: ουδεμία, αντίθετα θέλουμε να ενταχθούν στην ΕΕ χωρίς κανένα αντάλλαγμα, όπως έκαναν και με το ΝΑΤΟ.

 Εσείς στην θέση του θα σεβόσαστε την ελλάδα και την εκάστοτε κυβέρνησή της, αν επιπλέον σας είχε διοργανώσει και έκθεση ζωγραφικής;

 Ζελένσκι. Δέχεται αμέριστη ηθική και στρατιωτική βοήθεια από την Ελλάδα. Σε αντάλλαγμα:

 Αρνείται να πει ότι η Τουρκία έχει εισβάλλει στην Κύπρο, όπως η Ρωσία στην Ουκρανία. Κόβει την τηλεοπτική σύνδεσή του με την Κύπρο, μόλις η Πρόεδρος της Βουλής του αναφέρει την Τουρκία. 

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ- Σήμερα που το κόμμα που ίδρυσες, βυσσοδομει τη χώρα...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Να έχεις πατέρα (Γιώργος ο δημοδιδάσκαλος) που προισταται του καψίματος της πρόχειρης  κατασκήνωσης Ποντίων προσφύγων στο Κιουπκιοι (Πρώτη Σερρών) το 1924 με 9 νεκρούς 

, φωτό 5.

Να σκάει το 1962 στη κεντρική σελίδα της CIA (φωτό 8)έγγραφο  αποχαρακτηρισμένο (φωτό  7)που  αποκαλύπτει οτι ο Καραμανλής ήταν συνεργάτης των Γερμανών στη κατοχή (μαζί με Τσαλδάρη και Πετρόπουλο),κάτι που το γνώριζε ο Μαξ Μερτεν και το χρησιμοποίησε καταλλήλως ...και αποφυλακίστηκε(και αφού 

επέστρεψε στη Γερμανία,παρέδωσε τα αποδεικτικά της δράσης στη Κατοχή,στον πρέσβη του Καραμανλή).

Να υπογραφεις το 1959 το διάταγμα της πλήρους απαλλαγής κάθε δίωξης εγκληματιών πολέμου κατά τη διάρκεια της Κατοχής (φωτό 4).

Το 1975, με απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Στεφανάκη της κυβέρνησης Καραμανλή πολτοποιήθηκε το τεράστιο αρχείο του Εθνικού Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου το οποίο είχε ιδρυθεί το 1945. 

Να βαζεις την υπογραφή σου σε φύλλο της εφημερίδας της κυβερνήσεως που αναγνωρίζει τη δημοκρατία της Μακεδονίας από το 1959(φωτό 9).

3η Διαβούλευση της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "οι Απ' Έδω"

Είναι πεταμένοι εδώ κάτω από τη δεσμοφόρα / καμιά πεντακοσαριά παντοτινά αγιάτρευτα μυαλά από την έμμονη ιδέα της απόδρασης / διάσπαρτα ναυάγια του χρόνου / να τα ξεβράζουν σα μερμύγκια κοπαδιαστά ανά τρεις βάρδιες / κάτι υπόγειες σκοτεινές τρύπες που τις ονομάζουν γαλαρίες… Κοιτάζω αυτόν τον άντρα και τρομάζω. Το πρόσωπό του σκιάζουν λέξεις τραγικές: Κοζάρα, Μαλίκι, Σπάτς, Μπαλς, Κιαφ Μπάρι, Μπουρέλι…

Φώτος Ν. Κυριαζάτης – Λαζατινός, 

ΩΡΕΣ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ, (1987-1991) 

Στρατόπεδο εργασίας Κιαφ Μπάρι, “ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”, Εκδόσεις Άπειρος Χώρα

Αύριο, στην 3η Διαβούλευση της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "οι Απ' Έδω", θα τεθεί το ζήτημα της Αναγνώρισης των Ανθρώπων που με κάθε τρόπο μαρτύρησαν από ένα απάνθρωπο ολοκληρωτικό καθεστώς. Ένα καθεστώς που πλιατσικολόγησε την υπεραξία των εργατών και των αγροτών στο όνομα ενός "παραδείσου" για αυτούς.

Δολοφονίες, απαγωγές, εκτελέσεις, αγνοούμενοι, πολύχρονες φυλακίσεις, εξορίες, διακρίσεις των "θιγμένων", βιασμοί, αρπαγή περιουσιών, απαγόρευση έκφρασης φρονημάτων...

Είναι ζήτημα οικουμενικό και πανανθρώπινο.

Για τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια που βαλλόταν, βάλλεται και θα συνεχίσει να βάλλεται σε όλον τον πλανήτη.

Για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ειρήνη στον κόσμο μας.

Αύριο στους Ποντίους μας, στη Νίκαια.

Γιώργος Κυριακού 

3η Πανελλήνια Διαβούλευση για το μέλλον της Βορείου Ηπείρου: 

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Φίλοι και φίλες από τη Βόρειο Ήπειρο, μέλη σωματείων, εκδόσεων, οργανώσεων και φορέων, απανταχού Συνέλληνες Γηγενείς - Απόδημοι και Φιλέλληνες,

Χριστός Ανέστη!

Σας προκαλούμε να συμμετέχετε ισότιμα στη 3η Πανελλήνια Ημερίδα - Διαβούλευση «για το μέλλον της Βορείου Ηπείρου». Το φετινό μας θέμα αφορά στην οργάνωση των προσπαθειών όλων μας για την επίσημη αναγνώριση εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας, των αγώνων του διαχρονικά διωχθέντος Ελληνισμού στην Αλβανία.

Η απονομή “βραβείων” στις 6 Απριλίου 2006 σε πρώην πολιτικούς κρατούμενους (μυστικά και μακριά από τη δημοσιότητα) στην υπόγεια αίθουσα του Υπουργείου Εσωτερικών “Γιάννος Κρανιδιώτης”, αποτελεί παρωδία αναγνώρισης του αγώνα που έδωσε ο Ελληνισμός στην Αλβανία για τη διατήρηση της ταυτότητάς του. Ύστερα από τον 15ετή αγώνα που ξεκίνησε με την ίδρυση του σωματείου Ένωσις Εξόριστων και Φυλακισθέντων Βορειοηπειρωτών, το 1991, με παραστάσεις, με συγκεντρώσεις, με πορείες, με απεργίες πείνας, με φυλακίσεις μελών του στη δίκη της ΟΜΟΝΟΙΑΣ (1994 – 1995), αυτή η μεθόδευση απόκρυψης ενός αγώνα, αποτελεί ντροπιαστικό προηγούμενο.

24 Απριλίου. Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Σήμερα που "συνηθίσαμε" στις γενοκτονίες... Σήμερα που ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει για το έγκλημα στη Παλαιστίνη..."δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη γενοκτονία...είναι πολύ βαριά".

Για τον πολύπαθο Αρμενικό λαό και τους φίλους μου                                                                                       Του Βασίλη Λαμπόγλου        

24 Απριλίου.

Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Ημέρα προπομπός της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας από τον Κεμάλ Ατατούρκ και τους Γερμανούς συμβούλους του  που «δοκίμασαν» στην Ανατολία τα όσα αργότερα εφάρμοσαν σε βάρος των Εβραίων και των άλλων εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων όλης της Ευρώπης.            

                                                                                                         

111 χρόνια μετά  και χάριs στον Γερμανό Άρμιν Βέγκνερ , ο κόσμοs ''κατόρθωσε'' και δεν Λησμόνησε.

Έναs από τουs ''Δίκαιουs των Λαών'' που πρέπει η Μνήμη να στέργει τιμητικά.                                                              

                                                                                                         Ο άνθρωπος που «απαθανάτισε» την γενοκτονία των Αρμενίων  με κίνδυνο τηs ζωήs του ,                                                                                                υπήρξε στα νεανικά του χρόνια εθελοντής υπαξιωματικός του υγειονομικού στο στρατό των Νεότουρκων και ως εκ τούτου ένας από τους σημαντικότερους αυτόπτες μάρτυρες της αρμενικής γενοκτονίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχοντας εύκολη πρόσβαση, λόγω της ιδιότητάς του, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εκτοπισμένων Αρμενίων και με άμεσο κίνδυνο της ζωής του φωτογράφισε και κατέγραψε τα απάνθρωπα γεγονότα της γενοκτονίας που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή του.

Φωτογραφίζει Αρμένιους ιερείς να σκάβουν τάφους νεκρών συμπατριωτών τους, μ΄ ένα από αυτούς να του εξομολογείται:

«Κάποτε ήμουν ιερέας, τώρα είμαι ένα πρόβατο που θα το σφάξουν».

Στέλνει κρυφά σε Αμερική και Γερμανία εκατοντάδες ντοκουμέντα της αρμενικής “Aghet” (καταστροφής).

Γράφει γράμματα γεμάτα οδύνη και απελπισία στους συγγενείς του στη Γερμανία:

 «Από παντού με καλούν, η πείνα, ο θάνατος, οι ασθένειες, η απελπισία.

Οσμές κοπράνων και αποσύνθεσης νεκρών αναδύονται παντού.

Κατεβαίνω μέσα στο σκοτάδι στο ποτάμι.

Σ’ ένα ρέμα βρίσκω μια πυραμίδα από ανθρώπινα οστά.

Νεκροκεφαλές που έχουν ακόμα τρίχες μαλλιών.

Κάποια στιγμή με πλακώνει μαύρη απελπισία και με παίρνουν τα κλάματα σαν να έπρεπε να καταστρέψω όλες τις ελπίδες, όλους τους πυρήνες της αγάπης, που πάντοτε μ΄ ένωναν με τη ζωή».

Η μετά θάνατον ζωή

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι υπόδικοι νεκροί

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.
Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πως είναι οι κολασμένοι;

- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

- Και οι Άγιοι και ο ληστής[2];

- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών[3]», παρατείνει-παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς[4] να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λά­βουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Η προσευχή και τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους[5]

Ο θαυμαστός ηθικός μας κοσμος

Ο Κύριος Ευστρατίου ηταν κολλητός φίλος της Σακελλαροπουλου !!

Επειδή κατηγορούν την Κοβέσι ας θυμηθούμε μια υπόθεση στην Ελλάδα:

Το 2007, επί νέας δημοκρατίας, η δικαστής Γρεβενών Μαρία Μαργαρίτη αποκάλυψε οίκο ανοχής που λειτουργούσε στο χώρο των δικαστηρίων όπου ανήλικοι κακοποιούνταν σεξουαλικά και πολλές φορές έναντι αμοιβής. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθεί από το δικαστικό σώμα. Η κα Μαργαρίτη ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι που η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή την απομάκρυνε βίαια.

Μετά από δεκάδες απειλές, όπως την εισβολή από κακοποιούς στο σπίτι της που την ξύρισαν το κεφάλι, ποινικές κατηγορίες που κατέπεφταν στα δικαστήρια και άλλα πολλά, το 2008 μετά από νέα απεργία πείνας έξω από τον Άρειο Πάγο για 20 ημέρες λύγισε και εισήχθη στο Νοσοκομείο. Το θέμα δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα σχεδόν ελληνικό ΜΜΕ παρά μόνο από το BBC.

Αντίθετα, η νέα δημοκρατία επέλεξε τον τότε κύριο κατηγορούμενο της Παναγιώτη Ευστρατίου, και τον προήγαγε σε σύμβουλο Επικρατείας τον Ιούλιο του 2004 και σε αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Δεκέμβριο του 2019.

«Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μεταξύ επίσημων αφηγήσεων και πραγματικοτήτων επί τόπου: όταν η πληροφορία γίνεται στρατηγική.

 

 «Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Ο πόλεμος διεξάγεται επίσης με εκδοχές των γεγονότων.

Ο Simplicissimus

Σε μια εποχή πολέμων των μέσων ενημέρωσης, η αλήθεια φαίνεται να γίνεται δευτερεύουσα μεταβλητή σε σύγκριση με την αφήγηση. Τα περιστατικά που παρουσιάζονται ως «μικρές ζημιές» μερικές φορές αποδεικνύονται σημαντικές καταστροφές. Αντίθετα, οι στόχοι που δηλώνονται κατεστραμμένοι εξακολουθούν να λειτουργούν. Το αποτέλεσμα είναι ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ αυτού που μεταδίδεται και αυτού που προκύπτει από ανεξάρτητη επαλήθευση, δορυφορικές εικόνες και μη ευθυγραμμισμένες πηγές. Αυτό το άρθρο αναλογίζεται τον ρόλο της σύγχρονης δυτικής προπαγάνδας, τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης που ενσωματώνεται σε στρατηγικά μέσα και τον κίνδυνο μιας δημόσιας αντίληψης που κατασκευάζεται περισσότερο για να προσανατολίζει παρά για να ενημερώνει. Διακυβεύεται όχι μόνο η ερμηνεία των μεμονωμένων πολεμικών γεγονότων, αλλά και η ίδια η αξιοπιστία της πολιτικής αφήγησης των δημοκρατιών . (NR)

Πότε θα γίνουμε Ευρώπη ρε γαμώτο!

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Το 2015 η μισή Ελλάδα παρακαλούσε την Ευρώπη να μας σώσει από τους επάρατους λαϊκιστές. Το 2026, η άλλη μισή Ελλάδα καλεί ξανά την Ευρώπη να μας σώσει από τη διεφθαρμένη - παραπάνω μισή Ελλάδα. 

Από το «βάστα Γερούν (Ντάισελμπλουμ)» στο «βάστα Λάουρα (Κοβέσι)», οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, το αίτημα παραμένει ίδιο – η Ευρώπη ως από μηχανής θεός να μας λυτρώσει από τις παθογένειές μας. 

