Η ιστορική ήττα του CDU, η άνοδος της AfD και η πρωτιά της Αριστεράς στο Βερολίνο δείχνουν, σύμφωνα με τον διδάκτορα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, ότι το μεταπολεμικό πολιτικό μοντέλο της Γερμανίας βρίσκεται σε βαθιά κρίση
Σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα εισέρχεται η Γερμανία μετά τα αποτελέσματα των εκλογών σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, με το CDU να καταγράφει ιστορικές απώλειες, την AfD να αναδεικνύεται πρώτη δύναμη στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και την Αριστερά να κατακτά την πρώτη θέση στο Βερολίνο.
Τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Θεοφάνη Μαλκίδη, που μίλησε στο CretaOne 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, δεν συνιστούν απλώς μια πρόσκαιρη ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αποτυπώνουν βαθύτερες αλλαγές στη Γερμανία και ευρύτερα στην Ευρώπη.
Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, η AfD συγκέντρωσε 38,2%, έναντι 35,5% του SPD, ενώ το CDU έμεινε στο 4,9%, κάτω από το όριο του 5%, με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπείται στο τοπικό κοινοβούλιο. Πρόκειται για ιστορικά χαμηλή επίδοση για τους Χριστιανοδημοκράτες. Στο Βερολίνο, η Αριστερά αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με 25,7%, με το CDU να περιορίζεται στο 18,8%, την AfD στο 16,3% και το SPD στο 12,1%.
Η Μικρασιατική καταστροφή αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του Ελληνισμού. Καθόρισε σε απόλυτο βαθμό την πορεία της χώρας και απέδειξε ότι εκείνη δεν το βάζει κάτω εύκολα. Παρουσίασε ταυτόχρονα το πραγματικό πρόσωπο των "συμμάχων" της Ελλάδας και τον διαχρονικό τους ρόλο. Η γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας είναι η προσπάθεια αφανισμού μιας παράδοσης 3.000 ετών. Η μνήμη όμως δεν σβήνει εύκολα και η ιστορία στέκεται ως ακλόνητος μάρτυρας της αλήθειας και της υποκρισίας, του θάρρους και της ανανδρίας, του πολιτισμού και της βαρβαρότητας.
Στα μέσα Αυγούστου του 1922, ο Μουσταφά Κεμάλ με τον στρατό του, απαρτιζόμενο από ατάκτους, τακτικό στρατό και αξιωματικούς της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ξεκινάει αντεπίθεση εναντίον του τακτικού στρατού της Ελλάδας. Η ελληνική πλευρά, έχοντας προωθηθεί μέχρι την εξέχουσα του Εσκί Σεχίρ και του Αφιόν Καραχισάρ, είχε μείνει αδρανής έναν ολόκληρο χρόνο, έπειτα από κινήσεις σκοπιμότητας εκ μέρους της φιλομοναρχικής κυβέρνησης, της οποίας γνώμονας των πολιτικών κινήσεων ήταν η διάσωση και η επανεδραίωση του θρόνου και της δυναστείας. Στο διάστημα αυτό εξαπλώθηκε συστηματικά η απογοήτευση και το αίσθημα της ματαιότητας σε όλο το στράτευμα. Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, την ανάληψη της εξουσίας από τους φιλομοναρχικούς πολιτικούς και την επιστροφή του - αντιπάλου της Αντάντ κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο - βασιλιά Κωνσταντίνου, δρομολογήθηκαν ολοκληρωτικές μεταβολές σε επίπεδο συσχετισμών: η αντικατάσταση των ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών στο μικρασιατικό μέτωπο από φιλομοναρχικούς αξιωματικούς, οι αψυχολόγητες αποφάσεις των επιτελικών και η μεταστροφή της στάσης των "συμμάχων" απέναντι στην Ελλάδα ήταν κάποιες από αυτές. Παράλληλα, το κίνημα των Νεότουρκων άρχισε να ενισχύεται με τη στήριξη του τουρκικού λαού, ενώ το έρεισμα του σουλτάνου σταδιακά εκμηδενιζόταν. Η Κωνσταντινούπολη βρισκόταν υπό την συμμαχική επικυριαρχία και ο σουλτάνος είχε ενδώσει στις επιθυμίες των δυνάμεων της Αντάντ, προκειμένου να περισώσει τη θέση του.
Η Ίνες Σβέρντνερ (Ines Schwerdtner) και η Σάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) εκπροσωπούν σήμερα δύο ανταγωνιστικές γραμμές της γερμανικής Αριστεράς. Η 37χρονη Σβέρντνερ ηγείται της Αριστεράς (Die Linke) και συνδέεται με την εντυπωσιακή ανάκαμψή της μετά τη διάσπαση του 2023.
Η Βάγκενκνεχτ, έπειτα από τρεις δεκαετίες στην κομμουνιστική και μετακομμουνιστική Αριστερά, αποχώρησε το 2023 και ίδρυσε τη Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW), συνδυάζοντας αριστερή οικονομική πολιτική και αντιμιλιταρισμό με συντηρητικότερες θέσεις, κυρίως στο μεταναστευτικό και στην πολιτική ταυτότητας.
Οι πολιτικές τους διαδρομές είναι πολύ διαφορετικές. Η Βάγκενκνεχτ προέρχεται από την ανατολικογερμανική Αριστερά: εντάχθηκε το 1989 στο SED της ΓΛΔ, πέρασε στο PDS, έγινε κεντρική φυσιογνωμία της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας και αργότερα συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Die Linke.
Η Σβέρντνερ ανήκει σε διαφορετική πολιτική γενιά. Γεννημένη το 1989, προέρχεται από τον χώρο της νέας σοσιαλιστικής διανόησης και των κοινωνικών κινημάτων. Τον Μάιο του 2020 ήταν μεταξύ των ιδρυτών του γερμανικού Jacobin και έγινε η πρώτη αρχισυντάκτριά του, έως τον Ιούλιο του 2023. Μετά πέρασε στην ενεργό κομματική πολιτική.
Αν διαβάσει κανείς αριστερές αναλύσεις για τις χθεσινές εκλογές στο Βερολίνο θα μείνει με την εντύπωση ότι η Αριστερά κάρφωσε για δεύτερη φορά – μετά το 1945 - τη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ (εθνικό κοινοβούλιο).
Και αυτό γιατί το εκεί αριστερό κόμμα, Die Linke, ήρθε πρώτο με 25,7%, υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά του.
Ωστόσο, αν διάβασει τις ίδιες αναλύσεις μια βδομάδα πριν, τότε που η AfD ήρθε πρώτη στη Σαξονία με 44%, θα πιστέψει ότι ξαναζούμε τη Νύχτα των Κρυστάλλων.
Από τη ναζιστική κόλαση στον αριστερό παράδεισο, ένα εκλογικό αποτέλεσμα δρόμος.
Ανέκαθεν η Αριστερά διακρινόταν για την ψυχραιμία και τη σταθερότητα των αναλύσεών της.
Βέβαια, στις επίσης χθεσινές εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, πρώτη με 38,2% (+21,5%) αναδείχθηκε και πάλι η AfD, ενώ η Αριστερά έχασε 3,4% και πήρε μόλις 6,5%. Αλλά αυτό δεν το λέμε γιατί χαλάει το αφήγημα.
Η Αριστερά, βέβαια, γενικά δεν τα πάει άσχημα – δημοσκοπικά έχει σταθεροποιηθεί γύρω στο 11%, τρεις μονάδες πάνω από όσο πήρε στις τελευταίες εθνικές εκλογές.
Η δυναμική όμως είναι αναμφίβολα με την AfD, η οποία βρίσκεται στην πρώτη θέση με 29% - 9 μονάδες πάνω από τις εκλογές του 2025.
