√Οι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ των Α. Λιοσίων για το βίαιο περιστατικό

•Θα προστατεύσουμε τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο από τις προσπάθειες εντυπωσιασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που επιχειρούνται

 •Καταγγέλλουμε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό της νηπιαγωγού προϊσταμένης του 1ου νηπιαγωγείου Άνω Λιοσίων 

•Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν μπορεί όμως να αποκοπεί από τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα από τις συνθήκες μέσα στις οποίες λειτουργούν εδώ και χρόνια οι σχολικές μονάδες της περιοχής μας. 

•Γιατί οι δυσκολίες που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί των σχολείων μας, κάνοντας προσωπικές υπερβάσεις, είναι υπαρκτές. 

•Δεν φωτίζονται και δεν αναδεικνύονται στις επικοινωνιακές φιέστες «εγκαινίων» σε αγιασμούς, ως όφειλαν, αλλά αναπόφευκτα μέσα και από τέτοια καταδικαστέα περιστατικά, θέτουν αμείλικτα ερωτήματα.

 •Ερωτήματα που αφορούν ευθύνες χρόνιες όλων των εμπλεκομένων θεσμικών φορέων, όταν ειδικά σχολικές μονάδες με αυξημένες κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες, όπως τα σχολεία της περιοχής μας, και το συγκεκριμένο, μένουν χρόνια παραμελημένα οξύνοντας τις αντιθέσεις με αποτέλεσμα συχνά την στοχοποίηση ενός πληθυσμού ως Αποδιοπομπαίου Τράγου.

 •Γιατί οι χορηγίες τραπεζών δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτή την χρόνια εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου από το  κράτος σε κάθε επίπεδο.

•Σήμερα λοιπόν, με αφορμή αυτό το περιστατικό οφείλουμε να γίνουμε και πάλι ενοχλητικοί, θέτοντας ερωτήματα, ακόμη και σε αυτούς που πολύ σωστά έτρεξαν να υποστηρίξουν την εκπαιδευτικό, 

ως όφειλαν βέβαια, κάτι που όμως δεν έκαναν και για τις υπόλοιπες εκπ/κούς του σχολείου που έμειναν, και πάλι, μόνες με την υποστήριξη μονάχα συναδέλφων/ισσών όμορων σχολείων και του σωματείου

Η ενημέρωση του Δ.Σ. του Συλλόγου των Εκπαιδευτικών ΕΔΩ...

Θα προστατεύσουμε τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο από τις προσπάθειες εντυπωσιασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που επιχειρούνται – Καταγγέλλουμε τον προπηλακισμό και τον τραυματισμό της νηπιαγωγού προϊσταμένης του 1ου νηπιαγωγείου Άνω Λιοσίων

Η υποβάθμιση της αγάπης

Από τον Martino Mora - 27 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

«Η μεγάλη φιλοδοξία των γυναικών είναι να εμπνέουν την αγάπη» (Μολιέρος).

Αυτή η αθάνατη ρήση του μεγάλου Γάλλου θεατρικού συγγραφέα είναι εξίσου αληθινή σήμερα όσο και τότε.

Μια γρήγορη ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιβεβαιώνεται αμέσως.
Αλλά ενώ η φιλοδοξία, επειδή είναι καθολική, δεν αλλάζει, το είδος της αγάπης αλλάζει. Σε μια χυδαία, αμερικανική και υλιστική εποχή, ακόμη και ο έρωτας δεν μπορεί παρά να γίνει χυδαίος.

Οδηγούμενη από τη μόδα του οργιαστικού-εμπορικού συστήματος στο οποίο βυθιζόμαστε, η αγάπη που πολλές δυτικές γυναίκες (όχι όλες, προφανώς) φαίνεται να θέλουν να εμπνεύσουν, με τα ρούχα και τη στάση τους, φαίνεται πολύ πιο κοντά σε αυτήν του πορνείου παρά σε αυτήν των Προβηγκιανών τροβαδούρων, ή ακόμα και στην κάθε άλλο παρά αφελή αγάπη του ίδιου του Μολιέρου.

Το θλιβερό, ακόμη και άθλιο, είναι ότι η κυρίαρχη ιδεολογία -την οποία, για λόγους απλότητας, θα την ονομάσουμε «φεμινιστική»- αντί να υπερασπίζεται τις γυναίκες από το χονδρικό ξεπούλημα ενός πλήρως εμπορευματοποιημένου πορνοφιλικού κόσμου, ωθεί μονομερώς (ακόμα και όταν οι ίδιες οι φεμινίστριες, με τέλεια ψευδή συνείδηση, αυτοαποκαλούνται «αντικαπιταλιστικές») να τρομοκρατήσει κάθε κριτική της εμπορικής και μοντέρνας αντικειμενοποίησης του σώματος, ερμηνεύοντας ψευδώς την απελευθέρωση των γυναικών ως «ζωικότητα», χονδροειδότητα, εκτεθειμένα εκατοστά δέρματος, απουσία κανόνων και γούστου.

1786-2026 – Ελεύθερο Εμπόριο ή Κατασκευή Εξεγέρσεων;

από τον Georges Renard-Kuzmanovic - 28/09/2026

Πηγή: Fréquence populaire

Το 1786, η Γαλλία άνοιξε τα εμπορικά της σύνορα σε μια πιο βιομηχανοποιημένη Αγγλία. Τρία χρόνια αργότερα, το Ρεβεγιόν κάηκε και ξέσπασε η Επανάσταση. Σαράντα χρόνια ελεύθερου εμπορίου έχουν αποβιομηχανοποιήσει για άλλη μια φορά τη Γαλλία, έχουν πλουτίσει μια ολιγαρχία και έχουν τροφοδοτήσει την οργή. Μήπως η ιστορία τραυλίζει;

«Στην παρούσα κατάσταση της κοινωνίας, τι είναι το ελεύθερο εμπόριο; Είναι η ελευθερία του κεφαλαίου. Όταν έχετε γκρεμίσει τα λίγα εθνικά εμπόδια που εξακολουθούν να εμποδίζουν την πορεία του κεφαλαίου, θα έχετε απελευθερώσει πλήρως μόνο το μερίδιο του κεφαλαίου. (...)

Αλλά γενικά, σήμερα, το σύστημα προστασίας είναι συντηρητικό, ενώ το σύστημα του ελεύθερου εμπορίου είναι καταστροφικό. Διαλύει τις παλιές εθνικότητες και οδηγεί στα άκρα τον ανταγωνισμό μεταξύ αστικής τάξης και προλεταριάτου. Με μια λέξη, το σύστημα του ελεύθερου εμπορίου επιταχύνει την κοινωνική επανάσταση. Μόνο με αυτή την επαναστατική έννοια, κύριοι, ψηφίζω υπέρ του ελεύθερου εμπορίου».

 

Καρλ Μαρξ, Ομιλία για το ζήτημα του ελεύθερου εμπορίου, 9 Ιανουαρίου 1848.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1786, η Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ υπέγραψε μια συνθήκη με την Αγγλία, το όνομα της οποίας έχει πλέον σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί: τη Συνθήκη Ήντεν-Ρέινβαλ. 

Το γεγονός μπορεί να φαίνεται ενδιαφέρον μόνο για τους οικονομικούς ιστορικούς. Αξίζει να σταθούμε σε αυτό, καθώς δείχνει πόσο επικίνδυνα εκτίθεται μια χώρα όταν ανοίγει διάπλατα την αγορά της σε ανταγωνιστές με ισχυρότερο παραγωγικό μηχανισμό. Αυτή είναι η κάπως ξεχασμένη ιστορία μιας παγκοσμιοποίησης, της οποίας τα σκαμπανεβάσματα μπορούν να ρίξουν φως σε ό,τι συμβαίνει στην εποχή μας.

«Η ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ» Από Αντρέα Μαρτσιλιάνο

« Είμαστε οι κυρίαρχοι του πλανήτη. Το μυστικό της επιτυχίας μας είναι η φαντασία.» (Γιουβάλ Νόα Χαράρι)

Η ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Ο Γιουβάλ Νόχα Χαράρι ο πιο έμπιστος ιδεολόγος του Κλάους Σβαμπ. Αυτός από το Φόρουμ του Νταβός, για να είμαστε σαφείς. Δηλαδή, ο άγνωστος Ελβετός μηχανικός που, για ποιο λόγο, φαίνεται ικανός να δίνει εντολές σε όλες τις δυτικές κυβερνήσεις, καθορίζοντας τις οικονομικές, νομισματικές και περιβαλλοντικές πολιτικές τους. Να αποφασίζει για το μέλλον των λαών και των εθνών.
Και για την οποία γνωρίζουμε μόνο ότι είναι συνηθισμένο να φοράμε μάλλον… ιδιαίτερα ρούχα στην παραλία.

