«Ο Αττίλας ΙΙ μπορούσε να αποφευχθεί» – Τι αποκαλύπτουν τα αρχεία για τις επιλογές της Αθήνας

Κυπρος14 Αυγούστου 2026, 08:00

«Ο Αττίλας ΙΙ μπορούσε να αποφευχθεί» – Τι αποκαλύπτουν τα αρχεία για τις επιλογές της Αθήνας

O καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Ανατολικού Λονδίνου, Βασίλης Φούσκας, φωτίζει στο in άγνωστες, έως σήμερα, πτυχές της τραγωδίας, αποκαλύπτοντας πώς θα μπορούσε να αποτραπεί ο Αττίλας ΙΙ τον Αύγουστο του 1974.

Συνέντευξη Βαγγέλης Γεωργίου

Το γεγονός ότι η 20η Ιουλίου έχει καθιερωθεί -και δικαίως- ως η δραματική ημέρα μνήμης για την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, ενδεχομένως να δημιουργεί την αίσθηση ότι εκείνο το 24ωρο ήταν που χάθηκαν όλα. Ωστόσο, η 14η Αυγούστου που σημειώνεται ο Αττίλας ΙΙ, είναι μια ακόμα πιο τραγική υπόθεση. Σύμφωνα με ευρήματα πρόσφατης αρχειακής έρευνας, η τουρκική προέλαση μπορούσε να ανακοπεί τις πρώτες μέρες.

Μετά τον πρώτο Αττίλα, το τρομοκρατημένο δικτατορικό καθεστώς στην Αθήνα κάλεσε από το εξωτερικό τον πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή για να βρεθεί πολιτική λύση στο αδιέξοδο που δημιούργησε το καθεστώς Ιωαννίδη. Ο Καραμανλής ορκίστηκε Πρωθυπουργός την 4η πρωινή της 24ης Ιουλίου 1974 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ και την αμέσως επόμενη μέρα ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους, οι οποίες οδήγησαν στην Κοινή Διακήρυξη της Γενεύης μέχρι τις 30 Ιουλίου. Οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης ΙΙ άρχισαν στις 8 Αυγούστου 1974.


Ωστόσο, η Τουρκία, θέλοντας να εκμεταλλευτεί τον στρατιωτικό αιφνιδιασμό, τορπίλιζε τις συζητήσεις και συνέχιζε κανονικά τις επιχειρήσεις στη Μεγαλόνησο. Και έτσι μοιραία οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν. Στις 14 Αυγούστου τέθηκε σε εφαρμογή ο «Αττίλας II» (14-16 Αυγούστου 1974), και το 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας καταλήφθηκε από τον εισβολέα, εκτοπίζοντας 200.000 Ελληνοκύπριους.

Η πρόσφατη έρευνα όμως του ιστορικού και καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στη Νομική και Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου, Βασίλη Φούσκα, αμφισβητεί μια σειρά από εδραιωμένες αντιλήψεις για τα αίτια της τραγωδίας, τις δυνατότητες της Ελλάδας να αντιδράσει, ενώ ο ίδιος αποδίδει τεράστιες ευθύνες στον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Ο κ. Φούσκας, συγγραφέας του βιβλίου Το Μελάνωμα της Κύπρου (Επίκεντρο, 2024), έχει πραγματοποιήσει πολυετή έρευνα σε ελληνικές και ξένες πρωτογενείς πηγές και μαρτυρίες πρωταγωνιστών της εποχής, ενώ μετά την έκδοση του βιβλίου αξιοποίησε και τα αρχεία της ΚΥΠ/ΕΥΠ που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

ΟΤΑΝ ΛΕΓΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΘΕΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΆΣΟ...

(Έλεγχος πεπραγμένων στην εξωτερική  πολιτικη της κυβέρνησης Μητσοτάκη 2019-26)

Post2post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς βάζεις θεούς και δαίμονες, μαζί με χορηγούς, να πάρει αυτοδυναμία ο Κουλης. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΝΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία. Xώνεις και τίποτα Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη, μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει. 

✔️Αν και γνωστό, αφήνεις αμέσως μετά χωρίς ουσιαστική αντίδραση να υπογραφεί το Τουρκολυβικό σύμφωνο που καπαρώνει την ΑΟΖ νότια και ανατολικά της Κρήτης στην Τουρκία.

✔️Aποδεχεσαι μετά αδιαμαρτύρητα τις δοκιμαστικές εξορύξεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπρου. "Δεν έχει εκεί τίποτα, λάσπη τρυπάνε", λες δια του Δένδια.

✔️Αποδέχεσαι εξίσου αδιαμαρτύρητα  την εκπροσώπηση σου από την Μέρκελ στην Διεθνή Σύνοδο για το Λιβυκο (Τουρκία, Κατάρ κλπ παρόντες). Η θεία ξέρει! 

Η έκλειψη των υπερατομικών αξιών και ο τεχνητός άνθρωπο

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Οι γνωστότεροι συγγραφείς δυστοπικών αφηγήσεων είναι ο Άντλους Χάξλεϊ και ο Τζωρτζ Όργουελ. Πραγματικά προφητικοί όμως για την πιθανότητα ενός δυστοπικού μέλλοντος υπήρξαν οι λιγότερο γνωστοί Κ.Σ.Λιούις (1898-1963) και ΤΖ.Ρ.Ρ Τόλκιν (1892-1973. Ο πρώτος ήταν ενας Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και θεολόγος, ενώ ο δεύτερος ήταν ο συγγραφέας του «Άρχοντα των δακτυλιδιών». Οι δυο τελευταίοι υπήρξαν στενοί φίλοι και προφήτευσαν ακριβέστερα και βαθύτερα από τους πρώτους τους κινδύνους ενός δυστοπικού μέλλοντος, τις τάσεις πλήρους στροφής σε έναν απροσχημάτιστο υποκειμενισμό και μηδενισμό, όπως και τις προσπάθειες πλήρους ελέγχου της ανθρωπότητας από κράτη εξοπλισμένα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Ο Λιούις άσκησε κριτική, την δεκαετία του 1940, σε κάποιες εκλαϊκευμένες εκδοχές της κυρίαρχης την περίοδο αυτή φιλοσοφίας του λογικού θετικισμού. Η φιλοσοφία του λογικού θετικισμού υποστήριζε την αντικειμενική επιστημονική αλήθεια εναντίον αυθαίρετων μεταφυσικών πεποιθήσεων, που δεν ήταν -υποτίθεται- μόνον αβάσιμες αλλά και χωρίς κανένα νόημα. Ο Λιούις αντιλήφθηκε γρήγορα ότι ο λογικός θετικισμός ήταν ένας καθαρός υποκειμενισμός και κατά συνέπεια ένας σίγουρος δρόμος προς τον μηδενισμό. Για τον Λιούις τα συκοφαντημένα ως αυθαίρετα μεταφυσικά πιστεύω, που προσπαθεί να αποδομήσει ο λογικός θετικισμός αφορούν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, πιστεύω και υπερατομικές αξίες τόσο πραγματικές όσο και ο κόσμος των αντικειμένων. Η επανάσταση εναντίον των υπερατομικών αξιών και ο ισχυρισμός ότι ο άνθρωπος μπορεί να κατσκευάσει, μακράν του Θεού και της παράδοσης και εκ του μηδενός, τις δικές του αξίες δεν είναι μόνον αποτέλεσμα υπερηφάνειας αλλά και μη κατορθωτή.

Μία ημέρα από τη ζωή του μαύρου καβαλάρη

Του Στρατή Ψάλτου

Ύστερα από την επίθεση των Νεοτούρκων στον Αφιόν Καραχισάρ στις 13 Αυγούστου 1922 και την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού στρατού αφέθηκε σε μια άτακτη υποχώρηση προς τα παράλια. Μάλιστα, είχε δοθεί από την κυβέρνηση η οδηγία να φύγει ο στρατός, αλλά ο άμαχος πληθυσμός να παραμείνει. 

Μάταια ο συνταγματάρχης Νικόλαος Πλαστήρας, ο επονομαζόμενος και μαύρος καβαλάρης, ζητούσε από τους ανωτέρους του να κρατήσει ο ελληνικός στρατός ένα μέτωπο γύρω από τη Σμύρνη και την Ερυθραία, έστω για δύο εβδομάδες, ώστε να δινόταν η δυνατότητα να φύγει πρώτα ο άμαχος πληθυσμός και ύστερα ο στρατός. 

Όταν έφθασε στο Σαλιχλί μαζί με το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, βρήκε στον σιδηδοδρομικό σταθμό βαγόνια γεμάτα από έναν όχλο Ελλήνων στρατιωτών, οι οποίοι εμπόδιζαν τον άμαχο πληθυσμό να επιβιβασθεί σε αυτά. Δεν άντεξε. Διέταξε τους άντρες του να παραταχθούν γύρω από τα βαγόνια και απευθυνόμενος προς τον όχλο των στρατιωτών είπε ότι αν δεν κατέβαιναν από το τρένο, για να επιβιβασθούν πρώτα οι πρόσφυγες και ύστερα αυτοί, θα τους εκτελούσε επί τόπου. Και κατέβηκαν, γιατί ήξεραν ότι ήταν αποφασισμένος να το κάνει. Έτσι, κατόρθωσε και μεταφέρθηκε προς τη Σμύρνη ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της Φιλαδέλφειας (Alaşehir) και του Σαλιχλί. 

Ευτύχης Μπιτσάκης, μια δυσαναπλήρωτη απώλεια

Γιάννης Σχίζας

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, 20.8.68

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης, τον οποίο χάσαμε πριν από έναν χρόνο, ήταν μια λαμπρή φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων. Ήταν πολιτικός, ήταν μαχητής στα μετερίζια πολλών αγώνων, ήταν μέτοχος της Αριστεράς, ήταν εκδότης του περιοδικού «Ουτοπία», ήταν αρθρογράφος εφημερίδων.

