Η δύναμη της ελιάς στην καρδιά και στον μεταβολισμό

Από την καρδιαγγειακή προστασία έως τη διαχείριση του σωματικού βάρους, η επιστημονική έρευνα αναδεικνύει τις ιδιότητες της υδροξυτυροσόλης, μιας πολύτιμης πολυφαινόλης της ελιάς.

Η Μεσογειακή Διατροφή έχει συνδεθεί επιστημονικά με σημαντικά οφέλη για την υγεία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην καρδιαγγειακή προστασία. Κεντρική θέση σε αυτό το διατροφικό πρότυπο κατέχει το ελαιόλαδο, πηγή μονοακόρεστων λιπαρών οξέων και πολυφαινολών, με αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Η σημασία του ελαιολάδου αποτυπώνεται και στα ευρήματα της μελέτης PREDIMED, σύμφωνα με την οποία η Μεσογειακή Διατροφή με βάση το ελαιόλαδο συνδέθηκε με μείωση κατά 30% του κινδύνου καρδιαγγειακών επεισοδίων, σε σύγκριση με διατροφή χαμηλών λιπαρών. Παράλληλα, το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας στρέφεται στα επιμέρους συστατικά της ελιάς και στις πιθανές εφαρμογές τους στην υποστήριξη της υγείας.

Υδροξυτυροσόλη: Η αντιοξειδωτική δύναμη της ελιάς

Ανάμεσα στις πολυφαινόλες της ελιάς ξεχωρίζει η υδροξυτυροσόλη, η οποία έχει μελετηθεί για τη συμβολή της στην προστασία των λιπιδίων του αίματος από το οξειδωτικό στρες.

Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) έχει αναγνωρίσει τον σχετικό ισχυρισμό υγείας για τις πολυφαινόλες του ελαιολάδου, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις ημερήσιας πρόσληψης.

Η οξείδωση της LDL χοληστερόλης, γνωστής ως «κακής» χοληστερόλης, συνδέεται με τον σχηματισμό της αθηρωματικής πλάκας. Για τον λόγο αυτόν, η μελέτη των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων της υδροξυτυροσόλης αποτελεί σημαντικό πεδίο έρευνας, τόσο στο πλαίσιο της διατροφής όσο και μέσα από την αξιοποίηση εκχυλισμάτων ελιάς σε συμπληρώματα διατροφής.

«Ε λ λ ά δ α 2 0 3 0»

«Ε λ λ ά δ α  2 0 3 0»

  Ε Ρ Η Μ Η  Χ Ω Ρ Α

Το στρατηγικό σχέδιο «Ελλάδα 2030» - "Κώστας Μητσοτάκης" μας λένε περιλαμβάνει βασικές πρωτοβουλίες και μεταρρυθμίσεις που θα μας εκσυγχρονίσουν, και θα κάνουν τη χώρα αγνώριστη.

Πράγματι, στο τέλος αυτού του πολιτικού κύκλου, όλες οι κοινωνικές ομάδες οδηγούνται απειλητικά σε ένα σύγχρονο "Καιάδα".

Για αρχή εκτός κοινωνίας  οδηγούνται οι πολίτες της τρίτης ηλικίας.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

✨Ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους του ελληνικού αθλητισμού, ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας!

👉Γεννημένος στην Πύλο στις 30 Οκτωβρίου 1888, ο Τσικλητήρας δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος αθλητής, αλλά ένα αληθινό πρότυπο θέλησης και αυταπάρνησης.

Μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να γράψει ιστορία:

🏅 Κατέκτησε 4 Ολυμπιακά μετάλλια στο μήκος και ύψος από στάση (στο Λονδίνο το 1908 και στη Στοκχόλμη το 1912).

🇬🇧 🏛️ Ολυμπιακοί Αγώνες – Λονδίνο 1908

Σε ηλικία μόλις 20 ετών, ο Τσικλητήρας εντυπωσίασε τη διεθνή αθλητική κοινότητα κερδίζοντας δύο αργυρά μετάλλια:

• 🥈 Αργυρό Μετάλλιο στο Μήκος άνευ φοράς με άλμα στα 3,225 μέτρα (20 Ιουλίου 1908).

• 🥈 Αργυρό Μετάλλιο στο Ύψος άνευ φοράς με επίδοση 1,55 μέτρα (23 Ιουλίου 1908).

🇸🇪 🏛️ Ολυμπιακοί Αγώνες – Στοκχόλμη 1912

Στους Αγώνες αυτούς ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής και έφτασε στο απόγειο της δόξας του κερδίζοντας ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο:

• 🥇 Χρυσό Μετάλλιο στο Μήκος άνευ φοράς με το ιστορικό άλμα στα 3,37 μέτρα (8 Ιουλίου 1912). Η επιτυχία αυτή αποτέλεσε το τελευταίο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στον στίβο για 80 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το χρυσό της Βούλας Πατουλίδου το 1992.

Γιατί οι Γερμανοί δεν μπορούν να είναι φίλοι μας- Ηλίας Παπαναστασίου

Η κινηματογραφική ατάκα που έλεγε «μα οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», διαψεύδεται από την ιστορία . Η περίοδος της Κατοχής είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε, αλλά δεν είναι το μοναδικό κεφάλαιο της ιστορίας των ελληνογερμανικών σχέσων που αποδεικνύει ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να είναι φίλοι μας!
Ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου εξηγεί γιατί πηγαίνοντας πολύ πίσω στο χρόνο.

Μιλά για «γενοκτονική σχολή της Γερμανίας, στην οποία άριστη μαθήτρια ήταν η Τουρκία». Και φυσικά αναφέρεται στην απάνθρωπη Γερμανία της Κατοχής, περιγράφοντας με τρόπο παραστατικό όσα διέπραξαν κατά των Ελλήνων, τους οποίους θεωρούσαν ότι ήταν κατώτερα όντα. Γι’ αυτό και η αλύγιστη αντίσταση τους ήταν κάτι που δεν μας το συγχώρησαν ποτέ. Το διαπιστώσαμε την εποχή των μνημονίων.

 
Οι Γερμανοί εξακολουθούν να υποτιμούν τους Έλληνες και γι’ αυτό αρνούνται να συζητήσουν το πάντα ανοιχτό θέμα των οφειλών τους προς την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής σκότωσαν , λεηλάτησαν , άρπαξαν αρχαιότητες και κατέστρεψαν σχεδόν ολοκληρωτικά τις υποδομές της χώρας. Για όλα αυτά αρνούνται να πληρώσουν. Το χειρότερο είναι ότι απέναντι της δεν έχει βρει ακόμη μία κυβέρνηση κι ένα πολιτικό προσωπικό που θα απαιτήσει με επιμονή και δυναμισμό όσα δικαιούται η Ελλάδα.

Ο «Φραπές» εισήχθη… αιφνιδίως στον «Ευαγγελισμό», για να αναβάλει τη δίκη του.

Βασίλης Λαμπόγλου 

 Σκηνές απείρου κάλλους εκτυλίχτηκαν χτες και σήμερα στο τρίγωνο Κολωνάκι-Ευελπίδων-«Ευαγγελισμός», με πρωταγωνιστή τον διαβόητο Γεώργιο -επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής- Ξυλούρη, γνωστό και ως «Φραπέ», εκλεκτό αγροτοπατερικό και πολιτικό στέλεχος της ΝΔ στην Κρήτη και εκ των πρωταγωνιστών του σκανδάλου της εγκληματικής οργάνωσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, και την νομική του υπεράσπιση.

Ο «Φραπές» δικαζόταν (εξ αναβολής) στο 16ο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας με την κατηγορία της απείθειας. 

Είναι μια παράπλευρη δικαστική εμπλοκή του που προέκυψε μετά την άρνησή του να προσέλθει αυτοπροσώπως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που διερευνούσε (λέμε τώρα) το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στα τέλη Νοέμβρη του 2025.

Δεν είναι καμιά σπουδαία ποινική κατηγορία, καθώς ο ένοχος απειλείται με ποινή μέχρι 6 μηνών. 

[Αρθρο 169 ΠΚ – Απείθεια: Με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών τιμωρείται όποιος, ύστερα από νόμιμη πρόσκληση, αρνείται σε κάποιον από τους υπαλλήλους του άρθρου 13, παρ. α’, χωρίς αντίσταση, την υπηρεσία ή συνδρομή που οφείλεται κατά το νόμο ή την είσοδο σε οποιοδήποτε μέρος για να επιχειρηθεί κάποια νόμιμη υπηρεσιακή ενέργεια].

