Γερομοριάς

12 Φεβρουαρίου 2026

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό

του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος ενημερώθηκε για την δυσμενή εξέλιξη που είχε και η δεύτερη αίτηση παροχής ασύλου στον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί. Παράλληλα με την απόρριψη της αίτησης, εκδόθηκε διαταγή υποχρεωτικής επιστροφής του στην Τουρκία εντός 30 ημερών.

Η περίπτωση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί δεν είναι μία τυπική διοικητική υπόθεση αίτησης ασύλου. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ποντιακής καταγωγής, ο οποίος μετά από αναζήτηση και αφού βρήκε τις ελληνικές ρίζες της οικογένειας του, τις ανέδειξε δημόσια και βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος. Στη συνέχεια ανέπτυξε ανοιχτή, διαρκή και τεκμηριωμένη δράση υπέρ:

• της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, Αρμενίων και Ασσυρίων,

• των δικαιωμάτων των λαών και της ιστορικής αλήθειας.

Η δράση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ποινική του δίωξη στην Τουρκία, τη σύλληψη και την φυλάκιση επί πενταετία, με εκκρεμείς κατηγορίες εις βάρος του. Ο ίδιος έχει ήδη βιώσει συνθήκες κράτησης και γνωρίζει απολύτως τι τον αναμένει σε περίπτωση επιστροφής του.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρεμβαίνει δημόσια στην υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2019 και θεωρεί αυτονόητο ότι στην περίπτωσή του συντρέχουν σοβαροί λόγοι πολιτικής και εθνοτικής δίωξης, καθώς και αντικειμενικός κίνδυνος για τη σωματική του ακεραιότητα και το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη.

Από τον Ρήγα στη Μεγάλη Ιδέα – Ήταν προοδευτικός ο ελληνικός αλυτρωτισμός;

30/01/2026

ΑΞΕΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και της Τραπεζούντας το 1461, σήμαναν ουσιαστικά την καταστροφή της Ελληνικής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς. Αν και το πλήγμα ήταν τρομακτικό και οδήγησε, ως ήταν φυσικό, σε μια πλήρη αναδίπλωση και διασκορπισμό των ηττημένων Ελλήνων, εντούτοις η έννοια μιας “οιονεί στρατηγικού χαρακτήρα αντεπίθεσης – αναμέτρησης” διαμορφώθηκε από τα πρώτα χρόνια της καταστροφής ως καημός, πόνος, θλίψη, οργή, αλλά και πεποίθηση ότι “πάλι με χρόνια με καιρούς” η αναμέτρηση ήταν δεδομένη, ως και ενδεχόμενα, η επαναφορά στο παλιό ένδοξο παρελθόν εφικτή.

Έξοχη αποτύπωση των παραπάνω αποτελούν τα δημώδη/δημοτικά άσματα της εποχής με κορυφαίο το ποντιακό: “Μην κλαις μην κλαις Άη-Γιάννε μου και μη δερνοκοπάσαι/η Ρωμανία πέρασεν η Ρωμανία επάρθεν/η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο”. Από τον 16ο αιώνα η οπτική αυτή παίρνει ποικίλες μορφές και επεξεργασίες μέχρι να σχηματοποιηθεί στην σφαιρική πρόταση του Ρήγα. Το όλον ζήτημα εκτεινόμενο σε τρεις και πλέον αιώνες, αν και σποράδην έχει μελετηθεί, γεγονός παραμένει ότι χρήζει συστηματικότερης και πολυεπίπεδης ανάλυσης, δεδομένων και των αναδιπλώσεων και ποικίλων μορφών που παίρνει στις νέες συνθήκες μετά την δημιουργία του ανάπηρου και υπό όρους ανεξάρτητου νέου ελληνικού κράτους.