Ο Μπιτσάκης γεννήθηκε σε ένα χωριό της Κρήτης και τα ύστερα χρόνια του συνήθιζε να αυτοπροσδιορίζεται ως αγρότης – κοντά με τις άλλες ιδιότητές του. Στις αγροτικές αναμνήσεις του συμπεριλαμβανόταν και η ιδέα του ανιμισμού, που διακατείχε την πρωτόγονη κοινωνία των πρώτων ημερών του, όπου το κάθε αντικείμενο, είτε ζώο, είτε δύναμη της φύσης είχε βούληση και κάποιο είδος «ψυχής». Αυτή η στάση ζωής ξεδιπλωνόταν μέσα από το ντοκιμαντέρ του Προκόπη Δάφνου «Ευτύχης Μπιτσάκης, η ζωή, η δράση», που παίχτηκε και είχε μεγάλη επιτυχία.

Με το ψευδώνυμο Κοσμάς Πολίτης, ο Ευτύχης Μπιτσάκης εκδίδει το 1965 το έργο «Φυσική και φιλοσοφία», όπου γίνεται από τον ίδιο μια πρώτη αποτίμηση της πορείας της φιλοσοφίας διαμέσου των αιώνων – της διαρκούς πάλης ανάμεσα στον υλισμό και τον ιδεαλισμό.

Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ από το 1968 έως το 1973, ενώ το 1976 επέστρεψε στην Ελλάδα από το Παρίσι (όπου είχε συνεχίσει τις σπουδές του και στη συνέχεια δίδασκε μαθηματικά και φιλοσοφία), και συνέβαλε στην έκδοση του θεωρητικού περιοδικού «Επιστημονική Σκέψη». Το 1981 καταλαμβάνει την έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το 1989 αποχωρεί από το ΚΚΕ και εντάσσεται στο Νέο Αριστερό Ρεύμα. Για μεγάλο διάστημα εισφέρει στη «Διαλεκτική» και από το 1992 γίνεται εκδότης του τριμηνιαίου θεωρητικού περιοδικού «Ουτοπία».

Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ «ΓΕΛΑΣΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ»

Του Γιώργου Βιδάκη 

Ο Μάικλ Τζέιμς Κόλινς, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στο Κλονακίλτι (κυριολεκτικά σημαίνει «Κάστρο στο δάσος»), της κομητείας του Κορκ στη Βόρεια Ιρλανδία, στις 16 Οκτωβρίου του 1890.

Ο πατέρας του ήταν ένας άνθρωπος που λάτρευε τα μαθηματικά αλλά η βασική του ασχολία ήταν οι αγροτικές δουλειές. Παράλληλα, ωστόσο, ήταν και μέλος μιας μυστικής οργάνωσης, την «Ιρλανδική Δημοκρατική Αδελφότητα», σκοπός της οποίας ήταν να οδηγήσει στην απελευθέρωση της Ιρλανδίας από τους Άγγλους.

Μέσα στο σπίτι που μεγάλωσε ο μικρός Μάικλ οι συζητήσεις για το μέλλον της Ιρλανδίας ήταν πολλές και έντονες. Έτσι μεγάλωσε. Αυτό το πάθος απέκτησε και αυτός: Να δει μια ημέρα τη χώρα του ελεύθερη.

Ο Μάικλ Κόλινς στα 15 του παράτησε το σχολείο και άρχισε να κάνει διάφορες δουλειές. Έφτασε να είναι μέχρι και ταχυδρόμος στο Λονδίνο. Εκεί, στην «καρδιά» της Αγγλίας ο νεαρός Κόλινς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του επαναστάτη, ενώ εκεί τελείωσε το σχολείο και σπούδασε Νομικά.

👉Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος για τις δηλώσεις του Θανάση Διαμαντόπουλου μέλους του Εθνικού Συμβούλιου Εξωτερικής Πολιτικής.

👉Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την έντονη ανησυχία της για τις δηλώσεις του καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου στην εκπομπή «Newsroom» της ΕΡΤ, σχετικά με «εγκλήματα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία», καθώς και για τις αναφορές του σε «μαζικούς βιασμούς» μουσουλμάνων γυναικών και σε εξαιρετικά βαριές καταγγελίες περί κακοποίησης και δολοφονίας γυναικών από τον Ελληνικό Στρατό.

Η Ομοσπονδία μας δεν έχει κανέναν λόγο να εξωραΐζει την ιστορία. Η ιστορική έρευνα οφείλει να εξετάζει με επιστημονική αυστηρότητα κάθε τεκμηριωμένο έγκλημα, χωρίς αποκρύψεις και χωρίς σκοπιμότητες. Άλλο όμως η ιστορική διερεύνηση συγκεκριμένων εγκλημάτων και άλλο ο ιστορικός συμψηφισμός.

Η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Καταστροφή του 1922 δεν μπορούν να αποκόπτονται από το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκαν. Η εξόντωση και ο εκτοπισμός και η Γενοκτονία του Ποντιακού και ευρύτερου Μικρασιατικού Ελληνισμού αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ιστορικής πραγματικότητας της περιόδου.

Η Ελλάδα έχει λάβει θεσμικά θέση επί του ζητήματος. Η Βουλή των Ελλήνων έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και έχει καθιερώσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης. Πρόκειται για αναγνωρισμένη από την Ελληνική Πολιτεία ιστορική πραγματικότητα και όχι για ζήτημα «αμοιβαίων εγκλημάτων» ή συμψηφισμού.

Η Τραγωδία ενός Στοχαστή: Πώς η Αγωνία του Στέλιου Ράμφου για το Ελλειμματικό Ήθος των Νεοελλήνων τον Οδήγησε στη Λησμονιά της Πόλεως.

Του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγου Ph.D.

Ο Στέλιος Ράμφος δεν είναι μια τυχαία περίπτωση στη μεταπολεμική ελληνική διανόηση. Πρόκειται για έναν βαθύ μελετητή που γνώριζε όσο λίγοι το «ήθος» και τις «αρετές» που συγκρότησαν τον ανθρώπινο πολιτισμό στις μεγάλες ιστορικές του καμπές.

Γνώριζε τις ομηρικές αρετές της ανδρείας, της τιμής και της συμπόνιας .

Εμβάθυνε στις κλασικές αρετές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη , την γνώση,  τη φρόνηση, την οσιότητα, την ανδρεία που συνιστούν τον δίκαιο άνθρωπο, τη μεσόητα και, πάνω απ’ όλα, την απόλυτη προτεραιότητα της Πόλεως απέναντι στο άτομο. Μελέτησε τις χριστιανικές και πατερικές αρετές της ασκήσεως, της ταπεινοφροσύνης, της μετάνοιας και του υπαρξιακού βάθους του Προσώπου. 

Γνώριζε, δηλαδή, με ποιον τρόπο κάθε ιστορική εποχή προσπάθησε να διαμορφώσει έναν «ολοκληρωμένο άνθρωπο», ικανό να υπερβαίνει τον ατομισμό του για να υπηρετεί το κοινό αγαθό.

Πώς, λοιπόν, ένας στοχαστής αυτού του βεληνεκούς κατέληξε, την περίοδο των μνημονίων, να γίνει ο πνευματικός απολογητής του πιο σκληρού νεοφιλελευθερισμού;

Η Αγωνία που Μετατράπηκε σε Δογματισμό

Η αφετηρία του Στέλιου Ράμφου δεν ήταν κακόβουλη. Διακατεχόταν από μια ειλικρινή, υπαρξιακή αγωνία για τα δομικά ελαττώματα της νεοελληνικής κοινωνίας: την ανευθυνότητα, τον πελατειασμό, τον λαϊκισμό και την ψυχολογική «ανηλικιότητα» ενός λαού που περίμενε τα πάντα από ένα πατερναλιστικό Κράτος.

Όταν όμως η χώρα βρέθηκε στη δίνη της κρίσης χρέους, η ειλικρινής αυτή αγωνία συνάντησε τη θεμελιώδη άγνοια της Πολιτικής Οικονομίας (άλλωστε αυτό είναι κοινό χαρακτηριστικό των Ελλήνων διανοουμένων, όλου του πολιτικού φασματος, αφού έχουν μετατραπεί σε υπαλληλους των κετεστημένων συμφερόντων, και γι’ αυτό οι ερμηνείες τους πάσχουν).

Μιὰ ὀρθόδοξη θεώρησι τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Θεόδωρο Ντοστογιέφσκυ

Του μακαριστού π. Ἀθανάσιου Γέφτιτς*

Μόλις εἶχε τελειώσει ὁ Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ εἶχε καταρρεύσει ἡ Γερμανία, ἐνῷ οἱ Μπολσεβίκοι στὴν Ρωσσία εἶχαν νικήσει, ὁ γερμανὸς (λογοτέχνης) Χέρμαν Ἔσσε ἔγραφε, σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα κείμενά του (1919), γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκυ περίπου τὰ ἑξῆς: «Αὐτὸς εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν Δύσι. Οἱ ἥρωές του, οἱ Καραμαζώφ, εἶναι ἀνατολικοὶ τύποι, πολὺ ἐπικίνδυνοι, σκοτεινοί, μὲ ἀσιατικὸ βάθος καὶ ἀποτελοῦν ἄμεσο κίνδυνο γιὰ τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο». Αὐτὴ ἡ πόλωση, «Ἀνατολικοὶ – Δυτικοί», ποὺ ἔβλεπε τότε ὁ Ἔσσε, τὴν ἔχουν λίγο-πολὺ καὶ σήμερα οἱ περισσότεροι, ποὺ γράφουν γιὰ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους λαούς…

Εἶναι, ὅμως, τραγικὴ εἰρωνεία τῆς ἱστορίας ὅτι ὁ Χ. Ἔσσε, ἀφοῦ πέρασε καὶ ὁ Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ πάλι οἱ Γερμανοὶ ἠττήθησαν στὰ Βαλκάνια, ἔγινε βουδδιστής, δηλαδὴ ἄκρως Ἀνατολικός. Καὶ διερωτᾶται κανείς, μήπως οἱ λεγόμενοι Δυτικοὶ εἶναι πιὸ κοντὰ στοὺς ἄπω Ἀνατολίτες, παρὰ σὲ μᾶς ἐδῶ τοὺς κοντινοὺς Βαλκάνιους. Ὅμως, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ὄχι μόνο ποὺ δὲν εἴμαστε Δυτικοί, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ Ἀνατολικοί του Ἔσσε· δὲν εἴμαστε Εὐρωπαῖοι τοῦ Ἔσσε, ἀλλ᾿ ἀκόμη λιγότερο Ἀσιάτες του.