Παθογένειες που, αναμφίβολα, προέρχονται από το ότι δεν είμαστε αρκετά Ευρώπη.

Το 2015 η Ευρώπη ήταν συνώνυμη με την παραμονή στο ευρώ, το 2026, με το κράτος δικαίου και τη μάχη κατά της διαφθοράς . 

Και στις δυο περιπτώσεις, οι ικέτες της ευρωπαϊκής σωτηρίας θεωρούν εαυτούς ως τους πραγματικούς εκπροσώπους της Ευρώπης στη χώρα και τους αντιπάλους τους ως τους εκφραστές της καθυστέρησης.. 

Η Ευρώπη είναι ο ορίζοντας της εγχώριας πολιτικής, η ουτοπία που όσο την πλησιάζουμε τόσο απομακρύνεται. 

Η Ευρώπη είναι το φαντασιακό αντικείμενο επιθυμίας - τέλειο, πλην όμως άπιαστο. Ποτέ δεν θα γίνουμε Ευρώπη, για αυτό ποτέ δεν θα σταματήσουμε να επιθυμούμε να γίνουμε Ευρώπη. 

Η ἀποικία ὀφείλει νά λέει ΝΑΙ σέ ὅλα!

Του Κώστα Καραΐσκου

Στίς 21 Ἀπριλίου τό συμβούλιο ὑπουργῶν Γεωργίας τῆς ΕΕ ἀποφάσισε νά ἐγκρίνει τήν εἰσαγωγή τῶν νέων γενετικά τροποιημένων τροφίμων (μεταλλαγμένων) χωρίς δοκιμές ἀσφαλείας καί δίχως σήμανση. 

Φυσικά στή νεοταξίτικη ἐπίθεση κατά τῆς ὑγείας μας συμμετεῖχε καί τό Μητσοτακιστάν, μέ τήν ψῆφο τοῦ νέου ὑπουργοῦ Μαργαρίτη Σχοινᾶ.

Παρότι τρεῖς μεγάλες περιβαλλοντικές ὀργανώσεις (Greenpeace, ΣΙΤΩ, Αἰγίλοπας) εἶχαν καλέσει τήν Κυβέρνηση νά περιφρουρήσει τήν ἀσφάλεια τῶν τροφίμων μας, τό ἀποτέλεσμα δέν ἄλλαξε καί ἡ γραμμή τῆς Κομισιόν πέρασε.

 Ἀγνοήθηκαν ὅσοι ἀνεξάρτητοι ἐπιστήμονες καί σχετικοί ὀργανισμοί ἐπεσήμαναν τούς κινδύνους καί μένουμε ὅλοι στό ἔλεος τῶν ὀλιγαρχῶν τοῦ χώρου. Πῶς θά ἀποτρέπεται ἡ ἐπιμόλυνση ἄλλων καλλιεργειῶν (βιολογικῶν καί μή), πῶς θά ἐλέγχει ὁ καταναλωτής τί τρώει, ὅταν τό κράτος θά ἀδυνατεῖ ἀκόμα καί νά ἀπαγορεύσει μιά καλλιέργεια πού ἀπειλεῖ τό οἰκοσύστημα;    

Κάπως ἔτσι ἡ ΕΕ, πού κάποτε ἀντιστεκόταν στά μεταλλαγμένα πού παρήγαγε ἡ Ἀμερική, μᾶς ὁδηγεῖ σέ νέα ἐφιαλτικά τοπία. 

Καί τί θά μποροῦσε νά κάνει ἡ Ἑλλάδα; 

Νά καταψηφίσει ὅπως ἔκαναν ἡ Αὐστρία, ἡ Ρουμανία, ἡ Σλοβακία, ἡ Κροατία, ἡ Σλοβενία καί ἡ Οὑγγαρία. Ἤ ἔστω νά ἀπέχει ὅπως ἡ Γερμανία, τό Βέλγιο καί ἡ Βουλγαρία. Τότε θά μποροῦσε νά κινδυνεύσει ἡ ἀπόφαση ἀφοῦ ἡ "εἰδική πλειοψηφία" στό Συμβούλιο Ὑπουργῶν ἀπαιτεῖ ἔγκριση ἀπό 15 κράτη μέλη μέ τό 65% τῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν. Ὄχι ὅμως, ἡ ἀποικία ὀφείλει νά λέει ΝΑΙ σέ ὅλα!

2,83 δις € λοιπόν για μερικούς μετόχους, 500 εκ. € για 10 εκ. Πολίτες

Βασίλης Βιλιάρδος 

Για να καταλάβουμε το μέγεθος του εγκλήματος, οι 4 συστημικές τράπεζες μοιράζουν 2,83 δις € στους μετόχους τους, από τα αφορολόγητα κέρδη των 4,5 δις € του 2025 - αφορολόγητα, λόγω του νόμου Χαρδούβελη της ΝΔ που τους χάρισε περί τα 20 δις € αναβαλλόμενο. 

Η κυβέρνηση τώρα, μοιράζει μόλις 500 εκ. € στα 10 εκ. Ελλήνων - αφού όμως προηγουμένως τους λήστεψε με τον πληθωριστικό φόρο, επιτυγχάνοντας πρωτογενή πλεονάσματα 12,1 δις €, εκ των οποίων υπερπλεονασματα άνω των 6 δις€. 

2,83 δις € λοιπόν για μερικούς μετόχους, 500 εκ. € για 10 εκ. Πολίτες - ενώ έχει το θράσος να θριαμβολογεί! 

Παράλληλα, οι μέτοχοι των τραπεζών θα πληρώσουν μόλις 5% στα μερίσματα - όταν οι Πολίτες πληρώνουν φόρο έως και 44%. 

Την ίδια στιγμή βέβαια, τα θηριώδη πλεονάσματα στραγγαλίζουν την οικονομία - με το ρυθμό ανάπτυξης να έχει ήδη επιβραδυνθεί, παρά τα 36 δις € του Ταμείου Ανάκαμψης και τα 63 δις € που δανείστηκε από τα ασφαλιστικά/συνταξιοδοτικά και λοιπά ταμεία (δεν επηρεάζουν το δημόσιο χρέος/ΑΕΠ) 

Το Τάμα

Τάμα Βέρες στον Άη-Γιώργη

Ορεινό χωριό Αρκαδίας, Μάιος 1953

Το Τάμα

Ο Άη-Γιώργης στεκόταν στην άκρη του χωριού. Πέτρινο ξωκλήσι, μικρό, με καμπάνα που χτυπούσε μόνη της όταν φύσαγε βοριάς. Μέσα, η εικόνα του καβαλάρη με το κοντάρι στο δράκο. Κι από κάτω, στο εικονοστάσι, κρεμασμένα τάματα: ασημένια ματάκια, χεράκια, ποδαράκια, καρδούλες.

