Γερομοριάς
- Αρχική σελίδα
- ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
- 1940
- ΕΡΤFLIX
- ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΧΘΕΣ
- ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ
- ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
- ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ
- ΘΕΑΤΡ/ΜΟΥΣ/ΒΙΒΛΙΟ
- ΘΕΑΤΡΟ
- ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
- ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΚΑΪ
- ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ
- ΜΟΥΣΙΚΗ
- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
- Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥ
- ΤΥΠΟΣ
- ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ
- ΟΛΑ ΔΩΡΕΑΝ
- ΒΙΝΤΕΟ
- forfree
- ΟΟΔΕ
- ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΗΧΟΣ
- ΔΩΡΕΑΝ ΒΟΗΘΕΙΑ
- ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ
- ΣΥΝΤΑΓΕΣ
- ΙΑΤΡΟΙ
- ΕΚΠ/ΚΕΣ ΙΣΤΟΣ/ΔΕΣ
- Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ
- ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
- ΓΟΡΔΙΟΣ
- SOTER
- ΤΑΙΝΙΑ
- ΣΙΝΕ
- ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ
- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
- Ε.Σ.Α
- skaki
- ΤΕΧΝΗ
- ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
- ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ
- gazzetta.gr
- ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
- ΑΝΤΙΦΩΝΟ
- ΔΡΟΜΟΣ
- ΛΥΓΕΡΟΣ
- ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ...
- ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
- γράμματα σπουδάματα...
- 1ο ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΓΛΩΣΣΑ
- ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ
- ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ
- ΑΡΔΗΝ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΥΠΕΠΘ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ
- ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
- ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
03 Νοεμβρίου 2026
Ένας «φρικτός» και «απαίσιος» πίνακας ; (*)
Ο Οριενταλισμός, οι σιωπές της ιστορίας …και ο Παπαδιαμάντης
από Αντώνης Σμυρναίος
Στα 1978 ο Αμερικανοπαλαιστίνιος διανοητής Έντουαρντ Σαΐντ δημοσίευσε το εμβληματικό έκτοτε βιβλίο του Οριενταλισμός, καταδικάζοντας με αυτό την δυτικοκεντρική αντίληψη του 18ου και του 19ου αιώνα για τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Αυτές εκλήφθηκαν συλλήβδην ως στατικές, παθητικές, ανοργάνωτες και οπισθοδρομικές, σε αντίθεση με τις δυτικές κοινωνίες που εκλαμβάνονταν εκ προοιμίου ως ανεπτυγμένες και προοδευτικές, λογικές και ευέλικτες. Ο Οριενταλισμός αυτός αποτελούσε ουσιαστικά «ένα εργαλείο δυτικής προβολής και θέλησης για τη διακυβέρνηση της Ανατολής», επακόλουθο της διαρκούς ισχυο-θηρίας των δυτικών, η οποία εκφραζόταν όχι μόνο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά αλλά πλέον και πολιτιστικά, επιβάλλοντας έτσι πάνω της το Βάρος του Λευκού Ανθρώπου, όπως υπερηφανευόταν ο Ρ. Κίπλιγκ.
Βεβαίως, ήδη οι έννοιες του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού και της πνευματικής και διανοητικής αποικιοκρατίας στις οποίες αναφερόταν είχαν ήδη επεξεργαστεί και από άλλους διανοητές, όπως ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Μισέλ Φουκώ. Αλλά ο Σαΐντ τις κρυστάλλωσε ακόμη περισσότερο, επικρίνοντας μάλιστα, όχι μόνο τους δυτικούς οριενταλιστές, αλλά και τους επίδοξους κλώνους τους, τις αραβικές δηλαδή ελίτ, οι οποίες λειτουργούσαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα «αυτο-οριενταλισμού». Αυτές δηλαδή οι ελίτ με τους «οργανικούς τους διανοουμένους» είχαν εσωτερικεύσει και ουσιαστικοποιήσει τη ρομαντική εκδοχή των αλλοδαπών οριενταλιστών για την αμείλικτη αναγκαιότητα ενός αναπόδραστα βίαιου και άμεσου εκσυγχρονισμού των υπανάπτυκτων κοινωνιών τους, όντας μάλιστα απόλυτα βέβαιοι ότι ο δυτικός κόσμος που εισέβαλλε απρόσκλητα σε αυτές ανήκε ανέκαθεν στη «σωστή μεριά της ιστορίας».
Αριστερά και πολιτική της ετερότητας
από Στρατής Ψάλτου
Στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες η στροφή αυτή πήρε πολλές μορφές. Η Judith Butler στο Gender Trouble (1990) υποστήριξε ότι το φύλο δεν αποτελεί μια αυτονόητη και σταθερή ιδιότητα του υποκειμένου, αλλά συγκροτείται μέσα από την επαναληπτική επιτέλεση κοινωνικών κανόνων, πράξεων, χειρονομιών και λόγων. Από εδώ προκύπτει η κριτική της στην πολιτική που οικοδομείται πάνω σε σταθερές ταυτότητες: αν μιλά κάποιος εξ ονόματος ενιαίων κατηγοριών, επαναλαμβάνει τις διακρίσεις μέσω των οποίων οι κατηγορίες αυτές κατασκευάστηκαν και αποκλείει όσους δεν χωρούν σε αυτές.