Οἱ ἥρωες τοῦ Ντοστογιέφσκυ καὶ τοῦ Παπαδιαμάντη δὲν κατατάσσονται στὰ σχήματα αὐτά, οὔτε ἐξηγοῦνται ἀπὸ αὐτά: «Ἀνατολὴ-Δύσι, Εὐρώπη-Ἀσία, Ἀνατολικοί-Δυτικοί». Ἡ γεωγραφικὴ καὶ πνευματικὴ πατρίδα τους, ἀλλὰ καὶ ἡ δική μας, εἶναι ἡ Ἀνατολικὴ Μεσογειακὴ λεκάνη μὲ τὰ περίχωρά της, ὅπου περιλαμβάνονται ἡ χερσόνησος τοῦ Αἴμου, τὰ Βαλκάνια (ἀλλὰ καὶ ἡ Ρωσσία), ἡ Μ. Ἀσία, ἡ Παλαιστίνη, ἡ Μεσοποταμία, ἡ Αἴγυπτος, ἡ Β. Ἀφρικὴ καὶ ἡ Ν. Ἰταλία, δηλαδὴ ἡ γεωγραφικὴ καὶ πνευματικὴ περιοχὴ τοῦ Βυζαντίου, ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστιανισμός, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς πολιτισμός, καὶ ὅπου γεννήθηκε καὶ ἀναπτύχθηκε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μὲ τὴν παράδοσί της τὴν ζωντανή.

Βασίλης Βιλιάρδος για την ελληνική οικονομία

Οικονομία: Για αυτούς που θριαμβολογούν ανόητα για το ρυθμό ανάπτυξης, είναι επίτευγμα το να είμαστε 11οι την ΕΕ, όταν η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που έχει χάσει πραγματικό ΑΕΠ περί τα 35 δις € από το 2008;

Όταν έχουν σπαταληθεί περί τα 66 δις € που αύξησαν το χρέος μας, συν τα 36 δις € του ΤΑΑ; Όταν τα 2/3 της αύξησης του ΑΕΠ μας από το 2019 έως το 2025 (τα 44 δις από τα 64 δις), προέρχονται από τον πληθωρισμό; Πόσοι επιχειρηματίες θα δαπανούσαν 102 δις €, τα περισσότερα με δάνεια, για να έχουν ετήσια πραγματική αύξηση του τζίρου τους 4-5 δις €; Του τζίρου τους, ούτε καν των κερδών τους;

Όσο για το επιτόκιο δανεισμού και τις θετικές αξιολογήσεις, με δεδομένο το ότι, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας είναι στους θεσμικούς της ΕΕ (253,95 δις € στις 31.12.25) και σε repos (γράφημα), ενώ τα 102,121 δις € σε ομόλογα εσωτερικού, τι κίνδυνο έχουν από εμάς οι αγορές;

Σχεδιάζει τώρα σωστά η κυβέρνηση να πληρώσει πρόωρα 12,84 δις € διαφόρων δανείων, με μέσο σταθμικό επιτόκιο 1,43% χωρίς του παγωμένους τόκους του EFSF και 1,94% με αυτούς; Διάφορα δάνεια όπως αναγράφεται και όχι μόνο του κυμαινόμενου επιτοκίου (Euribor+0,5) των GLF που όμως είναι εξασφαλισμένα σταθερό με swaps; 

Εν προκειμένω και φυσικά καλοπροαίρετα, μεταξύ άλλων τα εξής ερωτήματα με κάποιες προτάσεις:

(α) Τα ληξιπρόθεσμα υπόλοιπα του δημοσίου στους προμηθευτές του, μόνο τα ληξιπρόθεσμα, είναι 3,55 δις €. Δεν θα ήταν καλύτερα να τα εξοφλήσει, για να εισρεύσουν χρήματα στην αγορά, καθώς επίσης για να μην υπερτιμολογούνται τα προϊόντα που αγοράζει το κράτος, για να καλύψουν οι προμηθευτές του τις καθυστερήσεις πληρωμών του;

(β) Το κράτος δανείζεται σχεδόν όλα τα αποθεματικά των ασφαλιστικών και λοιπών ταμείων, όπως του ΑΚΑΓΕ, του ΕΦΚΑ κλπ., με repos - 64,886 δις € στις 30.06.26 κατά το γράφημα. Ο τρόπος όμως αυτός δεν είναι ορθολογικός - αφού ο δανεισμός με repos έχει σκοπό την κάλυψη βραχυπρόθεσμων αναγκών σε ρευστότητα.

Στέλιος Ράμφος: «Ο Θεός είναι η δίψα σου για το αλλιώς»

Ηλίας ΜαγκλίνηςΗ θεμελιώδης επίδραση της θρησκείας ως θέαση του κόσμου

Ο Στέλιος Ράμφος (αριστερά) με τον πατέρα Αρτέμιο και τον συγγραφέα Χρήστο Μαρσέλλο στο Αγιον Ορος το 1987. «Ο Θεός είναι η δίψα σου για το αλλιώς», είχε πει σε μια συνέντευξή του στην «Κ». «H ζωή είναι σκοτεινή για όποιον δεν βλέπει το αλλιώς», έγραφε.

Eλεγαν γι’ αυτόν ότι είναι αυστηρός, απόμακρος, δύσκολος. Αφού τον γνώρισα –πάνε είκοσι χρόνια–, αφού τον διάβασα και παρακολούθησα κάποια από τα σεμινάρια που παρέδιδε κάθε Τετάρτη στο Ιδρυμα Θεοχαράκη, κατάλαβα –νομίζω– αυτό που ο ίδιος έγραφε στους «Πελεκάνους ερημικούς» (εκδ. Αρμός): «Να φθάνη κανείς εις την μεγίστη εγγύτητα και να μένει άπιαστος».

Συχνά, αυτές οι παραδοξολογίες του έκαναν πολλούς να επιμένουν ότι ο Στέλιος Ράμφος είναι «δυσκολονόητος» και επιβεβαίωναν την κρίση τους όταν άκουγαν αποφάνσεις όπως «Παρακολούθησα διάλεξη του Ράμφου. Εξαιρετικός. Δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα». Αυτό όμως μας λέει κάτι για τον άνθρωπο που παρακολούθησε τη διάλεξη· όχι για τον Ράμφο.

Είναι όντως εξαιρετικά απαιτητική υπόθεση να μιλήσει κανείς σε βάθος για το έργο του. Για να το πετύχει, οφείλει να έχει ένα οπλοστάσιο φιλοσοφικό, πολιτικό, θεολογικό, ανθρωπολογικό, ιστορικό, ψυχαναλυτικό, λογοτεχνικό επίσης. Επί του παρόντος, λοιπόν, ορισμένες αποσπασματικές σκέψεις πάνω στον στοχασμό που ο Στέλιος Ράμφος εξέλιξε από τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα.

Ενας στοχασμός που είχε διάφορους σταθμούς, κυρίως, όμως, στροφές και ανατροπές. Ο μαρξιστής που στράφηκε στον Πλάτωνα και στους Πατέρες της Εκκλησίας και, πολύ αργότερα ακόμη, συμπεριλαμβάνει στον στοχασμό του την ανθρωπολογική διάσταση του δυτικού τρόπου σκέψης, την οποία έως τότε δεν είχε συμπεριλάβει, έκανε ορισμένους από τους μέχρι τότε αναγνώστες του με αδυναμία στην ελληνική παράδοση να αισθανθούν αδειασμένοι.

Οι «νεοoρθόδοξοι»

Σώμα με σώμα τον Αύγουστο

του Marcello Veneziani

Το σώμα είναι ένας πίνακας πάνω στον οποίο γράφουμε ποιοι είμαστε και ποιοι θα θέλαμε να είμαστε. Είναι το πρώτο μέσο επικοινωνίας που χρησιμοποιούμε για να πούμε στον κόσμο την ταυτότητά μας, τη σκέψη μας, τις επιθυμίες μας και για να απαντήσουμε στην αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις δυνατότητες, ανάμεσα στη φύση και τη βούληση.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή των σωμάτων, η αποκάλυψή τους δημοσίως, στο φως του ήλιου. Βλέπω την απλωσιά των σωμάτων σε μια παραλία που δεν συχνάζω: ξαπλώστρες και ομπρέλες κάτω από τον καυτό ήλιο. Βλέπω την παρέλαση των σωμάτων, ανάμεσα σε εκείνα που είναι ξαπλωμένα, σε εκείνα που στέκονται όρθια ή ετοιμάζονται να μπουν και να βγουν από το νερό, και παρατηρώ μια πρώτη διάκριση ανάμεσα σε δύο εθνότητες, δύο λαούς, όπως θα λέγαμε κάποτε, δύο φυλές: εκείνους που παρουσιάζονται σύμφωνα με τη φύση και όπως τους έχει διαμορφώσει η ζωή τους, η διατροφή τους, ο τρόπος με τον οποίο ζουν και περπατούν, και τους οποίους θα ονομάσω νατουραλιστές (φυσιολάτρες)· και εκείνους που έχουν τροποποιηθεί, ρετουσαριστεί με τους πιο ποικίλους τρόπους, από τους απλούστερους και αφελέστερους έως τους πιο περίπλοκους, και τους οποίους θα ονομάσω τεχνητούς, με την κυριολεκτική έννοια του ξαναφτιαγμένου με τέχνη.

Οι πρώτοι εκτίθενται στον ήλιο όπως τους έπλασαν η Μητέρα Φύση και ο Πατέρας Χρόνος, με τα φυσικά χαρακτηριστικά των σωμάτων τους και τα σημάδια των χρόνων, όπως ζουν και όπως τρέφονται. Τους ονομάζω νατουραλιστές (φυσιολάτρες), αλλά στην πραγματικότητα δεν εννοώ ότι ανάβλυσαν αγνοί και αμόλυντοι από την πηγή· στην πορεία έχουν αναδιαμορφωθεί ή παραμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τη ζωή που κάνουν. Η πιο εμφανής αντίθεση είναι στο πάχος· αν τους βλέπεις παχείς, με προεξέχουσες κοιλιές, σημαίνει ότι η εγκατάλειψή τους στη ζωή, ή η ήττα τους απέναντι στις γενετικές τους προδιαθέσεις και στις διατροφικές τους κακές συνήθειες τούς έχει τροποποιήσει βαριά. Στη θάλασσα οι ανορεξικοί δεν φαίνονται ή αποτελούν εξαιρέσεις, ενώ σε ορισμένους διατροφικά ακρατείς μπορεί κανείς να υποψιαστεί τη βουλιμία. Υπάρχει επίσης μια κατηγορία νεαρών παχύσαρκων που φορούν το λίπος τους σαν να ήταν πορνοστάρ, πιστεύοντας ότι είναι «εμβληματικοί», θεωρώντας τον εαυτό τους «εικονικό» πρότυπο.