Ομως, επειδή το αδίκημα είναι καραμπινάτο και διαπράχτηκε σε αγαστή συνεργασία (αν όχι υπαγόρευση) με το κυβερνών κόμμα, δε θέλουν να υπάρξει δίκη και καταδίκη, τουλάχιστον όσο διαρκεί η τρέχουσα βουλευτική και κυβερνητική περίοδος. 

Έκλεισε και η Μουριά. Όχι γιατί δεν είχε πελάτες, αλλά επειδή οι ιδιοκτήτες του κτηρίου θέλουν να του αλλάξουν χρήση.

Δημήτρης Τσίρκας 

Μάλλον θα καταλήξει και αυτό ένα ακόμη ξενοδοχείο ή Airbnb, σαν τόσα άλλα που έχουν κατακλείσει τα Εξάρχεια. 

Εξάρχεια που έχουν χάσει σχεδόν οτιδήποτε τα καθιστούσε ξεχωριστά, εκτός από το όνομα. 

Ένα όνομα, ωστόσο, που συνεχίζει να προσελκύει πελάτες και τουρίστες. 

Στη θέση του ξεπηδούν χιπστερομάγαζα, wine bars και προκάτ καταλύματα για τους επισκέπτες μιας γειτονιάς που δεν υπάρχει πια. 

Τι έρχονται να δουν όλοι αυτοί, τι διαφορετικό βρίσκουν εκεί, που δεν το βρίσκουν σε μια άλλη περιοχή – στα Πετράλωνα, στο Κουκάκι, στο Μεταξουργείο; 

Έρχονται με την υπόσχεση να ζήσουν σε μια εναλλακτική γειτονιά, που αντιστέκεται, υποτίθεται, στην τουριστικοποίηση και την εμπορευματοποίηση, αλλά βιώνουν το ακριβώς αντίθετο – την τουριστικοποίηση και την εμπορευματοποίηση του εναλλακτισμού. 

Σε μια ακόμη πανουργία της ιστορίας, τα Εξάρχεια έγιναν τουριστικό brand, δεν πουλάνε, όμως, άνεση και πολυτέλεια, όπως άλλοι προορισμοί, αλλά εναλλακτισμό και αντικουλτούρα, με 8 ευρώ το ποτό. 

Η επέτειος αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας στο Δέλτα του Έβρου και η καθοριστική συμβολή του Ταγματάρχη Εμμανουήλ Μινωτάκη

Του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια   από την  ένωση  του Δέλτα του Έβρου με τον εθνικό μας κορμό. Μια επέτειος άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διπλωματική και στρατηγική νίκη, την ικανότητα και την οξυδέρκεια  του Ταγματάρχη Πυροβολικού Εμμανουήλ Μινωτάκη. 

Ως εφαρμογή του άρθρου 5 της Συνθήκης της Λωζάννης ορίσθηκε επιτροπή χάραξης των συνόρων η οποία άρχισε τις εργασίες της τον Ιούλιο του 1925 και τις ολοκλήρωσε στις 3 Νοεμβρίου 1926, με την υπογραφή του σχετικού πρωτοκόλλου. Ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Διαχάραξης Ελληνοτουρκικών Συνόρων, ο Μινωτάκης έδωσε μια σκληρή μάχη και  κατάφερε να αποδείξει και να κατοχυρώσει την ελληνικότητα αυτού του παγκόσμιας σημασίας υδροβιότοπου. 

Έτσι το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη του Συλλόγου «Αινήσιο Δέλτα» οργάνωσαν διήμερες εκδηλώσεις σε συνεργασία με την  Περιφέρεια ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, το Δήμο Αλεξανδρούπολης, τη 12η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού, τη 31η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία, τον Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, για να τιμήσουν τον Εμμανουήλ Μινωτάκη, δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να γνωρίσουν την περιοχή και την πορεία αποκατάστασης της ελληνικής κυριαρχίας. 

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν το Σάββατο 31 Οκτωβρίου στο Δέλτα του Έβρου, όπου πραγματοποιήθηκε  ημερίδα προς τιμήν του Εμμανουήλ Μινωτάκη. 

Κλίμα - Τεχνητή νοημοσύνη - Εργασία / Δημήτρης Τσίγκος

Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να αντικαταστήσει τις θέσεις εργασίας που χάνονται και ποιες νέες δουλειές πρόκειται να δημιουργήσει στο άμεσο μέλλον;

Ο Δημήτρης Τσίγκος (Πρόεδρος του Ιδρύματος «Βασίλειος Τσίγκος» για την εκπαίδευση, την έρευνα και τον συνεργατισμό) μοιράζεται τις εντυπώσεις, τους προβληματισμούς και τα συμπεράσματά του από τη συμμετοχή του στο συνέδριο «Κλίμα, Τεχνητή Νοημοσύνη και Εργασία», που διοργάνωσαν η εφημερίδα «η Εποχή» και το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρίσκονται οι μετασχηματισμοί στην αγορά εργασίας, ο ρόλος της εκπαίδευσης και της έρευνας στην προσαρμογή στη νέα ψηφιακή πραγματικότητα, καθώς και η σημασία των συνεργατικών μοντέλων για μια δίκαιη τεχνολογική μετάβαση.

Λεηλασία: Ένα παιδικό μοντέλο καπιταλισμού

από τον Julien Chassereau - 29/10/2026

Πηγή: Δημοτικότητα

Ούτε βάρβαροι ούτε επαναστάτες, οι λεηλάτες της 17ης και 24ης Οκτωβρίου πίστεψαν στα λόγια τους, σε έναν κόσμο που συγχέει την επιτυχία με ένα Rolex. Για να γίνουν αληθινοί καπιταλιστές, το μόνο που χρειάζονται είναι ένα κοινοβούλιο για να νομιμοποιήσει τη λεία και ένα ναυτικό για να κερδίσουν.

«Επειδή έχω μόνο έναν κακό αγγελιοφόρο, με αποκαλούν πειρατή· και επειδή έχεις έναν μεγάλο στόλο, σε αποκαλούν αυτοκράτορα .»

Άγιος Αυγουστίνος , Η Πόλη του Θεού , περίπου το 415

«Τίποτα δεν είναι τόσο μεταδοτικό όσο το παράδειγμα, και ποτέ δεν κάνουμε μεγάλο καλό ή μεγάλο κακό χωρίς να παράγουμε κάτι τέτοιο .»

Λα Ροσφουκό , Στοχασμοί ή Ηθικές Φράσεις και Αξιώματα , 1665

Το Σάββατο, 17 Οκτωβρίου, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές διαδήλωσαν σε όλη τη Γαλλία ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής — 550.000 σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών, 800.000 σύμφωνα με τους διοργανωτές. Ένας φοιτητής παραπονέθηκε ότι έπρεπε να «δουλεύει όλη μέρα και δεν μπορούσε να γεμίσει το καρότσι του » (Eddy, παρατηρήσεις που συλλέχθηκαν από το Agence France-Presse, 2026). Το βράδυ, άλλοι γέμισαν τα καρότσια τους χωρίς να πάνε στο ταμείο. Στο Παρίσι, τη Λυών, τη Λιλ, τη Μασσαλία, το Μπορντό και την Ανμάς, αδειάσαμε καταστήματα ψιλικών, τηλεφωνικά καταστήματα, καταστήματα αθλητικών ειδών και καλλυντικών, κοσμηματοπωλεία και μερικές φορές μπουτίκ πολυτελείας. Στη Λιλ, το Sephora στην Grand-Place, το Apple Store και ένα οπτικό. Στη Μασσαλία, το Mauboussin, το Longchamp και το Centre Bourse. Στην Ανμάς, το κοσμηματοπωλείο Histoire d'Or και το ταμείο ενός καπνοπώλη. Στη Λιμόζ, το δημαρχείο, που εγκαινιάστηκε το 1883 και προστατευόταν ως ιστορικό μνημείο, κάηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας και το καμπαναριό του κατέρρευσε.

Το Υπουργείο Εσωτερικών κατέγραψε 2.397 συλλήψεις και 997 τραυματίες αστυνομικούς και χωροφύλακες, ενώ στις 22 Οκτωβρίου υπήρχαν περισσότεροι από 2.500 αστυνομικοί και χωροφύλακες. Ο αριθμός των επιχειρήσεων που επηρεάστηκαν ποικίλλει από πηγή σε πηγή, κυμαινόμενος από 1.500 για την Ομοσπονδία Εμπορίου και Διανομής έως 2.000 έως 3.000 σύμφωνα με τον υπουργό Εμπορίου Σερζ Παπέν. Ένας οίκος αξιολόγησης εκτιμά τις ασφαλισμένες ζημίες σε μεταξύ 1 και 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μια εβδομάδα αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου, η επόμενη ημέρα της κινητοποίησης πραγματοποιήθηκε υπό εξαιρετικά υψηλά μέτρα ασφαλείας, με 1.314 συλλήψεις, αλλά μερικές δεκάδες καταστήματα λεηλατήθηκαν.