Βρέθηκε μπροστά στην τραγικότερη στιγμή της ζωής του: να κοινωνήσει τον γιο του Άγγελο, λίγο πριν τον απαγχονίσουν οι Γερμανοί.
Φαρακλάτα, 24 Οκτωβρίου 1943: Mια φιλία ποτισμένη με αίμα…
Η Ελλάδα χρειάζεται να ανασκουμπωθεί και να αφήσει τον "ύπνο του δικαίου" που την έχει κυριεύσει
Δημήτρης Κυπριώτης
Ντόναλντ Τουσκ: Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας και η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης
του Mihail Neamțu (Μιχάιλ Νεάμτσου), Βουλευτή του Ρουμανικού Κοινοβουλίου
Ο χθεσινός φιλελεύθερος ετοιμαζόταν να γίνει ο αυριανός προοδευτικός.
02 Νοεμβρίου 2026
Η δύναμη της ελιάς στην καρδιά και στον μεταβολισμό

Από την καρδιαγγειακή προστασία έως τη διαχείριση του σωματικού βάρους, η επιστημονική έρευνα αναδεικνύει τις ιδιότητες της υδροξυτυροσόλης, μιας πολύτιμης πολυφαινόλης της ελιάς.
Η Μεσογειακή Διατροφή έχει συνδεθεί επιστημονικά με σημαντικά οφέλη για την υγεία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην καρδιαγγειακή προστασία. Κεντρική θέση σε αυτό το διατροφικό πρότυπο κατέχει το ελαιόλαδο, πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων και πολυφαινολών, με αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.Η σημασία του ελαιολάδου αποτυπώνεται και στα ευρήματα της μελέτης PREDIMED, σύμφωνα με την οποία η Μεσογειακή Διατροφή με βάση το ελαιόλαδο συνδέθηκε με μείωση κατά 30% του κινδύνου καρδιαγγειακών επεισοδίων, σε σύγκριση με διατροφή χαμηλών λιπαρών. Παράλληλα, το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας στρέφεται στα επιμέρους συστατικά της ελιάς και στις πιθανές εφαρμογές τους στην υποστήριξη της υγείας.
Υδροξυτυροσόλη: Η αντιοξειδωτική δύναμη της ελιάς
Ανάμεσα στις πολυφαινόλες της ελιάς ξεχωρίζει η υδροξυτυροσόλη, η οποία έχει μελετηθεί για τη συμβολή της στην προστασία των λιπιδίων του αίματος από το οξειδωτικό στρες.Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) έχει αναγνωρίσει τον σχετικό ισχυρισμό υγείας για τις πολυφαινόλες του ελαιολάδου, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις ημερήσιας πρόσληψης.
Η οξείδωση της LDL χοληστερόλης, γνωστής ως «κακής» χοληστερόλης, συνδέεται με τον σχηματισμό της αθηρωματικής πλάκας. Για τον λόγο αυτόν, η μελέτη των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων της υδροξυτυροσόλης αποτελεί σημαντικό πεδίο έρευνας, τόσο στο πλαίσιο της διατροφής όσο και μέσα από την αξιοποίηση εκχυλισμάτων ελιάς σε συμπληρώματα διατροφής.
«Ε λ λ ά δ α 2 0 3 0»
«Ε λ λ ά δ α 2 0 3 0»
Ε Ρ Η Μ Η Χ Ω Ρ Α
✨Ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους του ελληνικού αθλητισμού, ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας!
Γιατί οι Γερμανοί δεν μπορούν να είναι φίλοι μας- Ηλίας Παπαναστασίου
Η κινηματογραφική ατάκα που έλεγε «μα οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», διαψεύδεται από την ιστορία . Η περίοδος της Κατοχής είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε, αλλά δεν είναι το μοναδικό κεφάλαιο της ιστορίας των ελληνογερμανικών σχέσων που αποδεικνύει ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να είναι φίλοι μας!
Ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου εξηγεί γιατί πηγαίνοντας πολύ πίσω στο χρόνο.
Μιλά για «γενοκτονική σχολή της Γερμανίας, στην οποία άριστη μαθήτρια ήταν η Τουρκία». Και φυσικά αναφέρεται στην απάνθρωπη Γερμανία της Κατοχής, περιγράφοντας με τρόπο παραστατικό όσα διέπραξαν κατά των Ελλήνων, τους οποίους θεωρούσαν ότι ήταν κατώτερα όντα. Γι’ αυτό και η αλύγιστη αντίσταση τους ήταν κάτι που δεν μας το συγχώρησαν ποτέ. Το διαπιστώσαμε την εποχή των μνημονίων.
Οι Γερμανοί εξακολουθούν να υποτιμούν τους Έλληνες και γι’ αυτό αρνούνται να συζητήσουν το πάντα ανοιχτό θέμα των οφειλών τους προς την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής σκότωσαν , λεηλάτησαν , άρπαξαν αρχαιότητες και κατέστρεψαν σχεδόν ολοκληρωτικά τις υποδομές της χώρας. Για όλα αυτά αρνούνται να πληρώσουν. Το χειρότερο είναι ότι απέναντι της δεν έχει βρει ακόμη μία κυβέρνηση κι ένα πολιτικό προσωπικό που θα απαιτήσει με επιμονή και δυναμισμό όσα δικαιούται η Ελλάδα.