Ο Ατελείωτος Πόλεμος

Υπάρχουν αρκετά σαφείς δομικοί λόγοι για τον πόλεμο στο Ιράν, καθώς και για αυτόν στην Ουκρανία, αλλά η κοινή γνώμη διστάζει να τους αναγνωρίσει για δύο βασικούς λόγους: ο πρώτος είναι ότι η αφήγηση περί εξουσίας, που διαδίδεται μέσω των μέσων ενημέρωσης, έχει μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει και να αποκρύψει τους πραγματικούς στόχους, μερικές φορές προβάλλοντας γελοία, αόριστα ηθικολογικά ή δεξιά επιχειρήματα που χρησιμεύουν ως κάλυψη και, στην καλύτερη περίπτωση, δημιουργούν μόνο γνωστική σύγχυση. ο δεύτερος, στενά συνδεδεμένος, είναι ότι είναι δύσκολο να παραδεχτεί κανείς τον δικό του ρόλο.

Έτσι, ο μέσος Αμερικανός πρέπει να ενημερωθεί ότι η επιθετικότητα κατά του Ιράν έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι αυτό το έθνος χρηματοδοτεί την τρομοκρατία, όταν όλα τα δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών δεδομένων, μας λένε το αντίθετο, και ότι, σε κάθε περίπτωση, από το 1984 η Ουάσιγκτον έχει συμπεριλάβει την Τεχεράνη σε αυτήν την δημιουργική λίστα κακών που είναι διαθέσιμοι με οποιοδήποτε πρόσχημα ανά πάσα στιγμή. Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αυτές που δημιούργησαν το φαινόμενο του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού ως αντισοβιετική δύναμη και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν την τρομοκρατία ως ατού τόσο για εξωτερικές όσο και για εσωτερικές επιχειρήσεις.

Ωστόσο, ο μέσος Αμερικανός εξακολουθεί να έχει μια ουσιαστικά πουριτανική ανατροφή στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται ως το ιδιαίτερο, απαραίτητο, επιλεγμένο έθνος που έχει ως εκ τούτου αντικειμενικό δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει, επειδή τελικά αυτό είναι για το ευρύτερο καλό. Ένας Αμερικανός είναι εξοργισμένος από το πογκρόμ των Αρμενίων που έλαβε χώρα στην Τουρκία στις αρχές του περασμένου αιώνα, αλλά η σφαγή των Ινδιάνων πληθυσμών τον αφήνει αδιάφορο, παρά το γεγονός ότι είναι δέκα φορές μεγαλύτερος, επειδή τη θεωρεί δικαίωμα του Μεγάλου Έθνους και πράγματι, η Ημέρα των Ευχαριστιών τιμά την πρώτη εξόντωση μιας φυλής ιθαγενών Αμερικανών.

Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά μπορεί να φαίνονται μάλλον αρχαϊκά, αν όχι εντελώς τρελά, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι καινούργιο: απλώς κοιτάξτε τους απίστευτους λόγους που έχουν προβληθεί με την πάροδο του χρόνου για να δικαιολογήσουν τη δουλεία. Εδώ, οι Ευρωπαίοι ξεχώρισαν για την υποκρισία τους, προσπαθώντας να νομιμοποιήσουν ό,τι ήταν αδικαιολόγητο ακόμη και βάσει των δικών τους νόμων, αν και με μια διαφορά: ότι η δουλεία και στη συνέχεια το απαρτχάιντ ήταν εσωτερικά στις ΗΠΑ, ενώ για τους Ευρωπαίους συνήθως ίσχυαν για τις αποικίες.

Κεμαλισμός -Ναζισμός -Φασισμός. H προβολή του Γενοκτόνου στην Ελλάδα.

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι 'Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους, τους Ασσύριους και άλλους λαούς ήταν οι κεντρικοί στόχοι.  Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι στο Οθωμανικό κράτος πρέπει να υπάρχουν μόνο Οθωμανοί - μουσουλμάνοι και κατ' επέκταση μόνο Τούρκοι, στην Κεμαλική ιδεολογία το σύνθημα αυτό γίνεται «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα».

O Κεμαλισμός αποτελεί τη συνέχεια και εξέλιξη του κινήματος των Νεότουρκων, ο Κεμαλισμός στη συνέχεια αποτέλεσε το πρότυπο του Χίτλερ και των Ναζί, του Φασισμού του Μουσολίνι και των φασιστικών καθεστώτων από το Φράνκο μέχρι τη Λατινική Αμερική.

O Κεμαλισμός είναι ένα «ιδεολογικό φαινόμενο» που η γέννησή του ξεκινά από την περίοδο κατάρρευσης του Οθωμανικού κράτους και της εμφάνισης της εθνικιστικής και ρατσιστικής κίνησης της «Ένωσις και Πρόοδος» των «Νεότουρκων» στην οποία ενώ ο Κεμάλ κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο,για τους ευνόητους λόγους η τουρκική ιστοριογραφία τον κατατάσσει στους απλούς αξιωματικούς που όπως πολλοί άλλοι, «παραπλανήθηκε»….

O 'Ερικ Τσούρχερ τονίζει ότι ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε πιθανότατα ένα από τα έμπιστα μέλη της Επιτροπής, αν και ποτέ δεν κατέλαβε εξέχουσα θέση, γεγονός άλλωστε το οποίο παραδέχτηκε το 1923, λέγοντας ότι «όλοι υπήρξαμε μέλη της Ένωσης και Προόδου».

Όταν οι διανοούμενοι και στρατιωτικοί είδαν μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο ότι διαλύεται η αυτοκρατορία στράφηκαν προς τον εθνικισμό του Κεμάλ, εθνικισμός που είχε τα χαρακτηριστικά ενός ρεαλιστικού ρατσιστικού και φασιστικού παντουρκισμού.

Στην περίπτωση των Ναζί, η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να αναστηθεί και μόνο ένας Φύρερ,  στα πρότυπα του Κεμάλ, θα μπορούσε να το κάνει πράξη.  Τότε ο Χίτλερ είπε ότι μετά το Μουσουλίνι και για μένα ο Κεμάλ είναι ο δάσκαλός μου!

Ο Κεμαλισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922) και της μονοκομματικής περιόδου της Τουρκίας (1923-1946) με στόχο να προσφέρει μια νέα ταυτότητα, ένα νέο αξιακό σύστημα.

Η Οδύσσεια του Νόλαν σε έναν πολιτισμό σε τελική παρακμή

από τον Roberto Pecchioli - 18 Αυγούστου 2026

Πηγή: EreticaMente

Ποιος ξέρει τι θα σκεφτόταν ο Όμηρος -ή όποιος έγραψε την Οδύσσεια- για την επιτυχία, τρεις χιλιετίες μετά το ποίημα, της κινηματογραφικής εκδοχής ενός από τα ιδρυτικά κείμενα του κλασικού και στη συνέχεια του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον Κρίστοφερ Νόλαν. Έχει ήδη αποφέρει ένα δισεκατομμύριο δολάρια, μια κλοπή. Ο ιταλικός τύπος σπεύδει να επισημάνει ότι η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή ξεπέρασε το Buen Camino του Τσέκο Ζαλόνε στο box office. Αυτά είναι τα μόνα μέτρα -ποσοτικά, εμπορικά, αριθμητικά- για έναν πολιτισμό που βρίσκεται στα τελευταία του βήματα, ο οποίος αντιμετωπίζει την Οδύσσεια λίγο πολύ σαν μια σειρά του Netflix, που περιέργως διαδραματίζεται σε ένα μακρινό παρελθόν ανάμεσα στις ζεστές μεσογειακές θάλασσες.

Ο Οδυσσέας είναι απλώς ένας πονηρός τύπος, που αναρρώνει από το κόλπο με το άλογο που χρησιμοποίησε για να νικήσει τους πολιορκημένους Τρώες, αγωνιζόμενος για την περιπετειώδη επιστροφή του (δέκα χρόνια, όσο διαρκεί ο νικηφόρος πόλεμος) στην Ιθάκη, το μικρό νησί του οποίου είναι βασιλιάς. Όλα του συμβαίνουν, αλλά η Οδύσσεια δεν είναι ένα μυθιστόρημα περιπέτειας. Στην ταινία, κάθε θεμελιώδες θέμα ξεθωριάζει, η αίσθηση των αρχέτυπων που ο Όμηρος σμιλεύει για εκατό ή περισσότερες γενιές γίνεται αβάσιμη.

Ο θεατής —διαφορετικός εκ φύσεως από τον αναγνώστη— δεν οδηγείται σε αναστοχασμό πάνω στα θεμέλια της ύπαρξης που εξερευνά ο Όμηρος στη βλαστική φάση του πολιτισμού. Νοσταλγία για την πατρίδα, συζυγική αγάπη, η σχέση με τον πατέρα και τον γιο Τηλέμαχο (ο οποίος βρίσκεται επίσης σε ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα του, δηλαδή των ριζών και της νομιμότητάς του)· πόνος, βία, θνητότητα και αθανασία· ο ρόλος της μοίρας και των θεών· πόλεμος και η γαλήνη της ψυχής· η σχέση με τα ελαττώματα και τις επιθυμίες που δοκιμάζονται στη μεγάλη περιπέτεια της επιστροφής· η αίσθηση των παραβιασμένων ορίων (ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους του ελληνικού νοήματος της ζωής)· η επιθυμία να ξεκινήσει κανείς «στην ανοιχτή θάλασσα», όπως αποτυπώνεται από τον Δάντη στη Θεία Κωμωδία, μια τρομερή τοιχογραφία του μεσαιωνικού χριστιανικού οράματος. Και μετά ο πόλεμος, το μίσος, η βία, η σκληρή πάλη με τους Μνηστήρες, τους διεκδικητές του θρόνου και του χεριού της νύφης του Πηνελόπης, το γαμήλιο κρεβάτι που σκαλίστηκε από τον νεαρό Οδυσσέα, η παραβίαση του οποίου θα ήταν τόσο ιερόσυλη όσο η πράξη του σφετερισμού του θρόνου.