Ουσιαστικά όμως η ωρίμανση, όπως – άλλωστε – και η γένεση της Μεγάλης Ιδέας, αποτελούσε μιαν ιστορική πραγματικότητα, που ήταν ζήτημα χρόνου να πάρει πιο σαφή χαρακτηριστικά. Μέσα σε αυτό το πεδίο, είναι ως ένα βαθμό φυσικό, η πανσπερμία των οπτικών, απόψεων, αλλά και πρακτικών να πάρει πολλαπλές διαστάσεις, τόσο στην σύνθεση των ιδεών, όσο και στην αποτύπωση του οράματος

Αναγκαίο, πάντως, είναι να επισημανθεί ότι:

Πρώτον, η απελευθέρωση από την τουρκική και ενετική σκλαβιά, ο αλυτρωτισμός και η Μεγάλη Ιδέα ως κορυφαία σύλληψη-στόχος στον δρόμο για την απελευθέρωση, είχαν βαθύτατες ρίζες που μας πηγαίνουν, όπως ήδη σημείωσα, κατευθείαν στον 15ο αιώνα (άλωση Κωνσταντινούπολης το 1453 και της Τραπεζούντας το 1461).

Δεύτερον, ότι η ιδέα αυτή ήταν απλωμένη σε ολόκληρο τον Ελληνικό Κόσμο που περιελάμβανε η Χάρτα του Ρήγα, ιδιαίτερα όμως και εμφανώς κυρίαρχη στις περιοχές που από το λυκαυγές της ιστορίας κατοικούνταν από συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς, από την Κύπρο έως την Βόρεια Ήπειρο, από την Κρήτη έως το Μοναστήρι και την Φιλιππούπολη και από την Ιωνία έως τον Πόντο.

Του Θανάση Κ.

Η δήλωση Σαμαρά, από την Καλαμάτα ότι ΔΕΝ υπάρχει δίλημμα "Μητσοτάκη ή Χάος", γιατί είναι ο ίδιος ο #Μητσοτάκης που φέρνει το #Χάος, προκάλεσε μεγάλο εκνευρισμό στην κυβέρνηση.

Η οποία με διάφορους υπουργούς και διάφορους κονδυλοφόρους της προσπάθησε να "απαντήσει"...

Κι έκανε πολύ καλά που απάντησε.

Γιατί έτσι, μόνη της ενίσχυσε την πεποίθηση ότι έχουν "Τρικυμία εν Κρανίω"

- και φέρνουν το Χάος...

* Πρώτα-πρώτα επιχείρησαν "συγκρίσεις" ανάμεσα στην περίοδο διακυβέρνησης Σαμαρά (2012-15) και την περίοδο διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη (μετά το 2019). Δηλαδή συγκρίνουν την περίοδο όπου ο Σαμαράς ανέλαβε τη χώρα γονατισμένη από το πρώτο Μνημόνιο, με την περίοδο που η χώρα είχε βγει από τα Μνημόνια. Κι επωφελήθηκε στη συνέχεια από το Ταμείο Ανάκαμψης και της ΕΕ (μετά το lockdown της πανδημίας).

Συνέκριναν δύο εντελώς διαφορετικές εποχές.

Και την πάτησαν και σε αυτό όπως θα δούμε...

-- Κι ύστερα συνέκριναν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις την περίοδο Σαμαρά με την περίοδο Κυριάκου Μητσοτάκη - κι εδώ την πάτησαν πολύ χειρότερα.

Όπως θα δούμε έκαναν μεγάλο λάθος που μπήκαν σε τέτοιες "συγκρίσεις".

Σε όλα αυτά υπάρχει η εύκολη απάντηση, η πολύ εύκολη απάντηση - και η πιο σοβαρή απάντηση. Δεν αντέχουν καμία από αυτές...

* Ας αρχίσουμε από την εύκολη απάντηση:

-- Επί Μητσοτάκη έγιναν τα Τέμπη, σκοτώθηκαν 57 παιδιά και δύο χρόνια μετά κατέβηκαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα 2 εκατομμύρια κόσμου - οι περισσότεροι που έχουν κατέβει ποτέ με βάση το Διεθνή Τύπος -να διαμαρτυρηθούν για τη συγκάλυψη που γίνεται!

