Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος . H Γενοκτονία και το Τραύμα

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος . H Γενοκτονία και το Τραύμα

Έκδοση: Αστική Εταιρεία «Ιπποκράτης». Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας . Κως 2026.

ISBN: 978-618-85777-4-9

Το βιβλίο του Θεοφάνη Μαλκίδη αναδεικνύει το αποσιωπημένο έγκλημα εναντίον του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Θράκης και του Πόντου. Ο Ελληνισμός ο οποίος ζούσε για χιλιάδες χρόνια στις ιστορικές του εστίες, υπέστη από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς και στο χρονικό διάστημα 1908-1923 ένα απάνθρωπο έγκλημα, πρωτόγνωρο στην ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνίδες και Έλληνες και προσφυγοποίησε πάνω από ενάμιση εκατομμύριο! Επιπλέον, το βιβλίο διερευνά το τραύμα της Γενοκτονίας, ως μέρος του σχεδίου εξαφάνισης του Ελληνισμού και διαιώνισης του εγκλήματος στους διασωθέντες και της μεταφοράς του στις επόμενες γενιές. Η στόχευση των υπευθύνων της Γενοκτονίας στις γυναίκες και τα παιδιά, οι βιασμοί, η δημιουργία αγνοουμένων, είναι μερικές από τις τραγικές συνιστώσες του μαζικού εγκλήματος και ταυτόχρονα του τραύματος της Γενοκτονίας.

Όπως αναφέρει στον πρόλογό της η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κω και της Αστικής Εταιρείας «Ιπποκράτης»- Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Διονυσία Τελλή- Τσιμισίρη, «η έκδοση είναι μια ουσιαστική συμβολή στην επιστημονική μελέτη θεμάτων Πολιτικής Ψυχολογίας και στον εμπλουτισμό της βιβλιογραφίας. Η βιαιότητα των διώξεων, το έγκλημα κατά προσώπων και συλλογικοτήτων, ανέδειξε την ψυχική διαταραχή του “τραύματος”, ως έκφραση υπαρξιακής απειλής, επώδυνων αναμνήσεων, προσωπικής και συλλογικής μνήμης θανάτου. Ο συγγραφέας, με εμπεριστατωμένο τρόπο, αναλύει και παρουσιάζει όλο το φάσμα της Ιστορίας της Γενοκτονίας, τις κοινωνικές διαστάσεις, τον ψυχικό τραυματισμό».

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ένας συγγραφέας του εικοστού αιώνα συνεχίζει να περιγράφει με ανησυχητική ακρίβεια την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;»

Ακατανόητες διαδικασίες, αόρατες δυνάμεις και εκτεταμένη ενοχή: γιατί σήμερα ζούμε ολοένα και περισσότερο μέσα σε ένα καφκικό μυθιστόρημα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο Φραντς Κάφκα δεν είναι ένας «δύσκολος» συγγραφέας. Είναι ένας απαραίτητος συγγραφέας. Οι ιστορίες του δεν αφορούν έντομα, δικαστήρια ή κάστρα: αφορούν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύναμη που δεν μπορεί πλέον να καταλάβει. Στην εποχή μας των ψηφιακών γραφειοκρατιών, των αδιαφανών αποφάσεων και των απρόσωπων ευθυνών, ο Κάφκα φαίνεται να περιγράφει προφητικά την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη. Όχι λογοτεχνική προφητεία, αλλά πολιτική σαφήνεια.


Ινσίπτ

Ένα συνηθισμένο πρωινό, χωρίς να έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο, ένας άντρας ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει αποφασίσει κάτι για αυτόν.
Δεν ξέρει ποιος.
Δεν ξέρει γιατί.
Δεν ξέρει τι έκανε.
Ξέρει μόνο ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά η ζωή του δεν του ανήκει πια.
Έτσι ξεκινά η δίκη .
Όχι με έγκλημα, όχι με κατηγορία, όχι με ποινή. Ξεκινά με μια διοικητική υπόθεση . Δύο άντρες μπαίνουν στο δωμάτιο του Γιόζεφ Κ., τον ενημερώνουν ότι συλλαμβάνεται και μετά παραμένουν εκεί, ήρεμοι, σχεδόν ευγενικοί. Κανείς δεν τον παίρνει μακριά. Κανείς δεν τον ανακρίνει πραγματικά. Κανείς δεν του εξηγεί τίποτα.
Είναι μια σύλληψη χωρίς ποινή φυλάκισης. Μια ενοχή χωρίς έγκλημα. Μια απρόσωπη δίκη.

Χρειάζεται επανίδρυση χωρίς φόβο και πάθος.

Του Μανώλη Κοττάκη

Ένας διακεκριμένος επιχειρηματίας της Θεσσαλονίκης, ο αείμνηστος Κοσμάς Κοσμάς, συνήθιζε να λέει ότι «στη ζωή δεν έχεις τίποτε, αν δεν το συντηρείς. Γάμος είναι, φιλία είναι, αυτοκίνητο είναι, όλα χρειάζονται συντήρηση!». Μου εμπιστεύτηκε τις σκέψεις του η εξαίρετη σύζυγός του Μάγδα την περασμένη Κυριακή στη Θεσσαλονίκη, αμέσως μετά την απόλυση της λειτουργίας στην Παναγία τη Λαοδηγήτρια, που βρίσκεται μια ανάσα από το τουρκικό προξενείο. Θα προσέθετα σε αυτό τον ορισμό και το εξής: «Δεν έχεις παράταξη, αν δεν συντηρείς τις αξίες της παράταξης!». 

Και αυτή η ηγεσία του κόμματος της Ν.Δ., που λόγω της συρρίκνωσής της αποτελεί πλέον μέρος της παράταξης και όχι το σύνολό της, εσκεμμένα εγκατέλειψε τις αξίες της. Τις δολοφόνησε σε τέτοιο σημείο που να διερωτώμεθα για ποιο πράγμα θα ζητήσει ανανέωση της θητείας του ο νυν πρόεδρος της Ν.Δ. στο συνέδριο του προσεχούς Σαββατοκύριακου. Αν θέλει να κάνει κάποιος αναδρομή σε τίτλους στα έργα και στις ημέρες αυτής της ηγεσίας αυτής της επταετίας, θα έπρεπε να τα κωδικοποιήσει καταρχάς ως εξής: 

Η φιλελεύθερη κεντροδεξιά παράταξη κατάφερε ισχυρότατα πλήγματα κατά της ιδιοκτησίας με τον νόμο για τους πλειστηριασμούς και τα funds. Με τον νόμο επίσης που ενθαρρύνει μέσω συγχωνεύσεων τα λουκέτα των μικρομεσαίων οικογενειακών επιχειρήσεων χάριν των πολυεθνικών. Ισχυρότατα πλήγματα κατά των θεσμών. Εξέλεξε πρώτη φορά στην ιστορία μονοκομματικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας με 156 βουλευτές. 

Ἔτος 1819. Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, σὲ ἔντονη γλῶσσα, ἀπευθύνεται στὰ ἐπιφανέστερα μέλη τῆς βρεταννικῆς Κυβερνήσεως.

[ πάντα καθ' εἱμαρμένην

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ]

"(..) Ὁ στρατηγὸς Maitland μεταχειρίζεται τοὺς συμπατριῶτες μου ὡς Ἰνδούς. Μὴν ἀμφιβάλλετε καθόλου, κύριοι. Οἱ Ἕλληνες, σὲ μία στιγμὴ πού δὲν θὰ τὸ περιμένετε, θὰ ἀντιδράσουν καὶ θὰ ἀντιμετωπίσετε πολὺ σοβαρὲς δυσχέρειες. Προσέξτε τοὺς καρποὺς τῆς ἀπελπισίας. Τὸ δικὸ σας σύστημα διακυβερνήσεως εἶναι πού θέτει τοὺς Ἕλληνες σὲ δίλημμα. Ἤ νὰ καταστραφοῦν ἢ νὰ πάρουν τὰ ὅπλα. Καὶ μοιραίως, θὰ προστρέξουν στὸ δεύτερο."

Ἔκτοτε κύλησαν δύο αἰῶνες.