Ο «Φραπές» εισήχθη… αιφνιδίως στον «Ευαγγελισμό», για να αναβάλει τη δίκη του.
Βασίλης Λαμπόγλου
Έκλεισε και η Μουριά. Όχι γιατί δεν είχε πελάτες, αλλά επειδή οι ιδιοκτήτες του κτηρίου θέλουν να του αλλάξουν χρήση.
Δημήτρης Τσίρκας
01 Νοεμβρίου 2026
Η επέτειος αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας στο Δέλτα του Έβρου και η καθοριστική συμβολή του Ταγματάρχη Εμμανουήλ Μινωτάκη
Του Θεοφάνη Μαλκίδη
Κλίμα - Τεχνητή νοημοσύνη - Εργασία / Δημήτρης Τσίγκος
Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να αντικαταστήσει τις θέσεις εργασίας που χάνονται και ποιες νέες δουλειές πρόκειται να δημιουργήσει στο άμεσο μέλλον;
Ο Δημήτρης Τσίγκος (Πρόεδρος του Ιδρύματος «Βασίλειος Τσίγκος» για την εκπαίδευση, την έρευνα και τον συνεργατισμό) μοιράζεται τις εντυπώσεις, τους προβληματισμούς και τα συμπεράσματά του από τη συμμετοχή του στο συνέδριο «Κλίμα, Τεχνητή Νοημοσύνη και Εργασία», που διοργάνωσαν η εφημερίδα «η Εποχή» και το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρίσκονται οι μετασχηματισμοί στην αγορά εργασίας, ο ρόλος της εκπαίδευσης και της έρευνας στην προσαρμογή στη νέα ψηφιακή πραγματικότητα, καθώς και η σημασία των συνεργατικών μοντέλων για μια δίκαιη τεχνολογική μετάβαση.
Λεηλασία: Ένα παιδικό μοντέλο καπιταλισμού

Πηγή: Δημοτικότητα
Ούτε βάρβαροι ούτε επαναστάτες, οι λεηλάτες της 17ης και 24ης Οκτωβρίου πίστεψαν στα λόγια τους, σε έναν κόσμο που συγχέει την επιτυχία με ένα Rolex. Για να γίνουν αληθινοί καπιταλιστές, το μόνο που χρειάζονται είναι ένα κοινοβούλιο για να νομιμοποιήσει τη λεία και ένα ναυτικό για να κερδίσουν.
«Επειδή έχω μόνο έναν κακό αγγελιοφόρο, με αποκαλούν πειρατή· και επειδή έχεις έναν μεγάλο στόλο, σε αποκαλούν αυτοκράτορα .»
Άγιος Αυγουστίνος , Η Πόλη του Θεού , περίπου το 415
«Τίποτα δεν είναι τόσο μεταδοτικό όσο το παράδειγμα, και ποτέ δεν κάνουμε μεγάλο καλό ή μεγάλο κακό χωρίς να παράγουμε κάτι τέτοιο .»
Λα Ροσφουκό , Στοχασμοί ή Ηθικές Φράσεις και Αξιώματα , 1665
Το Σάββατο, 17 Οκτωβρίου, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές διαδήλωσαν σε όλη τη Γαλλία ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής — 550.000 σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών, 800.000 σύμφωνα με τους διοργανωτές. Ένας φοιτητής παραπονέθηκε ότι έπρεπε να «δουλεύει όλη μέρα και δεν μπορούσε να γεμίσει το καρότσι του » (Eddy, παρατηρήσεις που συλλέχθηκαν από το Agence France-Presse, 2026). Το βράδυ, άλλοι γέμισαν τα καρότσια τους χωρίς να πάνε στο ταμείο. Στο Παρίσι, τη Λυών, τη Λιλ, τη Μασσαλία, το Μπορντό και την Ανμάς, αδειάσαμε καταστήματα ψιλικών, τηλεφωνικά καταστήματα, καταστήματα αθλητικών ειδών και καλλυντικών, κοσμηματοπωλεία και μερικές φορές μπουτίκ πολυτελείας. Στη Λιλ, το Sephora στην Grand-Place, το Apple Store και ένα οπτικό. Στη Μασσαλία, το Mauboussin, το Longchamp και το Centre Bourse. Στην Ανμάς, το κοσμηματοπωλείο Histoire d'Or και το ταμείο ενός καπνοπώλη. Στη Λιμόζ, το δημαρχείο, που εγκαινιάστηκε το 1883 και προστατευόταν ως ιστορικό μνημείο, κάηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας και το καμπαναριό του κατέρρευσε.
