Αν είχε τολμήσει ο Καραμανλής, ο δεύτερος Αττίλας δεν θα γινόταν ποτέ: Οι ΗΠΑ θα σταμάταγαν τη δεύτερη εισβολή διότι δεν ήθελαν πόλεμο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας

Πληροφορίες στο τέλος της ανάρτησης 

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνοδευόμενος από τον “πρόεδρο” της προδοτικής Χούντας των Αθηνών, Φαιδωνα Γκιζίκη, ορκίζεται ο πρώτος Πρωθυπουργός μετά την πτώση της Χούντας. Φωτογραφία από βίντεο via Kostas Karamanlis, You Tube 11/10/2024

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΟΥΣΚΑ*

Εισαγωγή

Η ωραιοποίηση της «μεταπολιτευτικής» περιόδου από συστημικές δυνάμεις και φορείς μας ωθούν να θέσουμε ψυχρά ερωτήματα και να κάνουμε ψυχρές εκτιμήσεις.

Έτσι είναι τα πράγματα; Ή μήπως έτσι παρουσιάζονται για να βολέψουν το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας των Αθηνών; Να μην ξεχνάμε, επίσης, ότι όπως κάθε σύστημα εξουσίας, έτσι και το Αθηνοκεντρικό, έχει ανάγκες από μύθους.

Η μυθοπλασία, ειδικά εκείνη που έχει την τάση να αγιοποιεί πολιτικούς και κυβερνήτες συγκεκριμένων παρατάξεων, βοηθά στην ιδεολογική παραγωγή αξιακών συστημάτων οι οποίες νομιμοποιούν και αναπαράγουν το τρέχον σύστημα εξουσίας. Έτσι, υπάρχουν πλειάδα μύθων και μυθοπλασιών που ανακυκλώνονται στα συνέδρια περί «μεταπολίτευσης» και «μετάβασης στη δημοκρατία».

Ουδείς μιλά για την οικονομική καχεξία και τη κρατική χρεωκοπία για τις οποίες ευθύνονται στο ακέραιο τα κόμματα της μεταπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς μιλά για την εγκατάλειψη της περιφέρειας της χώρας και το δημογραφικό μαρασμό.Και ουδείς μιλά – ακόμα και το ΚΚΕ έχει τελευταία σιωπήσει επ’ αυτού – για το βάθαιμα της εξάρτησης της χώρας από ξένα κέντρα εξουσίας, ή για τον ενδοτισμό της Μητσοτακικής ελίτ απέναντι στο Τουρκικό περιφερειακό ιμπεριαλισμό. Οι μυθοπλασίες που σπέρνουν τα συνέδρια για τη «μεταπολίτευση» είναι ένα από τα φάρμακα για να μην ερευνηθούν τίποτε από τα ανωτέρω.

Ριζοσπαστική έρευνα σημαίνει ανεξάρτητη και αδέσμευτη έρευνα. Σημαίνει ότι πιάνει τα πράγματα από τη ρίζα τους. Η ρίζα της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» βρίσκεται στο καλοκαίρι του 1974 και στο τρόπο που η μεταπολεμική ιστορία της χώρας συμπυκνώνεται σ’ αυτό το καλοκαίρι.

Θα δείξω εδώ ότι ο τρόπος αυτός δεν τιμά το κράτος των Αθηνών (το πάλαι ποτέ «εθνικό κέντρο») και ότι η «αγιοποίηση» του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως ηγέτη και «εθνάρχη» που «παρέλαβε χάος και έφτειαξε κράτος» δεν αντιστοιχεί στην ιστορική πραγματικότητα. Άρα, πρόκειται για μυθοπλασία η οποία διαδίδεται συνειδητά και με σχέδιο προκειμένου να εκπληρωθούν οι όροι αναπαραγωγής του Αθηνοκεντρικού, και βαθειά προβληματικού για τη χώρα, συστήματος εξουσίας.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ! - "...Τα γαλάζια μάτια του μας καλούνε..."

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ;

ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Πρώτη δημοσίευση 21/7/25

Η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγα λεπτά μετά το χτύπημα στον Σωτήρη Πέτρουλα ενώ ο άνδρας που εικονίζεται να τον μεταφέρει στα χέρια του είναι ο δημοσιογράφος της «Αθηναϊκής», Γιώργος Κουτλίδης (υπέγραφε σαν Γιώργος Σειρηνός), που κάλυπτε την πορεία.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Ο Σωτήρης Πέτρουλας αποτελούσε μια ηγετική φυσιογνωμία στην αριστερά και διετύπωσε τους προβληματισμούς του και τις διαφωνίες του, διαγράφηκε από την ΕΔΑ ως φραξιονιστής κι ας ήταν παιδί μιας οικογένειας που συνολικά είχε 31 νεκρούς στους αγώνες του αριστερού κινήματος στη χώρα μας.

Η μητέρα του Σωτήρη Πέτρουλα στην κηδεία

Ο Σωτήρης Πέτρουλας συνδεόταν με την ιδρυμένη από το 1962, «Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών». με εμβληματική παρουσία της κίνησης και συνιδρυτή της τον μεγάλο μαρξιστή ιστορικό, Νίκο Ψυρούκη.

Η ΚΦΝΧ ιδρύθηκε με αφορμή μια έκθεση για τη Κούβα την εποχή μάλιστα που ο Χρουτσώφ την είχε αποκυρήξει. 

Η δράση τους αφορούσε τις χώρες και τους λαούς που αγωνίζονταν κατά του αποικιοκρατικού ζυγού. 

Η θέση τους για την Κύπρο ήταν η αντιιμπεριαλιστική ένωση Κύπρου - Ελλάδας! 

Στόχευαν στην ενίσχυση του αγώνα των Κυπρίων για την αυτοδιάθεση-ένωση της Κύπρου και τη συμπαράσταση στα απελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου.

Στα πλαίσια της κίνησης εκδόθηκε το περιοδικό «Αντιιμπεριαλιστής».

Ιούλιος 1965: Κηδεία Σωτήρης Πέτρουλας: Η κοπέλα του Κική και οι συμφοιτητές, συν η σημαία με το 114

Η δολοφονία του Πέτρουλα εκτιμήθηκε από τους συντρόφους του ως η κατάλληλη στιγμή για την πλήρη αυτονόμησή τους από την ΕΔΑ και τη ΔΝΛ. Έτσι, τη μέρα της κηδείας κυκλοφόρησαν χιλιάδες προκηρύξεις που ανήγγειλαν την ίδρυση της ΠΑΝΔΗΚ “Σωτήρης Πέτρουλας”, που διοργάνωσε την πρώτη της Συνδιάσκεψη τρεις μήνες αργότερα.

Χαρακτηριστικά, ο δημοσιογράφος Γιώργος Γκόντζος, μας θυμίζει από το ιστολόγιο ΑΡΧΕΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ την ακόλουθη προκήρυξη:

 ---------------------- 

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ "ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ" όπου στο κείμενο με τίτλο ΟΡΚΟΣ ΣΤΟΝ ΗΡΩΑ ΝΕΚΡΟ ΜΑΣ, σημειώνονται μεταξύ άλλων:

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να συνεχίσουμε μέχρι τέλος τον μεγάλο αγώνα της Δημοκρατίας και της Ανεξαρτησίας. Δεν θα υποταγούμε σε καμία συνθηκολόγηση,και κανένα ανήθικο συμβιβασμό.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για την συντριβή των ανδρεικέλων και των σκοτεινών δυνάμεων που τους διευθύνουν , για να επικρατήσει η θέληση του λαού,για να είναι ο λαός κυβερνήτης και όχι ταπεινός δούλος και υπήκοος.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος στο πλευρό των αδελφών μας της Κύπρου, για να απελευθερωθεί το μεγάλο μας νησί, για να μην το ξεπουλήσουν διάφοροι προδότες τύπου Νόβα.  Θα δώσουμε όλοι την ζωή μας, δεν θα δώσουμε όμως ούτε σπιθαμή ελληνικής γης σε ξένους

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για να γίνουν τα ελληνικά σχολεία και Πανεπιστήμια, τόποι επιστημονικής προόδου, ελεύθερης δημοκρατικής δημοκρατικής σκέψης και όχι μέσα μεσαιωνικού σκοταδισμού και φωλιές τρομοκρατίας και ραγιαδισμού

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος για να ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες, για να θριαμβεύσουν τα ιδανικά της Δημοκρατίας του λαού

Στη διεύθυνση https://youtu.be/otlioDNIvY8 συνέντευξη του συναγωνιστή του Μάκη Παπούλια. Ο επιστήθιος φίλος του Σωτήρη Πέτρουλα ανάμεσα σε άλλα μαρτυρά το πως έγινε η ενηλικίωσή τους στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τους αγώνες τους για την Κύπρο όπως δηλώνει:

" Είμαστε άφοβοι! Είχαμε τη μεγάλη εμπειρία των διαδηλώσεων για την Κύπρο. (15:40΄-15:55΄) ..."

"...εμείς όμως μαθητές στο νυχτερινό από τις μεγάλες διαδηλώσεις της Κύπρου, τα μεγάλα γεγονότα είμαστε πρωτεργάτες, από τα 15 μας βρεθήκαμε στις επάλξεις αυτών των αγώνων, ειδικά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, τα μεγάλα γεγονότα που γίνανε όταν στην Κύπρο απαγχονίσανε τον Καραολή και το Δημητρίου. είμαστε μπροστά σε όλες τις διαδηλώσεις και κρατάγαμε σημαίες (10:30΄-11:10΄)"

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 13 Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού ROBERTO PECCHIOLI

Συνέχεια από Τρίτη 14. Ιουλίου 2026

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 13

Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού

ROBERTO PECCHIOLI

Εκδόσεις IMPRIMERE, 2026

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ

«Δεν υπάρχει κανένα καλό που μπορεί να προσφέρει το ναρκωτικό και δεν μπορεί να το προσφέρει η ζωή».

