«Το Αιγαίο χρειάζεται ισχυρή αποτρεπτική ισχύ διαφορετικά έρχεται Τουρκική προσβολή…!»

 

Ο πρέσβης ε.τ. Γ. Αϋφαντής στο newshub.gr

Ο πόλεμος στο Ιράν θα φέρει μεγάλη ύφεση με ακριβότερη ενέργεια, ενώ η Ελλάδα θα χτυπηθεί με μείωση του εισερχόμενου τουρισμού, ακρίβεια γενικευμένη, λιγότερες επενδύσεις και προβληματική ανάπτυξη. Αυτό αναφέρει εκτιμώντας τις συνέπειες της εμπόλεμης κατάστασης στο Ιράν ο πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής που μιλάει στο newshub.gr.

H Αμερική, τονίζει, έχει πατήσει μια νάρκη, προσδοκούσε εξέγερση του Ιρανικού λαού και έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα καθώς οι πολίτες του στηρίζουν το θεοκρατικό καθεστώς. Μέχρι τώρα, εκτιμά ο κ. πρέσβης, που υπηρέτησε στο Ιράν επί 2,5 χρόνια, το Ισραήλ έχει καταφέρει και έχει επιβληθεί σε αυτό τον πόλεμο στις ΗΠΑ, στοχεύοντας στον τεμαχισμό του Ιράν σε μικρότερα κρατίδια, όπως Κούρδων και Αζέρων, προκειμένου να κυριαρχήσει στρατιωτικά και πολιτικά στην ευρύτερη περιοχή.

ΙΡΑΝ: ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑΤΩΝ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Στο «πρόσωπο» του Ιράν βάλλεται σήμερα κάτι περισσότερο από ένα συγκεκριμένο κράτος. Από αυτή την οπτική, το Ιράν δεν εμφανίζεται μόνο ως γεωπολιτικός αντίπαλος, αλλά και ως σύμβολο ενός διαφορετικού τρόπου κατανόησης της πολιτικής και της κοινωνίας.

Η σύγκρουση δηλαδή δεν αφορά μόνο στρατηγικά συμφέροντα ή περιφερειακές ισορροπίες ισχύος. Αφορά και δύο διαφορετικές ανθρωπολογικές και πολιτικές αντιλήψεις για το τι είναι κοινωνία. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ένα μοντέλο που δίνει μεγάλη έμφαση στο άτομο, στα ατομικά δικαιώματα και στις πολλαπλές προσωπικές ταυτότητες. Από την άλλη, κοινωνίες που συνεχίζουν να οργανώνονται γύρω από ισχυρές έννοιες όπως το έθνος, η συλλογική μνήμη, το ιερό και η πολιτισμική συνέχεια. Από αυτή τη σκοπιά, το Ιράν εμφανίζεται ως ένα από τα τελευταία εθνικά οχυρά ενός κόσμου που αντιλαμβάνεται την πολιτική κοινότητα όχι απλώς ως σύνολο ατόμων, αλλά ως ιστορικό σώμα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στον πυρήνα της ιρανικής πολιτισμικής ταυτότητας βρίσκεται ένα βαθύ ήθος αντίστασης. Από την αρχαία περσική ιστορία μέχρι τη σύγχρονη εποχή, η ιδέα της ανεξαρτησίας απέναντι σε εξωτερικές δυνάμεις αποτελεί κεντρικό στοιχείο της συλλογικής μνήμης του ιρανικού λαού. Η αντίσταση δεν βιώνεται απλώς ως στρατηγική επιλογή, αλλά ως μορφή ιστορικής αξιοπρέπειας και πολιτισμικής αυτοσυνείδησης. Μέσα σε αυτή την παράδοση, η υπεράσπιση της κυριαρχίας, της πίστης και της συλλογικής ταυτότητας συνδέεται με μια βαθύτερη αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Γι’ αυτό και για πολλούς Ιρανούς η σημερινή αντιπαράθεση δεν εκλαμβάνεται μόνο ως πολιτική σύγκρουση, αλλά ως συνέχεια μιας μακράς ιστορικής στάσης απέναντι στην εξωτερική επιβολή.

Το Ιράν δεν αμύνεται απλώς

Augusto Sinagra - 14 Μαρτίου 2026

Πηγή: Αουγκούστο Σιναγκρά

Από την εποχή των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν ή την εποχή του Αττίλα, ηγέτη των Ούννων, δεν έχουμε ξαναδεί την απροκάλυπτη χυδαιότητα της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Τη χυδαιότητα μιας ύπουλης επίθεσης ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Ποτέ πριν δεν είχε φτάσει σε αυτό το σημείο.

Λέγεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον. Αυτό δεν είναι αλήθεια: το διεθνές δίκαιο συνεχίζει να υπάρχει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών δεν είναι πλέον πολιτικοί, αλλά απλώς γκάνγκστερ που επιβιώνουν με νευροπάθειες και εμμονή με το σύνδρομο της «Άπω Δύσης». Αναφέρομαι στην Άγρια Δύση.

Αυτοί οι γκάνγκστερ ισχυρίζονται ότι ενεργούν για να υπερασπιστούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι πολύ περίεργο το γεγονός ότι τέτοια δικαιώματα στερούνται συνεχώς σε κράτη πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σκεφτείτε τη Βενεζουέλα και το Ιράν.
Ένας γκάνγκστερ είναι πάντα ψεύτης, και ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει χωρίς ντροπή ότι ο στόχος ήταν να ανατραπεί το σιιτικό ισλαμικό καθεστώς του Ιράν για να απελευθερωθεί ο ευγενής λαός της Περσίας από την καταπίεση.
Κάτι παρόμοιο συνέβη το 1953, όταν ο έντιμος Πρόεδρος Μοχάμεντ Μοσαντέκ ανέλαβε τα ηνία του ιρανικού κράτους. «Έκανε το λάθος» να εθνικοποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου, επιστρέφοντας αυτόν τον πλούτο στον ιρανικό λαό, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο τη συμμορία των τσακαλιών που ονομάζονταν «Επτά Αδελφές» (οι αγγλοαμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ (2)

Του Hans – Georg Gadamer

Συνέχεια από το Α' ενότητα ΕΔΩ

Μια διάλεξη που δόθηκε στην Αθήνα το 1972

 

Ξεκινώ με ένα σημείο το οποίο για πολλούς θα είναι το πιο δύσκολο, αλλά το οποίο, για κάποιον που διαθέτει μια γνώση των πρωτοτύπων κειμένων θα είναι πρόδηλο και απολύτως πειστικό. Προτίθεμαι να μιλήσω για την σχέση της λέξης και της έννοιας στους Έλληνες. Αυτή δίνει στα κείμενα των Ελλήνων εκείνη την απαράμιλλη προφορά που τα κάνει να ακούγονται τόσο επίκαιρα στ’ αυτιά όλων αυτών που τα διαβάζουν. Εδώ δεν υπάρχει ακόμη η μεσολαβημένη και δομημένη γλώσσα, μέσα στους στέρεους κρυστάλλους της πολλαπλής διατάξεως σε στρώματα της ιστορικής παραδόσεως, εκείνη η γλώσσα στην οποία εμείς οι φιλόσοφοι εκφράζουμε τις φιλοσοφικές έννοιες. Εδώ κυρίως, δεν έλαβε την σωστή θέση η λατινική μετάφραση, που για τις ελληνικές έννοιες σήμανε μια ολοκληρωτική μετάλλαξη της λαμπρότητός τους. Πόσο διαφορετικό είναι να λέμε essentia, από το να λέμε ουσία. Το ίδιο ισχύει και για τις μεταφράσεις στις μοντέρνες γλώσσες, των οποίων οι φιλοσοφικές έννοιες είναι διαμεσολαβημένες μέσω της λατινικής.

Έτσι λοιπόν στα ελληνικά δεν υπάρχει το πρόβλημα της σχέσεως με την έννοια, που στην διάσημη διαμάχη του Μεσαίωνος γύρω από τα καθόλου ανεπτύχθη στην νικητήρια θέση πως οι έννοιες είναι δημιουργίες του πνεύματός μας, με τις οποίες εμείς κατανοούμε τον κόσμο που συναντούμε στην εμπειρία. Έτσι η εννοιολογία διδάσκει ήδη πως η γλώσσα της φιλοσοφίας (όπως και η γλώσσα καθαυτή), είναι ένα σύστημα σημείων και πως στην χρήση των σημείων, συνίσταται ακριβώς η κατανόηση. Είναι άραγε η έννοια μια κατανόηση; Μπορεί να υπάρχει κατανόηση χωρίς την πηγή, την καταγωγή του υπαρκτού;

Είναι η έλλειψη πολεμικού σχεδίου τό «σχέδιο» του Τραμπ;

Αlastair Crooke

Πηγή: Red Jackets

Το αμερικανο-ισραηλινό μοντέλο πολέμου που βασίζεται σε απομακρυσμένες αεροπορικές επιδρομές αμφισβητείται από έναν εντελώς διαφορετικό ασύμμετρο στρατηγικό πόλεμο, τον οποίο σχεδίασε για πρώτη φορά το Ιράν πριν από περισσότερα από 20 χρόνια.

Είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε αυτό όταν προσπαθούμε να εκτιμήσουμε τον πραγματικό απολογισμό του πολέμου. Είναι σαν να συγκρίνουμε πορτοκάλια και λεμόνια: έχουν ουσιαστικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εκτοξεύουν πολυάριθμα τηλεχειριζόμενα πυρομαχικά εναντίον του Ιράν, αλλά σε ποιο βαθμό και με ποιο αποτέλεσμα; Δεν γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι το Ιράν έχει το δικό του ασύμμετρο πολεμικό σχέδιο. Και μόλις ξεκινά, προχωρώντας σταδιακά προς την πλήρη εφαρμογή του. Το πλήρες πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί: ούτε οι τελευταίοι πύραυλοί του, ούτε τα υποβρύχια μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι εκτοξευτές πυραύλων κατά πλοίων, τα οποία δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί. Επομένως, δεν γνωρίζουμε το πλήρες δυναμικό του Ιράν και δεν μπορούμε να πούμε τι αποτέλεσμα θα μπορούσε να έχει η πλήρης ανάπτυξή του. Η Χεζμπολάχ είναι πλέον πλήρως επιχειρησιακή και οι Χούθι (προφανώς) περιμένουν το πράσινο φως για να αποκλείσουν την Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, παράλληλα με τον αποκλεισμό του Ορμούζ.

Καταστροφή, εκτοπισμός, διάλυση: Το δόγμα του Ισραήλ για τη Γάζα έρχεται στον Λίβανο

Αλ Τζαζίρα

Η στρατηγική που κατέστρεψε τη Γάζα αναπαράγεται στον Λίβανο: Εκτοπισμός αμάχων, καταστροφή υποδομών και κατακερματισμός της διακυβέρνησης.

Καπνός υψώνεται μετά από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή σε κτίριο στη γειτονιά Bashoura της Βηρυτού, στον Λίβανο, στις 12 Μαρτίου 2026 [Wael Hamzeh/EPA]

Από τον Τζόναθαν Γουίταλ

Ηγέτης ανθρωπιστικής δράσης και πολιτικός αναλυτής από τη Νότια Αφρική.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Το Ισραήλ έχει σκοτώσει σχεδόν 600 ανθρώπους στον Λίβανο και έχει εκτοπίσει περισσότερους από 750.000 σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Αυτή είναι η εναρκτήρια πράξη του δόγματος του Ισραήλ για τη Γάζα που εφαρμόζεται σε ένα νέο μέτωπο. Η φόρμουλα είναι συνεπής: Εκτοπισμός – είτε διατάσσοντας τους ανθρώπους να φύγουν είτε καταστρέφοντας τα μέσα επιβίωσής τους. Κατεδάφιση πολιτικών υποδομών για την αποτροπή της επιστροφής και επέκταση εδαφών μέσω των λεγόμενων «ζωνών ασφαλείας». Κατακερματισμός οποιασδήποτε συνεκτικής διακυβέρνησης διασπώντας την επικράτεια σε ασύνδετους θύλακες όπου η στρατιωτική δράση συνεχίζεται με χαμηλότερη ένταση.

Πέρασα τρία χρόνια εργαζόμενος στην Παλαιστίνη πριν απελαθώ από τις ισραηλινές αρχές. Παρακολούθησα αυτό το δόγμα να αναπτύσσεται σε πραγματικό χρόνο. Τώρα, από τη Βηρυτό, είμαι μάρτυρας της αναπαραγωγής του.

Στη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ έχει περάσει δεκαετίες κατακερματίζοντας εδάφη και στερώντας από τους Παλαιστίνιους οποιαδήποτε συνεχόμενη γεωγραφία. Πηγάδια νερού σφραγισμένα με τσιμέντο, σπίτια κατεδαφισμένα λόγω αδειών που ήταν αδύνατο να ληφθούν, κτηνοτρόφοι εκδιωγμένοι από τη γη τους από παράνομα φυλάκια οικισμών. Στη Γάζα, η ίδια λογική εφαρμόστηκε με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και μανία.

Τον Οκτώβριο του 2023, το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι κάθε Παλαιστίνιος βόρεια του Wadi της Γάζας έπρεπε να φύγει αμέσως. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ είχε κηρύξει πλήρη πολιορκία: Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς φαγητό, χωρίς νερό. Χαρακτηρίζοντας έναν ολόκληρο πληθυσμό ως εχθρό, το Ισραήλ δημιούργησε μια κατηγορία αναλώσιμων ανθρώπων. Ο στρατός δημοσίευσε χάρτες με τη Γάζα χωρισμένη σε αριθμημένα τετράγωνα. Όταν καλούνταν ο αριθμός σου, αναγκαζόσουν να φύγεις. Οι εντολές εκκένωσης έγιναν το άλλοθι για τα εγκλήματα που ακολούθησαν. Οι άνθρωποι διατάχθηκαν να εισέλθουν στο al-Mawasi, ένα τμήμα της ακτογραμμής που το Ισραήλ όρισε ως «ασφαλή ζώνη», μια περιοχή συγκέντρωσης για εκατοντάδες χιλιάδες που ζούσαν σε σκηνές, όπου συνεχίστηκαν οι αεροπορικές επιθέσεις. Οι λεγόμενες ζώνες εκκένωσης ερημώθηκαν και καταστράφηκαν.
Διαφήμιση


Η κλασική λογική της αντιεξέγερσης θα συνεπαγόταν «εκκαθάριση, διατήρηση και ανοικοδόμηση». Η προσέγγιση του Ισραήλ ήταν ριζικά διαφορετική: Καταστροφή, εκτοπισμός, διάλυση. Ο στόχος δεν ήταν η ειρήνευση της περιοχής, αλλά η εκκένωσή της. Τόσο στη Γάζα όσο και στον νότιο Λίβανο, το Ισραήλ αντιμετώπισε τους άμαχους πληθυσμούς ως αδιάκριτους από την αντίσταση που υποστηρίζει. Ο εκτοπισμός τους είναι ο στόχος. Η κατάρρευση της πολιτικής τους εκπροσώπησης είναι μια προϋπόθεση που το Ισραήλ επιδιώκει να καταστήσει μόνιμη. Αυτή είναι η λογική των εποίκων-αποικιών στη σύγχρονη στρατιωτική μορφή.

Το δυστύχημα που έγινε έγκλημα

Γιώργος Η λ. Τσιτσιμπής

Παρ’ όλο που δικαιολογημένα η επικαιρότητα κυριαρχείται από τον πόλεμο, αξίζει να επανέλθουμε σε ένα δικό μας μεγάλο θέμα.
Αν υποθέσουμε ότι η σύγκρουση δύο τρένων είναι ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα, εντελώς παράλογο όμως αφού δυο αμαξοστοιχίες βρέθηκαν να κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή, αυτά που επακολούθησαν δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι κάποιοι κάτι θέλουν να κρύψουν.

Η φράση του Λάκη Λαζόπουλου «το δυστύχημα που έγινε έγκλημα», ειπώθηκε στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του Γιώργου Σαχίνη, στις 27-02-26, στο Κρήτη TV και συμπυκνώνει πολύ χαρακτηριστικά όλα όσα διαδραματίστηκαν, πριν και μετά, από το τραγικό γεγονός των Τεμπών.
Για να κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε πλήρως την αλήθεια της φράσης αυτής, αρκούν μερικά μόνο από τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα:

Ποιανού «βύσμα» ήταν ο τραγικός σταθμάρχης; Διότι όταν τοποθετείται σε θέση ευθύνης ένας ανεπαρκής, επειδή απλά είναι «δικός σου», τότε σου αναλογεί ποσοστό ευθύνης για το όποιο αποτέλεσμα.

Γιατί τσιμεντώθηκε αμέσως ο χώρος; Δεν θα έπρεπε να είχε προστατευθεί, ως κόρη οφθαλμού, μέχρι να «μιλήσουν» τα όποια ευρήματα; Έτσι δεν γίνεται παντού;

Γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες και καταστράφηκε το βιολογικό υλικό; 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ - Σαν σήμερα 13 Μαρτίου 2000

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - "Είσαι του Ρήγα Φεραίου παιδί!"*

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 13ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ**

"Ο 20ος αιώνας ήταν ένας τραγικός αιώνας για τον ελληνισμό. Η διαδικασία του σχηματισμού του σύγχρονου ελληνικού κράτους - έθνους ήταν από τις πλέον επώδυνες στον κόσμο. Αυτή διήρκεσε πολύ και πήρε τις τραγικές μορφές του ξεριζωμού, των γενοκτονιών και της προσφυγοποίησης. 