Ποιοι όμως ψήφισαν Αριστερά στο Βερολίνο;
Σύμφωνα με τα exit polls, η Αριστερά σάρωσε στη νεολαία (έως48% ) και πήρε υψηλά ποσοστά στους υπαλλήλους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (29%) και στους αυτοαπασχολούμενους ελεύθερους επαγγελματίες, το λεγόμενο αστικό πρεκαριάτο (26%).
Αντιθέτως, στην παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη πήρε μόλις 5%-7% - η τελευταία ψήφισε κυρίως AfD (29%), ενώ οι συνταξιούχοι και οι άνω των 50 ψήφισαν CDU.
Τι είναι όμως αυτό που το λένε Αριστερά (Die Linke)
Ένας άνθρωπος 82 ετών πέθανε μετά από έναν καβγά στην Ακτή Βουλιαγμένης. Η αφορμή, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι στιγμής γνωστά, ήταν μια ξαπλώστρα. Η εικόνα όμως είναι από μόνη της σχεδόν αλληγορική. Μια ανθρώπινη ζωή απέναντι σε μια ξαπλώστρα.
Ζούμε σε μια κοινωνία που εκπαιδεύεται καθημερινά στην αδυναμία. Ακρίβεια, ανασφάλεια, πελατειακό κράτος, γραφειοκρατία, ατιμωρησία, εργασιακή επισφάλεια, σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο, μέγιστη αβεβαιότητα και απονοηματοδότηση. Ο πολίτης μαθαίνει να αισθάνεται ότι ελάχιστα επηρεάζει τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του. Αντιθέτως, μαθαίνει να γκρινιάζει, να βρίζει, να αγανακτεί και τελικά να προσαρμόζεται.
Κάπου όμως πρέπει να πάει όλη αυτή η ματαιωμένη επιθετικότητα. Και συνήθως δεν πηγαίνει προς τα πάνω. Πηγαίνει δίπλα. Στον οδηγό που μας έκλεισε. Στον υπάλληλο που καθυστέρησε. Στον γείτονα που έκανε θόρυβο. Στον άνθρωπο που μας πήρε τη σειρά. Στον άγνωστο που τόλμησε να διεκδικήσει την ίδια ξαπλώστρα.
Έτσι γεννιέται μια παράξενη κοινωνική φιγούρα. Πειθήνιος μαλάκας απέναντι στην ισχύ των εξουστιαστών, αμείλικτος τσαμπουκάς απέναντι στον διπλανό του. Εκεί όπου υπάρχουν πραγματικές σχέσεις δύναμης, προσαρμόζεται. Εκεί όπου συναντά κάποιον εξίσου αδύναμο, ανακαλύπτει ξαφνικά τον τσαμπουκά του.
«Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα.»
- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936
«Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.»
- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940
«Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών.»
- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940
Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967.
Στις 5 Μαρτίου 2026, έναν μήνα και πέντε μέρες μετά την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν, διαβάζω μία από τις σπάνιες πλέον δηλώσεις του Τζόρτζιο Αγκάμπεν:
«Μια χώρα δέχτηκε επίθεση χωρίς κανένα πραγματικό λόγο και δολίως, τη στιγμή που υποτίθεται ότι διεξάγονταν διαπραγματεύσεις μαζί της, και ο πνευματικός της ηγέτης δολοφονήθηκε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση –ή η παράνομη οργάνωση που φέρει αυτό το όνομα– όχι μόνο δεν καταδίκασε τούτη την κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από δύο κράτη που καθώς φαίνεται έχουν απολέσει κάθε μέτρο αυτογνωσίας και ευθύνης, αλλά και διέταξε τον ιρανικό λαό να πάψει να αμύνεται3.»
Εννοείται ότι μία χώρα, όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες αυτήν την περίοδο, δέχθηκε σοβαρή επίθεση. Όχι μόνον στην επικράτειά της αλλά και στην αξιοπρέπεια και την αυτεξουσιότητά της. Η Δύση, αρχικά, επικαλούμενη το μεταμοντέρνο παραμύθι του δικαιωματισμού που γνωρίζει ως κάκιστος πλασιέ να πουλάει τα τελευταία χρόνια στην υπόλοιπη υφήλιο, εγκατέλειψε την κασέτα που είχε βάλει να παίζει μονίμως, για να βγει στην επιφάνεια το πραγματικό ζητούμενο της επίθεσης στο Ιράν: το πετρέλαιο. Και δεν είναι μόνον το πετρέλαιο αλλά και το ποιος ελέγχει έναν γεωγραφικό τόπο και ένα φυσικό πέρασμα που από αρχαιοτάτων χρόνων ανήκει σε συγκεκριμένους λαούς. Αφού οι ΗΠΑ και οι σκοταδιστές δορυφόροι τους στην περιοχή κατάφεραν να επιβάλουν, έπειτα από δεκαπέντε συναπτά έτη συνεχούς προσπάθειας, το τερατώδες καθεστώς της Αλ-Κάιντα στην Συρία, διέλυσαν εν συνεχεία τον Λίβανο και προχωρούν προς την πλήρη γενοκτονία ενός από τους ελάχιστους λαούς που λειτουργεί ακόμη με σεβασμό στην πατρογονική του γη και του οποίου η αξιοπρέπεια καθορίζει τον τρόπο ζωής του: τους Παλαιστινίους.
Αλλά αυτά είναι ασήμαντα γεγονότα για τους κατοίκους της ευρωπαϊκής ηπείρου και πολύ περισσότερο για τους κατοίκους του Νότου της Χερσονήσου του Αίμου, που φαίνεται ότι έχουν λύσει όλα τα προβλήματα δημοκρατίας και ελευθερίας μέσω του «έξυπνου» τηλέφωνου και του τουρισμού, και πιστεύουν ότι η καταστροφή τόπων με τους οποίους είχαν άμεση σχέση επί χιλιετηρίδες, δεν τους αφορά άμεσα, ως Έλληνες, αλλά κάποιον άλλον μακρινό γαλαξία.
Κατ’ ελπίδα: ο βαμβαρδισμός του Ντουμπάϊ, ως αντίποινα των Ιρανών στην απειλή αφανισμού της πατρογονικής τους γης, έρχεται να επιβεβαιώσει μια πρόσχαρη υπόσχεση καταστροφής ενός μοντέλου που απειλεί εδώ και δεκαετίες τον πλανήτη. Αρχικά να υπενθυμίσουμε ότι από όλους τους κατοίκους του τόπου που ο Πτολεμαίος αποκαλούσε «Ευδαίμονα Αραβία» τα σημερινά Εμιράτα δεν είχαν ποτέ να επιδείξουν το παραμικρότερο είδος πολιτισμού, ούτε και κάποια ευδαιμονία (εν αντιθέσει, π.χ., με τους κατοίκους της Υεμένης και εν μέρει του προϊσλαμικού Μπαχρέιν), καθότι ο νομαδικός τρόπος ζωής τούς εμπόδιζε να στραφούν προς αυτήν την κατεύθυνση και τα ολιγάνθρωπα ψαροχώρια τους ζούσαν ακριβώς από την αλιεία και ενίοτε από την εύρεση οργανικών πολύτιμων λίθων όπως τα μαργαριτάρια τα οποία και πουλούσαν στους ξένους.
