Η Δίκη της Χούντας (1975) - Uncover the Shocking Truth in the 1975 Trial of "Η Δίκη της Χούντας"!

🎥 Αποκαλύπτοντας τις Σκιές της Ιστορίας: Η Δίκη της Χούντας (1975) - Uncover the Shocking Truth in the 1975 Trial of "Η Δίκη της Χούντας"!

 🕊️🇬🇷 16 Οκτωβρίου 1975, ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας! Η δίκη των ηγετών της Χούντας, που έρριξαν 

σκοτεινό πέπλο πάνω από την Ελλάδα για επτά χρόνια, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό βήμα προς τη δικαιοσύνη και την ευθύνη. Ελάτε μαζί μας καθώς εξερευνούμε το συναρπαστικό ταξίδι της δίκης που επιχείρησε να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από την τραγική εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973. 🕊️ Παρακολουθήστε την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας και το Κυνήγι της Δικαιοσύνης, καθώς οι υπεύθυνοι για την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των σοβαρών πράξεών τους. Η δίκη έφτασε στην αποκορύφωσή της στις 30 Δεκεμβρίου 1975, με σημαντικές καταδίκες για τους κύριους ένοχους. 

ΤΟ ΜASTER PLAN ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

ΤΟ ΜASTER PLAN ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ συνοπτικά, εντός τριών λεπτών

Post2post

(η αλλιώς "του βρώμικου 67/74 το ανάγνωσμα" ) 

Η σκέψη να εξαφανιστεί η ΑΟΖ του Καστελόριζου για να μπει και η Τουρκία στον ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου είναι πολύ παλιά.

 Πρωτοδιατυπώθηκε το 64 επί Τζόνσον στον γεροΠαπανδρέου, με την μορφή της ανταλλαγής του Καστελόριζου με την Κύπρο (τότε έπαιζε το Ένωση).

Απορρίφθηκε αμέσως, έγιναν τα Ιουλιανά, ήρθε χούντα, απέσυρε αυτή από την Κύπρο αμέσως μια μεραρχια ελληνικού στρατού και έκανε ένα πραξικόπημα για να γίνει η εισβολή το 74. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

 Επανήλθε ως Master plan από τον Σημίτη, και τώρα από τον Μητσοτάκη υπηρεσιας, με σλόγκαν την "συνεκμετάλλευση" και υλοποιείται από τους πολιτικούς νεοφιλελέ δήθεν εκσυγχρονιστές. Αυτούς με τους μπλε και πράσινους κόκκους, και με τις ευλογίες ή την ανοχή όσων στεγάστηκαν κάτω από μια ομπρέλα. Υπό τις άναρθρες κραυγές και όσων ακραίων αντιτάχθηκαν στην συμφωνία των Πρεσπών, την μόνη εθνική επιτυχία που ακυρώνει μερικώς και αυτό το Master plan και μερικά άλλα που σχεδιάστηκαν για να ισχύουν μέχρι και το Κόσοβο.

Όπως και να το δεις, σύμφωνα με το ισχύον διεθνές δίκαιο της θάλασσας, τα κατοικημένα νησιά (δηλαδή όλα εκτός από κάτι βράχια) έχουν ΑΟΖ. Αυτό αμφισβητεί τώρα η Τουρκία. Και έτσι διεκδικεί έλεγχο στα περάσματα και αμέσως μετά και στο μισό Αιγαίο, σε συνολική θαλάσσια έκταση όση 1,4 φορές η χερσαία Ελλάδα, που θέλει  να λέγεται  Turkagean. Η συμφωνία για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο και η ατολμία επέκτασης στα 12 μίλια, έστω νότια της Κρήτης, του σημερινού γκουβέρνου, το επανέφερε αυτά τα plans στο προσκήνιο. 

Τι έχει εκεί μέσα για να δικαιολογεί αυτή την ιστορική εμμονή :

Γιατί διαφωνούμε για το ποιος νικάει και ποιος χάνει στον πόλεμο στο Ιράν15/04/2026

EPA/JEON HEON-KYUN

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Οι εξελίξεις στον Πόλεμο στο Ιράν έχουν δημιουργήσει μια έντονη πόλωση και σύγχυση για τα τεκταινόμενα στη διεθνή κοινή γνώμη, όπως και στην Ελληνική, αλλά και στους επαγγελματίες αναλυτές και τους λήπτες στρατηγικών αποφάσεων. Όχι μόνον υπάρχει έντονη αντιγνωμία αναφορικά με τους “καλούς” και τους “κακούς” της σύγκρουσης, αλλά παρουσιάζεται και μεγάλη σύγχυση αναφορικά με το ποιος νικάει μέχρι στιγμής και πολύ περισσότερο για το ποιος θα νικήσει στο μέλλον.

Φορτισμένες απόψεις περί συντριπτικής νίκης της μίας ή της άλλης πλευράς, των ΗΠΑ ή του Ιράν, εκφράζονται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο. Και, προσέξτε, αναφερόμαστε για την νίκη ή την ήττα μέχρι στιγμής, όχι για το τι μέλλει γενέσθαι. Για να προσεγγίσουμε αυτό το ιδιόρρυθμο φαινόμενο θα προσπαθήσουμε σήμερα να χρησιμοποιήσουμε ως εργαλεία ερμηνείας κάποιες αντιλήψεις της Θεωρίας της Επιστήμης (ή Φιλοσοφίας της Επιστήμης), που μας δείχνουν ότι ένα πράγμα είναι “η Πραγματικότητα” και κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό, “οι ερμηνείες της Πραγματικότητας”.

Ο πόλεμος στο Ιράν, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια σύγκρουση κρατών, αλλά και μια σύγκρουση ερμηνειών, μοντέλων σκέψης και τρόπων κατανόησης της πραγματικότητας. Σε μεγάλο βαθμό, οι εμπλεκόμενοι, αλλά και οι αναλυτές, δεν ζουν στο ίδιο γνωσιακό σύμπαν. Για να κατανοήσουμε αυτήν την ιδιόρρυθμη κατάσταση μπορούμε να στραφούμε στη Φιλοσοφία της Επιστήμης και της Γλώσσας. Οι Popper, Kuhn, Lakatos, Feyerabend, Heidegger και Wittgenstein μας προσφέρουν εργαλεία, που φωτίζουν όχι μόνο τι γνωρίζουμε, αλλά και γιατί αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό.

Λόγος περί αριστείας και μάθησης

Παναγιώτης Παπανικολάου 

Επειδή θέλω πάντα να είμαι δίκαιος : το θράσος της καταγέλαστης αχρηστείας που αυτοπλασάρεται ως δήθεν "αριστεία" και της απτυχίωτης αγραμματοσύνης που θέλει κιόλας να ... "αξιολογεί" (τους άλλους πάντα φυσικά) ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ χαρακτηριστικό της "δεξιάς γενικά" όπως κατά κόρον γράφεται αυτές τις μέρες. Είναι χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης ΝΔ που έχει κατσικωθεί στην ηγεσία της το Μητσοτακέικο αγκαλίτσα με τα ορφανά του Καρατζαφύρερ και με τα ορφανά του Λαμογιοσημιτιστάν. 

Ακολουθεί ένα σχετικό παράδειγμα.

Η αείμνηστη Π. Ρέλια (1920 - 2001) ήταν διευθύντρια στο Βαρβάκειο (δημόσιο) Πρότυπο σχολείο επί σειρά ετών, μάλιστα την είχαν σε ιδιαίτερη εκτίμηση οι υπουργοί Παιδείας των κυβερνήσεων ΝΔ 1974 - 1981. Λίγα χρόνια πριν από εμένα ήταν μαθητής εκεί ένας φίλος (μετέπειτα γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος) που μου αφηγήθηκε το παρακάτω : 

Στα τέλη της δεκαετίας 1970, μια ομάδα μαθητών (μεταξύ των οποίων και ο ίδιος) είχαν διατυπώσει (με ανακοινώσεις, συνελεύσεις κλπ) το αίτημα κατάργησης του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών (με την λογική πως είναι "νεκρή" γλώσσα). Μην κολλάτε τώρα στο αν ήταν σωστό ή όχι το αίτημα, άλλο θέλω να αναδείξω. Η Ρέλια λοιπόν ούτε φωνές, ούτε αποβολές. Απλά τους φώναξε στο γραφείο της και άρχισε να τους μιλά ήρεμα.