Ο Χαράρι είναι Ισραηλινός. Και διδάσκει στην Ιερουσαλήμ. Αλλά, χάρη στις θέσεις του, είναι τώρα παγκόσμιος σταρ. Θέσεις που, τελευταία, περιστρέφονται γύρω από την Αγία Γραφή. Και την παγκόσμια ιστορία του ανθρώπου από τον πίθηκο μέχρι σήμερα. Και πέρα ​​από αυτό. Επειδή ο άνθρωπός μας ανέλαβε να γράψει μια παγκόσμια ιστορία. Κάτι που ούτε ο Γκόρντον Τσάιλντ δεν είχε τολμήσει να κάνει. Την ονόμασε «Σοφία. Από τα ζώα στους θεούς. Μια σύντομη ιστορία της ανθρωπότητας» (1) . Και την αφιέρωσε στον «σύζυγό της».

Και τι σχέση έχει αυτό με οτιδήποτε; Θα μπορούσες να πεις... μην είσαι ομοφοβικός...
Όχι, συγγνώμη, ναι. Επειδή ο Χαράρι είναι αυτός που επιμένει να τονίζει, σε κάθε ευκαιρία, ότι είναι «ομοφυλόφιλος ιστορικός». Και, ως εκ τούτου, αυτό το γεγονός είναι σημαντικό, πράγματι, θεμελιώδες, σύμφωνα με τον ίδιο, για την κατανόηση της σκέψης του.

Μιλούσα για τη Βίβλο. Ο Χαράρι λέει ότι όλα είναι λάθος. Ένα συνονθύλευμα προκαταλήψεων, βίας, ψεμάτων, φόβων... Θα ήμουν περίεργος να μάθω τι σκέφτονται οι Μεγάλοι Ραβίνοι γι' αυτό. Και όχι μόνο οι Ορθόδοξοι, αλλά και οι πιο προοδευτικοί ή φωτισμένοι, με τους οποίους είχα την τύχη να μιλήσω.

Rosa Luxemburg - Εκκλησία και Σοσιαλισμός

παπα - Κώστας Λαγός 

Από τη στιγμή όμως που εντάσσονταν στον χριστιανισμό όλο και περισσότεροι άνθρωποι και οι χριστιανικές κοινότητες εξαπλώνοντ

αν σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, η κοινή διαβίωση των πιστών καθίστατο ολοένα και δυσχερέστερη. 

Το έθιμο των κοινών ημερησίων γευμάτων έσβησε σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ ταυτόχρονα και η απόδοση της προσωπικής περιουσίας προς κοινή χρήση έλαβε έναν νέο χαρακτήρα. Αφού τώρα πλέον οι χριστιανοί δεν ζούσαν σε μιαν κοινή οικογένεια αλλά έπρεπε ο καθένας να μεριμνά για την δική του, έτσι δεν προσφέρονταν πια όλα τα υπάρχοντα προς κοινή χρήση των χριστιανών αδελφών, αλλά μόνο ό,τι περίσσευε και αφού είχαν καλυφθεί οι ανάγκες τής οικογένειας αυτού που θα προσέφερε. 

Αυτό που τώρα έδιναν οι ευκατάστατοι στο χριστιανικό κοινόβιο, δεν ήταν πλέον συμμετοχή στην κομμουνιστική συμβίωση, αλλά προσφορά για άλλους, μη ευκατάστατους αδελφούς, ήταν πια αγαθοεργία, ελεημοσύνη. 

Και όταν οι πλούσιοι χριστιανοί σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για την κοινοκτημοσύνη και προσέφεραν μόνο ένα μέρος τής περιουσίας τους για άλλους, τότε αυτό το μέρος που προσφερόταν για τους φτωχούς αδελφούς διέφερε κατά περίπτωση και, ανάλογα με την βούληση ή την φύση τού πλούσιου χριστιανού που το προσέφερε, ήταν μικρότερο ή μεγαλύτερο. 

Ο «μυστηριώδης λομπίστας» στο πλευρό της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και οι ενεργειακές μπίζνες

Από την ιστοσελίδα reporter.gr. Αρχικά το κείμενο το διαβάσαμε στο skai.gr αλλά για μυστηριώδη λόγο το κείμενο πριν λίγο εξαφανίστηκε.

Ο λομπίστας, Χρήστος Μαραφάτσος, βρίσκεται συστηματικά στο πλευρό της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, συμμετέχοντας σε συναντήσεις με κυβερνητικούς αξιωματούχους, ενώ παράλληλα, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, προωθεί τα επιχειρηματικά συμφέροντα της ελληνικής εταιρείας Aktor στον χώρο του LNG.

Αναλυτικά το ρεπορτάζ της Wall Street Journal:

Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ βρισκόταν πολύ μακριά από το Mar-a-Lago.

Η πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα — πρώην αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ Τραμπ Jr. — ταξίδευε επανειλημμένα στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, στο πλαίσιο μιας αποστολής την περασμένη άνοιξη. Η κυβέρνηση Τραμπ ήθελε οι σύμμαχοι στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης να αγοράσουν αμερικανικό φυσικό αέριο αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Υπήρχε όμως ένα ζήτημα.

Όπως έλεγε σε συνομιλητές της, η βουλγαρική κυβέρνηση θα έπρεπε να συνεργαστεί με μια ελληνική κατασκευαστική εταιρεία, την Aktor Group, νεοεισερχόμενη στον τομέα του φυσικού αερίου, η οποία είχε συμπράξει με μια ελληνική ενεργειακή εταιρεία που υποστηρίζεται από το κράτος, προκειμένου να εισάγει υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) από τις ΗΠΑ. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή είναι κατά κάποιον τρόπο επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης», δήλωσε άτομο που γνωρίζει τις συνομιλίες.

Καθισμένος δίπλα στην 57χρονη πρέσβειρα σε μια συνάντηση με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας βρισκόταν ένας 39χρονος άνδρας, ο Χρήστος Μαραφάτσος. Έχει παρευρεθεί σε τόσο πολλές από τις συναντήσεις της ώστε ορισμένοι ξένοι αξιωματούχοι τον πέρασαν για αρχηγό του επιτελείου της. Στην πραγματικότητα, είναι κορυφαίος λομπίστας της Aktor, ο διευθύνων σύμβουλος της οποίας είχε μεταφέρει αεροπορικώς τη Γκιλφόιλ στη χώρα με ιδιωτικό αεροσκάφος.

Η Γυψέλη που έγινε Κυψέλη: Αναδρομή στο ιστορικό παρελθόν μιας φωλιάς γυπαετών, που μετατράπηκε σε επίκεντρο μιας λαμπερής εποχής για την Αθήνα.

Μία τεράστια γυποφωλιά ήταν. Ένας τόπος παρθένος, ανέγγιχτος, που τότε, στα μέσα του 19ου αι., ευνοούσε τη ζωή και τη φιλοξενία του γύπα (σ.σ. για την ακρίβεια του γυπαετού, που ενδημούσε στην ελληνική φύση).

Στην πραγματικότητα, τα Τουρκοβούνια ήταν εκείνα που πληρούσαν τις προϋποθέσεις της αναπαραγωγής του συγκριμένου είδους της πτηνοπανίδας και η… χάρη του είχε κατηφορίσει ίσαμε τις παρυφές των βασιλικών στάβλων, στο Πεδίο του Άρεως. Γι’ αυτό και η περιοχή ονομαζόταν Γυψέλη.

Κυψέλη κατέληξε στις αρχές του 20ού αι. εκ σοφής -ως απεδείχθη- παραφθοράς. Διότι η ανοικοδόμηση εκτόπισε τους γυπαετούς και ο τόπος μπήκε σε τροχιά προσομοίωσης περισσότερο πολύβουου ανθρώπινου μελισσιού (οπότε η μετατροπή του συμφώνου ήρθε κι έδεσε), παρά ήρεμης αλώβητης φύσης… «Η Γυψέλη, σημαίνουσα γυποφωλεάν εξ ης η Κυψέλη· εκλήθη δε το χωρίον τούτο Γυψέλη από τους εμφωλεύοντας εις τον χώρον αυτόν γύπας» θα γράψει το 1834 ο αγωνιστής του 1821, ιστορικός Δ. Σουρμελής, στην  «Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ ελευθερίας αγώνα».

Μία αραιή συστάδα παραπηγμάτων ανάμεσα σε μποστάνια και αμπέλια είναι μετά την απελευθέρωση η Γυψέλη. Ο δρόμος των Πατησίων, που από τους πρώτους θα δρομολογηθεί για αξιοποίηση, θα αλλάξει και το ριζικό της, μετατρέποντάς την από τις αρχές του 20ού αι. σε μία από τις πλέον πυκνοκατοικημένες δημοφιλείς συνοικίες. Για την ώρα, ένα διαμαντάκι μόνο λάμπει ανάμεσα στις αγροικίες της φωλιάς των γυπαετών.

