Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και η εποχή του (ΒΙΝΤΕΟ)

Πρώτη Δημοσίευση 21/7/25

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα/ «Ιουλιανά» 1965/ Τι προηγήθηκε/ Το κίνημα των 70 ημερών – η πολιτική της ΕΔΑ

γράφει ο Αλέξανδρος Α. Χατζηκώστας (www.xatzikostas.gr)

«…Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε…»

Στις 21 Ιούλη του 1965, το βράδυ έπεφτε νεκρός στην Αθήνα από τα χτυπήματα των αστυνομικών ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομα του γίνεται τραγούδι. Η μνήμη του τιμάται μέχρι σήμερα μαζί με άλλους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς. Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα στηριγμένο σε διάφορα αφιερώματα για τη δράση του καθώς και την εποχή που αυτή πραγματοποιήθηκε.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Το 1946 η οικογένεια Πέτρουλα καταφεύγει στην Αθήνα για να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ένοπλων συμμοριών της Δεξιάς.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας εγγράφεται στο δημοτικό σχολείο της περιοχής Ακαδημία Πλάτωνος και ταυτόχρονα αρχίζει να εργάζεται και να μπαίνει στα βάσανα της καθημερινής βιοπάλης. Τελειώνοντας το δημοτικό το 1954 εγγράφεται στη Μέση Εμπορική Σχολή Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών στην πλατεία Μητροπόλεως, και μετά από τη φοίτηση τριών τάξεων εγγράφεται στη Μέση Εμπορική στην πλατεία Κουμουνδούρου, την οποία και τελειώνει το 1960. Σ` όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθεί να εργάζεται και παράλληλα να είναι άριστος μαθητής και να συμμετέχει στο μαζικό μαθητικό κίνημα.

Θεοφάνης Μαλκίδης: Κύπρος- Αιγαίο -Θράκη- Ελληνισμός (Συνέντευξη)

Ολόκληρη η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΤΑΡ Βορείου Ελλάδος στη συνέχεια

Τα βασικά σημεία της συνέντευξης επικεντρώνονται σε εθνικά και δημογραφικά ζητήματα:

1. Κυπριακό Ζήτημα

Καταδίκη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας: Τονίζεται ότι οι προτάσεις όπως η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ουσιαστικά νομιμοποιούν τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής του 1974.

Παραβίαση Διεθνούς Δικαίου: Υπογραμμίζεται ότι στην Κύπρο, μέλος της Ε.Ε., δεν εφαρμόζεται το διεθνές δίκαιο , ενώ δεν θα επιτραπεί η επιστροφή των 200.000 προσφύγων της εισβολής, ενώ θα παραμείνουν και ο κατοχικός στρατός και οι έποικοι .

Προειδοποίηση για νέα «λύση» τύπου Σχεδίου Ανάν: Αναφέρεται ότι επιχειρείται ξανά μια επιβεβλημένη λύση ερήμην του λαού, όπως είχε επιχειρηθεί το 2004 με το Σχέδιο Ανάν ή με τη Συμφωνία των Πρεσπών .

2. Υβριδικός Πόλεμος & «Γαλάζια Πατρίδα»

Παραχάραξη Ονομασιών στο Διαδίκτυο: Επισημαίνεται η τακτική της Τουρκίας να προωθεί τουρκικές ονομασίες (π.χ. Dedeağaç) για ελληνικές πόλεις όπως η Αλεξανδρούπολη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο πλαίσιο υβριδικού πολέμου .

«Θάλασσα των Νήσων»: Σημειώνεται η προσπάθεια της Τουρκίας να αμφισβητήσει ακόμα και τον όρο «Αιγαίο», αποκαλώντας το «Θάλασσα των Νήσων» .

3. Σιδηροδρομική & Υποδομιακή Απομόνωση της Θράκης

Η Αφρική βρίσκεται στη μέση μιας καταιγίδας που δεν επέλεξε

Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, Ερυθρά Θάλασσα: εάν η συχνότητα των απειλών των Χούθι υπερβεί ένα ορισμένο όριο, οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι εταιρείες θα χαρακτηρίσουν αυτήν την περιοχή ως «υψηλού κινδύνου».

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Όλοι κοιτάζουν τα στενά του Ορμούζ. Και δικαίως: ένα τεράστιο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου περνάει από εκεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν τέμνονται εκεί, και οι εικόνες των δεξαμενόπλοιων που δέχονται επίθεση και ανοίγουν τις ειδήσεις προέρχονται από εκεί. Αλλά αν σταματήσουμε στο Ορμούζ, χάνουμε τη μισή ιστορία.

Ας το θέσουμε ως εξής: αν τα στενά του Ορμούζ είναι η μεγάλη βρύση του πετρελαίου του Κόλπου, το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ είναι η περιστροφική πύλη που επιτρέπει τη ροή του στον διάδρομο Ερυθράς Θάλασσας-Σουέζ. Σήμερα, ωστόσο, η βρύση είναι σχεδόν κλειστή: από την έναρξη της άμεσης σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η κυκλοφορία στο Στενό έχει καταρρεύσει. Και ταυτόχρονα, η περιστροφική πύλη έχει γίνει όχι μόνο επικίνδυνη, αλλά απειλείται με μόνιμο κλείσιμο. Το πρόβλημα δεν διπλασιάζεται: πολλαπλασιάζεται. Πριν από την κρίση, το 12-15% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου και περίπου το 40% του εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας διεξαγόταν κατά μήκος του άξονα Μπαμπ ελ-Μαντέμπ-Ερυθρά Θάλασσα-Σουέζ.

Δεν είναι παράπλευρος διάδρομος: είναι μια κύρια αρτηρία της παγκοσμιοποίησης.

-Η Αφρική βρίσκεται στη μέση μιας καταιγίδας που δεν επέλεξε

Υπάρχει όμως και ένα άλλο στοιχείο που ανεβάζει τα διακυβεύματα: περίπου το 5% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου διέρχεται σήμερα α πό το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ. Επειδή η Σαουδική Αραβία, αντιμέτωπη με το κλείσιμο του Ορμούζ, έχει εκτρέψει πάνω από το 70% των εξαγωγών της στον τερματικό σταθμό Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα. Η νότια πύλη προς το στενό έχει γίνει η κύρια οδός διαφυγής για το σαουδαραβικό αργό πετρέλαιο. Και όσοι απειλούν αυτήν την πύλη το γνωρίζουν.

Καπετάν Νικηφόρος - ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Παρασκευή 24 Ιουλίου 1942

Εφέτος 24 Ιουλίου πέφτει ημέρα Παρασκευή! Όπως τότε, το 1942, που στο χάσιμο της ημέρας ξεκίνησε η Ανταρτοομάδα ΕΛΑΣ Παρνασσίδας!

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ «ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ»

8η (1η) Ομάδα Ανταρτών ΕΛΑΣ Παρνασσού

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Παρασκευή 24 Ιουλίου 1942

"Έστειλα και ειδοποίησα το Σουραβλή νάρθει. Έφτασε αμέσως. Το κατάλαβε, πηδούσε από τη χαρά του. Κανονίσαμε όλα τα καθέκαστα και έφυγε να ετοιμαστεί.

Ξεσηκώθηκα σιγά-σιγά κι εγώ. Άρχισα τη δική μου προετοιμασία, με βαθειές εισπνοές προκαλώντας τον πόνο να τσακιστεί να φύγει από τα πλευρά μου. Πήγαινα ως έξω στο μπαλκόνι και ξαναγύριζα στο κρεβάτι μου. Ύστερα η βόλτα μου έγινε ως τον κήπο. Δούλευε και το μυαλό μου, τι πράγματα να πάρω μαζί μου κι ανάμεσα στ’ άλλα, αποφάσισα να πάρω και μια αλλαξιά καθαρά εσώρουχα και μια πετσέτα προσώπου. Ερχόταν και ξαναρχόταν ο Σουραβλής «να πάρουμε και τούτο; να πάρουμε κι εκείνο;». Αυτός θάπαιρνε και την παλαιική σπάθα, κι εγώ τη βουλγάρικη χλαίνη, το λάφυρο.

Οι χωριανοί, εξακολουθούσαν τον καθημερινό μόχθο τους, όπως και πριν. Τους έβλεπα ξαφνικά με αλλοιώτικο μάτι, πιο φτωχούς, πιο αξιολύπητους, ήμουν ο ευνοημένος εγώ, ενώ αυτοί, συνέχιζαν να ζουν άχαρα. Αισθανόμουν κι ένα σφίξιμο στην καρδιά μου, ότι μια ολόκληρη ζωή, τελείωνε οριστικά.

Την επόμενη ημέρα, έκαμα μακρύτερους περιπάτους. Συνερχόμουν γοργά. Από ώρα σε ώρα, η ευχάριστη διαφορά. Την Τετάρτη το βράδυ, πήγαμε στη Βριζόραχη και κρύψαμε τα όπλα μας, τις σφαίρες, τη χλαίνη, τη σπάθα. Διαλέξαμε ένα παχύ πουρνάρι, και τα χώσαμε μέσα. Κάμαμε χίλιες φορές έλεγχο, αν είναι καλά κρυμμένα, να μην πάθουμε κι εδώ, κανένα καινούριο ρεζιλίκι. Την Πέμπτη, από το δειλινό αφήσαμε το χωριό. 

Τι γλυκός, τι πονεμένος αποχαιρετισμός… Εμείς ξέραμε ότι φεύγουμε, οι δικοί μας δεν ήξεραν… Ήταν και η πικρή σκέψη, ότι τους άφινες πίσω ανυποψίαστους, σε νέους μεγαλύτερους κινδύνους. Ο πατέρας μου κάπου έλειπε πάλι. Τον πήρα θρονιασμένον στη σκέψη μου, έτσι όπως τον έβλεπα ταχτικά, τον τελευταίο καιρό, όλο βιαστικόν, συλλογισμένον, απογοητευμένον. Αγκάλιασα με τρόπο και τα μικρότερα αδέρφια μου και καίγανε τα μάτια μου. Έβαλα τα δυνατά μου, να μην καταλάβουν την ταραχή μου. Από τ’ αμπέλια σταθήκαμε λίγο και κυττάξαμε το χωριό, κι αυτό ήταν ο τελευταίος μας αποχαιρετισμός. Προχωρήσαμε σταθεροί, στη νέα μας ζωή.