Παρά τὶς φιλοφρονήσεις καὶ τὶς τιμὲς, παρά τὶς διαβεβαιώσεις καὶ τὶς ὑποσχέσεις πού ἔλαβε ὁ τελευταῖος Ἕλλην Κυβερνήτης, ἡ ὀπτικὴ καὶ πολιτικὴ τῶν συμμάχων παραμένει ἀμετάβλητη.

Ἡ βαρβαρότητα τοῦ ἀπαγχονισμοῦ εἶναι γνώριμη στὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο οἱ βάρβαροι ἐκτέλεσαν τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία τὸ 1831 ἰσοπεδώνοντας τὸ Ἑλληνικό Ἀξιακὸ Σύστημα.

Τὸ δυτικῆς κοπῆς Ἑλλαδικὸ κρατίδιο πού παραλάβαμε δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν Ἰδέα. Ἡ Ἐπανάσταση ἔμεινε ἀνολοκλήρωτη.

Μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ '21, μόνον ἕνα μικρό μέρος τοῦ Κράτους, μόλις τὸ ἕνα δέκατο τέταρτο (1/14) τῆς συνολικῆς του ἔκτασης ἀπελευθερώθηκε, ἀνακτῶντας τὴν πολιτικὴ του ἀνεξαρτησία.

Τὸ Κράτος ἀκρωτηριάσθηκε, διαμελίσθηκε, κατέπεσε, ἀνορθώθηκε, καὶ πάλι κατέπεσε. Τὸ Ἔθνος ἔπαψε νὰ ἐκπροσωπεῖται. Οἱ δὲ ἐναλλασσόμενοι διαχειριστὲς τοῦ κράτους ὑπηρετοῦν πιστὰ τὸ δόγμα τῆς μικρῆς Ἑλλάδος. Διὰ τοῦ κράτους, μικραίνουν ὅσο μποροῦν τὰ σύνορα τοῦ Ἔθνους καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα σὰν νὰ εἶναι τελειωμένη. Ὁραματίζονται καὶ ἐργάζονται γιὰ μία ἄλλη Ἑλλάδα, ἐργοστάσιο ἐπεξεργασίας πάσης φύσεως ἀποβλήτων.

Φλέρυ Νταντωνάκη

 

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η Φλέρυ Νταντωνάκη δεν τραγούδησε ποτέ στο Ηρώδειο, δεν τραγούδησε ποτέ στην Επίδαυρο, δεν τραγούδησε ποτέ στο Μέγαρο Μουσικής, δεν τραγούδησε ποτέ στη Σκάλα του Μιλάνου. 

Κι όμως, αν υπάρχει μια ελληνική φωνή που μοιάζει να έχει περάσει από όλους αυτούς τους χώρους ως κάτι που προϋπήρξε της ίδιας της εμφάνισης, είναι η δική της. 

Η Φλέρυ δεν υπήρξε «μεγάλη τραγουδίστρια» με τον τρόπο που η γλώσσα μας τακτοποιεί εύκολα τους ατακτοποίητους. Υπήρξε κάτι πολύ πιο δύσκολο: μια φωνή που δεν μπορούσε να αποσπαστεί από τον ψυχισμό της. 

Δεν τραγουδούσε για να δείξει τι μπορεί να κάνει. 

Τραγουδούσε σαν να δοκίμαζε κάθε φορά αν μπορεί ακόμη να υπάρξει. Εκεί όπου η καθημερινότητα διαλυόταν, εκεί όπου το φαγητό, η έξοδος, η συνάντηση, η συνέχιση της ημέρας γίνονταν πεδία αγωνίας, η φωνή ερχόταν να κρατήσει έναν εαυτό που δεν στεκόταν πάντα όρθιος με τους συνηθισμένους τρόπους. 

Όχι να τον θεραπεύσει ακριβώς. Να τον κρατήσει για λίγο ενιαίο.

Ο Μάνος Χατζιδάκις το άκουσε αυτό πριν ακόμη το εξηγήσει. Δεν βρήκε απλώς μια ερμηνεύτρια για τα τραγούδια του. Βρήκε το σώμα που μπορούσε να μεταφέρει την πιο επικίνδυνη πλευρά της δικής του τρυφερότητας. 

Υπάρχει κυβέρνηση?

Του Βασίλη Σταϊκόπουλου

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου η τυχαία «αλίευση» από ψαράδες της περιοχής σε θαλασσινή σπηλιά της (ελληνικής ακόμη κ. Δένδια) Λευκάδας ενός τηλεχειριζόμενου καμικάζι, προφανώς ουκρανικού, φορτωμένου με εκρηκτικά και αισθητήρες, drone θα προκαλούσε πολιτικό - και όχι μόνο – πάταγο και άμεσες αντιδράσεις ακόμα και του εισαγγελέα.

Δεν υπάρχει κανείς πολιτικός αναλυτής που να μην αναδεικνύει αυτό το «μυστηριώδες» γεγονός σε στρατηγικής σημασίας, καθότι άπτεται άμεσα της εθνικής ασφάλειας και της κυριαρχίας της χώρας.

Γι αυτό και είναι ν΄ απορεί κανείς που από την περασμένη Πέμπτη παρακολουθούμε μια ψοφοδεή, αμήχανη έως και ενοχική στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που φημίζεται, έτσι κι αλλιώς, για κουκουλώματα, αποσιωπήσεις - συσκοτίσεις, ψεύδη και συστηματική παραπληροφόρηση. 

Άραγε συμπεριφέρεται έτσι γιατί απλά αυτό ορίζουν τα διάφορα, παραδοσιακά «ανοίκωμεν» της εξαρτημένης χώρας μας; 

Μετά την προσωρινή εφαρμογή της Mercosur, το 80% των παρτίδων που ήρθαν στην Ελλάδα είχαν σαλμονέλα,

Ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γεωτεχνικών Δημοσίων Υπαλλήλων κ. Νίκος Κακαβάς , εξηγεί σήμερα πως η ΠΟΓΕΔΥ παρότι απαρφανισμένη σε προσωπικό, εντόπισε στις κατά παρέκκλιση πρώτες ενδεικτικές εισαγωγές πουλερικών από την Βραζιλία , στα πλαίσια της προσωρινής εφαρμογής της Mercosur, το 80% των παρτίδων που ήρθαν στην Ελλάδα, σαλμονέλα, με αποτέλεσμα οι παρτίδες να επιστραφούν στη Βραζιλία.

Ταυτόχρονα όπως είπε, η ΠΟΓΕΔΥ, ενεργοποίησε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο τους αντίστοιχους οργανισμούς , κάνοντας λόγο ευθέως για ζητήματα ασφάλειας τροφίμων από τέτοιες εισαγωγές , όταν μάλιστα η Κομισιόν φαίνεται να έχει παραδώσει τον έλεγχο τους στις χώρες προέλευσης.

Όπως λέει ο κ. Κακαβάς, οι πολιτικές επιλογές σε επίπεδο Ε.Ε. αλλά και εγχώρια, θέλουν να μετατρέψουν, χώρες όπως η Ελλάδα, από "τροφούς" σε ντίλερ τροφίμων εισαγόμενων και αμφίβολης προέλευσης. Αίσθηση όμως προκαλούν και τα όσα λέει για τις εξελίξεις γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και τα ελάχιστα ποσά που έχουν επιστραφεί ως αχρεωστήτως καταβληθέντα στο ελληνικό κράτος από τις παράνομες επιδοτήσεις εκατομμυρίων ευρώ​

Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου (25/3/1911-10/5/2001)

Ο Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου δεν έγραψε ιστορία. Γιατί ήταν ο ίδιος ιστορία. 25/3/1911-10/5/2001

Η ιστορία της ηρωικής Κύπρου από τις παραμονές του 1940 μέχρι την 10ην Μαΐου 2001 που αποχαιρέτησε την Κύπρο του, ευθύς ως άκουσε από το πρωινό δελτίο ειδήσεων την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου. Τά βήματα της ενενηντάχρονης ζωής του δεν τα περπάτησε απλώς στα πολύκλαδα σταυροδρόμια της πολύπαθης Κυπριακής Ιστορίας. Όπως γράφει ο ίδιος «… θεώρησα υποχρέωση και καθήκον μου από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, να στρατευθώ σε τούτον τον αγώνα για την εθνική αποκατάσταση του Κυπριακού Ελληνισμού. Και στρατεύθηκα» [Παπασταύρου Παπαγαθαγγέλου, «Η Μαρτυρία μου», σελ 529]. Καημός και πόθος και σκοπός της προσωπικής του στρατεύσεως είναι το τετράστιχο που σαν επίγραμμα εκφράζεται σ’ αυτή τη στροφή:

«Κύπρο, Πατρίδα μου χρυσή,

τάμα σου κάνω και ευχή

η λευτεριά να ξαναρθεί

απ’ άκρη σ’ άκρη στο Νησί».