Στέλιος Ράμφος (1939-2026): Ευαγγέλια ενός αιρετικού

Νικόλας Ζώης

Η παρέμβασή του δεν εξαντλήθηκε στα βιβλία του. Επαιρνε θέση, αναλαμβάνοντας το ρίσκο της έκθεσης – και των μεταστροφών του. Οι σταθμοί ενός δημόσιου διανοουμένου

[ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΕΥΤΥΧΙΑ ΛΙΑΠΗ / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ]

Στην ταινία με τίτλο «Nausicaa» (1970), όπου πρωταγωνιστούσαν ο Σταύρος Τορνές και η Φρανς Ντουνιάκ, η σκηνοθέτις Ανιές Βαρντά εξυμνούσε την Ελλάδα και την πολιτιστική κληρονομιά της, ταυτόχρονα όμως κατήγγελλε τη χούντα των συνταγματαρχών, παραθέτοντας αντιδικτατορικές δηλώσεις Ελλήνων που ζούσαν εκείνη την εποχή στο Παρίσι. Εμφανίζονταν, μεταξύ άλλων, οι Περικλής Κοροβέσης, Βασίλης Βασιλικός, Ανδρέας Στάικος, Αρης Φακίνος, Βλάσης Κανιάρης κ.ά. Στο δικό του απόσπασμα, ο 31χρονος τότε Στέλιος Ράμφος τόνιζε ότι δεν είχε εγκαθιδρυθεί μόνο στην Ελλάδα στρατιωτική εξουσία και αναρωτιόταν γιατί τα αυταρχικά καθεστώτα και οι δικτατορίες γνώριζαν τέτοια άνοδο. «Ο στρατός σήμερα», έλεγε, «είναι παντού παρών, το πιο αποτελεσματικό ιδανικό για μια μοντέρνα κοινωνία. Υπό αυτή την έννοια, αναλαμβάνει τον ρόλο του παρακινητή ή του φορέα της εξέλιξης, η οποία αποσκοπεί στην αναδιοργάνωση και στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας. Είναι ένας εκσυγχρονισμός αποκλειστικά συνδεδεμένος με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, της αυτοματοποίησης, προκειμένου να επιτευχθεί ο απόλυτος έλεγχος κ.λπ.», συμπλήρωνε ο Ράμφος, που στην ταινία παρουσιαζόταν ως «philosophe».

Η ανακάλυψη της Ελλάδας

Ηταν ίσως μία από τις πρώτες –και από τις μετέπειτα πολλές– δημόσιες εμφανίσεις του. Σίγουρα ήταν τα χρόνια που δίδασκε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν, το σημερινό Paris 8, ένα ίδρυμα γεννημένο μέσα από τον γαλλικό Μάη, τον οποίο ο Ράμφος είχε παρακολουθήσει, ευρισκόμενος στο Παρίσι ήδη από το 1965, όταν είχε αφήσει πίσω του τις σπουδές του στη Νομική Αθηνών, αλλά και τη σχέση του με την ΕΔΑ, την Πανσπουδαστική, την Αριστερά.

Τα χρόνια στη Γαλλία διαμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό τη σκέψη του, γιατί εκεί γνωρίστηκε με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, αλλά και με κάτι ακόμη: «Μετά την ευρωπαϊκή και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία», έγραφε στο βιβλίο του «Μαρτυρία και Γράμμα, Απόλογος για τον Μαρξ και λόγος για τον Καστοριάδη» (Κέδρος, 1984), «στράφηκα στη μελέτη της πατερικής θεολογίας και των πνευματικών προβλημάτων του νέου ελληνισμού, η κατανόηση των οποίων χωρίς υπερβολή με απορρόφησε. Προτού φύγω για το εξωτερικό, η Ελλάδα πνευματικά δεν υπήρχε για μένα. Την ανεκάλυψα στην ξενιτιά, όπου ανεκάλυψα συγχρόνως και την κρίση της Ευρώπης».

Σκληρή απάντηση Αναστασίας Ισαάκ στη δημόσια συγγνώμη Κιζίλγιουρεκ

Η αιχμηρή απάντηση της Αναστασίας Ισαάκ στη συγγνώμη Κιζίλγιουρεκ: «Τους δολοφόνους τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές»

Εφημερίδα Σημερινή Τεταρτη 19 Αυγ 2026

Απάντηση σε έντονο ύφος έδωσε η Αναστασία Ισαάκ, κόρη του Τάσου Ισαάκ, στη δημόσια συγγνώμη που εξέφρασε ο Τουρκοκύπριος πρώην ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, για τη δολοφονία του πατέρα της στη Δερύνεια, τον Αύγουστο του 1996.

Με σχόλιό της κάτω από ανάρτηση του κ. Κιζίλγιουρεκ, η Αναστασία Ισαάκ ξεκαθάρισε πως εκείνο που απαιτείται δεν είναι μια συγγνώμη προς την ίδια, αλλά η ανάληψη ευθύνης και η απόδοση δικαιοσύνης.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «χρέος όλων σας δεν είναι να μου ζητάτε συγγνώμη», στρέφοντας τα πυρά της κατά όσων, όπως υποστήριξε, επέτρεψαν στους υπεύθυνους να αποκτήσουν πολιτικά αξιώματα.

«Τους δολοφόνους δηλαδή, που εσείς τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές. Χρέος όλων σας να αποδοθεί δικαιοσύνη σε όλες τις οικογένειες που εδώ και τριάντα χρόνια κουβαλούν στις μνήμες τους τις δολοφονίες των παιδιών, αδερφών, πατεράδων τους», έγραψε.

Κλείνοντας την τοποθέτησή της, πρόσθεσε ένα ιδιαίτερα αιχμηρό υστερόγραφο: «Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο facebook».

Τι ανέφερε ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ

Ξύπνησα!! Κι ΑΠΑΙΤΩ, να μη χάσω άλλη Πατρίδα!!

Του Θανάση Χούπη 

Κοιμήθηκα... Κι όταν ξύπνησα, η Βόρειος Ήπειρος ήταν Αλβανική.

Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Έτσι έπρεπε να γίνει. 

Κοιμήθηκα... Κι όταν ξύπνησα, η μισή Κύπρος ήταν σκλαβωμένη.

Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Κάτι έπρεπε, να θυσιαστεί...

Κοιμήθηκα. Κι όταν ξύπνησα είχαν πουλήσει το όνομα Μακεδονία. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Μην είσαι μονοφαγάς.

Κοιμόμουν. Κι όταν ξύπνησα, μου είπαν ότι προέχουν τα "ήρεμα νερά" κι ας γινόταν -την ίδια ώρα- "γκρίζα" η θάλασσα της Κάσου, όπως νωρίτερα αυτή των Ιμίων. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλάς. Δεν άκουσες πως, γι΄ αυτά, "τα ήρεμα νερά", ο "φιλέλληνας", εξωκοινοβουλευτικός "αρμόδιος", λέει πως δεν τον νοιάζει να τον πουν και μειοδότη; Δεν τον είδες πως υποκλίνεται, όταν βλέπει τον εισβολέα ηγέτη της "εγγυήτριας δύναμης", στην Κύπρο, τον εισβολέα στη Βόρεια Συρία, στην Αρμενία, στο Βόρειο Ιράκ, στη Λιβύη, στην Αλβανία, στην Πρίστινα, στο Σεράγιεβο και στα Σκόπια;

Κοιμήθηκα. Κι όταν ξύπνησα είδα τους πάντες γύρω μου να εγείρουν τουρκοκίνητες αξιώσεις σε βάρος της Ελλάδας μας. Σκόπια, Τίρανα, Τρίπολη, Βεγγάζη, Κάιρο κι έχει ο θεός... Σιωπή, μου είπαν. Θέλεις να αυξηθεί χρονικά η 9μηνη στρατιωτική θητεία; Δεν βλέπεις που αγοράζουμε Ραφάλ, Μπελαρά, F-35;

Πότε, στο πρόσφατο παρελθόν, υλοποιήθηκαν τέτοια εξοπλιστικά προγράμματα; Άσχετα αν δεν τα αξιοποιούμε...  

Κοιμόμουν. Κι όταν ξύπνησα, η Πατρίδα μου είχε γίνει αποικία χρέους. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Ζούσαμε πάνω απ΄ τις δυνάμεις μας, έλεγαν. Κι εμείς και το κράτος... Κοιμόμουν κι ο γείτονας μου αυτοκτόνησε. Σιωπή, μου είπαν, μη μιλήσεις. Είχε ψυχολογικά προβλήματα...

Οι θεωρίες του Μπρεζίνσκι στο Παλαντίρ: Πώς η σύγκρουση στην Ουκρανία έγινε η μεγαλύτερη στρατιωτική δοκιμασία του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι σήμερα

από την Michele Blanco - 18 Αυγούστου 2026

Πηγή: Αριστερό Δίκτυο

Η θέση που προβάλλουν οι Jeffrey Sachs και Sybil Fares είναι σαφής: ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι απλώς μια αντιπαράθεση μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, αλλά το προϊόν μιας αμερικανικής στρατηγικής που έχει σχεδιαστεί για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Μια στρατηγική που έχει μετατρέψει το ουκρανικό έδαφος σε κύριο πεδίο μάχης και πεδίο δοκιμών για τον σύγχρονο τεχνολογικό πόλεμο, ενώ το Κίεβο συνεχίζει να πληρώνει το εξαιρετικά υψηλό ανθρώπινο, οικονομικό και εδαφικό τίμημα.

Σήμερα, η δύναμη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος δεν περιορίζεται πλέον στους στρατηγούς και τους κατασκευαστές όπλων. Περιλαμβάνει εταιρείες πληροφορικής, επενδυτικά κεφάλαια, εταιρείες ενέργειας, υπηρεσίες πληροφοριών και ψηφιακούς γίγαντες. Αυτό το σύστημα όχι μόνο επηρεάζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά τείνει να την κυριαρχεί, καθορίζοντας πλήρως τους στόχους και τα εργαλεία της.