Tα έθνη που δεν επιβεβαιώνουν την οντότητα και τον λόγο ύπαρξής τους στην σκηνή της Ιστορίας πεθαίνουν. Ή αντικαθίστανται.

ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ 

γίνονται αντικείμενο καπηλείας: οι ιδέες, τα σύμβολα, οι θυσίες, οι άνθρωποι. Σε κάθε ιστορική στιγμή εμφανίζεται αναποφεύκτως ένας εσμός μικρών ανθρώπων, που υποκρίνονται τον εκστατικό θαυμαστή και υπέρμαχο του δικαίου και του υψηλού και που με ευλαβή πόζα προσπαθούν να συγκαλύψουν επιδιώξεις εσχάτης ιδιοτέλειας.

 Γνωρίζουμε όλοι πόσο δεινοπάθησε παλαιότερα η έννοια του έθνους. Μάθαμε πλέον πόσο δεινοπαθεί και η έννοια της δημοκρατίας που κάποιοι ταυτίζουν αυθαιρέτως με τον εαυτό τους. Και παρατηρούμε πώς η δημοκρατία μετουσιώνεται εκ μέρους των (όπως κάποτε η εθνικοφροσύνη) σε λαφυραγωγία, αυθαιρεσία και θρασύτητα εκφυλισμένων πατρικίων ή αναρριχώμενων πληβείων. 

Κάπως έτσι, χρόνο με τον χρόνο, η φιέστα της 24ης Ιουλίου γίνεται όλο και πιο αλληγορική, φαιδρή απομίμηση εκείνης της ηθικής ανάτασης που συνεπήρε τον λαό μας στο τέλος μισού αιώνα αυταρχισμού χάρη στο αίμα και το χώμα του κυπριακού ελληνισμού. Τώρα που οι δημοκράτες και οι αντιδημοκράτες του 2026 μοιάζουν καρικατούρες μπροστά στους προγόνους τους του 1974, αυτό που αποκαλούμε σκοπό και πεπρωμένο μιας ιστορικής περιόδου ή και ενός ιστορικού υποκειμένου (και δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κρυμμένη ουσία του) φανερώνεται στον τρόπο που ολοκληρώνεται λίγο πριν καταρρεύσει. 

🔴ΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - 📍Βασίλης Ασημακόπουλος

✔️Στον Γιώργο Σαχίνη προσκαλεσμένος ο Βασίλης Ασημακόπουλος  συζητούν για το νέο του βιβλίο, 

"Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα" 

των εκδόσεων Παπαζήση όπου πραγματεύεται την πορεία των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας μέσα από τις τέσσερις περιόδους εξέλιξής της. 

•Α΄ περίοδος 1889-1914: Κλασική-ιστορική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία. 

•Β΄ περίοδος 1918-1939: Εξελικτική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία. 

•Γ΄ περίοδος 1945-1989: Αναθεωρητισμός και παραδοσιακή μη μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία. 

•Δ΄ περίοδος 1990-2010: Νέος αναθεωρητισμός και νέα σοσιαλδημοκρατία. 

✔️Πώς αυτή μεταμορφώνεται μετά το Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση στην πρώτη της πορεία, αλλά και μεταξύ της 2ης και 3ης περιόδου όταν μεσολαβεί ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ή μεταξύ της 3ης και 4ης περιόδου όπου μεσολαβεί η καιτάρρευση των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου». 

Γιατί η 24η Ιουλίου δεν πρέπει να γιορτάζεται ως ημέρα μετάβασης στην δημοκρατία

Δεξίωση για την 48η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, Κυριακή 24 Ιουλίου 2022. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

Γεννήθηκα τέσσερις ημέρες μετά την μετάβαση

στην δημοκρατία, στις 28 Ιουλίου 1974

Αλέξης Τσίπρας

Θα διατυπώσω μια σειρά παρατηρήσεων για το ΝΑΤΟ, την θέση της χώρας μας σ’ αυτό, το ρόλο του στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων συγκροτούν και τα διδάγατα που πρέπει να αφομοιώσουμε ως λαός για να βαδίσουμε με σιγουριά στο μέλλον επί τη βάση μιας νέας στρατηγικής κουλτούρας. Θα ξεκινήσω με κάποιες ιστορικές παρατηρήσεις, γιατί η πραγματικότητά μας είναι ιστορικά διαμορφωμένη και η ιστορία βαραίνει πάρα πολύ στο παρόν και, σε μερικές περιπτώσεις, αυτο-προτείνει στρατηγικές για το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη: Ο άνθρωπος που επινόησε το ΝΑΤΟ, που έβαλε τη σφραγίδα του σ’ αυτό, που επέμενε με νύχια και με δόντια να δημιουργηθεί, ήταν ένας δικηγόρος της Ουάσιγντον, Αγγλικής καταγωγής, πολύ γνώριμος λόγω του Κυπριακού ζητήματος, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντην Άτσεσον. Η συμβολή του Άτσεσον, καθοριστικότατη, δεν ήταν η δημιουργία ενός Ψυχροπολεμικού οργανισμού ασφάλειας προκειμένου να προστατεύσει την Ευρώπη από μια Σοβιετική εισβολή. Τέτοια απειλή δεν υπήρχε. Η συμβολή του έγκειται στο ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι η εμπέδωση διαρκούς ηγεμονίας επί της Ευρώπης, η εγκατάσταση και ο έλεγχος από τις ΗΠΑ πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και η δημιουργία πλούσιας αγοράς για τη διείσδυση Αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του Άτσεσον.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ταυτόχρονη είσοδος της Τουρκίας και της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1952 μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν ισοβαρής. Το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ προσδιόρισε την Τουρκία ως σύμμαχο με πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική βαρύτητα. Η εκτίμηση ήταν ότι η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις σε ευρύ θέατρο επιχειρήσεων ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τους εχθρούς του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα όχι. Έτσι, το ΝΑΤΟ φρόντισε να εξοπλίσει την Τουρκία κατά το μέγιστο δυνατόν, ενώ στην Ελλάδα φρόντισε να εξοπλίσει περισσότερο ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής με μεγάλη παρουσία μυστικών υπηρεσιών και δομές τύπου Γκλάντιο. Και αυτό λόγω της μεγάλης επιρροής της κομμουνιστικής ιδεολογίας μετά τον εμφύλιο.

50 και πλέον χρόνια ατιμωρησίας, παρά τα 75 χρόνια των Συμβάσεων της Γενεύη

Πρώτη δημοσίευση 20 Αυγ 2024

Aνοικτή επιστολή στον Πρόεδρο, στον Αρχηγό Αστυνομίας και στον Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κλέαρχος Α. Κυριακίδης

η σημερινή

Αξιότιμοι κύριοι,

Στη βιβλιοθήκη του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου, δύο διδάγματα του Πλάτωνα και τρία του Αριστοτέλη είναι χαραγμένα στα έργα τέχνης που κοσμούν τους τοίχους. Ένα από αυτά του Αριστοτέλη τα λέει όλα. «Στη δικαιοσύνη επικεντρώνεται η τάξη της κοινωνίας».

Ο Δυτικός πολιτισμός χτίστηκε επάνω σε αυτή και σε σχετικές ιδέες με αρχαία ελληνική προέλευση, όπως το κράτος δικαίου. Το ίδιο ισχύει για τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα οποία η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) εντάχθηκε το 1960, 1961 και 2004 αντίστοιχα.

Παρ’ όλα αυτά, στην ΚΔ εδώ και για 50 και πλέον χρόνια, αντί η τάξη της κοινωνίας να επικεντρώνεται στη δικαιοσύνη, η εγκληματικότητα έχει συνδεθεί με την ατιμωρησία με αποτέλεσμα τη συστημική αταξία και αδικία σε δύο παράλληλες κοινωνίες.

Σύμβολο αυτής της κατάντιας είναι η περιθωριοποίηση των τεσσάρων Συμβάσεων της Γενεύης, πυλώνων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου που υπογράφτηκαν πριν από 75 χρόνια, στις 12 Αυγούστου 1949, και ενσωματώθηκαν στο Κυπριακό Δίκαιο μέσω του περί των Συνθηκών της Γενεύης Κυρωτικού Νόμου του 1966 (στο ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ).

Το φαινόμενο των ‘’Σπασμένων Σκέψεων’’ (και η παγίδα τους) στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

‘’μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες’’

  Γ. Σεφέρης ‘’Μυθιστόρημα Η΄’’

 Το φαινόμενο των ‘’Σπασμένων Σκέψεων’’ (και η παγίδα τους) στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Πρέπει να τον αγαπούσε πολύ το μέγα-Γιώργο Σεφέρη ο Μιχάλης   Χαραλαμπίδης. Αναφέρεται σ΄ αυτόν πολύ συχνά στα βιβλία του, είτε μέσα από απλές αναφορές στο όνομά του, είτε παραθέτοντας σημεία από το έργο του. Όπως ο εισαγωγικός στίχος του κειμένου, που πιάνοντάς τον στα χέρια του και συγκεκριμένα δυο λέξεις απ΄ αυτόν, και αφού πρώτα τον ερμηνεύει, και τον αποαισθητικοποιεί, πλάθει απ΄ αυτόν έναν νέο πολιτικοκοινωνικό όρο -τις ‘’Σπασμένες Σκέψεις’’. Βέβαια ο Μιχάλης δεν πρόλαβε, ίσως και να μη κατάλαβε την πολύ όμορφη πολιτική τομή που κατάφερνε. Το λέω αυτό, γιατί όπως θα διαβάσουμε παρακάτω στο τέλος του παραθέματος, αποδίδει στο Σεφέρη την ανακάλυψη του όρου. Ο Σεφέρης όμως το χρησιμοποίησε αισθητικά κι όχι πολιτικά. Λοιπόν, δεν πρόλαβε επαναλαμβάνω, να επεξεργαστεί περισσότερο αυτόν το νεοπαγή του όρο.