Το Υπουργείο Εσωτερικών κατέγραψε 2.397 συλλήψεις και 997 τραυματίες αστυνομικούς και χωροφύλακες, ενώ στις 22 Οκτωβρίου υπήρχαν περισσότεροι από 2.500 αστυνομικοί και χωροφύλακες. Ο αριθμός των επιχειρήσεων που επηρεάστηκαν ποικίλλει από πηγή σε πηγή, κυμαινόμενος από 1.500 για την Ομοσπονδία Εμπορίου και Διανομής έως 2.000 έως 3.000 σύμφωνα με τον υπουργό Εμπορίου Σερζ Παπέν. Ένας οίκος αξιολόγησης εκτιμά τις ασφαλισμένες ζημίες σε μεταξύ 1 και 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μια εβδομάδα αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου, η επόμενη ημέρα της κινητοποίησης πραγματοποιήθηκε υπό εξαιρετικά υψηλά μέτρα ασφαλείας, με 1.314 συλλήψεις, αλλά μερικές δεκάδες καταστήματα λεηλατήθηκαν.
Γιατί κερδίζει έδαφος η ριζοσπαστική Δεξιά – Πόσο διαφέρει από την Ακροδεξιά

ΤΣΙΒΑΚΟΥ ΙΩΑΝΝΑ
Πολλά άρθρα αλλά και αξιόλογες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιχειρούν να προσεγγίσουν την ανοδική πορεία της λεγόμενης άκρας δεξιάς, και ιδίως της επιδραστικότητάς της στους νέους. Προσπαθώντας να συμβάλω στην κατανόηση του εν λόγω φαινομένου, θα ήθελα να επισημάνω τη διάκριση της ριζοσπαστικής δεξιάς από την άκρα δεξιά.
Ας δούμε πώς γεννήθηκε ο όρος “δεξιά”. Αυτός ο πολιτικός όρος θεμελιώνεται κατά τον 19ο αιώνα προκειμένου να εκφράσει τις ιδέες του παλαιού συντηρητισμού και τη διαφοροποίησή του από αυτές του φιλελευθερισμού. Ο συντηρητισμός είχε συνδεθεί με τη συνέχιση της ιδεολογίας της προεπαναστατικής, αριστοκρατικής, γαιοκτητικής τάξεως των ευγενών, γεγονός ωστόσο που δεν ήταν δυνατόν να ισχύσει μετά την ισχυροποίηση των φιλελεύθερων θέσεων για την societas civilis και ιδίως μετά τους ναπολεοντείους πολέμους.
Η διάκριση πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας, όπως και η επιβολή του θετού δικαίου έναντι του φυσικού, ήταν χαρακτηριστικά μιας φιλελεύθερης ιδεολογίας η οποία συνέπιπτε με τον οικουμενισμό και την ελευθερία των αγορών που αποζητούσε ο συνεχώς επεκτεινόμενος καπιταλισμός. Ο συντηρητισμός όρθωσε το ανάστημά του απέναντί της, υπερασπιζόμενος την ιδέα μιας ενιαίας, αδιαφοροποίητης ταξικά κοινωνίας, η πολιτική ηγεσία της οποίας θα έπρεπε να διαπνέεται από το ιδεώδες του pater familias, εξ ου και η εκ μέρους του υποστήριξη του θεσμού της βασιλείας έναντι του καθεστώτος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Εν τούτοις, ο συντηρητισμός κατάλαβε ότι έπρεπε να βρεθεί κάτι που θα ένωνε τη διασπασμένη ταξικά αστική κοινωνία και αυτό το ενωτικό στοιχείο βρέθηκε με την επανερμηνεία της ιδέας του έθνους. Όχι όμως του έθνους ως ενεργού πολιτισμικού παράγοντα, ικανού να προωθεί την ιστορική αυτοσυνείδηση ενός λαού, αλλά ως ενοποιητικής συμβολικής αρχής που ερχόταν να ισχυροποιήσει και να αποκαταστήσει ιδεολογικά το κράτος.
Κυριακή Ε’ Λουκά: Εις τον πτωχόν Λάζαρον και τον πλούσιον (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
Αποσπάσματα από τις ομιλίες α΄ έως και ζ΄ «Εις τον πτωχόν Λάζαρον και τον πλούσιον» του αγίου Ιωάννου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, σχετικά με την ευαγγελική περικοπή για την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου.
