«ΟΤΑΝ ΕΦΕΥΡΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μας πήρε αιώνες για να κερδίσουμε το δικαίωμα να μας αφήσουν μόνους.

«ΟΤΑΝ ΕΦΕΥΡΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Από τις ιδιωτικές κατοικίες μέχρι τα κοινωνικά δίκτυα: πώς κατακτήσαμε την ιδιωτικότητα και γιατί κινδυνεύουμε να τη χάσουμε σήμερα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μας φαίνεται φυσικό να κλειδώνουμε τις πόρτες του υπνοδωματίου μας, να φυλάμε μια προσωπική επιστολή ή να προσποιούμαστε ότι κανείς δεν γνωρίζει τις συζητήσεις μας. Ωστόσο, η ιδιωτικότητα, όπως την κατανοούμε σήμερα, είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής μεταμόρφωσης. Για αιώνες, τα σπίτια, η εργασία και οι σχέσεις άφηναν λίγο χώρο για μοναξιά. Έπειτα ήρθαν τα ιδιωτικά δωμάτια, οι νέες ευαισθησίες και τα ατομικά δικαιώματα. Αυτό κορυφώνεται στο σύγχρονο παράδοξο: αφού αγωνιστήκαμε για να προστατεύσουμε τη ζωή μας από το βλέμμα των άλλων, έχουμε αρχίσει να την εκθέτουμε οικειοθελώς σε εκατομμύρια αγνώστους.

Φανταστείτε να μπαίνετε σε ένα ευρωπαϊκό σπίτι που χρονολογείται από πέντε ή έξι αιώνες πριν.
Μην ψάξετε αμέσως για το σαλόνι, την κύρια κρεβατοκάμαρα, την παιδική κρεβατοκάμαρα ή το γραφείο. Μπορεί να απογοητευτείτε.

Σε πολλά σπίτια, ειδικά σε αυτά με χαμηλό εισόδημα, υπήρχαν λίγα δωμάτια και οι λειτουργίες αλληλεπικαλύπτονταν. Το μαγείρεμα, η εργασία, το φαγητό και ο ύπνος γίνονταν όλα στους ίδιους χώρους. Τα παιδιά, οι γονείς, οι συγγενείς και μερικές φορές άτομα εκτός οικογένειας μοιράζονταν μια καθημερινή ρουτίνα που σήμερα θα θεωρούσαμε ασφυκτική.

Όχι επειδή οι άνθρωποι του παρελθόντος αγνόησαν την επιθυμία για απομόνωση. Μοναστήρια, αριστοκρατικές κατοικίες και χώροι αφιερωμένοι στον στοχασμό αποδεικνύουν το αντίθετο.

Αλλά η δυνατότητα να παραμείνει κανείς μόνος δεν κατανεμήθηκε ισότιμα, ούτε θεωρήθηκε συνηθισμένη ανάγκη για όλους .

Που οφείλεται η κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία και που οδηγείται;

Οι διαδηλώσεις στη Γαλλία φέρνουν στην επιφάνεια προβλήματα που συσσωρεύονταν πριν εμφανιστούν οι πρώτοι αποκλεισμοί σχολείων: υποβάθμιση της εκπαίδευσης, οικονομική ανασφάλεια και δυσπιστία απέναντι στην πολιτική εξουσία. Το μαθητικό αίτημα για αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης συναντήθηκε με την αγανάκτηση για την ακρίβεια και τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών. Αυτή η συνάντηση εξηγεί τη διεύρυνση των κινητοποιήσεων και τη δυσκολία να αντιμετωπιστούν με μία μεμονωμένη κυβερνητική παραχώρηση.

Η αφετηρία του μαθητικού κύματος εντοπίζεται στο λύκειο Σεντ-Εξιπερί του Κρετέιγ, στα προάστια του Παρισιού. Μετά τις πρώτες κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών στα μέσα Σεπτεμβρίου, ο αποκλεισμός της 21ης Σεπτεμβρίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την εξάπλωση της διαμαρτυρίας. Οι μαθητές ζητούσαν κάλυψη των κενών εκπαιδευτικών, αντικατάσταση των απόντων και καλύτερες υποδομές. Στα αιτήματα προστέθηκαν η επιβάρυνση των ωρολογίων προγραμμάτων και η ανασφάλεια γύρω από το Parcoursup, το σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Μέσα σε περίπου δέκα ημέρες, οι αποκλεισμοί εξαπλώθηκαν από τα παρισινά προάστια σε πολλές περιοχές της χώρας. Η Le Monde περιγράφει μια κινητοποίηση που αναπτύχθηκε αυθόρμητα στα λύκεια, ενισχύθηκε από τα κοινωνικά δίκτυα και στη συνέχεια προσέλκυσε πανεπιστημιακές κοινότητες. Η συσσωρευμένη εμπειρία της σχολικής καθημερινότητας ήταν αρκετή για να προκαλέσει την έκρηξη, χωρίς να προηγηθεί κάποια νέα μεταρρύθμιση.

Στις 6 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το TIME, περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις, με γονείς, εκπαιδευτικούς και συνδικαλιστές να πλαισιώνουν τους μαθητές. Η εκπαιδευτική διαμαρτυρία αποκτούσε πλέον ευρύτερη κοινωνική υποστήριξη.

Γιώργος Ανυφαντής:Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη;

Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη; Ο πρέσβυς ε.τ Γιώργος Αυφαντής είναι καταιγιστικός στη συνέντευξη του στο militaire news.

Ο κ. Αυφαντής είχε προειδοποιήσει εδώ και μήνες για το «μαύρο χρήμα» που προοριζόταν για τον Χαφτάρ, αλλά όπως φαίνεται ένα μέρος αυτών των χρημάτων «έκανε φτερά». Ο κ. Αυφαντής επαναφέρει αυτό το θέμα για το οποίο ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και από τη δικαιοσύνη. «Διάφοροι επιτήδειοι ανέλαβαν να μεταφέρουν τα λεφτά στον Χαφτάρ ,λες και δεν διαθέτουμε σοβαρούς και έμπιστους διπλωμάτες για να αναλάβουν τέτοιες αποστολές», λέει ο κ. Αυφαντής.

«Χάσαμε το παιχνίδι στη Λιβύη από το 2020, όταν δεν αντιληφθήκαμε τίποτα για το τουρκολιβυκό μνημόνιο», επισημαίνει ο κ. Αυφαντής, ο οποίος επιρρίπτει ευθύνες στον Νίκο Δένδια που ήταν τότε ΥΠΕΞ, σήμερα ΥΕΘΑ και φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον κ. Μητσοτάκη.

«Κόμβος Ελλάς»: Εδώδιμα – Αποικιακά

«Αγαπητή Κίμπερλι, φέρατε τόση ενέργεια στην Αθήνα που κάποιοι πίστεψαν ότι θα είστε υποψήφια στις επόμενες εθνικές εκλογές! 

Σας ευχαριστούμε για τη δυναμική σας παρουσία» 

(Κωστής Χατζηδάκης, αντιπρόεδρος ελληνικής κυβέρνησης, 3/7/2026)

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η φράση «εδώδιμα – αποικιακά» ήταν μια ονομασία που έφεραν οι ταμπέλες των μπακάλικων, ώστε να δίνεται ένας πιο εκλεπτυσμένος και σοβαρός τόνος από τον καθημερινό όρο «μπακάλικο». Το «εδώδιμα» σήμαινε εγχώρια φαγώσιμα είδη, ενώ το «αποικιακά» προϊόντα που έφταναν από τις αποικίες των ευρωπαϊκών κρατών (καφές, τσάι, πιπέρι, μπαχαρικά κ.λπ.). Σιγά-σιγά στην καθημερινή γλώσσα η έκφραση χρησιμοποιούνταν για περιγράφει ειρωνικά ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα πραγμάτων, μια κατάσταση κομφούζιου ή έναν χώρο όπου επικρατεί ανακατωσούρα. Στη νεότερη ελληνική ιστορία χρησιμοποιείται για να περιγράψει, με καυστικό πολιτικό χαρακτήρα, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Το «εδώδιμα – αποικιακά» κουβαλάει μια διπλή μεταφορική σημασία: από τη μία πλευρά θυμίζει το μπακάλικο (μικρό οικονομικό μέγεθος και προχειρότητα), και από την άλλη την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, την ξένη εξάρτηση, που ήταν κεντρικές ιδιότητες των κλασικών αποικιών.


