Ο Τραμπ το έκανε... με τον δικό του τρόπο

Από τον Alexandr Dugin

Πηγή: Euro-synergies

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, η προώθηση του ΝΑΤΟ στην Αρκτική και η διαμάχη για την τεχνητή νοημοσύνη είναι διαφορετικά μέτωπα μιας ενιαίας αντιπαράθεσης μεταξύ μιας ετοιμοθάνατης μονοπολικής τάξης και ενός αναπτυσσόμενου πολυπολικού κόσμου.

Παρουσιαστής: Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε πολλά πολύ σημαντικά θέματα. Το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντάλλαξαν για άλλη μια φορά επιθέσεις και κατηγορίες, και η Μέση Ανατολή βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε μαζί τι θα συμβεί στη συνέχεια - και τι πραγματικά συμβαίνει. Είναι απλώς μια ακόμη καταστολή ή κάτι νέο που θα μπορούσε να πάει πολύ πέρα ​​από αυτό;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ο πόλεμος που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη εδώ και έξι μήνες και δεν έχει αποφέρει αποφασιστικά αποτελέσματα. Ο Τραμπ ήταν πεπεισμένος -του είχαν πει οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες- ότι η δολοφονία του Ραχμπάρ, του ηγέτη του Ιράν, καθώς και των κορυφαίων στρατιωτικών, πολιτικών και θρησκευτικών αξιωματούχων της χώρας, θα κατέρρεε ολόκληρο το σύστημα, όπως είχε συμβεί στη Βενεζουέλα. Δυστυχώς για όλους τους άλλους, στη Βενεζουέλα, κατάφεραν στην πραγματικότητα να συλλάβουν τον πρόεδρο και να εξασφαλίσουν μια δήλωση απόλυτης πίστης στη Δύση από την ελίτ - με τη βοήθεια της συμπαιγνίας και της προδοσίας της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και άλλων.

Ενθαρρυμένος από αυτή την «επιτυχία», ο Τραμπ επιχείρησε να επαναλάβει την επιχείρηση στο Ιράν, αλλά πολύ πιο βάναυσα, αναμένοντας την ταχεία κατάρρευση του καθεστώτος. Δεν ήταν προετοιμασμένος για μια μακρά εκστρατεία ή αντίσταση αυτού του είδους. Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πλέον αυτόν τον εξάμηνο πόλεμο ως μια θεαματική αμερικανική αποτυχία - ακόμη χειρότερη από αυτήν στο Αφγανιστάν. Το Ιράν, πολεμώντας σχεδόν μόνο του - η Ρωσία και η Κίνα παρέχουν διπλωματική κάλυψη, πέρα ​​από την κλίμακα της δυτικής βοήθειας προς την Ουκρανία - έχει αντέξει για έξι μήνες υπό το βάρος της δυτικής πίεσης. Αυτό είναι ήδη ένα σημαντικό επίτευγμα από μόνο του. Στο Truth Social, ο Τραμπ διακηρύσσει τη νίκη κάθε μέρα και ισχυρίζεται ότι το Στενό του Ορμούζ είναι ανοιχτό. Την επόμενη μέρα, αναγνωρίζει ότι οι Ιρανοί κρατιούνται σταθεροί και υπόσχεται ένα αποφασιστικό χτύπημα εναντίον του νησιού Kharg και άλλων στόχων. Το Ιράν δεν πέφτει. Και οι δύο πλευρές συνεχίζουν να χτυπούν, και στην ομίχλη του πολέμου, δεν είναι πλέον σαφές ποιος βυθίζει ποιον. Ο Τραμπ δημοσιεύει εικόνες που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη και υποτίθεται ότι δείχνουν Αμερικανούς να καταστρέφουν ενεργειακές εγκαταστάσεις στο νησί Kharg. Οι Ιρανοί ανταποδίδουν με τα δικά τους βίντεο που δείχνουν Αμερικανούς στρατιώτες να συνθλίβονται και τον Τραμπ, τη Λόρα Λούμερ και άλλες μισητές προσωπικότητες να αιχμαλωτίζονται.

Γ. Χαραλαμπίδης, Κοινό σύστημα αεράμυνας Ελλάδας - Κύπρου με δυο θόλους

Σαφής πρόθεση, που θα συνοδευτεί με επαφές, και τρίτο «Θόλο» με το Ισραήλ 

[σημ. για τους πίνακες βλ την αρχική ανάρτηση του ΓΧ

 https://simerini.sigmalive.com/article/2026/9/6/koino-sustema-aeramunas-elladas-kuprou-me-duo-tholous/ ]

Υπάρχει σαφής πρόθεση μεταξύ Αθηνών και Λευκωσίας για τη δημιουργία ενός κοινού αμυντικού αντιαεροπορικού και αντιπυραυλικού συστήματος, δηλαδή μιας αεράμυνας με δύο Θόλους. Αυτή είναι μια από τις προσδοκώμενες στρατηγικές επιλογές μετά τη συμφωνία Ελλάδας - Ισραήλ για την ανάπτυξη της «Ασπίδας του Αχιλλέα» εντός 36 μηνών. Επί τούτου αναμένονται επαφές μεταξύ των δύο χωρών. Το διμερές σχήμα λογικό είναι να καταστεί τριμερές, υπό την έννοια ότι ήδη Κύπρος και Ισραήλ συνεργάζονται στον τομέα της αεράμυνας εξ αφορμής της κρίσης στο Ιράν.

Οι τρεις «Θόλοι»

Τα ανωτέρω είναι η μία όψη του νομίσματος. Υπάρχει και άλλη: Η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι θα ήταν δυνατό να δημιουργηθούν τρεις «Θόλοι Αεράμυνας», Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, που θα ενίσχυαν την αποτρεπτική απειλή, δηλαδή τη δημιουργία αμυντικού τόξου, από το Αιγαίο ώς την Ανατολική Μεσόγειο. Γι’ αυτό, άλλωστε, αυξάνει την επιθετική της ρητορική και το ερώτημα, όπως διπλωματικές και στρατιωτικές πηγές αναφέρουν, είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η Άγκυρα. Εάν θα φέρει τις απειλές της επί του πεδίου, πότε και πώς. Πριν, δηλαδή, ή εφόσον αναπτυχθούν τμήματα της «Ασπίδας του Αχιλλέα στα νησιά, τα οποία η Άγκυρα θεωρεί ότι θα πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Παρότι, λοιπόν, τα ισραηλινά συστήματα έχουν αμυντικό χαρακτήρα, η Άγκυρα ήδη τα εμφανίζει ως απειλή.

Σενάρια τουρκικής κρίσης και «αχίλλειος πτέρνα»

Όταν, πάντως, γίνεται μεταφορά των απειλών επί του πεδίου υπάρχουν διάφορες επιλογές, όπως είναι τα χειρουργικά κτυπήματα, η χρήση ειδικών δυνάμεων ή ο μικρής ή μεγάλης κλίμακας αποκλεισμός νησιών (μικρή ή μεγάλη πολιτική των κανονιοφόρων). Βεβαίως, οι απειλές του Ερντογάν στρέφονται κυρίως εναντίον της Ελλάδος, αλλά εάν προχωρήσει σε στρατιωτικοποίηση της κατάστασης θα πληγούν ισραηλινά συστήματα και, ως εκ τούτου, το ζήτημα θα περιπλεχθεί, διότι το Ισραήλ έχει υψηλό δείκτη αξιόπιστης αποτροπής και, όταν ενοχληθεί, ανταποδίδει. Για τη δική του εικόνα και για τα δικά του συμφέροντα. Αυτό το σενάριο αφορά στην έναρξη της ανάπτυξης της «Ασπίδας του Αχιλλέα». Από στρατηγικής απόψεως, η σημαντική περίοδος είναι προτού συμβεί κάτι τέτοιο. Γι’ αυτόν τον λόγο, ένα από τα σενάρια, που είναι ανοικτό, είναι η δημιουργία κρίσης πριν από την έναρξη της εγκατάστασης των συστημάτων αεράμυνας για να έρθουν στο τραπέζι Ελλάδα - Τουρκία κάτω από την εποπτεία των ΗΠΑ, για αποκλιμάκωση και αποφυγή σύγκρουσης με ένα από τα κεντρικά θέματα, αυτό της αποστρατιωτικοποίησης. Ένα δηλαδή σενάριο, που μπορεί να συνδυάζει κρίσεις Αιγαίου και S-300 Κύπρου. Σημαντικοί συναφείς παράγοντες είναι: 1. Οι ευρύτερες εξελίξεις, όπως ο πόλεμος στο Ιράν. 2. Η Συμφωνία της Μέκκας, με την οποία η Τουρκία καλύπτει τα νώτα της και κερδίζει συμμάχους. 3. Το διακύβευμα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ακόμη και της ΕΕ, σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τα Ελλαδοτουρκικά. Με κρίση και σύγκρουση στην περιοχή μας, γίνεται αντιληπτό ότι θα πάρει φωτιά μια ζώνη από την Ουκρανία ώς το Ιράν μέσω Αιγαίου. Αυτή η ζώνη θα περιλάβει και την Κύπρο, η οποία αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» του Ελληνισμού.