Ανώνυμος Ισπανός

§1 Στοιχεία και στατιστικές

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δραματικότερη εξάρτηση, εκείνη που έχει τον μεγαλύτερο κοινωνικό, οικονομικό και συναισθηματικό αντίκτυπο, αφορά τα ναρκωτικά και τις τοξικές ψυχοδραστικές ουσίες που περιγράφηκαν στην §1 του κεφαλαίου Ι. Τα στοιχεία σχετικά με τη χρήση, τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, τον αντίκτυπο στο νοσοκομειακό και σωφρονιστικό σύστημα, στη δημόσια τάξη, καθώς και την επίδραση της εγκληματικής οικονομίας που συνδέεται με τα ναρκωτικά, είναι συντριπτικά, μολονότι σε μεγάλο βαθμό υποτιμημένα. Περιορίζουμε την ανάλυση στην Ιταλία. Είναι δύσκολο να έχουμε αξιόπιστους αριθμούς, δεδομένου ότι πρόκειται για παράνομη αγορά. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο, για το 2022, για περίπου είκοσι δισεκατομμύρια ευρώ που συνδέονται άμεσα με την αγορά ναρκωτικών. 176 Το κόστος των εξαρτήσεων για το ιταλικό δημόσιο σύστημα ανέρχεται περίπου στα 23 δισεκατομμύρια ετησίως, δηλαδή σε περισσότερο από το 1% του ΑΕΠ, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης, δικαιοσύνης και διαχείρισης της δημόσιας τάξης. Περισσότερα από διακόσιες πενήντα χιλιάδες άτομα —όσα περίπου και οι κάτοικοι της Βερόνας— βρίσκονται υπό τη φροντίδα των υπηρεσιών αντιμετώπισης των εξαρτήσεων. 177

Τα παγκόσμια δεδομένα προκαλούν εντύπωση: η παγκόσμια αγορά ναρκωτικών εκτιμάται ότι διακινεί ποσό μεταξύ χιλίων εκατό και χιλίων τετρακοσίων πενήντα δισεκατομμυρίων δολαρίων. 178 Στην Ιταλία, το 2024, οι θάνατοι που οφείλονταν στη χρήση ναρκωτικών ανήλθαν σε 231, σημειώνοντας αύξηση (+1,76%) σε σχέση με το 2023. Το θλιβερό πρωτείο κατέχουν τα θύματα της κοκαΐνης, τα οποία ξεπέρασαν σε αριθμό τους νεκρούς από ηρωίνη. Δεν υπάρχουν ακριβείς στατιστικές σχετικά με τα θύματα και τις βλάβες —σωματικές και κοινωνικές— που συνδέονται με το σύστημα των ναρκωτικών: ανθρωποκτονίες, θάνατοι ως συνέπεια εγκληματικών πράξεων, ατυχήματα διαφόρων ειδών που προκαλούνται από άτομα υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών· αναμφίβολα, όμως, ο αριθμός τους υπερβαίνει εκείνον όσων πεθαίνουν από υπερβολική δόση ή επειδή ο οργανισμός τους έχει υπονομευθεί από τις ουσίες. Τα θύματα είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα άνδρες (83%)· αυξάνεται η μέση ηλικία των αποθανόντων, αλλά αυξάνεται έντονα και ο αριθμός των νέων που είναι εξαρτημένοι από ναρκωτικά, ψυχοδραστικές ουσίες και ψυχοφάρμακα τα οποία αποκτούν χωρίς ιατρική συνταγή. Η σταθερή τάση είναι η αύξηση των χρηστών. 179

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία έχει όνομα. Ο ρόλος του τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρου δεν ξεπερνάται εύκολα!

Για να μαθαίνουν οι νέες γενιές γιατί τίποτα δεν χαρήστηκε

Ενώ το αεροδρόμιο κρατήθηκε από τους καταδρομείς και την ΕΛΔΥΚ, η ίδια η πόλη της Λευκωσίας και η «Πράσινη Γραμμή» σώθηκαν χάρη στην επική άμυνα του 336 Τάγματος Επιστράτευσης (336 Τ.Ε.), με διοικητή τον τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρο.

Just

Το τάγμα του Αλευρομάγειρου αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από Κύπριους έφεδρους (κυρίως Αμμοχωστιανούς που είχαν προσφύγει στη Λευκωσία μετά τον Αττίλα Ι). Κατά τη διάρκεια του «Αττίλα ΙΙ» (14-16 Αυγούστου 1974), το τάγμα αυτό βρέθηκε να υπερασπίζεται ένα τεράστιο μέτωπο μέσα στον αστικό ιστό της Λευκωσίας (από τον Άγιο Δομέτιο μέχρι την Κεντρική Φυλακή και τα Φυλακισμένα Μνήματα).

Ο ρόλος του Δ. Αλευρομάγειρου ήταν καθοριστικός για τους εξής λόγους:

    1. Ο Όρκος των Φυλακισμένων Μνημάτων: Πριν την έναρξη της δεύτερης εισβολής, ο Αλευρομάγειρος συγκέντρωσε τους αξιωματικούς του στα Φυλακισμένα Μνήματα και έδωσαν τον ιστορικό όρκο: «Δεν θα ξευτιλιστούμε, δεν θα περάσουν».

    2. Άμυνα «Μέχρις Εσχάτων» χωρίς Βαρύ Οπλισμό: Το 336 Τ.Ε. αντιμετώπισε υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις, που διέθεταν πλήρη υποστήριξη από άρματα μάχης και πυροβολικό, έχοντας οι ίδιοι ελάχιστα μέσα. Με έξυπνη τακτική μέσα στα στενά της πόλης και απίστευτο ψυχικό σθένος, καθήλωσαν τους Τούρκους.

    3. Η Περήφανη Απάντηση στους Τούρκους: Κατά την εκεχειρία, όταν ο Τούρκος διοικητής της περιοχής, παρουσία των Ηνωμένων Εθνών, ζήτησε να υποχωρήσουν οι ελληνικές θέσεις μερικές εκατοντάδες μέτρα πίσω, ο Αλευρομάγειρος απάντησε με την ιστορική φράση: 

«Ούτε χιλιοστό πίσω! Η Ελλάδα έχει μεγάλη ιστορία για να σου την εξηγήσω σε πέντε λεπτά».

Μαθήματα επιλεκτικής συμπερίληψης

Του Δημοσθένη Γκαβέα

Μέσα σε λίγες ημέρες, δύο διαφημίσεις μάς παρέδωσαν ένα μικρό, αλλά εξαιρετικά διδακτικό μάθημα για τη νέα, επιλεκτική εκδοχή της «συμπερίληψης». Στην πρώτη, η γερμανικών συμφερόντων Lidl παρουσιάζει μια νέα εργαζόμενη, τη Μπεσκιατούλ Μουταχαρή, αν αποδίδουμε σωστά το όνομά της, η οποία φορά μαύρο χιτζάμπ και έναν μακρύ ισλαμικό χιτώνα που καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το σώμα της.

Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες συνάδελφοί της δυσκολεύονται, ή παρουσιάζονται να μη θέλουν πραγματικά, να προφέρουν το όνομά της. Ανταλλάσσουν βλέμματα, χαμογελούν αμήχανα και προτείνουν να τη φωνάζουν απλώς «Μπέκι». Εκείνη απαντά ότι, αν το πουν μία-δύο φορές, θα τους φανεί πιο εύκολο, αλλά τελικά υποχωρεί εμφανώς απογοητευμένη. Στο τελευταίο πλάνο τη βλέπουμε απομονωμένη σε κάποιο σημείο της αποθήκης, όταν την πλησιάζει μία Ελληνίδα συνάδελφος με σημειωματάριο και της ζητά να της συλλαβίσει το όνομά της. «Πού θα πάει, θα το μάθω», της λέει. Η Ελληνίδα κατάλαβε το λάθος της, εκπαιδεύτηκε και πέρασε επιτυχώς το μάθημα της νέας εταιρικής ηθικής.

Ας το ξεκαθαρίσουμε εξαρχής. Το ζήτημα δεν είναι η παρουσία μιας μουσουλμάνας εργαζόμενης σε μια διαφήμιση ούτε το δικαίωμά της να φορά τη μαντίλα. Το ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο στήνεται η αφήγηση. Η Μπεσκιατούλ και η ισλαμική ενδυμασία της παρουσιάζονται ως στοιχεία μιας ταυτότητας απολύτως αδιαπραγμάτευτης, απέναντι στην οποία ακόμη και η αμηχανία ή η δυσκολία στην προφορά ενός ξένου ονόματος ερμηνεύονται περίπου ως προκατάληψη. 

Οι Έλληνες εργαζόμενοι μετατρέπονται έτσι σε αρνητικό στερεότυπο. Αγενείς, καχύποπτοι, λίγο αμόρφωτοι και στο όριο του ρατσισμού, άνθρωποι που χρειάζονται κάποιον να τους μάθει πώς να κοιτούν, πώς να μιλούν και πώς να συμπεριφέρονται.

Όποιος το αγγίξει πεθαίνει!

από τον Lorenzo Merlo - 19 Ιουλίου 2026

Πηγή: Λορέντζο Μέρλο

Βρισκόμαστε ίσως, όπως λένε ορισμένες σοφές παραδόσεις, σε ένα βρεφικό στάδιο. Δηλαδή, σε εκείνο το στάδιο της ύπαρξης όπου μια απαγόρευση δεν αρκεί για να καταστείλει μια επιθυμία, αλλά, αντίθετα με την πρόθεσή της, προκαλεί την εξύψωσή της, ακόμη και με το κόστος αυτής της ευφορίας.

Γεννημένοι στη Φύση, δεν ήμασταν χωρισμένοι από αυτήν. Η μητέρα ήταν η ταυτότητα που αναγνωρίζαμε σε αυτήν, αυτή που μας είχε δημιουργήσει, στην οποία οφείλαμε σεβασμό, από την οποία γεννήθηκε το συναίσθημα, όχι η έννοια, του ιερού. Δηλαδή, αυτού που είμαστε. Όχι μέρος του εαυτού μας, αλλά μια οργανική προέκταση όπως ένα χέρι, ένα συναίσθημα, μια ηθική και μια ηθική.

Δεν είχαμε ιδέα ότι ήμασταν χωρισμένοι από αυτήν, από τη Φύση, από τη Γη, από τον Κόσμο. Ζούσαμε σε μια κατάσταση ψυχής, δηλαδή, μοιραζόμασταν μια ενιαία ψυχή ή ζωή, η οποία διαπερνούσε τα πάντα, ικανοί να παρατηρήσουμε στην πραγματικότητα τα σύμβολα που παραπέμπουν στα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, την ενεργειακή τους δύναμη που καθορίζει την κατάσταση και τις σχέσεις τους.

Δεν είχαμε άλλη κουλτούρα εκτός από αυτήν που ήταν δεμένη με την επιβίωση, ανίκανη να καλλιεργήσει τη συσσώρευση. Μια χειροτεχνική κουλτούρα, δημιουργική, χειρωνακτική και ψυχαγωγική, απαραίτητα σχεδιασμένη να καλλιεργεί και να αναπτύσσει τα ταλέντα που κατείχε κάθε άτομο.