- Εσείς αυτό το αίτημα το έχετε γιατί είστε αριστεροί ;

- Ναι, είμαστε αριστεροί γι' αυτό λέμε η διδασκαλία της νεκρής γλώσσας, της σκουριασμένης γνώσης, να αντικατασταθεί π.χ. με Κοινωνιολογία

- Μάλιστα. Δηλαδή εσείς αφού είστε αριστεροί, τα έργα των κλασικών του μαρξισμού τα έχετε διαβάσει υποθέτω

- (Αμήχανη σιωπή από την άλλη πλευρά)

- Λοιπόν εγώ που δεν είμαι αριστερή τα έχω διαβάσει.

Η δημοκρατία στο «Κληρονομιστάν»…

Του Strange Attractor

Σε μια μακρινή, εξωτική χώρα, τη γνωστή μας Γρεκία, ή «Κληρονομιστάν», όπως την αποκαλούν οι εσωτερικοί εχθροί της, η (τηλεοπτική κληρονομική) δημοκρατία λειτουργεί άψογα…

Τόσο άψογα, που περνάει από γενιά σε γενιά σαν οικογενειακό σερβίτσιο. Δεν το χρησιμοποιείς ποτέ πραγματικά, αλλά το δείχνεις στους καλεσμένους με περηφάνια.

Εκεί λοιπόν, οι πιο προβεβλημένοι πολιτικοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, είναι όλοι παιδιά, εγγόνια, αδέλφια, και ανίψια άλλων πολιτικών…

Το ταλέντο, βλέπετε, είναι κληρονομικό, όπως τα μάτια, το ύψος και… οι εκλογικές περιφέρειες (και καρέκλες).

Από μικροί μεγαλώνουν με τα σωστά ερεθίσματα. Κορδέλες εγκαινίων αντί για παιδικά παιχνίδια, προεκλογικές συγκεντρώσεις αντί για σχολικές εκδρομές, και κομματικές ζυμώσεις αντί για διάβασμα…

Η χώρα αυτή έχει και υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Για όλους. Σχεδόν…

Υπάρχει βέβαια μια μικρή, διακριτική υποσημείωση: «Εξαιρούνται όσοι έχουν βαρύ επώνυμο που χωράει σε τίτλο εφημερίδας».

Η τυραννία του τραύματος

Η Catherine Liu είναι Αμερικανίδα πανεπιστημιακός και συγγραφέας, γνωστή για τη σφοδρή κριτική της στις πολιτικές της ταυτότητας και τις φιλελεύθερες ελίτ, από ταξική σκοπιά. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή της αναλύει τη διαβρωτική επίδραση της κουλτούρας του τραύματος που κυριαρχεί σήμερα στη δημόσια σφαίρα.

Ερ. Γιατί το τραύμα έχει γίνει τόσο κεντρικό θέμα σήμερα;

Απ: Με συναρπάζει, αλλά και με απωθεί, ο τρόπος με τον οποίο η φιλελεύθερη επαγγελματική τάξη έχει κάνει το τραύμα κεντρικό άξονα της πολιτικής της. 

Δεν με ενδιαφέρει απλώς να καταγγείλω τη λεγόμενη «woke» πολιτική. Με ενδιαφέρει η ψυχολογικοποίηση της οδύνης και αυτό που θα ονόμαζα «εξευγενισμό του πόνου» από τις επαγγελματικές ελίτ της μετα-1968 εποχής. 

Όταν το τραύμα προβάλλεται ως ένα δήθεν κοινό, διαταξικό βίωμα, βγαίνει από το κάδρο η πραγματική οδύνη και η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Σήμερα, το τραύμα έχει γίνει «περιεχόμενο» για μια πολιτιστική και εκδοτική βιομηχανία που τρέφεται από τέτοιες αφηγήσεις.

Ερ: Το βλέπετε ως στοιχείο ταξικού πολέμου;

Χ. Ράμμος: Σε αποδρομή το Κράτος Δικαίου - Τα κοινά μοτίβα εξουσίας σε Υποκλοπές - Τέμπη - ΟΠΕΚΕΠΕ

Ο πρώην Πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου του Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) και άλλοτε Αντιπρόεδρος του Σ.τ.Ε., Χρήστος Ράμμος , σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης στον 98.4 , μιλάει για την πλήρη υποχώρηση του κράτους δικαίου διεθνώς και τις συνέπειες που προκαλεί στους λαούς η υποχώρηση των δικαιωμάτων τους, σε μια κοινωνία όπου η ισχύς της εξουσίας, ισοπεδώνει έννοιες και αξίες. Αίσθηση προκαλεί η αναφορά του για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, την αίσθηση των πολιτών για την δικαιοσύνη, ιδίως τις ανώτατες βαθμίδες της, αλλά και την συνάφεια που διαπιστώνει σε κοινά μοτίβα της εξουσίας σε Υποκλοπές - Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ, ως προς την διαχείριση ευθυνών, όπου το κράτος δικαίου δοκιμάζεται περισσότερο από την συγκάλυψη πολιτικών ευθυνών, παρά από τα ίδια τα υπαρκτά λάθη σε υποθέσεις.

 
Ο Χρήστος Ράμμος , εξηγεί τι συνέβη κατά την προσπάθεια ελέγχου από την ΑΔΑΕ, των νομότυπων επισυνδέσεων όπως τις αποκαλεί, από την ΕΥΠ αλλά και τις δημόσιες πολιτικές πιέσεις που δέχτηκε ο ίδιος και οι συνεργάτες του , με πρωτοφανείς μομφές, όπως σήμερα αυτές που απευθύνονται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Χαρακτήρισε απρόσμενα ιστορική την απόφαση του Μονομελούς Αθηνών για τις υποκλοπές και κυρίως την επισήμανση ότι ο έλεγχος και οι εμπλοκές προσώπων και υπηρεσιών με το παράνομο λογισμικό pretador , πρέπει να προχωρήσουν άμεσα γιατί υπάρχει και ο κίνδυνος της παραγραφής.

" Ζούμε σε εποχές όπου στην αντίληψη του κόσμου υπάρχει η έκπτωση της Δικαιοσύνης, ιδίως στις ανώτατες βαθμίδες της, η γενίκευση δεν είναι σωστή, όμως και η δικαιοσύνη πρέπει να λειτουργήσει ανεξάρτητα από τις πολιτικές της εκτελεστικής εξουσίας. Δίχως δικαιοσύνη δεν λειτουργεί στοιχειωδώς η Δημοκρατία".

Η λειτουργία του κράτους δικαίου στην Ελλάδα, έχει σοβαρά θέματα, την ώρα που οι πολίτες έχουν ανάγκη τα θεσμικά αντίβαρα στην αυθαιρεσία της εξουσίας. 

Ο κ. Χρήστος Ράμμος, τόνισε ακόμη πως ούτε ο χώρος των ΜΜΕ στην Ελλάδα πρέπει να λειτουργεί ως θεραπαινίδα της κάθε εξουσίας, αλλά να αναδεικνύει σε βάθος τα κακώς κείμενα. Μίλησε για το πώς βίωσε τις επιθέσεις στον θεσμό που ηγήθηκε, αλλά και τις προσωπικές μειώσεις που υπέστη , μόνο και μόνο γιατί ήθελε την ορθή λειτουργία ελέγχου της Ανεξάρτητης Αρχής που είχε την ευθύνη της. Αίσθηση προκαλεί τέλος το μήνυμα που στέλνει προς τους πολίτες και ειδικά την νέα γενιά, για την Δημοκρατία ως βιωματική καθημερινή άσκηση, ώστε να μην μετατραπεί σε κλειστό σύστημα εξυπηρέτησης ολιγαρχικών συμφερόντων.