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Της Μαρίας Νικολακάκη

Το Τόκιο εξοργίζεται για το νέο μνημείο του Β' 

Παγκοσμίου Πολέμου που ανεγέρθηκε στη Ρωσία

Η Μόσχα απέρριψε τα ιαπωνικά αιτήματα για την αποσυναρμολόγηση του μνημείου, το οποίο ισχυρίζεται ότι προσβάλλει τα «συναισθήματά» του.

Το Τόκιο απαίτησε από τη Ρωσία να κατεδαφίσει ένα πρόσφατα αποκαλυπτόμενο μνημείο που τιμά τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης επί της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας το 1945 και το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ισχυριζόμενο ότι προσβάλλει τα «συναισθήματα του ιαπωνικού λαού». Η Μόσχα, ωστόσο, απέρριψε το αίτημα, εξισώνοντάς το με το να λέει «στον Ήλιο να μην λάμπει».

Το μνημείο αποκαλύφθηκε στην ρωσική πόλη Χαμπάροφσκ της Άπω Ανατολής την Παρασκευή. Το κεντρικό στοιχείο του μνημείου είναι ένα άγαλμα 15 μέτρων ενός Σοβιετικού στρατιώτη που συνθλίβει μια πέτρα στα σύνορα με το αυτοκρατορικό χρυσάνθεμο της Ιαπωνίας με τη λαβή του τουφέκι του. Το μνημείο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, με το σχέδιό του να επικρατεί σε επτά άλλα έργα σε διαγωνισμό. Η πέτρα είναι «ακριβές αντίγραφο της οριακής πέτρας που ανεγέρθηκε από την Ιαπωνία στη Σαχαλίνη, κατασχέθηκε το μισό της μετά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο» στις αρχές του 20ού αιώνα, δήλωσε ο Νικολάι Οβσιγιένκο, αναπληρωτής επικεφαλής του προεδρικού γραφείου για ανθρωπιστικά θέματα. «Δεν πρόκειται απλώς για σύμβολο του αυτοκρατορικού οίκου, όπως επιμένουν οι γείτονές μας - είναι επίσης σύμβολο της μιλιταριστικής Ιαπωνίας, η οποία διέπραξε τερατώδη εγκλήματα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου», πρόσθεσε ο Οβσιγιένκο κατά τη διάρκεια της τελετής αποκάλυψης.

Ο κακόμοιρος ο άνθρωπος

Φώτης Κόντογλου

"Ο κακόμοιρος ο άνθρωπος φράζει τα μάτια του για να μη δει τι τον περιμένει. Δεν υπάρχει πιο θλιβερό πράγμα από τον θάνατο ενός ανθρώπου που τον θεωρούνε μεγάλον και απέθαντον και του ψέλνουνε «Αιωνία η μνήμη!». Αυτό το «Αιωνία η μνήμη» το ακού­με σαν να λέγει: «Αιωνία η λήθη και η εξαφάνισις».

Βλέποντας λοιπόν πρώτα τον εαυτό μου κι ύστερα τους άλλους ανθρώπους, να καταγινόμαστε όλοι με πρόσκαιρα και ψεύτι­κα πράγματα και μάλιστα με τέτοιον ζήλο σαν να έχουμε να ζή­σουμε αιώνια, κάθουμαι και συλλογίζουμαι: Άραγε, μοναχά αυτά τα ψεύτικα και τα πρόσκαιρα πράγματα υπάρχουνε στον κόσμο ή υ­πάρχουνε και κάποια αληθινά και σίγουρα; Τόση αγάπη, τόση αφο­σίωση να δίνεται από τον κακόμοιρον τον άνθρωπο σε κάποια πράγματα που είναι έτοιμα να χαθούνε σε κάθε στιγμή, δεν είναι κρί­μα; 

Αν ήξερε λοιπόν πως υπάρχουνε και κάποια αληθινά και σίγουρα πράγματα, πόση θα ήτανε η ευτυχία του και τότε η αγά­πη του σε κείνα τα αληθινά δεν θάτανε ακόμα πιο μεγάλη;"

ΠΗΓΗ: 

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΣΑΜΑΛΙ ΜΕ ΠΑΓΩΤΟ

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ήρθε απ’ την Καππαδοκία, κουβαλώντας δυο χοντρές  πλεξούδες, τις γεροδεμένες γάμπες των κοριτσιών που είχαν προορισμό να δουλέψουν σκληρά και να μεγαλώσουν πολλά παιδιά, λίγο φόβο στα μάτια, που δεν έφτανε όμως να θολώνει την τσαχπινιά τους, κι ένα οικογενειακό τετράδιο. 

Στην πρώτη σελίδα, η μάνα της είχε γραμμένα τα ονόματα αποθαμένων συγγενών, με κοντυλοφόρο για να μην ξεθωριάσουν τα γράμματα, να τους μνημονεύει τα ψυχοσάββατα, δίχως να ξεχνά κανένα και να ‘ναι έτσι όλες οι ψυχές απαραπόνευτες.  

Ακολουθούσε μια κενή σελίδα, για να μη μπερδεύεται πολύ η ζωή με το θάνατο και μετά, συνταγές για σιροπιαστά γλυκά, αφράτες ζύμες και παχιές σάλτσες. 

Το ότι κάποιες ήταν γραμμένες με μολύβι, δε μείωνε τη νοστιμιά τους. 

Είχε μάλλον να κάνει με το γεγονός πως ο κοντυλοφόρος κάποτε στέρευε από μελάνι. 

Στο τελευταίο φύλλο, κατέγραφε τα προικιά της Μαρίας.

Δυο χοντρές βελέντζες, τρία χράμια, δυο μπατανίες καμηλό, έξι λινά σεντόνια, ένας μαστραπάς από πορσελάνη κι άλλος ένας από τσίγκο.

Η Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα

Η διατροφή της αρχαϊκής εποχής

Η διατροφή της αρχαϊκής εποχής (όπως και της κλασικής) στην αρχαία Ελλάδα χαρακτηριζόταν από μεγάλη λιτότητα και απλότητα. Στηριζόταν στη λεγόμενη «μεσογειακή τριάδα»: σιτάρι/κριθάρι, ελαιόλαδο και κρασί. Οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν κυρίως για να επιβιώσουν και όχι για απόλαυση, με εξαίρεση τα επίσημα δείπνα και τα συμπόσια.

Η Βάση της Διατροφής

(«Μεσογειακή Τριάδα»)

Δημητριακά:

Το κριθάρι και το σιτάρι ήταν η κύρια πηγή ενέργειας. Με αυτά έφτιαχναν τη μάζα (κριθαρpreferencesό ψωμί ή χυλό) και τον άρτο (σιτάρι).

Ελαιόλαδο:

Χρησιμοποιούνταν παντού στο μαγείρεμα, αντικαθιστώντας το βούτυρο.

Κρασί:

Το έπιναν πάντα νερωμένο (κεκραμένος οίνος).

Το σκέτο κρασί (άκρατος οίνος) θεωρούνταν βάρβαρη συνήθεια.

Καθημερινές Τροφές

Όσπρια:

Φακές, ρεβίθια, κουκιά και μπιζέλια, συχνά σε μορφή πουρέ (έτνος).

Λαχανικά & Χορταρικά:

Το «Φιόρδ» (Fjord) του Κριστιάν Μουνγκίου

Του Παντελή Σαββίδη 

Ύστερα απο επίμονη παρότρυνση του σκηνοθέτη και πατέρα Πέτρου Μινώπετρου πήγα, χθες βράδυ, μετά την καταρρακτώδη βροχή, και είδα την ταινία Το «Φιόρδ» (Fjord) του Κριστιάν Μουνγκίου, στον θερινό κινηματογράφο Ναταλί.

Δεν ανήκω στους σινεφίλ, το έκανα στην νεότητά μου γύρω απο όσα συνέβαιναν στον κινηματογράφο Αίας των 40 Εκκλησιών και στον περίφημο ΦΟΘΚ των φοιτητών της Θεσσαλονίκης. Εδω και χρόνια έχω αποτραβηχτεί.