 Συνεπώς, η επεξεργασία, αυτή που δεν πρόλαβε ο ίδιος να δουλέψει και όλη η δουλειά που πρέπει να γίνει μοιραία πέφτει στις πλάτες του χώρου μας (θα μπορούσε σκέφτομαι, να στηθεί μια καλά προετοιμασμένη ημερίδα από όλους μας πάνω σ΄ αυτό το θέμα). Πως όμως έφτασε ο Μιχάλης σ΄ αυτό το αποτέλεσμα; Παραθέτω  παρακάτω όλα τα απαραίτητα, μαζί με όλα τα  συμφραζόμενα από το κείμενο στο οποίο βρίσκονται, που είναι η ‘’Εισαγωγή – μαθήματα πολιτικής’’ από το βιβλίο του ‘’Ελληνική Πολιτική Παιδεία’’.

Ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον Γιώργο Χαρβαλιά συζητά για την γεωπολιτική της Ανατολικής Ευρώπης, τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας , την Ουκρανία, τον Ντόκο, και την αδύναμη ελληνική εξωτερική πολιτική

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον καλεσμένο του, δημοσιογράφο, αναλυτή και συγγραφέα, Γιώργο Χαρβαλιά, για το πρόσφατο περιστατικό των δύο Ρώσων φαρσέρ, τους οποίους ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, πέρασε για «ανθρώπους» του Ζελένσκι, συζητούσε μαζί τους αρκετά λεπτά όχι από ασφαλή διαδικτυακή γραμμή επικοινωνίας, και τους εξέθεσε ακόμα και απόρρητες πληροφορίες.

0:00​ Έναρξη εκπομπής. Πως εμφανίστηκε πριν από 100 χρόνια ο Χιτλερ. Συνειρμοί με το σήμερα και οι κινήσεις επανασύστασης νεοναζιστικού κινήματος μέσω Ουκρανίας

3:35​ Βιβλίο «ΓΙΑΒΟΛ». Και τα αγγλικά. Γερμανός δημοσιογράφος το 1943 μιλούσε για το «πανγερμανικό» δόγμα αλλά και τους ναζί που βρίσκονται πίσω από τους ναζί.

Β. Ασημακόπουλος: Τρεις αιώνες σοσιαλιστές και τα κοινωνικά προτάγματα σήμερα

Ο Βασίλης Ασημακόπουλος νομικός του Εργατικού Δικαίου και διδάσκων στα Τμήματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή το νέο του βιβλίο «Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήσης. 

Το Βυζάντιο, μετά του 20ου αιώνα αγκαλιά, Ελλάς και Αμέρικα κολλητά στο χάρτη...

Της Ελένης Σκάβδη

..Θυμήθηκα εν τη νιρβάνα του καύσωνα ένα παλιό κοντάκιον που έψαλα παρακλητικά πριν καιρό εδώ μέσα. Περί αμνών και προβάτων...

Αναρωτιέμαι αν υπήρξα ποτέ μου αμνός, αρνάδα κι εγώ... Νομίζω πως υπήρξα κάποτε... Ήταν τότε παλιά που μεγάλωνα στην Αλεξανδρούπολη και πίστευα μόνο στους καλούς θεούς και στα θαύματα... Από τη μια η μανούλα μου που πάντα έκανε την ωραία προσευχή της πριν κοιμηθεί, και ακούγαμε όλη την πρόζα της από το διπλανό δωμάτιο, καμιά φορά αν είχε πολλή κατάνυξη, παρασυρόμασταν και βγάζαμε τα χέρια απ΄τα παπλώματα και σταυροκοπιόμασταν κι εμείς, κι από την άλλη όλο το αγιολόγιο που είχε κρεμασμένο στους τοίχους ο πατέρας μου. Εικόνες πανέμορφες, ανακατεμένες με τις φωτογραφίες των ξενιτεμένων μας και των αποθαμένων μας.

Οι τοίχοι με τα κρεμασμένα κάδρα ήταν καθρέφτης της κοσμοθεωρίας της φαμίλιας... Μόλις έσβησε το φως και βυθιζόμασταν στο σκότος άγιοι, πεθαμένοι και ξενιτεμένοι έβγαιναν από τα κάδρα και βολτάριζαν στα δωμάτια. Ο Άγιος Παντελεήμων με το φελόνι του και το φωτοστέφανο κι από δίπλα ο θείος Κωνσταντής με τη ρεντιγκότα και το καβουράκι του, η Αγία Αικατερίνη με το μανδύα και την κόκκινη μαντήλα , αλά μπρατσέτα με τη μαυρομαντηλούσα γιαγιά με τη μακριά φουστακιά της. Το Βυζάντιο, μετά του 20ου αιώνα αγκαλιά, Ελλάς και Αμέρικα κολλητά στο χάρτη... 

Αρνάκι ήμουν τότε με μια παρηγορητική μεταφυσική βεβαιότητα. Στο αθώο μου σύστημα αξιών, ο χρόνος η ζωή κι ο θάνατος ήταν επινοήσεις της μέρας... Τη νύχτα υπήρχε ένα άλλο πολύμορφο βασίλειο, μια παραμυθένια χώρα απόλυτης ελευθερίας και γοητείας. Κάτι "αυτοφυές", με άγραφους νόμους που δεν με ένοιαζε να το μάθω, ή να το αποστηθίσω όπως έκανα με το Σύμβολον της Πίστεως, το Βασιλεύ Ουράνιε, ή κι εκείνο το άλλο κοντάκιον που το έψελνα στο γεύμα κατά παραγγελίαν " Πλούσιοι εφτώχευσαν και επείνασαν..."

Θέμης Τζίμας: Ο κύκλος της ήττας κάνει την Ελλάδα οικόπεδο στα χέρια των ολιγαρχών και των ξένων

«Η χώρα είναι πλέον δορυφόρος του Ισραήλ και των ΗΠΑ και λιγότερο των πρώην μεγάλων οικονομικών ευρωπαϊκών δυνάμεων…Οι δυνατότητες ομαλής σχετικώς θεσμικής ανανέωσης, μεταρρύθμισης και αλλαγής είναι πολύ λίγες…

Η κοινωνία δεν συμμετέχει στη πολιτική σφαίρα και το Έθνος δεν ορίζει την πολιτική εξέλιξη, σημαίνει ότι όποιος κοινωνικός μετασχηματισμός έρθει αν έρθει θα είναι πιο ριζοσπαστικός και πολύ πιο βίαιος», λέει στο militaire news ο κ.Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας…

Υπάρχει νέο πολιτικό σκηνικό ή νέο πολιτικό τσίρκο; «Υπάρχει ο κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία να εγκλωβιστεί και με δική της ευθύνη , στις συνθήκες της ήττας. Η ολιγαρχία της χώρας ,οι πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ  επιδιώκουν η ελληνική κοινωνία να παραμείνει σε συνθήκες ήττας…

Γι’ αυτό και η ανακύκλωση προσώπων…Καμία συζήτηση για τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα , η χώρα δεν μπαίνει σε λογική βιομηχανικής ανάπτυξης αλλά γίνεται ένας ενεργειακός διάδρομος και η χώρα μετατρέπεται από κρίσιμος διεθνής δρων , σε χρήσιμο οικόπεδο που καταλήγει σε συγκεκριμένα χέρια. Αυτός είναι ο κύκλος της ήττας», λέει ο κ. Τζήμας.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΊΕΣ ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ KAI KOYΜΠΑΡΟΙ ΣΥΜΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΣΕ ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι από  την αρχή. 

Σε αυτήν όλα δείχνουν ότι τα ασυνόδευτα προσφυγάκια που συμμετείχαν στα behind the scenes Λιγνάδια θεατρικά δρώμενα στο Εθνικό, προέρχονταν από 11 δομές που διαχειρίζεται η ΜΚΟ Home Project (κύρια μέτοχος η ξαδέλφη Λυμπεράκη, ταυτόχρονα και Γενική Διευθύντρια της MKO Solidarity Now  με πρόεδρο τον Ζαβό, αδελφό του πρώην Υπουργού, τον τότε υπεύθυνο για τις Τράπεζες και νομογράφο για τα κόκκινα δάνεια, ως γνωστόν. Σύμβουλος της οργάνωσης Home Project, η Ανθή Δοξιάδη, αδελφή του γνωστού συναδέλφου μαθηματικού μυθιστοριογράφου. (Βλέπε και σχόλιο #1 για τεκμηρίωση.)

Όμως για την οργάνωση και την επικοινωνία(!) η Home Project είχε αναθέσει την "δουλειά" της συνοδείας των μικρών στον Λιγνάδη, σε διαφημιστική/εταιρία επικοινωνίας. Την V&Ο, που έχει πρόεδρο τον Βαρβιτσιώτη, αδελφό του Υπουργού και πρώην υπεύθυνου στο ΥπΕξ για το Μεταναστευτικό. Ακόμα το διαφημίζει στο εταιρικό της site ως μέγα project, που το χρηματοδότησαν πελάτες της (ΙΚΕΑ κλπ). 

Η V&Ο, πέραν των αναφορών στον οικονομικό τύπο για μια σειρά οικονομικά σκάνδαλα  και σχέσεις με funds-κοράκια κόκκινων δανείων, που εγώ δεν τα πιστεύω αυτά γιατί σε αυτά τα έντυπα γράφουν μόνο κομουνιστές, είναι η εταιρία που ανέλαβε το επικοινωνιακό του Μητσοτάκη, όταν έγινε πρόεδρος της ΝΔ.. 