Η ξεχασμένη εξάρτηση και το Υπαρξιακό Πρόβλημα

του Ρούντι Ρινάλντι

Για πολλές δεκαετίες η έννοια της εξάρτησης αποτελούσε βασικό εργαλείο για την κατανόηση της νεοελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα δεν προσδιοριζόταν απλώς ως καπιταλιστική χώρα, αλλά ως ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ. Αυτό δήλωνε μια ιδιαίτερη ποιότητα του ελληνικού καπιταλισμού, έναν συγκεκριμένο τρόπο διαμόρφωσης της οικονομίας, του κράτους, της άρχουσας τάξης, της ταξικής διάρθρωσης, του πολιτικού συστήματος και των διεθνών σχέσεων της χώρας.

Η αντίληψη αυτή έχει σήμερα υποχωρήσει δραματικά, ακόμη και στο μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς. Η «εξάρτηση» θεωρήθηκε σταδιακά παρωχημένη κατηγορία, κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, θεωρητική κατασκευή που υποτίθεται ότι υποβαθμίζει την ταξική πάλη, δεν κατανοεί τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου κ.ο.κ.

Μαζί με την εγκατάλειψη της έννοιας της εξάρτησης, μεταβάλλεται η ανάγνωση της νεοελληνικής ιστορίας, και φυσικά περιορίζεται ένα ολόκληρο πεδίο πολιτικών στόχων: εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, ανάκτηση βαθμών οικονομικής-πολιτικής κυριαρχίας, αποσύμπλεξη από ιμπεριαλιστικούς ιστούς και δίκτυα ελέγχου και χειραγώγησης, αποδέσμευση από μηχανισμούς που περιορίζουν τη συλλογική δυνατότητα και ικανότητα επιλογής της ελληνικής κοινωνίας.

Εξάρτηση και μεταπρατικός χαρακτήρας

Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα καπιταλιστική χώρα. Αυτό όμως δεν αρκεί για να περιγράψει την ιστορική της συγκρότηση. Ο ελληνικός καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε στενή σχέση με τα ισχυρά διεθνή κέντρα, μέσα από ιδιαίτερες μορφές διαμεσολάβησης, μεταπρατισμού και εξωτερικής εξάρτησης. Η εγχώρια αστική τάξη δεν υπήρξε «θύμα» αυτής της σχέσης: αποτέλεσε οργανικό φορέα της, επωφελήθηκε από αυτήν.

Γι’ αυτό οι όροι «καπιταλιστική» και «εξαρτημένη» δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος. Η εξάρτηση επηρεάζει την ποιότητα και τις μορφές που παίρνει ο ίδιος ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, τη διάρθρωση της οικονομίας, τις κρίσεις της, την πολιτική υπερδομή και το ιδεολογικό και πολιτιστικό πλέγμα της κοινωνίας.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΜΕ ΞΑΝΑ;

Για την προδοσία του συλλογικού μας εαυτού

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Όσοι είναι λίγο γενναίοι μπορούν μάλλον να αναγνωρίσουν μια μορφή προδοσίας δυσκολότερη από όλες τις άλλες. Είναι εκείνη στην οποία ο προδότης και ο προδομένος είναι το ίδιο πρόσωπο.

Όταν κάποιος μας προδίδει, χάνουμε την εμπιστοσύνη μας σ’ εκείνον. Όταν όμως εμείς πράττουμε ενάντια στις βαθύτερες αξίες μας, συμβαίνει κάτι πιο σύνθετο. Δεν αμφιβάλλουμε μόνο για μια πράξη μας. Αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό. «Νόμιζα ότι δεν ήμουν άνθρωπος που θα έκανε κάτι τέτοιο». Και πίσω από την ενοχή εμφανίζεται ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: Μπορώ να με εμπιστευτώ ξανά;

Ας σκεφτούμε μήπως αυτό το ερώτημα δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους ατομικά, αλλά μήπως μ' έναν διαφορετικό τρόπο μπορει να αφορά και ολόκληρες κοινωνίες.

Γιατί οι κοινωνίες διαθέτουν κι αυτές μια εικόνα για τον εαυτό τους. Έχουν ιστορίες που αφηγούνται, αξίες που επικαλούνται, λέξεις μέσα από τις οποίες αναγνωρίζονται. Δημοκρατία. Δικαιοσύνη. Αξιοπρέπεια. Αλληλεγγύη. Φιλότιμο. Ελευθερία. Αντίσταση, Ισονομία. Όλα αυτά δεν είναι απλά λέξεις ή έννοιες. Είναι κομμάτια μιας συλλογικής αυτοεικόνας. Είναι αυτά που λέμε ότι θέλουμε να είμαστε.

Τι συμβαίνει όμως όταν μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που μια κοινωνία λέει ότι είναι και σε αυτό που καθημερινά ανέχεται; 

Εδώ δεν χρειάζεται μια μεγάλη πράξη προδοσίας. Η προδοσία του συλλογικού εαυτού μπορεί να συντελείται λίγο λίγο. Όταν θεωρούμε την αδικία απαράδεκτη αλλά συνηθίζουμε να ζούμε μαζί της. Όταν ζητάμε αξιοκρατία αλλά κάποια στιγμή αναζητούμε την προσωπική γνωριμία που θα μας διευκολύνει. Όταν απαιτούμε θεσμούς αλλά πιστεύουμε περισσότερο στον "δικό μας άνθρωπο" παρά στον θεσμό. Όταν μιλάμε για αλληλεγγύη αλλά οργανώνουμε τη ζωή μας γύρω από το "να σωθώ εγώ". Όταν εξοργιζόμαστε με την αυθαιρεσία της εξουσίας αλλά γινόμαστε κι εμείς αυθαίρετοι μόλις αποκτήσουμε λίγη εξουσία πάνω σε κάποιον πιο αδύναμο.

Όταν η επιστήμη και το χρήμα σε ξανακάνει Νέο

«Βλέπω ότι έχεις λίγη θηλυκότητα πάνω σου. Όσο μεγαλώνεις, θα αρχίσουν να σου αρέσουν οι άντρες. Πρέπει να προλάβουμε το κακό, να αλλάξουμε το αίμα». Με αυτά τα λόγια, η 56χρονη γιατρός της οδού Καρνεάδου προσπάθησε να τρομοκρατήσει έναν 40χρονο άνδρα, ο οποίος είχε περάσει την πόρτα του ιατρείου της στο Κολωνάκι με έναν εντελώς απλό σκοπό: να χάσει μερικά κιλά.

Αντί για ένα πρόγραμμα διατροφής, βρέθηκε να ακούει ένα παραλήρημα που τον άφησε παγωμένο. Η γιατρός ισχυρίστηκε ότι «είδε κάτι στο αίμα του» και τον πίεζε με απίστευτο πείσμα να μπει σε μια διαδικασία πλασμαφαίρεσης (Inuspheresis). Το κόστος; 6.000 ευρώ η συνεδρία, και χρειαζόταν τρεις, δηλαδή 18.000 ευρώ συνολικά. Για να τον δελεάσει, του υποσχέθηκε μάλιστα πως «είσαι 40 χρονών και θα γίνεις 25», ενώ του έταξε ότι με την αλλαγή αίματος θα εξαφανιζόταν και η ψωριασική αρθρίτιδα από την οποία έπασχε.

Ο άνθρωπος τρόμαξε και δεν προχώρησε στην πλασμαφαίρεση, όμως πρόλαβε να αφήσει εκεί 3.000 ευρώ. Πλήρωσε 500 ευρώ μόνο για την επίσκεψη, με τη γιατρό να αρνείται την κάρτα και να του λέει κυνικά: «Βεβαίως έχω μηχανήματα για κάρτα, αλλά τότε θα πάμε στα 700». Του έδωσε «σούπερ βιταμίνες» από τη Γερμανία για 1.500 ευρώ, και όταν εκείνος δεν πείστηκε για τα υπόλοιπα, επιστρατεύτηκε ο 58χρονος σύζυγός της από μια διπλานή πόρτα για να τον πιέσει να φέρει τα «6 χιλιάρικα στο χέρι και όχι σε κάρτα, ούτε ένα χιλιάρικο».

1821 - Ἡ κοινότητα συναντᾷ τὸ Σύνταγμα

Ἡ κοινότητα συναντᾷ τὸ Σύνταγμα

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Τὸ 1821 δὲν συναντήθηκαν μόνο ὁ Ἕλληνας καὶ ὁ Ὀθωμανός στὸ πεδίο τῆς μάχης.

Συναντήθηκαν καὶ δύο διαφορετικοὶ τρόποι νὰ νοεῖ κανείς τὴν πολιτικὴ κοινωνία.

Ὁ ἕνας ὑπῆρχε ἤδη.

Ἦταν ὁ κόσμος τῆς κοινότητας, τῆς ἐνορίας, τῆς συντεχνίας, τῆς δημογεροντίας, τῶν προσωπικῶν σχέσεων. Ἕνας κόσμος καθόλου ἰδανικός, μὲ ἀνισότητες, συμφέροντα καὶ τοπικὲς ἐξουσίες, ἀλλὰ κόσμος πραγματικῶν κοινωνικῶν δεσμῶν.

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπῆρχε πρῶτα μόνος του καὶ ὕστερα γινόταν μέλος μιᾶς κοινωνίας.