Γιατί θυμήθηκα τη φράση «εδώδιμα – αποικιακά»; Είναι προφανές. Όχι μόνο επειδή η προσδιοριστική ποιότητα «αποικία» έχει εισβάλει στην πολιτική, οικονομική και γεωπολιτική διάσταση της χώρας με αρκετά έντονο τρόπο. Διότι ιδιαίτερα με τη Χρεοκοπία του 2010 και το μνημονιακό καθεστώς, ο ουσιαστικός υποβιβασμός των όποιων χαρακτηριστικών βαθμών κυριαρχίας έχει μια κρατική οντότητα ήταν τόσο πασιφανής, ώστε όροι όπως «αποικία χρέους», «νεοαποικία», «οργανική αποικία» αλλά και «κατοχή», «επικυριαρχία» κ.λπ. άρχισαν να ξαναποκτούν ένα νόημα, αφού πράγματι υπήρξε μια μεγάλη καθεστωτική αλλαγή και μια οικονομική καταβύθιση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Τα οράματα του εξευρωπαϊσμού, της σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές χώρες, του εκσυγχρονισμού, της εφόρμησης στο Βαλκανικό Ελντοράντο, όλα τινάχθηκαν στον αέρα.


16 χρόνια μετά τη Χρεοκοπία και την είσοδο στο μνημονιακό καθεστώς και τη χρόνια επιτήρηση (που καθόλου δεν τέλειωσαν), η επίσημη δημόσια σφαίρα (κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.) υποστηρίζει ότι βγήκαμε από τα μνημόνια, κι ότι βαδίζουμε γενικά στο σωστό, «σύγχρονο» δρόμο. Η επταετία της Ν.Δ. και του Μητσοτάκη –εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την αποτυχία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– προχώρησε σε μια εμβάθυνση ορισμένων χαρακτηριστικών του εξαρτημένου μεταπρατισμού, και προσαρμόστηκε όπως-όπως σε όλες τις στροφές της γεωπολιτικής συγκυρίας: πρώτα στην περίοδο της πανδημίας με όλα τα οικονομικά μέτρα, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην πρόσδεση στις ΗΠΑ υπό τον Μπάιντεν, αναλαμβάνοντας και τη «μοιρασιά» του Ταμείου Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας, ενώ, μετά τη στροφή στις ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, υιοθετεί με πιο έντονο και πειθήνιο τρόπο τους αμερικανικούς σχεδιασμούς για την «Ελλάδα-κόμβο», ιδιαίτερα όσον αφορά τις ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ.

Η γεωπολιτική ενηλικίωση που δεν ήρθε ποτέ και η «επταετία» Μητσοτάκη που συρρίκνωσε τη χώρα

Υπάρχουν στιγμές στη σύγχρονη ιστορία των εθνών που η πραγματικότητα εισβάλλει στις γυάλες της εικονικής πραγματικότητας των πολιτικών ελίτ με ωμό τρόπο. Η καταλυτική εξέλιξη στη Λιβύη —με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης που ελέγχεται από την οικογένεια Χάφταρ— δεν αποτελεί μια απλή διπλωματική αστοχία. Είναι το ηχηρό καμπανάκι ενός στρατηγικού στραπατσαρίσματος.

Επιμέλεια iEpikaira

Κι όμως, στην Αθήνα, η πρώτη αντίδραση θύμιζε ξανά εκείνο το θλιβερό τελετουργικό όπου οι κυβερνώντες «πέφτουν από τα σύννεφα».

Συμπληρώθηκαν ήδη επτά χρόνια διακυβέρνησης υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη —μια «επταετία» η οποία ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, σημείωσε βαριές ήττες με την ευθύνη να βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος επέλεξε να τοποθετήσει στο τιμόνι του ΥΠΕΞ μη εκλεγμένα πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος. Είναι πρόδηλο ότι όταν η εξωτερική πολιτική ασκείται με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης, ευχολογίων και παρελκυστικών τακτικών, τα αποτελέσματα είναι πάντοτε προδιαγεγραμμένα.

Για χρόνια, το αφήγημα της Αθήνας βασίστηκε σε μια βολική αυταπάτη: ότι οι συμμαχίες με τους δυτικούς εταίρους, οι διμερείς επαφές και η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου αρκούν από μόνες τους για να αναχετίσουν τον αναθεωτισμό της Άγκυρας. Στηρίχθηκαν στη σχέση με την Αίγυπτο και επένδυσαν επιφανειακά στον Στρατηγό Χάφταρ, φιλοξενώντας μέλη της οικογένειάς του στα αθηναϊκά σαλόνια, χωρίς ποτέ να διαθέτουν το απαιτούμενο ειδικό πολιτικό βάρος ή τη στρατηγική διορατικότητα για να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην Κυρηναϊκή.

Η Προδοσία του Αιόλου

Ο Αίολος, βασιλιάς των ανέμων, έδωσε στον Οδυσσέα ένα ασκί που τούςπεριείχε όλους εκτός από έναν, αυτό που θα τον μετέφερε στην Ιθάκη. Αλλά ενώ ο ήρωας της Οδύσσειας κοιμόταν, το πλήρωμα του πλοίου του, πιστεύοντας ότι το ασκί περιείχε χρυσό και πολύτιμους λίθους, το άνοιξε, απελευθερώνοντας όλους τους ανέμους που υπήρχαν μέσα. Έτσι ξέσπασε μια καταιγίδα, οδηγώντας το πλοίο του Οδυσσέα μακριά από το νησί του και αναγκάζοντάς τον σε περαιτέρω χρόνια περιπλάνησης. Αυτός ο μύθος θα μπορούσε να είναι μια αλληγορία για το τι συμβαίνει με τους «ανεμόμυλους», που κάποτε θεωρούνταν πανάκεια για όλα τα δεινά, και τώρα αποκαλύπτουν τη σκοτεινή τους πλευρά.

Πράγματι, η αιολική ενέργεια παρουσιάζεται από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ως ο σωτήρας της ενεργειακής μετάβασης, υποτίθεται ότι σώζει το κλίμα, δημιουργεί θέσεις εργασίας και οδηγεί σε ένα «πράσινο» μέλλον. Ωστόσο, η πραγματικότητα που καταγράφεται σε ένα βιβλίο του φυσικού Peter Mayer και του δημοσιογράφου Torsten Engelbrecht, Die Windkraft Lüge (Το ψέμα της ανεμογεννήτριας), αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αυτό το έργο συγκεντρώνει τις πιο σημαντικές αναλύσεις και μελέτες των τελευταίων ετών σχετικά με τις πραγματικές επιπτώσεις στην υγεία, την άγρια ​​ζωή, τη βλάστηση, τους ωκεανούς, την ατμόσφαιρα και την οικονομία. Βασισμένο σε μετρήσεις, φυσικούς νόμους και μελέτες που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους, σκιαγραφεί μια σαφή εικόνα: η αιολική ενέργεια δεν αποτελεί βιώσιμη συμβολή, αλλά μάλλον μια οικολογική, υγειονομική και οικονομική καταστροφή.

Οι ανεμογεννήτριες αφαιρούν κυρίως κινητική ενέργεια από την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα, μετατρέποντάς την σε ηλεκτρική ενέργεια και θερμότητα στη γεννήτρια, και επίσης παράγουν αναταράξεις και υπόηχους.

Ο πικρός καφές του Παρισιού

Το Παρίσι αξίζει μια Λειτουργία», είπε ο Ερρίκος Δ΄, δικαιολογώντας έτσι την αποκήρυξη του Καλβινισμού για να ανέλθει στον θρόνο της Γαλλίας.

Αλλά σήμερα, το Παρίσι είναι ένα ταιριαστό πορτρέτο μιας κοινωνίας διχασμένης ανάμεσα σε μια άθλια αταραξία του πνεύματος και σε εκείνους που επιδιώκουν να επαναστατήσουν με κάποιο τρόπο, σε εκείνους που ίσως δεν έχουν κανένα σχέδιο, αλλά γνωρίζουν ότι δεν έχουν μέλλον μέσα σε αυτό το κοινωνικό παράδειγμα: οι τουρίστες που διαμαρτύρονται για την άρνηση εισόδου στο Λούβρο ή εκείνοι που περιπλανώνται στις συγκρούσεις σαν να μην μπορούσαν να τις δουν επειδή δεν συμπεριλήφθηκαν στα ταξιδιωτικά τους σχέδια, είναι το τέλειο πορτρέτο μιας παγκοσμιοποιημένης και νεοφιλελεύθερης κοινωνίας.