Ανάμεσά τους, ξεχώριζαν δύο βέρες. Δεμένες με κόκκινη κλωστή. Σκουριασμένες, θαμπές από τα χρόνια.

Η Ιστορία

Ήταν 1947. Εμφύλιος. Το χωριό χωρισμένο στα δύο. Αδερφός δεν μιλούσε σε αδερφό.

Η Μαρία του Καραγιάννη αγαπούσε τον Γιώργη του Μπουκουβάλα. Μπουκουβαλαίοι και Καραγιανναίοι είχαν αίμα αναμεταξύ τους από το 1932. Βεντέτα. Τρεις σκοτωμένοι.

Ο έρωτάς τους ήταν καταδικασμένος. Αν το μάθαιναν οι πατεράδες, θα τους σκότωναν. Αν όχι οι πατεράδες, το χωριό.

Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να μιλήσει για «κανονική χώρα»

Μάνος Λαμπράκης 

Από τους Δελφούς, λοιπόν, από το πλέον βολικό σκηνικό για να ακουστεί η μεταφυσική της ελληνικής πολιτικής αυταπάτης, ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να μιλήσει για «κανονική χώρα»,για παραίτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και για την ανάγκη επιστροφής της κανονικότητας και της σταθερότητας. 

Το ίδιο πρόσωπο που σήμερα αυτοπαρουσιάζεται ως εγγυητής θεσμικής σοβαρότητας, εμφανίστηκε εκεί δηλώνοντα  μιας «κυβερνώσας Αριστεράς». Η ειρωνεία δεν είναι απλώς εμφανής. Είναι σχεδόν υλική, σαν να έχει αποκτήσει σώμα και να περιφέρεται ανάμεσα στα πάνελ του Φόρουμ των Δελφών.

Ποιος μιλάει τώρα; 

Ο ίδιος πολιτικός που έχτισε την πιο εντυπωσιακή σκηνική σύνθεση αντιμνημονιακής καταγγελίας για να καταλήξει στον πιο βίαιο ρεαλισμό υποταγής; 

Ο ίδιος άνθρωπος που ανήλθε στην εξουσία ως δήθεν ρήγμα και κατέληξε να λειτουργήσει ως ο κατεξοχήν σκηνοθέτης της ελληνικής κωλοτούμπας, δηλαδή της μετατροπής της οργής σε διαχείριση και της διαχείρισης σε ηθικό πλεονέκτημα; 

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: [Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος...]

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

[Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος...]

Ανάλυση της φράσης του:

«Βίος ανεόρταστος»: Ζωή χωρίς γιορτές (ανέορτος = αυτός που δεν έχει γιορτές).

«Μακρά οδός»: Μακρύς, επίπονος δρόμος.

«Απανδόκευτος»: Χωρίς πανδοχείο/σταθμό για ξεκούραση (πανδόκευτο = αυτό που δέχεται όλους, πανδοχείο/ξενοδοχείο).

[...] Για τον Δημόκριτο σκοπός της ζωής είναι η ψυχική γαλήνη (τέλος δ᾽ εἶναι τὴν εὐθυμίαν), η οποία δεν ταυτίζεται με την ηδονή, όπως πιστεύουν κάποιοι που παρανόησαν τα διδάγματά του, αλλά η κατάσταση κατά την οποία η ψυχή ζει με γαλήνη και σταθερότητα, χωρίς να ταράζεται από κανέναν φόβο ή δεισιδαιμονία ή από κάποιο άλλο πάθος»

[Διογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων 9.7.45]

Ο Δημόκριτος αποτελεί μία ιδιάζουσα περίπτωση στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Εμφανίζεται στο προσκήνιο χάρη στην ατομική του θεωρία, μία εξαιρετική σύλληψη της δομής του κόσμου από «άτομα και κενό». 

Αλλά, αυτή δεν είναι η μοναδική του συμβολή στη φιλοσοφία. Πέρα από την έρευνα της φύσης, ο Δημόκριτος ασχολήθηκε με την Ηθική, ξεκινώντας πρώτος τη συζήτηση για τον σκοπό της ζωής. Υπήρξε πολυγραφότατος, αν και τα βιβλία που δημοσίευσε, ακολουθώντας την «τύχη» των περισσότερων έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, έχουν χαθεί.

 Εντούτοις, η θεωρία του αναμφίβολα ήταν γνωστή και παρέμεινε δημοφιλής, όπως δείχνουν οι πηγές, κατά τα ελληνιστικά χρόνια, ενώ φαίνεται ότι άσκησε την επιρροή της σε όλες τις θεωρίες βίου που ακολούθησαν (Κυνισμός, Στωικισμός, Επικουρισμός). 

Ο Αβδηρίτης φιλόσοφος δε θα προβεί σε γενικόλογες παρατηρήσεις, αλλά θα διαμορφώσει έναν συμβουλευτικό λόγο που βρίθει πρακτικών συμβουλών. 

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 20 Απριλίου, 2026
«Πλοήγηση» (έργο του Ρέι Χουάνγκ)

"...Το μεν αστικό συστημικό μπλοκ προσπαθεί να κρύψει το στοιχείο της εξάρτησης και του μεταπρατικού χαρακτήρα της Πολιτείας και της Οικονομίας της χώρας. Πιστεύει ότι ο «εκσυγχρονισμός» της χώρας είναι ατελής λόγω «χρόνιων παθογενειών», οι οποίες οδήγησαν (μαζί με τον «λαϊκισμό») στη Χρεοκοπία του 2010. Και θεωρεί ότι ήταν απαραίτητη η μνημονιακή κηδεμονία για ελάχιστο διάστημα, έως το 2018, ενώ από τότε η Ελλάδα ξαναγίνεται ισότιμος εταίρος στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, στη Ν.Α. Μεσόγειο, και προωθεί τον στρατηγικό στόχο της σύγκλισης με τα ευρωπαϊκά στάνταρς.