[…] Ήταν, λέγει, κάποιος άνθρωπος πλούσιος, που ζούσε μέσα σε πολλή κακία, δεν είχε λάβει πείρα καμιάς συμφοράς, αλλά τα πάντα έρρεαν ομαλά γι΄ αυτόν όπως το νερό στις πηγές. Το ότι πράγματι καμία συμφορά δεν του συνέβαινε, ούτε αφορμή για στενοχώρια, ούτε καμία ανωμαλία βιωτική, αυτό ακριβώς ο Κύριος το υπαινίχτηκε με αυτό που είπε ότι «ευφραινόταν καθημερινά». Και ότι ζούσε με κακία, γίνεται φανερό και από το τέλος που είχε και πριν από το τέλος του από την περιφρόνηση που έδειξε στον φτωχό. Και το ότι δεν ελεούσε όχι μόνο εκείνον που στεκόταν στην πόρτα του, αλλά ούτε και κανένα άλλον, εκείνος ο ίδιος το έδειξε. Διότι εάν αυτόν που ήταν διαρκώς ριγμένος μπροστά στην πόρτα του και βρισκόταν μπροστά στα μάτια του κάθε ημέρα, και αναγκαζόταν μια και δύο και πολλές φορές να τον βλέπει εισερχόμενος και εξερχόμενος (καθόσον δεν τον συναντούσε σε καμιά συνοικία, ούτε βρισκόταν σε κρυφό και απόμερο τόπο, αλλά εκεί από όπου συνεχώς έμπαινε και έβγαινε ο πλούσιος και αναγκαζόταν έτσι και χωρίς να το θέλει να τον βλέπει), εάν λοιπόν αυτόν δεν ελέησε, που βρισκόταν κατάκοιτος σε τόσο φοβερό κατάντημα και ζούσε μέσα σε τόσο μεγάλη δυστυχία, ή καλύτερα που ταλαιπωριόταν σε όλη του τη ζωή από αρρώστια, και μάλιστα από πολύ φοβερή αρρώστια, για ποιον που θα τύχαινε να συναντήσει θα συγκινούνταν ποτέ; Διότι κι αν την προηγούμενη ημέρα τον προσπέρασε, την επόμενη φυσικό ήταν κάποια συγκίνηση να αισθανόταν· αλλά εάν και κατ΄αυτήν αδιαφόρησε, έπρεπε την τρίτη ή την τέταρτη ή την επόμενη οπωσδήποτε να λύγιζε συγκινούμενος, ακόμα κι αν ήταν αγριότερος από τα θηρία.
ΟΙ ΚΑΠΑΤΣΟΙ - Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ
Βασίλης Λαμπόγλου
«Από εδώ και στο εξής, δεν θα χρειάζεται να εργάζεστε για καμία εταιρεία»
Μαρία Νικολακάκη
«Από εδώ και στο εξής, δεν θα χρειάζεται να εργάζεστε για καμία εταιρεία». «Θα φροντίσω ώστε κάθε άνθρωπος στον πλανήτη Γη να απολαμβάνει ένα "φανταστικό" εισόδημα, αντίστοιχο με αυτό των διασημοτήτων».
31 Οκτωβρίου 2026
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ MAGNA GRAECIA
Εξέγερση της Μεγάλης Ελλάδας: Ένα Κίνημα για την Αυτοδιάθεση των Λαών της Μεσογείου.
Μια Σταδιακή Αλλαγή
Η αληθινή αλλαγή, σύμφωνα με την Insorgenza Magnogreca, δεν μπορεί να επιβληθεί από πάνω. Αντίθετα, πρέπει να συμβεί βήμα προς βήμα, μέσω της υιοθέτησης μιας ιδεολογίας που αναγνωρίζει το πολιτιστικό και ιστορικό μας δυναμικό. Το κίνημα αντιτίθεται στα τρέχοντα κοινωνικά μοντέλα, που κυριαρχούνται από τον οικονομικό υλισμό και τη λογική των λόμπινγκ της παγκοσμιοποίησης , τα οποία ισοπεδώνουν τις παραδόσεις και ομογενοποιούν τους λαούς, μετατρέποντάς τους σε τεχνοκρατικές συγκεντρώσεις χωρίς ταυτότητα.Ανακαλύπτοντας ξανά τις κοινές ρίζες
Γ. Κοντογιώργης: Υπαρξιακή κρίση Συστημάτων και Κοινωνιών σε συνθήκες Γεωπολιτικών ανασχηματισμών
Τι συμβαίνει στην Ευρώπη και στον δυτικό κόσμο;
Τι συμβαίνει στην Ελλάδα στην εποχή σεισμικών γεωπολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων και ποια η αλήθεια για τα εθνικά μας θέματα και την εξωτερική μας πολιτική, επιμένει στον όρο "Ιμιοποίηση" της Ελλάδας ;
Πώς εξηγείται η κοινωνική αναταραχή και η άνοδος των αποκαλούμενων " αντισυμβατικών" πολιτικών δυνάμεων;
Τι σηματοδοτεί η απώλεια επιρροής των κομμάτων του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου»;
Τι απέγιναν οι παλαιοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί και πώς ερμηνεύεται η συστέγαση τους στον νέο-φιλελευθερισμό;
Με δεδομένη την ανατροπή των συσχετισμών μεταξύ της κοινωνίας της εργασίας και των δυνάμεων της οικονομίας/της διεθνούς των αγορών πώς μπορεί να αποκατασταθεί μια νέα ισορροπία που δεν θα θέτει τις κοινωνίες στο περιθώριο;
"Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ"
Γιώργος Χαρβαλιάς: Γιατί οι Σέρβοι είναι σοβαρό έθνος
Ένδειξη μεγάλης σοβαρότητας ότι οι Σέρβοι φοιτητές αμφισβητούν το κατεστημένο, αλλά δεν αμφισβητούν τον τόπο που τους γέννησε
Γιώργος Χαρβαλιάς
Αρχισα να γράφω αυτές τις γραμμές Κυριακή πρωί, χωρίς ακόμη να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών στη Σερβία.