Η κατάσταση άλλαξε χάρη στην εύρεση του πετρελαίου. Από την δεκαετία του 1950, ξεκινάει ένας ασυλλόγιστος αγώνας επιβεβαίωσης των Εμιράτων χάρη στον υλικό πλούτο. Το 1971 όσοι από την ανατολική Αραβία κατάφεραν να βρουν πετρέλαιο στην ξηρή έρημό τους ενώθηκαν σε συνομοσπονδία χάριν ακριβώς του πετρελαίου. Όσοι από τους γηγενείς βεδουίνους δεν συμμετείχαν ή και δεν συμμετέχουν στην μετατροπή της Αραβίας σε Μαϊάμι, εξορίζονται στην έρημο. Για τις ιθύνουσες τάξεις δεν τίθεται ζήτημα: μπορούν πάντα να βρουν σκλάβους από την Αφρική και την Ινδική Χερσόνησο.3 Πράγμα που γίνεται συστηματικά μέχρι σήμερα: Νοτιοαφρικανοί, Κογκολέζοι, Ταζμανοί καθώς και Αιθίοπες παίρνουν τον δρόμο της εξορίας, τον δρόμο της σκλαβιάς που έχουν χαραχθεί εδώ και αιώνες. Είτε από την Σομαλία είτε από το περίφημο Port Sudan οι έμποροι μαύρης σάρκας είναι πάντα σε ετοιμότητα να εφοδιάσουν την, πλέον, Δύσθυμη Αραβία με καινούργιους σκλάβους για τις celebrities που συχνάζουν στο Ντουμπάι.
Η 18η Σύνοδος Κορυφής των BRICS, που γιορτάζει την εικοστή επέτειό τους, πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί. Για την Φιλελεύθερη Τάξη (την ιδεολογία των δύο δεκαετιών μονοπολικότητας, η οποία παρόλα αυτά συνεχίζει να επηρεάζει τις ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις και μεγάλο μέρος της αληθινής αριστεράς), είναι μια συγκέντρωση αυταρχικών καθεστώτων και ελαττωματικών δημοκρατιών, που αμφισβητούν τη Δύση χωρίς συγκεκριμένα αποτελέσματα, εστιάζοντας στην οικονομική και τεχνολογική συνεργασία.
Για πολλούς από εμάς, ωστόσο, οι BRICS αντιπροσωπεύουν τό Κατέχον, το Αυγουστινιανό φρένο στον Αντίχριστο, το χάος και την αναρχία. Αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκουμε να αντικαταστήσουμε την αμερικανική αυτοκρατορία με μια κινεζική ή ρωσική αυτοκρατορία ή μια που μοιράζεται μια επιτροπή αυταρχικών μεγάλων δυνάμεων.
Η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία έχουν τις δικές τους ιστορίες, έχουν επιτύχει θετικά αποτελέσματα και έχουν υποστεί ήττες και πισωγυρίσματα, όπως ακριβώς και οι δυτικές χώρες. Ωστόσο, αντιπροσωπεύουν μια θετική τάση στο διεθνές πλαίσιο, καθώς επικαλούνται τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενάντια στην δεσποτική και μονομερή αλαζονεία του λεγόμενου καλοπροαίρετου ηγεμόνα, τις βασικές αρχές του πολυμερισμού που δημιούργησαν οι νικήτριες δυνάμεις μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το αντιαποικιακό κίνημα αποτελεί έναν αναγνωρισμένο αγώνα για μια πιο δίκαιη διεθνή τάξη. Δυστυχώς, η παγκόσμια διακυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε από τη Δύση και την Αμερικανική Αυτοκρατορία έχει οδηγήσει σε έναν νέο αποικισμό, διπλά μέτρα και σταθμά και τώρα προστατευτισμό ενάντια στις ίδιες τις αρχές του ελεύθερου εμπορίου που είναι εγγενείς στη φιλελεύθερη θεωρία. Οι χώρες BRIC, που δημιουργήθηκαν το 2006, έγιναν BRICS με τη Νότια Αφρική το 2010 και, έχοντας φτάσει τα 10 μέλη το 2024 -συνεργασίες που επεκτείνονται στην πλειονότητα του παγκόσμιου Νότου- επιδεικνύουν μια ιδιαίτερη ζωτικότητα, βασισμένη στην ανοιχτότητα και την συμπερίληψη, τη δικαιοσύνη και την ισότητα, τη βιώσιμη ανάπτυξη και το εμπόριο, τα λιμάνια, τις υποδομές και την τεχνολογική συνεργασία.
Η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται το τελευταίο διάστημα από τις προεκλογικές κενές «διακηρύξεις» των κομμάτων από το βήμα της Θεσσαλονίκης, από την αποκάλυψη μιας εκτεταμένης μαφιοποίησης (βλέπε ό,τι σχετίζεται με κολωνακιώτικα «στέκια» όπου «τελείωσαν» τον Γιώργο Μαζωνάκη, και το πελατολόγιο αυτών των «ιδρυμάτων»), και λίγο –αλλά πολύ απειλητικά– γίνεται κάποιος λόγος για τον «δύσκολο χειμώνα» και την ενεργειακή κρίση, καθώς και για το τρίγωνο «Ελλάδα-Ισραήλ-Τουρκία».
Η πολιτική σφαίρα εξελίσσεται τάχατες σαν να μην υπάρχει μια πραγματικότητα ραγδαίων αλλαγών σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να μην διαπεράσουν ως μεγάλα κύματα όσα θα συμβούν στη χώρα και την περιοχή μας. Λες και έχει μεγάλη σημασία αν ο κ. Φλωρίδης θα πολιτευτεί στην Α΄ Θεσσαλονίκης, αν η κ. Κασιμάτη θα πάει ή όχι στο ΠΑΣΟΚ, αν ο τάδε τραγουδιστής ή αθλητής θα είναι στα ψηφοδέλτια.
Φυσικά δεν είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι έτσι κι αλλιώς θα έχουμε πολιτικές ανακατατάξεις. Όμως η πρόσληψη της πραγματικότητας χωρίς να βλέπουμε τη «μεγάλη εικόνα» των εξελίξεων εντός του περιβάλλοντος της ΠΟΛΥΚΡΙΣΗΣ, των ΠΟΛΕΜΩΝ, των ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ , στερεί την όποια δυνατότητα προσανατολισμού.
Την εβδομάδα που πέρασε είχαμε δύο πολύ σοβαρά γεγονότα, που υπογραμμίζουν το γεγονός πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη ΚΑΜΠΗ παγκόσμιας σημασίας, πολύ σημαντικότερη από το αποτέλεσμα των εκλογών στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ στη Γερμανία και την άνοδο της ακροδεξιάς. Ποια ήταν τα δύο αυτά γεγονότα;
•Ας αναρωτηθούμε πως η ιατρική διολισθαίνει προς τη μαγεία μέσω ψυχολογίας, η οποία με τη σειρά της από επιστήμη με τα αντικείμενα και τις μεθόδους της, έχει μετατραπεί σε εξατομικευτική ιδεολογία του μεταμοντέρνου συρμού;
•Πως η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών υγείας (σωματικής και ψυχικής) συνδέεται με την άνθηση "ψευτοορθολογιστών μάγων σύγχρονης εξαμερικανισμένης μεταφυσικής" σε συνάρτηση με κακοχωνεμένες σάλτσες της πραγματικής και σοβαρής ανατολίτικης φιλοσοφίας;
•Για ποιο λόγο η ολιστική ιατρική η οποία ξεκινά από μια καταρχάς ορθότατη επιστημολογικά βάση, την σύνδεση της ψυχικής με την σωματική υπόσταση του ανθρώπου γίνεται ο ιδεώδης χώρος εκμετάλλευσης των εκάστοτε κομπογιαννιτών;
•Πως εξηγείται ότι με αφορμή το θάνατο ενός δημοφιλούς τραγουδιστή ως αποτέλεσμα μιας πολύ σοβαρής ιατρικής πράξης, όπως η πλασμαφαίρεση (με στόχους longevity) κινητοποιούνται περισσότερο και από τον ιατρικό σύλλογο, η κοινότητα των ψυχολόγων σπεύδοντας να ανακοινώσει την ίδρυση ΝΠΔΔ ψυχολόγων και την περιχαράκωση του επαγγέλματος του ψυχολόγου;
Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι: α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος, β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη».
Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030. Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία…
Η κυβέρνηση κάνει λόγο για 2,2 δισ. ευρώ που μπορούν να δοθούν ως «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» σταδιακά μέχρι το τέλος του 2027∙ ο Τσίπρας πρότεινε ένα πακέτο περίπου 7 δισ., μέρος των οποίων θα προέλθει από μια «πατριωτική εισφορά» που πρέπει να δώσουν οι πιο πλούσιοι Έλληνες και υπολογίζεται σε 1,2 δισ.∙ ο Ανδρουλάκης θα μιλήσει για επαναφορά της 13ης σύνταξης –σε δύο δόσεις– και του 13ου μισθού στο δημόσιο (τα οποία αποφεύγει ο Τσίπρας), για 120 δόσεις παντού και προστασία της κατοικίας. Επί της ουσίας όλα τα κόμματα κινούνται στη σφαίρα της αναδιανομής ενός ελάχιστου, μικρού τμήματος του ετήσιου εισοδήματος, ώστε να καταστεί κάπως ανεκτή η υπάρχουσα προκλητική ανισοκατανομή. «Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια», όπως επεσήμαινε το editorial του προηγούμενου φύλλου. Οι σιωπές
Υπάρχουν όμως τεράστιες σιωπές σε βασικά ζητήματα: για την οικονομία και τον προσανατολισμό της συνολικά, για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και τις τάσεις ιδιαίτερα στη Δύση, για τα κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, για την ιδιαίτερη συμμαχία με το Ισραήλ, για τα προγράμματα και έργα που ήδη τρέχουν ή μέσω των οποίων ελπίζουν να διαχειριστούν την οικονομική πορεία.
✔️Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η αποξήλωση και κατεδάφιση σημαντικών ενεργειακών εγκαταστάσεων της ΔΕΗ στη Δυτική Μακεδονία και τη Μεγαλόπολη.
✔️Στο όνομα της απολιγνιτοποίησης απομακρύνεται βιομηχανικός εξοπλισμός, διαλύονται μεταλλικές κατασκευές και κατεδαφίζονται εγκαταστάσεις που αποτέλεσαν επί δεκαετίες μέρος του εθνικού συστήματος ηλεκτροπαραγωγής.
✔️Σήμερα η διαδικασία αυτή αφορά και τους πέντε πύργους ψύξης του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού Αγίου Δημητρίου, καταστρέφοντας την ενεργειακή εφεδρεία της χώρας σε μια εποχή μάλιστα μεγάλης γεωπολιτικής, οικονομικής, ενεργειακής αβεβαιότητας.
✔️Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, πενήντα πολίτες από διαφορετικές περιοχές της χώρας, από διαφορετικούς κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη ζητώντας την παύση και ανάκληση των εργασιών κατεδάφισης των πέντε πύργων ψύξης.
✔️Στηρίζουμε την προσφυγή τους γιατί θεωρούμε ότι η τύχη υποδομών τέτοιας στρατηγικής σημασίας δεν μπορεί να αποφασίζεται χωρίς διαφάνεια, λογοδοσία, δημόσιο διάλογο και ουσιαστική αξιολόγηση των ενεργειακών, περιβαλλοντικών, οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών.
✔️Οι υποδομές αυτές δημιουργήθηκαν σε διάστημα άνω των επτά δεκαετιών και αποτέλεσαν βασικό κορμό του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος. Συνδέθηκαν με τον εξηλεκτρισμό της χώρας, την ανάπτυξη της βιομηχανίας και την αξιοποίηση εγχώριων ενεργειακών πόρων. Γύρω τους δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο παραγωγικό και τεχνολογικό οικοσύστημα, με χιλιάδες εργαζόμενους, συσσωρευμένη τεχνογνωσία και σημαντική οικονομική δραστηριότητα.
Το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, στο αμφιθέατρο των Φερών Έβρου (πρώην Δημαρχείο) ο Ποντιακός Σύλλογος «Παναγία Σουμελά» διοργάνωσε υπό την αιγίδα του Δήμου Αλεξανδρούπολης και της Ένωσης Πολιτιστικών Φορέων Έβρου, ημερίδα αφιερωμένη στην ιστορική μνήμη και τη Γενοκτονία.
Η εκδήλωση επικεντρώθηκε στα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1921 στην Αμάσεια, όπου το Κεμαλικό καθεστώς οδήγησε στην αγχόνη την ηγεσία του Ποντιακού Ελληνισμού, μεταξύ των οποίων τον εμβληματικό δημοσιογράφο Νίκο Καπετανίδη, αλλά και τα μέλη του ιστορικού Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου Μερζιφούντας «Πόντος».
Η Ημερίδα ξεκίνησε με τον αγιασμό για την νέα πολιτιστική χρονιά από τον π. Ιωάννη, ενώ προλόγισαν ο πρόεδρος του Συλλόγου Ανδροκλής Γεωργουτσίδης, ο αντιδήμαρχος Φερών Χρήστος Γκουγκουλάκης και ο πρόεδρος της Ένωσης Πολιτιστικών Φορέων Νομού Έβρου Δημήτρης Κελεμίδης.
Στη συνέχεια ο ομιλητής Θεοφάνης Μαλκίδης, αναφέρθηκε στο ματωμένο Σεπτέμβριο του 1921 στον Πόντο, τονίζοντας μεταξύ των άλλων τα εξής:
«Οι Κεμαλικοί μετά την 19η Μαίου 1919 και την υλοποίηση της τελευταίας φάσης της Γενοκτονίας, προσπάθησαν και τελικώς πέτυχαν με διάφορα μέσα να εξοντώσουν ό,τι δεν είχαν μπορέσει να εξολοθρεύσουν οι Νεότουρκοι.
Διωγμοί, εξορίες, δολοφονίες, βιασμοί, δίκες και καταδίκες στα αποκαλούμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας», τα οποία εκδίδουν «αποφάσεις» και εκτελούνται πρόκριτοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, μαθητές γυμνασίων- Ανανιάδης και Παυλίδης του κολλεγίου "Ανατόλια" της Μερζιφούντας- και κληρικοί, από τους οποίους ζητούνται δηλώσεις ότι συμμετείχαν στην οργάνωση του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος στον Πόντο.
Η “απόφαση” του ψευτοδικαστηρίου σημείωνε σχετικά:
Ο Άρης Κωνσταντινίδης (1913-1993) ανήκει στις κορυφαίες µορφές της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής λόγω της στοχαστικής προσέγγισής του η οποία υπερβαίνει χαρακτηριστικά γνωρίσµατα του διεθνούς µοντερνισµού: τη ρήξη µε την παράδοση και την υποτίµηση της γεωγραφικής και πολιτισµικής διάστασης της αρχιτεκτονικής (Achleitner, 1965˙ ΦεσσάΕµµανουήλ, 1993β: 23-24). H µελέτη αυτή αυτό επαναπροσεγγίζει το έργο του της δεκαετίας 1957-1967 στον τοµέα του τουρισµού. Αρχίζοντας µε τη σκιαγραφία της συγκρότησης και της φιλοσοφίας του Κωνσταντινίδη και τελειώνοντας µε συµπερασµατικές παρατηρήσεις για τα ξενοδοχεία και µοτέλ Ξενία του Ελληνικού Οργανισµού Τουρισµού, που σχεδιάστηκαν από τον ίδιον και άξιους οµοτέχνους του, θα δοθεί έµφαση στις πτυχές εκείνες της ξενοδοχειακής αρχιτεκτονικής του που επιβεβαιώνουν την εξής γνώµη του ποιητή και ζωγράφου Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985): «Τα χρόνια, λέω, µας διδάσκουν πως όσο µια τέχνη έχει πιο τοπικό χαρακτήρα τόσο πιο παγκοσµίου ενδιαφέροντος είναι. Πως όσο είναι πιο προσωπική τόσο κι έχει πιο πανανθρώπινη αξία. Κι όσο είναι περισσότερο του καιρού της τόσο και το περιεχόµενό της είναι πιο αιώνιο». (Εγγονόπουλου Ν., 1999: 15 [1938, συνέντευξη] & http://www.engonopoulos.gr/_homeEN)
«Πρέπει να ξέρουμε, φίλε μου, ότι είναι μεγάλο κατόρθωμα να περιφρονούμε αυτό που οι άλλοι θεωρούν σημαντικό μες στην ζωή. Ο πλούτος, για παράδειγμα, οι τιμές, η δόξα, η εξουσία και όλα όσα περιβάλλονται από εξωτερική λάμψη, σαν να πρόκειται για θεατρική παράσταση, δεν θα φαίνονταν ανώτερα αγαθά σε έναν σοφό άνδρα. Αντίθετα, ανώτερη θα ήταν η ίδια η περιφρόνησή τους.»