Δεν αποτελεί έκπληξη: ο τουρισμός, όπως γίνεται αντιληπτός σήμερα, δεν έχει καμία σχέση με τη γνώση του κόσμου, αλλά είναι απλώς ένα καταναλωτικό προϊόν όπως κάθε άλλο: πρέπει να έχεις αυτό το κινητό τηλέφωνο, πρέπει να δεις την Παναγία των Παρισίων, το Κολοσσαίο ή τη Γέφυρα του Ριάλτο, πρέπει... Ο τουρίστας -και αυτό μας αφορά όλους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις- είναι η τέλεια επιτομή του τι είμαστε και τι δεν μπορούμε πλέον να είμαστε. Επομένως, αυτός ο χαμένος κόσμος, σε σύγκριση με κάτι που, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, αποτελεί απόδειξη ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει, κάνει μια κάποια εντύπωση ακόμη και σε εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους τσοπανόσκυλα του κοπαδιού.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΛΑΙΟΚΟΜΙΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ….

Του Ηλία Α. Κανάκη

Παραγωγοί και ελαιοτριβείς σε οικονομικό στραγγαλισμό. Κυβέρνηση, βουλευτές και συνδικαλιστική εκπροσώπηση σε παρατεταμένες διακοπές.

Η φετινή ελαιοκομική χρονιά δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι ακόμη μία χρονιά κατά την οποία ο Έλληνας παραγωγός και ο ελαιοτριβέας καλούνται να αποδείξουν πόσο αντέχουν πριν καταρρεύσουν οικονομικά.

Χαμηλές τιμές ελαιολάδου, πανάκριβα μεροκάματα συγκομιδής, ενέργεια στα ύψη, μεταφορικά, λειτουργικά έξοδα και μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει την ελληνική παραγωγή σαν ανεπιθύμητο συγγενή.

Το κράτος θέλει το ελαιόλαδο για τις εξαγωγές, την ελιά για τις φωτογραφίες και τον παραγωγό μόνο για να εισπράττει φόρους.

Στα ελαιοτριβεία η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Το ηλεκτρικό ρεύμα αποτελεί πλέον δυσβάσταχτο κόστος, που σε ορισμένες περιπτώσεις απειλεί να ξεπεράσει ακόμη και το συνολικό δικαίωμα λειτουργίας τους.

Δηλαδή να δουλεύουμε, να πληρώνουμε προσωπικό, συντηρήσεις, ασφαλιστικές εισφορές, μεταφορικά και στο τέλος να βάζουμε χρήματα από την τσέπη μας για να πληρώνεται ο ενεργειακός παραλογισμός;

Τουρκολυβική πανωλεθρία:Για ποιο λόγο δεν έχουμε οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κύπρο

Σταύρος Καλεντερίδης: Στον απόηχο της επικύρωσης του τουρκολιβυκού μνημονίου από την Βεγγάζη, επανερχόμαστε στο σημαντικότερο ζήτημα που γκρίζαρε την ΑΟΖ του Αιγαίου με ένα παλαιότερο αλλά άκρως επίκαιρο βίντεο

Ποιος είναι ο λόγος που η Ελλάδα δεν οριοθετεί αποκλειστική οικονομική ζώνη με την Κυπριακή δημοκρατία, παρόλο που η Λευκωσία παρακαλεί σχετικά την Αθήνα;

Οι κληρονόμοι του Ηγεμόνα ανάμεσα στα ερείπια της δημοκρατίας

Marcello Veneziani

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ποιος όμως ήταν ο Ηγεμόνας του Νικολό Μακιαβέλι; Δεν ήταν ο Λορέντζο των Μεδίκων, ο ηγεμόνας της εποχής του, ούτε ήταν ο Καίσαρας Βοργίας, ο Δούκας Βαλεντίνος, στον οποίο εναπόθεσε επίσης τις ελπίδες του ο Φλωρεντινός Γραμματέας. Αλλά ήταν, παραδόξως, ο πατέρας του, ο Πάπας Βοργίας (Papa Borgia) —με ή χωρίς τόνο στο τελικό «a» της ιταλικής λέξης (papà και papa μαζί, πατέρας και ποντίφικας) — δηλαδή ο Αλέξανδρος ΣΤ΄, που διέθετε τον κυνισμό και την πονηριά, το χάρισμα και τη σκληρότητα του Ηγεμόνα, και παρά το γεγονός ότι ήταν Ποιμένας του Καλού, ήξερε πώς να «μπαίνει στο κακό», όπως το έθεσε ο Μακιαβέλι, και γνώριζε τον δρόμο προς την κόλαση. Και ο διάδοχός του, ο Ιούλιος Β΄, ήταν εξίσου μακιαβελικός.

Και ποιος ήταν το πρωτότυπο του Σύγχρονου Ηγεμόνα, ή μάλλον, ποιος μετέφρασε τον Μακιαβελικό ηγέτη στη νεωτερικότητα; Ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο εκφυλισμένος γιος της Επανάστασης, ο ακούσιος πατέρας της Παλινόρθωσης. Ήταν ο πρώτος σύγχρονος Καίσαρας, ο πρώτος βασιλιάς χωρίς δυναστεία, ο πρώτος από τους σύγχρονους αυταρχικούς ηγέτες και τους «πραξικοπηματίες». Ενέπνευσε ηγέτες, Ντούτσε και Φύρερ του εικοστού αιώνα. Αυτή η διπλή «αποκάλυψη» προέρχεται από ένα βιβλίο που, ομολογουμένως, δεν είναι ιδιαίτερα σπουδαίο, του Πέτερ Σλότερντικ, ενός από τους πιο φημισμένους εν ζωή φιλοσόφους στον κόσμο, που εκδόθηκε στην Ιταλία από τον Ραφαέλο Κορτίνα: Ο Ηγεμόνας και οι Κληρονόμοι του. Με έναν υπότιτλο τόσο συναρπαστικό όσο και ο τίτλος: Μεγάλοι Άνδρες στην Εποχή του Κοινού Λαού. Το εξώφυλλο είναι εξίσου συναρπαστικό, με τον Ντόναλντ Τραμπ να παρουσιάζεται ως Πρίγκιπας της Αναγέννησης.

Ένας αληθινός ηγεμόνας είναι αυτός που δεν πιστεύει στην Τύχη αλλά πιστεύει ότι είναι ο ίδιος το Πεπρωμένο· και σε αντίθεση με τον αρχαίο ηγεμόνα, δεν βασίζεται στο κύρος της παράδοσης ούτε αισθάνεται τον εαυτό του ως τον Χρισμένο του Κυρίου, αλλά μάλλον αισθάνεται τον εαυτό του ως ένα πεπρωμένο, όπως ο Ναπολεόντειος Ηγεμόνας, ο οποίος είναι η συνέχεια του Μακιαβελικού Ηγεμόνα στην εποχή στην οποία η Ιστορία παίρνει τη θέση του Θεού. Χεγκελιανά.

«ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ» και για τη Λιβύη μας λένε οι Αμερικανοί!

Καμία έκπληξη…Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στο γνωστό ρόλο του, κρατά ίσες αποστάσεις ακόμη κι όταν υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης. Μας καλεί να «τα βρούμε» με τη Λιβύη, η οποία ουσιαστικά έχει γίνει πλέον «παράρτημα» της Τουρκίας. Όσοι πίστεψαν τα κυβερνητικά παραμύθια για το πόσο σημαντική ήταν η επίσκεψη Ρούμπιο και η ομιλία του στην Πνύκα, πριν από μερικές ημέρες, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν.


Τι γράφει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων για την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ:


Υπέρ της επίλυσης των θαλάσσιων διαφορών μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων τάσσεται το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, απαντώντας σε ερώτημα για την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, που εδρεύει στο ανατολικό τμήμα της χώρας.


Στην απάντησή του, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δεν διατυπώνει ρητή θέση για τη νομιμότητα του μνημονίου ή την απόφαση του λιβυκού κοινοβουλίου. Εστιάζει στα οφέλη της διευθέτησης των θαλάσσιων ζητημάτων για τις επενδύσεις και τις έρευνες στην περιοχή, ενώ ενθαρρύνει την Ελλάδα και την Τουρκία να αντιμετωπίσουν τις διαφωνίες τους σε διμερές επίπεδο.