Γιατί κερδίζει έδαφος η ριζοσπαστική Δεξιά – Πόσο διαφέρει από την Ακροδεξιά

30/10/2026

ΤΣΙΒΑΚΟΥ ΙΩΑΝΝΑ

Πολλά άρθρα αλλά και αξιόλογες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιχειρούν να προσεγγίσουν την ανοδική πορεία της λεγόμενης άκρας δεξιάς, και ιδίως της επιδραστικότητάς της στους νέους. Προσπαθώντας να συμβάλω στην κατανόηση του εν λόγω φαινομένου, θα ήθελα να επισημάνω τη διάκριση της ριζοσπαστικής δεξιάς από την άκρα δεξιά.


Ας δούμε πώς γεννήθηκε ο όρος “δεξιά”. Αυτός ο πολιτικός όρος θεμελιώνεται κατά τον 19ο αιώνα προκειμένου να εκφράσει τις ιδέες του παλαιού συντηρητισμού και τη διαφοροποίησή του από αυτές του φιλελευθερισμού. Ο συντηρητισμός είχε συνδεθεί με τη συνέχιση της ιδεολογίας της προεπαναστατικής, αριστοκρατικής, γαιοκτητικής τάξεως των ευγενών, γεγονός ωστόσο που δεν ήταν δυνατόν να ισχύσει μετά την ισχυροποίηση των φιλελεύθερων θέσεων για την societas civilis και ιδίως μετά τους ναπολεοντείους πολέμους.

Η διάκριση πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας, όπως και η επιβολή του θετού δικαίου έναντι του φυσικού, ήταν χαρακτηριστικά μιας φιλελεύθερης ιδεολογίας η οποία συνέπιπτε με τον οικουμενισμό και την ελευθερία των αγορών που αποζητούσε ο συνεχώς επεκτεινόμενος καπιταλισμός. Ο συντηρητισμός όρθωσε το ανάστημά του απέναντί της, υπερασπιζόμενος την ιδέα μιας ενιαίας, αδιαφοροποίητης ταξικά κοινωνίας, η πολιτική ηγεσία της οποίας θα έπρεπε να διαπνέεται από το ιδεώδες του pater familias, εξ ου και η εκ μέρους του υποστήριξη του θεσμού της βασιλείας έναντι του καθεστώτος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Εν τούτοις, ο συντηρητισμός κατάλαβε ότι έπρεπε να βρεθεί κάτι που θα ένωνε τη διασπασμένη ταξικά αστική κοινωνία και αυτό το ενωτικό στοιχείο βρέθηκε με την επανερμηνεία της ιδέας του έθνους. Όχι όμως του έθνους ως ενεργού πολιτισμικού παράγοντα, ικανού να προωθεί την ιστορική αυτοσυνείδηση ενός λαού, αλλά ως ενοποιητικής συμβολικής αρχής που ερχόταν να ισχυροποιήσει και να αποκαταστήσει ιδεολογικά το κράτος.

Κυριακή Ε’ Λουκά: Εις τον πτωχόν Λάζαρον και τον πλούσιον (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. ιστ΄, χωρία 19 έως 31)

Αποσπάσματα από τις ομιλίες α΄ έως και ζ΄ «Εις τον πτωχόν Λάζαρον και τον πλούσιον» του αγίου Ιωάννου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, σχετικά με την ευαγγελική περικοπή για την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου.

[…] Ήταν, λέγει, κάποιος άνθρωπος πλούσιος, που ζούσε μέσα σε πολλή κακία, δεν είχε λάβει πείρα καμιάς συμφοράς, αλλά τα πάντα έρρεαν ομαλά γι΄ αυτόν όπως το νερό στις πηγές. Το ότι πράγματι καμία συμφορά δεν του συνέβαινε, ούτε αφορμή για στενοχώρια, ούτε καμία ανωμαλία βιωτική, αυτό ακριβώς ο Κύριος το υπαινίχτηκε με αυτό που είπε ότι «ευφραινόταν καθημερινά». Και ότι ζούσε με κακία, γίνεται φανερό και από το τέλος που είχε και πριν από το τέλος του από την περιφρόνηση που έδειξε στον φτωχό. Και το ότι δεν ελεούσε όχι μόνο εκείνον που στεκόταν στην πόρτα του, αλλά ούτε και κανένα άλλον, εκείνος ο ίδιος το έδειξε. Διότι εάν αυτόν που ήταν διαρκώς ριγμένος μπροστά στην πόρτα του και βρισκόταν μπροστά στα μάτια του κάθε ημέρα, και αναγκαζόταν μια και δύο και πολλές φορές να τον βλέπει εισερχόμενος και εξερχόμενος (καθόσον δεν τον συναντούσε σε καμιά συνοικία, ούτε βρισκόταν σε κρυφό και απόμερο τόπο, αλλά εκεί από όπου συνεχώς έμπαινε και έβγαινε ο πλούσιος και αναγκαζόταν έτσι και χωρίς να το θέλει να τον βλέπει), εάν λοιπόν αυτόν δεν ελέησε, που βρισκόταν κατάκοιτος σε τόσο φοβερό κατάντημα και ζούσε μέσα σε τόσο μεγάλη δυστυχία, ή καλύτερα που ταλαιπωριόταν σε όλη του τη ζωή από αρρώστια, και μάλιστα από πολύ φοβερή αρρώστια, για ποιον που θα τύχαινε να συναντήσει θα συγκινούνταν ποτέ; Διότι κι αν την προηγούμενη ημέρα τον προσπέρασε, την επόμενη φυσικό ήταν κάποια συγκίνηση να αισθανόταν· αλλά εάν και κατ΄αυτήν αδιαφόρησε, έπρεπε την τρίτη ή την τέταρτη ή την επόμενη οπωσδήποτε να λύγιζε συγκινούμενος, ακόμα κι αν ήταν αγριότερος από τα θηρία.

ΟΙ ΚΑΠΑΤΣΟΙ - Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ

Βασίλης Λαμπόγλου 

"Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά;

1.Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας. 

2.Γιατί μας τον φέρανε με το ψεύτικο δημοψήφισμα του 1935. 

3.Γιατί είναι επίορκος. 

Καταπάτησε το Σύνταγμα του 1911 κι έβαλε δικτάτορα τον πεμπτοφαλαγγίτη Γιάννη Μεταξά. 

4. Γιατί άφησε όλους τους ανίκανους και πεμπτοφαλαγγίτες στρατηγούς και υπουργούς να προδώσουν τον πόλεμο της Αλβανίας και να υποδουλώσουν την πατρίδα μας. 

5. Τέλος, γιατί στην εθνική μας συμφορά του 1941, αντί να καθίσει εδώ και να θυσιαστεί σαν άλλος Κόδρος των Αθηνών, μας εγκατέλειψε.

Αν ήτανε καλός έπρεπε να καθίσει εδώ κι αντί να βγει στο κλαρί ο Άρης και δεν ξέρω ποιος άλλος, να βγει αυτός να οργανώσει τον αγώνα και να είναι τώρα δικαιωματικά βασιλιάς μας και αρχηγός μας. 

Με τη στάση του ο ίδιος παραιτήθηκε ουσιαστικά και τυπικά του δικαιώματος επί του θρόνου της Ελλάδος.

Αυτά βέβαια γι' αυτόν προσωπικά κι ανεξάρτητα από την πεποίθηση μας πώς δεν χρειάζεται κανένας θρόνος, μα δημοκρατία για να προκόψει η Ελλάδα μας.

Σεβόμαστε τη λαϊκή θέληση.

Το δεύτερο ράπισμα πρέπει να δοθεί στις εκλογές, που θα καθορίσουν το πολίτευμα της χώρας μας. 

Εμάς, η μόνη μας φιλοδοξία είναι να είμαστε υπηρέτες του λαού. 

Γι' αυτό θα σεβαστούμε την ετυμηγορία σας, όποια κι αν είναι αυτή.

Μα έχουμε αυτές τις απαιτήσεις: Να ψηφίσει ο λαός ανεπηρέαστα και να σεβασθούν το λαό.

Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό. 

Μα είμαι βέβαιος ότι αυτά δεν θα συμβούν. Γιατί ο λαός μας χειραφετήθηκε πια. Δοκιμάσθηκε και ξύπνησε. 

Θ' ακολουθήσει τους δρόμους που του δείχνουμε και που μοναδικά τον συμφέρουν.

Με την πεποίθηση αυτή, τελειώνοντας, σας καλώ να φωνάξουμε:

Ζήτω ο κυρίαρχος λαός μας!"

Μέρος της ομιλίας του Άρη Βελουχιώτη στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου Βούλγαρης στη Λαμία σαν χθες του '44.