Η χώρα συμμετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ου αιώνα και βρέθηκε με την πλευρά των νικητών. Στο τέλος όμως αυτών των πολέμων είχε την απώλεια εθνικών χώρων και προέκυπτε ηττημένη.  Οι Έλληνες ήταν οι ηττημένοι νικητές.

Η πρωτόγνωρη πλοκή του εθνικού με το κοινωνικό πρόβλημα, ο χαρακτήρας του κοινωνικού σχηματισμού και του δορυφορικού περιφερειακού κράτους εμπόδισαν όχι μόνο την εθνική, αλλά και την κοινωνική και οικονομική ολοκλήρωση και προκάλεσαν πολλά τραύματα στο κοινωνικό σώμα. 

Το πρώτο μισό του αιώνα κυριαρχήθηκε από το ολοκαύτωμα του Ανατολικού Ελληνισμού.  Την τελική λύση ενός ελληνικού ολοκαυτώματος διάρκειας αιώνων.  Το δεύτερο μισό όμως του αιώνα στην Ελλάδα οι συνθήκες ήταν εξίσου τραγικές, η τραγωδία πήρε τη μορφή ενός αδελφοκτόνου πολέμου.  Αυτός αποτέλεσε τη δεύτερη ρωγμή του αιώνα. 

Μ. Χαραλαμπίδης, Διακήρυξη της ΔΠΕ

Στις 13 Μαρτίου 2000, η “Αημοκρατική Περιφερειακή Ένωση ” πραγματοποίησε την πανελλαδική ιδρυτική της εκδήλωση, στην οποία δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη η διακήρυξή της, και ανακοινώθηκε η συμμετοχή της στις εκλογές της 9ης Απριλίου. Από αυτή τη διακήρυξη δημοσιεύουμε το πρώτο και το τελευταίο μέρος.

Ο εικοστός αιώνας ήταν ένας τραγικός αιώνας για τον ελληνισμό. Η διαδικασία του σχηματισμού του σύγχρονου ελληνικού κράτους-έθνους ήταν από τις πλέον επώδυνες στον κόσμο. Αυτή διήρκεσε πολύ και πήρε τις τραγικές μορφές του ξεριζωμού, των γενοκτονιών και της προσφυγοποίησης. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίσθηκε από τον πρώτο εθνικό διχασμό, την πρώτη ρωγμή του αιώνα.

Η χώρα συμμετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα και βρέθηκε με την πλευρά των νικητών. Στο τέλος όμως αυτών των πολέμων είχε την απώλεια εθνικών χώρων και προέκυπτε ηττημένη. Οι Έλληνες ήταν οι ηττημένοι νικητές.

Η πρωτόγνωρη διαπλοκή του εθνικού με το κοινωνικό πρόβλημα, ο χαρακτήρας του κοινωνικού σχηματισμού και του δορυφορικού περιφερειακού κράτους εμπόδισαν όχι μόνο την εθνική, αλλά και την κοινωνική και οικονομική ολοκλήρωση και προκάλεσαν πολλά τραύματα στο κοινωνικό σώμα.

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός»

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα.

Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας.

Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε... ἕνα λάθος. Ἡ ὀρθόδοξος ἀγωγὴ τῆς θεώσεως κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως. Ἡ ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως ἢ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς θεώσεως, εἶναι ἀνθρωποκεντρική, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχη θρησκευτικὸ χαρακτῆρα, δὲν διαφέρει οὐσιωδῶς ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ἀγωγὲς τῶν ἀθέων οὑμανισμῶν, δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ οὔτε λειτουργική, δὲν ἀναδεικνύει θεωμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ «καθώς - πρέπει» μικροαστοὺς χριστιανούς, βασίζεται στὴν ἀνθρωπίνη ἠθικὴ δραστηριότητα καὶ ὄχι στὴν ἐνέργεια τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξάγει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό, δὲν τοῦ παρέχει τὴν ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, δὲν τοῦ μεταδίδει τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν τὸν βοηθεῖ νὰ προχωρήση στὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Η παγίδα του «κακού ηγέτη»

Αλ Τζαζίρα

Η μετατροπή των ηγετών σε σύμβολα του κακού καθιστά ευκολότερο να δικαιολογηθεί η παρέμβαση, ενώ παράλληλα καθιστά ευκολότερο να αγνοηθούν οι συνέπειες.

Πενθούντες κρατούν αφίσες που απεικονίζουν τον Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεξιά στις αφίσες, τον διάδοχο του εκλιπόντος πατέρα του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, αριστερά στις αφίσες, ως ανώτατο ηγέτη, κατά τη διάρκεια της κηδείας ανώτερων Ιρανών στρατιωτικών αξιωματούχων και πολιτών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας στην Τεχεράνη, Ιράν, Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2026 [AP Photo/Vahid Salemi]

Από τον Σομντίπ Σεν

Ασιατικές Σπουδές στην Αφρική στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Σήμερα βρισκόμαστε για άλλη μια φορά παγιδευμένοι σε αυτό που θα ήθελα να ονομάσω «παγίδα του κακού ηγέτη», ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη διεθνή πολιτική, όπου η πτώση - ή κατά καιρούς η παράνομη εξάλειψη - ενός κακοποιού ηγέτη αντιμετωπίζεται ως θρίαμβος της ελευθερίας, ενώ οι βαθύτερες πολιτικές πραγματικότητες που παρήγαγαν αυτόν τον ηγέτη παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.

Η παγίδα είναι παραπλανητικά απλή. Ένας ηγέτης κάπου στον κόσμο αποκτά τη φήμη του αυταρχικού, διεφθαρμένου ή καταπιεστικού. Το ιστορικό του γίνεται ευρέως γνωστό: οι δημοκρατικοί θεσμοί υποβαθμίζονται, οι επικριτές φιμώνονται, οι διαμαρτυρίες καταστέλλονται και ο ανεξάρτητος τύπος κατακρίνεται. Όταν ένας τέτοιος ηγέτης αμφισβητείται, απομακρύνεται, συλλαμβάνεται ή δολοφονείται, η στιγμή αυτή παρουσιάζεται ως νίκη για την ελευθερία.

Η ηθική σαφήνεια αυτής της αφήγησης είναι σαγηνευτική. Ένας κακός ηγέτης έχει πέσει. Φαίνεται ότι έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ωστόσο, αυτή η σαφήνεια συχνά μας τυφλώνει σε πολύ πιο περίπλοκα ερωτήματα σχετικά με το διεθνές δίκαιο, τις γεωπολιτικές συνέπειες και το μακροπρόθεσμο μέλλον των εμπλεκομένων κοινωνιών.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη δολοφονία του δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Λίγοι θα αμφισβητούσαν τον καταπιεστικό χαρακτήρα της 36χρονης ηγεσίας του.

Η βαρβαρότητα του ιρανικού κράτους είναι έκδηλη εδώ και δεκαετίες. Από τα τέλη Δεκεμβρίου, οι αρχές έχουν καταστείλει βίαια τις διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο που απαιτούν «θεμελιώδεις και διαρθρωτικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους μετάβασης σε ένα δημοκρατικό σύστημα που σέβεται τα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Τα τηλεφωνήματα στον Τραμπ και η ιστορική καταστροφή

Tommaso Merlo - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν νταής μπροστά στις κάμερες, αλλά πίσω από τα παρασκήνια είναι συνεχώς κολλημένος στο τηλέφωνό του. Μίλησε ακόμη και με τον Πούτιν, ελπίζοντας ότι θα μεσολαβήσει για να βάλει τέλος στο πανδαιμόνιο που έχει εξαπολύσει, αλλά ο παλιός τσάρος έκανε την χειρονομία της περιφρόνησης, τουλάχιστον προς το παρόν. Με το κλείσιμο των Στενών, οι ρωσικοί πόροι γίνονται ανάρπαστοι και στη Μόσχα ρίχνει βροχή από ρούβλια. Καλύτερες τιμές, νέοι πελάτες, ενώ οι Αμερικανοί διακινδυνεύουν μια από τις χειρότερες ήττες της καριέρας τους. Την απώλεια του Κόλπου, αλλά και μιας καταστροφικής παγκόσμιας ηγεσίας. Ο Πούτιν μίλησε επίσης εκ μέρους των Κινέζων, οι οποίοι απολαμβάνουν το θέαμα σκαρφαλωμένοι στο Σινικό Τείχος, ενώ τα πετρελαιοφόρα τους περνούν γαλήνια από τα Στενά του Ορμούζ, και όλος ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι το μοντέλο τους δεν είναι τελικά τόσο κακό.