Η προσοχή μας έγινε εμπόρευμα: Τι σημαίνει αυτό για το σχολείο;

Κώστας Θεριανός

«Μήπως χρειάζεται περισσότερη σύνδεση του μαθήματος με τη ζωή; Μήπως το κινητό μπορεί από «εχθρός» να γίνει παιδαγωγικός σύμμαχος;»

Γιατί ένας μαθητής μπορεί να παρακολουθεί επί μία ώρα σύντομα βίντεο στο διαδίκτυο, αλλά δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί για είκοσι λεπτά σε ένα σχολικό κείμενο; Γιατί αισθανόμαστε την ανάγκη να ελέγχουμε συνεχώς το κινητό μας;

Μια απάντηση βρίσκεται στην «οικονομία της προσοχής» (attention economy). Η ανθρώπινη προσοχή αποτελεί πλέον πολύτιμο οικονομικό πόρο. Όσο περισσότερο χρόνο περνά ένας χρήστης σε μια ψηφιακή πλατφόρμα, τόσο περισσότερες ευκαιρίες δημιουργούνται για διαφημιστικά έσοδα, συλλογή δεδομένων και εμπορική αξιοποίησή τους.

Η διεκδίκηση της προσοχής δεν είναι καινούργια

Η προσπάθεια προσέλκυσης της προσοχής του κοινού δεν εμφανίστηκε με το διαδίκτυο. Οι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν σύντομα συνθήματα, εύστοχες ατάκες και σύμβολα για να επικοινωνήσουν με το ευρύ κοινό. Ακόμη και πολιτικοί με σημαντική φιλοσοφική ή συγγραφική παραγωγή συμπύκνωναν συχνά τις σύνθετες ιδέες τους σε απλές φράσεις με πολιτικό βάθος και συναισθηματικό φορτίο. Ανάλογες τεχνικές χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από τις εφημερίδες, τη διαφήμιση, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

ΑΠΛΟ ΜΑΘΗΜΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ

ΠΗΓΗ -  Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΟΤΑΝ ΡΑΓΙΖΕΙ Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Τι τραγωδία! Έσπασαν οι βιτρίνες της Louis Vuitton. Ο πολιτισμός δέχτηκε ένα ακόμη καίριο πλήγμα. Οι τηλεοπτικές κάμερες έσπευσαν να καταγράψουν τα θραύσματα, οι αναλυτές να καταδικάσουν τη βαρβαρότητα και οι ευαίσθητοι υπερασπιστές της κοινωνικής ειρήνης να θρηνήσουν για το δικαίωμα μιας τσάντας των πέντε χιλιάδων ευρώ να εκτίθεται ανενόχλητη.

Ευτυχώς, οι άνθρωποι που κοιμούνται στα πεζοδρόμια παραμένουν στη θέση τους. Οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο επίσης. Οι νέοι που δεν μπορούν να φανταστούν το μέλλον τους εξακολουθούν να περιφέρονται ανάμεσα σε δουλειές χωρίς προοπτική και όνειρα χωρίς χρηματοδότηση. Η κοινωνική τάξη, λοιπόν, δεν κινδυνεύει. Μόνο τα τζάμια της.

Έχουμε φτιάξει έναν παράξενο πολιτισμό. Έναν πολιτισμό όπου η καταστροφή μιας βιτρίνας θεωρείται μεγαλύτερο σκάνδαλο από την καταστροφή μιας ζωής. Όπου η ιδιοκτησία διαθέτει περισσότερη δημόσια αξιοπρέπεια από τον άνθρωπο. Όπου η βία γίνεται ορατή μόνο όταν αφήνει σημάδια πάνω στα εμπορεύματα, ποτέ όταν εγγράφεται καθημερινά πάνω στα σώματα.

Και βέβαια, η Louis Vuitton δεν πουλά απλώς τσάντες. Πουλά την υπόσχεση ότι μπορείς να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους ανθρώπους πληρώνοντας αρκετά χρήματα. Πουλά την κοινωνική απόσταση ως αισθητική εμπειρία. Μετατρέπει την ανισότητα σε κομψότητα και την επίδειξη του πλούτου σε πολιτιστικό επίτευγμα.

Η βιτρίνα είναι το ιδανικό μνημείο αυτής της εποχής. Από τη μία πλευρά το αντικείμενο που υπόσχεται ευτυχία. Από την άλλη ο περαστικός που καλείται να το επιθυμεί, ακόμη κι όταν δεν θα μπορέσει ποτέ να το αποκτήσει. Ανάμεσά τους ένα διάφανο τζάμι. Όπως ακριβώς το θέλει η σύγχρονη δημοκρατία. Να βλέπεις τα πάντα, να επιθυμείς τα πάντα και να μην μπορείς να αγγίξεις σχεδόν τίποτα.

Έλεγχος πεπραγμένων στην εξωτερική πολιτικη της κυβέρνησης Μητσοτάκη 2019-26 (reloaded)

Post2post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς βάζεις θεούς και δαίμονες, μαζί με χορηγούς, να πάρει αυτοδυναμία ο Κουλης. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΜΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία. Xώνεις και τίποτα Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη, μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει. 

✔️Αν και γνωστό, αφήνεις αμέσως μετά χωρίς ουσιαστική αντίδραση να υπογραφεί το Τουρκολυβικό σύμφωνο που καπαρώνει την ΑΟΖ νότια και ανατολικά της Κρήτης στην Τουρκία.

✔️Aποδεχεσαι μετά αδιαμαρτύρητα τις δοκιμαστικές εξορύξεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπρου. "Δεν έχει εκεί τίποτα, λάσπη τρυπάνε", λες δια του Δένδια.

✔️Αποδέχεσαι εξίσου αδιαμαρτύρητα  την εκπροσώπηση σου από την Μέρκελ στην Διεθνή Σύνοδο για το Λιβυκο (Τουρκία, Κατάρ κλπ παρόντες). Η θεία ξέρει! 

✔️Υπογράφεις συμφωνία με την Ιταλία άρον άρον για να περιορίσεις την ισχύ του Τουρκολυβικού σύμφωνου, εισάγοντας την μερική επήρεια νησιών στην διαμόρφωση και της ΑΟΖ. 

✔️Υπογράφεις συμφωνία με την Αίγυπτο για μισή χωροθέτηση της μεταξύ μας ΑΟΖ, με μερική επήρεια σε αυτή της Κρήτης, νησιών των Δωδεκανήσων και μηδενική για το Καστελόριζο. Πάλι για το Τουρκολιβυκο σύμφωνο η φούρια. Δωράκι στην Αίγυπτο το 17,5% έξτρα ενός κοιτάσματος. Ηρόδοτος λέει, τρέχα γύρευε ποιος είναι αυτός ο ανιστόρητος.

✔️Αφήνεις μετά το  καλοκαίρι του 20 Oruc Reis να γκριζάρει όλη την περιοχή που άφησε ακάλυπτη η συμφωνία με την Αίγυπτο. Ο Ερντογαν, επί την ευκαιρία, βάζει όλα τα θέματα που θέλει (Συνθήκη Λωζανης, αποστρατικοποιηση νησιών, ΑΟΖ Αιγαίου) στο τραπέζι. Καμία αντίδραση, μόνο δηλώσεις ότι η Ελληνική κυβέρνηση δεν επιθυμεί κυρώσεις της Τουρκίας από την ΕΕ. Αργότερα, να δαγκώνουν, λέει. 

Η ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟ - ΛΙΒΥΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΒΥΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΎΛΙΟ

Περικλής Νεάρχου 

Τελικά, η Ελλάδα απέτυχε να αποτρέψει την επέκταση και στην Ανατολική Λιβύη της Τουρκικης επιρροης, παρά τον ανταγωνισμό της με τη Δυτική, που ελεγχόταν ηδη απο την Αγκυρα.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ, που ελέγχει τη θέση του συμβούλου εθνικης ασφαλείας στην Κυβέρνηση ,απεφάνθη οτι δεν επρεπε η Ελλάδα ν' ανταποκριθει στις επίμονες εκκλήσεις του στρατάρχη Χαφτάρ, που ζητουσε στήριξη απο την Ελλάδα , γιατί δηθεν η εξουσία του ηταν σε αποδρομή και σύντομα θα εφευγε απο το προσκήνιο. Η θεώρηση αυτή δεν αλλαξε ουτε απο το γεγονός οτι οι πιο στενοί συνεργάτες του ηταν αξιωματικοί  που ειχαν σπουδάσει σε Ελληνικές Στρατιωτικές Σχολές και ηταν ευνοϊκά διακείμενοι προς την Ελλάδα.

Ο υπουργός Εξωτερικων καλλιεργουσε την εντύπωση οτι , παρά τις διαφωνίες με την Τουρκοκρατούμενη και αμφιλεγόμενη Κυβέρνηση της Τριπόλεως στη Δυτική Λιβύη, τα πράγματα δεν ηταν ασάλευτα. Υπηρχαν δίαυλοι επικοινωνίας και διεξήγονταν συνομιλίες, που παρειχαν ελπίδα για κάποια πρόοδο στο θέμα της οριοθετήσεως της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Λιβύης.