Δίπλα του στο μπαλκόνι , εκτός από τον πάπα Ανυπόμονο διακρίνεται ο ένας από τους τρεις ανθρώπους που στη κατοχή καθόριζε τη τιμή της λίρας .

Ο Γιώργος Σημίτης πατέρας 2 γιών που ο ένας (Σπύρος) ήταν ο "πατέρας των προσωπικών δεδομένων "στη Γερμανία και ο άλλος (Κώστας)ήταν αυτός που φρόντισε ως πρωθυπουργός η Ελλάδα να μπει στην οικονομική ένωση της Ευρώπης με τους "όρους"που αργά -αργά πλέον "αντιλαμβανόμαστε..."

«Από εδώ και στο εξής, δεν θα χρειάζεται να εργάζεστε για καμία εταιρεία»

Μαρία Νικολακάκη 

Φτιάξτε έναν δυνατό καφέ, γιατί θα τον χρειαστείτε για να διαβάσετε αυτά που έχω να σας πω.

Δεν προσπαθώ να σας τρομάξω, αλλά θα χρειαστείτε λίγη ζάχαρη για να «καταπιείτε» πιο εύκολα αυτό το χάπι.

Φαίνεται πως ο Ίλον Μασκ επέστρεψε στο προσκήνιο, φίλοι μου. Στάθηκε στην εκδήλωση στον Λευκό Οίκο, δίπλα στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, και δήλωσε στον Τύπο:

«Από εδώ και στο εξής, δεν θα χρειάζεται να εργάζεστε για καμία εταιρεία». «Θα φροντίσω ώστε κάθε άνθρωπος στον πλανήτη Γη να απολαμβάνει ένα "φανταστικό" εισόδημα, αντίστοιχο με αυτό των διασημοτήτων».

«Όλοι θα έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη καλύτερη από αυτή που λαμβάνω εγώ ο ίδιος».

«Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα σκέφτεται, ενώ τα ρομπότ θα κατασκευάζουν δρόμους και κτίρια, θα καλλιεργούν τη γη και θα παράγουν αγαθά».

«Η εξάλειψη της αναγκαστικής εργασίας συνεπάγεται την εξάλειψη του φαινομένου "δεν έχω αρκετά χρήματα για να αγοράσω"».

«Ένας στρατός από αυτόνομα ρομπότ θα μετατρέψει κάθε άνθρωπο σε βασιλιά, που θα ζει χωρίς κόπο».

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ MAGNA GRAECIA

Εξέγερση της Μεγάλης Ελλάδας: Ένα Κίνημα για την Αυτοδιάθεση των Λαών της Μεσογείου. 

Όποιος έχει κουραστεί να σκύβει το κεφάλι του, ανυπόμονος με τις δυστυχίες του παγκοσμιοποιημένου συστήματος και πρόθυμος να γίνει κύριος του πεπρωμένου και της ιστορίας του, καλείται να ενταχθεί στην Εξέγερση της Μεγάλης Ελλάδας. Αυτό το κίνημα στοχεύει στην αφύπνιση της πολιτιστικής και ιστορικής συνείδησης, που έχει τις ρίζες της στην ελληνική παράδοση, για την αυτοδιάθεση των λαών της μεσογειακής Ευρώπης. (Εξέγερση της Μεγάλης Ελλάδας: Ένα Κίνημα για την Αυτοδιάθεση των Λαών της Μεσογείου)

Μια Σταδιακή Αλλαγή

Η αληθινή αλλαγή, σύμφωνα με την Insorgenza Magnogreca, δεν μπορεί να επιβληθεί από πάνω. Αντίθετα, πρέπει να συμβεί βήμα προς βήμα, μέσω της υιοθέτησης μιας ιδεολογίας που αναγνωρίζει το πολιτιστικό και ιστορικό μας δυναμικό. Το κίνημα αντιτίθεται στα τρέχοντα κοινωνικά μοντέλα, που κυριαρχούνται από τον οικονομικό υλισμό και τη λογική των λόμπινγκ της παγκοσμιοποίησης , τα οποία ισοπεδώνουν τις παραδόσεις και ομογενοποιούν τους λαούς, μετατρέποντάς τους σε τεχνοκρατικές συγκεντρώσεις χωρίς ταυτότητα.

Ανακαλύπτοντας ξανά τις κοινές ρίζες

Γ. Κοντογιώργης: Υπαρξιακή κρίση Συστημάτων και Κοινωνιών σε συνθήκες Γεωπολιτικών ανασχηματισμών

Στις "Αντιθέσεις", ο ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης σε μια συζήτηση για τα επίδικα πολιτικά - κοινωνικά - τεχνολογικά και γεωπολιτικά ζητήματα της εποχής μας

Τι συμβαίνει στην Ευρώπη και στον δυτικό κόσμο;

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα στην εποχή σεισμικών γεωπολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων και ποια η αλήθεια για τα εθνικά μας θέματα και την εξωτερική μας πολιτική, επιμένει στον όρο "Ιμιοποίηση" της Ελλάδας ;

Πώς εξηγείται η κοινωνική αναταραχή και η άνοδος των αποκαλούμενων " αντισυμβατικών" πολιτικών δυνάμεων;

Τι σηματοδοτεί η απώλεια επιρροής των κομμάτων του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου»;

Τι απέγιναν οι παλαιοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί και πώς ερμηνεύεται η συστέγαση τους στον νέο-φιλελευθερισμό;

Με δεδομένη την ανατροπή των συσχετισμών μεταξύ της κοινωνίας της εργασίας και των δυνάμεων της οικονομίας/της διεθνούς των αγορών πώς μπορεί να αποκατασταθεί μια νέα ισορροπία που δεν θα θέτει τις κοινωνίες στο περιθώριο;

"Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ"

Ο Έλληνας «εφιάλτης» που μετά την Καισαριανή εκτέλεσε άλλους 100 συμπατριώτες του

Μια άγνωστη στιγμή τυφλής οργής και εκδίκησης με αρνητικό πρωταγωνιστή έναν Έλληνα δωσίλογο

Ο Διονύσιος Παπαδόγγονας γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας από Μανιάτες γονείς το 1888 και κατετάγη στον στρατό το 1910

Έλαβε μέρος στους πολέμους 1912-13 εναντίον των Τούρκων και Βουλγάρων ως υπαξιωματικός

Επέδειξε μεγάλη ανδρεία στις μάχες Γιαννιτσών, Σαρανταπόρου, Μπιζανίου, Κιλκίς, Λαχανά, Κρέσνας, Μπέλες και αλλού 

Εισήχθη στη Σχολή Αξιωματικών και αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού το 1914 

Στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο 1914-18, έλαβε μέρος στο Μακεδονικό Μέτωπο εναντίον των Γερμανοβουλγάρων και εθελοντικά πολέμησε στην Ουκρανία το 1919 με το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα ως Υπολοχαγός

Στον Μικρασιατικό αγώνα ως λοχαγός πολέμησε στις μάχες Αϊδινίου και Θειρών το 1919

Όπως και όλοι οι δωσίλογοι και και συνεργάτες των ναζί, πρωταγωνίστησε σε αμέτρητα εγκλήματα κατά του Ελληνικού λαού, σε συνεργασία με την Βέρμαχτ, τα Ες-Ες, την Γκεστάπο και όλες τις υπηρεσίες των κατακτητών

Ο αξιωματικός Παπαδόγγονας στη διάρκεια της κατοχής (1943) ίδρυσε τη φιλοβασιλική οργάνωση "Ελληνικός Στρατός" και λίγους μήνες μετά προχώρησε σε προδοτική συμφωνία με τους Ιταλούς κατακτητές, το Σύμφωνο "Ντόρια-Παπαδόγγονα", για να χτυπηθεί η αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ: 

Γιώργος Χαρβαλιάς: Γιατί οι Σέρβοι είναι σοβαρό έθνος

Ένδειξη μεγάλης σοβαρότητας ότι οι Σέρβοι φοιτητές αμφισβητούν το κατεστημένο, αλλά δεν αμφισβητούν τον τόπο που τους γέννησε

Credit line: Рюмин Александр / Zuma Press / Profimedia

Γιώργος Χαρβαλιάς

Αρχισα να γράφω αυτές τις γραμμές Κυριακή πρωί, χωρίς ακόμη να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών στη Σερβία.