Σὰν σήμερα 10/05/2001 ἐκοιμήθη ὁ μεγάλος στρατολόγος τῆς ΕΟΚΑ Πατὴρ Σταῦρος Παπαγαθαγγέλου. […] ἐγεννήθη στὴν Ἁγία Βαρβάρα Λευκωσίας στὶς 25 Μαρτίου 1911. Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου τὸ 1940 λαμβάνει τὴν ἔμπνευση […] γιὰ τὴν συγκρότηση ἀντιστασιακοῦ κινήματος κατὰ τῶν Ἄγγλων. Ἐπὶ τούτῳ, ἐκκινεῖ ἀθόρυβα καὶ μυστικὰ τὸ μεγάλο ἔργο τῆς πνευματικῆς προπαρασκευῆς τοῦ κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ. […] διδάσκει τὰ μικρὰ κυπριόπουλα νὰ θέτουν ὑπεράνω πάντων τὸν Χριστό, συνθέτει πατριωτικὰ τραγούδια πλήρη ἀγάπης πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔκφρασης τοῦ μεγάλου πόθου τῆς ἕνωσης […]. Τὸ χριστιανικὸ κίνημα τοῦ πατρὸς Σταύρου μεγάλωσε καὶ ὀνομάστηκε ΟΧΕΝ (Ὀργάνωσις Χριστιανῶν Ἑλλήνων Νέων/Νεανίδων) […].

Τὸ 1953, ὁ συνταγματάρχης Γεώργιος Γρίβας κατέρχεται στὴν Κύπρο μυστικά, ἐπικοινωνεῖ […] μὲ τὸν πατέρα Σταῦρο. Ἔκτοτε, ὁ φλογερὸς ἱερέας ἐκκινεῖ προσπάθειες μυήσεως νεαρῶν Κυπρίων στὸ μυστικὸ τοῦ ἀγῶνος. Ἡ πίστη τοῦ πατρὸς Σταύρου πὼς οἱ μεγάλοι ἀγῶνες ἀπαιτοῦν βαθεῖα πνευματικὴ προπαρασκευὴ καὶ καλλιέργεια καταφαίνεται ἀπὸ τὸν διάλογο ποὺ εἶχε μὲ τὸν συνταγματάρχη Γρίβα τέλη τοῦ 1954, ὅπου ὁ τελευταῖος, ἀντιδρῶντας στὴν ἀπόφαση τοῦ ἱερέως νὰ μυήσει μέλη στὴν ΕΟΚΑ ἀπὸ τὴν ΟΧΕΝ, τοῦ εἶπε: "Μὰ καλά. Θὰ κάμουμε τὴν ΕΟΚΑ ΟΧΕΝ;" Τότε, ὁ πατὴρ Σταῦρος χωρὶς ἐνδοιασμὸ ἀπάντησε στὸν Διγενῆ: "ἀκριβῶς στρατηγέ μου. Ἡ ΟΧΕΝ θὰ γίνει ΕΟΚΑ." Καὶ δὲν ἔσφαλλε. Οἱ μεγάλοι ἥρωες […] ποὺ στελέχωσαν τὶς τάξεις τῆς ΕΟΚΑ ἦταν πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ πατρὸς Σταύρου: Μᾶρκος Δράκος, Μιχαὴλ Γεωργάλλας, Στυλιανὸς Λένας, Χρῖστος Σαμάρας καὶ ἄλλοι πολλοί […].

Το θαλάσσιο drone που ήρθε… για διακοπές!

11/05/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ήρθε ένα drone από την Ουκρανία να κάνει διακοπές στη Βασιλική της Λευκάδας με εκρηκτικά και χειρόγραφα. Τα ερωτήματα πολλά. Πώς έφτασε εκεί; Αλλά το πλέον πιο ανησυχητικό είναι μήπως τελικά η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πέρασμα σκιών, ένα ουδέτερο πάρκινγκ για κάθε λογής ύποπτες διαδρομές;

Διότι, όταν ένα τέτοιο εύρημα εμφανίζεται στις ελληνικές ακτές, δεν πρόκειται απλώς για ένα αστυνομικό περιστατικό, αλλά για μια μικρή σχισμή στον τοίχο της κανονικότητας, απ’ όπου βλέπεις για λίγο το πραγματικό πρόσωπο της εποχής. Όπως για παράδειγμα, πολέμους χωρίς σύνορα, όπλα χωρίς σημαίες, μηχανές χωρίς ανθρώπους και κυβερνήσεις, που απαντούν με εκείνη τη διοικητική ψυχραιμία του δημοσίου υπαλλήλου, που έχασε τον φάκελο, αλλά κρατά το ύφος του. Η κυβέρνηση, βέβαια, οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις, χωρίς υπεκφυγές και επικοινωνιακά πέπλα.

Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο άβολη. Διότι οι παλαιότερες δημόσιες επιλογές και συμβολισμοί της κυβέρνησης, όπως η προβολή και πρόσκληση προσώπων που συνδέθηκαν με το Τάγμα Αζόφ, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, είχαν ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και ερωτήματα στην ελληνική κοινωνία.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις σχέσεις της χώρας με πρόσωπα ή ομάδες, που έχουν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις – όπως οι αναφορές στο Τάγμα Αζόφ τα προηγούμενα χρόνια – έχει αφήσει ήδη αρκετή καχυποψία. Όχι γιατί κάθε γεγονός συνδέεται αυτομάτως με κάποιο σκοτεινό σχέδιο, αλλά γιατί η εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα συχνά παρουσιάζεται σαν τηλεοπτικό πάνελ, με λίγη ηθική, με λίγη γεωστρατηγική και αρκετή αμνησία.

Οι θυσίες του ελληνικού λαού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Για το πώς εκτίμησαν οι Σύμμαχοί μας τις ανείπωτες θυσίες του ελληνικού λαού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η αφήγηση του Οδυσσέα Ελύτη τα λέει όλα: 

«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου [το Άξιον Εστί] την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ηταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ητανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλαιψε αιώνες για να υπάρξει. Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ” άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Η ιστορία - ποινικό μητρώο της Τουρκίας

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1BNjo3PKki/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΜΕ ΜΟΝΕΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Κάποτε ένα παιδί δεν μεγάλωνε μόνο μέσα στην αγκαλιά μιας μάνας. Μεγάλωνε μέσα σε μια ολόκληρη κοινότητα σωμάτων, βλεμμάτων και φωνών. Υπήρχαν γιαγιάδες που νανούριζαν χωρίς να είναι «υπεύθυνες». Γείτονες που ήξεραν το όνομα του παιδιού πριν μάθει το ίδιο να το προφέρει. Θείοι, φίλοι, αυλές, μυρωδιές από κουζίνες, γυναίκες που κρατούσαν λίγο το παιδί για να μπορέσει η μάνα να ανασάνει.

Η μητρότητα τότε δεν ήταν ατομικό επίτευγμα. Ήταν μια μορφή συλλογικής φροντίδας. Το παιδί ανήκε κάπως σε όλους. Ήταν εκεί οι "κοινωνικοί γονείς" και τα 'κοινωνικά αδέλφια" του, όπως λέει ο Murray Bookchin. Και γι’ αυτό η μάνα δεν ήταν μόνη απέναντι στην εξάντληση, στον φόβο, στην αγρύπνια.