Αλλά το πράγμα έχει και άλλο βάθος, συγγενικό.

Ο Απόστολος Δοξιάδης, ο αναπληρωτής πρωθυπουργικος σύμβουλος υπό την Αγαπηδακη, της πρώην υπάλληλου του George Soros που εκπροσωπείται από τον κουμπάρο του τον Ζαβό της Solidarity Now , πάντρεψε την κόρη του με τον γιο του Ζαβού, και πρόσφατα τον γιο του με ανηψιά των Βαρδινογιάννηδων (ο Μαρκουλάκης συνδέεται με άλλη κόρη της οικογένειας, μην τα μπλεξετε, είναι μεγάλο σόι) . Και συμμετέχει και ο ίδιος ο Δοξιάδης και ο γιος του και το άλλο ζαβό, ο ξάδελφος του που κατέχει το ρεκόρ ελάχιστης παραμονής σε πρωθυπουργικό θώκο λόγω της εμπλοκής του στο κύκλωμα ξεπλυματος καρτέλ από τον σύζυγο της Κεραμεως από την Ανεξαρτητη (!) Αρχη (!!) Ανταγωνιστικότητας (!!!), συμμετεχει και στα ΔΣ των εταιριών του Ζαβού (Zeus Fund και Oirlina). Αυτά που συνεργάζονται με hudge funds που αγοράζουν ακίνητα από κόκκινα δάνεια πτωχευμένων από ελληνικές τράπεζες και κάνουν δουλειές διεθνούς ξεπλυματος και με κάτι Κινέζους, πρώην μετόχους στην folie folie και πρωην επενδυτών στο Ελληνικό. 

Η Κύπρος δεν είναι διαιρεμένη, είναι υπό κατοχή!!

Δημοσιεύτηκε στις 28/11/24

του Αζίζ Σαχ / Aziz Şah*

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έδωσε μια ειδική συνέντευξη στο δίκτυο «A Haber» στις 16 Νοεμβρίου.

Υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία ανάμεσα στις γραμμές:

«Η αγνόηση των Τουρκοκυπρίων ως πολιτική οντότητα δεν είναι σημαντική, είναι ένα διαχειρίσιμο ζήτημα για την Τουρκία».

Το δεύτερο σημείο είναι το εξής: Σύμφωνα με τον Χακάν Φιντάν, η πραγματικότητα στην Κύπρο είναι το τετελεσμένο γεγονός της κατοχής. Η λύση είναι «με ποια μορφή θα νομιμοποιηθούν αυτά τα τετελεσμένα».

Ο Χακάν Φιντάν λέει τα εξής:

-«Η πραγματικότητα στο νησί είναι ότι οι δύο κοινότητες ζουν χωριστά η μία από την άλλη… Η αναζήτηση για μια αναγκαστική επανένωση τους κάτω από μια φόρμουλα και τον διαμοιρασμό της εξουσίας δε θα φέρει αποτελέσματα…

-Με ποια μορφή θα νομιμοποιήσουμε αυτή την κατάσταση;

-Οι Τουρκοκύπριοι συνεχίζουν να αγνοούνται ως πολιτική οντότητα. Α, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΥΤΟ; Όσο υπάρχει η Τουρκία, όσο συνεχίζει να προστατεύει την τδβκ, αυτό είναι ένα ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ»…

Δεν υπάρχει κανείς καλύτερος από τον Χακάν Φιντάν για να εξηγήσει την πολιτική της Τουρκίας «καμία λύση είναι η λύση»!

Χρησιμοποιεί τη φράση «η Κύπρος είναι μια διαιρεμένη χώρα» για να καλύψει την τουρκική κατοχή.

ΘΕΣΕΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ

Του Γιώργου Λεχουρίτη 

Ο Χομπς θεωρούσε τους ανθρώπους ως ανταγωνιστικά όντα που αναζητούν δύναμη που απαιτούν ισχυρή εξουσία για να διατηρήσουν την τάξη. 

Ο Λοκ τόνισε τη λογική και τη συνεργασία, ενώ ο Ρουσσώ υποστήριξε ότι η κοινωνία διαφθείρει μια αρχικά ελεύθερη και συμπονετική ανθρωπότητα. 

Ο Μαρξ κατανόησε την ανθρώπινη φύση ως κοινωνικά και ιστορικά παραγόμενη μέσω εργασίας και υλικών συνθηκών. 

Ο Φρόιντ άλλαξε την προσοχή στις ασυνείδητες επιθυμίες και επιθετικότητα, ενώ ο Κροπότκιν τόνισε  ότι η συνεργασία και η αμοιβαία αλληλό- βοήθεια έχουν βαθιές εξελικτικές ρίζες. 

O Timothy Leary, Αμερικανός ψυχολόγος,  στο «Άναψε, Συντονίσου, Αφέσου», εστιάζει την προσοχή μας στα ακόλουθα: «Σε μια κοινωνία που εκτιμά τη συμμόρφωση και την υπακοή, το άτομο που τολμά να σκέφτεται μόνο του συχνά εξοστρακίζεται και γελοιοποιείται. Αυτοί οι αντικομφορμιστές, αυτοί οι απόκληροι, είναι οι πραγματικοί πρωτοπόροι της κοινωνίας, αυτοί που μας ωθούν να αμφισβητούμε τις υποθέσεις μας και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας. Είναι αυτοί που δεν φοβούνται να είναι διαφορετικοί, να είναι ο εαυτός τους.

Αν νιώθετε σαν ξένος, σαν να μην ταιριάζετε με το πλήθος, αυτό είναι καλό. Σημαίνει ότι έχεις τη δυνατότητα να κάνεις μια πραγματική διαφορά στον κόσμο. Μη φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου, να ακολουθήσεις το δικό σου μονοπάτι. Ο κόσμος χρειάζεται τη μοναδική σου προοπτική».

Και ο  Ernest Miller Hemingway τον συμπληρώνει αναφέροντας: 

«Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει. Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του». 

Από την άλλη ο  Paulo Freire, Βραζιλιάνος εκπαιδευτικός και κριτικός παιδαγωγός, υποστήριξε ότι η εκπαίδευση πρέπει να δίνει δύναμη στους καταπιεσμένους ανθρώπους να αναπτύξουν κριτική συνείδηση και να αμφισβητούν συστήματα κυριαρχίας αντί να απομνημονεύουν παθητικά πληροφορίες.

Αναφέρει με νόημα: «Η Εκπαίδευση είτε λειτουργεί ως ένα εργαλείο το οποίο χρησιμοποιείται για να ενσωματώνεται η νεότερη γενιά στην λογική του παρόντος συστήματος και συνεπώς να διευκολύνει τον κονφορμισμό, είτε αποτελεί μια πρακτική ελευθερίας, που σημαίνει ότι βρίσκει τρόπους και μέσα ώστε οι καταπιεσμένοι άντρες και οι γυναίκες δημιουργικά και κριτικά να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα και να ανακαλύπτουν το πώς να συμμετέχουν στον μετασχηματισμό του κόσμου τους». 

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΡΥΤΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ

Πρώτη ανάρτηση 2/10/25

Του Αρίστου Μιχαηλίδη 

Δυο γεγονότα από τα πολλά είναι τα πιο χαρακτηριστικά για την αδικοπραγία όσων κατηγορούν σήμερα τους Ελληνοκύπριους ότι πολέμησαν την Κυπριακή Δημοκρατία αντί να την στηρίξουν. Ιστορικοί και ανιστόρητοι.

Έχουν σημασία σήμερα, που ακούμε Τουρκοκύπριους πολιτικούς, όπως ο Τατάρ και ο Ερχιουρμάν, να επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι είναι ιδρυτικοί εταίροι αυτού του κράτους και θέλουν το μερίδιο τους. Όπως τα γράφαμε και χθες. Αλλά, σήμερα επί τη επετείω, ας τα θυμηθούμε καλύτερα.

Το πρώτο είναι το εξής: Η Συμφωνία της Ζυρίχης υπογράφτηκε 11 Φεβρουαρίου 1959. Το τουρκικό πλοιάριο Ντενίζ πιάστηκε να κουβαλά όπλα από την Τουρκία στις 18 Οκτωβρίου 1959. Δηλαδή, εννιά μήνες μετά τη συμφωνία. Αποκαλύφθηκε τότε ότι οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία προετοιμάζονταν για όσα ακολούθησαν. Αφού υπέγραψαν τη συμφωνία! Αφού τους αναγνωρίστηκε καθεστώς εταίρου πολύ μεγαλύτερο από το ποσοστό πληθυσμού και εδάφους, και πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ανέμεναν.

Το δεύτερο είναι οι προσπάθειες για τη δημιουργία του κυπριακού στρατού. Το Σύνταγμα προνοούσε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει στρατό αποτελούμενο από 2.000 άντρες. 60% Ελληνοκύπριοι και 40% Τουρκοκύπριοι. Υπουργός Άμυνας Τουρκοκύπριος. Όταν άρχισε η προετοιμασία, ο υπουργός Άμυνας απαιτούσε όπως οι λόχοι να είναι χωρισμένοι με φυλετικά κριτήρια.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά υποστήριζε ότι ο στρατός έπρεπε να είναι μεικτός σε κάθε επίπεδο. Πήρε απόφαση το Υπουργικό Συμβούλιο για δημιουργία μεικτού στρατού, να μην είναι δηλαδή λόχοι αμιγώς Ελληνοκυπρίων και λόχοι αμιγώς Τουρκοκυπρίων, όπως ήθελε ο υπουργός Άμυνας. Τον Οκτώβριο του 1961 ο αντιπρόεδρος Κουτσούκ άσκησε βέτο σε αυτή την απόφαση κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να γίνει ένα πολύ μεγάλο βήμα για πραγματική συνύπαρξη, συνένωση του λαού.