Με κίνδυνο να επισύρω το ανάθεμά σας, θα μπορούσα να σας προτείνω να δείτε την ταινία.

 Θυμίζει σε ποιότητα τον κινηματογράφο που ξέραμε.

Επι της ουσία συγκρίνει δύο πολιτισμούς. Τον ρουμανικό (με στοιχεία βαλκανικά) και τον νορβηγικό. Ο σκηνοθέτης παραθέτει, δεν παίρνει θέση. Κάνει στην ουσία ρεπορτάζ, όπως θα λέγαμε. Αλλά ο βαλκάνιος θεατής διακρίνει αμέσως το προσωπικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τους θεσμούς και τη λειτουργία τους απο ένα απρόσωπο θεσμικό σύστημα χωρίς έλεος. Κάπου μου θύμιζε την Δικη του Κάφκα. 

Πράμνειος Οίνος ...

Του Γιώργου Βιδάκη 

Αμπέλι μέγα έβαλεν αλλού καρπόν γεμάτο,

καλό, χρυσό κι εμαύριζαν ολούθε τα σταφύλια·

τα κλήματ' ήσαν σ' αργυρά σταλίκια στυλωμένα.

Και λάκκον από χάλυβα και κασσιτέρου φράκτην

έσυρε γύρω· και άνοιξε στην άκρην μονοπάτι,

για να περνούν, όταν τρυγάν το αμπέλι, οι καρποφόροι.

Και αγόρια, κόρες λυγερές, αμέριμνα στην γνώμην

εφέρναν τον γλυκύν καρπόν μέσα εις τα καλάθια.

Γλυκιάν κιθάραν έπαιζε στην μέσην τους αγόρι

και με την λυγερή λαλιά τον λίνον τραγουδούσε

μελωδικά, και όλοι μαζί τριγύρω του εσκιρτούσαν

και τες φωνές τους έσμιγαν με το γλυκό τραγούδι.

Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου: Ομιλία ΜΑ’ στην παραβολή που καλεί στους γάμους του Υιού (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

Δίδεται και απάντηση προς εκείνους που λένε, γιατί ο Θεός κάλεσε εκείνους που καθόλου δεν υπάκουσαν, 

ή δεν υπάκουσαν με έργα, 

και γιατί έπλασε εκείνους που θα τιμωρηθούν.

1. Της παραβολής που αναγινώσκεται σήμερα στο Ευαγγέλιο του Κυρίου (Ματθ. κβ’, 2-14), θα πω στην αγάπη σας, το τελευταίο πρώτο, ότι δηλαδή πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί. Αυτό εξ άλλου ο Κύριος το δείχνει σε κάθε παραβολή, ώστε εμείς να φροντίσουμε να μην είμαστε απλώς από τους καλεσμένους, αλλά από τους εκλεκτούς. Διότι εκείνος που δεν είναι από τους εκλεκτούς, αλλά μόνο από τους καλεσμένους, όχι μόνο ξεπέφτει από το άδυτο φως, αλλά βγαίνει έξω και από το εξώτερο φως. Και θα δεθεί χειροπόδαρα, στα πόδια γιατί δεν έτρεξαν προς τον Θεό, και τα χέρια γιατί δεν εργάστηκαν τα έργα του Θεού, και παραδίδεται στον κλαυθμό και το τρίξιμο των δοντιών.

2. Ίσως θα απορούσε κανείς πρώτα, πώς ο Κύριος είπε πολλούς τους καλεσμένους και δεν είπε όλους τους ανθρώπους. Διότι αν δεν προσκλήθηκαν όλοι δεν θα είναι δίκαιο να εκπέσουν από τα αγαθά που υποσχέθηκε ο Κύριος, ούτε θα είναι δίκαιο να δοκιμάσουν τις απειλές των βασάνων. Ίσως θα υπάκουαν αν είχαν προσκληθεί. Όμως αυτό είναι εύλογο, ότι δηλαδή δεν αποδοκιμάσθηκαν δίκαια, αν δεν προσκλήθηκαν, δεν είναι όμως αληθινό εκείνο, το ότι δεν προσκλήθηκαν όλοι. Καθώς ο Κύριος υψωνόταν προς τον ουρανό μετά την Ανάσταση από τους νεκρούς, είπε στους μαθητές Του, «πηγαίνοντας σ’ ολόκληρο τον κόσμο να διακηρύξετε το Ευαγγέλιο σε όλη την κτίση» (Μάρκ. ιστ’, 15), και «κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και διδάξτε τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα» (Ματθ. κη’, 19 – 20). Και το ότι αυτή την παραγγελία την πραγματοποίησαν οι μαθητές, είναι αρκετό να το παρουσιάσει ο μέγας Παύλος, που είπε: «Μήπως, λέει, δεν άκουσαν το: Σ’ όλη τη γη αντήχησε η φωνή τους, και στα πέρατα της οικουμένης τα λόγια τους» (Ρωμ. ι, 18), δηλαδή των Αποστόλων. Ώστε προσκλήθηκαν όλοι και δικαίως όσοι δεν προσήλθαν στην πίστη, θα τιμωρηθούν. Πώς λοιπόν ο Κύριος δεν είπε ότι όλοι είναι καλεσμένοι, αλλά είπε πολλοί; Αυτό συνέβη διότι μιλούσε για όσους προσήλθαν, γι’ αυτό και το έθεσε ύστερα, μετά την παραβολή. Διότι, αν κάποιος που προσκλήθηκε, υπακούσει στην πρόσκληση, και βαπτιστεί και ονομασθεί με το όνομα του Χριστού, Χριστιανός, αλλά δεν ζήσει άξια προς την πρόσκληση, και δεν τηρήσει τις υποσχέσεις που έδωσε όταν βαπτιζόταν, ζώντας κατά Χριστόν, αυτός είναι καλεσμένος, όχι όμως εκλεκτός.

3. Αλλά και αυτό απορούν μερικοί, και μάλλον και κατηγορούν, αυτοί που είναι γη και πηλός, τον υπερουράνιο Θεό, οι χθεσινοί τον προαιώνιο. Λένε δηλαδή, γιατί ο Θεός κάλεσε εκείνους, αφού γνώριζε πως δεν θα υπάκουαν καθόλου, ή δεν θα υπάκουαν ούτε με έργα; Και γενικά, γιατί κατασκεύασε αυτούς που πρόκειται να τιμωρηθούν, και μάλιστα αφού το προγνώριζε; Και κατηγορούν χωρίς να ακούνε ούτε εκείνο, ότι, «όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόσο απέχουν οι σκέψεις μου από τις σκέψεις σας, λέει ο Κύριος» (Ησ. νε’, 9), αλλά ζητούν τον λόγο και ελέγχουν Εκείνον που δεν είναι δυνατόν να γίνει κατανοητός. Εμείς πόσο διαφέρουμε από τα μυρμήγκια; Δεν έχουμε από τα ίδια υλικά αυτό το φύραμά μας, δηλαδή το σώμα; Δεν τρεφόμαστε από τα ίδια; Δεν ζούμε στους ίδιους τόπους; Δεν χρησιμοποιούμε σχεδόν τις ίδιες δυνάμεις; Σε μερικές μάλιστα από αυτές, υπερέχουν από εμάς τα μυρμήγκια, διότι πιο εύκολα προβλέπουν τα χρήσιμα γι’ αυτά, πιο εύκολα προγνωρίζουν τα επιτήδεια και είναι πιο πρόθυμα για τη συγκομιδή όλου του έτους. Αλλά υπερέχουμε κι’ εμείς από αυτά στο λογικό και στην ψυχή μας; Ποια είναι όμως αυτή η υπεροχή, όταν συγκρίνεται προς την υπεροχή του Θεού απέναντί μας;

Προελαύνει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός

Ρομπέρτο Πεκιόλι — 3 Σεπτεμβρίου 2026

Η πολεμική ανάμεσα στον Στέφανο Μπονατσίνι και την Τζόρτζια Μελόνι σχετικά με την υποτιθέμενη αμάθεια του μέσου δεξιού ψηφοφόρου μού κόστισε μερικούς εύθικτους φίλους, επειδή αναγνώρισα την αλήθεια της διαπίστωσης του πολιτικού στελέχους με το κομμουνιστικό παρελθόν.

Ο ψηφοφόρος της Δεξιάς σήμερα είναι, «κατά κύριο λόγο, άνθρωπος με λίγες σπουδές, που ζει στις περιοχές της ενδοχώρας, στις περιφερειακές συνοικίες των πόλεων και βρίσκεται σε δυσμενέστερη οικονομική κατάσταση».