Όχι ένας βίαιος και υποκριτής σερίφης, αλλά μια πολυπολική κοινότητα. Όχι μια ζούγκλα της αγοράς, αλλά η πολιτική στο τιμόνι. Όχι ότι η Κίνα είναι παράδεισος, αλλά τουλάχιστον δεν αιματοκυλούν τον κόσμο για το τίποτα, και τύπους όπως ο Τραμπ τους στέλνουν για γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, όχι στην πιο ισχυρή έδρα. Ακόμα και το Τελ Αβίβ βομβαρδίζει τον Τραμπ με τηλεφωνήματα, απαιτώντας να μείνει πιστός και να συνεχίσει να βομβαρδίζει το Ιράν για λογαριασμό τους - ή μάλλον, θέλουν ο Λευκός Οίκος να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις ιδεολογικές τους αυταπάτες και όχι τα προβλήματα των Αμερικανών πολιτών.

''Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον...''

Στο ξεκίνημα του βιβλίου του, ''Ο Κηπουρός και ο Θάνατος'', ο Γιώργος Γκοσποντίνωφ, λέει κάπου, πως αγαπούσε πολύ όλα εκείνα τα βιβλία που ήταν γραμμένα σε πρωτοπρόσωπη γραφή. Κι αυτό γιατί ήξερε, ευθύς εξ αρχής, ότι ο ήρωας του βιβλίου, ο ήρωάς του, δε θα πέθαινε ποτέ. Είχε φαίνεται από παιδί μεγάλη ευαισθησία -και ποιός δεν έχει- στο μεγάλο ζήτημα του θάνατου -ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει μ΄ ένα αγαπημένο πρόσωπο.  

    Όταν έπιασα στα χέρια μου να διαβάσω το βιβλίο του, ο νους μου, παράλληλα με την ανάγνωση του ταξίδευε, όποτε χρειαζόταν, σε άλλα τρία σπουδαία για μένα λογοτεχνικά έργα πάνω στο ζήτημα του θανάτου : στο ''Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς'' του μέγα Τολστόι, όπου ο πρωταγωνιστής του περιγράφει βήμα-βήμα την πορεία του προς τον θάνατο του, στο βιβλίο του σπουδαίου και αγαπημένου στοχαστή Σταύρου Ζουμπουλάκη, ''η Αδερφή μου'', όπου ο συγγραφέας περιγράφοντας βήμα-βήμα την πορεία προς τον θάνατο τη αγαπημένης του αδερφής, στοχάζεται σε κάθε στιγμή πάνω στην ύπαρξη και στον θάνατο, και τέλος, στο πιο υπέροχο για μένα ποίημα του πολιτισμού του λαού μας, το κατ΄ εξοχήν γραμμένο πάνω στο ζήτημα του θανάτου, που είναι η Εξόδιος Ακολουθία. Όπου στη γραφή του διακρίνεις μια απέραντη, παρηγορητική τρυφερότητα τόσο γι αυτόν που έχει ''φύγει'', όσο και για τους οικείους του, καθώς ξεκλειδώνεται στοχαστικά, το μυστήριο του θανάτου και εξυμνείται η προοπτική μια άλλης πιο όμορφης ζωής, της όντως ζωής -για όποιον θέλει να πιστέψει σ΄ αυτήν βέβαια.     

π. Βασίλειος Θερμός: Ποια πίστη; Σε ποιο Θεό; Ας εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο θρησκεύουμε

Ἐνοριακὴ Νεανικὴ Ἑστία Ι.Ν. Ἁγ.Γερασίμου Ἄνω Ἰλισίων

 
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026 

Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβ. π. Βασίλειος Θερμός,
Ψυχίατρος παιδιῶν καὶ ἐφήβων, Καθηγητὴς στὴν Ἀνωτάτη Ἐκκλ. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν
Θέμα: «Ποιά πίστη; Σὲ ποιόν Θεό; Ἂς ἐξετάσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποίο θρησκεύουμε»

Έρχεται παγκόσμιο σοκ;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Σε μια απόκρημνη γωνιά ψηλά στις ελβετικές Άλπεις, στέκεται σκαρφαλωμένη μια μέχρι πρότινος ασήμαντη πολίχνη, που όμως από το 1971 αποκτά σταδιακά δεσπόζουσα θέση στην διεθνή πολιτικοοικονομική σκηνή, καθώς φιλοξενεί αδιαλείπτως τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Στις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου κάθε έτους, το Νταβός της Ελβετίας προσελκύει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, αφού η αφρόκρεμα της πολιτικής, της οικονομίας και των επιχειρήσεων συγκεντρώνεται στο δημοφιλές χειμερινό θέρετρο των Άλπεων, όπου εν κρυπτώ και παραβύστω συμφωνούνται και καθορίζονται οι πολιτικές που θα επηρεάσουν την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Σημειώνουμε ότι στην ετήσια συνάντηση του Νταβός προσέρχονται δεκάδες πολιτικοί ηγέτες, οικονομικοί σύμβουλοι και διακεκριμένα στελέχη τεχνολογικών και τραπεζικών κολοσσών από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, προκειμένου να αναβαπτιστούν στην νεοταξίτικη κολυμβήθρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), που έχει εξελιχθεί σε μία άτυπη, αλλά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας παγκοσμιοποιητική δομή της υπερεθνικής ολιγαρχίας.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του αδυσώπητου αρχινεοταξίτη Κλάους Σβαμπ, βασικού εμπνευστού και διαπρύσιου κήρυκα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», υποδέχεται κάθε χρόνο τον σκληρό πυρήνα της παγκόσμιας ελίτ, δηλ. αυταρχικούς ηγέτες, διαπλεκόμενους ολιγάρχες και διευθύνοντες συμβούλους καινοτόμων επιχειρήσεων, οι οποίοι στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις ανταλλάσσουν φιλοσοφημένες απόψεις για τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς εμπορίου και των γεωπολιτικών συγκρούσεων.

Οι δεσμοί του Τζέφρι Έπσταϊν με το Ισραήλ

Francesca Gnetti

Πηγή: Διεθνές

«Πώς γράφεται, με δύο «i»;» ρωτάει ο Ισραηλινός πολιτικός Εχούντ Μπαράκ τον πρώην χρηματοδότη και σεξουαλικό παραβάτη Τζέφρι Έπσταϊν, ο οποίος προσφέρεται να τον βοηθήσει να ενταχθεί στο διοικητικό συμβούλιο της Palantir, μιας εταιρείας λογισμικού παρακολούθησης για την οποία ο Μπαράκ δεν έχει ακούσει ποτέ. Ο Έπσταϊν προσθέτει ότι κατέχοντας αυτή τη θέση σε μια τέτοια εταιρεία θα μπορούσε εύκολα να κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια ετησίως. Η ανταλλαγή, που φέρεται να έγινε τον Φεβρουάριο του 2013, περιέχεται σε εκατομμύρια έγγραφα που δημοσίευσε στα τέλη Ιανουαρίου το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, το οποίο αποκαλύπτει το δίκτυο παγκόσμιων παικτών εξουσίας που συνδέονται με τον δισεκατομμυριούχο που βρέθηκε νεκρός στο κελί του στις 10 Αυγούστου 2019, πέντε εβδομάδες μετά τη σύλληψή του, υποτίθεται ότι αυτοκτόνησε.

Η φιλία μεταξύ του Επστάιν και του Μπαράκ, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός του Ισραήλ μεταξύ 1999 και 2001 και υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις, ήταν μακροχρόνια και τα έγγραφα αποκαλύπτουν δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα μεταξύ τους, τα οποία εμπλέκουν επίσης τη σύζυγο του πολιτικού, Νίλι Πριέλ Μπαράκ, και διάφορους συνεργάτες. Μεταξύ 2015 και 2019, μετά την απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του Επστάιν για προσέλκυση πελατών σε πορνεία, ο Μπαράκ και η σύζυγός του ήταν τακτικοί θαμώνες στο διαμέρισμα του χρηματοδότη στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Το προσωπικό το αποκαλούσε «διαμέρισμα του Εχούντ», αποκαλύπτει ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Οι ανταλλαγές συνεχίστηκαν μέχρι λίγες εβδομάδες πριν από τη δεύτερη σύλληψη του Επστάιν το 2019. Τον Ιούνιο, ο Πριέλ Μπαράκ τον ενημέρωσε για την άφιξή τους στο διαμέρισμα στις 21 του ίδιου μήνα, περίπου δύο εβδομάδες πριν από τη σύλληψή του.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

https://esdoge.gr/

Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) διοργανώνει Εκδήλωση Τιμής στην Εθνική Αντίσταση στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», το Σάββατο στις 14 Μαρτίου 2026 και ώρα 19:00 με ελεύθερη είσοδο (θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας).