Την τελευταία φορά που επισκέφθηκα το Βελιγράδι, πριν από περίπου δύο χρόνια, έφυγα με ανάμεικτα συναισθήματα. Η χώρα έχει μείνει καμιά δεκαπενταριά χρόνια πίσω σε σχέση με τα γειτονικά πρώην ομόσπονδα διαμερίσματα της πάλαι ποτέ κραταιάς Γιουγκοσλαβίας που σήμερα είναι ανεξάρτητα κράτη, ενταγμένα στην Ε.Ε., όπως η Σλοβενία και η Κροατία. Φυσικό επόμενο, αφού η Σερβία υπέστη απηνή διωγμό, βομβαρδίστηκε, απομονώθηκε και εν τέλει δαιμονοποιήθηκε από τις δυτικές «δυνάμεις του καλού», περίπου τις ίδιες που σήμερα πρωτοστατούν στην καμπάνια εχθροπάθειας κατά της Ρωσίας.
Ναι, στην Κνεζ Μιχαΐλοβα, τον πιο πολυσύχναστο και εμπορικό πεζόδρομο της σερβικής πρωτεύουσας, που οδηγεί στο ιστορικό φρούριο και στον Πύργο Νεμπόισα, εκεί όπου φυλακίστηκε και μαρτύρησε ο Ρήγας Φεραίος, δεν θα βρεις εντυπωσιακές βιτρίνες και επώνυμες μάρκες. Θα σκοντάψεις όμως σε κάποια καταπληκτικά βιβλιοπωλεία, με συλλεκτικές εκδόσεις όπως αυτά που υπάρχουν σε πολλά σημεία του Βελιγραδίου και δεν υπάρχουν στους δρόμους των Αθηνών.
Ναι, η βαλκανική μιζέρια δεν έχει εξαφανιστεί ακόμη και από το κέντρο της ιστορικής πόλης, πλην όμως οι άνθρωποι δεν μοιάζουν ταλαιπωρημένοι. Οικογένειες με μικρά παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες, νεαρόκοσμος με αθλητική περιβολή και πολλά κατοικίδια που ελέγχονται υποδειγματικά από τους ιδιοκτήτες τους γεμίζουν κάθε Σαββατοκύριακο τα μεγάλα πάρκα και τις προβλήτες γύρω από τον ποταμό Σάβα. Ευνομία, ευταξία και ένα είδος γαλήνης -θα σας έλεγα-, από αυτή που τόσο λείπει στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Εφυγα, λοιπόν, από το Βελιγράδι λίγο μελαγχολικός, γιατί αυτή η χώρα τιμωρήθηκε και καταδικάστηκε άδικα σε οικονομική καθυστέρηση, αλλά ταυτόχρονα και με ένα αδιόρατο συναίσθημα φθόνου. Ο,τι έχουν χάσει οι Σέρβοι σε «επίπεδο ζωής» το έχουν αντισταθμίσει σε επίπεδο ψυχικής ισορροπίας. Οι άνθρωποι είναι νορμάλ. Και τι εννοώ με αυτό, για να μην παρεξηγηθώ. Διατηρούν ψηλά στη συνείδησή τους τον θεσμό της οικογένειας, αγαπούν την πατρίδα τους, σέβονται τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους και, παρότι απολύτως Ευρωπαίοι, δεν διακατέχονται από ευρωπληξία. Δεν παρασύρθηκαν από την καταιγίδα της woke υστερίας, δεν σαγηνεύονται από τις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και το κυριότερο: δεν αποθεώνουν σάπια πρότυπα άλλων. Δεν ενστερνίζονται δηλαδή ως νέα αξία ό,τι ανώμαλο σερβίρει ως «μόδα» η Εσπερία, όπως οι παρελάσεις και οι αρματοδρομίες λεβεντοπαλίκαρων με… στρινγκ.
Μαζικά κινήματα στο έλεος των δικτύων εξουσίας.
Riccardo Paccosi - 29 Οκτωβρίου 2026

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.
Η σύγκρουση μεταξύ προοδευτικών παγκοσμιοποιητών αφενός και παραεθνικιστών φιλελεύθερων αφετέρου, η οποία διαπερνά αυτή την ιστορική φάση σε παγκόσμια κλίμακα, θα πρέπει να αναλυθεί και να κατανοηθεί από μια εντελώς αυτόνομη πολιτική οπτική γωνία, δηλαδή, με βάση τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα κάθε λαού.Το γεγονός ότι αυτή η σύγκρουση, αντίθετα, συμπίπτει απόλυτα με την τρέχουσα παρακμή της αντιπολίτευσης αριστεράς-δεξιάς σημαίνει ότι δεν υπάρχει λαϊκή άποψη με την υποκειμενική έννοια. Καμία λαϊκή άποψη σημαίνει επίσης ότι δεν υπάρχει ταξική άποψη, και όχι μόνο αυτό: όλες οι άλλες πτυχές που αποτελούν την υποκειμενική ουσία ενός λαού - εδαφική ταυτότητα, ιστορική μνήμη κ.ο.κ. - ξεθωριάζουν ή τουλάχιστον εντάσσονται σε υπερεθνικές μακρο-αφηγήσεις με επίκεντρο τη δυάδα αριστεράς-δεξιάς.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι κοινωνικές αντιφάσεις γίνονται πιο έντονες από ποτέ, αλλά όταν εκρήγνυνται με τη μορφή μαζικών κινημάτων, το μόνο που προκύπτει είναι αυθόρμητη αναταραχή που χειραγωγείται από ένα από τα δύο «κόμματα», δηλαδή την παγκοσμιοποιητική αριστερά και την παραεθνικιστική δεξιά.