Η Δυτική Λιβύη παρέσυρε την Ελλάδα σε ψευδοσυνομιλίες για ν' αποστρέψει την προσοχή της απο την Ανατολική Λιβύη και να επιτρέψει στην Αγκυρα να την προσεγγίσει , με υποσχέσεις για επανενοποίηση  της Λιβύης, υπο την ηγεσία του υιου Χάφταρ.

Ο Φάνης Μαλκίδης για το παράνομο τουρκολιβυκό Μνημόνιο

Ανησυχητικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο μετά τις πολιτικές ανατροπές στη Λιβύη –

Τι επισημαίνει στο CRETAONE 102,3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης

• Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση εισέρχονται τα εθνικά θέματα και οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο περνά πλέον από το στάδιο των αμφισβητούμενων συμφωνιών στην ουσιαστική εφαρμογή του στο πεδίο.

Αναλύοντας τις ραγδαίες εξελίξεις στην εκπομπή «Newsroom» του CRETAONE 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, ο Θεοφάνης Μαλκίδης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ενεργειακή ασφάλεια της Μεγαλονήσου.

• Όπως τόνισε ο κ. Μαλκίδης, οι πρόσφατες πολιτικές ανατροπές στη Λιβύη, με την αλλαγή ηγεσίας στη Βουλή της Βεγγάζης και την επικράτηση δυνάμεων φιλικά προσκείμενων στην Άγκυρα, ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο μιας συμφωνίας που επιχειρεί να «διαγράψει» τα ελληνικά νησιά από τον ναυτικό χάρτη.

95 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΑ

Γιώργος Τασιόπουλος 

Η 21η Οκτωβρίου 1931 υπήρξε η αντιαποικιακή παλλαϊκή εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου λίγα χρόνια μετά το 1925, όταν η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα αποικία του βρετανικού στέμματος.

Ήταν το πρώτο μήνυμα για αυτοδιάθεση των Κυπρίων πριν από τον αγώνα της ΕΟΚΑ.

Η μεγαλόνησος βρισκόταν υπό αυταρχικό αγγλικό καθεστώς, με περιορισμένες πολιτικές ελευθερίες, βαριά φορολογία και οικονομική ανέχεια. 

Αφορμή έπαιξε η παραίτηση του Μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημου Μυλωνά από το Νομοθετικό Συμβούλιο και η έκκλησή του για αγώνα υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα.

 Στις 21 Οκτωβρίου έγινε παλλαϊκή συγκέντρωση που κατευθύνθηκε προς το Κυβερνείο, το οποίο πυρπολήθηκε. 

Σε συγκεντρώσεις στη Λεμεσό, την Αμμόχωστο, την Κερύνεια, το Πισσούρι και σε άλλες περιοχές η Κύπρος αμφισβήτησε τα δεσμά των αποικιοκρατών. 

Μία όμορφη ψυχή επί γής.. ήταν.!!!!

🏛Η Διεθνής Ημέρα Αρχαιολογίας γιορτάζεται κάθε χρόνο το τρίτο Σάββατο του Οκτωβρίου (21 Οκτωβρίου 2023).

Ντίνας Γεωργιάδη 

Μία όμορφη ψυχή επί γής.. ήταν.!!!!

Τι έκανε ο δήμος Ελευσίνας για αυτον τον άνθρωπο ή ο δήμος Δερβενοχωρίων

(χωριό κλειδί);

Μια εκδήλωση,μια προτομή μια οδοσήμανση τίποτα ως συνήθως!!!

Ο τρελός,ο σαλός ,ο ρακένδυτος ,η τιμή για αυτόν τον ΑΝΘΡΩΠΟ..!

Εστω και αργά ας φιλοτιμηθεί ο δήμος ή η εφορία αρχαιλογίας μια προτομή έξω ή  στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου Ελευσινας!Τόσοι ανύπαρκτοι πήραν τέτοιες τιμές κατά καιρούς!

Giorgos Klapakis 

Ο άνθρωπος των φωτογραφιών λεγόταν Παναγιώτης Φαρμάκης και γεννήθηκε στα Δερβενοχώρια πριν πολλές δεκαετίες. 

Στο κορυφαίο ( κατά τη γνώμη μου) ελληνικό ντοκιμανταίρ "Αγέλαστος Πέτρα" (του Φιλίππου Κουτσαφτή, ελεύθερο στο Διαδίκτυο) αποτυπώθηκαν στιγμές του αποκλίνοντος βίου του πίσω στα 90's. 

Με φθαρμένη στρατιωτική φόρμα, μονίμως μια στρατιωτική χλαίνη στο κεφάλι και με ένα οικοδομικό καρότσι, διέτρεχε την Ελευσίνα και το Θριάσιο Πεδίο κάνοντας αυτό στο οποίο είχε τάξει την ύπαρξή του, μάζευε με το καρότσι του από σωρούς με μπάζα και σκουπίδια πεταμένα κτερίσματα και αρχαιότητες που είχαν μεταβολιστεί ως περιττώματα από τον αποχαυνωμένο "αναπτυξιακό" πυρετό μιας κοινωνίας που κάλπαζε προς τον γκρεμό, τα παρέδιδε στους αρχαιολόγους και τα διέσωζε. Πολλές φορές χτυπήθηκε άσχημα από μπράβους εργολάβων, επειδή έπεφτε μπροστά σε μπουλντόζες έτοιμες να "σκουπίσουν" αρχαιότητες και όλοι τον ήξεραν ως τον "τρελό της Ελευσίνας".

20 Οκτωβρίου 1827...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ένας άγγλος ναύτης του πλοίου «Γένοβα» αφηγείται: 

"Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν αδιάκοπα και κατά διαστήματα τούς συνόδευαν ομαδικές επευφημίες τόσο δυνατές που δεν τις έπνιγε ούτε ο βρυχηθμός των κανονιών! 

 Στο πλοίο μας , ήταν δυο αγόρια 14 και 16 χρόνων, ο Φίσερ και ο Άντερσον που υπηρετούσαν στο βεστιάριο. 

Και τα δυο τους στέκονταν εκεί όμορφα και καθαροντυμένα. 

Ο Φίσερ ήταν όλος υγεία, με ροδοκόκκινα μάγουλα και μακριά μαύρα μαλλιά που έπεφταν μπροστά στα μεγάλα μαύρα μάτια του. 

Πιασμένα τα  δυό τους χέρι-χέρι, εκεί στο κιγκλίδωμα, ύψωναν κι αυτά τις φωνούλες τους μαζί με τις επευφημίες των ανδρών. Γέμιζα το κανόνι μου όταν άκουσα μια τσιριχτή φωνή και γυρίζοντας είδα τον Φίσερ να κείτεται νεκρός. 

Τραυματισμένος είχε πέσει κι ο Άντερσον.  Σύρθηκε μέχρι το κορμί του αγαπημένου του φίλου, έχωσε το κεφάλι στο στήθος του και έβγαλε την πιο διαπεραστική κραυγή που άκουσα ποτέ μου. 

Με μεγάλη δυσκολία χωρίσαμε τον μικρό Άντερσον από το κορμί του συντρόφου του. Μας εκλιπαρούσε να μην του πάρουμε τον «αγαπημένο του Νεντ». 

Περιτριγυρισμένοι από το θάνατο, ήταν αδύνατο να μην επηρεαστούμε απ’ αυτή τη σκηνή, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς παρά να τους χωρίσουμε με τη βία.

Αποθέσαμε τον Φίσερ στον κοινό σωρό των σκοτωμένων που περίμεναν τον υγρό τάφο τους".

Και ο Καθηγητής Χαράρι :

Το 1821, οι Έλληνες εξεγέρθηκαν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οικονομικοί κύκλοι του Λονδίνου είδαν την ευκαιρία. Πρότειναν στους αρχηγούς των εξεργεμένων να εκδώσουν ανταλλάξιμα Ελληνικά Επαναστατικά Ομόλογα στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. 

Οι Έλληνες θα αποπλήρωναν τα ομόλογα με τόκο, αν και όταν, κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους. 

Η αξία των Ελληνικών Επαναστατικών Ομολόγων ανέβαινε και έπεφτε στο χρηματιστήριο του Λονδίνου ανάλογα με τις στρατιωτικές επιτυχίες και αποτυχίες στα πεδία της μάχης. 