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, αναδεικνύοντας τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι :

·                Βασίλης Λέκκας

·                Ρίτα Αντωνοπούλου

·                Λάκης Χαλκιάς

Καθώς και οι:

Νίκος Μποφίλιος, Μάνος Παπαδάκης, Άγγελος Θεοδωράκης, Σταύρος Ξένος, Λήδα – Καλλιόπη Αγγέλου, Νατάσα Παπαδοπούλου – Τζαβέλλα και το Μουσικό Σύνολο «Ρωμιοσύνη», υπό τη διεύθυνση του Τέο Λαζάρου.

Δεν πρόκειται μόνο για μια περιφερειακή κατάρρευση, αλλά για μια παγκόσμια.

Filippo Bovo - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Στο Ιράν, ο διορισμός του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιου του μαρτυρικού Αλί, ως νέου Ανώτατου Ηγέτη έχει χαιρετιστεί με λαϊκή υποστήριξη που δεν φαίνεται να ταιριάζει με τις περιγραφές που έχουν δώσει μέχρι στιγμής τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ενώ συνεχίζουν να παρέχουν ευφημιστικά ανεπαρκή κάλυψη της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στην περιοχή, έχουν ωστόσο καταφέρει να ισχυριστούν ότι «οι ενέργειες του Τραμπ έχουν αντικαταστήσει μόνο μια παλαιότερη εκδοχή του Χαμενεΐ με μια νεότερη» (CNN). 

Ωστόσο, το να λέμε ότι αυτό ήταν «το μόνο αποτέλεσμα» εξακολουθεί να μοιάζει με ψέμα: τι γίνεται με την ανθρωπιστική ζημιά (για παράδειγμα, τα 168 νεκρά κορίτσια στο Μινάμπ, ένα πραγματικό έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε σύμφωνα με ένα σενάριο που έχει ήδη παρατηρηθεί στη Γάζα: πρώτα χτυπιέται ο στόχος, στη συνέχεια, 40 λεπτά αργότερα, όταν η επιχείρηση διάσωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χτυπιέται ξανά, αυξάνοντας τους αριθμούς· και στη συνέχεια, επιπλέον, αρνείται κάθε ευθύνη, αποδίδοντάς την στο μέρος που δέχτηκε την επίθεση, σαν να ήθελε να εφαρμόσει μια «ψεύτικη σημαία»: μια άλλη ιδιαιτερότητα, κι αυτή, της ισραηλινο-αμερικανικής «μεθόδου»), ή ακόμα και την οικονομική ή πολιτική ζημιά.

Δεν θα είναι εύκολο να διαπραγματευτεί κανείς με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ειδικά τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να αποσυρθούν από τη σύγκρουση με μια ακόμη παρασκηνιακή συμφωνία που θα σώσει εν μέρει το πρόσωπό (τους): η επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου σκότωσε όχι μόνο τον πατέρα του, αλλά και τη μητέρα του, τη σύζυγό του, τον γιο του, την αδερφή του, τον κουνιάδο του και τα παιδιά τους, καθώς και τον πατέρα ενός άλλου κουνιάδου. Όλοι έγιναν μάρτυρες. Η κατάσταση δεν ήταν διαφορετική για τη χώρα του: 1.205 άμαχοι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων 195 ανηλίκων, τοξικές βροχές έπληξαν 10 εκατομμύρια ανθρώπους (βομβαρδισμός των διυλιστηρίων πετρελαίου της Τεχεράνης με το προκύπτον τοξικό νέφος), καθώς και η καταστροφή 8.000 σπιτιών, 265 σχολείων, 36 εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης, 15 βιβλιοθηκών, καθώς και 350 τζαμιών και 8 ιστορικών και πολιτιστικών χώρων (4 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ (1)

Του Hans – Georg Gadamer

Μια διάλεξη που δόθηκε στην Αθήνα το 1972

Για να μιλήσουμε για την σημασία της Ελληνικής φιλοσοφίας για το παρόν πρέπει να προσπαθήσουμε να σκεφθούμε με τρόπο ερμηνευτικό. Ήδη όλη η προβληματική: ποια σημασία έχει η Ελληνική φιλοσοφία για το παρόν, δεν είναι δυνατόν να τύχει οποιασδήποτε επεξεργασίας με λογικό τρόπο, εάν δεν συνειδητοποιήσουμε τις προϋποθέσεις που φέρουμε μαζί μας, ήδη με την ερώτησή μας.

 Αυτές οι προϋποθέσεις είναι όμως μιας διπλής τάξεως. Αυτό που μας αντιδιαστέλλει από τα 150 χρόνια της ελληνο-χριστιανικής παραδόσεως της κουλτούρας μας είναι το γεγονός πως εμείς δεν θεωρούμαστε πλέον οι φορείς και οι φύλακες αυτής της κληρονομιάς, αλλά τοποθετούμεθα σε μια συνειδητή σχέση με αυτή. Αυτό που μας χωρίζει από το άμεσο βίωμα μέσα στην παράδοση και μας εμποδίζει να την αναπτύξουμε λέγεται κοινώς ιστορική συνείδηση. 

Αυτή μας υποχρεώνει ξεκινώντας από τον Ρομαντισμό, να δούμε το σύνολο του παρελθόντος και της παραδόσεως με μάτια ξένα ας πούμε. Έχουμε συνείδηση, όταν θέλουμε να το κατανοήσουμε, ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι τόσο ξένο που μόνο η αυτοεξαφάνιση και η πλήρης μεταφορά σ’ αυτήν την αποξένωση, στον χώρο και στον χρόνο, θα μπορούσε να μας δώσει την ελπίδα κάποιας κατανοήσεως. Από το άλλο μέρος όμως, σαν αυτοσυνειδησία ακριβώς η οποία συνιστά το θεμέλιο των ιστορικών επιστημών και του ιστορικισμού των επιστημών, πρέπει να θέσουμε την αντίθετη ερώτηση, εάν είναι δηλαδή σωστή αυτή η προϋπόθεση, της ανώνυμης ας πούμε εισόδου μας σ’ έναν ξένο κόσμο για να αποκωδικοποιήσουμε κάτι. Και ίσως δεν είναι καί τόσο σωστό 1800 χρόνια μετά, όπως δεν ήταν στα σίγουρα σωστό και 1800 χρόνια πριν, όταν όλα ζούσαν ακόμη στην ακέραιη ενότητα του Χριστιανισμού και της Αρχαιότητος ;

Μέχρι ποιού σημείου η αρχαία φιλοσοφία μάς μεταφέρει σε ένα είδος χθόνιας παραδόσεως, τέτοιας που οι ερωτήσεις μας και οι ικανότητές μας για κατανόηση να εξαρτώνται από την μέθεξή μας σ’ αυτή την παράδοση και να μην μας επιτρέπουν να τοποθετηθούμε σε μια ελεύθερη ή ουδέτερη θέση, όπως όταν βρισκόμαστε απέναντι σε κάτι ξένο; Τώρα να θέσουμε τόσο ρητώς την ερώτηση σημαίνει να εξομολογηθούμε ήδη πως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να θέτουμε ερωτήσεις στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη, στην Ευρώπη, και στην Ευρωπαΐζουσα κουλτούρα των ημερών μας, από το να διαβάζουμε κείμενα που προέρχονται από άλλες κουλτούρες. Κατά κάποιο τρόπο, του οποίου δεν έχουμε και την αντίληψη, ανάμεσα σε μας και τούς Έλληνες υφίσταται μια συνέχεια, η οποία μέσω του μοντέρνου διαφωτισμού, ο οποίος προέρχεται από την Μεταρρύθμιση, ανάγεται στην Χριστιανική παράδοση του Μεσαίωνος, και τέλος, μέσω του Αυγουστίνου, στην όψιμη αρχαιότητα. Κανένας μας δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να διαβάσει Πλάτωνα χωρίς να ακούσει την μυστική φωνή του Αυγουστίνου. Πίσω από τον Αυγουστίνο όμως στέκονται οι Έλληνες συγγραφείς της όψιμης Αρχαιότητος, η λεγόμενη νεοπλατωνική φιλοσοφία, δηλαδή ο Πλωτίνος, αυτή η παράξενη μεγαλοφυΐα που σαν ένας δεύτερος Πλάτων, στο τέλος της Αρχαιότητος, κατορθώνει μια πλήρη ανανέωση της Πλατωνικής σκέψης. Και έτσι όταν πρόκειται να διαβάσουμε Πλάτωνα, είναι για μας μια ερμηνευτική απαραίτητη απαίτηση να χρησιμοποιήσουμε την ιστορία των συνεπειών τής πλατωνικής σκέψης.