Μια κουλτούρα ακατάλληλη για την αποξένωση, καρπός της απώλειας νοήματος στη ζωή, της σύγχυσης και της ακραίας ευαλωτότητας, μιας υπαρξιακής δυσφορίας που πάντα φέρνει μαζί της βία εναντίον του εαυτού και των άλλων, ιδιωτικών και δημόσιων, ατομικών και κοινωνικών.

Η επιτυχία του φόβου του Θεού και η υπόσχεση σωτηρίας της ιουδαιοχριστιανικής ιδέας (η οποία δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και το μήνυμά του) έχει αποκόψει κάθε δικαίωμα και αλήθεια του παγανισμού. Στην ανθρωποκεντρική του μανία, έχει χωρίσει τον άνθρωπο από τον Θεό, αφήνοντάς τον στο έλεος του ψυχολογικού εκβιασμού και στο έλεος ενός ανεξέλεγκτου εγωκεντρισμού, που δεν το γνωρίζει, ακόμη και επειδή είναι εγκεκριμένος από τον ουρανό.

Ο ανθρωποκεντρισμός, ο εγωκεντρισμός και ο γεωκεντρισμός ήταν οι τρεις άξονες του ακρογωνιαίου λίθου που επιβλήθηκε στον δυτικό κόσμο από τη νέα μονοθεϊστική τάξη, η οποία, μόλις μετατράπηκε, σαν να ήταν ένα ακρωτήριο που χώριζε θάλασσες, ρεύματα, κλίματα και ατμόσφαιρες, η πραγματικότητα δεν ήταν πια η ίδια, ούτε ο άνθρωπος και η σκέψη.

«Φαινομενολογία του Παγκόσμιου Παντογνώστη» ΑπόΡομπέρτο ​​Πεκιόλι

« Φαινομενολογία του παγκόσμιου παντογνώστη. Έχει το υπερσυνδεδεμένο δίποδο άποψη για κάποιο θέμα; Στην χαρούμενη κηδεία του πολιτισμού και της αλήθειας που παρακολουθούμε καθημερινά. Ευλογημένος ο Σωκράτης, που ήξερε ότι δεν ήξερε τίποτα και κατέληξε όπως ξέρουμε εμείς.» Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ

Δεν έχει νόημα να ανάβουμε κεριά στις κηδείες. Ούτε για τον καημένο τον εκλιπόντα, ούτε για τους αγαπημένους του, ούτε για κανέναν άλλον. Αυτό το αμυδρό φως είναι ενοχλητικό. Δεν φωτίζει και, πάνω απ' όλα, δεν αλλοιώνει τη θλίψη της περίστασης. Σκεφτόμασταν αυτό, την χαρούμενη κηδεία του πολιτισμού και της αλήθειας στην οποία συμμετέχουμε καθημερινά με αυξανόμενη αδυναμία . Ο συγγραφέας αυτών των σημειώσεων προσπαθούσε απερίσκεπτα να εξηγήσει την κολοσσιαία απάτη με το χρέος σε έναν πολύ ψυχρό γνωστό του , έναν μηχανικό και πιστό ψηφοφόρο του Δημοκρατικού Κόμματος, ήδη ένθερμο θαυμαστή του Ματέο Ρέντσι. Έχει υψηλό εισόδημα, είναι παντρεμένος με έναν καταξιωμένο γιατρό με ιδιωτικό ιατρείο, έχει παιδιά που είναι ήδη εύπορα και, όπως μας λένε, συμμετέχει ένθερμα σε συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου, με τόνους συγκατάβασης αναμεμειγμένους με περιφρόνηση, αποδοκιμάζει την βλακεία και την ανικανότητα των συμπολιτών του που έχουν επηρεαστεί από τον λαϊκισμό, τον κυριαρχισμό και τον συντηρητισμό.

Για τον στοχαστικό, ενημερωμένο, καλλιεργημένο συνομιλητή μας, έναν προσεκτικό αναγνώστη των κυρίαρχων εφημερίδων, το δημόσιο χρέος αποτελεί απόδειξη ότι ζούμε πέρα ​​από τις δυνατότητές μας, ότι είμαστε ένα έθνος τζιτζικιών, που τρέφεται από την άγνοια. Ποτέ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν υπάρχει χρέος, πρέπει να υπάρχει και πίστωση, και επομένως ο φερόμενος ως πιστωτής είναι ένας απαίσιος επιχειρηματίας αν συνεχίσει να μας χρηματοδοτεί, αφού είναι σαφές ότι κανένα δημόσιο χρέος -το δικό μας ή των άλλων- δεν είναι αριθμητικά αποπληρωτέο. Πρέπει να υπάρχει κάτι πίσω από αυτό, μια απάτη στην οποία έχουμε περιέλθει, θα σκεφτόταν ένας λογικός άνθρωπος. Ο καλός παγκόσμιος πολίτης, ωστόσο, αποδέχεται την αφήγηση της εξουσίας, απορρίπτοντας τις αποκλίνουσες εξηγήσεις ως ψευδείς ειδήσεις ή χονδροειδή άγνοια.

Ιστορικοί Αναθεωρητισμοί. Οι σταθμοί και το νόημα της κυπριακής Ιστορίας

Από την επανάσταση του 1955 στην κατάλυση του κυπριακού κράτους με «ειρηνικά» μέσα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

8 Δεκεμβρίου 2025

Τις τελευταίες δεκαετίες και ιδίως μετά το 1996, έχουν αναπτυχθεί στην Ελλάδα διάφορα ρεύματα «ιστορικού αναθεωρητισμού» της «αριστεράς» και του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», στα οποία προστέθηκαν, ιδίως μετά το 2015, και διάφορα ρεύματα αναθεωρητισμού της δεξιάς και την άκρας δεξιάς, που, στο σύνολό τους, θέλουν με διάφορους τρόπους και από διαφορετικούς δρόμους, να διαστρεβλώσουν και να αντιστρέψουν ακόμα το νόημα της ελληνικής ιστορίας, ξεκινώντας τουλάχιστο από την Επανάσταση του 1821. O σκοπός του ιστορικού αυτού αναθεωρητισμού είναι να καταστήσει το νόημα της ελληνικής ιστορίας συμβατό με την παρακμή και κατάρρευση του ελλαδικού και κυπριακού κράτους και την αποικιοποίηση σε βάθος, την απορρόφηση Ελλάδας και Κύπρου, όχι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως στο παρελθόν, αλλά από τον ολοκληρωτισμό της ανερχόμενης «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», μια πορεία που, τυχόν ολοκληρούμενη, μας οδηγεί και σε μια «Ελλάδα χωρίς Έλληνες» (Μίκης Θεοδωράκης) και σε μια «Κύπρο χωρίς Έλληνες».

Οι αναθεωρητισμοί αυτοί είναι η αντανάκλαση, στον χώρο των ιδεών και της ιστοριογραφίας, της ελληνικής παρακμής και με τη σειρά τους την προετοιμάζουν και τη διευκολύνουν.

Παρά τον φαινομενικά αντίθετο χαρακτήρα τους και τα «αριστερά» και τα δεξιά ρεύματα ιστορικού αναθεωρητισμού συγκλίνουν σε μια βασική παραδοχή: 

• την πολύ μεγάλη υποτίμηση της δυνατότητας του ελληνικού λαού να διαθέτει αυτόνομο, κάπως ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, 

• την υποτίμηση των ηγετικών μορφών του ελληνικού αγώνα για ανεξαρτησία (από τον Κολοκοτρώνη έως τον Μακάριο) και των τεράστιων λαϊκών κινημάτων που σφράγισαν την ιστορία μας, από το ΕΑΜ στην ΕΟΚΑ, 

• με ταυτόχρονο εξωραϊσμό των φορέων της ξένης εξάρτησης αντίστοιχα, από τον Μαυροκορδάτο μέχρι τη Χούντα και την ΕΟΚΑ Β’, τον Κληρίδη και τις δυνάμεις που υπέγραψαν τα αποικιακά Μνημόνια της Ελλάδας και της Κύπρου.

Για την Κύπρο, πενηνταδύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή (συνέντευξη)

Για την Κύπρο

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο ραδιοφωνικό σταθμό του Ηρακλείου Κρήτης CRETAONE 102,3:

«Η Κύπρος παραμένει η τελευταία κατεχόμενη χώρα της Ευρώπης» – Ποια είναι η μόνη ιστορικά ορθή κατεύθυνση για την επίλυση του Κυπριακού;

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στο CRETAONE 102,3 από τη Λευκωσία, υποστήριξε ότι η τουρκική κατοχή συνεχίζεται με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του σε κάθε λύση που, όπως είπε, οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής

Σκληρή κριτική στη διεθνή κοινότητα, τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ άσκησε ο διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας από τη Λευκωσία στο CRETAONE 102,3, με αφορμή τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υπογράμμισε ότι η κατοχή συνεχίζεται με την ανοχή των μεγάλων δυνάμεων, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού που, όπως είπε, οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων του 1974.

Από τη Μακεδονίτισσα της Λευκωσίας, όπου βρίσκεται για να τιμήσει τους πεσόντες της τουρκικής εισβολής αλλά και τους αγνοούμενους, ο Θεοφάνης Μαλκίδης μετέφερε το μήνυμα ότι η κυπριακή τραγωδία δεν αποτελεί μόνο μια ιστορική μνήμη, αλλά ένα ζήτημα που εξακολουθεί να παραμένει ανοικτό.

Όπως ανέφερε, η παρουσία του στην Κύπρο έχει βαθιά προσωπική διάσταση, καθώς, όπως είπε, τιμά τόσο συγγενικά του πρόσωπα που έχασαν τη ζωή τους το 1974 υπερασπιζόμενοι την ελευθερία όσο και όλους όσοι πολέμησαν κατά την τουρκική εισβολή.

«Από εδώ, από το στρατιωτικό κοιμητήριο της Μακεδονίτισσας, αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της θυσίας του Ελληνισμού», σημείωσε, κάνοντας λόγο για έναν τόπο όπου αναπαύονται Ελλαδίτες και Κύπριοι στρατιώτες, καταδρομείς, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και πολίτες που έπεσαν κατά την υπεράσπιση της Κύπρου.

Το μελάνωμα της Κύπρου, ο Καραμανλής και ο Αβέρω

Άριστος Κάτσης 

8 Δεκεμβρίου 2024

Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Λονδίνου Βασίλης Κ. Φούσκας στο πρόσφατο βιβλίο του «Το Μελάνωμα της Κύπρου. 