Αν είχε τολμήσει ο Καραμανλής, ο δεύτερος Αττίλας δεν θα γινόταν ποτέ: Οι ΗΠΑ θα σταμάταγαν τη δεύτερη εισβολή διότι δεν ήθελαν πόλεμο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας

Πληροφορίες στο τέλος της ανάρτησης 

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνοδευόμενος από τον “πρόεδρο” της προδοτικής Χούντας των Αθηνών, Φαιδωνα Γκιζίκη, ορκίζεται ο πρώτος Πρωθυπουργός μετά την πτώση της Χούντας. Φωτογραφία από βίντεο via Kostas Karamanlis, You Tube 11/10/2024

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΟΥΣΚΑ*

Εισαγωγή

Η ωραιοποίηση της «μεταπολιτευτικής» περιόδου από συστημικές δυνάμεις και φορείς μας ωθούν να θέσουμε ψυχρά ερωτήματα και να κάνουμε ψυχρές εκτιμήσεις.

Έτσι είναι τα πράγματα; Ή μήπως έτσι παρουσιάζονται για να βολέψουν το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας των Αθηνών; Να μην ξεχνάμε, επίσης, ότι όπως κάθε σύστημα εξουσίας, έτσι και το Αθηνοκεντρικό, έχει ανάγκες από μύθους.

Η μυθοπλασία, ειδικά εκείνη που έχει την τάση να αγιοποιεί πολιτικούς και κυβερνήτες συγκεκριμένων παρατάξεων, βοηθά στην ιδεολογική παραγωγή αξιακών συστημάτων οι οποίες νομιμοποιούν και αναπαράγουν το τρέχον σύστημα εξουσίας. Έτσι, υπάρχουν πλειάδα μύθων και μυθοπλασιών που ανακυκλώνονται στα συνέδρια περί «μεταπολίτευσης» και «μετάβασης στη δημοκρατία».

Ουδείς μιλά για την οικονομική καχεξία και τη κρατική χρεωκοπία για τις οποίες ευθύνονται στο ακέραιο τα κόμματα της μεταπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς μιλά για την εγκατάλειψη της περιφέρειας της χώρας και το δημογραφικό μαρασμό.Και ουδείς μιλά – ακόμα και το ΚΚΕ έχει τελευταία σιωπήσει επ’ αυτού – για το βάθαιμα της εξάρτησης της χώρας από ξένα κέντρα εξουσίας, ή για τον ενδοτισμό της Μητσοτακικής ελίτ απέναντι στο Τουρκικό περιφερειακό ιμπεριαλισμό. Οι μυθοπλασίες που σπέρνουν τα συνέδρια για τη «μεταπολίτευση» είναι ένα από τα φάρμακα για να μην ερευνηθούν τίποτε από τα ανωτέρω.

Ριζοσπαστική έρευνα σημαίνει ανεξάρτητη και αδέσμευτη έρευνα. Σημαίνει ότι πιάνει τα πράγματα από τη ρίζα τους. Η ρίζα της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» βρίσκεται στο καλοκαίρι του 1974 και στο τρόπο που η μεταπολεμική ιστορία της χώρας συμπυκνώνεται σ’ αυτό το καλοκαίρι.

Θα δείξω εδώ ότι ο τρόπος αυτός δεν τιμά το κράτος των Αθηνών (το πάλαι ποτέ «εθνικό κέντρο») και ότι η «αγιοποίηση» του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως ηγέτη και «εθνάρχη» που «παρέλαβε χάος και έφτειαξε κράτος» δεν αντιστοιχεί στην ιστορική πραγματικότητα. Άρα, πρόκειται για μυθοπλασία η οποία διαδίδεται συνειδητά και με σχέδιο προκειμένου να εκπληρωθούν οι όροι αναπαραγωγής του Αθηνοκεντρικού, και βαθειά προβληματικού για τη χώρα, συστήματος εξουσίας.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ! - "...Τα γαλάζια μάτια του μας καλούνε..."

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ;

ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Πρώτη δημοσίευση 21/7/25

Η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγα λεπτά μετά το χτύπημα στον Σωτήρη Πέτρουλα ενώ ο άνδρας που εικονίζεται να τον μεταφέρει στα χέρια του είναι ο δημοσιογράφος της «Αθηναϊκής», Γιώργος Κουτλίδης (υπέγραφε σαν Γιώργος Σειρηνός), που κάλυπτε την πορεία.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Ο Σωτήρης Πέτρουλας αποτελούσε μια ηγετική φυσιογνωμία στην αριστερά και διετύπωσε τους προβληματισμούς του και τις διαφωνίες του, διαγράφηκε από την ΕΔΑ ως φραξιονιστής κι ας ήταν παιδί μιας οικογένειας που συνολικά είχε 31 νεκρούς στους αγώνες του αριστερού κινήματος στη χώρα μας.

Η μητέρα του Σωτήρη Πέτρουλα στην κηδεία

Ο Σωτήρης Πέτρουλας συνδεόταν με την ιδρυμένη από το 1962, «Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών». με εμβληματική παρουσία της κίνησης και συνιδρυτή της τον μεγάλο μαρξιστή ιστορικό, Νίκο Ψυρούκη.

Η ΚΦΝΧ ιδρύθηκε με αφορμή μια έκθεση για τη Κούβα την εποχή μάλιστα που ο Χρουτσώφ την είχε αποκυρήξει. 

Η δράση τους αφορούσε τις χώρες και τους λαούς που αγωνίζονταν κατά του αποικιοκρατικού ζυγού. 

Η θέση τους για την Κύπρο ήταν η αντιιμπεριαλιστική ένωση Κύπρου - Ελλάδας! 

Στόχευαν στην ενίσχυση του αγώνα των Κυπρίων για την αυτοδιάθεση-ένωση της Κύπρου και τη συμπαράσταση στα απελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου.

Στα πλαίσια της κίνησης εκδόθηκε το περιοδικό «Αντιιμπεριαλιστής».

Ιούλιος 1965: Κηδεία Σωτήρης Πέτρουλας: Η κοπέλα του Κική και οι συμφοιτητές, συν η σημαία με το 114

Η δολοφονία του Πέτρουλα εκτιμήθηκε από τους συντρόφους του ως η κατάλληλη στιγμή για την πλήρη αυτονόμησή τους από την ΕΔΑ και τη ΔΝΛ. Έτσι, τη μέρα της κηδείας κυκλοφόρησαν χιλιάδες προκηρύξεις που ανήγγειλαν την ίδρυση της ΠΑΝΔΗΚ “Σωτήρης Πέτρουλας”, που διοργάνωσε την πρώτη της Συνδιάσκεψη τρεις μήνες αργότερα.

Χαρακτηριστικά, ο δημοσιογράφος Γιώργος Γκόντζος, μας θυμίζει από το ιστολόγιο ΑΡΧΕΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ την ακόλουθη προκήρυξη:

 ---------------------- 

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ "ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ" όπου στο κείμενο με τίτλο ΟΡΚΟΣ ΣΤΟΝ ΗΡΩΑ ΝΕΚΡΟ ΜΑΣ, σημειώνονται μεταξύ άλλων:

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να συνεχίσουμε μέχρι τέλος τον μεγάλο αγώνα της Δημοκρατίας και της Ανεξαρτησίας. Δεν θα υποταγούμε σε καμία συνθηκολόγηση,και κανένα ανήθικο συμβιβασμό.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για την συντριβή των ανδρεικέλων και των σκοτεινών δυνάμεων που τους διευθύνουν , για να επικρατήσει η θέληση του λαού,για να είναι ο λαός κυβερνήτης και όχι ταπεινός δούλος και υπήκοος.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος στο πλευρό των αδελφών μας της Κύπρου, για να απελευθερωθεί το μεγάλο μας νησί, για να μην το ξεπουλήσουν διάφοροι προδότες τύπου Νόβα.  Θα δώσουμε όλοι την ζωή μας, δεν θα δώσουμε όμως ούτε σπιθαμή ελληνικής γης σε ξένους

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για να γίνουν τα ελληνικά σχολεία και Πανεπιστήμια, τόποι επιστημονικής προόδου, ελεύθερης δημοκρατικής δημοκρατικής σκέψης και όχι μέσα μεσαιωνικού σκοταδισμού και φωλιές τρομοκρατίας και ραγιαδισμού

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος για να ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες, για να θριαμβεύσουν τα ιδανικά της Δημοκρατίας του λαού

Στη διεύθυνση https://youtu.be/otlioDNIvY8 συνέντευξη του συναγωνιστή του Μάκη Παπούλια. Ο επιστήθιος φίλος του Σωτήρη Πέτρουλα ανάμεσα σε άλλα μαρτυρά το πως έγινε η ενηλικίωσή τους στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τους αγώνες τους για την Κύπρο όπως δηλώνει:

" Είμαστε άφοβοι! Είχαμε τη μεγάλη εμπειρία των διαδηλώσεων για την Κύπρο. (15:40΄-15:55΄) ..."

"...εμείς όμως μαθητές στο νυχτερινό από τις μεγάλες διαδηλώσεις της Κύπρου, τα μεγάλα γεγονότα είμαστε πρωτεργάτες, από τα 15 μας βρεθήκαμε στις επάλξεις αυτών των αγώνων, ειδικά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, τα μεγάλα γεγονότα που γίνανε όταν στην Κύπρο απαγχονίσανε τον Καραολή και το Δημητρίου. είμαστε μπροστά σε όλες τις διαδηλώσεις και κρατάγαμε σημαίες (10:30΄-11:10΄)"

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 13 Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού ROBERTO PECCHIOLI

Συνέχεια από Τρίτη 14. Ιουλίου 2026

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 13

Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού

ROBERTO PECCHIOLI

Εκδόσεις IMPRIMERE, 2026

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ

«Δεν υπάρχει κανένα καλό που μπορεί να προσφέρει το ναρκωτικό και δεν μπορεί να το προσφέρει η ζωή».