Κάθε κοινωνιολογική ανάλυση το επιβεβαιώνει.

Ο Μπονατσίνι θα έπρεπε να είχε προσθέσει, για να ολοκληρώσει το πορτρέτο, ότι η Δεξιά υπερισχύει μεταξύ των ανδρών και μειοψηφεί μεταξύ των γυναικών.

Αντί να προκαλέσει έναν σοβαρό διάλογο γύρω από τους λόγους αυτής της ανθρωπολογικής μεταβολής —αδιανόητης πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια—, η αντίδραση στον χώρο της Δεξιάς υπήρξε οργισμένη.

Τίποτε το παράξενο: σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει τους αντιπάλους του να απαριθμούν τις αδυναμίες του. Πολύ περισσότερο όταν η ξιπασιά, η πνευματική υπεροψία, ο σαρκασμός, η περιφρόνηση για τον άλλον και ο νέος ταξικός ελιτισμός συνθέτουν την ανυπόφορη εικόνα μιας Αριστεράς 2.0 αποξενωμένης από τον λαό.

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι ότι όχι μόνο δεν αποτιμάται σοβαρά το μέγεθος των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στη σύνθεση του πληθυσμού, στη διαφοροποίηση των συμφερόντων σε σχέση με το παρελθόν και στη δυναμική της συναίνεσης και της διαφωνίας, αλλά αναλωνόμαστε σε μικροκαβγάδες σαν εκείνον ανάμεσα στα καπόνια (ευνουχισμένα νεαρά κοκόρια) του Ρέντσο, τα οποία αλληλοτσιμπούνταν, μολονότι ήταν όλα προορισμένα να καταλήξουν στην κατσαρόλα του δικηγόρου Ατζεκαγκαρμπούλι (ΣτΜ: Πρόκειται για λογοτεχνική αναφορά στους Αρραβωνιασμένους του Αλεσσάντρο Μαντσόνι).

Δεν μπορούμε να φιλοδοξούμε να έχουμε έναν λαό λογίων. Η πραγματικότητα όμως —η οποία επιδεινώνεται από την τυφλή εξάρτηση από το Διαδίκτυο, την Τεχνητή Νοημοσύνη και γενικότερα την τεχνολογία, δηλαδή από τους αφέντες της— είναι ότι η εξουσία διαμορφώνει γενιές αμαθών, ανθρώπων που διολισθαίνουν ξανά στον αναλφαβητισμό, ανεξάρτητα από απολυτήρια, πτυχία και μεταπτυχιακούς τίτλους .

Social media: Πώς ο αλγόριθμος μας κάνει πιο εγωκεντρικούς

Στην εποχή του σύγχρονου ίντερνετ και των προσωποποιημένων αλγορίθμων στα social media, ο άνθρωπος καλείται να ξανα-ανακαλύψει την ατομικότητά του μέσα σε ένα περίπλοκο οικοσύστημα

Ένα απλό βίντεο με συνταγή αποτέλεσε ένα απροσδόκητο παράθυρο σε μια αυξανόμενη συνήθεια στα social media: την ανάγκη να σχετίζεται κάθε περιεχόμενο με τον εαυτό μας.

Όταν μια δημιουργός με το όνομα Κάρα μοιράστηκε μια συνταγή για βίγκαν σούπα φασολιών, σχεδιασμένη να βοηθήσει στην αύξηση των επιπέδων σιδήρου κατά τη διάρκεια της εμμηνόρροιας, η ανταπόκριση ήταν ως επί το πλείστον θετική. Η λεζάντα της, «Όλες οι κοπέλες μου που πάσχουν από αναιμία, αυτή η συνταγή είναι για εσάς», προσέλκυσε χιλιάδες «likes» και ενθαρρυντικά σχόλια.

Ωστόσο, ορισμένοι θεατές επικεντρώθηκαν σε αυτό που δεν περιλάμβανε το βίντεο.

«Κι αν δεν μου αρέσουν τα φασόλια;», ρώτησε κάποιος. Ένας άλλος αναρωτήθηκε αν η συνταγή θα μπορούσε να λειτουργήσει με διαφορετικό συστατικό.

Οι ερωτήσεις μπορεί να φαίνονται επιφανειακές, αλλά αντιπροσωπεύουν ένα ευρύτερο διαδικτυακό φαινόμενο: οι άνθρωποι αντιδρούν με απογοήτευση όταν ένα περιεχόμενο δεν ταιριάζει απόλυτα με τις προσωπικές τους περιστάσεις.

Αντί να προχωρήσουν απλά σε μια άλλη συνταγή, ορισμένοι χρήστες αναμένουν από τους δημιουργούς να προβλέπουν κάθε πιθανό περιορισμό, προτίμηση ή εμπειρία ζωής.

Σύμφωνα με το CNN, αυτή η συμπεριφορά έχει γίνει γνωστή ως «θεωρία της φασολάδας», «whataboutism» ή «what about me-ism».

Περιγράφει την τάση να ανταποκρίνεται κανείς σε γενικό περιεχόμενο επισημαίνοντας γιατί αυτό δεν ισχύει για ένα συγκεκριμένο άτομο.

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης – O ίσκιος του

από Χρήστος Μποκόρος

-5 Σεπτεμβρίου 2026

Κώστας Μπλάθρας - Χρήστος Μποκόρος

01:50 Φτωχός Άγιος 

09:03 Aισθητική και Ηθική 

17:50 Είδαμε και Αγγίξαμε 

30:18 Η Βυκάνη Νίκος Εγγονόπουλος 

32:19 Tο ίχνος που έμεινε από αυτά που ο ίδιος άγγιξε 

47:36 Kάτι σκισμένα πανιά

Η σύγχρονη Αριστερά και η απουσία κοινωνικού και ψυχικού Νοήματος

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην ιστορική Αριστερα ( με συμβατικό χρονικό όριο το 1989 - 1991, την πτώση δηλαδή του " Υπαρκτού Σοσιαλισμού" αλλά και την μεγάλη ήττα των εργατικών και απελευθερωτικών  κινημάτων διεθνώς ) και την τωρινή,των τελευταίων δεκαετιών, είναι η σχέση  των κομμάτων και  οργανώσεων της  αλλά και του κόσμου της συνολικά  με την παραγωγή και την βίωση του συλλογικού  νοήματος.Με την παραγωγή και την υπεράσπιση μιας συλλογικής ταυτότητας.

Είμαι από τους τελευταίους,και αυτό προκύπτει και από τα γραπτά μου, που θα εξιδανίκευαν την ιστορική Αριστερα ( εδώ έντασσω την μαρξιστική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της, την μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατία, τις περισσότερες μορφές αναρχισμού, και κάποια άλλα μορφώματα ).Οι οργανώσεις /κόμματα αλλά οπωσδήποτε  και ο λαός  της Αριστερας άλλαξαν ριζικά τον σύγχρονο κόσμο, περιλαμβανομένου και του ίδιου του  καπιταλιστικού συστήματος.Αυτο,όμως,  δεν αλλάζει ότι,ιδίως οι πολιτικές οργανώσεις, ήταν ικανές και για το καλύτερο και το πιο ιερό, αλλά  ταυτόχρονα και για το χειρότερο.Και για την μεγαλύτερη αυτοθυσία αλλά ( ιδίως στην περίπτωση του σοβιετικού κομμουνισμού) και για την μεγαλύτερη παλιανθρωπια,αδικία  και εξουσιαστικη αφινιαση.Και ο κόσμος της Αριστεράς δεν ήταν πάντοτε αθώος : όταν γίνονταν οι Δικές της Μόσχας, απέξω από το Κτίριο των Συνδικάτων, όπου γινόταν οι δικες, χιλιάδες λαού ζητούσαν τα κεφάλια των προδοτων, και δεν ήταν όλοι τους  αναγκασμένοι και  με το όπλο στον κρόταφο.Για να μην μιλήσω για πολλούς από τους εργάτες οπαδούς του πλειοψηφικού SPD το 1919 στη Γερμανία, που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την δολοφονία  των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ,αρκεί να παίρναν το μεροκαματο.

Πόσο αυξήθηκε το πραγματικό ΑΕΠ;

Βασίλης Βιλιάρδος 

Πόσο αυξήθηκε το πραγματικό ΑΕΠ, δηλαδή χωρίς τον πληθωρισμό, από το 2019 έως το 2025; Από τα 184,5 δις € στα 204,44 δις € - οπότε κατά 19,9 δις €.