Οι ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την κυπριακή τραγωδία» απορρίπτει δυο καθιερωμένες θέσεις στην κοινή γνώμη της Κύπρου και της Ελλάδας.

 Η πρώτη θέση που απορρίπτει είναι αυτή που υποστηρίζει πως η πολιτική της διχοτόμησης της Κύπρου προωθήθηκε από την Τουρκία και τη Βρετανία χωρίς να την επιδιώκει η Ελλάδα.

 Η δεύτερη θέση που δεν αποδέχεται είναι το ότι η κυβέρνηση Καραμανλή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση στις 24 του Ιούλη 1974 , δεν είχε τη δύναμη μέχρι τον δεύτερο γύρο της εισβολής να βοηθήσει στρατιωτικά την Κύπρο. 

Β. Φούσκας: "Το μελάνωμα της Κύπρου", 52 χρόνια μετά την εθνική ντροπή

Ο Βασίλης Φούσκας, καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής και Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου και ιδρυτής (1998) και αρχισυντάκτης της ακαδημαϊκής επιθεώρησης, Journal of Balkan and Near Eastern Studies, μιλάει στον 98.4 με βάση και τυο αρχειακό υλικό του βιβλίου του " Το Μελάνωμα της Κύπρου" από τις εκδόσεις Επίκεντρο, για την ουσία των γεγονότων της τραγωδίας στη Κύπρο που ακόμη και στις σημερινές εξελίξεις, 52 χρόνια μετά την Τουρκική Εισβολή και συνεχιζόμενη Κατοχή, επικαθορίζει τον βαθύτερο πόθο της Τουρκίας για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως την μόνη αναγνωρισμένη διεθνώς κρατική υπόσταση, με σχήματα αγγλοτουρκικής έμπνευσης, όπως συνομοσπονδία, ομοσπονδία διζωνική δικοινοτική και στην ουσία χωριστά κράτη υπό τον έλεγχο της Άγκυρας, ακόμη και με νατοϊκό μανδύα.

Όπως λέει, ο Βασίλης Φούσκας, κάθε χρόνο, το κέντρο της συζήτησης για την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974 περιστρέφεται γύρω από τις ευθύνες της χούντας του Ιωαννίδη, φτάνοντας ακόμη και κίβδηλα σε ευθύνες  του ίδιου του Μακάριου, ότι προκάλεσε την χούντα η οποία και προχώρησε στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου, δίνοντας την τέλεια δικαιολογία στην Τουρκία να εισβάλλει.

Η χούντα είναι υπεύθυνη, αλλά ως ένα βαθμό, το ερώτημα είναι όμως τι έπραξαν αμέσως μετά τις 24 Ιουλίου του 1974, λέει ο Βασίλης Φούκσας, οι Καραμανλής με τον Αβέρωφ. Στο βιβλίο του, ΤΟ ΜΕΛΑΝΩΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, βάζει  μια άλλη διάσταση που προκύπτει εξ ολοκλήρου από τα αρχεία. Λέω ότι αυτό το αφήγημα είναι ΝΑΤΟϊκό, βολεύει την πλειοψηφία της πολιτικής ελίτ στην Ελλάδα, διότι χρησιμοποιεί την χούντα ως αποδιοπομπιαίο τράγο για να αποποιηθεί  τις ευθύνες της. Βολεύει και την Τουρκία που καμαρώνει ότι είναι η επέμβασή της στην Κύπρο που έφερε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Το βασικό μήνυμα του  είναι, πως η Χούντα των Αθηνών, άνοιξε την "κερκόπορτα" επέμβασης της Τουρκίας , όμως το 37% της Κύπρου  χάθηκε στην λεγόμενη "εκεχειρία" .

Ο Βασίλης Φούσκας, υποστηρίζει, πως αν η συγκυβέρνηση Καραμανλή-Αβέρωφ και στρατεύματος που αν και είχε πέσει το καθεστώς στην Αθήνα, ήταν στρατιωτική ηγεσία της χούντας,  από τις 24 Ιουλίου και μετά έδειχνε κάποια πυγμή κι όχι δουλικότητα στις πιέσεις των Αμερικανών, τότε οι ΗΠΑ δεν θα επέτρεπαν το δεύτερο Αττίλα προκειμένου να αποτρέψουν σύγκρουση ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειo​

ΠΗΓΗ:

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Remember Θαμόρα! Μην ξεχνάτε την Zamora!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Μια άγνωστη (σε μας) σελίδα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος ξεκίνησε πριν 90 χρόνια - στις 17 Ιουλίου 1936 - με στρατιωτικό πραξικόπημα των εθνικιστών φασιστών.

Στην ισπανική πόλη Θαμόρα (Zamora) λειτούργησε από το 1968 ως το 1976 φυλακή για κληρικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην δικατορία του στρατηγού Φράνκο, την οποία εγκαθίδρυσε το πραξικόπημα. Οι φυλακισθέντες εκεί ήταν άνθρωποι που σήκωσαν φορτίο διπλό: διαφώνησαν αφενός με το φασιστικό καθεστώς και αφετέρου με την εκκλησία τους. 

Και γι' αυτό είναι ντροπή να μην μνημονεύονται από όσους δηλώνουν ότι νοιάζονται για το φοβερό ειδικό βάρος του ισπανικού εμφυλίου. Ντροπή!...

Ο εθνικιστικός στρατός (ο οποίος είχε την έμπακτη υποστήριξη της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας) δήλωνε το κίνημά του ως "Σταυροφορία κατά των εχθρών του έθνους και της θρησκείας". Άλλη μια φορά η εργαλειοποίηση της λέξης "σταυροφορία" μόλυνε τον Σταυρό του Χριστού. Και την 1η Ιουλίου 1937 οι επίσκοποι της ισπανικής εκκλησίας δημοσιοποίησαν την ομόφωνη στήριξή τους στην "σταυροφορία". 

"ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ"! 🇬🇷

Πρώτη ανάρτηση 3 Μαΐ 2026

"ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΝΗΣΟ ΚΥΠΡΟ! 🇬🇷

Μιχάλης Τινγκιρίδης

Γιατι αραγε απο το 1830 μεχρι το 1959 (που μας επιβληθηκε παρα τη θεληση μας μια εκτρωματικη και μη βιωσιμη ανεξαρτησια) το 80% των Κυπριων ηθελε Ενωση με την Ελλαδα; (Το 20% ησαν Τουρκοκυπριοι που ησαν ανυπαρκτοι πριν το 1571).

Προφανως επειδη οι Κυπριοι ειναι ΕΛΛΗΝΕΣ!

Επειδη ο στοχος της Ενωσης τελικα δεν επιτευχθηκε και μας επιβληθηκε μια ψευδο-ανεξαρτησια παυουμε να ειμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και εχουμε μετατραπει σε ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΕΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ;

Μπορει η Κυπρος απο το 1960 να απεκτησε την "ανεξαρτησια" της (μια ανεξαρτησια με ενα εκτρωματικο συνταγμα που μας επιβληθηκαν δια πυρος & σιδηρου) αλλα οι Ελληνοκυπριοι ανηκαν, ανηκουν και θα ανηκουν παντα στο ΕΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ!

Την εποχη που στο σημερινο Ελλαδικο χωρο ανθουσαν τα Ελληνικα βασιλεια των Αθηνων, της Σπαρτης, των Θηβων, των Πλαταιων κλπ, στην Κυπρο ανθουσαν τα Ελληνικα βασιλεια της Σαλαμινας, του Κουριου, του Κιτιου, της Αμαθουντας, των Σολων, της Παφου κλπ και παρα το γεγονος οτι απο τον Ελλαδικο χωρο και την Κυπρο περασαν δεκαδες κατακτητες και οι δυο αυτοι χωροι παρεμειναν υποδουλοι σε ξενους κατακτητες για παρα πολλους αιωνες, οι γενεες που εζησαν σ' αυτους τους γεωγραφικους χωρους διατηρησαν για χιλιαδες χρονια την Ελληνικοτητα τους στη γλωσσα, στην κουλτουρα, στα ηθη και στη θρησκεια.

Ο Τελευταίος Βαθμός της Θρησκείας

από τον Marcello Veneziani - 19 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Το καλοκαίρι, δύο τεράστια ρεύματα ανθρώπων διασχίζουν τη χώρα μας, ξεπερνώντας την πανάρχαια διάκριση μεταξύ κατοίκων και παραθεριστών. Και οι δύο επιδιώκουν το Γεγονός, συναντώμενοι για μια εκδήλωση που αποτελεί την αφορμή για το προσκύνημά τους. Ναι, οι θεατές των συναυλιών και οι θεματικοί θεατές δεν είναι σαν τους παραθεριστές και τους τουρίστες του παρελθόντος, ή αυτούς που πηγαίνουν στη θάλασσα ή στα βουνά για «διακοπές». αλλά μάλλον σαν προσκυνητές, τους πιστούς που κάποτε πήγαιναν στον Άγιο, την Παναγία, το Ιερό ή σε θρησκευτικά φεστιβάλ, με τις πομπές, τις παραδόσεις, τα πυροτεχνήματα και τους πάγκους τους. Πράγματι, για να είμαστε πιο ακριβείς, πολλοί πηγαίνουν σε συναυλίες με το ίδιο πνεύμα με εκείνους που πήγαν για προσκύνημα στο Ιερό, και πολλοί πηγαίνουν σε λογοτεχνικά, βιβλιοπωλεία ή άλλα φεστιβάλ με το ίδιο πνεύμα με εκείνους που πήγαιναν σε θρησκευτικά φεστιβάλ. Αυτά είναι φαινόμενα που είναι θρησκευτικά με τον δικό τους τρόπο, με τον λατρευτικό παράγοντα να είναι πιο έντονος στις πρώτες εκδηλώσεις, ενώ ο θρησκευτικός τουρισμός τροφοδοτεί τα λογοτεχνικά φεστιβάλ, λειτουργώντας ως υποκατάστατα των φεστιβάλ των προστατών αγίων. Η συμβολή 250.000 πιστών ή οπαδών στη συναυλία του Ultimo ήταν εντυπωσιακή. Δεν είναι μύθος, ένα ιστορικό είδωλο όπως οι Βάσκο Ρόσι, Κλαούντιο Μπαλιόνι, Ρενάτο Ζέρο και άλλοι σπουδαίοι τραγουδοποιοί του παρελθόντος. Αλλά κινητοποιεί τεράστια πλήθη και δημιουργεί ένα εκτεταμένο και εκπληκτικό φαινόμενο ευλάβειας.