Γεννιόταν μέσα σὲ αὐτήν.

Ἦταν μέλος οἰκογένειας, ἐνορίας, κοινότητας, τόπου.

Ἡ κοινωνία προϋπῆρχε τοῦ κράτους.

Τὸ 1821 ὅμως αὐτὸς ὁ κόσμος συναντᾷ μία νέα πολιτικὴ γλώσσα.

«Η Ελλάδα σε Γεωπολιτικό Μνημόνιο»- Σωτήρης Μητραλέξης

Militaire News

Μετά από τα οικονομικά μνημόνια , το γεωπολιτικό.

Ο Σωτήρης Μητραλέξης σε μία εξαιρετική ανάλυση, εξηγεί πως η Ελλάδα έχει προσδεθεί στο άρμα του Ισραήλ, την ίδια στιγμή που σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν αντίστροφη πορεία.

Η «δικαιολογία» ότι το Ισραήλ θα είναι «ασπίδα προστασίας» μας έναντι της Τουρκίας , δεν έχει καμία βάση και καμία λογική. Ωστόσο η προσπάθεια που γίνεται από την κυβέρνηση να πειστεί η ελληνική κοινή γνώμη είναι επίμονη και ακραία. Όσοι «τολμούν» να ασκήσουν κριτική στην «αμυντική συνεργασία» με το Ισραήλ, «κατηγορούνται» ως φιλότουρκοι!

🇬🇷ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ, ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Δημοσθένης Ζούλης

Εκεί όπου ένα παιδί κοιτάζει την ελληνική σημαία ψηλά και θυμάται από πού ξεκίνησε.

🦅Εκεί όπου η ελληνική ψυχή βρίσκει χώρο να ανασάνει, η ελληνική λεβεντιά ξαναγράφει τους νόμους του ποδοσφαίρου.

Μετά το 1-2 στο Βελιγράδι απέναντι στη Σερβία και το ιστορικό 0-1 στο Άουγκσμπουργκ απέναντι στη Γερμανία, η Εθνική μας στέκεται στην κορυφή του ομίλου. Δύο μεγάλες νίκες, δύο μεγάλες βραδιές, ένα νέο κεφάλαιο για το ελληνικό ποδόσφαιρο. 

Και μέσα σε αυτή την ομάδα υπάρχει και μια ξεχωριστή περηφάνια.

Τέσσερα δικά μας παιδιά. Τέσσερις Βορειοηπειρώτες.

Χρήστος Τζόλης, Χρήστος Ζαφείρης, Παναγιώτης Ρέτσος και Λάζαρος Ρότα.

Παιδιά που κουβαλούν μαζί τους κάτι περισσότερο από το ταλέντο και τη φανέλα. Κουβαλούν μνήμες, ρίζες, οικογένειες και έναν τόπο που έμαθε να στέκεται όρθιος μέσα στους ανέμους της Ιστορίας.

Από τα βουνά της Βορείου Ηπείρου μέχρι τα μεγαλύτερα γήπεδα της Ευρώπης, η διαδρομή μπορεί να είναι μεγάλη, όμως η ρίζα παραμένει μία.

Και απόψε, αυτή η ρίζα άνθισε μέσα στην ελληνική φανέλα. 🇬🇷

Δεν είναι μόνο οι νίκες.

Δεν είναι μόνο τα γκολ.

Δεν είναι μόνο οι βαθμοί.

Eduardo Galeano — Η δικτατορία της κατανάλωσης

Η δικτατορία της καταναλωτικής κοινωνίας επιβάλλει έναν ολοκληρωτισμό αντίστοιχο με εκείνον που επιβάλλει η δίδυμη αδελφή της, η δικτατορία της άνισης οργάνωσης του κόσμου.

Οι μηχανισμοί της υποχρεωτικής ισοπέδωσης υπονομεύουν την αξιοθαύμαστη δύναμη των ανθρώπων να αναγνωρίζουν τις διαφορές τους κι αυτές να τους συνδέουν. Το καλύτερο στοιχείο του κόσμου αυτού είναι η πολλαπλότητα των κόσμων που εμπεριέχει, οι διαφορετικές μουσικές, τα βάσανα και τα χρώματα της ζωής: οι χίλιοι και ένας τρόποι που ανακαλύψαμε, στο πέρασμα των αιώνων, για να ζούμε και να μιλάμε, να πιστεύουμε και να δημιουργούμε, να τρώμε, να εργαζόμαστε, να χορεύουμε, να παίζουμε, να αγαπάμε, να υποφέρουμε και να γιορτάζουμε.

Η ισοπέδωση, που μας εξομοιώνει αλλά και μας σαγηνεύει, δεν μπορεί να μετρηθεί. Δεν υπάρχει υπολογιστής ικανός να καταγράψει τα καθημερινά εγκλήματα που διαπράττει η βιομηχανία της μαζικής κουλτούρας κατά της διαφορετικότητας των ανθρώπων και του δικαιώματός τους σε μια ταυτότητα. Κι όμως, τα καταστρεπτικά επιτεύγματά της είναι οφθαλμοφανή. Ο χρόνος σιγά σιγά αδειάζει, η ιστορία χάνεται και ο χώρος δεν αναγνωρίζει την εκπληκτική ποικιλία των περιοχών του. Με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, τα αφεντικά του κόσμου, μας επιβάλλουν να κοιταζόμαστε όλοι υποχρεωτικά σε έναν και μοναδικό καθρέφτη, ο οποίος αντανακλά τις αξίες της κουλτούρας της κατανάλωσης.

Διαχρονικό έθνος ή ιστορική ρήξη; Η μετωπική σύγκρουση Κοντογιώργη – Μαργαρίτη στα Χανιά για την αρχαιότητα, τον ναζισμό, το ρωμαϊκό δίκαιο και τη δημοκρατία

26/09/2026

agonaskritis.gr

Στο επίκεντρο ενός πυκνού επιστημονικού και φιλοσοφικού διαλόγου που διεξήχθη στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, υπό την αιγίδα της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών – Ιδρύματος Καψωμένου και της Περιφέρειας Κρήτης, αναμετρήθηκαν δύο θεμελιωδώς διαφορετικές αντιλήψεις για την εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών, τη συγκρότηση της συλλογικής ταυτότητας και τη φύση της δημοκρατίας.

Με αφετηρία τη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Η ελληνική πολιτισμική ταυτότητα στην τροχιά του 21ου αιώνα», ο ομότιμος καθηγητής και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης, ανέπτυξε το θεωρητικό οικοδόμημα της «κοσμοσυστημικής γνωσιολογίας», προτείνοντας μια ριζική επανεξέταση της σχέσης κράτους και κοινωνίας.

Η ανάλυσή του, η οποία αποδομεί το κυρίαρχο δυτικό αφήγημα της νεωτερικότητας και επαναπροσδιορίζει τον ιστορικό ρόλο του ελληνικού κόσμου ως πρωτοπορίας της καθολικής ελευθερίας, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του καθηγητή Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιώργου Μαργαρίτη, ανοίγοντας ένα ευρύ μέτωπο αντιπαράθεσης γύρω από τα όρια της ιστορικής συνέχειας και τις υλικές προϋποθέσεις των πολιτικών θεσμών.

Το ιστορικό σκηνικό στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων και το διακύβευμα του 21ου αιώνα

Τι σημαίνει το «προληπτικό πλήγμα» που τρέμουν οι Τούρκοι στρατηγοί;

Μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες, το σκηνικό του πολέμου έχει κριθεί χωρίς η Ελλάδα να συρθεί σε μια μακροχρόνια, αιματηρή πολεμική σύρραξη φθοράς

Μαρίνος Γκασιάμης 27/09/2026, 

Η τοποθέτηση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Στρατηγού Δημήτριου Χούπη, τον Δεκέμβριο του 2025 κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης, σχετικά με τη δυνατότητα διεξαγωγής «προληπτικών χτυπημάτων στρατηγικού πλήγματος σε μεγάλο βάθος», τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα της αμυντικής ανάλυσης.

Για πρώτη φορά, η ελληνική στρατιωτική ηγεσία περιέγραψε δημόσια ένα δόγμα που ξεφεύγει από την παραδοσιακή, παθητική άμυνα και εισέρχεται στη φιλοσοφία της ενεργητικής αποτροπής.

Τι σημαίνει όμως αυτό στην πράξη; Πώς μεταφράζεται ένα τέτοιο χτύπημα και πώς μπορεί να εξασφαλίσει το «αποκλειστικά νικηφόρο αποτέλεσμα» που έθεσε ως όρο ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ;

Πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι ένα από τα πιθανά και ρεαλιστικά σενάρια εφαρμογής αυτού του δόγματος, σύμφωνα τουλάχιστον με στρατιωτικούς αναλυτές και πηγές, στους οποίους απευθύνθηκαν τα ΝΕΑ.gr, το οποίο στη στρατιωτική επιστήμη ορίζεται ως προληπτικό πλήγμα (preemptive strike) – μια καίρια αμυντική ενέργεια όταν ο αντίπαλος έχει ξεκινήσει μια μη αναστρέψιμη διαδικασία επίθεσης είναι το ακόλουθο.