Πόσο αυξήθηκε το ονομαστικό ΑΕΠ, δηλαδή με τον πληθωρισμό; Από τα 185,18 δις € στα 248,35 δις € - επομένως κατά 63,17 δις €.

Άρα πόση ήταν η αύξηση μόνο λόγω του πληθωρισμού; 43,27 δις € (63,17-19,9).

Πόση ήταν μόνο οι φόροι το 2025; Κατ’ εκτίμηση 71,146 δις € - οπότε στα 248,35 δις € ΑΕΠ ήταν στο 28,64% του ΑΕΠ.

Επομένως, μόνο από το πληθωριστικό ΑΕΠ των 43,27 δις € το δημόσιο εισέπραξε 12,39 δις € επιπλέον φόρους (43,27Χ28,64%), μόνο το 2025 - κυρίως βέβαια από τον ΦΠΑ που αυξήθηκε στα 27,625 δις € από περίπου 17,67 δις € το 2029, ενώ οι φόροι συνολικά αυξήθηκαν από 51,189 δις € το 2019 στα 71,146 δις € το 2025 ή κατά 19,95 δις €.

Κι όμως δεν βγαίνουν...

Αναβαλόγλου Γεώργιος 

Διαβάζω σήμερα στο πρωτοσέλιδο της Ναυτεμπορικής τα κέρδη των εισηγμένων και το μάτι αμέσως πέφτει στα διυλιστήρια: αύξηση 978%. 

Η κυβέρνηση συνεχίζει να τα επιδοτεί και παρ’ όλα αυτά οι τιμές των καυσίμων συνεχίζουν να ανεβαίνουν. 

Πόση πλάτη να βάλουν όμως και δαύτα , αφού δεν «βγαίνουν»;

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΩΣ ΚΥΡΙΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Του Κ. Δ.

Αφορμή για να αναρτηθεί αυτό το κείμενο αποτέλεσαν: 

1) η σημερινή ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας με αφορμή έναν νέο τύπο οικογένειας όπου συνυπάρχουν άτομα του ίδιου φύλου και κάποια παιδιά. Συγκεκριμένα στην ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας αναφέρονται μεταξύ άλλων πως, «τα βιβλία δεν αποτελούν επιλογές της πολιτικής ηγεσίας ως προς το περιεχόμενό τους», ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Μαρινάκης δήλωσε: «Ο πατέρας είναι πατέρας, η μητέρα είναι μητέρα».

Βλέπε: https://www.ertnews.gr/roi-idiseon/to-ypourgeio-paideias-apanta-stis-antidraseis-gia-ta-nea-sxolika-vivlia-sxetika-me-tin-ennoia-tis-oikogeneias/

 και η σχετική δήλωση του πρωθυπουργού "(...) αυτά είναι σαχλαμάρες, να σοβαρευτούμε". 

Βλέπε και https://www.protothema.gr/politics/article/1874200/mitsotakis-apo-thessaloniki-den-xodeuoume-oute-ena-euro-parapano-ap-oso-boroume-den-eho-skeftei/

Ας σοβαρευτούνε λοιπόν όσοι περιφρονούν και αγνοούν την κοινωνία. Το Υπουργείο Παιδείας ειδικά να μην να μην μεταθέτει τις ευθύνες του σε... επιτροπές και ειδικούς (που το ίδιο βέβαια έχει συστήσει και μισθοδοτεί). 

Να μην μειώνει τους πολίτες ισχυριζόμενο ότι τα σχολικά εγχειρίδια που μοιράζει στα σχολεία που ελέγχει, οργανώνει, στελεχώνει, καλύπτει οικονομικά κλπ το κράτος, δεν έχουν σχέση με αυτό. 

📢Να σταματήσουμε το εθνικό έγκλημα της καταστροφής των ενεργειακών υποδομών της χώρας

Ανοιχτή επιστολή της καμπάνιας Ενέργεια SOS

📢Να σταματήσουμε το εθνικό έγκλημα της καταστροφής των ενεργειακών υποδομών της χώρας

👉Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Δυτική Μακεδονία ο κ. Μητσοτάκης, επανέλαβε πως η εγκατάλειψη της λιγνιτικής παραγωγής είναι μονόδρομος, επιβαλλόμενος από την ίδια την αγορά, καθώς ο λιγνίτης είναι ακριβότερος από το φυσικό αέριο που ήρθε να τον αντικαταστήσει ως καύσιμο βάσης. Παρουσίασε μάλιστα όσους αντιδρούν στην απαξίωση και καταστροφή των λιγνιτικών μονάδων ως ψεύτες και οπισθοδρομικούς.

Είναι έτσι όμως τα πράγματα;

Δεν πέρασαν παρά λίγες μέρες αποδείχθηκε ότι η σχέση κόστους δεν είναι δεδομένη και μπορεί να αντιστραφεί. Η απότομη αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, αποτέλεσμα της χωρίς ορατή έξοδο ενεργειακής και γεωπολιτικής αστάθειας, έχει ανατρέψει μέσα σε λίγες ημέρες τη σχέση κόστους στην οποία στηρίχθηκε ο ισχυρισμός του πρωθυπουργού, φέρνοντας την Πτολεμαΐδα V —και, ανάλογα με τις συνθήκες, και άλλες λιγνιτικές μονάδες— σε επίπεδα κόστους ανταγωνιστικά προς τις μονάδες φυσικού αερίου. 

Και αυτό παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του μεταβλητού κόστους της λιγνιτικής παραγωγής σήμερα δεν προέρχεται από το ίδιο το εγχώριο καύσιμο, αλλά από την επιβάρυνση των δικαιωμάτων εκπομπής CO₂ (αποτέλεσμα του ευρωπαϊκού μηχανισμού τιμολόγησης των εκπομπών ρύπων από τον οποιο η χώρα μας δεν έχει ζητήσει κάποια εξαιρεση ή ευνοϊκή ρύθμιση, σε αντίθεση με πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που ζήτησαν και πήραν εξαιρέσεις μερικές έως το 2050). 

Άρα για ποιο ορθολογισμό μιλάμε; 

Οι μοιραίες μεταβλητές μεταξύ αυτοκρατοριών, ΝΑΤΟ και θρησκευτικού προσανατολισμού έναντι μεσσιανισμού

από τον Pietrangelo Buttafuoco

Πηγή: Μπαρμπαντίγιο

Η ιστορία δεν γράφεται με το «τι θα γινόταν αν» —τι θα γινόταν αν οι Βίκινγκς είχαν ανακαλύψει την Αμερική— αλλά το μέλλον, ωστόσο, γράφεται. Να το κόλπο. Η πολιτική είναι, πάνω απ' όλα, μια ευφάνταστη και διαισθητική τέχνη, που ασκείται σε terra incognita, όχι σε déjà vu. Στην πραγματικότητα, η ανάλυση του παρελθόντος είναι άχρηστη. Οι προκατασκευασμένες προβλέψεις είναι άχρηστες, και μόνο το μέλλον είναι ο χώρος για δράση —με την αληθινή έννοια της λέξης, όραμα— θέλησης και απόφασης.

Με τον Τερτυλλιανό, το αξίωμα επαναλαμβάνεται: μόνο ο Θεός μπορεί να διασφαλίσει ότι αυτό που έχει συμβεί δεν θα συμβεί ποτέ· ούτε ισχύει αυτό που είπε ο Καρλ Μαρξ, στο γνωστό χυδαίο απόφθεγμα, ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται στη γραμμικότητα του γίγνεσθαι — την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα — και αν το AfD κερδίσει τις γερμανικές εκλογές, το Βερολίνο εγκαταλείπει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τελείωσε για τις Βρυξέλλες. Τέλος και για τη ζώνη Σένγκεν, και η ιστορία, τελικά, με κεφαλαίο Ι, δεν είναι ποτέ κυρίαρχη σε τίποτα. Και αυτό, σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς μια λεπτομέρεια. Θα μπορούσαμε ακόμη και να το χαρακτηρίσουμε ασήμαντο.

Και κάθε φορά το προηγούμενο τέρας ξεχνιέται, γιατί ένα άλλο παίρνει τη θέση του στη δημοσιότητα.

Της Ευγενίας Σαρρηγιαννίδη 

Άλλο ένα αποτρόπαιο γεγονός χτυπά την πόρτα της ελληνικής επικαιρότητας: ένα 8 μηνών βρέφος βρίσκεται κατεψυγμένο και μαχαιρωμένο, ενώ στο ίδιο σπίτι τα ανήλικα παιδιά διαγιγνώσκονται με σύφιλη. 