Το συμπεραίνω αυτό από δύο στοιχεία που έχουν επισημανθεί από τα μέσα ενημέρωσης: αφενός, το ευσεβές πλήθος που ταξίδεψε στον χώρο της συναυλίας μια εβδομάδα πριν, με σκηνές και κρεβάτια-πουφ, περιμένοντας την εμφάνιση και το γεγονός. και αφετέρου, τα κίνητρα που διακρίνονται στους συνεντευξιαζόμενους, οι οποίοι δεν καθοδηγούνταν από την απλή ευχαρίστηση να ακούν και να βλέπουν έναν τραγουδιστή που τους άρεσε, αλλά που ομολόγησαν ότι βρήκαν φώτιση, αλήθειες για τη ζωή, συναισθηματικές εμπειρίες, κλειδιά για την αντιμετώπιση του κόσμου, την αγάπη, τα ψυχολογικά τους προβλήματα, τις ευθραυστότητές τους, στα λόγια και τα τραγούδια του Ultimo.

Οι Πύραυλοι και ο Δράκος

Μερικές φορές μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις, ακόμα κι αν χίλιες λέξεις είναι απαραίτητες για να αποδώσουν το πραγματικό νόημα μιας φωτογραφίας ή ενός βίντεο. Αλλά ας αφήσουμε προς το παρόν στην άκρη τη θεωρία της πληροφορίας και ας παρακολουθήσουμε αυτό το πολύ σύντομο βίντεο που δείχνει ιρανικούς πυραύλους να πέφτουν σε αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία χωρίς να φαίνεται να έχουν ενεργοποιηθεί αντιαεροπορικά συστήματα Yankee. Όπως λέει ένας γνωστός στρατιωτικός αναλυτής, το Χόλιγουντ θα τακτοποιήσει τα πράγματα και θα λατρέψει κάποια άλλη μυθολογία. Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, και όλοι στη Μέση Ανατολή το συνειδητοποιούν:

🇬🇷20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 - ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...🇨🇾

Τασιόπουλος Γιώργος 

🇬🇷20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 - ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...🇨🇾

🥀Ημέρες μνήμης και ώρες περισυλλογής αυτές που διανύουμε, άλλη μια φορά, άλλη μια χρονιά, μισόν αιώνα και πλέον μετά τα δραματικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974.

📎Δεν θα το αντέξω να τους δω πάλι να περιδιαβαίνουν αμνήμονες και να εορτάζουν στο Προεδρικό Μέγαρο την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας ενθυμούμενοι τον Ιούλιο του 1974, αλλά ξεχνώντας ότι το τυραννικό καθεστώς κατέρρευσε εξαιτίας της εθνικής τραγωδίας στην Κύπρο.

📎Για άλλη μια χρονιά θα διαβάσουμε:

"Οι κυρίες που έδωσαν το «παρών» φρόντισαν να επιλέξουν outfits που αποπνέουν επίσημο αέρα, τηρώντας το dress code της βραδιάς".

🥀Και μόνη παρηγοριά η Ελένη Φωκά, η ηρωική δασκάλα της Καρπασίας, που κράτησε αναμμένη τη φλόγα του Ελληνισμού στα κατεχόμενα, εκπαιδεύοντας για δεκαετίες τα εγκλωβισμένα παιδιά της ματωμένης γης της. 

Ούτε στιγμή δεν λύγισε στα βασανιστήρια, στις ταπεινώσεις, στους εξευτελισμούς του βάναυσου «Αττίλα». 

Μόνη παρηγοριά μας η ηρωίδα δασκάλα που παραμένει ταγμένη στο aren't της, 

«Οπου πάω, πενθώ» και μας επαναφέρει στην πικρή αλήθεια,«Μου είναι ακόμη αδύνατον να αποδεχθώ ότι δεν μπορώ να επιστρέψω στον τόπο μου».

  ____***____

🔴Κυριάκος Χαραλαμπίδης,

 “Παιδί με μια φωτογραφία” (Θόλος, 1989)

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό;

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι το τέλος κάθε ιδέας και πρακτικής ενός «αντι-κατοχικού» αγώνα, και ακόμα χειρότερα το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αυτή είχε συμφωνηθεί και υπήρχε από το 1960!!!

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

…Δεν είναι λίγοι που προσβλέπουν και εύχονται για την συνέχιση των συνομιλιών και την εξεύρεση μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτές οι διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες για μια «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού ήταν και εξακολουθούν να είναι μια μεγάλη απάτη.

Συνειδητή ή όχι δεν το συζητάμε τώρα.  Σε ένα τόσο καθαρό «πρόβλημα», όπως το Κυπριακό δύο λύσεις υπάρχουν (γι αυτό ακριβώς είναι και πρόβλημα: δεν έχει μία λύση): ή δεν αποδέχεσαι την εισβολή και τα αποτελέσματα της και πάνω σε αυτή την απόφαση του χαράζεις την στρατηγική και πολιτική σου ή προσπαθείς να βρεις τρόπους, να επινοήσεις σχέδια και «λύσεις» που αποδέχονται τα αποτελέσματα της εισβολής/κατοχής, βελτιώνοντας τα κάπως.

Οι πρώτες αποφάσεις του ΟΗΕ – τόσο του Συμβουλίου Ασφαλείας όσο και της ολομέλειας – ήτανε πεντακάθαρες: ζητούσαν να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής / κατοχής και να επανέλθει η Κυπριακή Δημοκρατία στην προηγούμενη κατάσταση της.

Αυτές τις αποφάσεις η Τουρκία δεν τις έλαβε υπόψη της. Κι όχι μόνον αυτό: προχώρησε και στην δεύτερη εισβολή (Αττίλας ΙΙ) και στην συνέχεια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους της Βόρειας, κατεχόμενης, Κύπρου (γνωστό ως ψευδοκράτος του Ντενκτάς).

Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αντέδρασαν καθόλου. Δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους, δεν ανοίξανε το στοματάκι τους, ενάντια στην Τουρκία και τις ενέργειες της. Μα ούτε και από εδώ – από την μητέρα-πατρίδα υπήρξε κάποια κίνηση. Η τουρκική μητέρα-πατρίδα στο όνομα της υπεράσπισης των αδελφών της τουρκοκύπριων, εκμεταλλεύτηκε μέχρι κεραίας τα δικαιώματα της ως «εγγυήτρια» δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση (σωστότερα όλες οι κυβερνήσεις) δεν άσκησε τα δικαιώματα της ως εγγυήτριας δύναμης ούτε κατά την διάρκεια της πρώτης εισβολής αλλά ούτε και της δεύτερης. Κι ακόμα ούτε όταν ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα. Τότε ο πρωθυπουργός Α. Γ. Παπανδρέου απείλησε ότι θα διακόψει διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνωρίσει το ψευδοκράτος!!!

 Η πρώτη που το αναγνώρισε, αφού αυτή το δημιούργησε, ήτανε η Τουρκία. Δεν διακόπηκαν οι διπλωματικές μας σχέσεις.

Στο μεταξύ, και πριν την παράνομη κι εκτός αποφάσεων του ΟΗΕ ανακήρυξη του ψευδοκράτους, είχε φροντίσει ο πρόεδρος της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να έχει υπογράψει με τον Ραούφ Ντενκτάς μια συμφωνία αποδοχής των «τετελεσμένων» της εισβολής/κατοχής, μια λύση ακύρωσης ακόμα και των προδοτικών για τον αγώνα των κυπρίων συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου: δηλαδή την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Το μελάνωμα της Κύπρου

Έντεκα απαντήσεις στον Στυλιανό Περράκη

Από δρόμος - 20 Ιουλίου, 2025

του Βασίλη Κων/νου Φούσκα*

Με ικανοποιεί ιδιαίτερα που «Το μελάνωμα της Κύπρου. Οι ευθύνες των Κων/νου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για τη Κυπριακή τραγωδία» (εκδ. Επίκεντρο, 2024) έχει σχολιαστεί ευρέως, κατά κόρον επαινετικά, και μάλιστα από πολύ αξιόλογους διανοητές, στρατιωτικούς, δημοσιολόγους, πρέσβεις, γενικά από μια πολύ μεγάλη μερίδα ανθρώπων με πολλές, βαθιές και ποικίλες γνώσεις για το Κυπριακό ζήτημα. Το αγκάλιασε, πρέπει να πω, και μεγάλη μερίδα της Ελλαδικής και Κυπριακής κοινωνίας, αν κρίνω από τον αριθμό των ανατυπώσεων που έχει κάνει μέχρι σήμερα και από την υποδοχή που είχαν οι επισκέψεις μου στην Αθήνα (Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο) και τη Λευκωσία (Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας), όπου το παρουσίασα. Ωστόσο, επικρατεί «σιγή ιχθύος» από τα επίσημα ΜΜΕ της Ελλάδας, τόσο της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς, αλλά και του ΚΚΕ, και από τους ιστορικούς του επίσημου αφηγήματος της «μεταπολίτευσης», το οποίο εκθειάζει τους χειρισμούς Καραμανλή-Αβέρωφ το καλοκαίρι του 1974. Έτσι είμαι διπλά ικανοποιημένος από την πιο πρόσφατη βιβλιοκριτική της μελέτης μου από έναν μη-επαγγελματία ιστορικό, τον Στυλιανό Περράκη στη TheBooks’ Journal (Φεβρουάριος 2025), η δι-επιστημονική ευρύτητα των γνώσεων του οποίου έρχεται να αμφισβητήσει πτυχές των επιχειρημάτων μου. Ευχαριστώ ιδιαίτερα την Journal η οποία φιλοξένησε μια τέτοια αξιόλογη κριτική. Άλλα μέσα επικοινωνίας δεν το τόλμησαν. Ωστόσο, η δημοσίευση της απάντησής μου από το εν λόγω περιοδικό (Μάρτιος 2025) δεν δημοσιεύτηκε πλήρως λόγω έλλειψης χώρου. Έκρινα ότι οι αιτιάσεις του Περράκη χρήζουν πλήρους απάντησης διότι αφορούν όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και ένα πολύ ευρύτερο φάσμα απόψεων διάχυτο μέσα στην Ελλαδική διανόηση και δημοσιογραφία, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης – αλλά όχι τόσο στην Κυπριακή. 

Ο τρόπος που οργάνωσα την απάντησή μου θα τον βοηθήσει επίσης να μου ανταπαντήσει, αν επιθυμεί, από το ανοιχτό βήμα του Δρόμου ή άλλου εντύπου / ιστοσελίδας. Βεβαίως, οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση σ’ αυτό τον διάλογο με σεβασμό στην αρχειακή ιστορική έρευνα είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη.