Φάση 1η: Η «Κόκκινη Γραμμή» των Πληροφοριών

Στο υποθετικό αυτό σενάριο, μια παρατεταμένη διπλωματική κρίση με αφορμή τις θαλάσσιες ζώνες ή τις έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα φτάνει στο σημείο βρασμού. Η Άγκυρα μετακινεί μαζικά δυνάμεις, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη μετακίνηση ολόκληρης Ταξιαρχίας απέναντι από την Σάμο, ενώ τα αποβατικά σκάφη της Τουρκίας ξεκινούν να εφοδιάζονται με καύσιμα και πολεμικό υλικό και μπαίνουν σε ετοιμότητα στα λιμάνια της Μικράς Ασίας, ενώ σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) και βαλλικοί πύραυλοι Bora και Tayfun τίθενται σε κατάσταση μέγιστης ετοιμότητας σε προκεχωρημένες βάσεις.

Ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης

Πρώτη ανάρτηση 27/8/23

Στη Σμύρνη σχεδόν 100 χρόνια μετά τη μαρτυρική θυσία του  Χρυσοστόμου,  τελευταίου επισκόπου της πόλεως πριν την καταστροφή,  ενθρονίστηκε νέος επίσκοπος.

Θυμίζουμε δια του ιστορικού Σαράντου Καργάκου, την εθελουσία θυσία του προκατόχου του μεγαλομάρτυρα Χρυσοστόμου.

Το μαρτύριον

Σαράντος Ι. Καργάκος 

Σ' ένα βιβλίο μας για τον μικρασιατικό πόλεμο, αναφερόμενοι στον μαρτυρικό θάνατο του Χρυσοστόμου, είχαμε γράψει: «Ο Χρυσόστομος δίκαια ανήκει στους μεγαλομάρτυρες του έθνους, που κρατούν ψηλά την περηφάνειά του, όταν την τσακίζουν με τη δειλία τους και την αβελτηρία τους οι πολιτικοί μας ηγέτες» (Ένθ.αv. σσ. 75-76). Στην απροστάτευτη Σμύρνη, που όλοι οι στρατιωτικοί και πολιτικοί παράγοντες την εγκαταλείπουν προστρέχει να βρει καταφύγιο όλος ο άμαχος πληθυσμός της Μ. Ασίας. Ο μόνος που δεν την εγκαταλείπει είναι ο Χρυσόστομος. Όταν ο αρχιεπίσκοπος των Καθολικών την υστάτη ώρα, στις 25 Αυγούστου, του εξασφαλίζει θέση επί αναχωρούντος ατμοπλοίου και τον εξορκίζει να εγκαταλείψει την καταδικασμένη πόλη για να γλυτώσει από την οργή των Τούρκων, ο Μητροπολίτης ατάραχος απαντά: «Παράδοσις του ελληνικού κλήρου αλλά και χρέος του καλού ποιμένος είναι να παραμείνη με το ποίμνιόν του». Είναι η στιγμή που ο Χρυσόστομος περνά στο χώρο της αθανασίας και συγκαταλέγεται στο χορό των μαρτύρων και των αγίων του Γένους. Η ώρα του Γολγοθά επλησίασε. Είναι μόνος, αυτός και το ποίμνιό του. Ο τελευταίος επίσημος Έλληνας που έφυγε, είναι ο μεγάλος μαθηματικός Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, πρύτανις του Ιωνικού πανεπιστημίου.

Στις 27 Αυγούστου γίνεται η πρώτη εμφάνιση Τούρκων «τσετών» (=ατάκτων) υπό τον Κιορ (=μονόφθαλμος) Μπεχλιβάν στη Σμύρνη. Τρομοκρατία απλώνεται στην πόλη. Τα πλήθη συρρέουν στη Μητρόπολη. Ο Χρυσόστομος, βοηθούμενος από τον αδελφό του Ευγένιο, κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει. Την επομένη τελεί λειτουργία στην Αγία Φωτεινή. Είναι κάτωχρος από τη νηστεία και την αγρύπνια. Όταν όμως βγαίνει στην Ωραία Πύλη γονατίζει και προσεύχεται σαν ταπεινός λευίτης και εγείρεται ως άγιος. Είναι το τελευταίο κήρυγμά του «Η Θεία Πρόνοια, λέγει, δοκιμάζει την πίστιν μας και το θάρρος μας και την υπομονή μας την ώραν αυτήν. Αλλ' ο Θεός δεν εγκαταλείπει τους χριστιανούς. Εις τας τρικυμίας αναφαίνεται ο καλός ναυτικός και εις τας δοκιμασίας ο καλός Χριστιανός. Προσεύχεσθε και θα παρέλθη το ποτήριον τούτο. Θα ίδωμεν πάλιν καλάς ημέρας και θα ευλογήσωμεν τον Θεόν. Θαρρείτε ως εμπρέπει εις καλούς χριστιανούς».

Γ. Κοντογιώργης: Εθνική ταυτότητα και Ελευθερία

Ολόκληρη η εκδήλωση:

Κεντρικό ερώτημα της ομιλίας: ποιος έχει την ευθύνη του έθνους - το κράτος ή η κοινωνία;

Ομιλία του ομότιμου καθηγητή και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Εθνική ταυτότητα και ελευθερία. Η πολιτισμική ταυτότητα ως σημείο αντίστασης στην ηγεμονία. Η μετάβαση από το έθνος του κράτους στο έθνος της κοινωνίας ως αντίδοτο στις εξελίξεις τον 21ο αιώνα», η οποία πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2026 στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, στο πλαίσιο της Συζήτησης Στρογγυλής Τράπεζας «Η ελληνική πολιτισμική ταυτότητα στην τροχιά του 21ου αιώνα».

Στην ομιλία εξετάζονται η συλλογική και πολιτισμική ταυτότητα, η διάκριση εθνότητας και έθνους και η σύνδεση της εθνικής ταυτότητας με την ελευθερία. Κεντρικός άξονας είναι το ερώτημα ποιος αποφασίζει για το περιεχόμενο και την πολιτική ευθύνη του έθνους και, ειδικότερα, η διάκριση ανάμεσα στο «έθνος του κράτους» και στο «έθνος της κοινωνίας».

Παράλληλα αναπτύσσονται ζητήματα που αφορούν τη δημοκρατία, την πολιτική συμμετοχή, τη σχέση ατομικής και συλλογικής ελευθερίας και την ιστορική διαδρομή του ελληνικού πολιτισμού. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Γιώργος Κοντογιώργης επανέρχεται ιδιαίτερα στη σχέση κοινωνίας και πολιτικού συστήματος και στην έννοια της δημοκρατίας.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την Εταιρεία Κρητικών Σπουδών - Ίδρυμα Καψωμένου, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης - Περιφερειακή Ενότητα Χανίων και άλλους πολιτιστικούς και επιστημονικούς φορείς.

Ἐλεύθερη πατρίδα χωρίς ἐλευθερία λόγου τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ΔΕΝ ὑπάρχει.

Δυστυχῶς τά ἐγκλήματα τοῦ γενοκτονικοῦ μορφώματος, τοῦ ὑπερατλαντικοῦ του ξενιστῆ καί τοῦ οὐκραναζιστικοῦ ἀποστήματος ἔχουν σοβαρές ἐπιπτώσεις καί στόν τόπο μας. Ἔτσι, μιά ὁμάδα 79 πολιτῶν, στήν ὁποία μετέχω κι ἐγώ, δημοσίευσε τήν ἔκκληση πού ἀκολουθεῖ γιά τό αὐτονόητο πού ἔγινε ζητούμενο στήν ψευτοδημοκρατία μας:

"Η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών έχει, ακόμη τουλάχιστον, συνταγματική κατοχύρωση στην Ελλάδα. Το ίδιο και η πολιτική έκφραση και η πολιτική δραστηριότητα . Οι ελευθερίες αυτές είναι απολύτως ζωτικές γιατί, αν δεν υπάρχουν, ο ελληνικός λαός δεν έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει γνώμη για το συμβαίνει στη χώρα του και διεθνώς, ούτε και να ελέγχει αυτούς που τον κυβερνάνε.

Η συνταγματική κατοχύρωση αυτών των ελευθεριών σημαίνει ότι η έκφραση γνώμης ή η πολιτική δράση δεν πρέπει να εξαρτώνται από τον προληπτικό ή κατασταλτικό έλεγχο των εκάστοτε κρατούντων. Όμως η τρέχουσα πρακτική των κρατικών και ευρωπαϊκών αρχών βρίσκεται πλέον στην αντίθετη κατεύθυνση.