Μια δεύτερη ανάγνωση στον Έκτορα υπό το πρίσμα του Επίκουρου

Δημήτρης Τσίγκος

Η μορφή του Έκτορα με έχει ενθουσιάσει από τα γυμνασιακά μου χρόνια καθώς πάντα μου φαινόταν η πιο ενδιαφέρουσα, η πιο διδακτική θα έλεγα στην Ιλιάδα, ίσως και σε όλη την ελληνική μυθολογία. Το 2016 έγραφα στο ιστολόγιο αυτό το άρθρο με τίτλο Ἕκτωρ, Αἴας και Αἰνείας: Διδάγματα για τη σύγχρονη Ελλάδα, από το οποίο αντιγράφω τα εξής:

"Είναι ιδιαίτερα διδακτική η πορεία της μονομαχίας. Ο Έκτορας σταθμίζει τα δεδομένα. Έρχονται στο προσκήνιο η λογική και το συναίσθημα. Η απόφασή του είναι πάρα πολύ δύσκολη, μα είναι δεδομένη και οριστική. Θα μονομαχήσει, γνωρίζοντας πως θα ηττηθεί. Μετά κυριαρχεί το ένστικτο. Δειλιάζει, φοβάται. Τρέχει να σωθεί. Καταφέρνει όμως να συγκροτήσει τις σκέψεις του, να σταθεί στα πόδια του και να κάνει το καθήκον του. Το κάνει μάλιστα πάρα πολύ καλά. Μόνο εύκολος αντίπαλος δεν ήταν για τον Αχιλλέα! Προσεκτική ανάγνωση της ιστορίας οδηγεί στο ότι ο ημίθεος των Αχαιών είχε διπλή παρέμβαση υπέρ του από την Αθηνά ώστε τελικά να επικρατήσει. Στο τέλος, ξεψυχώντας ο Έκτορας προβλέπει το τέλος του Αχιλλέα."

Οι σκέψεις αυτές εξακολουθούν να με εκφράζουν. Είχα προσεγγίσει το θέμα από την σκοπιά του "χρέους", από την ανάγκη να πράξει ο άνθρωπος το "δέον γενέσθαι", ένας τρόπος σκέψης κατ' εξοχήν ελληνικός, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα - ή τέλος πάντως, μέχρι σχεδόν σήμερα, αφού πάει καιρός από τότε που ο μέγας Καζαντζάκης είπε "να αγαπάς την ευθύνη".

Νομίζω όμως πως τελικά υπάρχει κάτι πολύ πιο βαθύ.

Χθες το βράδυ όμως, περπατώντας σε μια συνοικία της Αθήνας μου δημιουργήθηκε η σκέψη πως ο τυφλός τραγουδιστής ο Χιώτης ίσως να ήθελε να πει και κάτι παραπάνω, ίσως να θέλησε να αγγίξει το θέμα αυτό που καθορίζει την ανθρώπινη ύπαρξη: Τον φόβο του θανάτου.

Κώστας Δημητριάδης:Η παγκόσμια βίαιη μετάβαση και η Ελλάδα της υπαρξιακής κρίσης

Ο Κώστας Δημητριάδης, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του διαρκούς συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του -21ου αιώνα, μιλάει στον 98.4, για το πως πίσω από μείζονες πολεμικές κρίσεις , όπως στη Μέση Ανατολή, εμφανίζονται και οι μεγάλες γεωοικονομικές αναδιαρθρώσεις , που οδηγούν παγκόσμια σε βίαιες μεταβάσεις που καθορίζουν όμως και την επόμενη μέρα των κοινωνιών.
Την ίδια στιγμή , όπως σημειώνει, η Ελλάδα της υπαρξιακής κρίσης χρειάζεται μια πολιτική οργάνωση της κοινωνίας , διαφορετική από το παρόν πολιτικό σύστημα που έχει πλέον καθεστωτικά χαρακτηριστικά.

Είναι τώρα η Ελλάδα ένα Σιωνιστικό κράτος;

Dr. William Mallinson*

Κάτι περίεργο συνέβη μόλις στην Ελλάδα, χωρίς να το προσέξουν οι περισσότεροι. Πρώτα, κάποιο ιστορικό υπόβαθρο, ακόμη κι αν ορισμένοι από εσάς, τους αναγνώστες, μπορεί να το θεωρήσετε άσχετο: λέγεται ότι υπάρχουν μόλις 6.000 Εβραίοι κάτοικοι, κυρίως απόγονοι των 60.000 που ενθαρρύνθηκαν από τον αρχιραβίνο τους στη Θεσσαλονίκη, Ζβι Κόρετς, να παραδοθούν στους Γερμανούς. Ο Κόρετς ήταν Ασκεναζί, σε αντίθεση με το ποίμνιό του, που ήταν ουσιαστικά Σεφαραδίτες… Ενήργησε επίσης εναντίον μελών της ελληνικής αντίστασης, απειλώντας να καταδώσει μέλη που επιχειρούσαν να στρατολογήσουν νεαρούς Εβραίους. Περιττό να ειπωθεί ότι οι σημερινοί απολογητές του είναι κυρίως Εβραίοι, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Κόρετς δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δώσει στους Γερμανούς τα ονόματα του ποιμνίου του και να τους ενθαρρύνει να πάνε στην Πολωνία, για «μια νέα ζωή». Στην πραγματικότητα κατέληξαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου και στο Μπέργκεν-Μπέλζεν.

Αλλά τώρα ας συνδέσουμε αυτά τα στοιχεία με το κύριο θέμα μου: τα γραμματόσημα είναι ζωτικής σημασίας για την επικοινωνία, καθώς λειτουργούν ως απόδειξη πληρωμής για ταχυδρομικές υπηρεσίες. Αποτελούν επίσης καλλιτεχνικές καταγραφές της ιστορίας, του πολιτισμού και της ταυτότητας ενός έθνους. Είναι κρίσιμα για τους φιλοτελιστές, προσφέροντας ιστορική γνώση, και έχουν σημαντική αξία για την ταυτοποίηση, την πιστοποίηση γνησιότητας και την ασφάλεια της αλληλογραφίας.

Πρόσφατα αγόρασα μερικά γραμματόσημα στο Ταχυδρομείο της Καλλιθέας, μια φωτογραφία των οποίων μπορείτε να δείτε μαζί με αυτό το άρθρο. Το Ταχυδρομείο δεν είχε άλλα! Απεικονίζουν συναγωγές στα Ιωάννινα και στην Αθήνα. Έτσι, όσοι τα λάβουν θα μπορούσαν κάλλιστα να δουν την Ελλάδα ως προπύργιο του Ιουδαϊσμού. Καμία τέτοια τύχη για τους 120.000 Μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης· κανένα γραμματόσημο που να απεικονίζει τζαμί, εκτός αν κάνω λάθος.

Ο νέος πολυπολικός Κόσμος, η Κίνα και η Ευρώπη

Ομιλία του Πρωθυπουργού της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, στο Πανεπιστήμιο Tsinghua στο Πεκίνο (13 Απριλίου 2026)

Το 1583, ένας Ιταλός Ιησουίτης, ο Ματέο Ρίτσι, έφτασε στην Κίνα. Στις λιγοστές του αποσκευές είχε μερικά βιβλία, έναν αστρολάβο και έναν παγκόσμιο χάρτη.

Ήταν ένας ευρωπαϊκός χάρτης. Ακριβής στις αναλογίες του, ιδιαίτερα προηγμένος σε λεπτομέρεια, αλλά μεροληπτικός ως προς την οπτική του. Παρουσίαζε τον κόσμο όπως τον έβλεπε η Δύση: με την Ευρώπη στο κέντρο και την Ασία στο δεξί άκρο. Στα όρια της γης. Όταν τον είδαν, οι χαρτογράφοι της αυτοκρατορικής αυλής ρώτησαν τον Ιησουίτη γιατί η Κίνα εμφανιζόταν τόσο περιφερειακά. Και τότε ο Ευρωπαίος λόγιος συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι η Μεσόγειος ήταν το κέντρο του δικού του κόσμου, αλλά όχι των άλλων. Κάθε κόσμος είχε το δικό του κέντρο. Έτσι, ο Ματέο Ρίτσι ξανασχεδίασε πλήρως τον χάρτη του, αυτή τη φορά με άξονα τον Ειρηνικό Ωκεανό και συμπεριλαμβάνοντας ολόκληρη την Ευρασία.

Πέρασαν πάνω από 400 χρόνια από τότε. Ωστόσο, δυστυχώς, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο όπως σε εκείνον τον πρώτο, παραμορφωμένο χάρτη. Τον λέω παραμορφωμένο γιατί γνωρίζω ότι ο κόσμος δεν ήταν έτσι. Το 1583, η Κίνα ήταν ήδη μια μεγάλη δύναμη, με το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού και ΑΕΠ. Είχε εμπορικές σχέσεις με τη μισή υφήλιο και πρωτοπορούσε στην επιστήμη και την τεχνολογία.