Η δε αριστερά όλων των αποχρώσεων και φορεσιών θεωρεί την έννοια και την ποιότητα «εξάρτηση» ως κάτι ρετρό, ως κάτι παρωχημένο και ξεπερασμένο. Η Ελλάδα είναι μια καπιταλιστική χώρα που έχει φτάσει μέχρι το ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Με τέτοιους όρους δεν τίθεται καθόλου ζήτημα εξάρτησης ή πάλης ενάντια στην εξάρτηση και τον μεταπρατικό χαρακτήρα της χώρας. Ούτε φυσικά χρειάζεται κάτι που θα έμοιαζε ή θα ήταν πραγματικά μια διαδικασία αποσύμπλεξης από τα ιμπεριαλιστικά (σύγχρονα) δεσμά. Ούτε υπάρχει κάποιο ζήτημα κατάκτησης βαθμών εθνικής κυριαρχίας ή ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας. Μένει –για κάποτε– ένα πέρασμα στο σοσιαλισμό, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ο υποκειμενικός παράγοντας. Έως τότε, ας φροντίζουμε για το «ποσοστό» μας, την εκπροσώπησή μας, τον ιδιαίτερο ρόλο εντός του συστημικού καταμερισμού εργασίας…

Ο κόσμος της εξάρτησης και του μεταπρατισμού (οικονομικοί παράγοντες-ολιγάρχες και πολιτικός κόσμος) προβάλλει ως αναγκαίο έναν «προσαρμοστικό ρεαλισμό» που, ανάλογα με την συγκυρία και τις αλλαγές της, συνεχίζει απρόσκοπτα να βαδίζει πάνω στο μοντέλο και τις δυνατότητες που επιτρέπει το κάθε φορά πλέγμα της εξάρτησης. Ο προσαρμοστικός ρεαλισμός είναι ηγεμονικός σε ολόκληρη την 50ετία της μεταπολίτευσης (με διαφορετικές αποχρώσεις) και συνάντησε ρήγματα και αμφισβητήσεις όποτε αναπτύσσονταν ρεύματα και εκδηλώσεις του λαϊκού ριζοσπαστισμού: περίοδος 1974-76, 1979-81, 2010-12 και 2015 (αντιμνημονιακό κίνημα), 2023-25 (κίνημα των Τεμπών)..."

Σημειώματα για το κενό υποκειμένου στην Ελλάδα

(Α΄ μέρος: Εισαγωγή στο θέμα)

Η οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, είναι μεγάλης σημασίας ακόμα και για πιθανές λύσεις, ή για τη διερεύνηση όρων για την επίλυσή του. Για να γίνω πιο σαφής, αντιμετωπίζοντας το συνολικό και πολυπαραγοντικό Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, είναι απαραίτητο να τονιστεί η σημασία –έως και κεντρικότητα– του Υποκειμένου που μπορεί να «σηκώσει», να προωθήσει, να φέρει εις πέρας μια εναλλακτική και διέξοδο από το Υπαρξιακό Πρόβλημα. Με άλλους όρους, το πρόβλημα του Υποκειμένου –όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα– είναι το πρόβλημα των προβλημάτων της σύγχρονης εποχής. Είναι το κεντρικό ζητούμενο.

Πυρηνικά, Νερό, Τρόφιμα: Ο πόλεμος που έρχεται - Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Ενώ ο πλανήτης παρακολουθεί τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν, ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας συνεχίζεται στη σκιά. Πώς συνδέονται αυτοί οι δύο πόλεμοι; Ποιος ελέγχει πραγματικά το αφήγημα; Και τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα;

Σε αυτό το podcast, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος — πρώην σύμβουλος Ανδρέα Παπανδρέου, πρώην διευθυντής ΑΠΕ στη Μόσχα, συνιδρυτής της Delphi Initiative — αναλύει:

⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ:
00:00​ - Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας: Τι γίνεται τώρα
02:21​ - Πώς συνδέονται Ουκρανία και Ιράν
04:17​ - πώς το Ισραήλ είναι παίχτης-Κλειδί
12:18​ - Τι επιδιώκουν οι ΗΠΑ: Η Νέα Παγκόσμια Τάξη

Η Χούντα με τη ματιά της Ιωάννας Καρυστιάνη

Συνέντευξη- βιωματική αφήγηση της συγγραφέως Ιωάννας Καρυστιάνη, ηγετικού στελέχους του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος.

Η Ιωάννα Καρυστιάνη είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Ως φοιτήτρια της Νομικής Σχολής Αθηνών εντάχθηκε στην ΚΝΕ και την Αντι-ΕΦΕΕ, αποτελώντας ένα από τα κορυφαία στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Στις αρχές του 1973 εξελέγη πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών και, λίγες εβδομάδες αργότερα, διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην κατάληψη της Νομικής. Η συστηματική πολιτική της δράση οδήγησε, τον Μάιο του 1973, στη σύλληψη και φυλάκισή της από το καθεστώς, στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ύστερα από τη γενική αμνηστία που χορηγήθηκε από τη χούντα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συμμετείχε στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. Μετά την καταστολή της εξέγερσης και μέχρι την πτώση της δικτατορίας, παρέμεινε στην παρανομία.

0:00​ Τα πρώτα φοιτητικά χρόνια και η ένταξη στην Αντι-ΕΦΕΕ
10:30​ Φοιτητική Ένωση Κρητών

Ο ἅγιος Γεώργιος το παλληκάρι τῆς χριστιανοσύνης

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ*:

"Ὁ ἅγιος Γεώργιος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Δημήτριο, εἶναι τὰ δυὸ παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. 

Αὐτοὶ εἶναι κάτω στὴ γῆ, κ᾿ οἱ δυὸ ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ εἶναι ἀπάνω στὸν οὐρανό. 

Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τοὺς ζωγραφίζανε δίχως ἄρματα, πλὴν στὰ κατοπινὰ τὰ χρόνια τοὺς παριστάνουνε ἀρματωμένους μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ κοντάρια καὶ ντυμένους μὲ σιδεροπουκάμισα. Στὸν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τὴν περικεφαλαία καὶ στὸν ἄλλον τὸ σκουτάρι, στὴ μέση εἶναι ζωσμένοι τὰ λουριὰ ποὺ βαστᾶνε τὸ θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καὶ τὸ ταρκάσι πὄχει μέσα τὶς σαγίτες καὶ τὸ δοξάρι. 

Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὕστερα ἀπὸ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, οἱ δυὸ αὐτοὶ ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς κι᾿ ἄλλοι στρατιωτικοὶ ἅγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι ἀπάνω σὲ ἄλογα, σὲ ἄσπρο ὁ ἅγιος Γεώργης, σὲ κόκκινο ὁ ἅγιος Δημήτρης.

 Κι᾿ ὁ μὲν ἕνας κονταρίζει ἕνα θεριὸ κι᾿ ὁ ἄλλος ἕναν πολεμιστή, τὸν Λυαῖο.

 Αὐτὰ τὰ ἄρματα ποὺ φορᾶνε ἐτοῦτοι οἱ ἅγιοι, παριστάνουνε ὅπλα πνευματικά, σὰν καὶ κεῖνα ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: 

«Ντυθῆτε τὴν ἀρματωσιὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντισταθῆτε στὰ στρατηγήματα τοῦ διαβόλου. 

Γιατὶ τὸ πάλεμα τὸ δικό μας δὲν εἶναι καταπάνω σὲ αἷμα καὶ σὲ κρέας, ἀλλὰ καταπάνω στὶς ἀρχές, στὶς ἐξουσίες, καταπάνω στοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκοταδιοῦ σὲ τοῦτον τὸν κόσμο καὶ καταπάνω στὰ πονηρὰ πνεύματα στὸν ἄλλον κόσμο. 

Τ' Αη Γιώργη... Ο Άγιος Γεώργιος της εκκλησίας, του λαού, της ποίησης.