1.Η παρουσίαση του Περράκη αποσιωπά πάρα πολλά προκειμένου να δώσει κατεύθυνση και εγκυρότητα στο επιχείρημα ότι όλα έγιναν σωστά από τους Καραμανλή-Αβέρωφ, και ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα το διαφορετικό. Αυτό –για να ξεκινήσουμε από τη μέθοδο της ιστορίας– είναι λάθος, διότι πάντοτε υπάρχουν εναλλακτικές (ή υπαλλακτικές) λύσεις στην ιστορία.

1974 Φάκελος Κύπρου: Ο επίλογος του Ελληνισμού;

Γράφει ο

Στέλιος Παρασκευόπουλος

Σάββατο, Νοέμβρη 24, 2018 

Ο Φάκελος της Κύπρου που δόθηκε στην δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά από την ανείπωτη τραγωδία και τριάντα χρόνια από τότε που η Ελληνική Βουλή διερεύνησε τι ευθύνες για το χουντικό πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας το 1974 στη Μεγαλόνησο, δεν έχει πλέον καμία αξία –πλην ίσως της ιστορικής, καθώς δεν κατέδειξε σε βάθος τα προδοτικά γεγονότα που συνέβησαν σε βάρος του Ελληνισμού. Και ακόμη, δεν απέδειξε τον προδοτικό ρόλο –πέραν των γνωστών πρωταιτίων και πρωτεργατών- όλων εκείνων των προσώπων, στρατιωτικών και πολιτικών, που έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στο παρασκήνιο σε Ελλάδα, Κύπρο, Ευρώπη και ΗΠΑ. Και δεν θα πρέπει να αγνοείται πως το νησί της «θλιμμένης Παναγιάς» καρατομήθηκε σε δύο φάσεις. Επί της χούντας του Ιωαννίδη («Αττίλας 1») και επί της δημοκρατικής αλλαγής στην Ελλάδα –επονομαζόμενη και ως Μεταπολίτευση («Αττίλας 2»).

Αυτά που δημοσιοποίησε ο Φάκελος της Κύπρου για τα σκοτεινά και αιματοβαμμένα γεγονότα, το μοιραίο εκείνο καλοκαίρι για τον κυπριακό Ελληνισμό, ήταν γνωστά –λίγο έως πολύ- εδώ και πολλά χρόνια.

 Και το κυριότερο, ο Φάκελος της Κύπρου, ξεθυμασμένος πλέον από τον χρόνο, αποτελεί στην ουσία «καμένο χαρτί», αφού οι κόλλες του δεν τύλιξαν όταν έπρεπε κανέναν υπόλογο για να τον στείλουν στο εδώλιο της εσχάτης προδοσίας. Ένας Φάκελος – κενό γράμμα που δεν προκάλεσε την ιστορική Νέμεση. Ένας Φάκελος, που αν και πλήρης ασυλλόγιστων και προδοτικών ενεργειών, σφραγισμένος με αίμα και απώλεια εδαφών, άφησε ασυγκίνητη την κοινή γνώμη και αμέτοχα τα Μέσα Ενημερώσεως.

Πρώτη ανάρτηση 16/9/25

Στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία εισβάλλει στην Κύπρο. Στην Αθήνα, η χουντική ηγεσία συνεδριάζει.

Μέσα στο πολεμικό συμβούλιο, ο Δημήτριος Ιωαννίδης ξεστομίζει τη φράση που θα έπρεπε να τον είχε οδηγήσει κατευθείαν σε δίκη για εσχάτη προδοσία:

«Ας πάρουν την Κερύνεια και μετά…»

Δεν ήταν αφέλεια. Ήταν συνειδητή εγκατάλειψη ελληνικού εδάφους, αφήνοντας την Κύπρο να σφαγιαστεί.

Τα γεγονότα

Υποβρύχια και αεροσκάφη είχαν αποστολή να χτυπήσουν την τουρκική αποβατική δύναμη. Οι εντολές ανακλήθηκαν.

Η Κερύνεια πέφτει χωρίς να ακουστεί ελληνικός πυροβολισμός από την μητέρα πατρίδα.

Αμερικανοί αξιωματούχοι και πράκτορες πιέζουν και παρεμβαίνουν για να σταματήσουν κάθε ελληνική αντίδραση. 

Ο Κίσινγκερ χαμογελά: οι ισορροπίες του ΝΑΤΟ διατηρούνται, η Κύπρος θυσιάζεται.

Η χούντα, ήδη απομονωμένη, λειτουργεί ως πιόνι της Ουάσινγκτον. Ο εχθρός δεν ήταν μόνο στην Άγκυρα· ήταν μέσα στην ίδια την Αθήνα.

Ο λαός πολεμά, η ηγεσία προδίδει

Στην Κύπρο, λοκατζήδες, εθνοφύλακες, απλοί πολίτες πολεμούν με ό,τι έχουν.

Η Χαρίτα Μάντολες σκάβει για να θάψει τους νεκρούς της. Ο Μάκης Οικονομίδης θυμάται τα πρώτα βλήματα να πέφτουν δίπλα του.

Και ενώ η πρώτη γραμμή γράφει ιστορία με αίμα, η Αθήνα γράφει ιστορία με μελάνι ντροπής.

Η ουσία

Αυτό που κατέγραψαν τα μικρόφωνα του πολεμικού συμβουλίου δεν είναι απλώς «στρατηγική διαφωνία».

Είναι η ηχογραφημένη στιγμή της εθνικής μειοδοσίας.

Η στιγμή που η χούντα των «εθνοσωτήρων» απέδειξε πως δεν ήταν τίποτα άλλο από εθνικοί νεκροθάφτες.

Η κληρονομιά της σιωπής

Η Κύπρος έμεινε μισή. Οι πρόσφυγες έμειναν με τα κλειδιά των σπιτιών τους στις τσέπες και την επιστροφή τους σε μνημόσυνο.

Κι αυτοί που έδωσαν την εντολή «Ας πάρουν την Κερύνεια» έμειναν να κρύβονται πίσω από την ανωνυμία της Ιστορίας, προστατευμένοι από την μεταπολιτευτική λήθη.

Αυτή δεν είναι απλώς προδοσία. Είναι ο ορισμός της.

Και όσο η φράση αυτή υπάρχει σε ηχογράφηση, καμία δικαιολογία, καμία ωραιοποίηση, κανένα «ήταν άλλες εποχές» δεν μπορεί να σταθεί.

Η Κύπρος του 1974 δεν χάθηκε στον πόλεμο. Χάθηκε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στην Αθήνα.

52ου Καταραμένου Δευτερογιούνη...

Άρνηση εκούσιας υποδούλωσης. Eπαληθεύοντας τον διά μέσου των αιώνων, κατ’ εξοχήν αντιστασιακό χαρακτήρα του κυπριακού Ελληνισμού: «Χρόνια σκλαβκιές ατέλειωτες, τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους, εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους», κατά τους στίχους ενός εκ των μεγίστων μας, του Κώστα Μόντη


Κυριακη 12 Ιουλ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΟΠΩΣ 52 ήδη χρόνων, ξανά, «Τζιαιρόν Δευτερογιούνην»: Μαύρη επέτειος καταισχύνης, θανατηφόρας και παρατεινόμενης ατίμωσης: Αποφράδων 15ης και 20ής καταραμένου μηνός Ιούλη. Ολεθρίου ημών των Ελλήνων έτους 1974. Ανάμεσα στους αιώνες, η πλέον κατάπτυστη κακουργηματική διάπραξη αυτοκαταστροφής του Ελληνισμού, «ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον οὗ μ' ἐθέσπισεν οἰκεῖν Ἀπόλλων», από αρχαιοτάτων χρόνων.

- Με διαταγές στυγνών επίορκων συνωμοτών, της ανθελληνικής χούντας των Αθηνών: Επί επταετίαν τυράννων στο σβέρκο του δικτατορευόμενου από 21ην Απριλίου 1967 «στον γύψο», ελλα-δικού μας κράτους: Η εκτόξευση της αδελφοκτόνου πραξικοπηματικής επίθεσης, Δευτέρα 15η Ιουλίου 1974, εναντίον του κυπριακού μας κράτους.

- Τραγικά σημαδιακό. Κατά κυριολεξίαν ανεξίτηλο και ορατό μέχρι σήμερα: Στο Μνημείο του Αγώνα της ΕΟΚΑ, στον προμαχώνα επί των τειχών αντίκρυ της Αρχιεπισκοπής, το μεταλλικό άγαλμα της Ελευθερίας πυροβολημένο στο στήθος. Από αδελφικό, εμφύλιο βόλι της 15ης Ιουλίου 1974 στη μάχη της Αρχιεπισκοπής. Διαμπερής οπή ακριβώς στην καρδιά της Ελευθερίας...

Να κλείσει τη "δουλειά" με το Αιγαίο καλεί το Μητσοτάκη ο Ερντογάν - Ρούντι Ρινάλντι

«Το Αιγαίο μισό, μισό...Αυτό μας απάντησε ο Ερντογάν καλώντας τον Μητσοτάκη να καθίσουν στο τραπέζι για «να κλείσουν τη δουλειά». Αυτά απάντησε στις δηλώσεις του πρωθυπουργού για το casus belli».

 
Ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας Ο Δρόμος της Αριστεράς, σε μία συζήτηση που ξεκινά από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και το ελληνικό φιάσκο και φθάνει στον παρακμιακό κατήφορο που έχει πάρει η χώρα και δεν φαίνεται να έχει σταματημό.

«Ζούμε την εκποίηση της χώρας από την οποία λγοι πλουτίζουν...Ζούμε τον αφελληνισμό των πάντων», λέει. Αναφέρεται διεξοδικά στο έγκλημα της απενεργοποίησης των ενεργειακών εφεδρειών της χώρας , με την ανατίναξη μηχανημάτων που είχαν σχέση με τον λιγνίτη και την προγραμματισμένη καταστροφή κάθε υποδομής που έχει απομείνει. Γι' αυτό το θέμα έχει κινητοποιήσει κόσμο ο οποίος θα προσφύγει στη δικαιοσύνη.