Με ανησυχία διαπιστώνουμε πρωτοφανείς διώξεις ή απειλές διώξεων ή κυρώσεων ή διαπομπεύσεων ή άλλων απειλών αποκλειστικά για έκφραση πολιτικών απόψεων ή για πολιτικές δράσεις που απλά δεν είναι σύμφωνες με αυτές που προωθούνται από την κυβέρνηση , τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε:

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ & ΣΙΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ "ΧΑΡΙΖΩ ΟΙΚΟΠΕΔΑ, ΞΑΝΑΓΡΑΦΩ ΧΡΕΗ"

Post2post 

(Και ποιο θερμό επισόδειο στήνεται ΠΡΙΝ τις 27/10)

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς έβαλαν θεούς και δαίμονες, μαζί με κάτι χορηγούς, για να πάρει αυτοδυναμία η ΝΔ το 19. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΜΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία, αφού έχωσαν  και κάτι Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική για να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη. Μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων εκτέλεσης όσων είχαν συμφωνηθεί με τον πρόεδρο της Turkish Petrolium Koc το 2018, ο Μητσοτάκης ακολούθησαν τα εξής:

🔺️29 Ιουλίου 2019:  επισκέπτεται τη Λευκωσία και πληροφορείται, για πρώτη φορά, από τον υπουργό Εξωτερικών (νυν Πρόεδρο), Νίκο Χριστοδουλίδη, ότι η Τουρκία προσεταιρίζεται την ηγεσία της Τρίπολης, με σκοπό την υπογραφή μνημονίου υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Ο επίσης παρών, Δένδιας σημειώνει ότι ήδη προβαίνει σε παραστάσεις προς το Παρίσι και τη Ρώμη. Ο Μητσοτάκης, που δεν είχε ενημερωθεί σχετικά από την τότε διπλωματική του σύμβουλο και νυν υφυπουργό Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τονίζει στους παριστάμενους ότι θα αναλάβει προσωπικές πρωτοβουλίες στο εξωτερικό. Ο Χριστοδουλίδης, χωρίς να αποκαλύψει την προειδοποίησή του προς τον Πρωθυπουργό, περιγράφει τα επερχόμενα με τη Λιβύη και σε δηλώσεις του, στο ΡΙΚ, τις επόμενες ημέρες.

🔺️22 Αυγούστου 2019: ο Μητσοτάκης συνομιλεί με τον πρόεδρο Εμ. Μακρόν, στο Παρίσι, αλλά η “πρωτοβουλία” (για την οποία έκανε λόγο στη Λευκωσία) εξαντλείται σε μια λακωνική αναφορά. Αν και ο Μακρόν, που διέθετε εξαιρετική πληροφόρηση (λόγω της πολλαπλούς σημασίας της Λιβύης για τα γαλλικά συμφέροντα στις χώρες του Σαχελ), εμφανίστηκε πρόθυμος για συντονισμό Αθήνας-Παρισιού, ο Μητσοτάκης δεν αξιοποιεί το γόνιμο κλίμα.

Κυριακή Αʼ Λουκά: Η μεγάλη ψαριά (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ε’ 1-11)

Δες και 

Κυριακή Α΄Λουκά: σχετικά με τη θαυμαστή κλήση των πρώτων μαθητών από τον Κύριο (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

____________________

Δοτήρας κάθε αγαθού είναι ο
Κύριος. Κι όλα τα δώρα του Θεού είναι τέλεια. Έχουν τέτοια τελειότητα, που
κάνουν τους ανθρώπους να θαυμάζουν. Το θαύμα δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά ένα
δώρο του Θεού, αξιοθαύμαστο. Οι άνθρωποι θαυμάζουν τα δώρα του Θεού, λόγω της
τελειότητάς τους.

Αν οι άνθρωποι ζούσαν με
την αγνότητα και την αναμαρτησία του παραδείσου, δε θα περίμεναν από το Θεό ν’ αναστήσει
νεκρούς, να πολλαπλασιάσει τους άρτους ή να γεμίσει τα δίχτυα με ψάρια, για να
πουν ύστερα: «Κοιτάξτε το θαύμα!» Θα το έλεγαν αυτό για κάθε πλάσμα του Θεού,
κάθε στιγμή και με κάθε ανάσα της ζωής τους. Καθώς όμως οι άνθρωποι συνήθισαν
στην αμαρτία, κάθε θαύμα από τ’ αναρίθμητα που κάνει ο Θεός στον κόσμο, έχει
γίνει για τους ανθρώπους συνηθισμένο θέμα. Για να μη μείνουν τα θέματα αυτά
όμως τελείως απαρατήρητα, για να μην υποβιβαστούν εντελώς, ο Θεός με την ευσπλαχνία
Του προς τον άρρωστο άνθρωπο του δίνει ένα ακόμα θαύμα από τ’ αμέτρητα που του
έχει δωρίσει, για να τον ξυπνήσει από τη σκοτεινή και ψυχοφθόρα συνή­θεια να μη
βλέπει κάτι υπερφυσικό στα θαύματα.

Με κάθε θαύμα Του ο Θεός
θέλει να θυμίσει στους ανθρώπους πρώτο,
πως παρακολουθεί τον κόσμο, τον κυβερνά με την παντοδύναμη θέλησή Του και τη
σοφία Του· δεύτερο, πως οι άνθρωποι
δεν μπορούν χωρίς Εκείνον να κάνουν τίποτα. Καμιά προσπάθεια δεν μπορεί να ευοδοθεί
χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Καμιά συγκομιδή που έγινε χωρίς την ευλογία του Θεού
δε φέρνει αποτέλεσμα. Κάθε ανθρώπινη
σοφία που στρέφεται ενάντια στο Νόμο του Θεού, είναι αδύνατη να κάνει καλό από
μόνη της ή να προσφέρει έστω κι ένα κόκκο σινάπεως. Ακόμα κι αν φαίνεται πως κάνει καλό για κάποιο διάστημα, δεν είναι η ανθρώπινη
σοφία που το πραγματοποιεί, αλλά το έλεος του Θεού που, έστω για μια φορά,
δεν εγκαταλείπει ακόμα και τον σκληρότερο από τους εχθρούς Του. Ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους, δεν εκδικείται.
Υπομένει τους ανθρώπους, περιμένει τη μετάνοιά τους. Θέλει «πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας
ελθείν» (Α’ Τιμ. β’ 4).

Τὰ πρῶτα τοπικὰ πολιτεύματα — Ἡ πολιτεία γεννιέται ἀπὸ τὴν κοινωνία

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Τὸ 1821 οἱ Ἕλληνες δὲν ἐπαναστάτησαν ἔχοντας πίσω τους ἕνα κράτος. Εἶχαν ὅμως πίσω τους μία κοινωνία. Καὶ ἡ διαφορὰ εἶναι θεμελιώδης.

Ὅταν ἡ ὀθωμανικὴ ἐξουσία ἄρχισε νὰ καταρρέει στὶς ἐπαναστατημένες περιοχές, δημιουργήθηκε ἀμέσως ἕνα τεράστιο πρόβλημα: ποιος θὰ διοικήσει; Ποιος θὰ συντονίσει τὸν Ἀγώνα; Ποιος θὰ συγκεντρώσει πόρους, θὰ ἀπονείμει δικαιοσύνη, θὰ ρυθμίσει τὴν κοινὴ ζωή;

Καὶ τότε συνέβη κάτι ποὺ ἀξίζει νὰ προσέξουμε.

Ἡ πολιτικὴ ὀργάνωση δὲν ξεκίνησε ἀμέσως ἀπὸ ἕνα πανίσχυρο κέντρο. Ξεκίνησε ἀπὸ κάτω. Ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς ἐπαναστατημένες κοινωνίες.

Ἔτσι δημιουργήθηκαν ἡ Μεσσηνιακὴ Γερουσία, ἡ Πελοποννησιακὴ Γερουσία, ἡ Γερουσία τῆς Δυτικῆς Χέρσου Ἑλλάδος, ὁ Ἄρειος Πάγος τῆς Ἀνατολικῆς Χέρσου Ἑλλάδος καὶ ἄλλες τοπικὲς μορφὲς διοικήσεως.

Δὲν γεννήθηκαν μέσα σὲ κοινωνικὸ κενό.

Πίσω τους ὑπῆρχε ἕνας κόσμος κοινοτήτων, δημογερόντων, ἐνοριῶν, προκρίτων, ἱεραρχῶν, καπεταναίων, συντεχνιῶν καὶ τοπικῶν σχέσεων.

Ἕνας κόσμος καθόλου ἰδανικός. Εἶχε ἀνισότητες, συμφέροντα, συγκρούσεις καὶ τοπικὲς ὀλιγαρχίες. Ἀλλὰ εἶχε κάτι ποὺ θὰ ἀποδειχθεῖ καθοριστικό: ἡ κοινωνία προϋπῆρχε τοῦ κράτους.

Διότι ὁ ρωμαίικος τρόπος δὲν ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸ αὐτόνομο ἄτομο καὶ ἕναν ἀπρόσωπο μηχανισμὸ ποὺ ἐρχόταν κατόπιν νὰ τὸ διοικήσει.