Το γνωρίζω αυτό, γιατί –όπως σωστά υπενθύμισε ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου– η Ισπανία ήταν επίσης τότε μια μεγάλη αυτοκρατορία. Μια αυτοκρατορία που εμπορευόταν πρώτες ύλες και προϊόντα με τη Δυναστεία των Μινγκ μέσω του διαδρόμου της Μανίλας και διέπλεε τους ωκεανούς με μαγνητικές πυξίδες, μουσκέτα και πηδάλια πρύμνης – τεχνολογίες κινεζικής προέλευσης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ/ ΜΕΡΟΣ Β:

Το Α' μερος

Του Γιώργου Σκλαβούνου

Το κάλεσμα του Δημητρίου Υψηλάντη  για εθνική αγωνιστική συνέπεια-αξιοπρεπεια,για ανάληψη ευθύνης απέναντι στην ιστορία και το Άγος της καθαίρεσης του.

Το Μεσολόγγι  προδόθηκε, δεν έπεσε.

Η Εγκατάλειψη του Αγώνα και οι διαπραγματεύσεις για μια Ελλάδα φόρου υποτελή, στον Σουλτάνο, έχουν αρχίσει πριν την εγκατάλειψη και την πτώση του Μεσολογγιού. Αυτά με κυβέρνηση Γεωργιου Κουντουριωτη  Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου..

H  Γ! Εθνοσυνέλευση, πριν από την πτώση του Μεσολογγίου είχε αποφασίσει την εγκατάλειψη του αγώνα και τον συμβιβασμό με την Τουρκία «….μετά την πτώση του Μεσολογγίου. Με ψήφισμά της αποφάσιζε ότι η ολική κυβέρνησης των Ελληνικών πραγμάτων εμπιστεύεται προσωρινώς εις 11 μέλη επιτροπή με το όνομα Διοικητική Επιτροπή..»

Επίσης όρισε μια δεύτερη επιτροπή με το όνομα Επιτροπή της Συνελεύσεως από 13 άτομα με πρόεδρο των Π.Π. Γερμανό, αποτελούμενη από δραστήρια μέλη της αγγλικής φατρίας, όπως ο Αναστάσης Λόντος και ο Πανούτσος Νοταράς, για να διαπραγματευθεί συμβιβασμό με την Υψηλή Πύλη (με τον Σουλτάνο). Μάλιστα με ψήφισμά της η Συνέλευση «έδινε οδηγίες στην Επιτροπή της Συνελεύσεως με το άρθρο Ζ: «Εμπορεί η Επιτροπή να συγκατατεθεί δια την υπεροχήν (επικυριαρχίαν) της Πόρτας εις το να πληρώνει εις αυτήν ή άπαξ μιαν χρηματικήν ποσότητα εις διαφόρους δόσεις η έναν ετήσιο φόρον». 

Κατά τον Χρήστο Λούκο «η Γ’ Συνέλευση της Επιδαύρου 6-16 Απριλίου 1826 θα συμπέσει με την πτώση του Μεσολογγίου, 10-11 Απριλίου. Τέτοια ήταν η απογοήτευση που κατέλαβε όλους, ώστε αποφασίστηκε να διακοπούν οι συνεδριάσεις» και συνεχίζει αναφερόμενος στη δημιουργία των ως άνω δύο επιτροπών…..

 «Σύμφωνα με τον Σπηλιάδη «ο κεκρυμμένος σκοπός του Ζαΐμη, ή της Αγγλικής φατρίας, ήταν η πράξις δια τον συμβιβασμόν με τον Σουλτάνον, την οποίαν είχεν σχεδιάσει από 2 Απριλίου 1826» (4 ημέρες πριν αρχίσει στην Επίδαυρο η συνέλευση. 

Μαφίες - Οργανωμένο έγκλημα - Πολιτικό και Δικαστικό Σύστημα

Μαφιοποίηση της κοινωνίας
Τα εθνικά κράτη παρακμάζουν και αντικαθίστανται προοδευτικά από μαφιοποιημένες οικονομικές και πολιτικές ελίτ, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, σε άμεση αλληλεξάρτηση και ώσμωση με το οργανωμένο έγκλημα.
Εναγκαλισμός της μαφιοποιημένης κοινωνίας με τον πολιτικό κόσμο.
Ποια είναι η σχέση της μαφιοποίησης των νοοτροπιών με τη λαϊκή αδιαφορία;

Συνέντευξη στον κ. Ζάκη Πολυζωίδη, στο διαδικτυακό κανάλι ΙΣΟΝΟΜΙΑ, την Παρασκευή 30/05/25.

Yalcin Kucuk - Εθνικιστής και κομμουνιστής

‼️ Τούρκοι Κομμουνιστές αποτίουν φόρο τιμής στην κηδεία του Τούρκου σοσιαλιστή Yalcin Kucuk, ο οποίος πολέμησε το 1974 στην Κύπρο τους Έλληνες υπερασπιστές της μεγαλονήσου. Η κηδεία έγινε Μεγάλη Τετάρτη 8 Απριλίου του 2026 με παρουσία Τούρκων στρατιωτικών και μελών του Κομμουνιστικού κόμματος Τουρκίας.

🇹🇷 Μπορεί το ΚΚΤ να έχει κόκκινα σφυροδρέπανα για συμβολο, αλλά είναι και αυτό ένα εθνικιστικό κόμμα που στηρίζει στο 100% όλες τις ιμπεριαλιστικές τακτικές της Τουρκίας ανέκαθεν. Αφού ο Μουσταφά Κεμάλ χρησιμοποίησε τους Τούρκους Κομμουνιστές για να δομήσει καλές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση την δεκαετία του 1920, εξαφάνισε τους διεθνιστές από το ΚΚΤ και άφησε να δρουν σε αυτό μόνο οι εθνικομπολσεβίκοι.

✔️Από τον Χ. ΤΡΙΚΟΥΠΗ στα ΤΕΜΠΗ ✔️Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

✔️Από τον Χ. ΤΡΙΚΟΥΠΗ στα ΤΕΜΠΗ

✔️Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Γιώργος Τασιόπουλος 

📍19 Απριλίου 1882 υπογράφηκε από τον Χαρίλαο Τρικούπη η σύμβαση του σιδηροδρομικού δικτύου της Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ).

Η κατασκευή ξεκίνησε επίσημα στις 8 Νοεμβρίου 1882, το δίκτυο επεκτάθηκε ταχύτατα σε όλη την Πελοπόννησο μέχρι το 1902.

✔️Η τακτική λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου στην Πελοπόννησο σταμάτησε σταδιακά, με κύριο σταθμό την αναστολή των δρομολογίων το 2011, μετά από 120 χρόνια λειτουργίας του από τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, στο πλαίσιο των περικοπών λόγω της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων. 

✔️Η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (της εταιρείας λειτουργίας των τρένων) ολοκληρώθηκε επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα τον Σεπτέμβριο του 2017.

Αγοραστής: Η ιταλική κρατική εταιρεία Ferrovie dello Stato Italiane (FS).

Η εταιρεία πουλήθηκε έναντι μόλις 45 εκατομμυρίων ευρώ. Πριν από την πώληση, το ελληνικό δημόσιο διέγραψε χρέη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ προς τον ΟΣΕ ύψους περίπου 700 εκατομμυρίων ευρώ.

Σημειώνεται ότι η ιδιωτικοποίηση αφορούσε μόνο τη λειτουργία (τρένα, προσωπικό, δρομολόγια), ενώ η σιδηροδρομική υποδομή (γραμμές, δίκτυο) συνέχισε να επιβαρύνει το κράτος αφού παρέμεινε υπό την ιδιοκτησία και την ευθύνη του κράτους μέσω του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ). 

Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε τότε ότι η πώληση έσωσε την εταιρεία από τη χρεοκοπία και αποτέλεσε την αφετηρία σημαντικών επενδύσεων.

📍Έτσι επωφελήθηκαν οι ιδιώτες «ολιγάρχες», που αγόρασαν τους εθνικούς αυτοκινητοδρόμους, καθώς αυτοί ελέγχονται από κοινοπραξίες όπου συμμετέχουν οι μεγάλοι ελληνικοί κατασκευαστικοί όμιλοι (Ελλάκτωρ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Άβαξ) σε συνεργασία με ξένους επενδυτές και τράπεζες, μέσω συμβάσεων παραχώρησης που έγιναν την ίδια περίοδο που έπαψε να λειτουργεί το σιδηροδρομικό δίκτυο.