Ανώνυμος Ισπανός

§1 Στοιχεία και στατιστικές

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δραματικότερη εξάρτηση, εκείνη που έχει τον μεγαλύτερο κοινωνικό, οικονομικό και συναισθηματικό αντίκτυπο, αφορά τα ναρκωτικά και τις τοξικές ψυχοδραστικές ουσίες που περιγράφηκαν στην §1 του κεφαλαίου Ι. Τα στοιχεία σχετικά με τη χρήση, τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, τον αντίκτυπο στο νοσοκομειακό και σωφρονιστικό σύστημα, στη δημόσια τάξη, καθώς και την επίδραση της εγκληματικής οικονομίας που συνδέεται με τα ναρκωτικά, είναι συντριπτικά, μολονότι σε μεγάλο βαθμό υποτιμημένα. Περιορίζουμε την ανάλυση στην Ιταλία. Είναι δύσκολο να έχουμε αξιόπιστους αριθμούς, δεδομένου ότι πρόκειται για παράνομη αγορά. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο, για το 2022, για περίπου είκοσι δισεκατομμύρια ευρώ που συνδέονται άμεσα με την αγορά ναρκωτικών. 176 Το κόστος των εξαρτήσεων για το ιταλικό δημόσιο σύστημα ανέρχεται περίπου στα 23 δισεκατομμύρια ετησίως, δηλαδή σε περισσότερο από το 1% του ΑΕΠ, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης, δικαιοσύνης και διαχείρισης της δημόσιας τάξης. Περισσότερα από διακόσιες πενήντα χιλιάδες άτομα —όσα περίπου και οι κάτοικοι της Βερόνας— βρίσκονται υπό τη φροντίδα των υπηρεσιών αντιμετώπισης των εξαρτήσεων. 177

Τα παγκόσμια δεδομένα προκαλούν εντύπωση: η παγκόσμια αγορά ναρκωτικών εκτιμάται ότι διακινεί ποσό μεταξύ χιλίων εκατό και χιλίων τετρακοσίων πενήντα δισεκατομμυρίων δολαρίων. 178 Στην Ιταλία, το 2024, οι θάνατοι που οφείλονταν στη χρήση ναρκωτικών ανήλθαν σε 231, σημειώνοντας αύξηση (+1,76%) σε σχέση με το 2023. Το θλιβερό πρωτείο κατέχουν τα θύματα της κοκαΐνης, τα οποία ξεπέρασαν σε αριθμό τους νεκρούς από ηρωίνη. Δεν υπάρχουν ακριβείς στατιστικές σχετικά με τα θύματα και τις βλάβες —σωματικές και κοινωνικές— που συνδέονται με το σύστημα των ναρκωτικών: ανθρωποκτονίες, θάνατοι ως συνέπεια εγκληματικών πράξεων, ατυχήματα διαφόρων ειδών που προκαλούνται από άτομα υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών· αναμφίβολα, όμως, ο αριθμός τους υπερβαίνει εκείνον όσων πεθαίνουν από υπερβολική δόση ή επειδή ο οργανισμός τους έχει υπονομευθεί από τις ουσίες. Τα θύματα είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα άνδρες (83%)· αυξάνεται η μέση ηλικία των αποθανόντων, αλλά αυξάνεται έντονα και ο αριθμός των νέων που είναι εξαρτημένοι από ναρκωτικά, ψυχοδραστικές ουσίες και ψυχοφάρμακα τα οποία αποκτούν χωρίς ιατρική συνταγή. Η σταθερή τάση είναι η αύξηση των χρηστών. 179

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Ο θρύλος που έσωσε τη Λευκωσία έχει όνομα. Ο ρόλος του τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρου δεν ξεπερνάται εύκολα!

Για να μαθαίνουν οι νέες γενιές γιατί τίποτα δεν χαρήστηκε

Ενώ το αεροδρόμιο κρατήθηκε από τους καταδρομείς και την ΕΛΔΥΚ, η ίδια η πόλη της Λευκωσίας και η «Πράσινη Γραμμή» σώθηκαν χάρη στην επική άμυνα του 336 Τάγματος Επιστράτευσης (336 Τ.Ε.), με διοικητή τον τότε Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρο.

Just

Το τάγμα του Αλευρομάγειρου αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από Κύπριους έφεδρους (κυρίως Αμμοχωστιανούς που είχαν προσφύγει στη Λευκωσία μετά τον Αττίλα Ι). Κατά τη διάρκεια του «Αττίλα ΙΙ» (14-16 Αυγούστου 1974), το τάγμα αυτό βρέθηκε να υπερασπίζεται ένα τεράστιο μέτωπο μέσα στον αστικό ιστό της Λευκωσίας (από τον Άγιο Δομέτιο μέχρι την Κεντρική Φυλακή και τα Φυλακισμένα Μνήματα).

Ο ρόλος του Δ. Αλευρομάγειρου ήταν καθοριστικός για τους εξής λόγους:

    1. Ο Όρκος των Φυλακισμένων Μνημάτων: Πριν την έναρξη της δεύτερης εισβολής, ο Αλευρομάγειρος συγκέντρωσε τους αξιωματικούς του στα Φυλακισμένα Μνήματα και έδωσαν τον ιστορικό όρκο: «Δεν θα ξευτιλιστούμε, δεν θα περάσουν».

    2. Άμυνα «Μέχρις Εσχάτων» χωρίς Βαρύ Οπλισμό: Το 336 Τ.Ε. αντιμετώπισε υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις, που διέθεταν πλήρη υποστήριξη από άρματα μάχης και πυροβολικό, έχοντας οι ίδιοι ελάχιστα μέσα. Με έξυπνη τακτική μέσα στα στενά της πόλης και απίστευτο ψυχικό σθένος, καθήλωσαν τους Τούρκους.

    3. Η Περήφανη Απάντηση στους Τούρκους: Κατά την εκεχειρία, όταν ο Τούρκος διοικητής της περιοχής, παρουσία των Ηνωμένων Εθνών, ζήτησε να υποχωρήσουν οι ελληνικές θέσεις μερικές εκατοντάδες μέτρα πίσω, ο Αλευρομάγειρος απάντησε με την ιστορική φράση: 

«Ούτε χιλιοστό πίσω! Η Ελλάδα έχει μεγάλη ιστορία για να σου την εξηγήσω σε πέντε λεπτά».

Μαθήματα επιλεκτικής συμπερίληψης

Του Δημοσθένη Γκαβέα

Μέσα σε λίγες ημέρες, δύο διαφημίσεις μάς παρέδωσαν ένα μικρό, αλλά εξαιρετικά διδακτικό μάθημα για τη νέα, επιλεκτική εκδοχή της «συμπερίληψης». Στην πρώτη, η γερμανικών συμφερόντων Lidl παρουσιάζει μια νέα εργαζόμενη, τη Μπεσκιατούλ Μουταχαρή, αν αποδίδουμε σωστά το όνομά της, η οποία φορά μαύρο χιτζάμπ και έναν μακρύ ισλαμικό χιτώνα που καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το σώμα της.

Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες συνάδελφοί της δυσκολεύονται, ή παρουσιάζονται να μη θέλουν πραγματικά, να προφέρουν το όνομά της. Ανταλλάσσουν βλέμματα, χαμογελούν αμήχανα και προτείνουν να τη φωνάζουν απλώς «Μπέκι». Εκείνη απαντά ότι, αν το πουν μία-δύο φορές, θα τους φανεί πιο εύκολο, αλλά τελικά υποχωρεί εμφανώς απογοητευμένη. Στο τελευταίο πλάνο τη βλέπουμε απομονωμένη σε κάποιο σημείο της αποθήκης, όταν την πλησιάζει μία Ελληνίδα συνάδελφος με σημειωματάριο και της ζητά να της συλλαβίσει το όνομά της. «Πού θα πάει, θα το μάθω», της λέει. Η Ελληνίδα κατάλαβε το λάθος της, εκπαιδεύτηκε και πέρασε επιτυχώς το μάθημα της νέας εταιρικής ηθικής.

Ας το ξεκαθαρίσουμε εξαρχής. Το ζήτημα δεν είναι η παρουσία μιας μουσουλμάνας εργαζόμενης σε μια διαφήμιση ούτε το δικαίωμά της να φορά τη μαντίλα. Το ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο στήνεται η αφήγηση. Η Μπεσκιατούλ και η ισλαμική ενδυμασία της παρουσιάζονται ως στοιχεία μιας ταυτότητας απολύτως αδιαπραγμάτευτης, απέναντι στην οποία ακόμη και η αμηχανία ή η δυσκολία στην προφορά ενός ξένου ονόματος ερμηνεύονται περίπου ως προκατάληψη. 

Οι Έλληνες εργαζόμενοι μετατρέπονται έτσι σε αρνητικό στερεότυπο. Αγενείς, καχύποπτοι, λίγο αμόρφωτοι και στο όριο του ρατσισμού, άνθρωποι που χρειάζονται κάποιον να τους μάθει πώς να κοιτούν, πώς να μιλούν και πώς να συμπεριφέρονται.

Όποιος το αγγίξει πεθαίνει!

από τον Lorenzo Merlo - 19 Ιουλίου 2026

Πηγή: Λορέντζο Μέρλο

Βρισκόμαστε ίσως, όπως λένε ορισμένες σοφές παραδόσεις, σε ένα βρεφικό στάδιο. Δηλαδή, σε εκείνο το στάδιο της ύπαρξης όπου μια απαγόρευση δεν αρκεί για να καταστείλει μια επιθυμία, αλλά, αντίθετα με την πρόθεσή της, προκαλεί την εξύψωσή της, ακόμη και με το κόστος αυτής της ευφορίας.

Γεννημένοι στη Φύση, δεν ήμασταν χωρισμένοι από αυτήν. Η μητέρα ήταν η ταυτότητα που αναγνωρίζαμε σε αυτήν, αυτή που μας είχε δημιουργήσει, στην οποία οφείλαμε σεβασμό, από την οποία γεννήθηκε το συναίσθημα, όχι η έννοια, του ιερού. Δηλαδή, αυτού που είμαστε. Όχι μέρος του εαυτού μας, αλλά μια οργανική προέκταση όπως ένα χέρι, ένα συναίσθημα, μια ηθική και μια ηθική.