ΛΟΓΓΙΝΟΣ, Περί Ύψους
«Θα πρέπει να ξοδεύουμε την περιφρόνησή μας με φειδώ καθότι, στην εποχή μας, είναι τόσοι πολλοί οι αξιοπεριφρόνητοι άνθρωποι.»
ΣΑΤΩΒΡΙΑΝΔΟΣ
«Αλλά τα κεφάλια δεν έχουν πρωκτό. Ό,τι εισέρχεται στο κουτί τους, δεν ξαναβγαίνει ποτέ.»
M. G. CLÉZIO, Les Géants
Ι.
Πράγα1. Νύχτα. Εσωτερικό. Μπαρ.
Έπειτα από ένα ανησυχητικό στριφογύρισμα μιάμισης ώρας γύρω από την Παλαιά Πόλη της Πράγας, αλλά και εντός της, υπό καταρρακτώδη βροχήν, κατάφερα να βρω μια ήσυχη γωνιά σε τούτην την μυστική πόλη της Παλαιάς Ευρώπης η οποία δεν κατάφερε να μην πέσει και η ίδια θύμα της μουσειοποίησης και του low-cost τουρισμού του συνεχούς διψασμένου αγγλοσαξωνικού, και όχι μόνον, όχλου. Επειδή βρίσκομαι αρκετά βαθιά μέσα στην νύχτα θα αναγγείλω, όπως ένας προσωκρατικός, «Πάντα τὰ σπουδαῖα νυχτὸς μᾶλλον ἐξευρίσκεται».
Για κάποιον περίεργο και ασυνείδητο λόγο, έβαλα στις αποσκευές μου μία από τiς μικρότερες διατριβές όλων των εποχών για ένα τεράστιο ζήτημα. Πρόκειται για ένα από τα τελευταία γραπτά του μακαρίτη, πλέον, Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι. Απόδοση στην νεοελληνική: Το Μουνάκι χθες και σήμερα. Πιθανώς ο πόθος της ανάγνωσης του έργου, αντί για μια εκ νέου άγνωση του Κάφκα, του Τσάπεκ, του Κραλ ή κάποιας άλλης παραγνωρισμένης ή ξεχασμένης ιδιοφυίας που βγήκε από αυτόν τον τόπο, να οφείλεται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πρωτεύουσα της Τσεχικής Δημοκρατίας.
(Άρθρο 4 παρ. 1): Το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Αυτό σημαίνει ότι κανένας πολίτης, κανένας κρατικός λειτουργός και κανένας δικαστής δεν εξαιρείται από την υποχρέωση να τηρεί τους νόμους.
Κι όμως, ακαταδίωκτο στην Ελλάδα λοιπόν έχουν:
1. Μέλη της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων / Εμπειρογνωμόνων Covid-19 (2021)
2. Τραπεζικά Στελέχη / Τραπεζίτες & Μέλη της Διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ (2023): Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το ταμείο διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας του Ελληνικού Κράτους —της περιουσίας μας, δηλαδή.
3. Στελέχη και Διοίκηση της ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων)
4. Μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για το δυστύχημα των Τεμπών (2023)
5. Ακαταδίωκτο για το πόθεν έσχες των καναλαρχών!
Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη ο Πρωθυπουργός. ΕΧΕΙ βρει όλους τους τρόπους να καλυφθεί από παντού!
Ακαταδίωκτο στους ανθρώπους που έστελναν τον κόσμο να εμβολιαστεί. Στους τραπεζίτες —αλίμονο, τα φιλαράκια του θα άφηνε έτσι;
Στην ΑΑΔΕ τη δημόσια υπηρεσία που μπορεί να ξεπουλήσει από ένα αγαθό της πατρίδας μας μέχρι ολόκληρη την περιουσία της.
Στους εμπειρογνώμονες του δυστυχήματος των Τεμπών.
Πως θα πάτε σε δίκη ακύρωσης του επερχόμενου Νόμου “Γαλάζια Πατρίδα”, χωρίς μάρτυρα, όπως είναι ένας χάρτης μαζί και Νόμος; Ή δεν θα πάτε, επειδή υπάρχουν και άλλες λύσεις; Π. χ. οι, κατά την Τουρκία, δύο “ισόκυρες” ΑΟΖ του Αιγαίου, μια και το θαλάσσιο της πάρκο στην Ίμβρο -ΑΟΖ κατά τον Γιαϊτζί- γλύφει τον 25ο Μεσημβρινό;
Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός
Δημοσιεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2026 Ψηφιακή απεικόνιση: Χρήστος Κωνσταντινίδης {Πηγή: UNEP/MAP-SPA/RAC & MarinePlan (Universidad de Sevilla), 20/Dec/2019, σ. 91}
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Μια Ελλάδα χωρίς ΑΟΖ και χωρίς 12 μίλια, χάνει εθνικά εδάφη*, ίσαμε 25 φορές τον Αττίλα Κύπρου ή 5 φορές το Μικρασιατικό!
Επίσης, χάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, σε μια έκταση 2,27 φορές την έκταση της Ελλάδας! Και με μια ειρήνη που θα είναι χειρότερη ακόμη και από την Ανταλκίδειο!
Όταν οι νέοι της αρχαίας Αθήνας έδιναν τον ιερό όρκο της εφηβείας, υπόσχονταν το «ουκ ελάττω παραδώσω, πλείω δε και αρείω», δεσμευόμενοι να παραδώσουν την πατρίδα μεγαλύτερη και ισχυρότερη. Σήμερα, ο θαλάσσιος κουμπαράς των 500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (τ.χλμ.) της ελληνικής ΑΟΖ μοιράζεται με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια.
Τα πρώτα 115.000 τ.χλμ. αποτελούν τη σημερινή μας θαλάσσια επικράτεια, δηλαδή τα 6 μίλια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, μαζί με τα 12 μίλια που ήδη θεσπίστηκαν νομικά στο Ιόνιο έως το Ταίναρο. Κάτι που δεν έγινε στη συμφωνία με την Αίγυπτο επειδή «φυσούσε». Όπως ακριβώς φυσούν και ξεφυσούν οι αποδεκατισμένοι φυσητήρες φάλαινες της ελληνικής τάφρου. Τα υπόλοιπα 300.000 τ.χλμ. αφορούν την ανοιχτή θάλασσα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, μέσα στην οποία ζει και αναπνέει η πολύτιμη «μίνι φούστα» των 40.000 τ.χλμ. του συμπλέγματος του Καστελλόριζου.
Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η σύνοδος κορυφής των BRICS στο Νέο Δελχί, με θέμα «Οικοδόμηση για Ανθεκτικότητα, Καινοτομία, Συνεργασία και Βιωσιμότητα», η οποία σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για την ομάδα. Ο Ντόναλντ Τραμπ τους μισεί και, με λόγια, θέλει να τους καταστρέψει. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να επηρεάσει την Ευρώπη εάν έκανε μια προσεκτική και ψύχραιμη αξιολόγηση.
Λίγες ημέρες μετά την ετήσια σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στο Κιργιστάν, ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι και οι πρόεδροι Βλαντιμίρ Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ και Μασούντ Πεζεσκιάν της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, αντίστοιχα, συναντήθηκαν με τους αρχηγούς κρατών των άλλων μελών του ομίλου: Βραζιλία, Νότια Αφρική, Ινδονησία, Αίγυπτο, Αιθιοπία, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Παρόντες ήταν αρκετοί άλλοι πρωθυπουργοί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Μαλαισίας, του Καζακστάν και του Βιετνάμ, όλες υποψήφιες για ένταξη χώρες.
Δεδομένου ότι η Ινδία ασκεί την προεδρία για το 2026, ο Μόντι έπαιξε κεντρικό ρόλο στην παρουσίαση ενός στρατηγικού σχεδίου για τις μελλοντικές πρωτοβουλίες των BRICS. Στις εναρκτήριες παρατηρήσεις του, έδωσε προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις στην παγκόσμια διακυβέρνηση και πρότεινε την υιοθέτηση δέκα μέτρων που θα αναπτυχθούν σε έναν οδικό χάρτη για τις μελλοντικές δραστηριότητες της ομάδας. Ζήτησε επίσης μεγαλύτερη εκπροσώπηση του Παγκόσμιου Νότου στις διεθνείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων, περιγράφοντας το τρέχον σύστημα ως «πυραμίδα προνομίων» που θα πρέπει να μετατραπεί σε «πλατφόρμα συνεργασίας».
Οι περισσότερες από τις προτάσεις του έγιναν δεκτές και ενσωματώθηκαν στην Τελική Διακήρυξη, η οποία υπογράφηκε από όλους τους συμμετέχοντες. Πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη σε σύγκριση με την προηγούμενη διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών της ομάδας, η οποία ολοκληρώθηκε χωρίς ομόφωνη συναίνεση. Εστιάζοντας στις μελλοντικές προοπτικές, ο Μόντι κατάφερε επίσης να πείσει το Ιράν και τα ΗΑΕ, που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Πιστεύουμε ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική εξέλιξη.
Αποσπάσματα από την ομιλία ΝΕ΄ του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, σχετικά με την ανάγκη αυταπαρνήσεως για τα ουράνια αγαθά.
«Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του˙ όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει».
[…] Και πρόσεχε πώς ομιλεί χωρίς κανένα απολύτως εξαναγκασμό. Διότι δεν είπε, ότι κι αν ακόμη θέλετε, και αν δεν θέλετε, πρέπει να το πάθετε αυτό, αλλά τι είπε: «εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει». Δε σας ζητώ δια της βίας, δε σας εξαναγκάζω, αλλά τον καθένα τον αφήνω κύριο της διαθέσεώς του˙ για τον λόγο αυτό σας λέγω «αν κάποιος θέλει». Διότι σας προσκαλώ προς αγαθά, και όχι προς κακά και δυσάρεστα, όχι προς κόλαση και τιμωρία, ώστε να σας αναγκάσω. Πράγματι λοιπόν η ίδια η φύση του πράγματος είναι ικανή να προσελκύσει. Λέγοντας δε αυτά προσείλκυε ακόμη περισσότερο. Διότι εκείνος που χρησιμοποιεί βία, πολλές φορές απομακρύνει, ενώ εκείνος που αφήνει τον ακροατή να ενεργήσει μόνος του, τον προσελκύει περισσότερο. Καθόσον η φροντίδα για κάποιον έχει μεγαλύτερη δύναμη από την βία. Δια τούτο και ο Κύριος έλεγε˙ «εάν κάποιος θέλει». Διότι, λέγει, είναι μεγάλα τα αγαθά που σας δίδω και τέτοια, ώστε και να προσέρχεσθε με την θέλησή σας. Πράγματι, δε θα ήταν δυνατό να προσελκύει κανείς με την βία, πολύ περισσότερο δε συμβαίνει αυτό στα ουράνια αγαθά. Διότι, εάν δε σε πείθει να προσέλθεις η φύση του πράγματος, δεν είσαι άξιος ούτε να λάβεις αλλ΄, ούτε και αν λάβεις, θα γνωρίσεις καλά αυτό που έλαβες. Για τον λόγο αυτό, ο Χριστός, επειδή σέβεται την ελευθερία μας, δεν αναγκάζει, αλλά προτρέπει. Διότι, επειδή φαίνονταν να διαδίδουν πολλά, και ιδίως να στενοχωρούνται γι’ αυτό που ελέχθη, λέγει˙ «Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε και να ταράσσεσθε. Εάν δεν θεωρείτε το λεχθέν ως αίτιο απείρων αγαθών και σαν κάτι που συμβαίνει προς χάριν σας, δεν εκβιάζω, ούτε εξαναγκάζω, αλλά εάν κανείς θέλει να με ακολουθήσει αυτόν προσκαλώ. Αλλ΄ όμως μην έχετε την γνώμη ότι αυτό είναι το να με ακολουθείτε, αυτό που κάνετε τώρα ακολουθώντας με. Χρειάζεται να υπομείνετε πολλούς κόπους, πολλούς κινδύνους, εάν έχετε σκοπό να με ακολουθήσετε».
Πρόσεξε όμως πώς και τον λόγο κάνει ευχάριστο. Διότι δεν περιορίζει τις δυσχέρειες μόνο σε αυτούς, αλλά και παρουσιάζει την αλήθεια αυτήν κοινή για όλη την οικουμένη, λέγοντας «εάν κανείς θέλει»˙ ας βαδίζει δηλαδή αυτήν την οδό, είτε είναι γυναίκα, είτε άνδρας, είτε άρχοντας, είτε αρχόμενος. Και εκ πρώτης όψεως φαίνεται μεν ότι μία είναι η αλήθεια που είπε, αλλ’ όμως τρία είναι τα λεγόμενα˙ το «να απαρνηθεί κανείς τον εαυτό του», το «να σηκώσει τον σταυρό του» και το «να με ακολουθήσει». Και τα μεν δύο είναι στενά συνδεδεμένα, το άλλο όμως ελέχθη ως κάτι το ξεχωριστό. Αλλ’ ας δούμε κατ’ αρχήν τι τέλος πάντων σημαίνει το να αρνηθούμε τον εαυτό μας. Προηγουμένως όμως ας εξετάσουμε τι σημαίνει το να αρνηθούμε άλλον και τότε θα κατανοήσουμε πλήρως τι τέλος πάντων σημαίνει να αρνηθούμε τον εαυτό μας.
Ο 22χρονος φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου.
Διαμαρτυρήθηκε με την αυτοπυρπόλησή του για την δικτατορία στην Ελλάδα.
"Ο Κώστας Γεωργάκης ταυτίστηκε με τον ευγενικό αγώνα εκείνης της γενιάς για Λευτεριά και Δημοκρατία.
Οι φλόγες που ξεπήδησαν από το κορμί του ενέπνευσαν και έγιναν σύμβολο αγώνα και πάλης".
Στον πατέρα του άφησε το ακόλουθο γράμμα:
«Αγαπημένε μου πατέρα, σε παρακαλώ συγχώρα με χωρίς να κλάψης. Ο γυιός σου δεν είναι ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους ανθρώπους ίσως με περισσότερο φόβο. Φίλησε το χώμα της πατρίδας για μένα. Μετά από τρία χρόνια καταπίεσης, δεν μπορώ ν’ αντέξω άλλο. Δεν θέλω εσύ να αντιμετωπίσης κανένα κίνδυνο γι αυτή μου την πράξη, αλλά δεν μπορώ ούτε να σκεφθώ ούτε να ενεργήσω αν δεν είμαι ελεύθερος.