Η εξοικείωση με το αποτρόπαιο προχωράει….

Από το «όλα μπορούν να συμβούν!» στην εξαχρειωμένη κοινωνία μας, στο «Ε, με αυτό πιάσαμε πάτο!»…

Και πάτο δεν πιάνουμε.

Στο πηγάδι της λήθης πετάμε τα σάπια κομμάτια μας.

Γεμίσαμε τέρατα!

Και κάθε φορά το προηγούμενο τέρας ξεχνιέται, γιατί ένα άλλο παίρνει τη θέση του στη δημοσιότητα.

Έλεος πια με τα τηλεοπτικά λαϊκά δικαστήρια τεράτων!

Τι μένει μετά από τη δημοσιότητα φούσκα, μόλις ξεφουσκώσει;

Τι θα μείνει από το κατεψυγμένο βρέφος;

Τι έμεινε από την Άννι που την έβρασαν;

Τι έμεινε από το παιδί που το σκότωσε ο σύντροφος μιας «μητέρας» την ώρα που η ίδια έπαιζε gaming;

Τι έμεινε από την υπόθεση Πισπιρίγκου;

Τι έμεινε από την οικογένεια των δύο αστυνομικών, που τα τέρατα βίαζαν και κακοποιούσαν τα παιδιά τους; 

Τι έμεινε από τη δολοφονία του μικρού Άγγελου;

Τι έμεινε από την υπόθεση Μίχου;

Τι έμεινε από όλες αυτές τις υποθέσεις και τόσες άλλες; 

Τι μάθημα πήραμε ως κοινωνία;

Εκτός από το να πολλαπλασιάζουμε τα τέρατα;

Το ασταθές διεθνές περιβάλλον και η Ελλάδα

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Η αβεβαιότητα για τις εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις βρίσκεται στην ημερησία διάταξη. Οι ηγεσίες διαφόρων χωρών καταφεύγουν ακόμη και στην μελέτη της ιστορίας για να χαράξουν πορεία στον σημερινό κλυδωνιζόμενο κόσμο. Αρκετοί αποδίδουν την τρέχουσα αβεβαιότητα στην άρνηση των ΗΠΑ να πιούν το πικρό ποτήρι της ήττας των από το Ιράν και να «αράξουν στα πραγματικά τους κιλά» και στην ταυτόχρονη έλλειψη διάθεσης από την μεριά της Κίνας, της οικονομικής υπερδύναμης του Πλανήτη, να αναλάβει παγκόσμιες ευθύνες.

Πράγματι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, για παράδειγμα, παρουσιάζει για την Κίνα οικονομικό ενδιαφέρον, αλλά η χώρα αυτή δεν επιδιώκει να γίνει εγγυητής της ασφαλείας της περιοχής. Η Κίνα δεν έχει υπογράψει αμυντικές συμφωνίες με κράτη της Μέσης Ανατολής και ούτε θέλει να διαιτητεύσει επί των αντιπαραθέσεων μεταξύ σουνιτών και σιιτών ή επί της αραβοϊσραηλινής διένεξης. Η Ρωσία πάλι είναι απασχολημένη με την Ουκρανία και το ενδιαφέρον της για την Μέση Ανατολή είναι σχετικά περιορισμένο, αν και διατηρεί βάση στην Συρία και ασκεί κάποια επιρροή στην περιοχή μέσω των πωλήσεων όπλων. Και η Κίνα και η Ρωσία δεν θέλουν να γίνουν οι νέοι πάτρωνες. Παίζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τον ρόλο του αντιβάρου προς έναν σαφώς αποδυναμωμένο ηγεμόνα, τις ΗΠΑ.

Ο κόσμος, κατά αρκετούς λοιπόν, είναι πλήρως αναρχούμενος. Οι ΗΠΑ, παρότι αντιστέκονται ακόμη στον σοβαρό κλονισμό της θέσης των, δεν μπορούν να κρύψουν εύκολα την αδυναμία τους να προστατεύσουν τους συμμάχους των στον Περσικό Κόλπο και να διατηρήσουν ανοιχτά τα στενά του Ορμούζ. Οι ψευδαισθήσεις περί μιας αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας έχουν θρυμματισθεί και γιαυτό τα κράτη της περιοχής σπεύδουν να καλύψουν το κενό με περιφερειακές συμφωνίες ασφαλείας, όπως η πρόσφατη συμφωνία της Μέκκας. Η πλήρης απαγκίστρωση πάντως ή η πλήρης επανεμπλοκή της Αμερικής στην περιοχή δεν είναι πιθανές.

Πώς η Ελλάδα παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας

03/09/2026

EPA/TURKISH PRESIDENT OFFICE HANDOUT HANDOUT EDITORIAL USE ONLY/NO SALE

Στη θεωρία παιγνίων “ορθολογικός” δεν σημαίνει εγκρατής, δίκαιος ή σώφρων. Σημαίνει κάτι πολύ ψυχρότερο: Ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις, παρατηρείς τον αντίπαλο, αξιοποιείς κάθε νέα πληροφορία και επιλέγεις την κίνηση που βελτιώνει τη θέση σου. Βεβαιότητα δεν υφίσταται.

Η Αθήνα μπορεί να εικάζει, αλλά δεν γνωρίζει ακριβώς πώς, πότε και πόσο μακριά θα κινηθεί η Τουρκία – ούτε τι θα έκαναν πραγματικά οι σύμμαχοι της Ελλάδας στο μέλλον. Το παίγνιο είναι πολυπαραγοντικό και δικτυωμένο. Η Άγκυρα είναι ορθολογικός παίκτης, που παίζει για να βελτιώσει τη θέση της με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Σε τέτοιο περιβάλλον, η στρατηγική είναι διαδικασία διαρκούς μάθησης: Ξεκινάς με μια εκτίμηση για τον αντίπαλο και την αναθεωρείς κάθε φορά που εκείνος σου δίνει στοιχεία. Δεν χρειάζονται μαθηματικά για να το καταλάβεις. Όταν ο γείτονας δημιουργεί τετελεσμένα, εισβάλλει σε χώρες, απειλεί με πόλεμο και διευρύνει απαιτήσεις, το να εξακολουθείς να του συμπεριφέρεσαι όπως στον παίκτη που φαντάστηκες στην αρχή, δεν είναι απλώς αφέλεια.

Η Αθήνα μπορεί να εικάζει, αλλά δεν γνωρίζει ακριβώς πώς, πότε και πόσο μακριά θα κινηθεί η Άγκυρα – ούτε τι θα έκαναν στην πράξη οι σύμμαχοι της Ελλάδας στο μέλλον. Το παίγνιο είναι πολυπαραγοντικό και δικτυωμένο. Η Άγκυρα έχει ήδη αποκαλύψει τον “τύπο” της: Στην Κύπρο η Τουρκία απέδειξε ότι μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα επί του εδάφους και να μεταθέσει στην Αθήνα το δίλημμα, αν είναι δηλαδή διατεθειμένη να πληρώσει για να ανατρέψει την πραγματικότητα αυτή.

ΔΥΟ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΜΑΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΟΤΙΕΣ 2024 - 2026

"...Σε συνέντευξη που έδωσε χθες στη Θεσσαλονίκη η Πανελλήνια Ομοσπονδία Γεωτεχνικών Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΟΓΕΔΥ) κατήγγειλε ως «χουντική» την τροπολογία με την οποία οι έλεγχοι για τον αφθώδη πυρετό στη Λέσβο θα διεξάγονται υπό την εποπτεία του στρατού, είπαν ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζεται και σήμερα, ότι και νέο σκάνδαλο πρόκειται να αποκαλυφθεί τις επόμενες μέρες και πως οι ποινές που επιβλήθηκαν στους αγρότες από την Κρήτη που δικάστηκαν τελευταία είναι «αστείες».

Ειπώθηκαν τόσα πολλά στη συνέντευξη του προέδρου της ΠΟΓΕΔΥ, Νίκου Κακαβά, και του δρα Αθανάσιου Σαρόπουλου, προέδρου του ΓΕΩΤΕΕ Κεντρικής Μακεδονίας, που το θέμα για το οποίο κλήθηκαν οι δημοσιογράφοι, δηλαδή η διοργάνωση της 4ης Συνεδρίασης Εθνικού Διαλόγου για τη νέα ΚΑΠ 2028-2034, που θα γίνει σήμερα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, σχεδόν πέρασε σε δεύτερο λόγο..."

Η συνέντευξη τύπου ΕΔΩ...