Με τη διαφαινόμενη ήττα των επαναστατών, οι ομολογιούχοι αντιμετώπιζαν το ενδεχόμενο να χάσουν τα πάντα.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Η αθέατη κοινωνική κρίση/ρωγμή πίσω από τις εξεγέρσεις.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Κάτι βαθύτερο από μια συνηθισμένη πολιτική δυσαρέσκεια διατρέχει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Από τις κινητοποιήσεις για το κόστος ζωής και τη στέγαση μέχρι τις απεργίες, τις αγροτικές διαμαρτυρίες και τις εξεγέρσεις των νέων, αναδύεται ένα κοινό αίσθημα. Ο κόσμος μέσα στον οποίο καλούνται οι άνθρωποι να ζήσουν γίνεται ολοένα περισσότερο αβίωτος.

Αν επιχειρούσαμε να κατανοήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε οκτώ βασικές διαστάσεις αυτής της ευρωπαϊκής κοινωνικής αναταραχής.

1. Δεν εξεγείρονται μόνο εναντίον κυβερνήσεων. Εξεγείρονται εναντίον ενός τρόπου ζωής.

- Η εργασία δεν εξασφαλίζει πλέον αξιοπρεπή διαβίωση.

- Η κατοικία μετατρέπεται από κοινωνικό αγαθό σε επενδυτικό προϊόν.

- Η εκπαίδευση δεν εγγυάται κοινωνική κινητικότητα.

- Ο ελεύθερος χρόνος, οι σχέσεις και η οικογενειακή ζωή θυσιάζονται στην επιβίωση.

- Η υπόσχεση ότι «αν προσπαθήσεις αρκετά, θα τα καταφέρεις» χάνει την αξιοπιστία της.

Οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται μόνο επειδή έχουν λιγότερα. Εξεγείρονται επειδή αισθάνονται ότι τους αφαιρείται η δυνατότητα να ζήσουν μια ανθρώπινη ζωή.

2. Η κρίση είναι και κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης.

- Η εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς θεσμούς αποδυναμώνεται.

- Οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται, αλλά οι βασικές οικονομικές επιλογές συχνά παραμένουν ίδιες.

- Οι πολίτες αισθάνονται ότι οι αποφάσεις για τη ζωή τους λαμβάνονται χωρίς ουσιαστική συμμετοχή τους.

- Η δημοκρατία βιώνεται ως μια περιοδική εκλογική διαδικασία και όχι ως πραγματική δυνατότητα συλλογικού αυτοκαθορισμού.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο «ποιος μας κυβερνά;», αλλά «πόση εξουσία έχουμε πραγματικά πάνω στη ζωή μας;»

Λυπάμαι αλλά δεν θα κλάψω για το δημαρχείο της Λιμόζ του 19ου αι.

Βασίλης Λαμπόγλου 

Και δεν θα κλάψω γιατί έκλαψα πάρα πολύ 

για το Μεγάλο Τζαμί της Γάζας του 14ου αι

για το Παλατι του Πασά της Γάζας του 13ου αι. που στέγαζε και το Αρχαιολογικό Μουσείο 

για τις βυζαντινές εκκλησίες του 6ου αι με τα ψηφιδωτά δάπεδα που είχαν ανασκαφεί στη Γάζα (είδατε ή Χαμάς? έκοβε κονδύλια για ανασκαφές χριστιανικών ναών)

για τις εγκαταστάσεις του λιμανιού της αρχαίας Ανθηδώνος στη Γάζα 

για τον ναό του Αγίου Πορφυρίου στη Γάζα και τον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Taybeh του 5ου αι έκαστος (τον δεύτερο τον έκαψαν λυσσασμένοι έποικοι)

και για όλα τα υπόλοιπα μνημεία και ιστορικά κτίρια που εξαφάνισαν οι σιωνιστικές βόμβες 

για το Μεγάλο Φράγμα της Μαριμπ, ένα μεγαλειωδες επίτευγμα της μηχανικής του 8ου αι προ Χριστού που κατέστρεψαν οι σαουδαραβικες βόμβες μαζί με την μοναδικής παγκοσμίως αρχιτεκτονικής Παλιά Πόλη της Σαναά 

και όλα τα υπόλοιπα μνημεία, φρούρια, τζαμιά, παλιές πόλεις που κατέστρεψαν οι Σαουδάραβες 

ειλικρινά μπορώ να γράφω μέχρι το πρωί 

και για τα μνημεία της Παλαιστίνης 

και για τα μνημεία του Λιβάνου 

και για τα μνημεία της Υεμένης 

και για τα μνημεία του Ιράκ 

και για τα μνημεία της Συρίας 

Και για τα μνημεία του Ιράν

κλπ κλπ κλπ  

Από την νεοφεουδαρχική αντίληψη της εξαρτημένης εργασίας στην κοινωνική εξέγερση.

Νίκος Σίμος

Τα γεγονότα στην Νότια και νοτιοκεντρική Ευρώπη αποτελούν ένα εξελικτικό στάδιο μιας, από δεκαετίες σχεδιαζόμενης, δυστοπίας που δεν βρήκε καμία και από πουθενά ιδεολογικοπολιτική αντίσταση 

Οι αντιδράσεις την "ηγεσιών" των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής νεοταξικής  κολεκτίβας είναι η εικόνα της απόλυτα εξαρτημένης ΕΕ από το νεοφεουδαρχικό κέντρο εκείθεν του Ατλαντικού, που εκτός της ιδεολογικής ηγεμονίας κρατά στην ουσία τα κλειδιά των παγκόσμιων εξελίξεων 

Όμως - και εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς - αυτός ήταν ο λόγος δημιουργίας της Ευρωπαϊκής  υπερεθνικής κολεκτίβας που ατυχώς και ευφυολογικά ονομάστηκε ΕΕ

Όποιοι θεώρησαν και αφρόνως πανηγύρισαν για την "ανοιχτή και ελεύθερη αγορά" και όσοι από τις αρχές της δεκαετίας του '90  λοιδορούσαν κάποιους από εμάς - που σταθήκαμε απέναντι από το ενωσιακό εγχείρημα - σαν αναχρονιστικούς Μαρξιστές, απογοητεύτηκαν οικτρά 

 Η  εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν το πρόσχημα που τερμάτισε το - μεταλλαγμένο από το αρχικό - σχέδιο της, στην ουσία , Γερμανικής Ευρωπαϊκής Ενωσης  και διέλυσε τα "όνειρα" του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που ήθελε μερίδιο στην παγκοσμιοποιημένη  καπιταλιστική δυστοπία .

Τα μεταναστευτικά ρεύματα από τους πολέμους στην Μέση Ανατολή και στην Αφρικανική ήπειρο  είχαν στόχο την αναμόρφωση του κόστους εργασίας στις βιομηχανίες της "Γερμανικής Ευρώπης" για να αντέξει και να ανταγωνιστεί την "καπιταλιστική Κινεζοποίηση" του εργατικού κόστους 

Όταν το σχολείο έσωζε παιδιά από την πείνα

Στις 20 Μαρτίου 1930, ένας δάσκαλος από την Πελοπόννησο έστειλε επιστολή στον Εμμανουήλ Λαμπαδάριο, διευθυντή της Υπηρεσίας Σχολικής Υγιεινής, περιγράφοντας τις συνθήκες διατροφής των μαθητών του.

Το σχολείο βρισκόταν ανάμεσα σε δύο χωριά και τα παιδιά παρέμεναν εκεί το μεσημέρι. Ο δάσκαλος παρατηρούσε ότι, λίγο πριν από το φαγητό, σχεδόν όλοι ζητούσαν άδεια να βγουν από την τάξη.

Αναζητώντας την εξήγηση, ανακάλυψε ότι πήγαιναν στη βρύση για να μουσκέψουν το σκληρό ψωμί τους, ώστε να μπορέσουν να το φάνε. Το λιγοστό τους γεύμα περιλάμβανε μαύρο ψωμί, λίγη ρέγγα ή λίγο τυρί.

Ο εκπαιδευτικός έστειλε μαζί με την επιστολή και ένα κομμάτι ψωμί, για να αποδείξει ότι δεν υπερέβαλλε.

Το περιστατικό, που καταγράφεται στη μελέτη των Χαράλαμπου Λεβεντάκη και Βασιλικής Γκαρίλα, αποκαλύπτει τις συνθήκες μέσα στις οποίες επιχειρήθηκε η ανάπτυξη των μαθητικών συσσιτίων.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ....