Και τρία χρόνια μετά το ατύχημα η δίκη δεν έχει αρχίσει ακόμα...

24 ερωτήματα για τους οπαδούς των ανοιχτών συνόρων

10/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΡΓΙΑΣ

ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά.

Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και “φιλάνθρωπα” και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται “ξαφνικά” τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)…

Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του “σκιάχτρου του διχασμού Αριστεράς – Δεξιάς”, για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού “προοδευτικού και εγγράμματου” πολίτη. “Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω”, που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

•Πως η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;

•Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;

από Jacques Bouchard

-9 Φεβρουαρίου 2026

O Βασίλης Χρυσανθόπουλος απολαμβάνει την συζήτηση με τον Jacques Bouchard για την Ελληνική γλώσσα.

Από Ανδρέα Ρέος

Τους ακούς και σου' ρχεται να βάλεις τα γέλια.

Εμείς όμως ξέρουμε και τις διαφορές μας;

Το ελληνικό εθνικό αφήγημα βασίζεται στην αδιάλειπτη, αέναη και αδιάσπαστη ιστορική, γλωσσική και πολιτισμική συνέχεια ενός αυθυπόστατου έθνους. Αυτή δημιουργεί και κοινή μνήμη, ως ταυτοτικό και συνεκτικό στοιχείο.

Σ' εμάς δηλαδή υπάρχει η έννοια της αιώνιας και διαχρονικής Ελλάδας, μέσα από περιόδους και στάδια αναγέννησής της. Μια έννοια, η οποία νοηματοδοτεί ταυτόχρονα και ένα οικουμενικό, πολιτισμικό λίκνο, το οποίο εδράζει υπόσταση στις αρχές του ουμανισμού, της ελευθερίας και δημοκρατίας.

Δηλαδή, στο ελληνικό παράδειγμα, το έθνος δεν υποδηλώνει μόνο μια φυλετική καταγωγή, αλλά συνιστά και πηγή νοήματος πανανθρώπινων αξιών.

Σε όλη την εναλλαγή ιστορικών περιόδων, παρατηρείται το γεγονός, ότι η μία είναι συνέχεια ή η γέφυρα της άλλης. Η μία περίοδος, συμπλήρωσε την άλλη. Σημεία ρήξης υπήρξαν, αλλά το "ξαναβρήκαμε". Ο ορθόδοξος χριστιανισμός ενέπνευσε και εκπολίτισε την Ανατολή, κατά τον ίδιο τρόπο που και η αρχαιότητα το έκανε με τη Δύση.

Υπάρχουν ακόμα δεξιά και αριστερά;

Fabio Filomeni

Πηγή: Φάμπιο Φιλομένι

Υπάρχουν ακόμα δεξιά και αριστερά; Είναι ακόμα σκόπιμο να ταυτιζόμαστε με αυτόν τον άξονα; Έχουν ακόμα νόημα ο φασισμός και ο αντιφασισμός;

Σίγουρα, για τις δυνάμεις του «συστήματος» που βασίζουν την ύπαρξή τους σε αυτή τη διαίρεση, ναι. Με τον όρο δυνάμεις του συστήματος, εννοώ εκείνα τα μαζικά κόμματα όπως το Δημοκρατικό Κόμμα και οι Αδελφοί της Ιταλίας (FdI) που συνεχίζουν να επωφελούνται (με έναν εντελώς εργαλειακό τρόπο!) από μια ιδεολογική κληρονομιά του περασμένου αιώνα. Για αυτά τα κόμματα, η απειλή του φασισμού - εξ ου και η ανάγκη για αντιφασισμό - ενισχύει ακόμη και τη θέση τους, τόσο το καλύτερο για αυτά! Το παιχνίδι ρόλων του συστήματος του επιτρέπει να τρέφεται από τον εαυτό του, επαναλαμβάνοντας το πιο διάσημο απόφθεγμα από τό Γατόπαρδο: «Αν θέλουμε όλα να παραμείνουν ίδια, όλα πρέπει να αλλάξουν». Αυτό αποκαλώ τη μεγάλη απάτη της πολιτικής. Αν το καταλάβουμε αυτό, τότε μπορούμε να ξεπεράσουμε το ταμπού της ιδεολογικής διαίρεσης και του οπαδισμού που μοιάζει με γήπεδο. Αλλά να είστε προσεκτικοί: αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε - ή χειρότερα - να απαρνηθούμε τα ιδανικά μας!