ΔΥΟ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΜΑΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΟΤΙΕΣ 2024 - 2026

Βασικά ιστορικά στοιχεία επιζωοτιών και βασικές αρχές αντιμετώπισης

Υπάρχουν στοιχεία για τις επιζωοτίες αφθώδους πυρετού, ευλογιάς και άλλων ζωονόσων στην Ελλάδα, που σε ορισμένες περιοχές μετράνε έναν αιώνα. 

Ο αφθώδης, η ευλογιά, η πανώλη και άλλες ζωονόσοι πλήττουν κατά διαστήματα την κτηνοτροφία, με διαφορετική κάθε φορά ένταση και προκαλούν σε διαφορετικό κάθε φορά βαθμό τις γνωστές άμεσες και έμμεσες ζημιές στο ζωϊκό κεφάλαιο και την αγροτική οικονομία. 

Ο στρατηγικός σχεδιασμός της αντιμετώπισης μιας επιζωοτίας παραμένει ο ίδιος από τις αρχές τις δεκαετίας του 1950 και περιλαμβάνει τόσο το “stamping out”, όσο και την απομόνωση της περιοχής (καραντίνα), αλλά και τις σχολαστικές απολυμάνσεις, με τα κατάλληλα μέσα, καθώς και τους εμβολιασμούς, με τα κατάλληλα εμβόλια.

Το “stamping out” (εξέταση και σφαγή όλων των ζώων της εκτροφής, σε περίπτωση θετικού κρούσματος) θα πρέπει να διενεργείται εγκαίρως και να το ακολουθεί η ασφαλής και ολοσχερής επιτόπια καταστροφή των πτωμάτων των ασθενών και λοιμύποπτων ζώων.

Ο εμβολιασμός αποτελεί μέθοδο ελέγχου των επιζωοτιών και εφαρμόζεται σε συνδυασμό με την έγκαιρη εξέταση και σφαγή σε ζώνες γύρω από τις αρχικές εστίες. Στη ζώνη εμβολιασμού (άνοσος περιφερειακή ζώνη), εμβολιάζονται όλα τα ευαίσθητα στον ιό είδη ζώων, με εμβόλιο ομόλογο του ταυτοποιηθέντος ιού, και μάλιστα ο εμβολιασμός διενεργείται από την περιφέρεια προς το κέντρο της μόλυνσης. 

Επτά παρατηρήσεις σχετικά με το οικονομικό – παραγωγικό πρόγραμμα που παρουσίασε χθες βράδυ στην Θεσσαλονίκη ο Αλ. Τσίπρας.

Χριστόφορος  Βερναδάκης

Επτά παρατηρήσεις σχετικά με το οικονομικό – παραγωγικό πρόγραμμα που παρουσίασε χθες βράδυ στην Θεσσαλονίκη ο Αλ. Τσίπρας.

1. Η ΕΛ.ΑΣ. θέτει ως κεντρική αρχή ότι καμία μόνιμη κοινωνική παροχή δεν μπορεί να θεσπιστεί χωρίς ήδη προσδιορισμένη μόνιμη πηγή χρηματοδότησης. Το πολιτικά κρίσιμο εδώ είναι ότι ο διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος μετατρέπεται σε προκαταρκτικό όριο της κοινωνικής πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την τετραετία 2027–2030 οι καθαρές νέες δαπάνες υπολογίζονται σε 5,47 δισ. ευρώ έναντι ήδη εκτιμώμενου διαθέσιμου χώρου 5,60 δισ. ευρώ. 

Το πρόγραμμα, επομένως, δεν ξεκινά πρωτίστως από τις ανάγκες των κοινωνικών δικαιωμάτων που πρέπει να αποκατασταθούν και από την αναζήτηση των αναγκαίων αναδιανεμητικών και ιδιοκτησιακών αλλαγών για τη χρηματοδότησή τους. Ξεκινά από το τι μπορεί να χρηματοδοτηθεί με ασφάλεια εντός ενός προκαθορισμένου δημοσιονομικού πλαισίου. Η "Πατριωτική Εισφορά” και το Ταμείο Σύγκλισης διευρύνουν λίγο αυτό το πλαίσιο, δεν ανατρέπουν όμως τη βασική του λογική.

Εξηγείται έτσι η απουσία της αποκατάστασης του 13ου–14ου μισθού, η μη αναδιανομή του χρόνου εργασίας, η απουσία πολιτικών για τη δημόσια φροντίδα και την αναπηρία και, τελικά, η απουσία πολιτικής ιδιοκτησιακών μεταβολών στις επιχειρήσεις που διαχειρίζονται δημόσια αγαθά. 

Λίγο πριν την επανάσταση ο ελληνικός πληθυσμός της Μεσσηνίας

Λίγο πριν την επανάσταση ο ελληνικός πληθυσμός της Μεσσηνίας υπολογίζονταν σε 62.000, εγκατεστημένος σε 315 οικισμούς ( περιλαμβανομένων των 2.600 κατοίκων σε 8 οικισμούς της Μικρομάνης).

Η Μάνη είχε 35.000 κατοίκους σε 96 οικισμούς.

Όπως προκύπτει, οι αγροτικοί οικισμοί της Μάνης ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι των Μεσσηνιακών, ως αποτέλεσμα της οικονομικής οργάνωσης του κάθε χώρου, της απουσίας οθωμανών από την Μάνη και αντίθετα της έντονης παρουσίας τους περί τα φρούρια και εντός αυτών και προσφέρει μια εικόνα της δεινής φτώχειας των μανιατών.

Σημ. 

*τα αθροίσματα  στο τέλος, αφορούν στο σύνολο της Πελοποννήσου

( John Lee Comstock, History of the Greek revolution,  New York, 1829)

*Αρκαδιά η σημερινή Κυπαρισσία 

Σίμων ο Τσαγκάρης και Σωκράτης

Σίμων ο Τσαγκάρης και  Σωκράτης: Φιλοσοφία στον Δημόσιο Χώρο της Αρχαίας Αθήνας.

Η αθηναϊκή Αγορά του 5ου π.Χ. αιώνα υπήρξε ένα ζωντανό και πολυδιάστατο περιβάλλον, όπου η καθημερινή ζωή συναντούσε την πολιτική, την αγορά, την τέχνη και –πρωτίστως– τη φιλοσοφία. Ο Σωκράτης (469–399 π.Χ.), κεντρική μορφή αυτής της πνευματικής δραστηριότητας, ανέπτυξε τη διαλεκτική του μέθοδο όχι μέσα σε σχολές, αλλά μέσα στον δημόσιο χώρο, συνομιλώντας με ανθρώπους κάθε κοινωνικής βαθμίδας. Ένας από τους χαρακτηριστικότερους συνομιλητές του ήταν ο Σίμων ο Τσαγκάρης.

Η πληροφορία για τη σχέση του Σίμωνα με τον Σωκράτη αντλείται κυρίως από τον Διογένη Λαέρτιο (Βίοι Φιλοσόφων, Βιβλίο Β΄), ο οποίος αναφέρει πως ο Σίμων ήταν παρών σε πολλούς σωκρατικούς διαλόγους και ότι επιχείρησε να καταγράψει μερικούς από αυτούς. Ο ίδιος συγγραφέας θεωρεί ότι τα κείμενα του Σίμωνα ήταν ανάμεσα στις πρώτες απόπειρες φιλοσοφικής συγγραφής από κάποιον που δεν άνηκε στον επίσημο κύκλο των μαθητών του Σωκράτη (όπως ο Πλάτων ή ο Ξενοφών).

«Σίμων ὁ σκυτοτόμος, ἀνήρ ἀμαθής μέν, φιλομαθής δέ, τῶν Σωκράτους ἀκροατῶν...»

– Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων 2.122

Ορισμένα αποσπάσματα, αν και αποσπασματικά, επιβίωσαν μέσω των λεγόμενων «Σωκρατικών διαλόγων» τρίτων συγγραφέων (όπως ο Αισχίνης ο Σωκρατικός) και ενσωματώθηκαν στην παράδοση των σωκρατικών γραφών.

Τετάρτη εξουσία - Σταύρος Λυγερός

Καλεσμένος επεισοδίου: Σταύρος Λυγερός – Διευθυντής ιστοσελίδας «SLPRESS.GR».

Ξεκινώντας την αφήγηση με τα πρώτα δημοσιογραφικά του ερεθίσματα, μας εξιστορεί την πλούσια και πολυκύμαντη πορεία του από την εποχή της δικτατορίας μέχρι σήμερα, αναλύοντας τα κρίσιμα πολιτικά, κοινωνικά και γεωπολιτικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την σύγχρονη Ελλάδα.