Τέλος αν θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε τί πράγμα σημαίνει η Ελληνική φιλοσοφία στο όλον της, συναντούμε δίπλα στην πλατωνική παράδοση η οποία ζει στον μυστικισμό και στον πνευματισμό, και δίπλα στην αριστοτελική η οποία ζει ακόμη στον λατινικό κόσμο μέχρι τον νεοθωμισμό τού σήμερα, δύο ξεχασμένες φιγούρες, και παρ’ όλα αυτά πολύ επίκαιρες, της ελληνικής σκέψης: την Στοά, της οποίας η ηθική φιλοσοφία, στ’ αλήθεια, σαν ήσυχος διαλογισμός της διαδρομής της φύσεως και των αναλλοίωτων νόμων της, συνιστά την φιντεϊστική ικανότητα, το χάρισμα της μοντέρνας επιστήμης της φύσεως, και τέλος τον Επικούρειο αθεϊσμό, στον οποίο, δεν είναι τυχαίο που ο Μαρξ αφιέρωσε την διδακτορική του διατριβή. Γενικώς δεν γνωρίζουμε ακριβώς πόσο ζωντανή είναι ακόμη αυτή η παράδοση.

 Ένας επιστήμονας της Φύσεως δεν γνωρίζει ότι είναι ένας Στωικός και η καταγωγή τού αθεϊσμού από τον Επίκουρο δεν πρέπει να βρίσκεται μέσα στην συνείδηση παρά ελαχίστων, από τους μοντέρνους άθεους, ενώ η Πλατωνική και η Αριστοτελική παράδοση κυριαρχεί σε όλη της την εννοιολογική έκφραση, στην τεχνική-τεχνολογική γλώσσα. Όλο αυτό δεν πρέπει να αποτελεί για μας μόνον ένα ιστορικό χρέος, μια αιτία κάποιας ιστορικής έρευνας. Πρέπει αντιθέτως να έχουμε συνείδηση του γεγονότος ότι όλο αυτό συνεισφέρει, όταν προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε με τον τρόπο της σκέψης, τις πρώτες γραμμές ενός Έλληνος στοχαστού.

Είτε λοιπόν αναζητούμε μια τέτοια άμεση συνάντηση με την Ελληνική σκέψη, είτε αναζητούμε να κατανοήσουμε τους Έλληνες φιλοσόφους σε όλη τους την πρωτοτυπία, αυτή η αναζήτηση ξεκίνησε ήδη από το τέλος του 18ου αιώνος. Πιο συγκεκριμένα υπήρξε το νέο κίνημα της φιλοσοφίας που προκλήθηκε από τον Καντ για να φέρει, με τον Χέγκελ και τον Σλαϊερμάχερ, τις μεγάλες αναγνώσεις της ελληνικής φιλοσοφίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη γερμανική μετάφραση του Πλάτωνος, η οποία είναι και η πρώτη πλήρης μετάφραση του Πλάτωνος σε μια ευρωπαϊκή γλώσσα, προέρχεται από τον Σλαϊερμάχερ. Και πρέπει να δούμε στον Χέγκελ τον αυθεντικό εξερευνητή των όψιμων διαλόγων του Πλάτωνος.

Αυτός μας έπεισε, μέσα στα πλαίσια της δικής του σκέψης, πως εδώ (για παράδειγμα στον διάλογο «Παρμενίδης») δεν πρόκειται απλώς για διαλεκτικά παιχνιδάκια, αλλά ούτε για φιλοσοφικό μυστικισμό που τοποθετείται έξω από την αυθεντική φιλοσοφία, αλλά για έναν αυθεντικό πυρήνα φιλοσοφικής σκέψης που δεν μπορεί να μείνει μακρυά από κανέναν στοχαστή: Υπάρχει μια διάσημη φράση του Χέγκελ που λέει: «Δεν υπάρχει καμμία αρχή του Ηράκλειτου που να μην έχω συμπεριλάβει στην λογική μου».

 Αυτός χρησιμοποίησε σαν παρτενέρ, στον διαλεκτικό του διάλογο και τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Έτσι έγινε μια φιλοσοφική ανακάλυψη σ’ αυτή την επιστροφή στους Έλληνες, στα γραπτά τους. Παρότι δε μια φιλοσοφική συνειδητοποίηση παίρνει τώρα την θέση μιας φιλοσοφικής παραδόσεως της Αρχαιότητος που είναι ακόμη ζωντανή, αλλά μόνον με έναν ανώνυμο τρόπο, ή καλύτερα: ακόμη και αν στρεφόμαστε να υπολογίσουμε αυτή την παράδοση με ιστορική συνείδηση – δεν προκύπτει από αυτό μια κάποια εντύπωση μιας πραγματικής αποξενώσεως σε σχέση με μας!

Σαν συνέχεια αυτής της διπλής συνάντησης στο μέσον ανάμεσα στην παράδοση και στην ιστορική επανασύσταση, γνωρίσαμε την μεγάλη διάδοση της ιστορικής έρευνας. Μια τέτοια συνάντηση βεβαίως, στο φιλοσοφικό επίπεδο, δεν στάθηκε μόνον εκείνη μιας ιστορικής έρευνας. Θα ήθελα να θυμήσω για παράδειγμα τον Κίρκεγκαρντ του οποίου η στροφή από την διαλεκτική του Χέγκελ, βαπτίσθηκε από την ελληνική φιλοσοφία, από τον Σωκράτη και από την αρχή της Ειρωνίας. Ήταν η διαλεκτική της υπάρξεως που ο Κίρκεγκαρντ, σαν Χριστιανός συγγραφέας, έβρισκε αυθεντικά εκφρασμένη στους Έλληνες, και ξεκινώντας λοιπόν από αυτή επιτέθηκε στην διαλεκτική τής διαμεσολαβήσεως (της έννοιας) του Χέγκελ, η οποία είχε αποφύγει το Αut-Aut, και είχε διαφθείρει ο ήθος!Αλλά και η ίδια η ιστορική έρευνα δεν ήταν μόνον πεπαλαιωμένη. Ας αναφερθούμε εδώ στον Trendelenburg, τον Zeller, τον Dilthey. Τα ίδια τα μεγάλα έργα της ιστορίας τής φιλοσοφίας, καθολικής σφραγίδος, τού Baeumker και της σχολής του ιδιαιτέρως, επεδίωκε ένα μυστικό φιλοσοφικό ενδιαφέρον, όπως επίσης και η σχολή του Μαρβούργου, όπου ο δάσκαλός μου Natorp ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γνώστες της Ελληνικής φιλοσοφίας. Αυτός λοιπόν έβλεπε στον Πλάτωνα έναν πρόδρομο του Καντ. 

Ωσπου τέλος με τον Χάιντεγκερ ο διάλογος με τους Έλληνες φιλοσόφους εισήλθε σ’ ένα καινούργιο στάδιο. Όλοι αυτοί μας πιστοποιούν ότι η συνεχής συνάντηση με την Ελληνική φιλοσοφία είναι μια συνάντηση με τον εαυτό μας, μια συνάντηση με κάτι που δεν έλαβε χώρα μια φορά και έφτασε, αλλά μια συνάντηση με κάτι στο οποίο υπάρχει αυθεντική αλήθεια.

Και τώρα θα ήθελα να δείξω με μερικά παραδείγματα αυτού που συναντούμε στα ελληνικά κείμενα της φιλοσοφίας.

Συνεχίζεται
Αμέθυστος

ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/03/1_02144169827.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

π. Βασίλειος Θερμός: Προνεωτερικός, νεωτερικός, μετανεωτερικός άνθρωπος

0:00 Εισαγωγή
0:46 Τα χρονικά πλαίσια των τριών σταδίων
1:29 Χαρακτηριστικά πρώτου σταδίου (Προνεωτερικότητας)
3:57 Χαρακτηριστικά δεύτερου σταδίου (Νεωτερικότητας)
5:16 Χαρακτηριστικά τρίτου σταδίου (Μετανεωτερικότητας)
8:15 Σύγκριση των τριών σταδίων μεταξύ τους
11:15 Συμπερασματικά

Το βίντεο βασίζεται σε αποσπάσματα της βιντεοσκοπημένης διάλεξης που έδωσε ο π. Βασίλειος Θερμός με θέμα "Προνεωτερικός, νεωτερικός, μετανεωτερικός άνθρωπος. Τι σημαίνουν αυτά για την εξομολόγηση" στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας στις 23 Ιανουαρίου 2014, στα πλαίσια Σεμιναρίου Πνευματικών που διοργάνωσε η Μητρόπολη Δημητριάδος.