Ζήτω η Δημοκρατία, Κάτω η Τυραννία.
Η πατρίδα μας που γέννησε την ελευθερία θα εξαφανίση τους τυράννους.
Συγχώρα με αν μπορείς
ο Κώστας σου»
Με τον θάνατο του Κώστα Γεωργάκη έγινε φανερό σε όλους πως το φασιστικό εγκληματικό χέρι δουλεύει ασταμάτητα, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, φανερά και κρυφά, για να διαλυθεί το αντιφασιστικό κίνημα στην Ιταλία.
Στο «ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΔΕΛΤΙΟ» αρ. 11, του Α.Μ.Ε.Ε. στην Ιταλία, τον Οκτώβρη του 1970, τα στοιχεία που παρατίθονται είναι...
Ο 22χρονος φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου.
Διαμαρτυρήθηκε με την αυτοπυρπόλησή του για την δικτατορία στην Ελλάδα.
"Ο Κώστας Γεωργάκης ταυτίστηκε με τον ευγενικό αγώνα εκείνης της γενιάς για Λευτεριά και Δημοκρατία.
Οι φλόγες που ξεπήδησαν από το κορμί του ενέπνευσαν και έγιναν σύμβολο αγώνα και πάλης".
Στον πατέρα του άφησε το ακόλουθο γράμμα:
«Αγαπημένε μου πατέρα, σε παρακαλώ συγχώρα με χωρίς να κλάψης.
Ο γυιός σου δεν είναι ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους ανθρώπους ίσως με περισσότερο φόβο.
Φίλησε το χώμα της πατρίδας για μένα. Μετά από τρία χρόνια καταπίεσης, δεν μπορώ ν’ αντέξω άλλο. Δεν θέλω εσύ να αντιμετωπίσης κανένα κίνδυνο γι αυτή μου την πράξη, αλλά δεν μπορώ ούτε να σκεφθώ ούτε να ενεργήσω αν δεν είμαι ελεύθερος.
Ζήτω η Δημοκρατία,
Κάτω η Τυραννία.
Η πατρίδα μας που γέννησε την ελευθερία θα εξαφανίση τους τυράννους.
Το μαξιλάρι μηδενίστηκε, τα repos έφτασαν τα 65 δις € και το χρέος αυξήθηκε κατά 18% από το 2019. Τι συμβαίνει πραγματικά στα ταμεία του κράτους; Γιατί δανείζεται η Ελλάδα 65 δις € από τους ασφαλιστικούς και λοιπούς φορείς ή το 26,2% του ΑΕΠ της, όταν η Ιταλία μόλις 2,4%; Τι θα συμβεί εάν υπάρξει μία διεθνής κρίση ρευστότητας και ομολόγων;
Στο πρώτο γράφημα που παραθέτουμε, φαίνεται ότι το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης ανήλθε στις 31/12/2025 στα 427,123 δις € - από 422,646 δις € το 2024 και 361,160 δις € το 2019. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 65,963 δις € (+18,3%) από το 2019.
Στο δεύτερο γράφημα, αριστερά, τα διαθέσιμα της Γενικής Κυβέρνησης στις 31/12/2025 ανέρχονταν σε 39,576 δις € - ενώ το καθαρό χρέος, αφαιρουμένων δηλαδή των διαθεσίμων, ήταν 323,224 δις €.
Στο ίδιο γράφημα, δεξιά, στις 30/06/2026 τα διαθέσιμα είχαν μειωθεί στα 31,110 δις € - ενώ το καθαρό χρέος είχε αυξηθεί στα 326,466 δις €. Δηλαδή σε μόλις έξι μήνες τα διαθέσιμα μειώθηκαν κατά 8,466 δις € - ενώ το καθαρό χρέος αυξήθηκε κατά 3,242 δις €.
Στο τρίτο γράφημα, τα διαθέσιμα της Κεντρικής Διοίκησης μειώθηκαν από 13,028 δις € στις 31/03/2026 σε 10,775 δις € στις 30/06/2026 - ενώ το «μαξιλάρι» (Cash Buffer Account), ύψους 5,410 δις €, μηδενίστηκε.
Πολλοί πιστεύουν ότι για να κατανοηθεί η παγκόσμια δυναμική ισχύος (ποιοι επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις, ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις, ποιος ο ρόλος των κυβερνήσεων) πρέπει να ακολουθηθεί η πορεία του χρήματος και να αγνοηθεί η προπαγάνδα των πολιτικών και των ΜΜΕ: «Πώς η παγκόσμια οικονομία ορίζει την παγκόσμια πολιτική» ).
Κύριο ρόλο παίζει το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα που πλαισιώνεται από το τεχνολογικό και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Συνδετικός κρίκος της τριάδας είναι το “Δόγμα Γούλφοβιτς”: «Το στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ διασφαλίζει ότι δεν θα αναπτυχθούν ανταγωνιστές: ΄Ενας κόσμος με μια υπερδύναμη» (NYT). Σ΄αυτή τη τριάδα βρίσκεται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας δυναμικής ισχύος και πάνω σ΄αυτή εξυφαίνεται η τρέχουσα αμερικανική στρατηγική, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο πολυπολικός κόσμος.
Βασικά χαρακτηριστικά του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι: Πρώτον, το “νόμισμα χωρίς υπόβαθρο” (Fiat), δηλαδή δολάριο που τυπώνεται από τη κυβέρνηση και δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αντικείμενο (χρυσό, ασήμι). Δεύτερον, το βασισμένο στο χρέος σύστημα Πόντζι (Ponzi), όπου η αναχρηματοδότηση του χρέους συντηρεί την οικονομία. Επειδή δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους, δημιουργείται μια “ανάπτυξη χωρίς υπόβαθρο” μέσω του Πόντζι με το Fiat να είναι ουσιαστικά ένα Πόντζι νόμισμα. Τρίτον, όταν οι κεντρικοί τραπεζίτες κρίνουν ότι πρέπει να “ξεπλυθεί” το οικονομικό σύστημα, εφαρμόζεται μια “οικονομική επαναφορά” (Economic Reset).
θέλω να ευχαριστήσω ξανά, εκ μέρους όλης της οικογένειας, τους γιατρούς, νοσηλευτές, και κάθε εργαζόμενο/η στα δημόσια νοσοκομεία που τον φρόντισαν. Πρώτα απ’ όλα στο Ιπποκράτειο, το Νοσοκομείο Χανίων, και την Αγία Όλγα όπου νοσηλεύτηκε 5 φορές για σχεδόν 3 μήνες συνολικά, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ξέρουμε τους απαράδεκτους όρους με τους οποίους δουλεύουν και οφείλουμε να επισημαίνουμε ξανά και ξανά την προσπάθεια, τη φροντίδα, ακόμα και την τρυφερότητα που, πραγματικά, πολλές φορές επιδεικνύουν.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ειρήνη και τον Αντρέα φίλους και γιατρούς, που, ξεπερνώντας κατά πολύ ό,τι επιβάλλει το καθήκον ή ο όρκος στον Ιπποκράτη, στάθηκαν όποτε χρειάστηκε, ό,τι ώρα και αν ήταν, στο πλάι του και στο πλάι μας εδώ και πάνω από 1,5 χρόνο.
Τον Φάνη που τον σήκωσε στα πόδια του τον περασμένο Δεκέμβρη με ενάμιση μήνα φυσικοθεραπεία και που προσπάθησε, ακόμα και τώρα, τις 3 μέρες που ξαναβγήκε από το νοσοκομείο, να κάνει ό,τι ήταν δυνατό.