Την τελευταία φορά που επισκέφθηκα το Βελιγράδι, πριν από περίπου δύο χρόνια, έφυγα με ανάμεικτα συναισθήματα. Η χώρα έχει μείνει καμιά δεκαπενταριά χρόνια πίσω σε σχέση με τα γειτονικά πρώην ομόσπονδα διαμερίσματα της πάλαι ποτέ κραταιάς Γιουγκοσλαβίας που σήμερα είναι ανεξάρτητα κράτη, ενταγμένα στην Ε.Ε., όπως η Σλοβενία και η Κροατία. Φυσικό επόμενο, αφού η Σερβία υπέστη απηνή διωγμό, βομβαρδίστηκε, απομονώθηκε και εν τέλει δαιμονοποιήθηκε από τις δυτικές «δυνάμεις του καλού», περίπου τις ίδιες που σήμερα πρωτοστατούν στην καμπάνια εχθροπάθειας κατά της Ρωσίας.

Ναι, στην Κνεζ Μιχαΐλοβα, τον πιο πολυσύχναστο και εμπορικό πεζόδρομο της σερβικής πρωτεύουσας, που οδηγεί στο ιστορικό φρούριο και στον Πύργο Νεμπόισα, εκεί όπου φυλακίστηκε και μαρτύρησε ο Ρήγας Φεραίος, δεν θα βρεις εντυπωσιακές βιτρίνες και επώνυμες μάρκες. Θα σκοντάψεις όμως σε κάποια καταπληκτικά βιβλιοπωλεία, με συλλεκτικές εκδόσεις όπως αυτά που υπάρχουν σε πολλά σημεία του Βελιγραδίου και δεν υπάρχουν στους δρόμους των Αθηνών.

Ναι, η βαλκανική μιζέρια δεν έχει εξαφανιστεί ακόμη και από το κέντρο της ιστορικής πόλης, πλην όμως οι άνθρωποι δεν μοιάζουν ταλαιπωρημένοι. Οικογένειες με μικρά παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες, νεαρόκοσμος με αθλητική περιβολή και πολλά κατοικίδια που ελέγχονται υποδειγματικά από τους ιδιοκτήτες τους γεμίζουν κάθε Σαββατοκύριακο τα μεγάλα πάρκα και τις προβλήτες γύρω από τον ποταμό Σάβα. Ευνομία, ευταξία και ένα είδος γαλήνης -θα σας έλεγα-, από αυτή που τόσο λείπει στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Εφυγα, λοιπόν, από το Βελιγράδι λίγο μελαγχολικός, γιατί αυτή η χώρα τιμωρήθηκε και καταδικάστηκε άδικα σε οικονομική καθυστέρηση, αλλά ταυτόχρονα και με ένα αδιόρατο συναίσθημα φθόνου. Ο,τι έχουν χάσει οι Σέρβοι σε «επίπεδο ζωής» το έχουν αντισταθμίσει σε επίπεδο ψυχικής ισορροπίας. Οι άνθρωποι είναι νορμάλ. Και τι εννοώ με αυτό, για να μην παρεξηγηθώ. Διατηρούν ψηλά στη συνείδησή τους τον θεσμό της οικογένειας, αγαπούν την πατρίδα τους, σέβονται τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους και, παρότι απολύτως Ευρωπαίοι, δεν διακατέχονται από ευρωπληξία. Δεν παρασύρθηκαν από την καταιγίδα της woke υστερίας, δεν σαγηνεύονται από τις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και το κυριότερο: δεν αποθεώνουν σάπια πρότυπα άλλων. Δεν ενστερνίζονται δηλαδή ως νέα αξία ό,τι ανώμαλο σερβίρει ως «μόδα» η Εσπερία, όπως οι παρελάσεις και οι αρματοδρομίες λεβεντοπαλίκαρων με… στρινγκ.

Μαζικά κινήματα στο έλεος των δικτύων εξουσίας.

Riccardo Paccosi - 29 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Η σύγκρουση μεταξύ προοδευτικών παγκοσμιοποιητών αφενός και παραεθνικιστών φιλελεύθερων αφετέρου, η οποία διαπερνά αυτή την ιστορική φάση σε παγκόσμια κλίμακα, θα πρέπει να αναλυθεί και να κατανοηθεί από μια εντελώς αυτόνομη πολιτική οπτική γωνία, δηλαδή, με βάση τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα κάθε λαού.

Το γεγονός ότι αυτή η σύγκρουση, αντίθετα, συμπίπτει απόλυτα με την τρέχουσα παρακμή της αντιπολίτευσης αριστεράς-δεξιάς σημαίνει ότι δεν υπάρχει λαϊκή άποψη με την υποκειμενική έννοια. Καμία λαϊκή άποψη σημαίνει επίσης ότι δεν υπάρχει ταξική άποψη, και όχι μόνο αυτό: όλες οι άλλες πτυχές που αποτελούν την υποκειμενική ουσία ενός λαού - εδαφική ταυτότητα, ιστορική μνήμη κ.ο.κ. - ξεθωριάζουν ή τουλάχιστον εντάσσονται σε υπερεθνικές μακρο-αφηγήσεις με επίκεντρο τη δυάδα αριστεράς-δεξιάς.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι κοινωνικές αντιφάσεις γίνονται πιο έντονες από ποτέ, αλλά όταν εκρήγνυνται με τη μορφή μαζικών κινημάτων, το μόνο που προκύπτει είναι αυθόρμητη αναταραχή που χειραγωγείται από ένα από τα δύο «κόμματα», δηλαδή την παγκοσμιοποιητική αριστερά και την παραεθνικιστική δεξιά.
Διαιρώντας τον λαό σε δεξιούς και αριστερούς, τα μαζικά κινήματα εμποδίζουν την αυτόνομη εξέγερσή του και, στην πραγματικότητα, διασφαλίζουν ότι οι γενικές στρατηγικές κατευθύνσεις του συστήματος που μοιράζονται οι δύο πόλοι - η υποδούλωση της ζωής στην αγορά και της ανθρωπότητας στις μηχανές - επιτρέπεται να αναπτυχθούν ανεμπόδιστα.

ΤΟ ΔΕΞΙΟ ΚΙΝΗΜΑ

Πάρτε τον Έλληνα χωρίς τα ελαττώματά του και τότε θα έχετε τον τιμημένο Τσίγκο Ησίοδο.

Λαμπόγλου Βασίλης fb

Η χιονισμένη κορυφή ,αυτή που κρύβεται μέσα στα σύννεφα ,είναι η ανθρωποφάγος Τρεμπεσίνα, Υψόμετρο 1924.

Γενάρης του 41.

 Χιονοθύελλα .

Οι Κρητικοί του 14ου Συντάγματος της 5ης Μεραρχίας είναι στα πόδια του βουνού.

.Στην κορυφή οι  Ιταλοί αλπινοι. 

Κάθετη βουνοπλαγιά..

ΑΠΑΡΤΗ 

«Αδύνατον» αναφωνεί ο Νικόλαος Σπένδος ,ο Συνταγματάρχης ,στην εντολή «προχωρείτε!».

Πώς να στείλεις τους στρατιώτες στη σίγουρη σφαγή;

Πώς να ανεβάσεις 1500 παγωμένους  στρατιώτες ακάλυπτους ,στην κάθετη ,κρυσταλωμένη  βουνοπλαγιά ,εκεί που δεν γαντζώνει μήτε σίδερο και που τη γαζώνουν τα πολυβόλα ;

Ναι είναι «Αδύνατον».

«Εγώ παιδιά θα πάω .

Κι όποιος θέλει έρχεται.

Αμα παγώνουμε εμείς εδώ κάτω ,αυτοί εκεί πάνω θα χουν γίνει κούτσουρα»

Τον λένε Ησίοδο.

Ησίοδο Τσίγκο.

Μικρασιάτης από τα Βουρλά.

Το μόνο αγόρι της  οικογένειας που γλίτωσε από τους Τσέτες ,χάρη σε ένα Τούρκο γείτονα που έκρυψε αυτόν και τη μάνα του σ ένα κάρο.

Και βγήκαν στα Χανιά .

Εκεί μεγάλωσε.

Τώρα ,έφεδρος ανθυπολοχαγός ,ελλείψει μονίμων ,διοικεί τον 11ο Λόχο.

Επέτειος γέννησης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη: Ο μέγας ξενιστής και τραγικός

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (1908-1993). Φωτογραφία Γιώργος Πούπης.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέλιου Κούκου με τίτλο «Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Σε πλήρη έξαρση..., 33 χρόνια μετά» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις manifesto.

Η επέτειος της γέννησης του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη στις 30 Οκτωβρίου του 1908 μας προσφέρει σήμερα χαρά μεγάλη. Μοιάζει σαν να είναι μια λαμπροφόρος ημέρα ανάλογη με εκείνη της γέννησης του Φιοντόρ (Θεόδωρου) Ντοστογιέφσκι (11 Νοεμβρίου 1821, με το παλαιό 30 Οκτωβρίου!) και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (4 Μαρτίου 1851). Τη μέρα αυτή θα έπρεπε πρώτα η Θεσσαλονίκη και μετά όλος ο καλλιτεχνικός και πνευματικός κόσμος της χώρας να την τιμά και να την χαίρεται. Να ψυχαγωγείται και να διασκεδάζει!