Διαιρώντας τον λαό σε δεξιούς και αριστερούς, τα μαζικά κινήματα εμποδίζουν την αυτόνομη εξέγερσή του και, στην πραγματικότητα, διασφαλίζουν ότι οι γενικές στρατηγικές κατευθύνσεις του συστήματος που μοιράζονται οι δύο πόλοι - η υποδούλωση της ζωής στην αγορά και της ανθρωπότητας στις μηχανές - επιτρέπεται να αναπτυχθούν ανεμπόδιστα.
ΤΟ ΔΕΞΙΟ ΚΙΝΗΜΑ
Πάρτε τον Έλληνα χωρίς τα ελαττώματά του και τότε θα έχετε τον τιμημένο Τσίγκο Ησίοδο.
Λαμπόγλου Βασίλης fb
Επέτειος γέννησης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη: Ο μέγας ξενιστής και τραγικός
Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέλιου Κούκου με τίτλο «Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Σε πλήρη έξαρση..., 33 χρόνια μετά» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις manifesto.
Η επέτειος της γέννησης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη στις 30 Οκτωβρίου του 1908 μας προσφέρει σήμερα χαρά μεγάλη. Μοιάζει σαν να είναι μια λαμπροφόρος ημέρα ανάλογη με εκείνη της γέννησης του Φιοντόρ (Θεόδωρου) Ντοστογιέφσκι (11 Νοεμβρίου 1821, με το παλαιό 30 Οκτωβρίου!) και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (4 Μαρτίου 1851). Τη μέρα αυτή θα έπρεπε πρώτα η Θεσσαλονίκη και μετά όλος ο καλλιτεχνικός και πνευματικός κόσμος της χώρας να την τιμά και να την χαίρεται. Να ψυχαγωγείται και να διασκεδάζει!
Με χαρά μεγάλη! Γιατί ο ίδιος ο Πεντζίκης μπορεί να ήταν, κάπως, δύσκολος στην ανάγνωση και στην ψηλάφηση του έργου του, συγγραφικού και ζωγραφικού, αλλά σαν άνθρωπος ήταν ένας χαρούμενος άνθρωπος. Με μια εσωτερική χαρά που την κέρδισε εναγωνίως. Και όλο αυτό το άχθος, το βάρος της ύπαρξης τον αποθέτει και μας τον υποδεικνύει το ίδιό του το έργο.
Ίσως και να μας τον... πετάει κατάμουτρα για να τον διαβάσουμε και να τον ενστερνιστούμε ως βιωματική απόδειξη, χωρίς, βεβαίως, να λείπει και η αντίστοιχη συστολή που επιβάλλεται όταν απευθύνεσαι προσδοκώντας ανάλογη κατανόηση. Σε ό,τι κάνει έχει φοβερή συνέπεια και με περισσή ιεροπρέπεια διασώζει στον καμβά της ζωής του όλην αυτήν την τελετουργία για την επί-βίωσή του. Την κοινή επιβίωσή μας.
Μοιάζει στο τέλος να περί-πατεί επί πτερύγων ανέμων και να μας καθοδηγεί στα δικά του μονοπάτια και ατραπούς για να τον ακολουθήσουμε. Σε ατραπούς και μονοπάτια σε έναν διάδρομο απογείωσης! Στα ποικίλα πετάγματά του! Επί πτερύγων αγγέλων!
30 Οκτωβρίου 2026
Φόρος τιμής η αναγέννηση της ΡΩΜΑΝΙΑΣ
Σταύρος-Ιάσονας Γαβριηλίδης
Αφορμές για το παρόν άρθρο αποτέλεσαν αφενός η πρόταση του φίλου και συναθλητή Βασίλη Μιχαηλίδη στον Εύξεινο Πόντο (efxeinospontos.gr) στις 28/10/2026, αφετέρου η εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν, την περασμένη Κυριακή, ο Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης με τίτλο «Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ένας οικουμενικός Έλληνας».
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πράγματι οικουμενικός Έλληνας και ήταν οικουμενικός και ως Έλληνας. Συμπύκνωσε κι εξέφρασε τον Ελληνισμό και την Ελληνικότητα στο σύνολό τους. Άλλωστε ανέδειξε το Ποντιακό όχι ως μέρος, αλλά ως έκφραση του Όλου, είτε ως σημαία για τα δίκαια του Ελληνισμού, είτε στην ευρωπαϊκή και πανανθρώπινη διάσταση του: από τον Βησσαρίωνα μέχρι την καθιέρωση της 19ης Μάη ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Όμως το Ποντιακό Ζήτημα, πέρα από διεθνές είναι και διαχρονικά επίκαιρο. Δεν αποτελεί υπόθεση του χθες, του παρελθόντος, αλλά του σήμερα και του Αύριο. Σε αυτό το πλαίσιο, ενός σχεδίου για το Μέλλον που συνδέει το εθνικό-τοπικό με το οικουμενικό, εντάσσεται και η πρόταση για την οικοδόμηση της πόλης Ρωμανία στην ακτή του Θρακικού Πελάγους.