Του Παντελή Σαββίδη

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος J.D. Vance πραγματοποίησε διήμερη επίσκεψη στην Αρμενία. Επισκέφθηκε και το Μουσείο/Μνημείο Γενοκτονίας των Αρμενίων στο Γερεβάν και κατέθεσε στεφάνι σε τελετή μνήμης.

Ο επίσημος λογαριασμός του στο Χ (πρώην Twitter) ανέβασε μια ανάρτηση που περιέγραφε αυτό το γεγονός λέγοντας ότι η επίσκεψη ήταν «για να τιμήσει τα θύματα της αρμενικής γενοκτονίας του 1915».

Η ανάρτηση αυτή διαγράφηκε μέσα σε λίγη ώρα με ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ότι ήταν «λάθος» και ότι δεν εκφράζει επίσημα την πολιτική των ΗΠΑ, επειδή ενδέχεται να ενοχλήσει την Τουρκία — έναν από τους πιο σημαντικούς στρατιωτικούς συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Το γεγονός έχει προκαλέσει οργή σε Αρμενικές κοινότητες στις ΗΠΑ και αντιδράσεις από πολιτικούς, που το χαρακτηρίζουν προσπάθεια «καταστροφής ιστορικής μνήμης» και φοβούνται πολιτικές συνέπειες στις εκλογές.

Αυτή η εξέλιξη δείχνει με εξαιρετική σαφήνεια πώς η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ και τους επιτελείς του, δεν έχει καμία πρόθεση να σταθεί στο ύψος της ιστορικής αλήθειας όταν αυτό συγκρούεται με γεωπολιτικά συμφέροντα.

Να δοθεί άμεσα πολιτικό άσυλο στον Έλληνα πολιτικό πρόσφυγα Γιάννη - Βασίλη Γιαϊλαλή

Όμιλος πολιτικού προβληματισμού

«Μιχάλης Χαραλαμπίδης»

Η ελληνική κεμαλική πέμπτη φάλαγγα χτύπησε ξανά αυτή την φορά μέσω του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Θάνου Πλεύρη.

Η απόφασή του να απελαθεί ο Έλληνας πολιτικός πρόσφυγας Γιάννης - Βασίλης Γιαϊλαλή στην Τουρκία είναι μια ανήθικη πράξη. Τα ακρωτηριασμένα τους μυαλά αδυνατούν να συλλάβουν την φύση της ρατσιστικής ,γενοκτόνας κάστας που κυβερνά σήμερα την Τουρκία. Αυτό όμως δεν είναι το ελληνικό παράδειγμα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να ταυτίζεται με ένα λόμπι προπαγανδιστών και προθύμων εθνικών υποχωρήσεων και παραχωρήσεων. Κανένας Έλληνας ανθρωπιστής και διεθνιστής δεν πρέπει να σιωπήσει μπροστά σε αυτήν την ανέντιμη στάση. Η αφωνία είναι συνενοχή.

Να δοθεί άμεσα πολιτικό άσυλο στον Έλληνα πολιτικό πρόσφυγα Γιάννη - Βασίλη Γιαϊλαλή. Να μην επιτρέψουμε στο ένοχο ελληνικό κράτος να προβεί σε μια ακόμη ατιμία.