📍Όπως, ωφελημένος ήταν και ο κλάδος της διύλισης πετρελαίου που ελέγχεται ουσιαστικά από δύο μεγάλους ιδιωτικούς ομίλους, οι οποίοι διαθέτουν συνολικά τέσσερα διυλιστήρια.

📎Οι δολοφονημένοι των Τέμπών ήταν τα παράπλευρα θύματα αυτής της πολιτικής που οι πρωτεργάτες της ήθελαν να διαφημίζονται ως εγγυητές του εκσυγχρονισμού της χώρας και την οδήγησαν στην χρεοκοπία και τα μνημόνια. 

Τα κόμματά τους σήμερα ισχυρίζονται ότι έβγαλαν τη χώρα από τα μνημόνια και θέλουν να ξανακυβερνήσουν όταν το χρέος από τα 366,910 δισ. € το 2008, έφτασε το 2023 τα 566,604 δις €.

🔴Η δεύτερη αφίσα είναι της Δ.Π.Ε. (Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση) του Μιχάλη Χαραλαμπίδη από τις εκλογές του 2000.

 Τότε η επιλογή του λαού ήταν οι ψευτοεκσυγχρονιστές των Κ. Σημίτη και Γιωργάκη Παπανδρέου. 

📎Τον Μάρτιο του 2023, μετά την τραγωδία των Τεμπών ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έγραφε:

111η Επέτειος της Γενοκτονίας των Αρμενίων

ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΜΝΗΜΗΣ

111η Επέτειος της Γενοκτονίας των Αρμενίων

ΑΘΗΝΑ

Κεντρική Πολιτική Εκδήλωση & Καταθέσεις Στεφάνων

Κυριακή, 26 Απριλίου 2026

Ωδείο Αθηνών (Ρηγίλλης & Βασ. Γεωργίου Β΄ 17–19, Αθήνα)

Θα ακολουθήσει πορεία και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα.

Δοξολογία

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2026

Μνημείο αφιερωμένο στα θύματα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Νέα Σμύρνη (Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης)

Θα ακολουθήσει πορεία προς την Πρεσβεία της Τουρκίας στην Αθήνα.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Κεντρική Πολιτική Εκδήλωση

Κυριακή, 19 Απριλίου 2026

Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης)

Θα ακολουθήσει πορεία και κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο του Γ΄ Σώματος Στρατού.

Κυριακή Θ’ Ματθαίου: Ομιλία 32η στο Ευαγγέλιο με θέμα την καθησύχαση της τρικυμίας όπου γίνεται λόγος και για τους πειρασμούς (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσουμε όλοι μας. Ιδιαίτερα όσοι αυτόν τον καιρό πιέζονται από θλίψεις, όσοι απελπίζονται και νιώθουν απόγνωση.

(Ματθ. 14, 22-34)

Ο άγιος Γρηγόριος ερμη­νεύει και αυτή τη διήγηση με την αναγωγική μέθοδο. Ιστορικά αυτή αποτελεί έκθεση του θαύματος της ηρέμησης των κυμάτων, ηθικά όμως υποδηλώνει την μέσω των πειρασμών τελειοποίηση της πίστεως, ενώ αναγωγικά παριστάνει τη δυσκολία του έργου των Αποστόλων στον εθνικό κόσμο. Ο Ιησούς Χρι­στός ανάγκασε τους μαθητές να μπουν στο πλοίο και να μεταβούν στην απέναντι όχθη πριν από αυτόν. Αφού έθρεψε προηγουμέ­νως σωματικά τις πέντε χιλιάδες, αποστέλλει τώρα τους μαθητές στην τρικυμιώδη θάλασσα των Εθνικών, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, αντιμετωπίζοντας παντός είδους πειρασμούς.

 Η γνη­σιότητα της πίστεως στον Θεό χαρίζει υπομονή στους πειρα­σμούς, και αυτή πάλι τελειοποιεί την πίστη. Οι άνθρωποι βέβαια λυπούνται για τους πειρασμούς, που έπρεπε να χαίρονται, και «παρ’ εμού», λέγει ο ομιλητής, «ταύτην μάλιστα ζητείτε την άνεσιν των σωματικών πειρασμών, ης εγώ μάλλον καταφρονήσας προς ύμας ήλθον συμπάσχειν υμίν αιρούμενος». Ήταν περίο­δος θλίψεως των Θεσσαλονικέων, πιθανώς λόγω πολιορκίας.

1. Ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέγει, «να το θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη χαρά εάν περιπέσετε σε διάφορους πειρασμούς». Δεν είπε απλώς να "χαίρεσθε", αλλά «να το θεωρήσετε μεγάλη χαρά», πα­ραινώντας όχι να είναι κανείς αναίσθη­τος προς τα οδυνηρά πράγματα, γιατί αυτό είναι αδύνατο, αλλά εισηγείται να θεωρεί επικρατέστερο τον θεάρεστο λογισμό. Είπε, «κάθε χαρά», δηλαδή τέλεια, μέγιστη, ανελλιπή, και μάλιστα όταν οι πειρασμοί είναι ποικίλοι. Γιατί; Επειδή με την υπομονή των πειρασμών γυμναζόμαστε και γινόμαστε και δοκιμώτεροι στα σχετικά με τον Θεό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και αναγνωριζόμαστε ως ευδόκιμοι. Γιατί αυτό λέγει και η Σοφία Σολομώντος για τους αγίους· «ότι υπέβαλε ο Θεός αυτούς σε δοκιμασίες και τους βρήκε άξιους του εαυτού του». Αρα λοιπόν δεν είναι γι’ αυτούς ο πειρασμός αυτός άξιος κάθε χαράς; Αυτό αφού είπε και ο Θεός προς τον Ιώβ, τον απάλλαξε από τη λύπη για τον πειρασμό, λέγοντας· «νομίζεις ότι για άλλο λόγο σε μεταχειρίσθηκα έτσι, και όχι για να αποδειχθείς δίκαιος;». Τί ήθελε να του πει με αυτό; Σε μεταχειρίσθηκα έτσι, για να δοκιμά­σω την πίστη σου προς εμένα, σε ευεξία, σε καλή φήμη και ευπορία, και φάνηκες δίκαιος, συμπεριφερόμενος ως προς αυτά σύμ­φωνα με το θέλημά μου, προς εμένα που σου τα πρόσφερα, δια­χειριζόμενος και διοικώντας αυτά όπως εγώ ήθελα· σε μεταχειρί­σθηκα έτσι, για να δοκιμάσω την πίστη σου σε μένα, σε καχεξία, σε αδοξία, σε απορία, και φάνηκες δίκαιος, λέγοντας· «αν δεχθή­καμε τα αγαθά από τα χέρια τού Κυρίου, τα κακά δεν θα τα υπο­μείναμε;». 

«Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες».

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η φράση αυτή στέκεται στο τέλος της αυριανής ευαγγελικής περικοπής ως άνοιγμα ενός νέου τρόπου ύπαρξης. Έρχεται να δηλώσει ότι η αλήθεια του Αναστάντος δεν εξαντλείται στο καθεστώς της απόδειξης. 

Και όμως, για να φτάσει κανείς σε αυτόν τον μακαρισμό, πρέπει να περάσει μέσα από όλη τη δραματική πυκνότητα της σκηνής: από τις κλειστές θύρες, τον φόβο, το τραύμα, τη δυσπιστία, την αφή, την ομολογία. 

Η περικοπή δεν είναι ένα εγκώμιο της πίστης απέναντι στην αμφιβολία. Είναι η φανέρωση του τρόπου με τον οποίο ο Χριστός εισέρχεται στο κλειστό σύμπαν του ανθρώπου και το μετασχηματίζει από μέσα.

Όλα αρχίζουν από τον φόβο. «Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων». Δεν πρόκειται μόνο για την ιστορική κατάσταση των μαθητών, αλλά για μια οντολογική εικόνα του ανθρώπου κάθε εποχής. Ο φόβος δεν κλείνει απλώς πόρτες, κλείνει το υποκείμενο μέσα στην άμυνά του. 