Σήμερα ζητάμε συχνά από μία μόνο γυναίκα να γίνει τα πάντα.

Μάνα. Σύντροφος. Εργαζόμενη. Ψυχολόγος. Παιδαγωγός.

Διαρκώς διαθέσιμη. Διαρκώς τρυφερή. Διαρκώς λειτουργική. Σταθερός απορροφητήρας των συναισθηματικών κραδασμών ενός ολόκληρου συστήματος. Ένα αμορτισέρ για ένα ολόκληρο σύστημα οδύνης. Σαν να μετατρέψαμε τη μητρότητα από κοινό βίωμα σε ατομική υποχρέωση/απαίτηση υψηλής απόδοσης.

Δημοσιογραφία-στεγνοκαθαριστήριο: Πώς «ξεπλένεται» ο Δημητριάδης

Real News: Το πλυντήριο της εξουσίας δουλεύει υπερωρίες

Είναι απίστευτο το «κάρφωμα» που έκανε σήμερα η Τζίνα Μοσχολιού στο δημοσιογραφικό συγκρότημα του Νίκου Χατζηνικολάου και γενικότερα στον τρόπο που λειτουργεί η καθεστωτική δημοσιογραφία στην Ελλάδα της ΝΔ με αφορμή, η «συνέντευξη» που παραχώρησε ο Γρηγόρης Δημητριάδης στην Real News.

Εκείνος ο Δημητριάδης που συνδέθηκε όσο κανείς άλλος με το μεγαλύτερο θεσμικό σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης. Και ξαφνικά εμφανίζεται όχι ως οφειλέτης εξηγήσεων, αλλά ως τραγικός ήρωας που «τα πήρε όλα πάνω του». Λείπει μόνο το θλιμμένο βιολί στο background για να ολοκληρωθεί το πολιτικό μελόδραμα.

Όμως το πραγματικό ζουμί δεν είναι η συνέντευξη. Είναι η σχέση του ίδιου του Δημητριάδη με την ιδιοκτησία του μέσου που του έκανε το χατίρι.

Κατά πληροφορίες, που δημοσιεύει η Τζίνα Μοσχολιού, το δικηγορικό γραφείο του Δημητριάδη εκπροσωπεί εδώ και μήνες τον Νίκο Χατζηνικολάου και χειρίζεται τις υποθέσεις του. Η ίδια η «συνέντευξη» λέγεται ότι εστάλη έτοιμη στον εκδότη – ερωτήσεις και απαντήσεις μαζί, όπως αρμόζει σε μια καλοστημένη επιχείρηση image making. Ο «συνεντευξιαστής» απλώς τη δημοσίευσε.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ:

 https://vathikokkino.gr/archives/218693

ΠΗΓΗ: https://vathikokkino.gr/archives/218693?fbclid=IwdGRjcARuOz9jbGNrBG47EGV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHiMz7m3xKpq1wJlGOHrkgAhpIiyTDfS2-C8rJRRrtXwu0YEFqkbQgClwY6x6_aem_5jExZbN4ZGhJ1Ze-hDClsw

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Άντε και ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ!!!

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτορας της Νομικής Σχολής και του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας του ΕΚΠΑ σε τελετή στις 6 Μαΐου 2026. 

Ίσως να αναγνωρίστηκε η θεολογική του σκέψη, τότε που υπερασπιζόμενος το κυβερνητικό νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, 

καθώς είχε δηλώσει:

 "οι άγγελοι δεν έχουν φύλο".

Το παρών στην τελετή έδωσε

ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. 

Η εκδήλωση συγκέντρωσε πλήθος πολιτικών, ακαδημαϊκών και θεσμικών προσώπων, με παρούσα την πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου. 

 Παρευρέθηκε πλήθος κορυφαίων πολιτικών στελεχών από όλο το πολιτικό φάσμα

 από διάφορα κόμματα, τιμώντας την ακαδημαϊκή και πολιτική διαδρομή του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

Συγκεκριμένα, το «παρών» έδωσαν:

Νίκος Ανδρουλάκης: Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής.

Αντώνης Σαμαράς: Πρώην Πρωθυπουργός.

Νίκος Δένδιας: Υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Όλγα Κεφαλογιάννη: Υπουργός Τουρισμού.

Τιμή στην «Ημέρα της Νίκης των Λαών»!

Βασίλης Στοϊλόπουλος 

Ι. Η σημερινή, 81η επέτειος της «Ημέρας της Νίκης των Λαών» κατά του φασισμού δεν σηματοδοτεί μόνο την συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας. 

Αφορά και την ήττα πολλών εκατοντάδων χιλιάδων «εθελοντών» στρατιωτών από διάφορες χώρες που συγκρότησαν τον -  συστηματικά αποσιωπημένο σήμερα στη Δύση - «δεύτερο στρατό» της Γερμανίας. 

Στους στρατιώτες του Χίτλερ από «ξένους λαούς» στους οποίους περιλαμβάνονταν :

 Γάλλοι (μεραρχία «Καρλομάγνος»), Άραβες («Ελεύθερη Αραβική Λεγεώνα»), Ολλανδοί, Φλαμανδοί (“Westland”), Βαλώνοι, Δανοί, Ιταλοί, Λευκορώσοι, Ρώσοι (Ρωσικός Απελευθερωτικός Στρατός / Rona), Ουκρανοί, Ούγγροι, Λετονοί, Εσθονοί, Ελβετοί, Φινλανδοί, Νορβηγοί (Μεραρχία «Βίκινγκ»), Τάταροι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Αλβανοί (Μεραρχία «Σκεντέρμπεης»), Ινδοί («Ελεύθερη Ινδία»), Κοζάκοι, Βόσνιοι μουσουλμάνοι (Μεραρχία «Χατζάρ»), κ.α. 

Ανάμεσά τους ξεχωρίζει για τη βάναυση αποτελεσματικότητά του το ουκρανικό «Σύνταγμα της Γαλικίας», οι λεγόμενοι “Banderowzy”, όπως αναφέρονται σήμερα επαινετικά στην Ουκρανία, έχοντας την αρχή : «Αντιμετώπιζε τους εχθρούς του έθνους σου με μίσος και χωρίς διακριτικότητα». Υπό την “σιδηρά” καθοδήγηση του αρχηγού τους Στεπάν Μπαντέρα περίπου 250.000 Ουκρανοί υπηρέτησαν με διάφορους τρόπους στη γερμανική ανατολική διοίκηση, ακόμα και στο Ολοκαύτωμα 800.000 Εβραίων στην Βολυνία, αλλά και στην εθνοκάθαρση της Ανατολικής Γαλικίας που οδήγησε στο θάνατο περισσότερο από 100.000 Πολωνούς.

Χαμένη η τρίτη μάχη των ΗΠΑ και η CIA προειδοποιεί τον Τραμπ

Έτσι, η ναυμαχία στον Κόλπο τελικά έγινε, όπως είχα υποθέσει. Προχθές, οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν ένα άδειο ιρανικό πετρελαιοφόρο που ερχόταν από τον Ινδικό Ωκεανό και κατευθύνθηκε προς ένα λιμάνι στις ακτές του Κόλπου του Ομάν. Το Ιράν απάντησε επιτιθέμενο σε τρία αμερικανικά αντιτορπιλικά, το Truxton, το Mason και το Rafael Peralta, τα οποία φαινόταν να έχουν την πρόθεση να διασχίσουν το Στενό του Ορμούζ από ανατολικά προς δυτικά για να φτάσουν στον Περσικό Κόλπο. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ταχύπλοα περιπολικά επιτέθηκαν στα τρία αμερικανικά πλοία, τα οποία αναγκάστηκαν να ανταποδώσουν τα πυρά και να εγκαταλείψουν την περιοχή. Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους που επιθυμούν να παραμείνουν ανώνυμοι, η σύγκρουση διήρκεσε αρκετές ώρες: Αμερικανικά πολεμικά πλοία και αεροσκάφη υποστήριξης πραγματοποίησαν μια πολυεπίπεδη άμυνα, εκτοξεύοντας ναυτικά πυροβόλα πέντε ιντσών και συστήματα όπλων μικρής εμβέλειας. Ελικόπτερα Apache και μαχητικά υποστήριξης εκτόξευσαν πυραύλους Hellfire, και πολυβόλα διαμετρήματος .50 χρησιμοποιήθηκαν από τα καταστρώματα των πλοίων. Οι ιρανικές δυνάμεις, από την πλευρά τους, εκτόξευσαν μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Φυσικά, αυτοί οι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι τα αμερικανικά πλοία δεν υπέστησαν καμία ζημιά, κάτι που είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς δεδομένου ότι τελικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν γρήγορα, με δύο από αυτά να κατευθύνονται προφανώς προς τη μακρινή βάση Ντιέγκο Γκαρσία για να επουλώσουν τις πληγές τους.