Όμιλος πολιτικού προβληματισμού

«Μιχάλης Χαραλαμπίδης»

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

✔️Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απελαύνει τον ΕΛΛΗΝΑ Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ!

"Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης".

Ι. Καποδίστριας

✔️Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απελαύνει τον ΕΛΛΗΝΑ Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

Πρόκειται για ένα τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο, μια ανήθικη, ανίερη πράξη για την οποία φέρει προσωπικά την ευθύνη ο αυριανός επισκέπτης στο τουρκικό σαράι του νεοσουλτάνου Ερντογάν, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο Γιάννης Βασίλη Γιαϊλαλί

υπέστη για δεκαετίες διώξεις από το τουρκικό κράτος, με φυλακίσεις, βασανιστήρια, καταδίκες για τη μνήμη των γενοκτονιών και με ενεργά εντάλματα σύλληψης εις βάρος του, αντιμετωπίζεται από το ελληνικό κράτος όχι ως πολιτικός πρόσφυγας αλλά ως… «εν δυνάμει εγκληματίας πολέμου». Όχι επειδή υπάρχουν στοιχεία —δεν υπάρχουν— αλλά επειδή τόλμησε να μιλήσει. Να καταθέσει. Να εκθέσει εγκλήματα.

Η κυβέρνηση, μέσω του Υπουργείου Μετανάστευσης, υιοθετεί αυτούσια τη ρητορική της Άγκυρας. Εκεί όπου το τουρκικό καθεστώς βαφτίζει «τρομοκρατία» τη μνήμη, την αλήθεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελληνική πολιτεία απαντά με γραφειοκρατική συνέργεια. Αυτό δεν είναι «ουδετερότητα». Είναι συνενοχή.

Αν η Ελλάδα του 2026 θεωρεί ότι ένας άνθρωπος δεν διώκεται, ενώ διώκεται επί δεκαετίες·

αν θεωρεί ότι ένας μάρτυρας εγκλημάτων είναι «επικίνδυνος», ενώ οι θύτες μένουν στο απυρόβλητο·

αν παραδίδει πολιτικούς πρόσφυγες σε καθεστώτα που φυλακίζουν για αναρτήσεις και μνημόσυνα,

τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κράτος φόβου.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιλέξει:

να είναι «αξιόπιστη» προς τα έξω και αναξιόπιστη απέναντι στις ίδιες της τις αξίες.

Να επικαλείται το διεθνές δίκαιο στα λόγια και να το παραβιάζει στην πράξη.

Γιώργος Τασιόπουλος

Σαν σήμερα Διακόσια Πενήντα χρόνια πριν γεννήθηκε στην Κέρκυρα ο μεγάλος Κυβερνήτης των Ελλήνων, ο Ιωάννης Καποδίστριας, τέκνο της Κέρκυρας και της Κύπρου.

Να αξιώσει ο Θεός την πατρίδα μας το όραμά του, ο δικός του τρόπος να γίνει παράδειγμα για το λαό μας.

Είθε να βρεθούν οι άξιοι συνεχιστές για την αναγέννηση της Ελλάδας.

____***____

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑ

Τώρα που κόπασε ο "εμφύλιος" για το ιστορικό πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια μπορούμε πιο νηφάλια, περισσότερο ψύχραιμα να τον προσεγγίσουμε χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι σε μεγάλο βαθμό οι τόσο αντίθετες απόψεις για την ιστορική του πορεία οφείλονται στο γεγονός ότι δυστυχώς δεν έχει γίνει η αποτίμηση των ορίων και των διαστάσεων της πολιτικής του.

Η εμβέλεια ωστόσο της πολιτικής του - εν μέρει άγνωστης μέχρι πρόσφατα- αποτελεί "κοινό τόπο" και αποδεκτή πραγματικότητα τουλάχιστον για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστοριογραφία.