Θεματική ακολουθία:

• 1973-1981: Ξαστεριά– Αντί – Πολυτεχνείο
• 1981-1985: ΠΑΣΟΚ Ι
• 1985-1989: ΠΑΣΟΚ ΙΙ
• 1989: Καλοκαίρι του ’89
• 1989-1993: Ελεύθερη Ραδιοφωνία
• 1992: Maastricht – Μακεδονικό – Σαμαράς
• 1993: ΠΑΣΟΚ ΙΙΙ
• 1993-1996: Στη Φυγόκεντρο

Συμπληρώματα Διαστροφής

Γιάννης Παπαμιχαήλ, 

τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Κάπου στην περιοχή της Κυψέλης υπήρξε προσφάτως μια «ωραία πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα». Με ανήλικα παιδιά που πάσχουν από σύφιλη και ένα κατεψυγμένο μωρό με πολλαπλά τραύματα στην πλάτη. Με άλλα λόγια, μια από τα ίδια. Αφού τέτοια έχουμε ξαναδεί και σίγουρα θα ξαναδούμε.

Η ιδεολογική δυσανεξία στις ιδέες της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής συνεκτικότητας που συγκροτούν την πεμπτουσία των λαών και των εθνικών τους συνειδήσεων, είναι ως γνωστό χαρακτηριστική της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής ιδεοληψίας. Τα ιδεολογήματα της διαφορετικότητας, δηλαδή της πολιτικά ορθής απεριόριστης ανεκτικότητας σε όλες τις διαφορές και επιτρεπτικότητας σε όλες τις παρεκκλίσεις από τους καθιερωμένους ηθικούς κανόνες που οργάνωναν την κανονική κοινωνική ζωή των πολιτών, αποτελούν σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό συμπλήρωμα διατροφής της πολιτικά ορθής σκέψης όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου που ορκίζονται στο όνομα μιας παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας ομιλούντων διπόδων, με την αίσθηση μάλιστα ότι έτσι γίνονται και φαίνονται «προοδευτικοί» ή /και «αριστεροί»…

ΠΩΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Από τους Ινδιάνους της Αμερικής στην Ελλάδα: η αθέατη διαδρομή μιας πολιτισμικής ήττας

Μπορεί να χαθεί ένας λαός χωρίς να εξαφανιστούν οι άνθρωποί του; Να εξακολουθούν να γεννιούνται (πολύ λιγότερα) παιδιά, να υπάρχουν πόλεις και χωριά, να κυματίζει η σημαία, να μιλιέται ακόμη η γλώσσα, να λειτουργεί το κράτος, να γιορτάζονται οι εθνικές επέτειοι, κι όμως κάτι βαθύτερο να έχει αρχίσει να υποχωρεί; 

Να μην χαθεί δηλαδή η βιολογική παρουσία του λαού, αλλά να εξαφανιστεί η βεβαιότητά του ότι ο δικός του τρόπος να υπάρχει έχει αξία και αξίζει να συνεχιστεί;

Ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη μορφή πολιτισμικής ήττας. Όχι όταν σου παίρνουν απλώς κάτι που έχεις, αλλά όταν αρχίζεις να αμφιβάλλεις για αυτό που είσαι. Όταν ο πολιτισμός σου παύει να αποτελεί πηγή νοήματος και γίνεται είτε αιτία ντροπής είτε ένα όμορφο αντικείμενο προς έκθεση. Όταν δεν "κατοικείς" πια πραγματικά την παράδοσή σου, αλλά την παρατηρείς από απόσταση, περίπου όπως ο επισκέπτης παρατηρεί ένα έκθεμα σε μουσείο.

Η ιστορία των Αυτόχθονων λαών της Βόρειας Αμερικής προσφέρει ένα ακραίο και οδυνηρό παράδειγμα αυτής της διαδικασίας, όσο κι αν δεν μπορεί να υπάρξει ιστορική εξίσωση ανάμεσα στην εμπειρία των Native Americans και στη νεότερη ελληνική εμπειρία. Βέβαια, οι Αυτόχθονες λαοί υπέστησαν και αυτοί κατάκτηση, βίαιες μετακινήσεις, απώλεια εδαφών, σφαγές, καταστολή γλωσσών και θρησκευτικών πρακτικών και οργανωμένες πολιτικές αφομοίωσης.  Εντούτοις, ο παραλληλισμός που επιχειρείται εδώ αφορά όχι την κλίμακα της βίας αλλά έναν ψυχοκοινωνικό μηχανισμό: τι συμβαίνει όταν ένας λαός αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του με τα μάτια ενός ισχυρότερου πολιτισμικού Άλλου.

Στην περίπτωση των Native Americans η απώλεια άρχισε από τον τόπο. Και ο τόπος δεν ήταν απλώς ιδιοκτησία. Δεν ήταν στρέμματα γης με μια συγκεκριμένη οικονομική αξία. Ήταν μνήμη, πρόγονοι, τροφή, τελετουργία, κοσμολογία. Ήταν το σημείο όπου συναντιούνταν οι ζωντανοί με τους νεκρούς και οι άνθρωποι με τη φύση. Η αφαίρεση του εδάφους επομένως δεν σήμαινε μόνο οικονομική αποστέρηση. Σήμαινε ρήξη ενός ολόκληρου συστήματος νοήματος.

Θεοφάνης Μαλκίδης: «Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα και η Ευρώπη στην παρούσα συγκυρία».

Για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο, ο Δρ. Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, Θεοφάνης Μαλκίδης.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο όχι μόνο για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη σε πολιτικό επίπεδο.

Για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή:

“ Eδώ και δεκαετίες και στο βάθος των αιώνων φλέγεται η Μέση Ανατολή. Είναι μία αντιπαράθεση με την οποία, ασχολείται πλέον όλος ο κόσμος, αφού αφορά στην καθημερινότητα μας.

Αγγίζει και την χώρα μας, το παρόν και το μέλλον μας. Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εκεχειρία και την ειρήνη. Και όχι φυσικά ο Ερντογάν και η Τουρκία. Να θυμίσουμε οτι έχουν εκλογές οι ΗΠΑ και το Ισραήλ”.

Για το Ισλαμικό ΝΑΤΟ ανέφερε οτι αποτελεί ευθεία απειλή για την πατρίδα μας, αλλά και την ειρήνη στην Ανατολή, τονίζοντας οτι Τουρκία και Πακιστάν χρησιμοποιούν το μεταναστευτικό ζήτημα.

Ενώ για την Τουρκία και το πως θα αντιδράσει στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, τόνισε:

“Ήδη υφίστανται δύο τουρκικές NAVTEX. Μην ξεχνάμε οτι η “Γαλάζια Πατρίδα” θα αποτελεί και νόμο του κράτους, άρα δεν έχει να κάνει με μία μόνο αντίδραση.

📎Για κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ που φτάσανε σ’ αυτή την κατάσταση είναι δύσκολο να αναγεννηθούν.

🥀ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 3ΗΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

🥀ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

🚩«Και ακούστε καλά τι σας λέω σε όλους σας. 

📎Για κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ που φτάσανε σ’ αυτή την κατάσταση είναι δύσκολο να αναγεννηθούν.

 Είναι δύσκολο το εγχείρημα αυτό. 

✔️Μπορεί να υπάρξουν ως κόμματα που συρρικνώνονται σταδιακά ή είναι κόμματα προσαρμογής στις επιλογές άλλων εξουσιών και άλλης σφαίρας οικονομικής και πολιτικής... 

✔️Το ΠΑΣΟΚ ήταν τόσο φορτισμένο στην ίδρυσή του ιδεολογικά, χαρισματικά, ιστορικά. Το ΠΑΣΟΚ διεκδίκησε μια ιστορική αποστολή. Γι’ αυτό είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουν ότι θα υπάρξουν σαν ένα σχήμα αντίστοιχο της Ν.Δ. 

📎Και το άλλο είναι – το είπαμε και στο προηγούμενο Συνέδριο- ότι η πρόσοδος τελείωσε. 

✔️Η πρόσοδος είναι όλο αυτό το ιστορικό και πολιτικό προϊόν των αγώνων του λαού μας από το ’40, το ’50 και μετά, που το μορφοποίησε σε πολιτικό κίνημα ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά αυτή καταναλώθηκε τη δεκαετία του ’80. Αυτή είναι η αλήθεια» 

🥀Μιχάλης Χαραλαμπίδης

 (απόσπασμα από την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο ΠΑΣΟΚ, Ιούνιος 1996)