Ο ιμπρεσιονιστικός «σοσιαλισμός»

Δημήτρης Τσίρκας 

Μετά από 4 δεκαετίες κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού ακόμα και η παραμικρή απόκλιση από το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα βαφτίζεται σοσιαλισμός.

Στις  ΗΠΑ για παράδειγμα, ο Τραμπ αποκαλεί την Κάμαλα Χάρις… κομμουνίστρια.

Από την άλλη, η πλειοψηφία των νέων στην ίδια χώρα δηλώνει θετική άποψη για τον σοσιαλισμό, τον οποίο όμως δεν αντιλαμβάνεται με τον παραδοσιακό ορισμό του κρατικού ελέγχου των μέσων παραγωγής και της οικονομίας, αλλά τον ταυτίζει με το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος.

Σοσιαλισμός θεωρείται η καθολική υγειονομική περίθαλψη, η δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και η μείωση των ανισοτήτων, όλα εκείνα δηλαδή που χαρακτήριζαν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στη μετριοπαθή της, μάλιστα, περίοδο.

Την ίδια στιγμή ωστόσο, δεν επιθυμούν την κατάργηση του καπιταλισμού και υποστηρίζουν την ελεύθερη επιχειρηματικότητα. 

Ένα μέρος της αριστεράς έχει υιοθετήσει ή κλείνει το μάτι σε αυτή την αντίληψη – ο Μπέρνι Σάντερς για παράδειγμα προτείνει ένα σκανδιναβικού τύπου κοινωνικό κράτος για τις ΗΠΑ.

Και τι σημασία έχει θα ρωτήσει κάποιος - αν αυτές οι πολιτικές εφαρμοστούν θα είναι αναμφίβολα υπέρ των λαϊκών τάξεων – μήπως διυλίζουμε τον κώνωπα;

Το σημείο κλειδί εδώ είναι αυτό το «αν».

Βαρέθηκαν να την έχουν στο σπίτι τους και την άφησαν στα σκουπίδια.

Αφου κληρονόμησαν το αρχοντικό της στην Μυτιλήνη,πήγαν και τα έβγαλαν όλα στον δρόμο.                        

Οι περαστικοι έκαναν σαν τρελοί και αυτοί γελούσαν, μου περιγράφει ο φίλος που την βρήκε στην άκρη του κάδου και πρόλαβε να την "αρπάξει" απο τα χέρια ενος γύφτου...                                      

                                                                                  

" Την ήξερα, ήταν για μένα σαν μάνα μου.....είχα χάσει τον πατέρα μου σε μια μεγάλη φορτούνα στην θάλασσα, όταν δούλευε σε ένα από τα ψαροκάικα της οικογενείας της,  και αυτή μας συμπαραστάθηκε στην μητέρα μου και σε 'μένα σαν Μάνα μας...    

Μ' έστειλε και στην Αθήνα να μορφωθώ και μου πλήρωνε το ενοίκιο.

Κληρονομιά δεν άφησε γιατί δεν συμπαθούσε τους ανεπρόκοπους ανηψιούς της αλλά στο τέλος αυτοί τα πήραν...."                                                                          

Και να η ανταμοιβή σκέφτηκα.......αυτοί καταντήσαμε να είμαστε, άπληστοι για το χρήμα, για τα σπίτια, τα οικόπεδα.....κενόδοξοι, αμόρφωτοι , τα ξοδεύουμε στις περιττές πολυτέλειες και στην "καλοζωία".                                                         

Δεν είχαν καν την σκέψη να την κρατήσουν, σε ενα δωματιό τους κρεμασμένη, αυτήν την αρχοντογυναίκα , που τώρα τρώνε και πίνουν και μόνο στο ονομά της δεν το κάνουν αυτό.                                                                                              

                                                                                 Τον πίνακα, μού τον έστειλε φίλος να τον αναρτήσω με την ιστορία που σας περιγράφω και μία μικρη λεπτομέρεια.                

Ο υπογράφων το έργο(φωτό 2), ήταν και αυτός Μυτιληνιός και τον είχε στείλει πρίν από πολλά χρόνια στην σχολή της Τήνου να μάθει να ζωγραφίζει, με δικά της έξοδα πάλι .                                              

Και εκείνος την αντάμειψε απαθανατιζοντάς την.                   

 Έτσι μνημονεύονται οι άγιοι ανθρωποι.                                

Να'σαι καλά  κυρά- Αρχοντούλα.             

ΦΠΑ και ΕΦΚ φέρνουν πάνω από το 50% των φορολογικών εσόδων – Η κατανάλωση μειώνεται , αλλά πληθωρισμός «τροφοδοτεί» τα κρατικά ταμεία

Θανάσης Κουκάκης

Φωτογραφία: ΑΡΧΕΙΟΥ / EUROKINISSI

Στο οκτάμηνο του 2026, τα συνολικά φορολογικά έσοδα ανήλθαν σε 49,481 δισ. ευρώ, έναντι 46,519 δισ. ευρώ την αντίστοιχη περίοδο του 2025.

Υψηλή παραμένει η συμμετοχή των έμμεσων φόρων στα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου, με τον ΦΠΑ και τους Ειδικούς Φόρους Κατανάλωσης (ΕΦΚ) να αντιπροσωπεύουν μαζί πάνω από το ήμισυ των συνολικών εισπράξεων από φόρους στο οκτάμηνο Ιανουαρίου – Αυγούστου 2026. Τα στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού, που δημοσιοποίησε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, αποτυπώνουν αφενός την ισχυρή άνοδο των εσόδων από ΦΠΑ και αφετέρου την υποχώρηση των εισπράξεων από τους ΕΦΚ.

Στο οκτάμηνο του 2026, τα συνολικά φορολογικά έσοδα ανήλθαν σε 49,481 δισ. ευρώ, έναντι 46,519 δισ. ευρώ την αντίστοιχη περίοδο του 2025. Πρόκειται για αύξηση περίπου 6,4%, ή σχεδόν 3 δισ. ευρώ σε απόλυτους αριθμούς. Παράλληλα, οι φορολογικές εισπράξεις κινήθηκαν κατά 1,794 δισ. ευρώ υψηλότερα από τον στόχο του προϋπολογισμού, ο οποίος είχε τοποθετηθεί στα 47,687 δισ. ευρώ.

Καθοριστικός παράγοντας για αυτή την υπέρβαση είναι ο ΦΠΑ. Οι εισπράξεις από Φόρο Προστιθέμενης Αξίας έφθασαν τα 20,544 δισ. ευρώ στο οκτάμηνο, από 18,185 δισ. ευρώ ένα χρόνο νωρίτερα. Η αύξηση διαμορφώνεται έτσι περίπου στο 13%, καθώς μέσα σε ένα έτος τα κρατικά ταμεία εισέπραξαν επιπλέον 2,359 δισ. ευρώ μόνο από τη συγκεκριμένη κατηγορία φόρου. Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγκριση με τον στόχο του προϋπολογισμού: οι εισπράξεις ΦΠΑ είχαν προβλεφθεί στα 19,333 δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα να καταγράφεται υπέρβαση κατά 1,211 δισ. ευρώ ή περίπου 6,3%.

Ανάγκη για όρια στα παιδιά

Ευάγγελος Ορφανιδης -

 κλινικός ψυχολόγος

"Σε ένα κλασικό πείραμα νευροεπιστήμης, ένας πίθηκος μαθαίνει να πατάει ένα κουμπί για να λάβει μια μπανάνα. Αρχικά, όλα είναι προβλέψιμα. Όμως, σε μια συγκεκριμένη φάση, οι κακούργοι ερευνητές αλλάζουν τους κανόνες..το κουμπί δεν βγάζει μπανάνα κάθε φορά. Κάποιες φορές το πατάει και δεν συμβαίνει τίποτα, ενώ άλλες φορές η μπανάνα πέφτει αμέσως. Εκεί συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό…

Ο πίθηκος "τρελαίνεται". 

Αντί να απογοητευτεί και να σταματήσει, αρχίζει να πατάει το κουμπί ακατάπαυστα, με μανία. Η συμπεριφορά του γίνεται ψυχαναγκαστική. Το πιο σοκαριστικό εύρημα; Ο σκοπός του δεν είναι πια η ίδια η μπανάνα. Συχνά, όταν τελικά πέφτει η μπανάνα, την αφήνει στην άκρη ή την τρώει μηχανικά. Αυτό που τον έχει κυριεύσει είναι η αγωνία και η προσμονή..

«Πότε θα βγει η επόμενη;»

Παρεπιπτόντως παθαίνω ακριβώς το ίδιο με ανοικτά γυράδικα το βράδυ…ποια είναι ανοιχτά και ποια όχι. Κάποτε παίρνω το τυλιχτό μου και κάποτε όχι . 