Προσεγγίζοντας αμεσότερα την ευρωπαϊκή πολιτική του Καποδίστρια διαπιστώνουμε ότι ουσιαστικά περιλαμβάνει πέντε φάσεις έντονης πολιτικής δράσης:

α) τι συμβολή του στη συγκρότηση του Επτανησιακού κράτους,

β) τη δράση του υπέρ της κατοχύρωσης της ελβετικής ανεξαρτησίας και ουδετερότητας,

Το κολύμπι του Τσίπρα σε σοσιαλδημοκρατικά νερά!

08/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΚΗΣ ΚΟΥΠΙΔΗΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Υπάρχουν πολιτικοί που βαδίζουν πάνω σε σταθερό έδαφος και άλλοι που επιμένουν να κολυμπούν, ακόμη κι όταν η θάλασσα έχει εξαφανιστεί. Ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει στους δεύτερους. Κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων σε νερά ρηχά, θολά και διαρκώς μεταβαλλόμενα. Δεν τον ενδιαφέρει τόσο πού πάει, όσο το να μην τον καταπιεί η ξηρά, διότι η ξηρά απαιτεί στάση, ταυτότητα, εξήγηση. Και αυτά είναι βαριά πράγματα.

Από τη ριζοσπαστική Αριστερά της ντουντούκας και της οργής, μέχρι τη σοσιαλοδημοκρατία της ευγενικής συνεννόησης και των χαμηλών τόνων, ο Τσίπρας διέγραψε μια πορεία που παρουσιάστηκε ως ωρίμανση, αλλά έμοιαζε περισσότερο με διαρκή αλλαγή μαγιό. Κάθε εποχή κι ένα ύφασμα, κάθε συγκυρία κι ένα χρώμα. Το σώμα ίδιο, το νερό πάντα ξένο. Η ριζοσπαστική Αριστερά (εκείνη που υποσχόταν ρήξεις, ανατροπές, σκισίματα χαρτιών και ιστορικούς σεισμούς) αποδείχθηκε τελικά μια πρόβα τζενεράλε. Ένα φροντιστήριο εξουσίας, όχι για να αλλάξει τον κόσμο, αλλά για να μάθει πώς λειτουργεί το σύστημα χωρίς να το ενοχλείς πολύ.

Η επανάσταση μπήκε σε παρένθεση και στη θέση της ήρθε η διαχείριση. Όχι η ψυχρή, τεχνοκρατική διαχείριση της Δεξιάς, αλλά η ανθρώπινη, είναι εκείνη η συναισθηματική διαχείριση της Αριστεράς που λέει: “ξέρω ότι πονάς, αλλά πρέπει να το κάνουμε”. Ο Τσίπρας δεν πρόδωσε τις ιδέες του. Τις απλούστευσε. Τις έκανε εύχρηστες, συμβατές, μεταφράσιμες. Η Αριστερά του έγινε ένα λεξικό, το οποίο έφτιαξε μια διπλή γλώσσα. Από τη μία η γλώσσα της κοινωνικής δικαιοσύνης, από την άλλη η γλώσσα των αγορών. Κι εκείνος στη μέση, διερμηνέας μιας εποχής που δεν ήθελε ούτε ρήξεις, ούτε όνειρα, αλλά μόνο επιβίωση.

Μ. Καρυστιανού σε συνέντευξη στο Banking News TV

Βόμβες Καρυστιανού σε συνέντευξη στο Banking News TV: Καινούρια ιδεολογία, να φωτίσει ξανά η χώρα, όχι στην δραχμή