20 Ιουλίου: Η μέρα που το σχέδιο Ταξίμ μετατράπηκε σε κατοχή

Από την Αλήθεια για τον Πόντο 18 Ιουλίου 2026

Κλειδαράς Tamer

Κάθε πρωί της 20ής Ιουλίου, δύο διαφορετικά ρολόγια χτυπούν στο ίδιο νησί. Στο βορρά, πορείες και τελετές· στο νότο, σειρήνες και επισκέψεις στο νεκροταφείο. Αυτό που η μία πλευρά αποκαλεί «ειρήνη», η άλλη το βλέπει ως την αρχή του πολέμου. Αν η 20ή Ιουλίου έφερε πραγματικά ειρήνη, γιατί, 52 χρόνια αργότερα, υπάρχουν ακόμα συρματοπλέγματα, στρατιωτικές θέσεις, ανεξιχνίαστες υποθέσεις αγνοουμένων και σπίτια των οποίων τα κλειδιά μεταδίδονται από γενιά σε γενιά;

Η 15η Ιουλίου δεν ήταν ο λόγος της εισβολής.

Στις 15 Ιουλίου 1974, μια χούντα συνταγματαρχών στην Αθήνα, μέσω της Εθνοφρουράς Κύπρου και της ΕΟΚΑ-Β, ανέτρεψε τον εκλεγμένο Πρόεδρο Μακάριο και έφερε στην εξουσία τον Νίκο Σαμψών. Αυτό ήταν ένα έγκλημα κατά της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και της βούλησης των Κυπρίων.

Η Άγκυρα έχει βγάλει μόνο ένα ακριβές συμπέρασμα από αυτή την κατάσταση: «Πρώτα έγινε το ελληνικό πραξικόπημα».

Ναι, υπήρχε. Αλλά η 15η Ιουλίου δεν ήταν η βασική αιτία της εισβολής. Ήταν ένα έναυσμα, μια ευκαιρία και ένα μέσο νομιμοποίησης που χρησιμοποίησε η Άγκυρα για να εφαρμόσει την προϋπάρχουσα στρατηγική της διαίρεσης και του στρατιωτικού ελέγχου. Το να παρουσιάζουμε την εισβολή αποκλειστικά ως αντίδραση στο πραξικόπημα ισοδυναμεί με την αναπαραγωγή της επίσημης αφήγησης της Τουρκίας.

Η Βρετανία έθεσε τις βάσεις για τη σύγκρουση.

Ποιο είναι το βασικότερο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας; Η ακρίβεια.

Από Βασίλης Βιλιάρδος

Ποιο είναι το βασικότερο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας; Η ακρίβεια. Τι είναι ακρίβεια; Η σχέση τιμών (πληθωρισμού) και μισθών - όπου η Ελλάδα έχει υψηλότερο πληθωρισμό σε σχέση με το μέσο της Ευρωζώνης (3,9% έναντι 2,8% πρόσφατα) και τους χαμηλότερους μισθούς! Εν προκειμένω τα εξής:

(α) Τι χρειάζεται για την άνοδο των μισθών; Η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Τι προϋποθέτει; Επενδύσεις και καινοτομία - επίσης όμως όχι υψηλότερο πληθωρισμό από την ΕΕ, αφού διαβρώνει την ανταγωνιστικότητα, οπότε εμποδίζει την άνοδο των μισθών.

Ποιος είναι ο βασικός παράγοντας για τις επενδύσεις; Η άνοδος των μισθών (=φαύλος κύκλος) - επειδή εάν οι μισθοί είναι χαμηλοί και η εργασία φθηνή, δεν είναι επικερδής η επένδυση σε νέα μηχανήματα. Επομένως, οι νέες καινοτομίες δεν υλοποιούνται λόγω κόστους - οπότε η παραγωγικότητα της εργασίας μένει στάσιμη.

Γιατί είναι επιπλέον βασικός παράγοντας για την αύξηση των επενδύσεων, η άνοδος των μισθών; Επειδή αυξάνουν την εγχώρια ζήτηση - ενώ όταν η ζήτηση είναι υψηλή, οι εταιρίες είναι υποχρεωμένες να επενδύσουν, αφού διαφορετικά ο ανταγωνισμός θα «καταλάβει» το μερίδιο αγοράς τους.

Ποιο είναι εδώ το πρόβλημα; Το ότι, όταν οι καταναλωτές αποκτούν μεγαλύτερο εισόδημα, συχνά αυξάνουν τις αγορές τους σε εισαγόμενα προϊόντα - άρα αυξάνονται το εμπορικό έλλειμμα και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η χώρα χρεώνεται στο εξωτερικό (ήδη το ακαθάριστο εξωτερικό μας χρέος είναι στα 597 δις €, γράφημα) κλπ.

Για να μην υπάρχει λοιπόν αυτός ο κίνδυνος, η άνοδος των μισθών πρέπει να συνδυαστεί με την εξασφάλιση φθηνής ενέργειας, με την χαμηλότερη κατανάλωση ενέργειας και, κυρίως, με την εγχώρια παραγωγική ανασυγκρότηση - δηλαδή

(1) με τη στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να καλύψουν τη ζήτηση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες - μεταξύ άλλων στην Ελλάδα με τη σύνδεση της εγχώριας παραγωγής με τον τουρισμό,

(2) με την υποκατάσταση των εισαγωγών - μέσω επενδύσεων στην τεχνολογία, την αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση, καθώς επίσης

(3) με την αύξηση της ποιοτικής παραγωγικότητας - μέσω επενδύσεων στο εργατικό δυναμικό, για την παραγωγή προϊόντων υψηλότερης προστιθέμενης αξίας που ανταγωνίζονται επάξια τα εισαγόμενα.

Σημείωση: Οι εξαγωγές είναι άλλο θέμα, αφού στηρίζονται στους μισθούς και στη ζήτηση άλλων χωρών - ενώ προϋποθέτουν ποιοτικά και τιμολογιακά διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα (οπότε χαμηλούς μισθούς, καλύτερα χαμηλό κόστος εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος, οι οποίοι όμως χαμηλοί μισθοί μειώνουν την εγχώρια ζήτηση).

(β) Τι χρειάζεται για τη μείωση του πληθωρισμού; Η εξασφάλιση φθηνής ενέργειας ξανά, ο περιορισμός της κατανάλωσης της με την καλύτερη χρήση της, καθώς επίσης η καταπολέμηση των Ολιγοπωλίων, των καρτέλ, των τριγωνικών συναλλαγών και της αισχροκέρδειας - μέσω της σωστής λειτουργίας της αρχής ανταγωνισμού (εν ανάγκη, έως ότου καταπολεμηθούν τα Ολιγοπώλια και τα καρτέλ, η επιβολή πλαφόν).

Χρειάζεται επίσης η χαμηλότερη φορολογία του κράτους, σε επίπεδα ανταγωνιστικά με τις γύρω χώρες - μέσω της καταπολέμησης της σπατάλης του δημοσίου, της παραοικονομίας και της διαφθοράς που όχι μόνο κοστίζει πανάκριβα αλλά, επιπλέον, σκοτώνει, όπως φάνηκε στα Τέμπη.

Βέλτιστο φορολογικό σύστημα εδώ είναι τα έσοδα/έξοδα (=εκπίπτουν όλα ανεξαιρέτως τα έξοδα από τα έσοδα και φορολογείται ότι απομένει - έχουμε ήδη εκπονήσει αναλυτική μελέτη 100 σελίδων), σε συνδυασμό με έναν επίπεδο φόρο 15% - αφού εκμηδενίζει την παραοικονομία, καθιστά ασύμφορες τις τριγωνικές συναλλαγές, απλοποιεί τις διαδικασίες, στηρίζει τις επενδύσεις, αυξάνει τα δημόσια έσοδα χωρίς υπερφορολόγηση κοκ.

ΠΗΓΗ:https://x.com/i/status/2078455780517515513

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Οι απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή και η καταδίκη στην υποτέλεια της Χώρας

Αν θυμάστε η CIA απήγαγε τα παιδιά του και τον εκβίασε. Πιθανολογώ ότι όρος που του ετέθη είναι να μην θέτει τις θέσεις του δημόσια ξανά, εξ ου και το παρατσούκλι "Βούδας". Παίζουν άσχημα οι Αμερικανοί και χρειαζόταν επιπλέον μέτρα προφύλαξης. (Maria Nikolakaki)

🇬🇷 Οι αγωγοί που θα συνέδεαν τη Ρωσία με την Ευρώπη – Ο ρόλος του Κώστα Καραμανλή

✍️ του Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου

🌀 Η ιστορία είναι ένα ερωτηματικό, ανοιχτό στον χρόνο και στον χώρο. 

Δεν είναι μόνο από ποια μεριά κοιτάς — είναι και το αποτύπωμα που αφήνει ο πρωταγωνιστής.

🇬🇷 Ο Κώστας Καραμανλής, στην πρωθυπουργία του, δεν έβαλε νερό στο κρασί του. 

Άφησε αποτύπωμα καθαρά εθνικό. 

Είδε 

πως τα τρένα είχαν ήδη ξεκινήσει, πως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω 

— και μπήκε ως μηχανοδηγός για να οδηγήσει την Ελλάδα 

στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

🗓️ 2004–2009: 

συγκλίνουσες και αποκλίνουσες στρατηγικές, ντόπιες 

και ξένες δυνάμεις, 

που θα διαμόρφωναν νέους στόχους για Ελλάδα και Ευρώπη.

⚡ Είναι η εποχή που η Ελλάδα τολμά το άλμα στο μέλλον 

— οδηγός στο κέντρο των εξελίξεων, διαμορφώνοντας 

τον νέο ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Το ελληνικό αποτύπωμα στις περιοχές που θέλει να επενδύσει η κόρη Τραμπ

18/07/2026

ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ

Στις 16 Ιουλίου του 1914, οι τελευταίες οικογένειες των Ελληνόβλαχων που κατοικούσαν στο Νησί Σάσσων (ή Σάζονα) – που κλείνει τον Κόλπο του Αυλώνα και οριοθετεί την Αδριατική και το Ιόνιο – σφαγιάζονταν βιαίως από άτακτες-αλβανικές ομάδες. Ο συγκεκριμένος τόπος ήρθε στην επικαιρότητα, λόγω των γνωστών εξελίξεων με τα επενδυτικά σχέδια της κυβέρνησης Ράμα. Ένας λόγος παραπάνω για να εστιάσουμε επί αυτού.