Ολόκληρη η ομιλία:

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

«Ο βομβαρδισμός μαθητών στο Ιράν από τις ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη σφαγή αμάχων από τις ΗΠΑ μετά την επίθεση στο Μάι Λάι. Ο ισραηλινός βομβαρδισμός της αποθήκης πετρελαίου της Τεχεράνης αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη πράξη χημικού πολέμου εναντίον άμαχου πληθυσμού στην ιστορία. Ασύλληπτο νέο βάθος βαρβαρότητας» έγραψε πρόσφατα ο Τζέισον Χάικελ…

Το πρόσφατο χτύπημα δεξαμενών πετρελαίου στην Τεχεράνη δημιούργησε ένα μεγάλο τοξικό νέφος που κάλυψε εκατομμύρια ανθρώπους για πολλές ώρες ή και ημέρες. 

Πέρα από τη ρύπανση του αέρα, αυτά ακριβώς τα χτυπήματα δημιουργούν συνθήκες μόνιμης και επικίνδυνης, για τη δημόσια υγεία,  ρύπανσης του νερού και του εδάφους. Η συστηματική δηλητηρίαση του αέρα, των υδάτων και του εδάφους δεν αποτελεί «παράπλευρη απώλεια». Βλέπουμε ότι και στην περίπτωση της Τεχεράνης, ΗΠΑ και Ισραήλ ακολουθούν ακριβώς την ίδια στρατηγική που ακολούθησαν στη Γάζα. Μέσω ενός σφοδρού βιομηχανικού πολέμου, η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται σταδιακά σε μια αβίωτη no man’s land, επιβεβαιώνοντας ότι η υπέρτατη μορφή κυριαρχίας πάνω σε έναν τόπο είναι η ικανότητα να τον καθιστάς μόνιμα εχθρικό για την ίδια τη ζωή.

Όπως ακριβώς το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να παράγει και να αποβάλλει βιομηχανικά σκουπίδια στις περιφέρειες του κόσμου, έτσι και ο βιομηχανικός πόλεμος του 21ου αιώνα μεταβολίζει συνειδητά τον ζωτικό χώρο του «εχθρού» σε τοξικά απόβλητα. Η Τεχεράνη βιώνει την απόλυτη αντικειμενοποίηση: μια πόλη, οι φυσικοί της πόροι και οι κάτοικοί της αντιμετωπίζονται ως απόβλητα, έτοιμα προς απόρριψη στη χωματερή του δυτικού πολιτισμού…

Η μυστικιστική σχέση του “νέου” με το “Μεγάλο Ισραήλ” – Ο ρόλος των Χριστιανών Σιωνιστών

08/03/2026

ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΚΗΣ

Όταν ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Ισραήλ Μάικ Χάκαμπι δήλωνε σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον ότι το Ισραήλ έχει “βιβλικό δικαίωμα” να καταλάβει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, μια ανατριχίλα διαπέρασε τον αραβικό κόσμο και όχι μόνο.

Όταν ο Κάρλσον του ζήτησε να διευκρινίσει “σε ποια εδάφη αναφέρεστε;” ο Χάκαμπι αφού είπε πως “Θα ήταν μια χαρά αν τα έπαιρναν όλα”, συμπλήρωσε πως το Ισραήλ δεν επιχειρεί να καταλάβει τον έλεγχο της Ιορδανίας, της Συρίας, του Ιράκ ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, αλλά θέλει να διαφυλάξει τον πληθυσμό του…

Με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και καθώς κατέρρεε το καθεστώς Άσαντ στη Συρία εμφανίστηκαν χάρτες και σενάρια για το “Μεγάλο Ισραήλ”. Ο όρος “Μεγάλο Ισραήλ” (Eretz Yisrael HaShlema) αναφέρεται σε μια ιδεολογική, θρησκευτική και πολιτική αντίληψη που υποστηρίζει την επέκταση των συνόρων του κράτους του Ισραήλ στη “Γη της Επαγγελίας” που δόθηκε στους απογόνους του Αβραάμ και η οποία εκτείνεται «από τον ποταμό της Αιγύπτου (Νείλο) έως τον μεγάλο ποταμό Ευφράτη».

- Παρόντες όλοι; - Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

'' Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα

μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.

Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.

Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,

οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,

η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.

Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.

Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,

ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,

και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,

μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.

- Παρόντες όλοι;

- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

- Παρόντες, λέει ο δάσκαλος.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Ακολουθεί σχολιασμός από το ΜΑΝΟ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

Η ομιλία έγινε με άδεια τα κυβερνητικά έδρανα 

Είπε στη Βουλή ο Αντ. Σαμαράς :

"Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Σήμερα δεν σκοπεύω να εκφράσω τις ανησυχίες μου:

-Για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.

-Για την διαφθορά, που καταγγέλλεται πια και με τη βούλα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

-Για τις υποκλοπές, που αφορούν και μένα προσωπικά. Και το λέω τώρα που ολοκληρώθηκε η δίκη...

-- Για τα πληρωμένα τρόλς, που εμένα δεν μπορούν να με ακουμπήσουν,

αλλά που δηλητηριάζουν τη Δημοκρατία μας.

-Για την κρίση στέγης και ενοικίων.

-Για το αγροτικό πρόβλημα, και τη Μερκοσούρ.

-Για το δημογραφικό και την αποδυνάμωση της ελληνικής περιφέρειας.

-Για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές που θα φέρει ο Πόλεμος.

-Για την διαρκή υποχώρηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.

-Για την κοινωνία της κόπωσης και για τον πολύ τον κόσμο, που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη.

Δεν θα εκφράσω για όλα αυτά σήμερα τις ανησυχίες μου...

Κι έτσι δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. Πρωθυπουργός,

ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει

για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και «πατριώτες του καναπέ»...

Πάντως αναρωτιέμαι: Όταν μιλάει ο Πρωθυπουργός για “επαγγελματίες ανησυχούντες”,

τι να εννοεί; Ότι κάποιοι ανησυχούν για οικονομικά οφέλη; Ποιους εννοεί;

Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας (1745 – 12 Μαρτίου 1838),

Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας - Ο οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης του 1821

Προσωπογραφία του Μητροπέτροβα 

Εθνικό Ιστορικό Μουσείο 

Ο Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας (1745 – 12 Μαρτίου 1838), γνωστότερος ως Μητροπέτροβας ήταν Κλεφτοκαπετάνιος, παλιός συμπολεμιστής του Καπετάν Ζαχαριά και οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Μεσσηνία, καθώς και ένας από τους ηγέτες της Μεσσηνιακής Επανάστασης κατά τη διάρκεια της Βαυαρικής Αντιβασιλείας του Όθωνα (Βαυαροκρατία) το 1834.

Βιογραφία

Ο Μήτρος Πέτροβας ήταν κλεφτοκαπετάνιος και αγωνιστής του ’21 από τη Μεσσηνία. Είναι περισσότερο γνωστός ως Μητροπέτροβας.

Γεννήθηκε το 1745 (κατ’ άλλες πηγές το 1738) στη Γαράντζα (σημερινή Μέλπεια) της Μεσσηνίας. Ήταν, πιθανώς, γιος του Αγγελή Πέτροβα, αρχηγού ομάδας Κλεφτών επί Ενετοκρατίας (1685-1715) και στη συνέχεια στα πρώτα έτη της δεύτερης Τουρκοκρατίας.

Ανέπτυξε από νωρίς δραστηριότητα κατά των Οθωμανών και το 1770 συμμετείχε στην Επανάσταση των Ορλωφικών.

Συντάχθηκε εξαρχής με τους Κολοκοτρωναίους, με τους οποίους συνδεόταν με δεσμούς αδελφοποιίας, όπως και όλη του η οικογένια. Πήρε μέρος στα Ορλωφικά (1770) και στη συνέχεια εξακολούθησε τον αγώνα του κατά των Τούρκων και Τουρκαλβανών της Πελοποννήσου, στο πλευρό του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη.

Ο Μητροπέτροβας πέθανε πλήρης ημερών, στις 12 Μαρτίου του 1838, αφήνοντας στη ζωή δύο γιους, τον Αντώνιο (1775-1855) και τον Πέτρο.

Ο Μητροπέτροβας ήταν αδελφοποιητός φίλος και συμπολεμιστής με τον πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντή[1]. Μετά το φόνο του Κωνσταντίνου (Κωσταντή) Κολοκοτρώνη το 1785, ο Μητροπέτροβας ως συνδεόμενος από τα παλιά χρόνια με δεσμούς αδελφοποιίας και φιλίας με το Κολοκοτρωνέικο ανέλαβε την κηδεμονία του νεαρού ακόμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Υπήρξε δε και ο πρώτος δάσκαλος του στην πολεμική τέχνη και τον βοήθησε με κάθε τρόπο όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση.