Η αμφιλεγόμενη «συμμαχία» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ

Daniele Perra - 09/05/2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Παγιδευμένη ανάμεσα στην λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στον οικονομικό της ιστό και την κατά διαστήματα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης των Βαλκανίων της Ευρώπης (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Από το τέλος της διπολικής εποχής, ακολουθούμενο από την καταστροφική κρίση χρέους του 2009, η Ελλάδα αναγκάστηκε να επανεφεύρει τον ρόλο της στο ολοένα και πιο περίπλοκο γεωπολιτικό τοπίο της Ανατολικής Μεσογείου. Παγιδευμένη ανάμεσα στη λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στην οικονομία της και την διαλείπουσα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης εισόδου των Βαλκανίων στην Ευρώπη (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ. Αυτή η σχέση, ωστόσο, κρύβει τις παγίδες των νέων μορφών εξάρτησης, μιας περαιτέρω μείωσης της κυριαρχίας σε διάφορους τομείς και του κινδύνου να απορροφηθεί από την ολοένα και διευρυνόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, η Ελλάδα διατήρησε μια αρκετά ισορροπημένη θέση σχετικά με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και, ιδίως εντός των Ηνωμένων Εθνών, ψήφισε αδιακρίτως ή απείχε σε ψηφίσματα που σαφώς συγκρούονταν με τις επιθυμίες του Ισραήλ. Ωστόσο, ταυτόχρονα (και ακριβώς κατά την περίοδο από το 2023 έως το 2026), οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών της Ανατολικής Μεσογείου αυξήθηκαν σημαντικά, συνεχίζοντας την τάση που είχε καθιερωθεί από τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και, παραδόξως, ενισχύθηκαν υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Αυτό, εξίσου παραδόξως (αλλά με τρόπο εντελώς παρόμοιο με αυτόν που έχει παρατηρηθεί σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη), συνέβη αθόρυβα και χωρίς να προσελκύσει ιδιαίτερη προσοχή από μια κοινή γνώμη που ήταν έντονα επικριτική για τις πολιτικές και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη.

Περί της Σαμαρείτιδος και ότι πρέπει να καταφρονούμε τα παρόντα (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Ὅλη αὐτή τήν περίοδο πού διανύομε τώρα, ἐπεκτεινομένη σέ πενήντα ἡμέρες, ἑορτάζομε τήν ἀπό τούς νεκρούς ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δεικνύοντας μέ αὐτή τήν παράτασι τήν ὑπεροχή της ἀπέναντι στίς ἄλλες ἑορτές. ῎Αν καί βέβαια αὐτή ἡ περίοδος τῶν ἡμερῶν περιλαμβάνει καί τήν ἐπέτειο μνήμη τῆς ἐπανόδου στούς οὐρανούς, ἀλλά καί αὐτή δεικνύει τή διαφορά τοῦ ἀναστάντος Δεσπότου πρός τούς ἀνθρώπους ἐκείνους πού κατά καιρούς ἔχουν ἀναβιώσει.

Πραγματικά ὅλοι ὅσοι ἀναστήθηκαν ἀπό τούς νεκρούς ἀναστήθηκαν ἀπό ἄλλους καί, ἀφοῦ ἀπέθαναν πάλι, ἐπέστρεψαν στή γῆ. Ὁ δέ Χριστός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, δέν κυριεύεται πλέον καθόλου ἀπό τόν θάνατο. Διότι μόνο αὐτός, ἀφοῦ ἀνέστησε τόν ἑαυτό του τήν τρίτη ἡμέρα, δέν ἐπέστρεψε πάλι στή γῆ, ἀλλά ἀνέβηκε στόν οὐρανό, καθιστώντας τό φύραμά μας πού εἶχε λάβει ὁμόθρονο μέ τόν Πατέρα ὡς ὁμόθεο.

Γι᾿ αὐτό εἶναι ὁ μόνος πού ἔγινε ἀρχή τῆς μελλοντικῆς ἀναστάσεως ὅλων καί ὁ μόνος πού κατέστη ἀπαρχή τῶν νεκρῶν καί πρωτότοκος ἀπό τούς νεκρούς καί πατέρας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Καί ὅπως ὅλοι, ἁμαρτωλοί καί δίκαιοι, ἀποθαίνουν στόν ᾿Αδάμ, ἔτσι στόν Χριστό θά ζωοποιηθοῦν ὅλοι, ἁμαρτωλοί καί δίκαιοι, ἀλλ᾿ ὁ καθένας στήν τάξι του. Ἀπαρχή εἶναι ὁ Χριστός, ἔπειτα οἱ ὀπαδοί τοῦ Χριστοῦ κατά τήν παρουσία του, ἔπειτα οἱ τελευταῖοι, ὅταν καταργήση κάθε ἀρχή καί ἐξουσία καί δύναμι καί θέση ὅλους τούς ἐχθρούς του κάτω ἀπό τά πόδια του.

Τελευταῖος ἐχθρός πού θά καταργηθῆ εἶναι ὁ θάνατος (Α´ Κορ. 15,22 ἑἑ), κατά τήν κοινή ἀνάστασι, μέ τήν ἐσχάτη σάλπιγγα. Διότι πρέπει τό φθαρτό τοῦτο στοιχεῖο νά ἐνδυθῆ ἀφθαρσία καί τό θνητό τοῦτο νά ἐνδυθῆ ἀθανασία (Α´ Κορ. 15,53).

Νεολαία, η πηγή της δυσαρέσκειας

Roberto Pecchioli 

Πηγή: EreticaMente

Η νεότητα, σύμφωνα με το παλιό απαγορευμένο τραγούδι, είναι μια άνοιξη ομορφιάς. Οι καιροί είναι διαφορετικοί. Στη χορτάτη και απελπισμένη Δύση, η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των νέων, μετά τα ατυχήματα, είναι η αυτοκτονία, και η πέμπτη κύρια αιτία είναι η χρήση ναρκωτικών. Πολλά κορίτσια και νέες γυναίκες υποφέρουν από βουλιμία ή ανορεξία. Ο αλκοολισμός είναι ολοένα και πιο διαδεδομένος, ανεξαρτήτως φύλου, όπως και ο εθισμός στα μέσα ενημέρωσης και την τεχνολογία. Η λαχτάρα για ψυχαναγκαστική, νευρωτική και ξέφρενη ψυχαγωγία είναι αχαλίνωτη, βιώνεται όχι ως ένα υγιές διάλειμμα αλλά ως λόγος ζωής. Η πιο συνηθισμένη εικόνα είναι των νέων σκυμμένων πάνω από τα smartphones τους, ψυχαναγκαστικά παίζοντας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μηνύματα κειμένου. Όλα δείχνουν ότι ο δικός μας κόσμος είναι ακατάλληλος για όσους εισέρχονται στον λαβύρινθο της ζωής. Δεν μπορεί να είναι εύκολο να είσαι νέος σήμερα. Μια έρευνα της πύλης skuola.net το επιβεβαιώνει αυτό, απεικονίζοντας μια γενιά που αγχώνεται από το άγχος, τα ψέματα και την έλλειψη ενδιαφέροντος για σπουδές. Είναι η νεότητα μια άνοιξη δυσαρέσκειας;

Περισσότεροι από τους μισούς εφήβους δεν θέλουν να πάνε σχολείο, όχι από τεμπελιά αλλά λόγω άγχους, της θλιβερής αντίδρασης σε ερεθίσματα που θεωρούνται υπερβολικά ή απειλητικά. Δεν είναι τίποτα περισσότερο, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, από ένα νεανικό συναίσθημα, εκτός από το ότι τα παιδιά φοβούνται τις απογοητευτικές προσδοκίες -τόσο προσωπικές όσο και οικογενειακές- και βλέπουν με αγωνία ένα επισφαλές, απελπιστικό μέλλον. Το σχολείο θεωρείται άχρηστο, εν μέρει επειδή γενιές έχουν εσωτερικεύσει μια εργαλειακή ιδέα της μελέτης, η οποία πρέπει πρώτα και κύρια να «υπηρετεί», εις βάρος του πολιτισμού, της κριτικής σκέψης και της δια βίου εκπαίδευσης.

 Όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα. Όχι μόνο οι βεβαιότητες του χθες διαλύονται, αλλά και οι ελπίδες του αύριο. Το ογδόντα τοις εκατό των μαθητών λένε ότι υπάρχει πάρα πολλή εργασία για το σπίτι και τα τεστ και τα κουίζ είναι δύσκολα. Αυτό είναι το αντίθετο της αλήθειας, αλλά πώς μπορεί κάποιος που έχει συνηθίσει από τη γέννησή του στην άνεση, στο να μην απορρίπτεται από την κοινωνία και τους γονείς (όταν υπάρχουν), δεν έχει συνηθίσει σε περιορισμούς και συνεχή δέσμευση, να το πιστεύει αυτό; Τα παιδιά είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας που τα διαμορφώνει. Αν, όπως συχνά υποστηρίζεται, δεν έχουν αξίες ή σκοπούς, αυτό συμβαίνει επειδή ένα σύστημα φαινομενικών ελευθεριών, στην πραγματικότητα κλουβιών ή εξαρτήσεων, θέλει να τις έχουν έτσι.

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

ΔΡΟΝΟΔΕΙΑΔΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Τα drones των Χούθι που σπέρνουν τον τρόμο στην Ερυθρά Θάλασσα και η σφαγή από τα φθηνά ρομπότ αέρα  ή θαλασσας στην Ουκρανία, δεν είναι απλά «περιστατικά». Είναι η πρώτη πράξη ενός εφιάλτη που έρχεται.

🔺️ Τα ρομποτικά όπλα πρώτης γενιάς αποδείχθηκαν φονικές μηχανές οικονομικής καταστροφής. Με κόστος 10.000-150.000 ευρώ, ένα drone καμικάζι στέλνει στον πάτο πυραύλους πολλών εκατομμυρίων. Ο πόλεμος έπαψε να είναι ακριβός. Έγινε φθηνός, μαζικός και βρώμικος.

🔺️ Στα πεδία της Ουκρανίας, όλα γίνονται στόχος. Τα πάντα, φίλια και εχθρικά χωρίς διακρίσεις. Η ζωή ενός drone μετριέται πλέον σε λίγες πτήσεις προτού «τουφεκωθεί» από παντού. Το πεδίο μάχης μετατράπηκε σε ενα απέραντο σφαγείο μηχανών.

🔺️ Οι ηλεκτρονικές παρεμβολές φάνηκαν αρχικά ως η σωτήρια λύση. Το ελληνικό Centauros της ΕΑΒ, δοκιμασμένο κάτω από πραγματικά πυρά στις φρεγάτες μας στην Ερυθρά Θάλασσα, έδειξε ότι ακόμα και τα πολυδιαφημισμένα Bayraktar μπορούν να πέσουν σαν μύγες αφού καταστρέφεται η "αχίλλειος φτέρνα" κάθε τηλεχειριζόμενου ή ημιαυτόνομου συστήματος drone: η επικοινωνία του με τον χειριστή του και ο γεωεντοπισμός της θέσης του από δορυφόρους τύπου GPS. Αλλά αυτή η νίκη ήταν προσωρινή.

🔺️ Και τότε άνοιξε η πύλη της Κόλασης.

Οι κατασκευαστές, προκειμένου να ξεπεράσουν τις παρεμβολές, έβαλαν Τεχνητή Νοημοσύνη μέσα στα μηχανήματα. Τώρα τα drones πετάνε, αναγνωρίζουν, επιλέγουν και σκοτώνουν μόνα τους. 

-Χωρίς άνθρωπο στην αλυσίδα των αποφάσεων. 

-Χωρίς ηθική. 

-Χωρίς έστω τους τρεις Νόμους του Άσιμαφ ως δάνειο από την λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας των 60s. 

Κάτια Αντωνιάδη: Στο ΙΡΑΝ με αποκαλούσαν "Αδελφή μου"... και το εννοούσαν!

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΗΝ ΕΡΤ...

Κάτια Αντωνιάδη.
Απεσταλμένη του ΕΡΤnews στην Τεχεράνη. Η μοναδική δημοσιογράφος από την Ευρώπη που βρέθηκε στο Ιράν, μαζί με ακόμα μια freelancer από την Μεγάλη Βρετανία, δήλωσε μιλώντας στο ΕΡΤnews .

"Ζούμε σε μια εποχή που η πληροφορία γίνεται συχνά μέρος του ίδιου του πολέμου. Η ισορροπία δεν είναι μόνο ηθική υποχρέωση, αλλά και ο μοναδικός τρόπος να διατηρηθεί η αξιοπιστία μας. Όταν οι νόμοι σιωπούν κάτω από τους βομβαρδισμούς, εμείς οφείλουμε να τους θυμίζουμε.”

Το Ιράν είναι ένα υβρίδιο που όμοιο του δεν υπάρχει.

Είναι μια παρεξηγημένη χώρα, αυτό έχω καταλάβει. Είναι μια χώρα όπως η δική μας. Είμαστε πάρα πολύ κοντά σε ιδιοσυγκρασία, σε νοοτροπία, στον τρόπο ζωής. Είναι μια χώρα που όπως ξέρουμε 47 χρόνια υφίσταται κυρώσεις.

Αυτό που πάντα συνηθίζω να λέω για το Ιράν είναι ότι δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε με βάση τα δικά μας τα βιώματα. Για τη Δυτική Ασία είναι μία χώρα όπως οι υπόλοιπες, πολύ πιο προοδευτική σε σχέση με τις υπόλοιπες γύρω-γύρω.

1. Αυτό που έχουμε στο μυαλό μας για δημοκρατία, δεν αντιστοιχεί στο Ιράν.

Σας περιμένουμε...

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Πώς (να συνεχίσουμε να) σκεφτόμαστε στην ψηφιακή εποχή!

Η ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πώς (να συνεχίσουμε να) σκεφτόμαστε στην ψηφιακή εποχή.

Του Frank Schirrmacher. (Payback, 2009).

Κεφάλαιο 1.

Όσον αφορά εμένα, οφείλω να παραδεχθώ ότι δεν είμαι πλέον στο ύψος τών διανοητικών απαιτήσεων τής εποχής μας. Διαχειρίζομαι την κίνηση τών δεδομένων, τα SMS τα e-mail, τα tweet, τους ιστοχώρους τών πληροφοριών, τις κλήσεις του κινητού και τους συνδέσμους των νέων όπως κάνει ένας ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας. Προσπαθώ πάντοτε να αποφύγω μία σύγκρουση και έχω πάντοτε την ανησυχία ότι έχω ξεχάσει κάτι σημαντικό. Χωρίς την Google θα ήμουν χαμένος: δεν θα μπορούσα πλέον να βρώ έναν τεχνίτη ή να κάνω οποιαδήποτε έρευνα.

Εάν αύριο έχανα την πρόσβαση στο Internet ή σε έναν υπολογιστή, δεν θα αισθανόμουν μόνον ασύνδετος με έναν μεταδότη, αλλά θα αντιλαμβανόμουν το τραγικό τέλος μιας κοινωνικής σχέσης.