Με χαρά μεγάλη! Γιατί ο ίδιος ο Πεντζίκης μπορεί να ήταν, κάπως, δύσκολος στην ανάγνωση και στην ψηλάφηση του έργου του, συγγραφικού και ζωγραφικού, αλλά σαν άνθρωπος ήταν ένας χαρούμενος άνθρωπος. Με μια εσωτερική χαρά που την κέρδισε εναγωνίως. Και όλο αυτό το άχθος, το βάρος της ύπαρξης τον αποθέτει και μας τον υποδεικνύει το ίδιό του το έργο.

Ίσως και να μας τον... πετάει κατάμουτρα για να τον διαβάσουμε και να τον ενστερνιστούμε ως βιωματική απόδειξη, χωρίς, βεβαίως, να λείπει και η αντίστοιχη συστολή που επιβάλλεται όταν απευθύνεσαι προσδοκώντας ανάλογη κατανόηση. Σε ό,τι κάνει έχει φοβερή συνέπεια και με περισσή ιεροπρέπεια διασώζει στον καμβά της ζωής του όλην αυτήν την τελετουργία για την επί-βίωσή του. Την κοινή επιβίωσή μας.

Μοιάζει στο τέλος να περί-πατεί επί πτερύγων ανέμων και να μας καθοδηγεί στα δικά του μονοπάτια και ατραπούς για να τον ακολουθήσουμε. Σε ατραπούς και μονοπάτια σε έναν διάδρομο απογείωσης! Στα ποικίλα πετάγματά του! Επί πτερύγων αγγέλων!

Φόρος τιμής η αναγέννηση της ΡΩΜΑΝΙΑΣ

Σταύρος-Ιάσονας Γαβριηλίδης

Αφορμές για το παρόν άρθρο αποτέλεσαν αφενός η πρόταση του φίλου και συναθλητή Βασίλη Μιχαηλίδη στον Εύξεινο Πόντο (efxeinospontos.gr) στις  28/10/2026, αφετέρου η εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν, την περασμένη Κυριακή, ο Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης με τίτλο «Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ένας οικουμενικός Έλληνας».

 Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πράγματι οικουμενικός Έλληνας και ήταν οικουμενικός και ως Έλληνας. Συμπύκνωσε κι εξέφρασε τον Ελληνισμό και την Ελληνικότητα στο σύνολό τους. Άλλωστε ανέδειξε το Ποντιακό όχι ως μέρος, αλλά ως έκφραση του Όλου, είτε ως σημαία για τα δίκαια του Ελληνισμού, είτε στην ευρωπαϊκή και πανανθρώπινη διάσταση του: από τον Βησσαρίωνα μέχρι την καθιέρωση της 19ης Μάη ως  Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Όμως το Ποντιακό Ζήτημα, πέρα από διεθνές είναι και διαχρονικά επίκαιρο. Δεν αποτελεί υπόθεση του χθες, του παρελθόντος, αλλά του σήμερα και του Αύριο. Σε αυτό το πλαίσιο, ενός σχεδίου για το Μέλλον που συνδέει το εθνικό-τοπικό με το οικουμενικό, εντάσσεται και η πρόταση για την οικοδόμηση της πόλης Ρωμανία στην ακτή του Θρακικού Πελάγους.

Είναι αλήθεια πως εκείνο που κυρίως καθιστά τον Ελληνισμό οικουμενικό είναι το ελληνικό πνεύμα και ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε πρωτίστως Έλληνας στο πνεύμα. Ήταν συνεπώς βαθειά πολιτικός. Δεν ήταν πολιτευτής, όμως κανείς πολιτευτής στη Μεταπολίτευση δεν ήταν τόσο πολιτικός, όσο εκείνος. Ήταν του Δήμου δηλαδή του Λαού, της Κοινωνίας και της Κοινότητα, της Πόλης και της Αγοράς, εκεί όπου γεννιέται ο Διάλογος και αναπτύσσονται οι Ιδέες, αυτές που τρέφουν το πνεύμα και οδηγούν την πράξη. Ως κατεξοχήν πολίτης και πολιτικός ήταν άνθρωπος της δημιουργίας, της εφαρμογής και της πρωτοπορίας. 

Η γέννηση μιας νέας πόλης, της Ρωμανίας, είναι ίσως το κορυφαίο παράδειγμα αυτού του είδους της πολιτικής, που θεμελιώνεται σε μια σοβαρή ανάλυση και καταθέτει μια πρόταση σύνθεσης, γιατί αυτή είναι η ουσία της γνήσιας Πολιτικής, να συνθέτει. Η Ρωμανία συνθέτει και συμπυκνώνει τα κύρια πεδία, στα οποία επικεντρώθηκε η πολυσχιδής και αναλυτική σκέψη του Μιχάλη. 

Γιατί δεν πολέμησαν όλοι...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Γιατί δεν πολέμησαν όλοι...                                       

                                                                              "Κάθε Ἕλλην θὰ ἐπιτελέσῃ τὸ καθῆκον μέχρι τέλους..θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν"...                                                                        

Τέτοια μέρα, το κάτωθι διάγγελμα αναφωνουσε ο "Βασιλιάς των Ελλήνων" Γεώργιος ο Β(ους).

Αυτός που όπως  αναφέρει στο ημερολόγιο του ο Αμερικανός πρέσβυς στην Αθήνα Μακβί, ο Έλληνας μονάρχης " δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τους συμπατριώτες του, τους οποίους συνεχώς αποκαλούσε " αυτοί οι άνθρωποι ".

Ο απόγονος των Γλυξμπουργκ, που ο πρεσβευτής της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα Λίπερ αναφερε ότι ο Γεώργιος θεωρεί την Αγγλία θετή (ο βασιλιάς της θετής πατρίδας του παντως ο Γεώργιος ο ΣΤ δεν τη κοπανησε...9 φορες βομβαρδιστηκαν τα ανάκτορα, κυκλοφορουσε  με τα ποδια και αποτελεσε μια εμβληματική μορφή εθνικης ενότητας και αντίστασης στην ιστορία της Αγγλίας)και πνευματική του πατρίδα.

Ο Βασιλιάς μας, που ο διπλωμάτης  τότε Γιώργος Σεφέρης μετέφερε την ατμόσφαιρα των ανακτόρων λέγοντας  :

 "Κοροϊδεύουν και σνομπάρουν τους Έλληνες. Είναι ανόητοι οι Έλληνες. Δεν τους αρέσουν ".

Αυτός, που για χάρη της καθεστωτικης επιβολής του, οι Βρετανοί  συνεπικουρουμενοι με τους τους ιθαγενείς τοποτηρητέs τους, αιματοκυλουσαν - εμφυλιακα-αλλα και 30 χρόνια μετά τον τόπο. 

Λίγους μήνες μετά (22-23 Μαΐου 1941) και ενώ ο πόλεμος συνεχιζόταν, αυτοί που θα κυβερνουσαν - επιβαλλομενοι από του Σκομπυ τα καλοπαιδα-αφότου τελείωνε ο πολεμος, επιβιβαζοντο στο Βασίλισσα Όλγα και στο Βασιλεύς Γεώργιος (πολεμικά πλοία) με παρέα τον χρυσό της Ελλάδος (που το μεγαλύτερο μέρος του, δεν επέστραφη ποτέ) και βάζαν ροτα για την ασφαλή Αίγυπτο. 

Ο Βαγόρας, η Power Metal και τα σκαλοπάτια της Λευτεριάς

Το «Stairs to Freedom», μια κυπριακή παραγωγή που συνδυάζει την ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη με την Power Metal και την Τεχνητή Νοημοσύνη, κατακτά νέες διεθνείς διακρίσεις.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ανέβηκε στην αγχόνη στα 19 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ποιήματα, όνειρα και μια παρακαταθήκη ελευθερίας. Εξήντα εννέα χρόνια αργότερα, η ανηφοριά του συνεχίζεται, αυτή τη φορά μέσα από τους ήχους της Power Metal. Το «Stairs to Freedom» κατακτά διεθνείς διακρίσεις και φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συγκλονιστική ιστορία του Βαγόρα, αποδεικνύοντας ότι ορισμένες θυσίες δεν περιορίζονται από τον χρόνο.

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Υπάρχουν ιστορίες που τις μαθαίνεις μεγαλώνοντας. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες που σε μεγαλώνουν οι ίδιες. Που τις κουβαλάς από παιδί, τις συναντάς ξανά σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου και κάθε φορά ανακαλύπτεις μέσα τους κάτι καινούργιο.