Αυτή η "τρέλα" του πιθήκου (και η δική μου με τα πιτόγυρα) εξηγείται από τον τρόπο που λειτουργεί η ντοπαμίνη στον εγκέφαλο. Η ντοπαμίνη δεν εκκρίνεται όταν παίρνουμε απλά την ανταμοιβή, αλλά όταν την περιμένουμε. Όταν η ανταμοιβή είναι αβέβαιη (το λεγόμενο intermittent reinforcement), τα επίπεδα ντοπαμίνης εκτοξεύονται στα ύψη. Ο εγκέφαλος εθίζεται στο κυνήγι, όχι στο αποτέλεσμα. Αυτό είναι το ίδιο κύκλωμα που ενεργοποιείται στον τζόγο, στα "like" στα social media και στα τυχερά παιχνίδια. Αυτό το πείραμα είναι ο καθρέφτης της συμπεριφοράς ενός παιδιού που δεν έχει σταθερά όρια.

Τα διλήμματα της Παρακμής.

                                                     

                            

Του Θανάση Κ.

Ο Τσίπρας σε προχθεσινή τηλεοπτική του συνέντευξη έριξε το σύνθημα:

- Ή εμείς ή κανείς!

Δηλαδή ή στις προσεχείς εκλογές θα κερδίσει το κόμμα του - το ΕΛ.Α.Σ - ή θα υπάρξει ακυβερνησία!

Πέρα από τον παραλογισμό (αφού το ΕΛ.Α.Σ είναι δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και πέφτει)

και πέρα από την αλαζονεία (μόνο εμείς υπάρχουμε, κι άλλος κανείς)

σας θυμίζει τίποτα;

Το αντίστοιχο σύνθημα που είχε πέσει πριν λίγο καιρό από την κυβερνητική πλευρά:

-- Μητσοτάκης ή Χάος!

Περιέργως, ακριβώς το ίδιο λένε. 

Κι ίσως δεν είναι και τόσο "περίεργο". 

Παραδοσιακά οι ολοκληρωτικής νοοτροπίας αποτυχημένοι ηγέτες λένε ακριβώς το ίδιο. 

-- Αν δεν κυβερνήσουμε εμείς, θα υπάρξει ακυβερνησία και χάος. 

Δεν τους κατηγορώ ότι είναι "ολοκληρωτιστές". Δεν χρειάζεται... 

Επισημαίνω μόνο τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα αυτού του ισχυρισμού. 

Δεν προσπαθούν να πείσουν για την ορθότητα των επιλογών τους. 

Δεν προσπαθούν να δείξουν ότι αυτοί έχουν καλύτερο σχέδιο από όλους τους άλλους. 

Δεν μπορούν να πείσουν τους πολίτες να τους ψηφίσουν και προσπαθούν να τους τρομοκρατήσουν!

Είναι "ολοκληρωτικής νοοτροπίας", γιατί θεωρούν ότι μόνον αυτοί υπάρχουν. 

Κι είναι "αποτυχημένοι", γιατί ξέρουν ότι δεν μπορούν να πείσουν. 

Απλά φωνάζουν ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι πολύ χειρότεροι...

Γ. Κοντογιώργης: Εθνική ταυτότητα και Ελευθερία

Ολόκληρη η εκδήλωση: 

Κεντρικό ερώτημα της ομιλίας: ποιος έχει την ευθύνη του έθνους - το κράτος ή η κοινωνία;

Ομιλία του ομότιμου καθηγητή και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Εθνική αυτότητα και ελευθερία. Η πολιτισμική ταυτότητα ως σημείο αντίστασης στην ηγεμονία. Η μετάβαση από το έθνος του κράτους στο έθνος της κοινωνίας ως αντίδοτο στις εξελίξεις τον 21ο αιώνα», η οποία πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2026 στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, στο πλαίσιο της Συζήτησης Στρογγυλής Τράπεζας «Η ελληνική πολιτισμική ταυτότητα στην τροχιά του 21ου αιώνα».

Υπερανθρωπισμός, longevity και το αιώνιο πρόβλημα του θανάτου

από Σωτηρία Ορφανίδου

-Αναγεννητικές θεραπείες, longevity (μακροζωία), συμπληρώματα, εξατομικευμένοι οροί, πλασμαφαίρεση, βρέθηκαν ξαφνικά στις οθόνες μας εξαιτίας μιας θλιβερής κατάληξης στο περιβάλλον ενός ιατρείου που προσέφερε υπηρεσίες ευεξίας και μακροζωίας. Ωστόσο, η τάση αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο ούτε απευθύνεται μονάχα σε VIP πελάτες, αλλά διαθέτει επίσης εναλλακτικές ευρείας, λαϊκής κατανάλωσης καθώς και μορφές biohacking μέσω σκευασμάτων και προσιτών ψηφιακών συσκευών. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ολόκληρη νέα βιομηχανία κι έναν αναδυόμενο σύγχρονο τρόπος ζωής.

Στο παρόν κείμενο γίνεται μια προσπάθεια σύνδεσης αυτής της αναδυόμενης κουλτούρας με την τεχνολογία και την ιδιαίτερα στιβαρή σήμερα πεποίθηση σχετικά με την παντοδυναμία της μηχανής, η οποία φέρεται να έχει την ισχύ να μας σώσει από κάθε είδους ανεπιθύμητη εξέλιξη και να πραγματοποιήσει κάθε μας επιθυμία. Επίσης, παρουσιάζεται η άμεση γενεαλογική σύνδεση της κουλτούρας αυτής με ένα σύγχρονο ιδεολογικό και φιλοσοφικό ρεύμα, αυτό του Υπερανθρωπισμού.

Ι. Το σύγχρονο κυνήγι της μακροζωίας

Αρχικά θα πρέπει να σημειωθεί ότι η μελέτη της μακροζωίας είναι κάτι που ήδη υπήρχε στη σύγχρονη επιστήμη τις προηγούμενες δεκαετίες. Όσον αφορά τη χώρα μας, είναι πλέον ευρέως γνωστά τα επιστημονικά συμπεράσματα σχετικά με τα οφέλη της μεσογειακής διατροφής και του ελαιόλαδου, καθώς και τα στοιχεία που τοποθετούν κατοίκους της Κρήτης και της Ικαρίας ανάμεσα στους μακροβιότερους ανθρώπους του πλανήτη. Στις μελέτες αυτές προέκυψαν στοιχεία υπέρ της μακροβιότητας που σχετίζονταν με τη φυσική δραστηριότητα στην ύπαιθρο, τη διατροφή φυσικών τροφών τοπικής παραγωγής, την κατανάλωση βοτάνων, την έλλειψη στρες, τους στενούς κοινωνικούς δεσμούς κ.λπ.[1]

Οι "ιδιοκτήτες" της χώρας και η Καρυστιανού

Του Παντελή Σαββίδη 

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε την αποκάλυψη ενός σάπιου πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού παραδείγματος, αυτού που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα από την επομένη της υπαγωγής της σε άλλους δυνάστες, με την επιχείρηση εξόντωσης, πολιτικής, επαγγελματικής και κατ’ επέκτασιν και βιολογικής της Καρυστιανού.

Όλο το σάπιο σύστημα έπεσε επάνω της επειδή φοβήθηκε μήπως και κάτι αλλάξει στις στέρεες δομές που δημιούργησε ώστε να λυμαίνεται τον τόπο.

Δεν αποκαλύφθηκε μόνο το σύστημα. Αποκαλύφθηκε και η κοινωνία στην οποία λειτουργεί.

Αν η κοινωνία ήταν διαφορετική, θα άλλαζε και το σύστημα. Δεν μπορεί να καταγγέλλει κανείς διαρκώς το κράτος και την ίδια στιγμή να συμμετέχει με ευχαρίστηση στον δημόσιο διασυρμό όποιου αμφισβητεί τους κανόνες του. Η τοξικότητα που διοχετεύεται σήμερα στην Καρυστιανού δεν παράγεται μόνο σε υπουργικά γραφεία και δημοσιογραφικά επιτελεία. Βρίσκει πρόθυμους αναμεταδότες και μέσα στην κοινωνία.

Η Μαρία Καρυστιανού είχε τον ρομαντισμό να πιστέψει ότι το σύστημα μπορούσε να αλλάξει έστω κατά τι. Ότι θα λειτουργούσε τουλάχιστον η Δικαιοσύνη του. Μπήκε στη δημόσια ζωή αναζητώντας την αλήθεια για τον θάνατο της κόρης της στα Τέμπη: τι συνέβη, ποιοι είχαν ευθύνη και γιατί η αναζήτηση αυτής της ευθύνης συναντούσε εμπόδια. Η διαδρομή της δεν ξεκίνησε από κομματικό γραφείο. Ξεκίνησε από την απαίτηση μιας μητέρας να πάρει απαντήσεις. Και εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς.

Όταν έφτασε στο άρθρο 86 του Συντάγματος και στην ποινική ευθύνη των υπουργών, κατάλαβε ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε δεν ήταν μόνο προσωπικό. Ήταν πολιτικό. Ένα αίτημα δικαιοσύνης προσέκρουε σε κανόνες που η ίδια η πολιτική εξουσία έχει διαμορφώσει για τη λογοδοσία της.