Την ημέρα τού χρίσματος, όταν δέχθηκα σαν δώρο τον υπολογιστή παιχνίδι Logicus τής Kosmos, εισήλθα με χαρά στο κυνήγι τών εξοπλισμών με εκείνη που ήταν τότε η πιο προχωρημένη τεχνολογία. Όταν αγόρασα τον πρώτο μου υπολογιστή Amstrad γνώριζα ήδη τον νόμο τού Moore σύμφωνα με τον οποίο η ταχύτης τού επεξεργαστή διπλασιάζει κάθε δύο χρόνια.

Όπως και οι άλλοι καταλαβαίνω πολύ λίγο τις οδηγίες χρήσεως, αλλά στο τέλος κατόρθωνα πάντοτε να χρησιμοποιώ τα μηχανήματα μετά από σύντομο χρονικό διάστημα προσαρμογής. Δεν καταπιέστηκα ποτέ από τα κομπιούτερ. Στέλνω sms σε μεγάλες ποσότητες, έχω λογαριασμό twitter αχρησιμοποίητο και ακολουθούμενο από λίγα πρόσωπα (τα οποία εξάλλου δεν γνωρίζω), και γνωρίζω που να βρώ στο διαδίκτυο τις απαντήσεις στις ερωτήσεις μου.

Θέλω να πώ δεν είμαι ο “amish” τής εποχής τού διαδικτύου, ούτε ένας ερημίτης τής τεχνολογίας. Λέω όλα αυτά μόνον για να εισάγω, ήδη από την επόμενη παράγραφο στην υποψία ότι έχασα απλώς την ικανότητα μου στην μάθηση!

Τι ήταν τελικά η πανδημία της Covid-19;

Μάνος Λαμπράκης 

Ένα ακραίο αλλά προσωρινό υγειονομικό επεισόδιο που κάποτε θα καταγραφεί στα βιβλία της Ιστορίας δίπλα σε άλλες μεγάλες επιδημίες ή η στιγμή κατά την οποία αποκαλύφθηκε, με τρόπο σχεδόν βίαιο, ότι ολόκληρος ο σύγχρονος πολιτισμός είχε ήδη εισέλθει σε μια βαθιά κρίση νοήματος; 

Και αν πράγματι υπήρξε μια αποκάλυψη, γιατί τόσο γρήγορα σπεύσαμε να τη θάψουμε κάτω από τον θόρυβο της επιστροφής; Γιατί μόλις άνοιξαν ξανά οι δρόμοι, τα αεροδρόμια, τα εμπορικά κέντρα, οι αγορές, οι οθόνες και οι τουριστικές ροές, φερθήκαμε σαν να μην συνέβη τίποτε; 

Δεν θα έπρεπε μια ανθρωπότητα που έζησε συλλογικά τον φόβο, την απομόνωση, τον θάνατο χωρίς αποχαιρετισμό, τα σώματα πίσω από πλαστικά, τις άδειες πόλεις και τη σιωπή των κλειστών ναών, να είχε βγει διαφορετική από αυτή την εμπειρία; 

Ή μήπως η μεγαλύτερη αλήθεια της εποχής είναι ακριβώς αυτή: ότι ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να υποστεί μια παγκόσμια καταστροφή χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τίποτε στον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί, καταναλώνει και υπάρxει;

Μήπως τελικά η πανδημία δεν αποκάλυψε μόνο την αδυναμία των κρατών ή των συστημάτων υγείας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ανησυχητικό: ότι ο ίδιος ο άνθρωπος της ύστερης νεωτερικότητας έχει χάσει την ικανότητα να ζει με όριο; 

Δεν φάνηκε ξεκάθαρα πως δυσκολευόμαστε να αντέξουμε τη σιωπή, την καθυστέρηση, τη μοναξιά, την έλλειψη, ακόμη και την απλή εμπειρία του να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας; Δεν αποκαλύφθηκε ότι χρειαζόμαστε διαρκώς θόρυβο, εικόνα, επιβεβαίωση, πληροφορία, μετακίνηση, παραγωγή και κατανάλωση, σαν να φοβόμαστε ότι χωρίς αυτά θα καταρρεύσουμε εσωτερικά; 

Και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε ποιος ήταν πραγματικά ο άρρωστος; 

Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος: Η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων του Πόντου σε εκπαιδευτικό video animation

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρουσιάζει το νέο εκπαιδευτικό video animation για την ιστορική αναδρομή των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Η Συλλογική Προσφορά Υψηλού Επιπέδου, έφερε το αποτέλεσμα αυτό το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να υλοποιηθεί χωρίς την άμεση, αφιλοκερδή και εθελοντική συμβολή μιας εξαιρετικής ομάδας ακαδημαϊκών και επαγγελματιών. Η σύμπραξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικής προσφοράς, καθώς κορυφαίοι επιστήμονες και δημιουργοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μετατρέψουν την ιστορική γνώση σε ένα σύγχρονο, οπτικοακουστικό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επιστημονική ομάδα για την άμεση ανταπόκριση της, για την συγκίνηση τους που καταφέραμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα τόσο μεγάλο βήμα. Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ιστορική εγκυρότητα και η καλλιτεχνική αρτιότητα του video την οφείλουμε στους:

• Παναγιώτη Διαμάντη: Διδάκτωρ Γενοκτονιών Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σίδνεϊ,
• Θεοφάνη Μαλκίδη: Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών,
• Νικόλαο Παυλίδη: Απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας/Αρχαιολογίας του ΑΠΘ,
• Φίλιππο Τσαουσέλη: Σκηνοθέτη και συγγραφέα,
• Παναγιώτη Λεσγίδη: Γραφίστα και
• Ραφαήλ Μετενίδη: Νομικό με εμπειρία σε θέματα πολιτιστικών φορέων.

6 χρόνια την έγραφε...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Κοινωνικά απομονωμένος(από επιλογή), επικοινωνώντας με σημειωματάρια, κάνοντας μόνος μεγάλους περιπάτους, συγκεντρώνοντας οργή για τη κατάσταση του,ο κωφός μεγαλύτερος συνθέτης της εποχής του είχε κερδίσει τον χαρακτηρισμό του μισάνθρωπου και του αντικοινωνικού.

Στο πιάνο που επαιζε ,πίεζε τα χέρια του στα πλήκτρα, νιώθοντας τις δονήσεις να τον κυριευουν.

Άλλοτε έβαζε μια ξύλινη ράβδο στα δόντια του και την ακουμπούσε στο πιάνο για να τον διαπερνά η ένταση της σύλληψης.

Καιγόταν όλος μέσα του και έπρεπε αυτή την αδυσώπητη μουσική που τον έκαιγε  αλλά και τον αποθεώνε να την εξωτερικευσει.

Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είχαν διαλύσει τις κοινωνίες της Ευρώπης και ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν αυτή την ψυχική εξάντληση ήθελε να την απαλύνει.

Στο ποίημα του Φρίντριχ Σίλερ «Ωδή στη Χαρά»,είδε το πανανθρώπινο  χαρακτήρα που επιζητούσε.

Κόντρα σε έναν κόσμο που πάλευε να συνέλθει,αυτός μίλησε με νότες για την ενότητα,την αδελφοσύνη,την οικουμενικότητα.

Και αυτό μπορούσε  να επιτευχθεί μόνο με κάτι που θα γινόταν για πρώτη φορά.

Στο τελευταίο μέρος πρόσθεσε φωνές, λέξεις, ήχους, ανθρώπους.

Μια συμφωνία Ανθρώπων για Ανθρώπους.

Και όλα αυτά χωρίς να δύναται να ακούσει τις πρόβες,να κάνει διορθώσεις...και έγραφε στο χαρτί και έσβηνε και ξαναδιορθωνε...

Τόσο κουφός... τόσο εκδηλωτικός όμως στη  μονή γλώσσα που "μιλούσε"...στις νότες.