Γιατί η NAVTEX είναι αιτία ακύρωσης της επίσκεψης Μητσοτάκη στην Τουρκία

05/02/2026

Φωτό: SLpress

ΦΟΥΣΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η δήλωση του ΥΕΘΑ, κ. Δένδια, αλλά και άλλων επωνύμων – δεν έχουν σημασία τα ονόματα – ότι την κρίση στα Ίμια την ξεκίνησαν ιδιώτες, είναι απίθανης έμπνευσης. Αυτή η μετακύλιση ευθύνης, θυμίζει τη στάση όλου του πολιτικού συστήματος μπροστά στο φόβο των δανειστών το καλοκαίρι του 2015: Eυθύνεται, τελικά, ο Ελληνικός λαός γιατί καταναλώνει περισσότερα απ’ ό,τι παράγει, άρα πρέπει να πληρώσει! Αλλά το χρέος δεν ήταν δημιούργημα του ελληνικού λαού. Ήταν απότοκο της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής του κομματικού συστήματος της Mεταπολίτευσης, το οποίο θεώρησε ως θρίαμβο την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ/ΕΕ/Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα την παντελή απώλεια ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας.

Αυτή είναι η βασική ρίζα του χρέους. Το ίδιο και με τα Ίμια: Δεν φταίει ο βοσκός που πήγαινε εκεί τα γίδια του για βοσκή ή ο δήμαρχος της Καλύμνου που ύψωσε την Ελληνική σημαία, αλλά το ενδοτικό και φοβικό σύνδρομο των Αθηναϊκών ελίτ, που έχει κάνει παντιέρα του την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία τουλάχιστον από το 1956 και μετά, όταν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ευάγγελος Αβέρωφ παζάρευαν με άκρα μυστικότητα παραχώρηση στρατιωτικής βάσης της Τουρκίας στην Κύπρο και έξοδο της Τουρκοκυπριακή κοινότητας στη θάλασσα. Και το έκαναν αυτό όταν ο Ελληνισμός του νησιού απαγχονιζόταν από τον Αγγλικό ιμπεριαλισμό, για το ιδανικό της Ένωσης με την Ελλάδα.

Ουσιαστικά, είναι από τότε που ξεκινάει, όπως λέει ο λαός μας, “η κάτω βόλτα”, η οποία επιταχύνθηκε μετά την Τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία, εκλαμβάνοντας δραματικές διαστάσεις μετά τα Ίμια. Η Ελλάδα δεν έχει απλά κυριαρχικά δικαιώματα στα Ίμια. Η Ελλάδα ασκεί, και πρέπει να ασκεί, εθνική κυριαρχία στα Ίμια, διότι είναι Ελληνικό έδαφος με βάση τη συνθήκη των Παρισίων (1947). Η υποστολή της σημαίας, που έγινε στα Ίμια, είναι ένα και το αυτό με την υποστολή της σημαίας στην Ακρόπολη και στον Λευκό Πύργο – τελεία και παύλα.

Ο καθρέφτης

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ

Πόση σημασία έχει το γεγονός ότι 7.000 μετανάστες κατέκλυσαν ένα νησί 6.000 κατοίκων, την ιταλική Λαμπεντούζα, μέσα σε 36 ώρες;

Πελώρια. Κι αυτό επειδή δείχνει την ισχύ και το εύρος των οργανωτικών δυνατοτήτων που διαθέτουν πλέον τα δίκτυα των διακινητών. Τα έργα και τις ημέρες τους στα μεξικανομερικανικά σύνορα, περιέγραψε πρόσφατα ο Ρόμπερτ Κέννεντυ ο Νεώτερος. Οι εγκέφαλοι των δικτύων στήνουν καραβάνια που διασχίζουν ολόκληρες ηπείρους, εν προκειμένω από την υποσαχάρια Αφρική ώς τη Μεσόγειο, φτιάχνουν στολίσκους κανονικούς με εκατοντάδες βάρκες, και συντονίζονται τόσο καλά ώστε να αιφνιδιάζουν εντελώς τις λιμενικές αρχές μιας μεγάλης χώρας όπως η Ιταλία.