Η εικόνα προέρχεται από τα κειμήλια προσφύγων της Μικράς Ασίας.

Προέλευση: Μικρά Ασία, Τύανα Καππαδοκίας (;)

Χρονολόγηση: 14ος αιώνας

Διαστάσεις: 75 x 50 εκ.

«Τ’ Άη Γιωργιού γιορτή» του Μπρέγκοβιτς

Τ' Αη Γιώργη...

«Του Αη Γιώργη ( Ederlezi )»

Απ’ τους ώμους να/ η άνοιξη περνά

γύρω φτερουγίζει/ ξεχνάει εμένα.

Μέρα της χαράς/ ποια ζωή φοράς

δρόμο δρόμο παίρνεις / χωρίς εμένα.

Τ’ ουρανού πουλιά/ πάρτε με αγκαλιά

το βουνό γεμίζει/ κεριά αναμμένα.

Να κι η Πούλια, ξημερώνει,/ το Θεό παρακαλώ

μα το φως που δυναμώνει/ δε μου φέρνει, δε μου φέρνει

‘κείνον π’ αγαπώ.

Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος και το τραγούδι «Ο Δράκοντας κι ο Άϊ-Γιώργης» (Ανάλυση και Βίντεο)

Έρευνα Σοφία Ντρέκου

Η ελληνική παράδοση και οι άγιοι της Εκκλησίας, χέρι χέρι συμπορεύονται και επί αιώνες στηρίζουν την καθημερινότητα των Ελλήνων αποτελούντες αναπόσπαστο του γένους μας.

Περιεχόμενα

1. Ανάλυση «Ο Δράκοντας κι ο Άϊ-Γιώργης»
2. Το τραγούδι του Αϊ-Γιώργη (από το Καταλαγάρι και τα Πεζά Πεδιάδος στη δεκαετία τού 1940)
3. Βίντεο 1: Τραγούδι επιτραπέζιο, το οποίο τραγουδιόταν την ημέρα της εορτής του Αγίου Γεωργίου, με προέλευση από την Σινασό Καππαδοκίας.
4. Βίντεο 2: «Ο Άη Γιώργης και ο Δράκοντας» Αλέξανδρος Παπαδάκης
5. Βίος: Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

1. Ο Δράκοντας κι ο Άϊ-Γιώργης 

[Το δημώδες «Τραγούδι τ’ Άϊ-Γιώργη»]

Η πρώτη μετά το Πάσχα, την 23ην Απριλίου εορταζομένη (αν το Πάσχα έχη προηγηθή) ή τη Δευτέρα τού Πάσχα (εάν αυτό εορτασθή μετά την 23η) και αρρήκτως συνδεδεμένη προς αυτό μνήμη νέου την ηλικία στρατιωτικού αγίου είναι η τού Αγίου Γεωργίου, Μεγαλομάρτυρος και Τροπαιοφόρου, τού δημοφιλεστάτου νεαρού εφίππου Αγίου με σέβας ανάμεσα στους Χριστιανούς αλλά και Μουσουλμάνους: 

• «Έαρ ημίν εξέλαμψεν η λαμπρά τού Δεσπότου και θεία εξανάστασις, προς ουράνιον Πάσχα εκ γής ημάς παραπέμπον· ταύτη δε συνεκλάμπει τού πανενδόξου μάρτυρος Γεωργίου η μνήμη η φωταυγής» (Εξαποστειλάριο, σε ήχο πλ. Β').

• Ως μεγαλόψυχος ένοπλος Άγιος, ο Γεώργιος θεωρείται «αιχμαλώτων ελευθερωτής», «πτωχών υπερασπιστής» και «βασιλέων υπέρμαχος»: «Ως τών αιχμαλώτων ελευθερωτής και τών πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε» (από το Απολυτίκιο τού Αγίου, σε ήχο Δ'). Στον ευεργέτη στρατιωτικόν άγιο τα ρήματα «περιφρούρησον» και «διάσωσον» αρμόζουν: «Εν θαλάσση με πλέοντα, εν οδώ με βαδίζοντα, εν νυκτί καθεύδοντα, περιφρούρησον· επαγρυπνούντα διάσωσον παμμάκαρ Γεώργιε» (στιχηρό προσόμοιο σε ήχο Δ').

Αλήθειες και ψέματα για την Χούντα

“Ναι, αλλά δεν κλέψανε. 

Ναι, αλλά έφτιαξε δρόμους. 

Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”: 

Ψέμα πρώτο: “Ναι, αλλά δεν κλέψανε”

Ουδέν αναληθέστερον τούτου.

Και από που να ξεκινήσει κανείς. Από το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”; Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να υλοποιήσει ένα σχέδιο των μελών της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (που είχε πραγματοποιηθεί στο Άργος το 1829) για ανέγερση ναού του Σωτήρος. Οι δικτάτορες εξήγγειλαν ότι θα κτίσουν στα Τουρκοβούνια ένα μεγαλοπρεπή ναό, που θα γινόταν “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό”.

Ο ναός δεν κτίστηκε ποτέ, αλλά συνέβη ένα θαύμα: Γέμισαν οι τσέπες των χουντικών!

Άρχισαν να μαζεύουν χρήματα από εισφορές κρατικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, από τον κρατικό προϋπολογισμό και με δάνεια. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Στην ανώτατη επιτροπή για το “τάμα του Έθνους” πρόεδρος ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη Παττακός, Μακαρέζος και ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Επτά χρόνια το μεγαλόπνοο έργο έμενε στη θεωρία και ο κόσμος παρά τη φίμωση των ΜΜΕ βοούσε για το μεγάλο φαγοπότι. Τελικά λόγω των ενδοχουντικών συγκρούσεων, στις αρχές του 1974 έγινε απολογισμός (διότι ο Ιωαννίδης προφανώς και γνώριζε πολύ καλά τα πεπραγμένα του Παπαδόπουλου και όχι βέβαια επειδή εκείνος ήταν άμεμπτος). Στο ειδικό Ταμείο είχαν μείνει μόνο 47,3 εκατομμύρια δραχμές: 406 εκατομμύρια είχαν κάνει φτερά. Φυσικά κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Για την «Ιστορία του ελληνικού κόσμου» του Γιώργου Κοντογιώργη

Διονύσιος Σκλήρης

Γιώργος Κοντογιώργης, Ιστορία του ελληνικού κόσμου. Το ελληνικό κοσμοσύστημα από τις απαρχές έως τις ημέρες μας, Αρμός, Αθήνα 2025.

Πρόκειται για ελληνική έκδοση του έργου Histoire de la Grèce (Éditions Hatier, Παρίσι, 1992) επικαιροποιημένη και εμπλουτισμένη, καθώς περιέχει επίσης εκτενή ιστοριογράφηση των ετών 1992-2025 και μια ανανεωμένη ματιά που περιλαμβάνει τις εξελίξεις κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.