Το 1819 ο Μητροπέτροβας μυείται στην Φιλική Εταιρεία από τον Κυριάκο Καμαρίνο και μετά από δυο χρόνια ο Μητροπέτροβας σε ηλικία 76 ετών με την έναρξη της Επανάστασης, συμμετείχε με δικό του πολεμικό σώμα (ασκέρι) στην απελευθέρωση της Καλαμάτας κατά την 23η Μαρτίου του 1821. Μπαίνει σχεδόν από τους πρώτους στην Καλαμάτα λίγο προτού τον Κολοκοτρώνη, τον Παπαφλέσσα, τον Νικηταρά, τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Αναγνωσταρά και άλλους αγωνιστές, ενώ στη συνέχεια προέλασε στη βόρεια Μεσσηνία, όπου κατέλυσε τις Οθωμανικές αρχές.

Διπλά πρότυπα

Andrea Zhok - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Δεν κατηγορώ τους von der Leyen, τους Merze, τους Macron, τους Kallas, τους Tajani. Άλλωστε, η υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και σταθμά, τα ψέματά τους εξηγούνται εύκολα: πρέπει να λογοδοτήσουν σε αυτούς που τους έβαλαν εκεί (που δεν είναι το εκλογικό σώμα).
Κατηγορώ εκείνους - πολίτες, ψηφοφόρους, χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης - που τροφοδοτούν με θέρμη την υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και τα ψέματά τους, χωρίς κανένα λόγο.

Όταν βλέπω εικόνες της Τεχεράνης ή της Βηρυτού αυτές τις μέρες, όταν βλέπω τη γειτονιά Νταχίχ στη νότια Βηρυτό να ισοπεδώνεται από ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη, με 80 παιδιά νεκρά (στοιχεία της UNICEF), όταν βλέπω το σχολείο στο Μινάμπ να καταστρέφεται από αμερικανικό τόμαχουακ με 168 κορίτσια μέσα, όταν βλέπω τον ουρανό της Τεχεράνης γεμάτο με ένα αποκαλυπτικό σύννεφο που παράγεται από τον βομβαρδισμό των αποθηκών πετρελαίου, το οποίο μετατρέπεται σε όξινη βροχή (ξηραίνει τα πάντα στο πέρασμά του και μεταναστεύει προς το Ουζμπεκιστάν), όταν βλέπω τις μονάδες αφαλάτωσης να χτυπιούνται και 700.000 Ιρανούς πολίτες να μετατρέπονται σε άστεγους πρόσφυγες, όταν βλέπω όλη αυτή την ανθρωπιστική και οικολογική καταστροφή, που προκλήθηκε από μια μονομερή επιθετικότητα των «συμμάχων μας», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ένα πράγμα:

• Αλλά πού πήγαν όλες οι ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απαιτούν εκδίκηση από τον ουρανό για την υπερβολική χρήση της θανατικής ποινής στο Ιράν;

• Πού πήγαν όλοι αυτοί οι τρομακτικοί ακτιβιστές για το κλίμα, αυτοί που παραμόρφωσαν μουσεία για να διαμαρτυρηθούν για τις εκπομπές ρύπων και το ντίζελ του Euro 5 Panda;

Ἀφοὶ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ, Ντοστογιἐφσκι: ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ.

του Διαμαντής Κούτουλας 

Τελευταῖο βιβλίο τοῦ Ντοστογιἐφσκι εἶναι οἱ "ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ" {1880}, τὸ ὁποῖο ὀλοκλἠρωσε λίγο πρὶν πεθάνει καὶ ἀναφέρεται στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα τῆς ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ:  "πῶς ἕνας  πανάγαθος καὶ παντοδύναμος θεὸς ἐπιτρἐπει τὸν  χωρίς νόημα ΠΟΝΟ ;"

ΥΠΟΘΕΣΗ.

ὁ ΦΙΟΝΤΟΡ Καραμἀζωφ ἕνας ἄθλιος τὺπος ἔχει τέσσερεις γυιούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας, ὁ ΣΜΕΡΝΤΙΑΚΩΦ,  εἶναι νόθος ἀπὸ μιά διανοητικά καθυστερημένη γυναῖκα. Ἀπὸ τοὺς ἄλλους τρεῖς, ὁ ΝΤΜΙΤΡΙ εἷναι καθ’ὁμοἰωση τοῦ πατρός, ὁ ΙΒΑΝ διανοούμενος ὀρθολογιστὴς καὶ ἄθεος, ἑνῶ ὁ τρίτος, ὁ ΑΛΙΟΣΑ πιστὸς χριστιανός, ἑτοιμάζεται νά γίνει καλόγηρος, δίπλα στὸν μοναχό ΖΩΣΙΜΑ.

 Ὁ Φιόντορ ἁρνεῖται νὰ δώσει στὸν Ντμίτρι τά χρήματα τῆς μητρός του πού δικαιοῦται καὶ κυνηγᾶ τὴν ἴδια γυναῖκα ποὺ ἐπιθυμεῖ καὶ ὁ γυιός του, τὴν ΓΚΡΟΥΣΕΝΚΑ.

 Ἡ ἀπόπειρα συμφιλίωσης τῆς οἰκογἐνειας στὸ μοναστήρι τοῦ Ζωσιμᾶ ἀποτυγχάνει καὶ ὁ Ντμίτρι διακηρύσσει ΔΗΜΟΣΙΩΣ ὅτι ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΘΛΙΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ . 

 Ἐν τῶ μεταξὺ ὁ ΙΒΑΝ διακηρύσσει τὶς ἰδέες του: 

ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΘΕΟΣ στὸν κόσμο, ΔΙΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΚΑΚΟ καὶ διερωτᾶται "ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΠΑΣΧΟΥΝ ΤΑ ΑΘΩΑ ΠΑΙΔΙΑ; ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ; "

{Τὸ παρἀδειγμα τοῦ ΙΒΑΝ εἶναι ἀνατριχιαστικό:  στρατιῶτες βασανίζουν ἕως θανάτου ἕνα 5χρονο παιδὶ μπροστὰ στὴν μητέρα του, ἡ ὁποία τελικὰ τρελαίνεται, γιὰ νὰ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΝ..

Καὶ διερωτᾶται ὁ Ἰβὰν Καραμἀζωφ: "ΠΩΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΕΤΟΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ;' }

Ἄρα συμπεραίνει ὁ ΙΒΑΝ, θεὸς δέν ὑπάρχει, ὁπότε ΠΑΣΑ ΗΘΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ.

Η Πολιτικοποίηση των 21 Μαρτύρων της Λιβύης

Δημοσιεύθηκε στις: 15 Φεβρουαρίου, 2026

Miray Philips

Έχουν περάσει έντεκα χρόνια από τότε που το ISIS (Ισλαμικό Κράτος) μετέδωσε, στις 15 Φεβρουαρίου 2015, ένα φρικιαστικό βίντεο με τον αποκεφαλισμό είκοσι Κοπτών και ενός Γκανέζου σε παραλία της Λιβύης. Οι άνδρες, καταγόμενοι από χωριά της Άνω Αιγύπτου, εργάζονταν ως οικονομικοί μετανάστες στη Λιβύη όταν το ISIS τούς απήγαγε σε δύο διακριτές επιχειρήσεις, τον Δεκέμβριο του 2014 και τον Ιανουάριο του 2015. 

Οι είκοσι ένας αυτοί άνθρωποι μετατράπηκαν γρήγορα σε ένα σύμβολο της αγριότητας του ISIS που στοίχειωσε την κοινή γνώμη, καθώς ενεπλάκησαν στην πολιτική της παγκόσμιας εκστρατείας κατά της τρομοκρατίας. Η πολιτικοποίηση αυτών των ανθρώπων καταδεικνύει τη δύσκολη θέση των χριστιανών στην Αίγυπτο και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή, οι οποίοι εργαλειοποιούνται από διάφορους ισχυρούς παράγοντες —από την αιγυπτιακή κυβέρνηση έως την αμερικανική θρησκευτική Δεξιά— προς ίδιον πολιτικό όφελος.

Το μακάβριο αυτό θέαμα θανάτου κατέληξε να συμβολίζει το σύγχρονο μαρτύριο για την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία ανακήρυξε τους είκοσι έναν αγίους και τους τίμησε ως μάρτυρες, ορίζοντας την 15η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης των σύγχρονων Κοπτών μαρτύρων. Όταν οι σοροί των εντοπίστηκαν τελικά, εκταφιάστηκαν, επαναπατρίστηκαν στην Αίγυπτο και ενταφιάστηκαν στο χωριό αλ-Ουρ της Μίνια, γενέτειρα δεκατριών από αυτούς.

Σ. Μητραλέξης: Τασ σενάρια εξόδου για τις ΗΠΑ από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή

Ο Σωτήρης Μητραλέξης, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, μιλάει στην τηλεόραση της «Ν»