Και αυτός είναι ο πιο ακριβής ορισμός του σύγχρονου ανθρώπου: όχι ο άνθρωπος που αρνείται μεγαλόστομα, αλλά ο άνθρωπος που οχυρώνεται. Ζει μέσα σε μια μόνιμη εσωτερική επιφυλακή, αδυνατώντας να παραδοθεί σε λόγο, θεσμό, έρωτα, πίστη, γιατί έχει προηγηθεί μια βαθιά εμπειρία διάψευσης. 

Η ύπαρξη λειτουργεί αμυντικά. Δεν λέει «δεν θέλω τον άλλον», αλλά «δεν αντέχω πια να εκτεθώ». 

Και ακριβώς εκεί έρχεται ο Χριστός, όχι όταν οι μαθητές έχουν ήδη πιστέψει, αλλά όταν ακόμη είναι κλεισμένοι, φοβισμένοι, ατελείς. 

Γεωργία Παπαδάκη. Από τη χλωρίδα του αρχαίου Ελληνικού Κόσμου. Μέρος Α΄Post

Στο παρόν άρθρο παραθέτουμε φυτά τα ονόματα των οποίων διασώζονται στη νέα Ελληνική αυτούσια ή παραλλαγμένα.

Ἡ ἀμυγδαλέα-ῆ= η αμυγδαλιά.

Ὁ ἄρακος= ο αρακάς. Οι ανασκαφές στη Θήρα έχουν δείξει ότι το διαιτολόγιο των Θηρέων περιελάμβανε κριθάρι, σιτάρι, φακές και αρακά, είδη που καλλιεργούσαν.

Ἡ ἀνδράχνη, ἀνδράχλη= η αντράκλα ή γλιστρίδα.

 Στον Γαληνό, στο Περὶ τῶν ἐν τροφαῖς δυνάμεων διαβάζουμε ότι (634): ὡς φάρμακον δ’ αἱμωδίαν ἰᾶται, ως φάρμακο θεραπεύει το μούδιασμα των ούλων.

Ἡ ἄμπελος= το αμπέλι (← μεσαιων. ἀμπέλιν ← ἀμπέλιον, υποκοριστικό τού ἄμπελος). 

Στον Πίνδαρο ο οίνος αποκαλείται (Ο. 7. 3.) δρόσος ἀμπέλου. Ἡ σταφυλή= το σταφύλι (← μεταγενέστερο σταφύλιον, υποκοριστικό τού σταφυλή), και ἡ σταφίς/ἀσταφίς → η σταφίδα. Σε ένα χαριτωμένο ερωτικό επίγραμμα ο άγνωστος ποιητής του γράφει (Παλατινή Ἀνθολογία V, 304):

Νεωτερικότητα καί ἡ μετατόπιση τοῦ κέντρου

Ἀπὸ τὸ μέσο στὸ σύστημα - ἡ αὐτονόμηση τοῦ χρήματος

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Ἡ νεωτερικότητα ἔχει ἀναλυθεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἔχει περιγραφεῖ ὡς ἐπιστημονικὴ πρόοδος, ὡς πολιτικὴ χειραφέτηση, ὡς ἐπέκταση τῶν ἀγορῶν, ὡς μεταβολὴ στὴ γνώση καὶ στὴν ἐξουσία. Καὶ ὅμως, μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πολλαπλότητα ἀναγνώσεων, παραμένει ἡ κεντρικὴ δυσκολία νὰ ἐντοπισθεῖ τὸ κέντρο τοῦ φαινομένου.

Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἡ νεωτερικότητα ἐκφράζει ἑνιαία;

Παρὰ τὴν πληθώρα φωνῶν, ἀπουσιάζει σχεδὸν ὁλοκληρωτικά μία προσέγγιση ποὺ νὰ ἐπιχειρεῖ νὰ ὁρίσει τὸ φαινόμενο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βιώματος. Δὲν πρόκειται γιὰ ἠθικὴ κριτικὴ οὔτε γιὰ ἀπόρριψη. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ ἐρώτημα:

Τί εἶναι ἡ νεωτερικότητα ὅταν ἰδωθεῖ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Ἐκκλησίας;

Θεὸς φυλάξοι, δὲν ἀξιοῦμε νὰ καταστήσουμε ἑαυτοὺς ἐκφραστὲς τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπισημαίνεται ὅμως ἡ ἀπουσία∙ ὅτι τὸ φαινόμενο ἔχει περιγραφεῖ ἐκτενῶς, ἀλλὰ χωρὶς νὰ ἔχει διατυπωθεῖ μὲ ὅρους ποὺ νὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση.

Ἐὰν, λοιπόν, ἀναζητήσουμε τὸ κέντρο, ἡ νεωτερικότητα μπορεῖ νὰ ἰδωθεῖ ὡς μία μετατόπιση ὄχι ἁπλῶς θεσμικὴ ἢ πολιτισμική, ἀλλὰ ὀντολογική.

«Ο ΓΚΥΝΤΕΡ ΑΝΤΕΡΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟ» Από Πίτερ Ρεγκατσόνι

Ξεχασμένος από τους περισσότερους, ο Γκίντερ Άντερς μας μιλάει από το μέλλον στο οποίο έχουμε ήδη φτάσει.

Ο Γκίντερ Άντερς και ο κόσμος χωρίς τον άνθρωπο

Γκίντερ Άντερς, η τεχνολογία και η μοίρα της εγκαταλελειμμένης ανθρωπότητας

από τον Πιέτρο Ρεγκατσόνι

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

(επιμέλεια από τη συντακτική ομάδα του Inchiostronero)


Σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει απελευθερωθεί από κάθε ηθική καθοδήγηση και η ανθρωπότητα δεν είναι πλέον ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, η φωνή του Γκίντερ Άντερς ακούγεται πιο επίκαιρη από ποτέ. Φιλόσοφος, εξόριστος και ριζοσπαστικός στοχαστής, ο Άντερς έχει ασχοληθεί με το θέμα της τεχνολογίας ως αυτόνομης δύναμης και της ανθρώπινης υπόστασης ως «ξεπερασμένης» -ή, όπως το θέτει ο ίδιος, απαρχαιωμένης .

Αυτό το δοκίμιο του Pietro Regazzoni παρουσιάζει με σαφήνεια και συγκινητικό τρόπο τη μορφή και τη σκέψη του Anders, ανασυνθέτοντας τη βιογραφική και θεωρητική του πορεία με αυστηρό και προσιτό τρόπο. Σε ένα τοπίο που κυριαρχείται από συχνά συμβατικές αφηγήσεις, η επαναφορά ενός συγγραφέα όπως ο Anders -ακόμα ελάχιστα γνωστός στην Ιταλία- στο προσκήνιο αποτελεί μια πολιτιστική και πολιτική χειρονομία.

Όποιος δεν έχει διαβάσει ποτέ τον Άντερς θα βρει αυτό το κείμενο ως ένα εξαιρετικό σημείο εκκίνησης. Για να βοηθηθεί η κατανόηση, στο τέλος του δοκιμίου θα βρείτε μερικές σύντομες επεξηγηματικές σημειώσεις σχετικά με βασικές έννοιες της σκέψης του.

ΔΟΚΙΜΙΟ

Η φωνή του Γκίντερ Άντερς (Μπρέσλαου 1902 – Βιέννη 1992), αν και σήμερα παραμένει ακατανόητα άγνωστη, ήταν αναμφίβολα μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές του περασμένου αιώνα.
Αφού αποφοίτησε από τη φιλοσοφία το 1923, υπό την καθοδήγηση του Έντμουντ Χούσερλ , έγινε μαθητής του σημαντικότερου φιλοσόφου του εικοστού αιώνα: του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Μετά την αποφοίτησή του το 1925, άρχισε να παρακολουθεί τα σεμινάριά του για την Κριτική του Καθαρού Λόγου του Καντ, που πραγματοποιούνταν στην πόλη Μάρμπουργκ. Ο γάμος του με τη Χάνα Άρεντ , μια άλλη μαθήτρια και ερωμένη του δασκάλου του, δεν είναι αμελητέος στη βιογραφία του .