 Το έργο αναζητεί το ιδιάζον του Ελληνισμού και το ανιχνεύει κατεξοχήν στον ανθρωποκεντρισμό μικρής κλίμακας, ο οποίος αναπτύχθηκε αρχικά στις πόλεις-κράτη και στη συνέχεια, από την ελληνιστική περίοδο, στις κοσμοπόλεις.

 Χαρακτηριστικά του ανθρωποκεντρικού συστήματος, όπως το ορίζει ο συγγραφέας, είναι η έμφαση στην πολιτική ελευθερία, η οποία περιλαμβάνει την κοινωνική και την ατομική. Το ανθρωποκεντρικό ελληνικό σύστημα διαθέτει ερείσματα ακόμη και στο ελληνικό αιγαιακό τοπίo με τους μικρούς περίκλειστους, πλην σε επαφή με τη θάλασσα χώρους, που ευνοούν την ανάπτυξη πόλεων και εμπορίου. 

Μετά τη μυκηναϊκή κρατοκεντρική ανακτορική περίοδο, αποκτά σημασία το συνοδικό σώμα των ίσων της φατρίας και του φύλου, ενώ η πόλις στην σταδιακή της ανάπτυξη βασίζεται στο φυσικό επικοινωνιακό σύστημα, τη θαλασσοκρατία και τη χρηματιστική οικονομία που συντελούν στην ανάπτυξη κοινωνίας των πολιτών. Η μικρή κλίμακα της πόλεως διαφαίνεται και στον ορισμό, στον οποίο προβαίνει ο Ιππόδαμος ο Μιλήσιος, ότι η «αρίστη πολιτεία» οφείλει να μην είναι υπερβολικά μεγάλη, αλλά και στις παρατηρήσεις του Αριστοτέλους, μεταξύ άλλων, για το ότι οι πολίτες έχουν «αυτόφυτον εργασίαν».

 Ο Κοντογιώργης διαβάζει τη σικελική εκστρατεία κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο ως αποτυχία της Αθήνας να μεταβεί από πόλη σε κοσμόπολη. Τον 4ο αιώνα ο Αριστοτέλης διαγιγνώσκει στον πολιτικό στοχασμό του τη μετάβαση από την πόλη-κράτος στο οικουμενικό κοσμοπολιτειακό κράτος.

Η ελληνιστική και βυζαντινή κοσμόπολη

Ωστόσο, το κομβικό στην ανάγνωση του Κοντογιώργη είναι ότι η κοσμόπολις και το κράτος της οικουμένης συνεταιρίζονται με το πολεοτικό φαινόμενο και το ενσωματώνουν σε μία συμμαχική και οργανική σχέση, που σφράγισε την ελληνιστική, αλλά και τη ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή, διατηρούμενη με ιδιότυπο τρόπο ακόμη και μετά την οθωμανική κατάκτηση. 

Η ελληνιστική/ ρωμαϊκή/ βυζαντινή κοσμόπολη διαφέρει από την απολυταρχία, τη δεσποτεία και τη θεοκρατία, ως προς το ότι οι ελληνίδες πόλεις είναι εταίροι της σύνολης πολιτείας της κοσμοπόλεως βάσει της αρχής της επικουρικότητας. Οι πόλεις αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της κοσμοπόλεως, ενσωματώνοντας τα ιθαγενή φύλα στην οικονομία του εμπορίου και της μεταποιήσεως, και ενσαρκώνοντας τον τρόπο του εν ελευθερία βίου.

 Η εδαφικά συντεταγμένη μοναρχία συνδυάστηκε με την κλασική πόλη, καθώς η μοναρχία δεν ενσαρκώνει το κράτος, αλλά αποτελεί εξωτερική του έκφραση. Ο μονάρχης, παρατηρεί ο Κοντογιώργης, δεν ασκούσε άμεση εξουσία επί ενός εκάστου ατόμου της επικράτειας, καθώς το συναντούσε με παρένθετο τρόπο διά της πόλεως. Πάντως η έμφαση στη μικρή κλίμακα και ο συναφής κατακερματισμός συνέβαλε στην ήττα από τους Ρωμαίους, οι οποίοι και πέτυχαν τη μετάβαση στην πλήρη οικουμένη, ακολουθώντας, ωστόσο, έναν δηωτικό κανόνα που διόγκωσε τη δουλεία, ενώ επανήλθε μια πιο αυστηρά ολιγαρχική πολιτεία. Ο δημοκρατικός τρόπος επιστρέφει με τη χριστιανική Εκκλησία και τον δήμο των πιστών.

Η επίτευξη της αθανασίας μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας

Συνέντευξη που παραχώρησε ο Θεοφάνης Τάσης για το "Βήμα" στο Διονύση Σκλήρη 

Η επίτευξη της αθανασίας μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας αποτελεί ένα νέο όραμα που βρίσκεται σε ανταγωνισμό με αυτά των παραδοσιακών θρησκειών. 

Ο Θεοφάνης Τάσης, καθηγητής Φιλοσοφίας της Πληροφορίας στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου και συγγραφέας του βιβλίου Ψηφιακός Ανθρωπισμός: Τεχνητή Νοημοσύνη και Τέχνη του Βίου (Αρμός, 2025), εξηγεί στο «Βήμα» πώς στον μετανθρωπισμό η διάκριση λογισμικού και υλισμικού αντικαθιστά την παλαιότερη μεταξύ ψυχής και σώματος.

Αναπτύσσει την προσωπική του φιλοσοφία για το αλληλένδετο της ψυχικής και της σωματικής διάστασης του ανθρώπου και για μια έννοια μέτρου αντλημένη από την ελληνική σοφία, η οποία θα μας επιτρέψει να βάλουμε όρια ως έναν τρόπο να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

•Ποια είναι η φιλοσοφική ανθρωπολογία που προϋποτίθεται στα οράματα για ψηφιακή αθανασία;

Ο τεχνολογικός μετανθρωπισμός, ο οποίος πρεσβεύει τη δημιουργία μιας τεχνητής υπερνοημοσύνης ως αποστολή του ανθρώπινου είδους θεωρεί ότι η μεταφόρτωση της συνείδησης είναι ένα στάδιο για την επίτευξή της. Δεν ανήκουν όλοι όσοι υποστηρίζουν τη μεταφόρτωση σε αυτό το είδος μετανθρωπισμού, ωστόσο η μεταφόρτωση της συνείδησης εμφανίζεται κυρίως σε αυτό το ρεύμα σκέψης. Προσωπικά, το αντιλαμβάνομαι κυρίως ως ένα εγχείρημα επίτευξης αθανασίας που δεν περνά μέσα από τις παραδοσιακές θρησκείες, αλλά είναι επιτεύξιμη μέσω της τεχνικής. Η εναλλακτική επίτευξη αθανασίας μέσω της τεχνικής είναι με την ανθρώπινη αναβάθμιση.