Για μένα, η ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ο Βαγόρας, όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά, κατέχει περίοπτη θέση στην πατριδογνωσία που έχτισα από τα σχολικά μου χρόνια. Δεν τον γνώρισα ως ένα ακόμη όνομα σε κάποιο ιστορικό βιβλίο. Τον γνώρισα ως μαθητή, ποιητή, αγωνιστή, ως ένα νέο παιδί που άφησε το θρανίο και πήρε τα βουνά της Κύπρου, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος που είχε επιλέξει μπορούσε να τον οδηγήσει στον θάνατο.

Και πράγματι, τον οδήγησε στην αγχόνη των Βρετανών αποικιοκρατών, τα ξημερώματα της 14ης Μαρτίου 1957. Ήταν μόλις 19 ετών.

Λαέ! Οικονομικά, άντε και...!

από τον Maurizio Murelli - 25 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι

Πριν από μια εβδομάδα, υποστήριξα τον αληθινό και πρωταρχικό λόγο για την αποστροφή προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, και ως εκ τούτου την ρητορική μνησικακία εκ μέρους των παγκοσμιοποιητικών ελίτ της ΕΕ. 

Ουσιαστικά, υποστήριξα ότι η σύγκριση μεταξύ του πραγματικού κοινωνικοπολιτικού μοντέλου της λεγόμενης ρωσικής απολυταρχίας και της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι ανελέητη: αφενός, ένα λειτουργικό μοντέλο κράτους πρόνοιας, και αφετέρου, ένα κρατικό μοντέλο σε πλήρη οργανική αποσύνθεση.

 Υποστήριξα ότι οι ηγέτες του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου των κρατών της ΕΕ, στην πράξη, δεν έχουν δεσμευτεί να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ανθρώπων που υποτίθεται ότι κυβερνούν, αλλά μάλλον τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα, ως εκπρόσωποι της ολιγαρχικής και πλουτοκρατικής εξουσίας που τους δημιούργησε και τους εμπιστεύτηκε τον ρόλο των επιστάτων στο τιμόνι των διαφόρων κρατών της ΕΕ.

Μια παράξενη θεωρία μου; Να τι δήλωσε σε μια συνέντευξη ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς:

«Αυτή τη στιγμή, αυτό που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι η οικονομία μας, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Αμερική, ούτε η Κίνα. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η επιρροή της Ρωσίας στην κοινωνία μας και η ικανότητά της να αποσταθεροποιεί με επιτυχία τις χώρες μας. Η συνθηκολόγηση της Ουκρανίας, ειδικά αν είναι άνευ όρων, είναι μια απαράδεκτη επιλογή, επειδή θα σήμαινε τη συνθηκολόγηση όλων μας. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που υποστηρίζω τόσο σθεναρά την Ουκρανία: είναι προς το συμφέρον μας, ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντά μας».

« πρόσω ολοταχώς και πάση δυνάμει» ,«Ώ παίδες Ελλήνων ίτε»

Του Νίκου Κωνσταντινίδη 

…Την επομένη με το πρώτο φως, η φρεγάτα των άλλων, ξέκοψε από την ομάδα συνοδείας του ερευνητικού κι άρχισε να κινείται αυτόνομα.

Ο έμπειρος Κυβερνήτης αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά.

«Έχετε το νού σας στη ναυαρχίδα των άλλων. Κάτι δε μου αρέσει»

Η αντίπαλη φρεγάτα κινούνταν ανεξάρτητα του σχηματισμού επί μια ώρα. Ήταν σαν να ήθελε να αποκοιμίσει το πλήρωμα της δικής μας φρεγάτας.

« Δεν είναι αστείο κ. Κυβερνήτα;»

« Ποιο ρε συ Μήτσο;»

«Είδατε ποια πλοία τοποθέτησαν για συνοδεία του ερευνητικού; Εκείνες τις πενηντάχρονες κορβέτες.»

« Από την Άλωση της Πόλης, ρε Μήτσο, τα ίδια κάνουν. Στέλνουν πρώτους τους αναλώσιμους»

Πόσο δίκιο είχε ο Κυβερνήτης. Πάντα οι γείτονες με την υψηλή πολεμική αρετή, πρώτους απ’ όλους έριχναν στη μάχη τους αναλώσιμους. Τα κορμιά για τα οποία δεν νοιάζονταν. Άντε να είσαι πλήρωμα σε κάποιο από αυτά τα πλοία και να ξέρεις ότι πολεμάς για το άδικο και ότι σε έχουν για θυσία. Άντε να βρεις ηθικό να πολεμήσεις.

Καμία σχέση με τους δικούς μας. Οι δικοί μας μπροστά, πιο μπροστά. Να μη βρεθεί κανείς να πει ότι ο αρχηγός δεν ήτανε μπροστά. Μπροστά για να μην τους περάσει των απέναντι αυτή η τρέλα που την ονόμασαν γαλάζια πατρίδα.

Βέβαια θα σκεφτεί κάποιος, αν τοποθετήσουμε δίπλα δίπλα τις δύο σημαίες και ρωτήσουμε έναν περαστικό για το ποια είναι η γαλάζια Πατρίδα, είμαστε σίγουροι για το ποια θα καταδείξει. Αλλά βλέπεις, οι εκπρόσωποι του μαρασμού και της ηττοπάθειας 25 χρόνια τώρα, μας έχουν πείσει πως πρέπει να το συζητάμε.

Μα τι να συζητάμε; Τα δικά μας;

Αλλάζουν πορεία οι Ηνωμένες Πολιτείες;

από τον Pietro Hänseler - 25/10/2026

Κατηγορία: Forumgeopolitica

Μερικές φορές πρέπει να παρουσιάσουμε μια τολμηρή θέση για να πλησιάσουμε την αλήθεια: οι Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι πλησιάζουν τη Ρωσία για να διατηρήσουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή, την οποία πρόκειται να χάσουν. Η Ευρώπη μένει πίσω και αργότερα θα εξαγοραστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες για μια μπουκιά ψωμί.

Εισαγωγή

Σε αυτό το άρθρο, επιχειρώ να ρίξω μια ματιά στα παρασκήνια των πολιτικών ενός προέδρου που παρουσιάστηκε ως ειρηνοποιός, ωστόσο, μέσω των πολέμων που ξεκίνησε ή επιχείρησε, όχι μόνο έσπειρε θάνατο και βάσανα. Του έδειξαν επίσης ξεκάθαρα τα όρια της δυτικής ηγεμονικής αυτοκρατορίας. Στρατιωτικά εξαντλημένες, οικονομικά εξαντλημένες και χωρίς πλέον να ληφθούν σοβαρά υπόψη διπλωματικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναζητήσουν μια διέξοδο - και σίγουρα θα βρουν μια.

Οι δηλώσεις και οι προβλέψεις που αναφέρονται σε αυτό το άρθρο έχουν ως στόχο να διερευνήσουν τον προβληματισμό και τη συζήτηση. Ένα προκλητικό ταξίδι στην επόμενη εποχή.
Μικρές οι προοπτικές για τις ενδιάμεσες εκλογές

Πρόβλημα για τον Τραμπ – απειλείται η διαδικασία παραπομπής

Αυτές είναι (μόνο) βουλευτικές εκλογές. Οι 435 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων είναι προς ανανέωση. Στη Γερουσία, 33 από τους 100 γερουσιαστές επανεκλέγονται. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία και κάθε δύο χρόνια, το τρίτο από αυτούς πρέπει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή. Ο ίδιος ο Τραμπ δεν ανησυχεί.

Ωστόσο, τα διακυβεύματα είναι υψηλά για τον Τραμπ, αν όχι καθοριστικά για το υπόλοιπο της θητείας του. Πολλοί υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να αναμένει διαδικασίες καθαίρεσης, καθώς έχει παραβιάσει αμέτρητους νόμους, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου κατά του Ιράν. Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, το Κογκρέσο ψήφισε το Ψήφισμα περί Πολεμικών Εξουσιών. Σύμφωνα με την ερμηνεία του Κογκρέσου, ο Πρόεδρος μπορεί κατ' αρχήν να δεσμεύσει τον στρατό των ΗΠΑ να πολεμήσει μόνο εάν:

•Το Κογκρέσο κήρυξε τον πόλεμο,

•ή εάν υπάρχει κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης μετά από επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα εδάφη τους ή τις ένοπλες δυνάμεις τους.