Γεώργιος Αποστολάκης, Ψηφιακός «πολιτικός θάνατος»: όταν η εξουσία πατά ένα κουμπί και σε εξαφανίζει

Ψηφιακή τεχνολογία και ελευθερία προσώπου 

Η είδηση που ήρθε στο φως από την Εφημερίδα των Συντακτών (Διάβασε ΕΔΩ: https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/507929_timoroyn-tin-eisigitria-toy-oie-poy-mila-gia-genoktonia-stin-palaistini-tis) δ

Δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο διεθνούς πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι κάτι βαθύτερο, πιο ανησυχητικό και, κυρίως, προφητικό για το μέλλον που έρχεται.

Μια εισηγήτρια του Ο.Η.Ε., επειδή τόλμησε να μιλήσει για γενοκτονία στην Παλαιστίνη, βρέθηκε αντιμέτωπη όχι με πολιτική διαφωνία, αλλά με εξόντωση της ίδιας της δυνατότητάς της να ζει και να λειτουργεί. Με εκτελεστικό διάταγμα του Donald Trump, της επιβλήθηκε μια τιμωρία που ξεπερνά τα όρια της διπλωματίας ή της πολιτικής πίεσης.

Της επιβλήθηκε αυτό που εύστοχα χαρακτηρίστηκε: «πολιτικός θάνατος».

Τι σημαίνει «πολιτικός θάνατος» στη νέα εποχή

Δεν πρόκειται για φυλάκιση. Δεν πρόκειται για εξορία. Πρόκειται για κάτι πιο ύπουλο και πιο απόλυτο. Απαγορεύεται σε οποιονδήποτε να της παρέχει χρήματα, αγαθά ή υπηρεσίες. Κατασχέθηκε το διαμέρισμά της. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει πιστωτική κάρτα πουθενά στον κόσμο. Αναγκάζεται να ζει με μετρητά ή δανειζόμενη.

Με μία απόφαση, ένας άνθρωπος διαγράφηκε από το παγκόσμιο οικονομικό και ψηφιακό σύστημα.

Δεν την σκότωσαν. Την έκαναν να μην μπορεί να υπάρξει.

Η νέα μορφή εξουσίας: δεν σε φυλακίζει, σε «απενεργοποιεί»

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, Νικόλαος μιλά για την Ανάσταση

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος στην εκπομπή Λαμπατέρ της NovaLife, προσκεκλημμένος των παρουσιαστών Λάμπη Ταγματάρχη και Ιεροκλή Μιχαηλίδη, μιλά για την Ανάσταση του Χριστού και τη δική μας

Ράγιο Βαγιεκάνο. (“Η περηφάνεια της εργατικής τάξης”)

Το Βαγιέκας ειναι ενα προάστιο της Μαδρίτης που αποτελείται απο ανθρώπους της εργατικής τάξης.

απ το 1928 το καμάρι τους ειναι η ποδοσφαιρική τους ομάδα,

η Ράγιο Βαγιεκάνο.

(“Η περηφάνεια της εργατικής τάξης”)

............................................... 

ειναι μια ιδιαίτερη ομάδα που ΔΕ βάζει τις νίκες υπεράνω ολων.

............................................... 

σε κάθε παιχνίδι οι φίλοι της ομάδας δε ζήτησαν να κερδίσουν

αλλά

να αγωνίζονται με γενναιότητα θάρρος και η ευγένεια.

............................................... 

Οταν ένας νέος παίχτης υπογράφει συμβόλαιο οι παράγοντες της ομάδας, 

του κάνουν σαφές οτι την ίδια ώρα, υπάρχει και ένα κοινωνικό συμβόλαιο με αυτές τις αξίες....

............................................... 

Φυσικά, αποτελούν τον φτωχό συγγενή του μαδριλένικου ποδοσφαίρου.

(πισω απο Ρεαλ και Ατλαντικo) 

kαι είναι περήφανοι για αυτό! 

Περήφανοι που λειτουργούν έξω από το σύστημα.

............................................... 

Στις αυτοκτονίες στη χτυπημένη από την κρίση Ισπανία,

στις αρχές της δεκαετίας του 2010,

ο κόσμος της Ράγιο, είχαν βγάλει πανό που έγραφε «δεν είναι αυτοκτονίες, είναι δολοφονίες»

............................................... 

Αργότερα, 

οταν έκαναν έξωση σε μια 85χρονη γυναίκα επειδή είχε μπει εγγυήτρια σε δάνειο του γιου της

η ομάδα και ο κόσμος της, δεν το επέτρεψαν....

μάζεψαν χρήματα και έσωσαν το σπίτι της...

Οδοιπορικό στη φυσική & πνευματική κληρονομιά του Άγιου Όρους μέσα από τα λόγια σύγχρονων μορφών του

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/aFUJhBW8_-Q?si=p8hK5pkwpxzYcQf8

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Προδομένο Μεσολόγγι - Ποιοί και γιατί το πρόδωσαν / Σπύρος Αλεξίου

Νύχτα 10ης προς 11ης Απριλίου 1826…

Μεσολόγγι, η Έξοδος… Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι…

Οι προδομένοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι που σε πείσμα όλων των εχθρών αλλά και εκείνων που αντί να τους βοηθήσουν τους πρόδωσαν , νίκησαν… 

Αυτές τις ημέρες πέριξ της επετείου, όπου επίσημοι πάνε κι έρχονται στο Μεσολόγγι και κάνουν τις γνωστές δηλώσεις, με το γνωστό φανφαρόνικο τρόπο, δεν θα ακούσετε λέξη για το Προδομένο Μεσολόγγι…

Ευτυχώς έγραψε γι’ αυτό ο Σπύρος Αλεξίου. Εκπαιδευτικός στο επάγγελμα το οποίο και τιμά και με το εκπληκτικό βιβλίο που έγραψε για Προδομένο Μεσολόγγι.

Ποιοι και γιατί το πρόδωσαν; Και γιατί παρόλα αυτά γράφει ότι οι προδομένοι νίκησαν;

Τι κρινόταν στο Μεσολόγγι;

 
Το βιβλίο απαντά σε όλα αλλά κυρίως σε ένα απαντά κατηγορηματικά:

Από την αυτοθεμελίωση στη μετοχή: η κολλυβαδική ανασύσταση της ύπαρξης

από Πέτρος Φαραντάκης

 Το λεγόμενο κολλυβαδικό κίνημα συνιστά ένα από τα πλέον ιδιότυπα και γόνιμα πνευματικά φαινόμενα του ύστερου ορθόδοξου κόσμου, το οποίο αναπτύχθηκε κυρίως στον χώρο του Αγίου Όρους κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα. Συνδέεται με εξέχουσες μορφές όπως είναι ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Μακάριος Νοταράς και ο Αθανάσιος ο Πάριος, και εμφανίζεται αρχικά ως ένα κίνημα επιστροφής στην αυθεντικότητα της εκκλησιαστικής ζωής: στην επαναφορά της συχνής θείας κοινωνίας, την πιστή τήρηση της λειτουργικής παράδοσης και την αναβίωση της πατερικής εμπειρίας. Ωστόσο, μια βαθύτερη ανάγνωση αποκαλύπτει ότι η σημασία του δεν εξαντλείται σε έναν απλό λειτουργικό «συντηρητισμό», αλλά αγγίζει θεμελιώδη ζητήματα που σχετίζονται με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Στον πυρήνα του κινήματος αναδύεται μια έντονα βιωματική αντίληψη της πίστης, κατά την οποία το θρησκευτικό γεγονός δεν είναι εξωτερική συμμόρφωση αλλά εσωτερική μεταμόρφωση. Η επισήμανση της μνήμης του θανάτου - όπως αυτή εκφράζεται και μέσα από τη διαμάχη για τα μνημόσυνα - λειτουργεί όχι απλώς ως ηθική υπενθύμιση, αλλά ως οντολογικό γεγονός που αναγκάζει τον άνθρωπο να αναμετρηθεί με το πεπερασμένο της ύπαρξής του. Μέσα σε αυτή την προοπτική, η άσκηση δεν νοείται ως καταναγκασμός, αλλά ως ελεύθερη πράξη αυτοκαθορισμού, ενώ η μετάνοια βοηθά τον άνθρωπο να γίνει ο αληθινός εαυτός του. Καλείται να εγκαταλείψει την επιφανειακή, κοινωνικά επιβαλλόμενη ταυτότητα και να εισέλθει σε μια αλήθεια που αφορά το είναι του.