Η ιδέα δεν προέκυψε από την τρέχουσα σύγκρουση. Στο διάσημο δοκίμιό του, «The Great Exchequer», ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι όρισε την Ουκρανία ως έναν από τους κύριους γεωγραφικούς άξονες της Ευρασίας. Χωρίς το Κίεβο, υποστήριξε, η Ρωσία θα είχε τεράστια δυσκολία να διατηρήσει το καθεστώς της ως μεγάλη δύναμη.

Από αυτή την οπτική γωνία, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ δεν ήταν μόνο μια διαδικασία πολιτικής ενσωμάτωσης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στη Δυτική Συμμαχία, αλλά και η σταδιακή προώθηση στρατηγικών υποδομών προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Κιμ Γιονγκ Τραμπ

Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπόρεσαν να βασίζονται όχι μόνο στη στρατιωτική τους ισχύ, όχι μόνο στο δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα, αλλά και, αν όχι κυρίως, σε ένα δίκτυο συμμαχιών των οποίων η αρχή ήταν να ευθυγραμμίσουν την ασφάλειά τους με αυτήν της Ουάσιγκτον, επειδή οι αμερικανικές δεσμεύσεις θεωρούνταν αξιόπιστες. Τώρα όλα αλλάζουν, όχι μόνο επειδή, όπως συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ είναι φυσικά ανίκανες να υπερασπιστούν τους φίλους τους από τις συνέπειες του πλέον απερίσκεπτου ιμπεριαλισμού τους, αλλά επειδή η παρακμή έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορούν πλέον να τηρηθούν οι σωστές διπλωματικές διαδικασίες. Αυτό έχει ήδη φανεί με τους δασμούς που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη, η οποία είχε την τρομερή ιδέα να εισέλθει βίαια στο ουκρανικό ζήτημα, καταστρέφοντας έτσι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η οικονομία της. Για να μην αναφέρουμε το φυσικό αέριο που πωλείται σε τετραπλάσια τιμή από το ρωσικό φυσικό αέριο και τριπλάσια τιμή από αυτήν που χρεώνεται στις ΗΠΑ.

Αλλά τώρα φαίνεται ότι δεν υπάρχει όριο σε αυτή την απροκάλυπτη βία κατά των «φίλων», η οποία, δυστυχώς, δεν είναι λιγότερο ακραία από αυτή που ασκείται στους εχθρούς. Εχθροί που μπορούν τουλάχιστον να απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Ο Τραμπ απείλησε πρόσφατα να βομβαρδίσει το Ομάν λόγω των συμφωνιών που συνάπτει η χώρα με το Ιράν σχετικά με τη διαχείριση του Ορμούζ. Ωστόσο, το Σουλτανάτο είναι ένας έμπιστος φίλος των ΗΠΑ εδώ και χρόνια: «Αν το Ομάν μπει εμπόδιο, θα τους βομβαρδίσουμε ανελέητα», σύμφωνα με τις καλοπροαίρετες μεθόδους του Ντόναλντ. Αλλά το αποκορύφωμα έχει επιτευχθεί με τη Νότια Κορέα: την περασμένη Κυριακή, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι είχε δώσει εντολή στο Υπουργείο Άμυνας να μειώσει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, επικαλούμενος την άρνηση του συμμάχου των ΗΠΑ να πάει σε πόλεμο στο Ιράν, παρόλο που κανένας από τους παραδοσιακούς συμμάχους του δεν έχει ταχθεί σοβαρά εναντίον του Ιράν. Αλλά κατά τη λήψη αυτής της απόφασης, επηρεάστηκε από την «εξαιρετική» σχέση του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Πράγματι, ο ένοικος του Λευκού Οίκου υπονόησε ότι οι μεγάλης κλίμακας ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις στέλνουν ένα «εντελώς ακατάλληλο και εχθρικό μήνυμα» στη Βόρεια Κορέα, ένα πυρηνικά οπλισμένο κράτος με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επίσημες διπλωματικές σχέσεις, αλλά το οποίο, σύμφωνα με τον Τραμπ, συμπεριφερόταν πάντα με «μη απειλητικό και σεβαστό» τρόπο καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρίας του.

Έτσι, η Νότια Κορέα, ένα βασικό προπύργιο της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με έναν πολύ πιο ισχυρό Βορρά. Για δεκαετίες, η Σεούλ βασιζόταν στην αμερικανική ομπρέλα, αφήνοντας ουσιαστικά στις ΗΠΑ το μονοπώλιο της δικής της άμυνας. Πράγματι, λόγω της παρέμβασης της Ουάσινγκτον, έπρεπε πάντα να διατηρεί εχθρικές σχέσεις με τον Βορρά αντί να συμμετέχει σε διάλογο και ανταλλαγή. Τώρα, συνειδητοποιεί ότι ο Λευκός Οίκος θα μπορούσε να τη δει ως αναλώσιμο πιόνι. Πράγματι, η μείωση ή η διακοπή των αμερικανικών στρατιωτικών ασκήσεων στην Νότια Κορέα ήταν συχνά προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων από την Πιονγιάνγκ. Η δήλωση του Τραμπ, επομένως, πιθανότατα αποτελεί σημείο εκκίνησης για διαπραγματεύσεις που αποσκοπούν στην επίτευξη κάποιου είδους ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Βόρεια Κορέα και στην παρουσίαση αυτής της ειρηνευτικής προσπάθειας ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Αλλά πίσω από αυτό κρύβεται το πολύ πιο συγκεκριμένο γεγονός ότι η Βόρεια Κορέα έχει γίνει μια σοβαρή στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη την οποία πρέπει να συνυπολογίσει η Ουάσινγκτον, ενώ η οικονομία της Νότιας Κορέας ουσιαστικά ελέγχεται από τις ΗΠΑ και έχει μικρό περιθώριο ελιγμών, όπως και η Ευρώπη. Το Πεντάγωνο γνωρίζει, ή ίσως απλώς διαισθάνεται, ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις είναι ένα πράγμα, αλλά ένας πραγματικός πόλεμος θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Νότιας Κορέας έχει κουραστεί να θεωρεί τον Βορρά εχθρό.

Κάποιες σκέψεις για το έργο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς υπήρξε οντως μια σημαντική πνευματική μορφή της χώρας και του δημοσίου πεδίου  κατά τις τελευταίες δεκαετίες .Αδιαμφισβητητα.Ιδιως τα πρώτα έργα του ασχολήθηκαν με βάση μια οξεία και πρωτότυπη  οπτική ματιά  με την νεοελληνική κοινωνική πραγματικότητα του 19ου ιδίως αιώνα , με εφόδιο την νεομαρξιστικη θεωρία  και την θεωρία μητρόπολης - περιφέρειας και μένοντας πολιτικά κοντά στον ευρωκομμουνισμο και τον χώρο τότε του ΚΚΕ Εσωτερικού .Η προσωπική του γνωριμία με τον  Νίκο Πουλαντζά, όπως και ο ίδιος πάντοτε έλεγε, τον επηρέασε καθοριστικα.Παρ όλα αυτά, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι :

α) επαιξε κεντρικό ρόλο στην ιδεολογική συγκρότηση του σημιτικου εκσυγχρονισμού το 1995- 2000.Στο άρθρο μου του έτους 1997 στο μαρξιστικό περιοδικό "Θέσεις' με τον τίτλο " Η στροφή των διανοουμένων.Για την διακριτική γοητεία του εκσυγχρονισμου. στους αριστερούς διανοούμενους" προσπάθησα να δείξω τον κεντρικό ρόλο των διανοουμένων της ανανεωτικής Αριστεράς στην δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ δια του Σημίτη και στην δόμηση της " αντιλαικιστικης" και έμμεσα νεοφιλελεύθερης η σοσιαλφιλελευθερης  ρητορικής.Σε αυτήν την στροφή , με πολλές τοτε δημόσιες παρεμβάσεις του, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς όχι μονο πρωταγωνιστησε αλλά άνοιξε και τον δρόμο σε ένα ολόκληρο στρωμα αριστερών διανοουμενων, ιδίως της ανανεωτικής Αριστεράς, που γνώρισαν τις  αρετες της Δύσης  και του εξαρτημένου καπιταλισμου στο όνομα δήθεν της " ισχυρής Ελλάδας" και του " εξορθολογισμού" της ελληνικής κοινωνίας.Και που πλαισίωσαν στρατηγικά το κράτος της περιόδου του Κώστα Σημίτη .Όσο πιο "αντικρατιστές" γίνονταν, κατά έναν παράδοξο τρόπο, τόσο περισσότερες θέσεις καταλάμβαναν μέσα στο " εκσυγχρονιστικό" κράτος του Σημίτη και της ομάδας του.Θα μπορούσα να παραθέσω μια σελίδα ολόκληρη με γνωστά  ονόματα διανοητών η πανεπιστημιακών  καθηγητών και καθηγητριών  αριστερής αφετηρίας και σημιτικής  κατάληξης ,αλλά θα γινόταν άκομψο και κουραστικό.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 7ΕΤΙΑΣ ΝΔ:

Χρήστος Αναστασιάδης 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2023, οι δημόσιες δαπάνες για την Εκπαίδευση,σε όλες τις βαθμίδες,στην ΕΕ-27,

αναλογούν κατά μέσο όρο σε 4,7% του ΑΕΠ.

Η Ελλάδα έρχεται προτελευταία στους 27, περνάει μόνο τη Ρουμανία, με δημόσιες δαπάνες για την Εκπαίδευση μόλις 3,3% του ΑΕΠ. Με πρώτες χώρες σε δαπάνες:

Σουηδία: 6,8% του ΑΕΠ (1η θέση στην Ε.Ε.)

Φινλανδία: 6,3% του ΑΕΠ (2η θέση στην Ε.Ε.)

Βέλγιο: 6,2% του ΑΕΠ (3η θέση στην Ε.Ε.).