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/19x2BSsZ8D/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο και η ανατροπή των συσχετισμών: οι υπολογισμοί του Χαφτάρ, το δίλημμα της Αιγύπτου και η Ελλάδα

ΥΠΕΞ για τουρκολιβυκό μνημόνιο: Νομικά αβάσιμη απόφαση

του Γιώργου Κουτσούμη

Η έγκριση της θαλάσσιας συμφωνίας με την Τουρκία από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης, την οποία μεταδίδει σήμερα, 20 Οκτωβρίου, το Reuters, επικαλούμενο δύο βουλευτές, μεταφέρει την υπόθεση από τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Σύμφωνα με το πρακτορείο, το κοινοβούλιο ανακάλεσε παράλληλα τις αποφάσεις του 2020, με τις οποίες απέρριπτε την επικύρωση των μνημονίων με την Άγκυρα και διέκοπτε τις πολιτικές σχέσεις μαζί της. Η ακριβής διαδικασία και η ολοκλήρωση των απαιτούμενων εσωτερικών πράξεων μένει να αποσαφηνιστούν με την εξέταση του επίσημου κειμένου. Η πολιτική ανατροπή, ωστόσο, είναι ήδη σαφής.

Το στρατόπεδο που επί χρόνια αποτελούσε το βασικό λιβυκό αντίβαρο στην τουρκική παρουσία επιλέγει πλέον τη συνεννόηση με την Άγκυρα. Για την Ελλάδα, το δυσμενέστερο στοιχείο είναι ότι αμβλύνεται η αντίθεση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Λιβύης, στην οποία είχε στηριχθεί μέρος της ελληνικής διπλωματικής προσέγγισης. Η Τουρκία επιχειρεί να καταστήσει τη συμφωνία του 2019 κοινό σημείο αναφοράς των αντίπαλων λιβυκών κέντρων εξουσίας, περιορίζοντας την εξάρτησή της από την πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης της Τρίπολης.
________________________

Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης για το τουρκολιβυκό μνημόνιο (20.10.2026)

Γαλλία: Σκλαβιά, ανισότητα, εμφύλιος

«Η φαντασία στην εξουσία,

φώναξε ο Μάης του ’68

αλλά τούτος εδώ

ξεπέρασε την πάσα φαντασία»

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία δεν είναι τόσο απλές όσο θέλουν να τις παρουσιάζουν ορισμένες ερμηνείες. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν συλλήβδην ως εκδηλώσεις κυνισμού, μηδενισμού ή μιας νεολαίας που έχει χάσει κάθε αξία. Μια τέτοια ανάγνωση μετατρέπει ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο σε ηθικό πρόβλημα και αποφεύγει το ουσιαστικό ερώτημα: τι έχει οδηγήσει μια ολόκληρη γενιά να αμφισβητεί τόσο βαθιά την κοινωνία στην οποία μεγαλώνει;

Δεν μιλάμε για μετανάστες που δυσκολεύονται να ενταχθούν. Οι περισσότεροι από τους νέους που βρίσκονται στο επίκεντρο αυτών των εντάσεων είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Γαλλία και όχι μόνο στο Σεν-Ντενί, αλλά αντιμέτωποι με κοινωνικούς αποκλεισμούς και με την εμπειρία ότι δεν αναγνωρίζονται ως ισότιμα μέλη της. Και η κρίση δεν αφορά αποκλειστικά τις φτωχές συνοικίες. Η ανασφάλεια, η ματαίωση και η αμφιβολία για το μέλλον διαπερνούν διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, ακόμη κι αν εκδηλώνονται με άνισους τρόπους.

Η παρέμβαση του παλαίμαχου δημοσιογράφου Εντουί Πλενέλ υπέρ των μαθητών που κινητοποιούνται στη Γαλλία φωτίζει μια κρίσιμη πλευρά αυτής της πραγματικότητας, την εκπαίδευση ως πεδίο κοινωνικής ανισότητας. Όταν υπάρχουν σχολεία χωρίς επαρκείς εκπαιδευτικούς, άνισες υποδομές, υπερφορτωμένα προγράμματα και μηχανισμοί προσανατολισμού που γεννούν αδικίες, η ισότητα παύει να είναι αυτονόητη υπόσχεση. Χαρακτηριστικά, ο Πλενέλ αντιπαραθέτει τις συνθήκες των σχολείων της περιφέρειας του Παρισιού με εκείνες του κέντρου, αναδεικνύοντας το βάθος των εκπαιδευτικών ανισοτήτων.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος ή τουλάχιστον η αφορμή της γενικευμένης αναταραχής. Όταν η μόρφωση δεν εγγυάται πραγματικές ευκαιρίες, όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή και όταν η κοινωνία αντιμετωπίζει ορισμένους νέους ως ανεπιθύμητους, η υπόσχεση του μέλλοντος χάνει την αξιοπιστία της, ειδικά όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη επιβεβαιώνει και δεν απεμπολεί τις ανισότητες. Για μια γενιά που αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, η οργή μπορεί να γίνει τρόπος έκφρασης μιας βαθύτερης απόρριψης.

DATA CENTERS: ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ;

Αντώνης Μαυρόπουλος 

Με τον τρόπο που προωθούνται σήμερα οι επενδύσεις σε data centers η κοινωνία δε βλέπει οφέλη και η χώρα δεν δημιουργεί κόμβους τεχνητής νοημοσύνης. Αντίθετα, η χώρα γίνεται χώρος εγκατάστασης και η τεχνητή νοημοσύνη θα φέρει μια «ανάπτυξη» που μετριέται, ξανά και ξανά, σε μεγαβάτ και τσιμεντοποίηση και όχι σε τεχνογνωσία και ποιότητα ζωής. Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει χώρος και όχι χώρα: ένα πεδίο από το οποίο αντλούνται πόροι για να παραχθεί αξία αλλού.

«Τι συμβαίνει άραγε με τα data centers και υπάρχουν μαζικές αντιδράσεις εναντίον τους, αντιδράσεις που ξεκινώντας από τις ΗΠΑ δημιουργούν νέα πολιτικά δεδομένα; Και τι είδους «ανάπτυξη» φέρνουν στους τόπους όπου εγκαθίστανται; Πάμε να το δούμε, απαντώντας σε μερικά βασικά ερωτήματα και ξεκινώντας από το τι είναι τα data centers…

Δεν υπάρχουν όμως και τοπικά οφέλη; Δεν θα δημιουργηθούν κόμβοι τεχνητής νοημοσύνης με πολλά data centers;

Τα τοπικά οφέλη είναι ελάχιστα, και τα περισσότερα είναι προσωρινά. Η κατασκευή φέρνει εκατοντάδες εργάτες για λίγους μήνες. Η λειτουργία απασχολεί 30 με 50 μόνιμους εργαζόμενους. Και υπάρχει και ο λογαριασμός που έρχεται αργότερα. Οι υποσταθμοί, τα δίκτυα και οι αγωγοί φτιάχνονται για να λειτουργούν 30 χρόνια. Αν όμως ο επενδυτής φύγει νωρίτερα, η τοπική κοινωνία συνεχίζει να πληρώνει υποδομές φτιαγμένες στα μέτρα του.

Ένα κτίριο με servers από μόνο του δεν δημιουργεί οικοσύστημα τεχνητής νοημοσύνης. Στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων έχουμε ιδιώτες επενδυτές, ξένη τεχνολογία - μαύρο κουτί, ξένη διοίκηση, διεθνείς πελάτες, και από κάτω τοπική γη, ρεύμα και νερό. Πού ακριβώς βρίσκεται η προστιθέμενη αξία; Πόση τεχνογνωσία μένει στη χώρα ή την τοπική κοινωνία; Πόσα πανεπιστήμια και ελληνικές επιχειρήσεις συμμετέχουν στην αλυσίδα αξίας;

…Επί της ουσίας, το πρόβλημα δεν είναι το όποιο data center από μόνο του, αλλά σε ποιο περιβάλλον έρχεται να προστεθεί και εάν η γη, το ρεύμα και το νερό που θα δεσμεύσει θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για άλλες κοινωνικές ανάγκες. Ακόμα και εάν οι επιπτώσεις θεωρηθούν σταγόνες νερού, το ερώτημα είναι εάν αυτές οι σταγόνες ξεχειλίζουν το ποτήρι σε τοπικό επίπεδο.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά. Θα δεχόμαστε εύκολα ένα data center που θα φιλοξενεί υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης για την επιτήρηση Παλαιστινίων στη Γάζα ή ψηφοφόρων σε επικείμενες εκλογές; Θα δεχόμαστε ένα data center που υποστηρίζει βομβαρδισμούς αμάχων; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η υποδομή και οι επιπτώσεις της, αλλά και ο ίδιος ο σκοπός που εξυπηρετεί. Και αυτό ακριβώς παραμένει εκτός συζήτησης, καθώς ο σκοπός και οι χρήσεις αφορούν αποκλειστικά τους επενδυτές – ιδιοκτήτες και οι τοπικές κοινωνίες δεν μαθαίνουν τίποτα σχετικό…

Επικήδειος λόγος κατά την Εξόδιο Ακολουθία του πρώην Δημάρχου Γαργαλιάνων Σταύρου Καλοφωλιά

Από τον Γιώργο Τασιόπουλο

Εκπαιδευτικό 

Ήρθε η οδυνηρή ώρα να σε αποχαιρετήσουμε αδερφέ μου Σταύρο.