Δεν είχαμε ιδέα ότι ήμασταν χωρισμένοι από αυτήν, από τη Φύση, από τη Γη, από τον Κόσμο. Ζούσαμε σε μια κατάσταση ψυχής, δηλαδή, μοιραζόμασταν μια ενιαία ψυχή ή ζωή, η οποία διαπερνούσε τα πάντα, ικανοί να παρατηρήσουμε στην πραγματικότητα τα σύμβολα που παραπέμπουν στα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, την ενεργειακή τους δύναμη που καθορίζει την κατάσταση και τις σχέσεις τους.

Δεν είχαμε άλλη κουλτούρα εκτός από αυτήν που ήταν δεμένη με την επιβίωση, ανίκανη να καλλιεργήσει τη συσσώρευση. Μια χειροτεχνική κουλτούρα, δημιουργική, χειρωνακτική και ψυχαγωγική, απαραίτητα σχεδιασμένη να καλλιεργεί και να αναπτύσσει τα ταλέντα που κατείχε κάθε άτομο.

Μια κουλτούρα ακατάλληλη για την αποξένωση, καρπός της απώλειας νοήματος στη ζωή, της σύγχυσης και της ακραίας ευαλωτότητας, μιας υπαρξιακής δυσφορίας που πάντα φέρνει μαζί της βία εναντίον του εαυτού και των άλλων, ιδιωτικών και δημόσιων, ατομικών και κοινωνικών.

Η επιτυχία του φόβου του Θεού και η υπόσχεση σωτηρίας της ιουδαιοχριστιανικής ιδέας (η οποία δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και το μήνυμά του) έχει αποκόψει κάθε δικαίωμα και αλήθεια του παγανισμού. Στην ανθρωποκεντρική του μανία, έχει χωρίσει τον άνθρωπο από τον Θεό, αφήνοντάς τον στο έλεος του ψυχολογικού εκβιασμού και στο έλεος ενός ανεξέλεγκτου εγωκεντρισμού, που δεν το γνωρίζει, ακόμη και επειδή είναι εγκεκριμένος από τον ουρανό.

Ο ανθρωποκεντρισμός, ο εγωκεντρισμός και ο γεωκεντρισμός ήταν οι τρεις άξονες του ακρογωνιαίου λίθου που επιβλήθηκε στον δυτικό κόσμο από τη νέα μονοθεϊστική τάξη, η οποία, μόλις μετατράπηκε, σαν να ήταν ένα ακρωτήριο που χώριζε θάλασσες, ρεύματα, κλίματα και ατμόσφαιρες, η πραγματικότητα δεν ήταν πια η ίδια, ούτε ο άνθρωπος και η σκέψη.

«Φαινομενολογία του Παγκόσμιου Παντογνώστη» ΑπόΡομπέρτο ​​Πεκιόλι

« Φαινομενολογία του παγκόσμιου παντογνώστη. Έχει το υπερσυνδεδεμένο δίποδο άποψη για κάποιο θέμα; Στην χαρούμενη κηδεία του πολιτισμού και της αλήθειας που παρακολουθούμε καθημερινά. Ευλογημένος ο Σωκράτης, που ήξερε ότι δεν ήξερε τίποτα και κατέληξε όπως ξέρουμε εμείς.» Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ

Δεν έχει νόημα να ανάβουμε κεριά στις κηδείες. Ούτε για τον καημένο τον εκλιπόντα, ούτε για τους αγαπημένους του, ούτε για κανέναν άλλον. Αυτό το αμυδρό φως είναι ενοχλητικό. Δεν φωτίζει και, πάνω απ' όλα, δεν αλλοιώνει τη θλίψη της περίστασης. Σκεφτόμασταν αυτό, την χαρούμενη κηδεία του πολιτισμού και της αλήθειας στην οποία συμμετέχουμε καθημερινά με αυξανόμενη αδυναμία . Ο συγγραφέας αυτών των σημειώσεων προσπαθούσε απερίσκεπτα να εξηγήσει την κολοσσιαία απάτη με το χρέος σε έναν πολύ ψυχρό γνωστό του , έναν μηχανικό και πιστό ψηφοφόρο του Δημοκρατικού Κόμματος, ήδη ένθερμο θαυμαστή του Ματέο Ρέντσι. Έχει υψηλό εισόδημα, είναι παντρεμένος με έναν καταξιωμένο γιατρό με ιδιωτικό ιατρείο, έχει παιδιά που είναι ήδη εύπορα και, όπως μας λένε, συμμετέχει ένθερμα σε συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου, με τόνους συγκατάβασης αναμεμειγμένους με περιφρόνηση, αποδοκιμάζει την βλακεία και την ανικανότητα των συμπολιτών του που έχουν επηρεαστεί από τον λαϊκισμό, τον κυριαρχισμό και τον συντηρητισμό.

Για τον στοχαστικό, ενημερωμένο, καλλιεργημένο συνομιλητή μας, έναν προσεκτικό αναγνώστη των κυρίαρχων εφημερίδων, το δημόσιο χρέος αποτελεί απόδειξη ότι ζούμε πέρα ​​από τις δυνατότητές μας, ότι είμαστε ένα έθνος τζιτζικιών, που τρέφεται από την άγνοια. Ποτέ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν υπάρχει χρέος, πρέπει να υπάρχει και πίστωση, και επομένως ο φερόμενος ως πιστωτής είναι ένας απαίσιος επιχειρηματίας αν συνεχίσει να μας χρηματοδοτεί, αφού είναι σαφές ότι κανένα δημόσιο χρέος -το δικό μας ή των άλλων- δεν είναι αριθμητικά αποπληρωτέο. Πρέπει να υπάρχει κάτι πίσω από αυτό, μια απάτη στην οποία έχουμε περιέλθει, θα σκεφτόταν ένας λογικός άνθρωπος. Ο καλός παγκόσμιος πολίτης, ωστόσο, αποδέχεται την αφήγηση της εξουσίας, απορρίπτοντας τις αποκλίνουσες εξηγήσεις ως ψευδείς ειδήσεις ή χονδροειδή άγνοια.

Ιστορικοί Αναθεωρητισμοί. Οι σταθμοί και το νόημα της κυπριακής Ιστορίας

Από την επανάσταση του 1955 στην κατάλυση του κυπριακού κράτους με «ειρηνικά» μέσα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

8 Δεκεμβρίου 2025

Τις τελευταίες δεκαετίες και ιδίως μετά το 1996, έχουν αναπτυχθεί στην Ελλάδα διάφορα ρεύματα «ιστορικού αναθεωρητισμού» της «αριστεράς» και του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», στα οποία προστέθηκαν, ιδίως μετά το 2015, και διάφορα ρεύματα αναθεωρητισμού της δεξιάς και την άκρας δεξιάς, που, στο σύνολό τους, θέλουν με διάφορους τρόπους και από διαφορετικούς δρόμους, να διαστρεβλώσουν και να αντιστρέψουν ακόμα το νόημα της ελληνικής ιστορίας, ξεκινώντας τουλάχιστο από την Επανάσταση του 1821. O σκοπός του ιστορικού αυτού αναθεωρητισμού είναι να καταστήσει το νόημα της ελληνικής ιστορίας συμβατό με την παρακμή και κατάρρευση του ελλαδικού και κυπριακού κράτους και την αποικιοποίηση σε βάθος, την απορρόφηση Ελλάδας και Κύπρου, όχι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως στο παρελθόν, αλλά από τον ολοκληρωτισμό της ανερχόμενης «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», μια πορεία που, τυχόν ολοκληρούμενη, μας οδηγεί και σε μια «Ελλάδα χωρίς Έλληνες» (Μίκης Θεοδωράκης) και σε μια «Κύπρο χωρίς Έλληνες».

Οι αναθεωρητισμοί αυτοί είναι η αντανάκλαση, στον χώρο των ιδεών και της ιστοριογραφίας, της ελληνικής παρακμής και με τη σειρά τους την προετοιμάζουν και τη διευκολύνουν.

Παρά τον φαινομενικά αντίθετο χαρακτήρα τους και τα «αριστερά» και τα δεξιά ρεύματα ιστορικού αναθεωρητισμού συγκλίνουν σε μια βασική παραδοχή: 

• την πολύ μεγάλη υποτίμηση της δυνατότητας του ελληνικού λαού να διαθέτει αυτόνομο, κάπως ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, 

• την υποτίμηση των ηγετικών μορφών του ελληνικού αγώνα για ανεξαρτησία (από τον Κολοκοτρώνη έως τον Μακάριο) και των τεράστιων λαϊκών κινημάτων που σφράγισαν την ιστορία μας, από το ΕΑΜ στην ΕΟΚΑ, 

• με ταυτόχρονο εξωραϊσμό των φορέων της ξένης εξάρτησης αντίστοιχα, από τον Μαυροκορδάτο μέχρι τη Χούντα και την ΕΟΚΑ Β’, τον Κληρίδη και τις δυνάμεις που υπέγραψαν τα αποικιακά Μνημόνια της Ελλάδας και της Κύπρου.

Για την Κύπρο, πενηνταδύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή (συνέντευξη)

Για την Κύπρο

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο ραδιοφωνικό σταθμό του Ηρακλείου Κρήτης CRETAONE 102,3:

«Η Κύπρος παραμένει η τελευταία κατεχόμενη χώρα της Ευρώπης» – Ποια είναι η μόνη ιστορικά ορθή κατεύθυνση για την επίλυση του Κυπριακού;

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στο CRETAONE 102,3 από τη Λευκωσία, υποστήριξε ότι η τουρκική κατοχή συνεχίζεται με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του σε κάθε λύση που, όπως είπε, οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής

Σκληρή κριτική στη διεθνή κοινότητα, τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ άσκησε ο διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας από τη Λευκωσία στο CRETAONE 102,3, με αφορμή τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υπογράμμισε ότι η κατοχή συνεχίζεται με την ανοχή των μεγάλων δυνάμεων, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού που, όπως είπε, οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων του 1974.