Η φράση “Σμπουρεύ’ς ρουμέϊκα;” – που είναι ο παραδοσιακός τρόπος με τον οποίο οι Ναρτιώτες ρωτούν για τον εάν κατέχεις την ελληνική γλώσσα – καταδεικνύει και τις έντονες ζυμώσεις στο διάβα της ιστορίας, με το έτερο αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού, αυτό των Ελληνοβλάχων. Τα ορεινά της Μόκρας και της Μοσχόπολης, η ενδοχώρα του Φράσαρι και της Ερσέκας είχε τόσο ανάγκη της φιλοξενίας με τη Μουζακιά και την Αυλώνα, όπως το αποτυπώνει η ντοπιολαλιά των Ναρταίων: Σμπουρεύεις μωρέ Ρωμαίικα; Στην ουσία είσαι, ή δεν είσαι δικός μας…

Την απορία του εξέφρασε ο Έντι Ράμα, όταν παρακρατικά στοιχεία άσκησαν βία – υπό την ανοχή της Αστυνομίας – στην διαδήλωση των κατοίκων στην Νάρτα και το Σβερνέτς και ακολούθησε η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, για τα δικαιώματα των θιγόμενων ομογενών. Σε προκλητικό ύφος, ο Ράμα, αποσκοπώντας σε μικροπολιτικά οφέλη από τον ανθελληνισμό που διαρκώς καλλιεργεί, δήλωσε ότι δεν γνώριζε ότι στον Κόλπο του Αυλώνα υπάρχει γηγενής Ελληνισμός – παρόλο που αυτός μαρτυρείται ιστορικά!

Η τελευταία γενιά της Δύσης

Σκέψεις για το γίγνεσθαι ενήλικος στην αποπαιδευτική κοινωνία

του Andrea Zhok

1. Το πρόβλημα

Η εφηβική περίοδος, ειδικά στον σύγχρονο κόσμο, παρουσιάζει χαρακτηριστικά ιδιαίτερης δυσκολίας που την καθιστούν μια περίοδο τυπικά σημαδεμένη από κρίσεις ταυτότητας.¹ Η εφηβεία ως περίοδος δυσφορίας αποτελεί πράγματι ένα κοινό θέμα της δυτικής νεωτερικότητας. Το κατά πόσο αυτός ο παράγοντας δυσφορίας είναι διαπολιτισμικά γενικεύσιμος είναι μάλλον αμφίβολο. Υπάρχουν βεβαίως δομικές φυσιολογικές πλευρές, ανεξάρτητες από πολιτισμικά πρότυπα. Η εφηβεία είναι, γενικά, εκείνη η περίοδος που προηγείται της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή και σχετίζεται φυσιολογικά με τη σεξουαλική ωρίμανση.

Στις περισσότερες παραδοσιακές κοινωνίες αυτή η μετάβαση σηματοδοτείται συμβολικά από τελετουργίες μετάβασης που θεσμοθετούν την αλλαγή κοινωνικής θέσης και ευθυνών.²

Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία αυτή η μετάβαση καθίσταται γενικά πιο επιβαρυντική και αβέβαιη, λόγω του ότι υπάρχει ένα ιδιαίτερα έντονο χάσμα ανάμεσα σε όσα απαιτούνται από το παιδί και σε όσα απαιτούνται από τον ενήλικα. Στις παραδοσιακές κουλτούρες τα παιδιά συμμετέχουν από νωρίς στις δραστηριότητες των ενηλίκων, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, είτε πρόκειται για αγροτική ζωή, είτε για κυνηγετικές δραστηριότητες, είτε για προετοιμασία πολέμου κ.λπ. Επομένως η εφηβεία δεν εμφανίζεται εδώ ως ριζική ρήξη, ενώ το άλμα προς τη δημόσια αναγνώριση ρυθμίζεται μέσω κοινών τελετουργιών μετάβασης.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία που συνδέονται με τη σεξουαλική ωρίμανση παρουσιάζουν ορισμένες προκλήσεις, αλλά σε κοινωνίες με σταθερά και σαφώς καθορισμένα ήθη και προσδοκίες αυτοί οι αποσταθεροποιητικοί παράγοντες περιορίζονται.³

Στη δυτική νεωτερικότητα η μετάβαση από την παιδική, προστατευμένη διάσταση προς την ενήλικη σφαίρα είναι ιδιαίτερα ριζική, και αυτή η ριζικότητα οφείλεται αφενός στο χάσμα ανάμεσα στην παιδική ζωή (παιχνίδι και σπουδές) και στην ενήλικη (εργασία), και αφετέρου στη σύγχρονη αντίληψη του ατόμου ως τόπου ευθύνης και πρωτοβουλίας που δεν ανάγεται σε τίποτε άλλο (ούτε στην οικογένεια ούτε στην κοινότητα).

Παγκόσμια Κυβέρνηση, με το καλό ή με το κακό!

Κείμενο-ρετρό 95.0: Ζυμώσεις των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ για τον σχηματισμό υπερκυβέρνησης από τον 20ό αιώνα

Konstantinos Vathiotis

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Ι. ΠΡΟΑΝΑΚΡΟΥΣΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1950

JAMES PAUL WARBURG:

“We shall have world government, whether or not we like it. The question is only whether world government will be achieved by consent or by conquest”.

ΤΖΑΙΗΜΣ ΠΟΛ ΒΑΡΜΠΟΥΡΓΚ:

«Θα έχουμε Παγκόσμια Κυβέρνηση, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το ζήτημα είναι μόνο αν ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί με την συναίνεση των λαών ή με την κατάκτησή τους».

Την παραπάνω εξαγγελία της Παγκόσμιας Κυβέρνησης είχε κάνει στις 17 Φεβρουαρίου 1950 ενώπιον της επιτροπής του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων ο Γερμανοαμερικανός τραπεζίτης Τζαίημς Πολ Βάρμπουργκ (James Paul Warburg).

ΙΙ. ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΡΟΚΦΕΛΕΡ

Την ίδια εξαγγελία βρίσκει κανείς και στο βιβλίο τού (κάθε άλλο παρά τυχαίου) Αμερικανού συγγραφέως Γκάρυ Άλεν (Gary Allen) “The Rockefeller File”, το οποίο είχε εκδοθεί το 1976.

Ο Όμηρος στο τελωνείο της ιδεολογίας

από Γιώργος Τασούδης

Τα μεγάλα έργα έχουν το προνόμιο να συνομιλούν με κάθε εποχή. Δεν είναι λοιπόν παράδοξο ο κινηματογράφος να επιχειρεί να συνομιλήσει με τον Όμηρο. Αντιθέτως, αυτό αποδεικνύει ότι, σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια μετά, τα ομηρικά έπη εξακολουθούν να συγκινούν, να εμπνέουν και να προκαλούν δημιουργούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο προβληματισμός αρχίζει όταν η συνάντηση με ένα κλασικό έργο μετατρέπεται σε προσπάθεια διόρθωσής του. Όταν προηγείται η ιδεολογία και ακολουθεί η ανάγνωση του κειμένου, το αποτέλεσμα δεν είναι ερμηνεία αλλά προβολή των δικών μας βεβαιοτήτων πάνω σε έναν άλλον κόσμο.

Η πρόσφατη δήλωση ότι ο Όμηρος «δεν αφιερώνει αρκετό χρόνο στις γυναίκες» δεν αποκαλύπτει κάποιο κενό του Ομήρου. Αποκαλύπτει μια χαρακτηριστική συνήθεια της εποχής μας: να αξιολογούμε τα μεγάλα έργα όχι μέσα από το δικό τους πνευματικό σύμπαν, αλλά μέσα από τις ιδεολογικές προϋποθέσεις του παρόντος.

Το ερώτημα, όμως, είναι βαθύτερο. Είναι άραγε έργο του αναγνώστη να μαθητεύσει στο κείμενο ή να απαιτήσει από το κείμενο να μαθητεύσει στις δικές του αντιλήψεις;

Ο Όμηρος δεν αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως εκπροσώπους ομάδων, φύλων ή κοινωνικών κατηγοριών. Τους αντιμετωπίζει ως πρόσωπα. Γι' αυτό και η αξία τους δεν μετριέται από τον αριθμό των στίχων που τους αφιερώνει, αλλά από το βάθος της παρουσίας τους και από το αποτύπωμα που αφήνουν στην πορεία του έπους και στην ψυχή του αναγνώστη. Ο Όμηρος δεν γράφει με όρους ποσοστώσεων· γράφει με όρους δραματικής αλήθειας.

Παγκόσμιο χάος.

Το θρίλερ στο Ιράν ξανάρχισε. Ο θάνατος του Lindsey Graham και η απομάκρυνση Φεντόροφ. Η κυβέρνηση κόντρα στην ΕΕ για χάρη των εφοπλιστών

Πέτρος Αργυρίου

Είχαμε τονίσει ότι ο Τραμπ δεν είχε καμία στρατηγική στο θέμα του Ιράν. Ούτε εισόδου, ούτε εξόδου. Είπαμε ότι ο Νετανιάχου θα ήταν αυτός που θα έκανε ότι μπορούσε για να υπονομεύσει το μνημόνιο κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Σε μια πράξη ακραίου παραλογισμού, ήταν ο ίδιος ο Τραμπ που ανακήρυξε το μνημόνιο νεκρό και επιτέθηκε για τρίτη φορά στο Ιράν. Αν η διπλωματική προσέγγιση ήταν εξαιρετικά δύσκολη μετά τις δύο επιθέσεις εν μέσω διαπραγματεύσεων, τώρα πλέον φαντάζει σχεδόν αδύνατη. Οι χώρες του κόλπου που η αμερικανική στρατιωτική παρουσία υποτίθεται ότι προστάτευε, έχουν γίνει σάκος του μποξ για τα Ιράν και η οικονομία τους όπως και οι υποδομές τους έχουν δεχτεί τεράστιες ζημιές και αν οι Χούθι της Υεμένης ξαναμπούν στο παιχνίδι και ξανακλείσουν την Ερυθρά Θάλασσα, η παγκόσμια οικονομία και όχι μόνο θα πάθει διπλό έμφραγμα και θα απειληθεί με ύφεση ακόμη και κραχ.

Γιατί τα κάνει όλα αυτά όμως ο Τραμπ πέρα από την μεγαλομανία του; Η φορολογική του δήλωση που έδειξε ότι μόνο στον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του, ο Τραμπ κέρδισε 2,2 δις δολάρια, ένδειξη ότι ο Τραμπ και το περιβάλλον του των δισεκατομμυριούχων κερδοσκοπούν με τις τιμές του πετρελαίου όπως είχαμε υπαινιχθεί σε προηγούμενο άρθρο μας.

Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ όπου παρά την παρουσία των υψηλότατων πολιτικών κλιμακίων της χώρας είμασταν ανύπαρκτοι, υπήρξαν δεσμεύσεις ότι θα τα πάρει όλα και τα F35 και κινητήρες για τα τουρκικά μαχητικά τελευταίας γενιάς Καάν αρκεί να πουλήσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα των S400 σε χώρα του Κόλπου, αν και οι προφορικές δεσμεύσεις δεν ισοδυναμούν με έγκριση.