Η χαμηλή χρηματοδότηση της Ελλάδας για την παιδεία  κατά 30% από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο εξηγεί και τα χαμηλά εκπαιδευτικά αποτελέσματα στον ΟΟΣΑ ενώ ο βουλευτής της ΝΔ Καβάλας Μακάριος Λαζαρίδης  ο "άριστος" πτυχιούχος Λυκείου με αμοιβή  που υπήρξε σύμβουλος του υπ. Παιδείας  δεν μπόρεσε δυστυχώς  να κάνει τη διαφορά.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ  7ΕΤΙΑΣ ΝΔ:

Οι 10 Χειρότεροι Δείκτες της Ελλάδας στην Ε.Ε. Παρόλα αυτά έχουν το θράσος να βγαίνουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης της δεξιάς και να  προσπαθούν να μετατρέψουν το κυριολεκτικά  το μαύρο σε άσπρο. 

Η κυβέρνηση του 2015 ισχυρίζεται δημόσια ότι, βρήκε άδεια ταμεία από τη ΝΔ. Ποια είναι η αλήθεια;

Βασίλης Βιλιάρδος

Σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, τα ταμειακά διαθέσιμα της κεντρικής κυβέρνησης στα τέλη του 2014, ήταν στα 2,574 δις € – ενώ τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, στα 13,4 δις € (πηγή: minfin.gov.gr/wp-content/upl… ). Επομένως, συνολικά στα 16 δις € περίπου – γεγονός που σημαίνει πως η επόμενη κυβέρνηση ασφαλώς δεν παρέλαβε άδεια ταμεία, όπως ισχυρίσθηκε τότε και συνεχίζει σήμερα.

Απλά, μάλλον δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης - σημειώνοντας πως η Γενική Κυβέρνηση αποτελείται από το Κεντρικό Κράτος, τους ΟΤΑ και τους ΟΚΑ. 

Υπενθυμίζουμε δε ότι, αναγκάσθηκε να επιστρέψει ομόλογα 10,93 δις € του ΤΧΣ, με απόφαση του Eurogroup από τις 20.02.15 - τα οποία είχαν δοθεί για τις τράπεζες

Τον Αύγουστο τώρα του 2017, το τότε υπουργείο οικονομικών άνοιξε έναν ειδικό λογαριασμό στην ΤτΕ, με τον τίτλο «Ελληνικό δημόσιο, λογαριασμός δημιουργίας αποθεματικού προσόδων, από τις αγορές κεφαλαίου» – έχοντας υποχρεωθεί από την Τρόικα και με στόχο να αποτελέσει ένα μαξιλάρι ασφαλείας.

Αυτό το μαξιλάρι ασφαλείας ήταν ύψους 15,7 δις € – εκ των οποίων τα 9 δις € από τη δόση του 3ου μνημονίου του ESM, τα 3 δις € από εκδόσεις ομολόγων και μόλις τα 3,7 δις € από τα υπερπλεονάσματα. Το σύνολο τώρα των 15,7 δις € «κλειδώθηκε» από την Τρόικα και δεν επιτρεπόταν να αγγιχθεί.

Αυτό ήταν στην ουσία το μαξιλάρι που παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ - τα 15,7 δις € που όμως δεν μπορούσε να τα αγγίξει η επόμενη κυβέρνηση, αφού το απαγόρευε η Τρόικα (πρόσφατα το επέτρεψε, για να χρησιμοποιηθεί όμως για την πρόωρη εξόφληση των ευρωπαϊκών δανείων).

Περαιτέρω, τα συνολικά ταμειακά διαθέσιμα κεντρικού κράτους και φορέων της Γενικής Κυβέρνησης τον Ιούλιο του 2019, όπου άλλαξε η κυβέρνηση, ανέρχονταν στα 27 δις €, συν το μαξιλάρι ασφαλείας – με βάση τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίσθηκε πως παρέδωσε στη ΝΔ γεμάτα ταμεία, ενώ παρέλαβε άδεια.

Στην ουσία όμως παρέδωσε μόνο τα αποθεματικά των ασφαλιστικών και λοιπών ταμείων που είχε συγκεντρώσει και ασφαλώς δεν του ανήκαν, συν κάποια χαμηλά ταμειακά διαθέσιμα - αφού τα μνημονιακά 15,7 δις € του μαξιλαριού δεν μπορούσαν να αγγιχθούν.

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6 Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Συνέχεια από Tετάρτη 15. Ιουλίου 2026

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6

Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Του John W. Whitehead

Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Φασισμός αμερικανικού τύπου

....Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην προσδοκία ιδιωτικότητας. Η πινακίδα μπροστά μας γράφει: «Κίνδυνος μπροστά». Αυτό που μένει να φανεί είναι αν μπορούμε να πατήσουμε φρένο και να αντιστρέψουμε με ασφάλεια την πορεία πριν να είναι πολύ αργά για να γυρίσουμε πίσω.....

«Φοβάμαι εκείνους που διακηρύσσουν ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί εδώ. Το 1935 ο Sinclair Lewis έγραψε ένα δημοφιλές μυθιστόρημα στο οποίο ένας ρατσιστής, αντισημίτης δημαγωγός, που ανεμίζει τη σημαία και υποστηρίζεται από τον στρατό, κερδίζει τις προεδρικές εκλογές του 1936 και προχωρεί στην εγκαθίδρυση μιας αμερικανοποιημένης εκδοχής της ναζιστικής Γερμανίας. Ο τίτλος, It Can’t Happen Here [Δεν μπορεί να συμβεί εδώ], αποτελούσε μια ειρωνική προειδοποίηση ότι ίσως και να μπορούσε. Όμως το “αυτό” στο οποίο αναφερόταν ο Lewis είναι απίθανο να συμβεί ξανά οπουδήποτε. […] Όποιος αναζητεί μαύρα πουκάμισα, μαζικά κόμματα ή έφιππους άνδρες θα χάσει τα αποκαλυπτικά σημάδια ενός φασισμού που εισχωρεί έρποντας. […] Στην Αμερική θα ήταν υπερσύγχρονος και πολυεθνικός — τόσο αμερικανικός όσο η Madison Avenue, τα επιχειρηματικά γεύματα, οι πιστωτικές κάρτες και η μηλόπιτα. Θα ήταν ένας φασισμός με χαμόγελο. Ως προειδοποίηση απέναντι στην καλλωπισμένη πρόσοψή του, στη λεπτή χειραγώγηση και στα βελούδινα γάντια του, τον αποκαλώ φιλικό φασισμό. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η ύπουλη γοητεία του».¹

— BERTRAM GROSS, πρώην σύμβουλος προέδρου
«Ο φασισμός, όπως και ο σοσιαλισμός, δεν μπορεί να επιτύχει τον σκοπό του. Υπάρχει, λοιπόν, ένας τρόπος με τον οποίο έχει νόημα να μιλάμε για ένα στάδιο της ιστορίας: βρισκόμαστε στο στάδιο του ύστερου φασισμού. Το μεγαλείο έχει χαθεί, και το μόνο που μας έχει απομείνει είναι ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι μας. Το σύστημα δημιουργήθηκε για να είναι μεγαλειώδες, αλλά στην εποχή μας έχει καταντήσει χονδροειδές. Η ανδρεία έχει γίνει πλέον βία. Η μεγαλοπρέπεια έχει γίνει κακία».²

— Συγγραφέας LLEWELLYN H. ROCKWELL, JR.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εκείνο το όνειρο για το πώς θα έπρεπε να είναι μια δημοκρατία, δεν υπάρχουν πια. Έχουμε ξεπεράσει την εποχή της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή. Ας την αποκαλέσουμε εποχή του αυταρχισμού.

Η ιστορία ενδέχεται να δείξει ότι, από αυτό το σημείο και έπειτα, έχουμε αφήσει πίσω μας κάθε επίφαση συνταγματικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε ένα στρατιωτικοποιημένο κράτος, όπου όλοι οι πολίτες θεωρούνται ύποπτοι και η ασφάλεια υπερισχύει της ελευθερίας.

Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Πρώτη ανάρτηση 28 Ιουν 2026

Δυστυχώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η δυνατότητα της αριστεράς να διατυπώσει ένα πολιτικό όνειρο ικανό να πείσει. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.

Γιάννης Πανταζόπουλος

3.5.2025 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και το πρώτο μου σπίτι ήταν στην οδό Σπευσίππου. Η οικογένειά μου ήταν αστικής προελεύσεως, με πατέρα, παππού και προπάππου δικηγόρο. Είμαι παιδί της Κατοχής, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έζησα τις κακουχίες που βίωσαν οι περισσότεροι Έλληνες, δεν πείνασα. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ήμουν πολύ προστατευμένος, με τη μητέρα μου να περπατάει δεκάδες χιλιόμετρα για να μου φέρει να φάω από διάφορους προμηθευτές που είχε ακόμα και στον μακρινό Ασπρόπυργο. Η Κατοχή είχε σκεπάσει τα πάντα με έναν γκρίζο μανδύα. Φόβος και σιωπή στους δρόμους. Θυμάμαι τον πατέρα μου με χακί αλλά και τους Γερμανούς να παρελαύνουν στη Βασιλίσσης Σοφίας. Πώς να ξεχάσω τους βομβαρδισμούς του ’40, που τους άκουγα σε ένα υπόγειο που είχε μετασκευάσει σε καταφύγιο ο παππούς μου, με τον οποίο ζούσαμε μαζί. Αλλά και το γεγονός ότι οι γονείς μου χώρισαν λίγες μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.

Μπορεί η τεχνολογία να χρησιμοποιηθεί για να επηρεαστούν εκλογικά αποτελέσματα;

Η απάντηση που δίνει ο καλεσμένος του militaire news είναι ευθεία και ίσως για κάποιους σοκαριστική: «Ναι. Ο πιο ασφαλής τρόπος ψηφοφορίας εξακολουθεί να είναι το χαρτί, το κλασσικό ψηφοδέλτιο…Υπάρχουν πολλοί τρόπου και επίπεδα που μπορεί να επηρεάσουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα, στην εποχή της χρήσης ψηφιακών μέσων…Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η ψήφος των ομογενών εξ αποστάσεως ,αποτελεί λάφυρο για όποιον ελέγχει τα συστήματα πληροφορικής μιας εκλογικής αναμέτρησης»!