23 Απριλίου 1827: Ο θάνατος του Καραϊσκάκη

Αριστείδης Χατζής 

Ο βαριά τραυματισμένος Γεώργιος Καραϊσκάκης έχει μεταφερθεί στη γολέτα του Richard Church, του αρχιστράτηγου του ελληνικού στρατού από τον Απρίλιο του 1827. Το έγγραφο που προτείνει στην Εθνική Συνέλευση τον διορισμό του Church έχει την υπογραφή του Καραϊσκάκη και κατατέθηκε στα πρακτικά το Πάσχα του 1827, 3 εβδομάδες νωρίτερα. Δίνω τον λόγο στον Church για να σας περιγράψει τις τελευταίες στιγμές:

«Εκείνο το ζοφερό βράδυ ο Καραϊσκάκης μου έπιανε κάθε τόσο το χέρι και το ακουμπούσε πάνω στην καρδιά του – το κρατούσε εκεί πολύ ώρα. Έτσι όπως μου το έσφιγγε σπασμωδικά, ένιωθα συγκίνηση για τη φιλία που μου έδειχνε αλλά καταλάβαινα ταυτόχρονα ότι ο θάνατος πλησίαζε καθώς ένιωθα το σώμα του να γίνεται σταδιακά κρύο και άκαμπτο. 

Μου μιλούσε όλο το βράδυ για την πατρίδα του και πόσο βέβαιος ήταν πως τελικά θα κατακτούσε την ελευθερία της. Προσευχόταν και θερμοπαρακαλούσε να τον συγχωρέσουν όλοι αυτοί που τους είχε αδικήσει.

 Μου ζήτησε να φροντίσω τους αξιωματικούς του, την οικογένειά του και τον στρατό γενικά και να κανονίσω να τους προστατεύσει η κυβέρνηση. Με ικέτευσε να μην απογοητευθώ και να μην εγκαταλείψω την Ελλάδα. 

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του λαμπρού στρατηγού. Έτσι πέθανε ο δοξασμένος Καραϊσκάκης που πρόσφερε τόσα πολλά και τόσο σημαντικά στην πατρίδα του. Στην ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης το όνομά του θα παραμείνει αθάνατο.»

Ο Σεπτέμβρης του 1944

Αναδημοσιεύουμε κείμενο του Στέφανου Ληναίου που μας πέρασε στην αθανασία.

Στέφανος Ληναίος

Η πιο σκοτεινή δεκαετία στην ιστορία του τόπου μας ήταν το διάστημα 1940-1950. Από τον ενθουσιασμό στην απελπισία. Πόλεμος, κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση, Συμφωνία της Βάρκιζας, λευκή τρομοκρατία, εμφύλιος

Οσοι ζούμε και απομείναμε ΟΡΘΙΟΙ, ακόμη, θέλουμε να θυμίζουμε και να ξαναθυμίζουμε, στις γενιές που έρχονται, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τον Σεπτέμβρη του 1944. Από την Ανάσα της Απελευθέρωσης στον Αναστεναγμό του Εμφύλιου... Ενα ακόμη πολυσήμαντο υλικό για να χτίσουν το μέλλον τους.

Αφιερωμένο στη μνήμη των φίλων μας που έδωσαν τη ζωή τους γράφοντας μια μικρή ιστορία.

Στις 4 Σεπτέμβρη του 1944 ξεκίνησε η αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων από τη μικρή μας πατρίδα, τη Μεσσήνη.

Μια ημερομηνία που σημάδεψε για πάντα τη ζωή ολόκληρης της γενιάς της 10ετίας 1940-50. Η πιο σκοτεινή δεκαετία στην ιστορία του τόπου μας. Από τον ενθουσιασμό στην απελπισία. Πόλεμος, κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση, Συμφωνία της Βάρκιζας, λευκή τρομοκρατία, εμφύλιος. Πέρασαν 80 χρόνια και δεν σβήνει από τη μνήμη μας.

4 Σεπτέμβρη 1944, πρωί πρωί, όλοι κλεισμένοι στα σπίτια μας. Η Νομαρχιακή του ΕΑΜ μάς είχε ειδοποιήσει ότι φεύγουν οι Γερμανοί. Ακούγαμε τις μηχανές τους να οργώνουν τον δρόμο προς το ποτάμι μας, τον Πάμισο. Και ξαφνικά, μια τεράστια έκρηξη. Ολη η γέφυρα του ποταμιού μας γκρεμίστηκε συθέμελα. Βγήκαμε όλοι από τα σπίτια μας στη μεγάλη πλατεία. Να κλαίμε για τη γέφυρα και να χορεύουμε και να τραγουδάμε για τη λευτεριά μας.

Έφυγε ο συμπατριώτης Στέφανος Ληναίος

Του Ηλία Μπιτσάνη

Είναι στιγμές που γνωρίζεις πως θα έρθουν αλλά δεν το πιστεύεις. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλα το Δεύτερο πρόγραμμα, άκουσα ότι η Μαργαρίτα Μυτιληναίου έλειπε και θα πάρει θέση στην εκπομπή αύριο. Δεν κακόβαλα, πλην όμως όταν άρχισα να ψάχνω τις ειδήσεις, διαπίστωσα ότι δεν ήταν μια συνήθης απουσία: 

Εφυγε και αποτεφρώθηκε σήμερα το πρωί ο πατέρας της Στέφανος Ληναίος, ένας σπουδαίος φίλος συμπατριώτης, που άφησε εποχή στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου.

 Ο αγαπητός Στέφανος γεννήθηκε στο Νησί τον Αύγουστο του 1928, πιτσιρικάς πήρε μέρος στην αντίσταση και στα δύσκολα χρόνια έφυγε για την Αθήνα. Λίγες φορές επέστρεψε στο γενέθλιο τόπο που υπεραγαπούσε. Το μεταπολεμικό κυνηγητό των ανθρώπων που έδωσαν τη μάχη τους μέσα από τις γραμμές της εθνικής αντίστασης, όπως ο Στέφανος σαν αετόπουλο, στέρησαν το «οξυγόνο» της πατρίδας από πολύ κόσμο, ειδικά στο Νησί. Τους απέκοψε από τις ρίζες με οδυνηρές συνέπειες και για τον τόπο. 

Το Σεπτέμβρη του 2012 έκανε δημόσια εμφάνιση, όταν σε μια τιμητική βραδιά παρουσιάστηκε η ζωή του μέσα από το βιβλίο «Ένα ποτάμι θάλασσα». Συναντηθήκαμε, γνωριστήκαμε και από τότε μιλούσαμε συχνά. Μιλούσαμε για την εθνική αντίσταση, ενθουσιαζόταν με τη δική μου ενασχόληση, επαναλάμβανε «γράφε, γράφε». Ηθελε να μείνει στον τόπο εκείνο που προσπάθησαν να ξεριζώσουν αλλά δεν τα κατάφεραν.