Θέλω ξεχωριστά να ευχαριστήσω τη Μζία, μια από τα εκατομμύρια των γυναικών που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Γυναίκες που πολλές φορές ζουν επί δεκαετίες όχι μόνο σε ξένο τόπο αλλά και σε ξένο σπίτι.
Μια μάνα που η ζωή τη χτύπησε με το χειρότερο τρόπο, αλλά παραμένει τρυφερή, χαμογελαστή και χρυσοχέρα, φροντίζοντας τη μάνα μου και τον πατέρα μου ακόμα και αφού εκείνος έκλεισε τα μάτια.
Αν είχαμε την τύχη να βρεθούμε μαζί της νωρίτερα, η σημερινή μας μάζωξη μάλλον θα αργούσε ακόμα. Αν από την άλλη δεν είχαμε βρεθεί, ούτε μπορώ να φανταστώ πως θα είχαμε περάσει τους τελευταίους μήνες.
Στο τέλος, για την Ξανθή μια αγκαλιά ακόμα, και τα άλλα τα ξέρει εκείνη καλύτερα.
***
Για τον πατέρα μας τώρα
Όπως τραγουδάει και ένας συνονόματος μου, ανάμεσα σε άλλες μαντινάδες:
Τον αντρειωμένο μην τον κλαις μηδέ κι αν ξαστοχήσει,
και αν ξαστοχήσει μια και δυο, πάλι αντρειωμένος θα ‘ναι
Δεν το λέω για να επικεντρώσω στην αντρειοσύνη. Δεν αμφιβάλω καθόλου ότι ο πατέρας μου ήταν πραγματικά γενναίος άνθρωπος. Δεν ήταν όμως ο μόνος. Στη γενιά του ήταν και άλλοι αντρειωμένοι και άλλες αντρειωμένες. Ας μιλήσουν λοιπόν για αυτό όσοι και όσες ήταν εκεί και μπορεί να ξέρουν καλύτερα.
Εγώ την έμφαση εδώ τη δίνω στο «ξαστοχήσει».
Στην εκκλησία, στην αντίστοιχη διαδικασία, ο παπάς λέει: ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει·
Δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Ο πατέρας μου ήταν καλός, πολύ καλός, ξεχωριστός: άνθρωπος, πατέρας, αγωνιστής, κομμουνιστής-επαναστάτης.
Πολλοί και πολλές του χρωστάμε πολλά. Και είναι συγκινητικά όσα γράφονται εδώ και 3 μέρες, και όσα έχουμε ακούσει προφορικά για αυτόν από αμέτρητους ανθρώπους όσο ακόμα ζούσε.
Κάποιοι λίγοι, αναμφίβολα, ήταν απλώς υστερόβουλοι κόλακες, κάποιοι γενικώς γλειψιματίες, αμέτρητοι εξέφραζαν έναν άδολο θαυμασμό λόγω του γενικότερου κλίματος χωρίς απαραίτητα να έχουν ιδία πείρα. Υπάρχουν όμως, όπως φαίνεται, πολλές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που τον εκτίμησαν ειλικρινά και κάποιοι που τον αγάπησαν πραγματικά.
Συμφωνώ απόλυτα με τον Andrea Zhok όταν λέει ότι το πραγματικό πρόβλημα του AfD δεν είναι ότι είναι πολύ ριζοσπαστικό, αλλά ότι είναι πολύ λίγο ριζοσπαστικό. Το ίδιο το γεγονός ότι η αρχηγός του κόμματος Alice Weidel προέρχεται από την Goldman Sachs μαρτυρά το γεγονός ότι τα θεμέλια του AfD δεν διαφέρουν και πολύ από αυτά του εχθρού του, του CDU. Οι γελοίες και τελετουργικές κατηγορίες για φασισμό, που ισχύουν για οτιδήποτε αντιτίθεται στην παγκοσμιοποίηση, είναι πραγματικά άνευ νοήματος και θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να απευθύνονται στην κυβέρνηση του Βερολίνου, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να κηρύξει πόλεμο στη Ρωσία, όπως έκανε πριν από 85 χρόνια, και να στρατιωτικοποιήσει τον πληθυσμό σε αυτή την προσπάθεια. Ακόμη και η θέση του AfD για τη μετανάστευση δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική, παρά το γεγονός ότι, ελλείψει οποιουδήποτε άλλου στοιχείου, το status quo βασίζεται σε αυτό το ζήτημα για να αποφύγει να χρειαστεί να σκεφτεί τα πράγματα διεξοδικά. Τα αιτήματα αρχής είναι ένα πράγμα. Ο σεβασμός σε μια απερίσκεπτη υποδοχή που τελικά οδηγεί σε σύγκρουση παρά σε ενσωμάτωση, η οποία είναι αδύνατη δεδομένων των αριθμών, είναι κάτι άλλο.
Στην πραγματικότητα, το AfD δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα είδος CDU με την εξάλειψη ορισμένων παγκοσμιοποιητικών ιδεολογιών, εκείνων που δεν έχουν λειτουργήσει και υπονομεύουν την προσήλωση στο σύστημα.
Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στις 24 Ιουνίου 1999, στην Πρίστινα, λίγο μετά το τέλος των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας.
Από αριστερά προς τα δεξιά στο κάδρο εικονίζονται οι:
Χασίμ Θάτσι, ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του ΟΗΕ Μπερνάρ Κουσνέρ, ο Βρετανός στρατηγός Σερ Μάικ Τζάκσον, ο διοικητής του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου (UCK) Αγίμ Τσέκου και ο Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Γουέσλι Κλαρκ.
Αυτή η ομαδική φωτογραφία αποτυπώνει μια βαθιά ειρωνική ιστορική στιγμή: η δυτική στρατιωτική και πολιτική ισχύς, έχοντας μόλις ολοκληρώσει μια εκστρατεία βομβαρδισμών διάρκειας 78 ημερών, ανέδειξε στον ρόλο του «απελευθερωτή» έναν άνδρα που αργότερα καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου από το Δικαστήριο της Χάγης.
Στις 30 Ιανουαρίου 1972, ο Μάικ Τζάκσον υπηρετούσε ως λοχαγός στο 1ο Τάγμα του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, στην περιοχή Μπόγκσαϊντ (Bogside) του Ντέρι. Κατείχε τη θέση του υπασπιστή του τάγματος, με κύρια ευθύνη τα διοικητικά καθήκοντα, ωστόσο, μετά την έναρξη της επιχείρησης, εντάχθηκε στην ομάδα του συνταγματάρχη Ντέρεκ Γουίλφορντ και εισήλθε στον χώρο των γεγονότων.
Ο Τζάκσον κατέθεσε στην Εξεταστική Επιτροπή Σάβιλ (Saville Inquiry) ότι, καθώς διέσχιζε τον αδόμητο χώρο, ήταν «απολύτως βέβαιος ότι δεχόταν πυρά» και άκουγε τις σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι του. Υποστήριξε σθεναρά ότι ο σκοπός της εισόδου των αλεξιπτωτιστών στο Μπόγκσαϊντ ήταν αποκλειστικά η σύλληψη ταραχοποιών, αρνούμενος ότι η επιχείρηση αποσκοπούσε στο να προκαλέσει τον IRA σε ένοπλη σύγκρουση ή στο να δώσει ένα «μάθημα» στον τοπικό πληθυσμό.
Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Ψηφιακή απεικόνιση: Χρήστος Κωνσταντινίδης {Πηγή: UNEP/MAP-SPA/RAC & MarinePlan (Universidad de Sevilla), 20/Dec/2019, σ. 91}
Πηγή: Mario Lettieri και Paolo Raimondi
ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