Όλοι εμείς με βαθειά θλίψη συναχθήκαμε σήμερα γιατί έφυγε ένας όμορφος άνθρωπος.

Ο Σταύρος Καλοφωλιάς υπήρξε ενα πρότυπο πολίτη και καλού οικογενειάρχη, σπάνιας γενναιοδωρίας άνθρωπος που άξια διακόνησε τον τόπο του.

 Υπήρξε παράδειγμα έντιμου δημάρχου με όραμα για την πόλη μας.

 Ένας άριστος γιατρός επιστήμονας που υπηρέτησε τον συνάνθρωπο.

Πάνω απ’ όλα τεράστια είναι η απώλειά ενός καλόκαρδου συμπολίτη μας.

Στη μνήμη μας θα μείνεις Σταύρο πάντα χαμογελαστός, 

με μεγάλη, ανοιχτή, θερμή αγκαλιά!

Άνθρωπος γλυκύτατος, ανοικτός στο πνεύμα, νηφάλιος, αθεράπευτα ρομαντικός,

όρθιος στην ψυχή, αριστοκράτης στο παράστημα,

 υπηρέτης της ολότητας, 

αιώνιος έφηβος, γεμάτος συναισθήματα, ζείδωρος και συνεχώς δραστήριος, αστείρευτη πηγή ζωντάνιας, ανεξάντλητης ενέργειας και θετικής σκέψης!

Ήταν ο Σταύρος ένα σπάνιο είδος ανθρώπου για τη σημερινή εποχή.

Αγαπημένε φίλε, τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξες όπως σε ήθελε ο κοινός μας Δάσκαλος και φίλος μας Μιχάλης Χαραλαμπίδης, συναθλητής στους κοινούς μας αγώνες για την κοινωνία, τον τόπο, την πατρίδα μας...

Συναντηθήκαμε σε κοινά αναγνώσματα, αλληλοτροφοδοτηθήκαμε στην δίψα μας για ένα νέο όραμα.

Η αγωνία μας κοινή για τον τόπο, για την αναγέννησή του, τη διέξοδο από την παρακμή, την αναζήτηση της ελπίδας! 

Ήσουν πάντα αισιόδοξος!

Έφυγες πιστός στη φράση του Αριστοτέλη: «Όταν η πόλη στασιάζει ουδείς δικαιούται να μένει αμέτοχος».

Πορεύτηκες πάντα ελεύθερα, με αρετή και τόλμη!

Ανήσυχος ως το τέλος για τα επερχόμενα και τους ταπεινωτικούς συμβιβασμούς, ήθελες τον ελληνισμό με οικουμενική ματιά.

Την πατρίδα μας να ζει και να προοδεύει με τον κόπο του λαού της και όχι αποικία χρέους.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΈΛΑΜΨΕ !!!!

Κιβωτός του Κόσμου: Αθώοι ο πατέρας Αντώνιος και δύο συγκατηγορούμενοι του στα Ιωάννινα !

«Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα είναι, ότι σήμερα δικαιώνεται το μεγάλο έργο της Κιβωτού, το οποίο κάναμε χρόνια» δήλωσε ο ιδρυτής της

Κιβωτός του Κόσμου: Αθώοι ο πατέρας Αντώνιος και δύο συγκατηγορούμενοι του στα Ιωάννινα

Αθώοι για όλες τις πράξεις που τους αποδίδονταν κρίθηκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου», πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου, η πρώην διευθύντρια της δομής των Ιωαννίνων, Ανδριανή Θεοδωρακοπούλου, και ο παιδαγωγός Πασχάλης Σκορδάς.

Σύμφωνα με ανακοίνωση των συνηγόρων υπεράσπισης την οποία επικαλείται το epirusgate.gr, η αθωωτική απόφαση εκδόθηκε μετά από πολύμηνη ακροαματική διαδικασία και ήταν σύμφωνη με την εισαγγελική πρόταση, καθώς οι αποδιδόμενες πράξεις δεν αποδείχθηκαν. Η υπόθεση αφορούσε καταγγελίες σχετικά με τη μεταχείριση ανηλίκων σε δομή της οργάνωσης στα Ιωάννινα.

Η Ανδριανή Θεοδωρακοπούλου αντιμετώπιζε κατηγορίες για σωματική βλάβη ανηλίκων με μεθοδευμένη πρόκληση ψυχικού πόνου, σύμφωνα με το άρθρο 312 του Ποινικού Κώδικα, καθώς και για παράνομη κατακράτηση και παράνομη βία, βάσει των άρθρων 325 και 330, ενώ ο παιδαγωγός Πασχάλης Σκορδάς κατηγορούνταν για σωματική βλάβη ανηλίκων.

Στον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου αποδιδόταν ηθική αυτουργία στις πράξεις αυτές. Το δικαστήριο, όπως αναφέρουν οι συνήγοροι υπεράσπισης, έκρινε αθώους και τους τρεις κατηγορουμένους μετά την ολοκλήρωση της αποδεικτικής διαδικασίας.

Η τοποθέτηση των συνηγόρων υπεράσπισης

Σε κοινή ανακοίνωση, οι δικηγόροι Δημήτριος Δήμος, Χριστίνα Μάστορα και Γεώργιος Γεωργίου αναφέρουν ότι η απόφαση βασίστηκε στην αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων. «Ο λόγος, επομένως, ανήκει πλέον στη Δικαιοσύνη, η οποία έκρινε με βάση τα αποδεικτικά μέσα και όχι τις εντυπώσεις», τονίζουν.

Οι συνήγοροι υπογραμμίζουν το έργο του πατέρα Αντωνίου μέσω της «Κιβωτού του Κόσμου» από το 1998, σημειώνοντας πως η οργάνωση παρείχε στέγη, φροντίδα και εκπαίδευση σε χιλιάδες παιδιά. Υπενθυμίζουν ότι ο ιδρυτής της οργάνωσης έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη δράση του.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ

Του Περικλή Νεάρχου 

Οι γεωπολιτικές αλλαγές στην Ανατολική Μεσόγειο διανοίγουν για την Κύπρο μια νέα προοπτική.Για πρώτη φορά απο το 1974 ,δημιουργουνται αντικειμενικά συνθηκες για την αντιστάθμιση και ανατροπή των συσχετισμων δυνάμεως που επεβλήθησαν τότε με την Τουρκική εισβολή.

Η εισβολή ηταν εργο του Κίσσινγκερ , οπως και η υπονόμευση και η προδοσία της αμυνας της Κύπρου απο τη χούντα.

Αλλαξαν ομως απο τότε πολλά.Δεν υπάρχει πλέον ,π.χ. , στρατηγική συμμαχία Τουρκίας - Ισραήλ, οπως υπήρχε τότε. Αντιθέτως , το Ισραήλ αντιμετωπίζει σήμερα την Τουρκία ως εν δυνάμει  επικίνδυνο εχθρό.  Λόγω αφ' ενος της πολιτικης που ακολουθει η Αγκυρα στο θέμα της Χαμάς και της Συρίας.Λόγω αφ' ετέρου της γενικότερης Ισλαμιστικης πολιτικης που ακολουθει ο Ερντογάν και των φιλοδοξιων του γι' ανάδειξη της Τουρκίας σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη και ειδικότερα για ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Γαλάζια Πατρίδα και το Τουρκο- Λιβυκό Μνημόνιο εντάσσονται σ' αυτή  τη φιλοδοξία.Πιστεύει κανείς οτι μπορει το Ισραήλ να συμβιβασθει μ' ενα τέτοιο σχέδιο Τουρκικης ηγεμονίας στην Ανατολική Μεσόγειο, που θ' απέκλειε την ελεύθερη πρόσβασή του στη θάλασσα και θα το εξαρτουσε  απο την καλή θέληση της Αγκυρας;