Ο Φεντερίκο Καράσκο, ιδρυτής της εταιρείας Graypes, ειδικός σε ότι έχει να κάνει με την τεχνολογία και φυσικά τη τεχνητή νοημοσύνη, δεν κάνει απλά εκτιμήσεις και δεν λέει «λόγια του αέρα». Παραθέτει στοιχεία ,τα οποία περιλαμβάνουν και βίντεο που δείχνουν πως και σε ποιες φάσεις μιας «ψηφιακής» εκλογικής αναμέτρησης , μπορούν να υπάρξουν παρεμβάσεις και αλλοίωση αποτελεσμάτων.

Απάντηση του Θεόδωρου Ζιάκα στο Στέλιο Ράμφο

από Θεόδωρος Ζιάκας 

 Στο προηγούμενο τεύχος του Άρδην (18) διάβασα τη συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου. Ομολογώ ότι με λύπησε. Με στενοχώρησε. Όχι γιατί διατυπώνει θέσεις με τις οποίες διαφωνώ, αλλά γιατί μεταβάλλεται σε απολογητή της Δύσης, λίγες μόλις μέρες πριν από την έναρξη της γκακστερικής επίθεσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.

Η παρέμβαση του Στέλιου τα δυο τρία τελευταία χρόνια, όπως αντιπροσωπευτικά συνοψίζεται στη συνέντευξή του, συσκοτίζει πλήρως τη σημερινή πραγματικότητα και επαναλαμβάνει, ως «νέα πρόταση», τον εκδυτικισμό, λες και βρισκόμαστε στον 10ο, τον 12ο, τον 14ο, ή έστω τον 18ο αιώνα. Την πρόταση του Στέλιου οι θεολόγοι θα τη χαρακτήριζαν ανεπιφύλακτα ως νεοβαρλααμισμό.

Μια επαναδιατύπωση της αντιησυχαστικής πλατφόρμας του 14ου αιώνα, χωρίς ουσιαστικές προσθήκες. Από κοινωνικο-ανθρωπολογική άποψη η «πλατφόρμα» αυτή θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής:

 Η δύναμη της Δύσης βρίσκεται στην εξατομίκευση. Χάρη στην εξατομίκευση η Δύση και ιδίως η Αμερική, έχει κατακτήσει το μυστικό της αδιάκοπης προόδου. Έχει βεβαίως προβλήματα, αλλά έχει και την ικανότητα να τα λύνει. Αντιθέτως: Εμείς «μείναμε πίσω» γιατί, παρά τις ευκαιρίες που επανειλημμένως μας δόθηκαν (τους αιώνες 10ο, 12ο, 14ο, 18ο), δεν θελήσαμε να εξατομικευτούμε. Αλλά τώρα, με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μας δίνεται μια ακόμη ευκαιρία. Ίσως η τελευταία. Αν την αξιοποιήσουμε θα επιβιώσουμε… Παράξενο, αλλά στην πρόταση του Ράμφου ο «εκσυγχρονισμός» μας αποκτά μια «Ορθόδοξη» θεμελίωση!

Στο κείμενο που ακολουθεί θα μιλήσω για το βασικό ζήτημα, ποια είναι η πορεία του σύγχρονου κόσμου, ώστε να φανεί πόσο τη συσκοτίζει ο Στέλιος και στη συνέχεια θα επισημάνω τα κυριότερα θεωρητικά λάθη του.

Πού μας πηγαίνει η Αμερική

Προτείνω την ακόλουθη μεθόδευση: Πρώτα να θέσουμε το ερώτημα: Προς ποια κατεύθυνση βαδίζει ο κόσμος μας υπό την ηγεσία της Αμερικής; Έπειτα και εφόσον εντοπίσουμε την ακολουθούμενη «γραμμή πορείας», να συμφωνήσουμε ότι αυτό που προέχει είναι να «λάβουμε θέση», θέση προσωπική: Υπέρ ή κατά; Τέλος, σε ένα τρίτο στάδιο, να συμφωνήσουμε πως αφού έχουμε δει πού πάμε κι αφού έχουμε πάρει θέση, τότε (και μόνον τότε) έχει νόημα να συζητήσουμε για το τι πρέπει να κάνουμε ως έθνος. Ξεκινώ από το πρώτο.

Παραγωγικότητα

από Βασίλης Βιλιάρδος

Η παραγωγικότητα, η ορθολογική και όχι η σκοτεινή πλευρά της, είναι το νούμερο ένα θέμα, με το οποίο πρέπει να ασχολείται η κυβέρνηση μίας χώρας – επίσης βέβαια η οικονομική έρευνα, με στόχο να βοηθηθεί η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Δυστυχώς όμως, διαπιστώνεται ότι δεν δίνεται σχεδόν καμία σημασία στο θέμα, παρά την τεράστια σπουδαιότητα του – ενώ σε ελάχιστα κράτη υπάρχουν οικονομικοί δείκτες που εκτιμούν τις άλλες μορφές της παραγωγικότητας, όπως σε σχέση με την κατανάλωση πόρων, με τα περισσότερα να επικεντρώνονται στην παραγωγικότητα της εργασίας. Ένα από τα ουσιαστικότερα ερωτήματα πάντως που οφείλει να απαντηθεί είναι το εξής: Είναι όλα τα προϊόντα, για τα οποία δαπανούμε σήμερα πραγματικούς πόρους, όπως ενέργεια, πράγματι απαραίτητα για την ευημερία μας; Μια ορθολογική κυβερνητική βιομηχανική πολιτική, δεν θα μπορούσε να συμβάλει σε μία σημαντικά πιο αποτελεσματική παραγωγή;
.

Ανάλυση

Η ελληνική κοινωνία γηράσκει, ενώ το δημογραφικό έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο πρόβλημα της – από οικονομικής πλευράς, επειδή όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι θα πρέπει να στηρίζουν όλο και περισσότερους συνταξιούχους στο μέλλον. Μπορεί δε να συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις χώρες του πλανήτη, αλλά στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο (γράφημα) – ενώ αποτελεί μία από τις σημαντικότερες καταστροφικές συνέπειες των μνημονίων που μας επιβλήθηκαν, σημειώνοντας ότι το ΑΕΠ, μεταξύ άλλων, εξαρτάται και από τον αριθμό των εργαζομένων.

Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα; Η άνοδος των μισθών που αυξάνει τις εισφορές και της παραγωγικότητας που όμως ευρίσκεται στην Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ, τουλάχιστον όσον αφορά την παραγωγικότητα της εργασίας, από την οποία εξαρτώνται οι μισθοί – αποτελώντας μία ακόμη συνέπεια των μνημονίων, όπως φαίνεται από την τεράστια απόκλιση σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ μετά το 2010.

Το μεγάλο «Μπλόκο» της Κοκκινιάς 17 Αυγούστου 1944.

«Πρώτη στο μόχτο στον αγώνα
και στη θυσία η γειτονιά.
Η Καλογρέζα, η Δραπετσώνα,
Η ματωμένη Κοκκινιά».

Σ. Μαυροειδή - Παπαδάκη

Δεν έχει ακόμη χαράξει κι η Κοκκινιά πολιορκείται από γερμανικά στρατεύματα κι από τις ορδές των γερμανοτσολιάδων. Μέσα σε λίγα λεπτά μπλοκαρίστηκαν όλα τα περάσματα που οδηγούσαν προς τον Πειραιά, το Κερατσίνι και το Αιγάλεω, οι δίοδοι δηλαδή απ' όπου θα μπορούσε να διαφύγει κανείς ξεγλιστρώντας στις γύρω περιοχές. Το γεγονός αυτό φανέρωνε πως όλα γίνονταν βάσει ενός στρατιωτικού σχεδίου καλά μελετημένου. Μάλιστα οι εισβολείς - που οι μαρτυρίες τούς υπολογίζουν σε 2.500-4.000 άνδρες (Γερμανοί, μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας και το μηχανοκίνητο τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων υπό τον περιβόητο αστυνομικό διευθυντή Νίκο Μπουραντά. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχείρηση είχε ο αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας, συνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος). Είχαν τόσο πολύ καλά οργανώσει την επιχείρηση που είχαν φέρει μαζί τους ελαφρά μηχανοκίνητα, ακόμη κι ένα μικρό κανόνι2.

Σε λίγο ακούστηκαν τα χωνιά, μόνο που αυτή τα φορά δεν τα κρατούσαν χέρια ΕΠΟΝιτών, αλλά ταγματασφαλιτών:

«Προσοχή - Προσοχή! Σας μιλάνε τα Τάγματα Ασφαλείας. Ολοι οι άνδρες από 14 χρονών και πάνω να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Οσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου»3.

Δε συμμορφώνονται όλοι στο κάλεσμα. Αρκετοί είναι αυτοί που κρύβονται στις σκεπές των σπιτιών, στις ταράτσες, στα υπόγεια, σε πηγάδια κι όπου αλλού ήταν δυνατό. Αλλοι με χίλιες προφυλάξεις προσπαθούν να βρουν κενά στο Μπλόκο και να διαφύγουν στις γύρω συνοικίες. Οταν όμως ανατέλλει ο ήλιος βρίσκει στην πλατεία και στους γύρω δρόμους συγκεντρωμένους γύρω στα 25.000 άτομα κι ανάμεσά τους πάρα πολλούς ΕΑΜίτες αγωνιστές και αγωνίστριες.

Πώς είναι να ζεις και να διδάσκεις σήμερα στην Κωνσταντινούπολη ως Έλληνας ακαδημαϊκός;

Πώς είναι να ζεις και να διδάσκεις σήμερα στην
Κωνσταντινούπολη ως Έλληνας ακαδημαϊκός; 

Ο Σωτήρης
Μητραλέξης μοιράζεται προσωπικές εμπειρίες από τη
ζωή του στην πόλη — μακριά από γεωπολιτική ανάλυση,
με εστίαση στο ανθρώπινο και καθημερινό.

⚠️ Σημείωση: Η συζήτηση προέκυψε ως παρέκβαση σε
άλλη κουβέντα, οπότε έχει ελεύθερη ροή χωρίς αυστηρή
θεματική δομή.

⏱️ Κεφάλαια:
00:00​ - Πώς ο Μητραλέξης βρέθηκε στην Τουρκία
06:32​ - Το παρολίγον πραξικόπημα στην Τουρκία 2016
11:48​ - Διαφορές Ελλάδας - Τουρκίας
16:07​ - Οι διάδοχοι και ο Ερντογάν
21:01​ - Η σκληρή πραγματικότητα στην Τουρκία