📚 Η παρουσίαση του βιβλίου του Στέλιου Κούκου, «Περί ελληνικού θέρους και μεταμορφώσεων» (εκδόσεις Μανιφέστο), θα γίνει:
🗓️ Δευτέρα 22 Ιουνίου
⏰ 19:30 - 21:00
📍 «Κόκκινη Κλωστή» (Παπαδιαμαντοπούλου 10, Αμπελόκηποι, Αθήνα)
🗣️ Ομιλητές:
* Κώστας Θεολόγου (καθηγητής ΕΜΠ και ΕΑΠ)
* Κυριάκος Μαργαρίτης (συγγραφέας)
Κείμενα θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Κουλαρμάνη.
🗓️ Δευτέρα 22 Ιουνίου
⏰ 19:30 - 21:00
📍 «Κόκκινη Κλωστή» (Παπαδιαμαντοπούλου 10, Αμπελόκηποι, Αθήνα)
🗣️ Ομιλητές:
* Κώστας Θεολόγου (καθηγητής ΕΜΠ και ΕΑΠ)
* Κυριάκος Μαργαρίτης (συγγραφέας)
Κείμενα θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Κουλαρμάνη.
από Κώστας Χατζηαντωνίου
Στον κύκλο του χρόνου, είναι βέβαιο πως, κάθε εποχή θα μπορούσε να εμπνεύσει, σε γραφείς με την στοχαστική ευαισθησία του ανθρώπου για το βιβλίο του οποίου μιλούμε, εξαιρετικά κείμενα ψυχικής αγαλλίασης ή διανοητικής οξύτητας που θα έθελγαν τον κατάκοπο αναγνώστη της εποχής μας. Δεν είναι ωστόσο σύμπτωση ότι ο Στέλιος Κούκος, σπάνια περίπτωση δημοσιογράφου σε μια εποχή που αυτή η λέξη ηχεί περίπου υβριστική, επέλεξε να περιστρέφει ξανά και ξανά το ταλέντο του ως χρονογράφου γύρω από το θέρος –και ειδικά το ελληνικό θέρος, που όλοι ξέρουμε πόσο ανυπόφορο ή πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι.
Τα κείμενα ενός τετάρτου σχεδόν αιώνος (2000-2023) που σε αυτόν τον τόμο συμποσούνται, υπενθυμίζουν εξαρχής κάτι το οποίο συχνά μάλλον ξεχνούμε. Το καλοκαίρι είναι το τέλος της χρονιάς, όχι ο χειμώνας. Απαρχή του έτους είναι το φθινόπωρο κι όχι απλώς επειδή το επιβάλλει η εκκλησιαστική αρχή της Ινδίκτου αλλά επειδή έτσι ορίζει ο φυσικός παραγωγικός κύκλος, όπως όλοι, όσοι έχουν έστω και μία αχνή εικόνα της φύσης, γνωρίζουν. Κι όσο και αν μια ατέλειωτη συζήτηση θα μπορούσε να ξεκινήσει για το τι σημαίνει καλός καιρός, η ετυμολογία και η γλώσσα μας κάτι παραπάνω γνωρίζουν που όρισαν αυτή την εποχή του θερισμού ως καλοκαίρι. Μήπως «χαρά Θεού» δεν ονομάζουμε κάθε καλή ημέρα και μη δεν είναι φως και ελπίδα σε κάθε εποχή οι εξώστες της λιακάδας, δόξα ζωής και ψυχικής αγαλλίασης, για να μην πω κάθαρσης και μπούμε από τώρα στα βαθιά; Γιατί η καλοκαιρινή αποθέωση δεν είναι ασύμβατη με την άσκηση ή με την κάθαρση κι όλες οι σημαδούρες του χρόνου κι οι επέτειοι, με κορυφαία αυτή του Δεκαπενταύγουστου και τα ατέλειωτα πανηγύρια, αποδεικνύουν αυτό που γράφει ο Κούκος, πως «το θέρος αποτελεί την μοναδική υπαρκτή ουτοπία, μια υψικάμινο που εξαϋλώνει τα πάντα. Στοιχεία και σύνολα μετατρέπονται σε μια πυρίκαυστο ανάταση, σχεδόν δοξολογία», αλλά και σε αφορμή «για να σβήσει ο καψερός ταξιδευτής του θέρους την εσωτερική του πύρωση, την προσωπική του ψυχική πυροβασία μέσα στον χώρο και τον κόσμο».
Τα κείμενα ενός τετάρτου σχεδόν αιώνος (2000-2023) που σε αυτόν τον τόμο συμποσούνται, υπενθυμίζουν εξαρχής κάτι το οποίο συχνά μάλλον ξεχνούμε. Το καλοκαίρι είναι το τέλος της χρονιάς, όχι ο χειμώνας. Απαρχή του έτους είναι το φθινόπωρο κι όχι απλώς επειδή το επιβάλλει η εκκλησιαστική αρχή της Ινδίκτου αλλά επειδή έτσι ορίζει ο φυσικός παραγωγικός κύκλος, όπως όλοι, όσοι έχουν έστω και μία αχνή εικόνα της φύσης, γνωρίζουν. Κι όσο και αν μια ατέλειωτη συζήτηση θα μπορούσε να ξεκινήσει για το τι σημαίνει καλός καιρός, η ετυμολογία και η γλώσσα μας κάτι παραπάνω γνωρίζουν που όρισαν αυτή την εποχή του θερισμού ως καλοκαίρι. Μήπως «χαρά Θεού» δεν ονομάζουμε κάθε καλή ημέρα και μη δεν είναι φως και ελπίδα σε κάθε εποχή οι εξώστες της λιακάδας, δόξα ζωής και ψυχικής αγαλλίασης, για να μην πω κάθαρσης και μπούμε από τώρα στα βαθιά; Γιατί η καλοκαιρινή αποθέωση δεν είναι ασύμβατη με την άσκηση ή με την κάθαρση κι όλες οι σημαδούρες του χρόνου κι οι επέτειοι, με κορυφαία αυτή του Δεκαπενταύγουστου και τα ατέλειωτα πανηγύρια, αποδεικνύουν αυτό που γράφει ο Κούκος, πως «το θέρος αποτελεί την μοναδική υπαρκτή ουτοπία, μια υψικάμινο που εξαϋλώνει τα πάντα. Στοιχεία και σύνολα μετατρέπονται σε μια πυρίκαυστο ανάταση, σχεδόν δοξολογία», αλλά και σε αφορμή «για να σβήσει ο καψερός ταξιδευτής του θέρους την εσωτερική του πύρωση, την προσωπική του ψυχική πυροβασία μέσα στον χώρο και τον κόσμο».





















χώρας της Μέσης Ανατολής -που έχουν σκοτώσει 150.000 Παλαιστίνιους τα τελευταία χρόνια,60.000 μόνο τα 2 τελευταία και μεταξύ αυτών 17.000 παιδιά.







ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