Είναι αλήθεια πως εκείνο που κυρίως καθιστά τον Ελληνισμό οικουμενικό είναι το ελληνικό πνεύμα και ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πρωτίστως Έλληνας στο πνεύμα. Ήταν συνεπώς βαθειά πολιτικός. Δεν ήταν πολιτευτής, όμως κανείς πολιτευτής στη Μεταπολίτευση δεν ήταν τόσο πολιτικός, όσο εκείνος. Ήταν του Δήμου δηλαδή του Λαού, της Κοινωνίας και της Κοινότητα, της Πόλης και της Αγοράς, εκεί όπου γεννιέται ο Διάλογος και αναπτύσσονται οι Ιδέες, αυτές που τρέφουν το πνεύμα και οδηγούν την πράξη. Ως κατεξοχήν πολίτης και πολιτικός ήταν άνθρωπος της δημιουργίας, της εφαρμογής και της πρωτοπορίας.
Η γέννηση μιας νέας πόλης, της Ρωμανίας, είναι ίσως το κορυφαίο παράδειγμα αυτού του είδους της πολιτικής, που θεμελιώνεται σε μια σοβαρή ανάλυση και καταθέτει μια πρόταση σύνθεσης, γιατί αυτή είναι η ουσία της γνήσιας Πολιτικής, να συνθέτει. Η Ρωμανία συνθέτει και συμπυκνώνει τα κύρια πεδία, στα οποία επικεντρώθηκε η πολυσχιδής και αναλυτική σκέψη του Μιχάλη.
Γιατί δεν πολέμησαν όλοι...
Του Βασίλη Λαμπόγλου
Ο Βαγόρας, η Power Metal και τα σκαλοπάτια της Λευτεριάς
Το «Stairs to Freedom», μια κυπριακή παραγωγή που συνδυάζει την ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη με την Power Metal και την Τεχνητή Νοημοσύνη, κατακτά νέες διεθνείς διακρίσεις.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ανέβηκε στην αγχόνη στα 19 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ποιήματα, όνειρα και μια παρακαταθήκη ελευθερίας. Εξήντα εννέα χρόνια αργότερα, η ανηφοριά του συνεχίζεται, αυτή τη φορά μέσα από τους ήχους της Power Metal. Το «Stairs to Freedom» κατακτά διεθνείς διακρίσεις και φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συγκλονιστική ιστορία του Βαγόρα, αποδεικνύοντας ότι ορισμένες θυσίες δεν περιορίζονται από τον χρόνο.
Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης
Υπάρχουν ιστορίες που τις μαθαίνεις μεγαλώνοντας. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες που σε μεγαλώνουν οι ίδιες. Που τις κουβαλάς από παιδί, τις συναντάς ξανά σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου και κάθε φορά ανακαλύπτεις μέσα τους κάτι καινούργιο.
Για μένα, η ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ο Βαγόρας, όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά, κατέχει περίοπτη θέση στην πατριδογνωσία που έχτισα από τα σχολικά μου χρόνια. Δεν τον γνώρισα ως ένα ακόμη όνομα σε κάποιο ιστορικό βιβλίο. Τον γνώρισα ως μαθητή, ποιητή, αγωνιστή, ως ένα νέο παιδί που άφησε το θρανίο και πήρε τα βουνά της Κύπρου, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος που είχε επιλέξει μπορούσε να τον οδηγήσει στον θάνατο.
Και πράγματι, τον οδήγησε στην αγχόνη των Βρετανών αποικιοκρατών, τα ξημερώματα της 14ης Μαρτίου 1957. Ήταν μόλις 19 ετών.
Λαέ! Οικονομικά, άντε και...!

Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι
Πριν από μια εβδομάδα, υποστήριξα τον αληθινό και πρωταρχικό λόγο για την αποστροφή προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, και ως εκ τούτου την ρητορική μνησικακία εκ μέρους των παγκοσμιοποιητικών ελίτ της ΕΕ.
Μια παράξενη θεωρία μου; Να τι δήλωσε σε μια συνέντευξη ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς:
«Αυτή τη στιγμή, αυτό που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι η οικονομία μας, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Αμερική, ούτε η Κίνα. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η επιρροή της Ρωσίας στην κοινωνία μας και η ικανότητά της να αποσταθεροποιεί με επιτυχία τις χώρες μας. Η συνθηκολόγηση της Ουκρανίας, ειδικά αν είναι άνευ όρων, είναι μια απαράδεκτη επιλογή, επειδή θα σήμαινε τη συνθηκολόγηση όλων μας. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που υποστηρίζω τόσο σθεναρά την Ουκρανία: είναι προς το συμφέρον μας, ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντά μας».

