Η «ΝΕΑ ΕΒΡΑΪΚΗ ΕΛΙΤ» ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Μέρος 3

di Don Curzio Nitoglia

Ο «Χαμαιλέοντας Κονσιόρ»: Μαρκ Ζάκερμπεργκ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1971. Είναι Αμερικανός Εβραίος ουκρανικής καταγωγής. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι περίπου τα τρία τέταρτα των Εβραίων του 18ου αιώνα ζούσαν στην Πολωνία και την Ουκρανία, αργότερα μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και ίδρυσαν εκεί την υιοθετημένη «πατρίδα» τους, περιμένοντας να ανακτήσουν την «πραγματική» τους πατρίδα: το Κράτος του Ισραήλ, το οποίο «κατέβηκε από τα κάτω» με τον Σιωνισμό, την Αγγλία, τους Ρότσιλντ και τον Λόρδο Μπάλφουρ (15 Μαΐου 1948).

Αφού εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, άρχισε να φοιτά στο «Άλφα Έψιλον PI», μια εβραϊκή πανεπιστημιακή αδελφότητα που ιδρύθηκε το 1913 στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα εβραϊκά λόμπι στον κόσμο, όπου οι φοιτητές μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς με την εβραϊκή κουλτούρα για να χτίσουν σχέσεις που θα αποδειχθούν πολύ κερδοφόρες στον επιχειρηματικό τομέα (βλ. TIZIANA ALTERIO, Masters in the Shadow. The New Jewish Elite That Rules the World. Who They Are and How They Operate , αυτοέκδοση, 2025, σελ. 90).

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Μαρκ εισήλθε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), το οποίο αποτελεί την κορωνίδα της έρευνας και της καινοτομίας στους τομείς της επιστήμης των υπολογιστών, της βιοτεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής...

Εκεί γεννήθηκαν το Bluetooth, η Wikipedia, το GPS, τα προσωπικά συστήματα δορυφορικής πλοήγησης, τα smartphones και το Apple iPhone. (σελ. 87-91).

Μαρκ Ζάκερμπεργκ και Πίτερ Θιλ

Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ κατάλαβε - γύρω στο 2000 - ότι «μια διαδικτυακή πλατφόρμα που συνδέει φοιτητές έχει τεράστιες δυνατότητες. Κανείς δεν το είχε σκεφτεί ποτέ πριν». Στις 4 Φεβρουαρίου 2004, ίδρυσε το Facebook. […]. Το 2004, μετακόμισε στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια και, έχοντας ανάγκη από χρήματα, σκέφτηκε να συναντήσει τον Πίτερ Θιλ (1 ) ο ιδρυτής του PayPal, πηγαίνει να τον επισκεφτεί στο σπίτι του στο Σαν Φρανσίσκο, του μιλάει για το έργο και καταφέρνει να τον ενθουσιάσει. Έτσι, ο Thiel επένδυσε 500 χιλιάδες δολάρια στο κοινωνικό δίκτυο Facebook, αποκτώντας το 10,2% των μετοχών της νεοσύστατης εταιρείας» (σελ. 93).

Τι ενώνει τα νησιά Ικαρία, Χίο, Σάμο, Λέρο, Κάλυμνο, Καστελόριζο, Νίσυρο και όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου με τη Γάζα ..;;

Είχα 2-3 "φίλους" που μου έγραφαν πως οι Ισραηλινοί είναι αδέλφια μας,πως δεν είναι τυχαίο πως οι σημαίες μας έχουν τα ίδια χρώματα,πως έχουμε τον ίδιο εχθρό ,πως το κράτος του Ισραήλ είναι η πλέον δημοκρατική χώρα στη περιοχή και πως στο "κάτω κάτω " ,τι κοινό μας ενώνει με τους Παλαιστίνιους και τη Γάζα ώστε να είμαστε με το μέρος τους?

Τους χαρίζω το παρακάτω σημείωμα...ιστορικής αυτογνωσίας.

Γράφει ο Νασιμ Αλατρας

"Τι ενώνει τα νησιά Ικαρία, Χίο, Σάμο, Λέρο, Κάλυμνο, Καστελόριζο, Νίσυρο και όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου με τη Γάζα ..;; Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι Έλληνες πρόσφυγες στη Γάζα...

Άραγε θυμάται κανείς στο ελληνικό προτεκτοράτο του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη την ιστορία δύο καταυλισμών Ελλήνων προσφύγων στη Λωρίδα της Γάζας... το Αλ Νουσεϊράτ και το Αλ Μαγκάζι;; 

Ας γυρίσουμε λίγο στο πρόσφατο παρελθόν... πριν από 80 χρόνια δηλαδή, όταν στην καρδιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ευρώπη σκοτείνιαζε κάτω από την μπότα της ναζιστικής γερμανικής και ιταλικής κατοχής και ο λιμός θέριζε τα ελληνικά νησιά. Τότε δεν γράφτηκε μόνο το έπος της αντίστασης από τα παλικάρια του Άρη Βελουχιώτη και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλά και εικόνες σκληρής προσφυγιάς και αλληλεγγύης που οι γραφιάδες της σύγχρονης ιστορίας, ειδικά από το 1991, τις έχουν κρύψει για να δικαιολογήσουν με σαθρά επιχειρήματα την υποταγή τους, έναντι αμοιβής βέβαια, στο σιωνιστικό κίνημα. 

Πόσα βιβλία χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος;

τοῦ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

Τὸ ἐρώτημα παραλλάσσει βέβαια τὸν τίτλο τοῦ περίφημου διηγήματος τοῦ Τολστόι «Πόση γῆ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος;» Σ’ αὐτὸ ὁ ἥρωας, ἕνας ἄπληστος γαιοκτήμονας, βρίσκει ὄντως τελικὰ τὴν ἀπάντηση, πεθαίνοντας πάνω στὴν προσπάθεια νὰ αὐξήσει τὸ ἔχει του: δυὸ μέτρα ὅλη κι ὅλη.

Μὲ τὰ βιβλία τὸ πράγμα δὲν εἶναι τόσο ἁπλό. Ὁ Μάριο Βάργκας Λιόσα σ’ ἕνα μυθιστόρημά του ἔθεσε τὸν κανόνα τῶν χιλίων: χίλια βιβλία, οὔτε ἕνα παραπάνω, ἂν θὲς νὰ μπάσεις στὸ σπίτι ἕνα καινούργιο, πρέπει νὰ ξεσκαρτάρεις ἕνα παλιό. Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς ἦταν πολὺ πιὸ αὐστηρός: μιὰ ἐταζέρα, ἕνα ραφάκι, χωράει τὰ οὐσιώδη. Καὶ ὁ συνονόματός του Κωστῆς Παπαγιώργης ὑπερθεμάτιζε. Τὰ μεγάλα βιβλία τῆς ἀνθρωπότητας, ἔλεγε, εἶναι γραμμένα ὅλα πρὸ Χριστοῦ.

Μέχρι σχετικὰ πρόσφατα, τὸ πρόβλημα τὸ ἔλυνε τὸ κόστος καὶ ἡ σπανιότητα τῶν ἐκδόσεων. Ὁ Δομήνικος Θεοτοκόπουλος εἶχε στὴν κατοχή του 137 βιβλία ὅλα κι ὅλα. Τόσα τουλάχιστον μετρήθηκαν στὸ ἐργαστήρι του μετὰ τὸν θάνατό του. Ἀνάμεσά τους 27 ἑλληνικά. (Οὔτε ἕνας τόμος τοῦ Πλάτωνα!) Καμιὰ τριακοσαριὰ τίτλους περιεῖχε ἡ βιβλιοθήκη τοῦ Κάντ, τὸ ξέρουμε ἐπειδὴ μᾶς σώθηκε ὁ κατάλογος τοῦ δημοπρατηρίου ποὺ τοὺς ἔβγαλε στὸ σφυρὶ ὅταν πέθανε. Γύρω στοὺς 700-800 κώδικες ἦταν τὸ ρεγάλο του Βησσαρίωνα πρὸς τοὺς Βενετούς, θεμέλιο τῆς Μαρκιανῆς Βιβλιοθήκης. (Λένε ὅτι ἡ δωρεὰ ἦταν μὲ προθεσμία: τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας. Ὄχι φυσικὰ ὅτι οἱ ἀπελευθερωθέντες τὰ διεκδικήσαμε ποτέ – δὲν εἶναι δὰ καὶ Ἐλγίνεια…)