Αχ. Ταουξής: Όταν ο στρατηγός υπερασπίστηκε την Τουρκία, οι Έλληνες ευρωβουλευτές σώπασαν…

Του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

Ενας Αμερικανός στρατηγός μίλησε για την τουρκική αμυντική βιομηχανία μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και κανένας Έλληνας ευρωβουλευτής δεν πήρε τον λόγο για να αντιδράσει. Αυτό είναι το γεγονός που απαιτεί εξηγήσεις. Στις 28 Σεπτεμβρίου, ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής Ευρώπης του ΝΑΤΟ, στρατηγός Alexus Grynkewich, έθεσε απέναντι στο «Made in EU» τη λογική του «Made in NATO» και κατονόμασε ρητά τις τουρκικές αμυντικές εταιρείες, μαζί με τις αμερικανικές, τις καναδικές, τις βρετανικές και τις νορβηγικές, ως επιχειρήσεις που έχουν συμφέρον από τη διεύρυνση της συνεργασίας.

Το μήνυμα του στρατηγού ήταν σαφές. Όποιος κρίνει τα οπλικά συστήματα με βάση τον τόπο παραγωγής τους και όχι την αποτελεσματικότητά τους στο πεδίο της μάχης, ωφελεί τους αντιπάλους της Συμμαχίας. Η θέση αυτή εξυπηρετεί τη λογική της διεύρυνσης της νατοϊκής αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας. Για την Τουρκία, όμως, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική αξία, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει μεγαλύτερη πρόσβαση στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, μεταξύ άλλων στο SAFE και στο EDIP.

Ο στρατηγός δεν μίλησε αόριστα για τρίτες χώρες. Ονόμασε την Τουρκία. Και η ελληνική πλευρά δεν απάντησε.

Παρακολούθησα ολόκληρη την απομαγνητοφώνηση της συνεδρίασης. Κανένας Έλληνας ευρωβουλευτής δεν παρενέβη για να απαντήσει στη συγκεκριμένη θέση ή να θέσει το ζήτημα των ελληνοτουρκικών διαφορών και της ασφάλειας της Κύπρου. Την ώρα που διατυπωνόταν μια άποψη με δυνητικές συνέπειες για τα ελληνικά συμφέροντα, δεν καταγράφηκε ελληνικός αντίλογος. Αυτό δεν αποδεικνύει συναίνεση, αναδεικνύει όμως μια σοβαρή πολιτική παράλειψη.

"Αποεδαφικοποίηση", νεανική βία και κοινωνική παθολογία στην Ελλάδα"- Δημήτρης Γιαννάτος

Εισήγηση του Δημήτρη Γιαννάτου, Κοινωνιολόγου, θεραπευτή απεξάρτησης, με τίτλο:

"Αποεδαφικοποίηση", νεανική βία και κοινωνική παθολογία στην Ελλάδα"

Το 5ο Επιστημονικό Συμπόσιο της Αστικής Εταιρείας Κω «Ιπποκράτης»(Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας), πραγματοποιήθηκε από τις 9 έως τις 11 Οκτωβρίου 2026 στο Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα Κω, με τίτλο:

"ΨΥΧΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΕΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ : 

Η βία και οι προεκτάσεις της στην πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και ιδιωτική ζωή"

Η αρχή και το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου για την Ελλάδα - μια επανάληψη

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Εδώ και χρόνια υποστηρίζεται ότι κακώς γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940 όπου ξεκίνησε για την Ελλάδα ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος και όχι ( αρκετά) την 12η Οκτωβριου 1944 όπου απελευθερώθηκε η Αθήνα από τους ναζί  και τελείωσε για την χώρα  ο πόλεμος.

Με κάποιαν  έκπληξη είδα ότι και η νεολαία του ΚΚΕ έβγαλε φέτος βίντεο με το ίδιο θέμα.Γιατι δεν γιορτάζουμε πιο έντονα την απελευθέρωση της Αθήνας από το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ και γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;

Το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν θα κουραστω να το επαναλαμβάνω.Ας γιορτάζουμε και τις δύο ημερομηνίες, δεν βλάπτει .

Όμως , ας μην ξεχνάμε ότι η άρνηση του ελληνικού λαού να υποταγεί στον ιταλικό φασισμό ήταν η  κρίσιμη προϋπόθεση για την ίδρυση του ΕΑΜ ΕΛΑΣ .Χωρίς αυτήν την εμπειρία Εθνικής Ανεξαρτησίας και παλλαϊκής αντίστασης, θα γινομασταν μια χώρα αδιάφορων κατακτημένων η δωσίλογων. Κάτι σαν την Δανία η το Βελγιο.Δεν ήταν  λοιπόν κυρίως η απόφαση του φιλοαγγλικού  δικτατορικού  καθεστώτος Μεταξά, ήταν μια απόφαση που το καθεστώς Μεταξά ήταν υποχρεωμένο να πάρει αλλιώς θα κατέρρεε κάτω από την λαϊκή κατακραυγή .Το έπος του 1940 - 41 ήταν μια πολύτιμη λαϊκή εμπειρία αντίστασης και όχι σκέτα ή κυρίως  μια υπαγωγή  της χώρας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως θα έλεγε κανείς με  μια μηχανιστική αναδρομική οπτική .Ό ίδιος ό Νίκος Ζαχαριάδης το αναγνώρισε και κάλεσε τον λαό να πολεμήσει έστω και υπό την ηγεσία της δικτατορίας του Μεταξά.Σωστα έπραξε.

Όσο για την 12η Οκτωβριου 1944, πολύ καλά έκανε ο λαός και οι εργαζόμενοι  τότε και την γιόρτασαν με ανακούφιση, περηφάνεια και προσδοκία ως δική τους νίκη  ,αλλά η προσδοκία  τους ήταν δυστυχώς  υποθηκευμένη.Δεν ήταν μόνο μια απελευθέρωση στηριγμένη στις λαϊκές  δυνάμεις,αλλά μια " απελευθέρωση" συμβιβασμού  με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό  και  με τον στρατό του να βάζει πόδι στην χώρα χάρη στα εγκληματικά λάθη και τις "ενοχές  άδειες"  της ηγεσίας του ΚΚΕ ( Λίβανος) ,με τη μεσολάβηση και του σοβιετικού παράγοντα, ενώ η απελευθέρωση θα μπορούσε να στηριχθεί μόνο στις νικηφόρες  λαϊκές δυνάμεις και να αποκλειστεί  η είσοδος του βρετανικού ιμπεριαλιστικού στρατού στη χώρα .Η απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1944, όσο όμορφες και  σαγηνευτικές να είναι οι εικόνες  αρχείου που την συνοδεύουν, ήταν μια υποθηκευμένη από την ηγεσία του ΕΑΜ και  ιδίως του ΚΚΕ "απελευθέρωση" που κράτησε μόνο ενάμιση μήνα.Αυτο θα πρέπει να γιορτάζουμε ;

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ « ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ» ΛΟΥΛΑ ΝΤΑ ΣΙΛΒΑ

Νίκος Σίμος 

Ο νυν πρόεδρος της Βραζιλίας  Λούλα ντα Σίλβα  επανεξελέγη για τέταρτη θητεία.

Σύμφωνα με το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο της χώρας, μετά την καταμέτρηση άνω του 99,67% των ψήφων, έλαβε το 51,76% των ψήφων, ενώ ο αντίπαλός του, γερουσιαστής Φλάβιο Μπολσονάρο, έλαβε το 48,24%.

Η νέα θητεία του Λούλα θα ξεκινήσει στις 5 Ιανουαρίου 2027.

Το καταπληκτικό είναι ότι είναι η πρώτη φορά στη Βραζιλία που ένας υποψήφιος που έχασε στον πρώτο γύρο κερδίζει τον δεύτερο γύρο

 Να σημειωθεί ότι και οι δύο «μονομάχοι»  της εκλογικής αναμέτρησης  συναίνεσαν  στην  παράταση της εκλογικής διαδικασίας λόγω των κακών καιρικών συνθηκών 

Παρόλα αυτά  ο συντηρητικός Μπολσονάρο δεν κατάφερε να κερδίσει τον  δεύτερο γύρο αυτής της εκλογικής αναμέτρησης και τώρα σπεύδει να δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει το εκλογικό αποτέλεσμα, επιχειρώντας να δημιουργήσει κλίμα  κοινωνικών  αναταραχών στην μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής 

Μου είναι απολύτως κατανοητό γιατί η woke «αριστερά»  πανηγυρίζει για τον Λούλα 

Μου είναι απολύτως κατανοητό γιατί ο υιός Σόρος έσπευσε να πανηγυρίσει την εκλογή Λούλα Ντα Σίλβα 

Μου είναι απολύτως κατανοητό γιατί ο Λούλα έχει ελάχιστη σχέση με την ουσία και τις αρχές της Αριστεράς και του Σοσιαλισμού 

Είναι το τυπικό δείγμα των «ηγετών»   της «σύγχρονης δυστοπικής σοσιαλδημοκρατίας» ...αυτό είναι!