Π. Νικόλαος Λουδοβίκος, «Αναλογικές Ταυτότητες: Η Δημιουργία του Χριστιανικού Εαυτού»

Πρόκειται για τη συζήτηση της 9ης Αυγούστου 2021 ανάμεσα στον Mark Spencer (φιλόσοφο και θεολόγο από τις Η.Π.Α.) και τον π. Νικόλαο Λουδοβίκο (Έλληνα θεολόγο και συγγραφέα), σχετικά με το βιβλίο του τελευταίου:

Nikolaos Loudovikos, Analogical Identities: The Creation of the Christian Self (Routledge, 2019)

Η συζήτηση οργανώθηκε και συντονίστηκε από τον Tom O’Loughlin (University of Nottingham) με τη συμμετοχή του Andreas Andreopoulos (University of Winchester).
Πραγματοποιήθηκε στις 9 Αυγούστου 2021 και αναρτήθηκε στο YouTube από το κανάλι του Marginalia Review of Books.

Είναι πάντα ενδιαφέρον να γνωρίζεις τον συγγραφέα ενός σημαντικού βιβλίου, γιατί αφού ακούσεις τον συγγραφέα να μιλά, όταν διαβάζεις το βιβλίο, μπορείς να «ακούς» τη φωνή του και να καταλαβαίνεις καλύτερα πώς σκέφτεται και γράφει.

Έτσι λοιπόν, είναι μεγάλη μου χαρά που έχουμε σήμερα μαζί μας τον Νικόλαο Λουδοβίκο, Έλληνα θεολόγο, ο οποίος εργάζεται στην Ελλάδα. Έχει γράψει αυτό το βιβλίο, το οποίο θεωρώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει εδώ και πολλά χρόνια για τη χριστιανική πνευματικότητα και για το τι σημαίνει η Ενσάρκωση.

Μαζί του είναι ο Mark Spencer από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ένας παλιός μου φίλος και συνάδελφος, ο Ανδρέας Ανδριόπουλος από το Πανεπιστήμιο του Winchester.


Καλωσορίσατε όλοι.
Νικόλαε, πες μας τι σε οδήγησε να γράψεις αυτό το βιβλίο.

Νικόλαος Λουδοβίκος:
Ευχαριστώ, Tom. Ευχαριστώ για τη συζήτηση και για τα καλά σου λόγια. Είναι μια καλή ερώτηση.

Αυτό το βιβλίο έχει μια μακρά ιστορία πίσω του. Όπως ίσως γνωρίζεις, ξεκίνησα ως ψυχολόγος, έπειτα στράφηκα στη φιλοσοφία και τελικά στη θεολογία. Και, κατά κάποιο τρόπο, αυτή η πορεία είναι αποτυπωμένη μέσα στο βιβλίο.

Μπορώ να πω εν συντομία ότι ξεκινώντας από την ψυχανάλυση, το πρώτο μου ενδιαφέρον ήταν ο ναρκισσισμός. Ο ναρκισσισμός είναι κάτι που συναντάμε σε κάθε αναλυτική σχέση. Με αυτή την έννοια, ο ναρκισσισμός είναι το «οξυγόνο» της ψυχής.

Αλλά, ταυτόχρονα, μπορεί να γίνει και ασφυξία για την ψυχή. Γιατί; Επειδή ο ναρκισσισμός έχει να κάνει με τον Άλλον· σχετίζεται με τον Άλλον, αλλά το κάνει χρησιμοποιώντας την επιθυμία, δηλαδή τη βούληση.

Και αυτή η βούληση —αυτό είναι το μεγάλο εύρημα της ψυχανάλυσης— είναι πάντοτε κεντρομόλος, ακόμη κι αν φαίνεται φυγόκεντρη. Δηλαδή, είναι πάντοτε διαλεκτική: λαμβάνει υπόψη τον Άλλον, αλλά την ίδια στιγμή τον υποτάσσει.[ΕΓΕΛΟΣ]

Αιωνία του η μνήμη

Κίνημα Χριστιανικής Δημοκρατίας 

«Ο αγαπημένος μου πατέρας. ο θρυλικός παπά-Τσάκαλος, ο ιερέας Σπύρος Τσιάκαλος από τα Σιλπιανά (Καταφύλλι) της Αργιθέας δεν είναι πια μαζί μας. Έκλεισε τον κύκλο του αγώνα της ζωής του με τον τρόπο που ήθελε ο ίδιος, όρθιος, δυνατός. Έζησε όπως ήθελε να ζήσει, περήφανος, δυναμικός, αγέρωχος, αγωνίστηκε όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για την κοινωνία και την Εκκλησία. Πίστευε στο Θεό των αδύναμων, των φτωχών, των καταπιεσμένων, αναγνώριζε τα θαύματα που κάνουν οι άνθρωποι με την πίστη και τον αγώνα τους, πόναγε με τον πόνο των άλλων». Με αυτά τα λόγια, ανακοίνωσε την κοίμηση του παπα Τσάκαλου, ο γιος του Κωνσταντίνος, την Τρίτη 5 Μαΐου.

Όπως αναφέρει, «εργάστηκε από 12 χρονών παιδάκι, τελείωσε την Αθωνιάδα Ιερατική έγινε διάκονος στα 20 του χρόνια και ιερέας στα 22 του, τελείωσε τη Θεολογική Σχολή Αθηνών και υπηρέτησε σε πολλές ενορίες του Πειραιά και της Αθήνας. Η τελευταία του ενορία, ο Ιερός Ναός της Γεννήσεώς του Χριστού στο Καματερό έμελε να είναι έργο ζωής αφού την ξαναέκτισε εκ θεμελίων και σήμερα είναι σημείο αναφοράς για τους ναούς της Αττικής.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Πέμπτη 7 Μαΐου 2026 (σήμερα), στις 12.00 στον Ιερό Ναό της Γεννήσεώς του Χριστού στο Καματερό. Η ταφή του θα γίνει την επόμενη μέρα (αύριο Παρασκευή) στο χωριό μας το Καταφύλλι την ίδια ώρα, όπως ήταν και η επιθυμία του».

Αγωνιστής με δυναμικό ταπεραμέντο, ο μακαριστός, συμπορεύτηκε πολλές φορές με τους αγώνες της Χριστιανικής Δημοκρατίας και της Χριστιανικής. Μπορεί να μην συμφωνούσαμε πάντα, αλλά πάντα η εκτίμηση ήταν αμοιβαία. Ευχόμαστε Καλό Παράδεισο και συλλυπητήρια στους οικείους του.

Εμπιστεύτηκε λάθος άνθρωπο να αγαπήσει...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ο Σκαη είναι ο σκύλος με το μισό πρόσωπο. 

Ζούσε στη Ρουμανία και εμπιστεύτηκε λάθος άνθρωπο να αγαπήσει...

Αυτος  ο "άνθρωπος " τον χτύπησε με τσεκούρι. 

Και ο Σκαη έχασε το μισό του πρόσωπο...

Έχασε το ένα αυτί,το ένα μάτι...τη μουσούδα του

Υπάρχουν όμως και οι Άνθρωποι...

Όπως ο Ισπανός γιατρός που ανέλαβε την αποκατάσταση -και την σωματική και τη ψυχική -του Σκαη,με πολλά χειρουργεία.

Και ξαναέκανε τον Σκαη να εμπιστευτεί τους ανθρώπους.

Γιατί κάποιοι πίστεψαν σε αυτό και του το έδειξαν...

Και με υπομονή και τρυφερότητα το ξαναεφεραν στη ζωή που του αξίζει.

Μέσα από μια δεύτερη ευκαιρία,ο Σκαη ξεπέρασε τη σωματική και κυρίως τη ψυχική βία που τον είχε σημαδέψει,όχι ομως ανεπανορθωτα...και σήμερα ζώντας στη Γερμανία με δύο αλλά αδέλφακια, χαίρεται και ανταποδίδει τη ζωή που του πρόσφεραν.

Και εμπιστεύεται ξανά...

Τι σημαντικό...και τι όμορφο,να μην φοβάσαι να εμπιστεύεσαι...

Σκαη είσαι ωραίος....

-Να πιστεύετε όσους σας αξίζουν...

Και να ομορφαίνετε επειδή αγαπιεστε...

Καλημέρα συνταξιδιώτες 🌷

Χ. Καστανίδης: Γιατί διαγράφηκα από το ΠΑΣΟΚ

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει σχέση με αυτό που αγάπησα.

Γιατί διαγράφηκαν 31 βουλευτές πριν την ψήφιση του 2ου μνημονίου