Από τη Μακεδονίτισσα της Λευκωσίας, όπου βρίσκεται για να τιμήσει τους πεσόντες της τουρκικής εισβολής αλλά και τους αγνοούμενους, ο Θεοφάνης Μαλκίδης μετέφερε το μήνυμα ότι η κυπριακή τραγωδία δεν αποτελεί μόνο μια ιστορική μνήμη, αλλά ένα ζήτημα που εξακολουθεί να παραμένει ανοικτό.

Όπως ανέφερε, η παρουσία του στην Κύπρο έχει βαθιά προσωπική διάσταση, καθώς, όπως είπε, τιμά τόσο συγγενικά του πρόσωπα που έχασαν τη ζωή τους το 1974 υπερασπιζόμενοι την ελευθερία όσο και όλους όσοι πολέμησαν κατά την τουρκική εισβολή.

«Από εδώ, από το στρατιωτικό κοιμητήριο της Μακεδονίτισσας, αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της θυσίας του Ελληνισμού», σημείωσε, κάνοντας λόγο για έναν τόπο όπου αναπαύονται Ελλαδίτες και Κύπριοι στρατιώτες, καταδρομείς, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και πολίτες που έπεσαν κατά την υπεράσπιση της Κύπρου.

Το μελάνωμα της Κύπρου, ο Καραμανλής και ο Αβέρω

Άριστος Κάτσης 

8 Δεκεμβρίου 2024

Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Ανατολικού Λονδίνου Βασίλης Κ. Φούσκας στο πρόσφατο βιβλίο του «Το Μελάνωμα της Κύπρου. 

Οι ευθύνες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για την κυπριακή τραγωδία» απορρίπτει δυο καθιερωμένες θέσεις στην κοινή γνώμη της Κύπρου και της Ελλάδας.

 Η πρώτη θέση που απορρίπτει είναι αυτή που υποστηρίζει πως η πολιτική της διχοτόμησης της Κύπρου προωθήθηκε από την Τουρκία και τη Βρετανία χωρίς να την επιδιώκει η Ελλάδα.

 Η δεύτερη θέση που δεν αποδέχεται είναι το ότι η κυβέρνηση Καραμανλή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση στις 24 του Ιούλη 1974 , δεν είχε τη δύναμη μέχρι τον δεύτερο γύρο της εισβολής να βοηθήσει στρατιωτικά την Κύπρο. 

Β. Φούσκας: "Το μελάνωμα της Κύπρου", 52 χρόνια μετά την εθνική ντροπή

Ο Βασίλης Φούσκας, καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής και Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου και ιδρυτής (1998) και αρχισυντάκτης της ακαδημαϊκής επιθεώρησης, Journal of Balkan and Near Eastern Studies, μιλάει στον 98.4 με βάση και τυο αρχειακό υλικό του βιβλίου του " Το Μελάνωμα της Κύπρου" από τις εκδόσεις Επίκεντρο, για την ουσία των γεγονότων της τραγωδίας στη Κύπρο που ακόμη και στις σημερινές εξελίξεις, 52 χρόνια μετά την Τουρκική Εισβολή και συνεχιζόμενη Κατοχή, επικαθορίζει τον βαθύτερο πόθο της Τουρκίας για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως την μόνη αναγνωρισμένη διεθνώς κρατική υπόσταση, με σχήματα αγγλοτουρκικής έμπνευσης, όπως συνομοσπονδία, ομοσπονδία διζωνική δικοινοτική και στην ουσία χωριστά κράτη υπό τον έλεγχο της Άγκυρας, ακόμη και με νατοϊκό μανδύα.

Όπως λέει, ο Βασίλης Φούσκας, κάθε χρόνο, το κέντρο της συζήτησης για την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974 περιστρέφεται γύρω από τις ευθύνες της χούντας του Ιωαννίδη, φτάνοντας ακόμη και κίβδηλα σε ευθύνες  του ίδιου του Μακάριου, ότι προκάλεσε την χούντα η οποία και προχώρησε στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου, δίνοντας την τέλεια δικαιολογία στην Τουρκία να εισβάλλει.

Η χούντα είναι υπεύθυνη, αλλά ως ένα βαθμό, το ερώτημα είναι όμως τι έπραξαν αμέσως μετά τις 24 Ιουλίου του 1974, λέει ο Βασίλης Φούκσας, οι Καραμανλής με τον Αβέρωφ. Στο βιβλίο του, ΤΟ ΜΕΛΑΝΩΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, βάζει  μια άλλη διάσταση που προκύπτει εξ ολοκλήρου από τα αρχεία. Λέω ότι αυτό το αφήγημα είναι ΝΑΤΟϊκό, βολεύει την πλειοψηφία της πολιτικής ελίτ στην Ελλάδα, διότι χρησιμοποιεί την χούντα ως αποδιοπομπιαίο τράγο για να αποποιηθεί  τις ευθύνες της. Βολεύει και την Τουρκία που καμαρώνει ότι είναι η επέμβασή της στην Κύπρο που έφερε τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Το βασικό μήνυμα του  είναι, πως η Χούντα των Αθηνών, άνοιξε την "κερκόπορτα" επέμβασης της Τουρκίας , όμως το 37% της Κύπρου  χάθηκε στην λεγόμενη "εκεχειρία" .

Ο Βασίλης Φούσκας, υποστηρίζει, πως αν η συγκυβέρνηση Καραμανλή-Αβέρωφ και στρατεύματος που αν και είχε πέσει το καθεστώς στην Αθήνα, ήταν στρατιωτική ηγεσία της χούντας,  από τις 24 Ιουλίου και μετά έδειχνε κάποια πυγμή κι όχι δουλικότητα στις πιέσεις των Αμερικανών, τότε οι ΗΠΑ δεν θα επέτρεπαν το δεύτερο Αττίλα προκειμένου να αποτρέψουν σύγκρουση ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειo​

ΠΗΓΗ:

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Remember Θαμόρα! Μην ξεχνάτε την Zamora!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Μια άγνωστη (σε μας) σελίδα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος ξεκίνησε πριν 90 χρόνια - στις 17 Ιουλίου 1936 - με στρατιωτικό πραξικόπημα των εθνικιστών φασιστών.

Στην ισπανική πόλη Θαμόρα (Zamora) λειτούργησε από το 1968 ως το 1976 φυλακή για κληρικούς οι οποίοι ήταν αντίθετοι στην δικατορία του στρατηγού Φράνκο, την οποία εγκαθίδρυσε το πραξικόπημα. Οι φυλακισθέντες εκεί ήταν άνθρωποι που σήκωσαν φορτίο διπλό: διαφώνησαν αφενός με το φασιστικό καθεστώς και αφετέρου με την εκκλησία τους. 

Και γι' αυτό είναι ντροπή να μην μνημονεύονται από όσους δηλώνουν ότι νοιάζονται για το φοβερό ειδικό βάρος του ισπανικού εμφυλίου. Ντροπή!...

Ο εθνικιστικός στρατός (ο οποίος είχε την έμπακτη υποστήριξη της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας) δήλωνε το κίνημά του ως "Σταυροφορία κατά των εχθρών του έθνους και της θρησκείας". Άλλη μια φορά η εργαλειοποίηση της λέξης "σταυροφορία" μόλυνε τον Σταυρό του Χριστού. Και την 1η Ιουλίου 1937 οι επίσκοποι της ισπανικής εκκλησίας δημοσιοποίησαν την ομόφωνη στήριξή τους στην "σταυροφορία". 

"ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ"! 🇬🇷

Πρώτη ανάρτηση 3 Μαΐ 2026

"ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΝΗΣΟ ΚΥΠΡΟ! 🇬🇷

Μιχάλης Τινγκιρίδης

Γιατι αραγε απο το 1830 μεχρι το 1959 (που μας επιβληθηκε παρα τη θεληση μας μια εκτρωματικη και μη βιωσιμη ανεξαρτησια) το 80% των Κυπριων ηθελε Ενωση με την Ελλαδα; (Το 20% ησαν Τουρκοκυπριοι που ησαν ανυπαρκτοι πριν το 1571).

Προφανως επειδη οι Κυπριοι ειναι ΕΛΛΗΝΕΣ!

Επειδη ο στοχος της Ενωσης τελικα δεν επιτευχθηκε και μας επιβληθηκε μια ψευδο-ανεξαρτησια παυουμε να ειμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και εχουμε μετατραπει σε ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΕΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ;

Μπορει η Κυπρος απο το 1960 να απεκτησε την "ανεξαρτησια" της (μια ανεξαρτησια με ενα εκτρωματικο συνταγμα που μας επιβληθηκαν δια πυρος & σιδηρου) αλλα οι Ελληνοκυπριοι ανηκαν, ανηκουν και θα ανηκουν παντα στο ΕΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ!

Την εποχη που στο σημερινο Ελλαδικο χωρο ανθουσαν τα Ελληνικα βασιλεια των Αθηνων, της Σπαρτης, των Θηβων, των Πλαταιων κλπ, στην Κυπρο ανθουσαν τα Ελληνικα βασιλεια της Σαλαμινας, του Κουριου, του Κιτιου, της Αμαθουντας, των Σολων, της Παφου κλπ και παρα το γεγονος οτι απο τον Ελλαδικο χωρο και την Κυπρο περασαν δεκαδες κατακτητες και οι δυο αυτοι χωροι παρεμειναν υποδουλοι σε ξενους κατακτητες για παρα πολλους αιωνες, οι γενεες που εζησαν σ' αυτους τους γεωγραφικους χωρους διατηρησαν για χιλιαδες χρονια την Ελληνικοτητα τους στη γλωσσα, στην κουλτουρα, στα ηθη και στη θρησκεια.