Η ταρίφα φτάνει τα 10.000 δολλάρια το κεφάλι, ποσό εξαιρετικά υψηλό, οι άνθρωποι κάποτε πουλούν ότι έχουν και δεν έχουν για να την πληρώσουν, ολόκληρη η οικογένειά τους επενδύει σ’ αυτό με την ελπίδα να τους ακολουθήσει αργότερα στη Γη της Επαγγελίας. (Ότι μεταναστεύουν οι εντελώς απόκληροι και οι απελπισμένοι είναι μια σύγχυση από την οποία ο δυτικός ανθρωπιστικός συναισθηματισμός δεν μπορεί να απαλλαγεί. Τους Σύρους πρόσφυγες, λ.χ., θα τους βρει κανείς συνήθως καθηλωμένους στα γιγαντιαία στρατόπεδα της Τουρκίας ή του Λιβάνου – και σπανίως Ευρωπαίος δικαιωματιστής να ενδιαφερθεί γι’ αυτούς. Νέος άντρας, ηλικίας ώς 35 ετών συνήθως, από οικογένεια σε ανάγκη αλλά όχι εντελώς άπορη, με γνωστούς και συγγενείς ήδη στη χώρα υποδοχής: όποιος ξέρει την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης, όποιος έχει έστω διαβάσει τον Αντρέα Κορδοπάτη του Βαλτινού, αναγνωρίζει το κοινωνικό προφίλ του μέσου μετανάστη.)

Όμως υπάρχουν και ανυπολόγιστα παράπλευρα κέρδη. Στις ΗΠΑ, οι διακινητές μεταφέρουν μαζί με τους μετανάστες ναρκωτικά, η εμπορία οργάνων και λευκής σαρκός ανθεί. Όσοι κάνουν το λάθος να αποπειραθούν να ταξιδέψουν μαζί με την οικογένειά τους, κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να τους αρπάξουν τις κόρες ή τα αγόρια τους. Οι γυναίκες καθ’ οδόν βιάζονται κατά σύστημα. Στα αμερικανικά σύνορα υπάρχει, όπως καταγγέλλει ο Κέννεντυ, ένα δέντρο «αφιερωμένο» σ’ αυτό, που το λένε το Δέντρο των Βιασμών. Οι λεγόμενοι «ασυνόδευτοι ανήλικοι», όταν δεν πρόκειται για ενηλίκους που επικαλούνται απλώς ανηλικότητα για να τύχουν καλύτερης υποδοχής, μόλις περάσουν τα σύνορα εξαφανίζονται τάχιστα από τα Κέντρα «Προστασίας» όπου κρατούνται. Τα παιδιά που πνίγονται ή πεθαίνουν στον δρόμο, όπως το πεντάχρονο προχθές στη Λαμπεντούζα, είναι για τους διακινητές photo-op: με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, και συγκινούν την κοινή γνώμη για να εξωραΐσουν το επιτήδευμά τους, και ανεβάζουν τις ταρίφες… Συχνά είναι οι ίδιοι που βυθίζουν τις βάρκες άλλωστε, για να μην προλάβει να τους απωθήσει η ακτοφυλακή και για να αναγκαστεί να τους περιμαζέψει.

Ο ετήσιος τζίρος της μπίζνας των διακινητών είναι κατά μια εκτίμηση, νομίζω χαμηλή, 7 δισ. δολλάρια. Μία μόνο τουρκική «επιχείρηση» αναφέρθηκε ότι τζιράρησε το 2014 πάνω από 7 εκ. ευρώ σε ένα τετράμηνο. Προσθέστε σ’ αυτά, και τα (πολλαπλάσια) δημόσια εθνικά και διεθνή κονδύλια που διατίθενται για τα Κέντρα Υποδοχής, τα κοινωνικά επιδόματα, την αρωγή όλων αυτών των ανθρώπων, και θα δείτε ότι μιλάμε στην ουσία για έναν κλάδο κανονικό της οικονομίας, με δεκάδες χιλιάδες απασχολούμενους, με πρώτους απ’ όλους τα στελέχη των ειδικευόμενων στο είδος ΜΚΟ.

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Δημοσιεύθηκε 29 Ιανουαρίου 2026

Μόλις κάποιοι σάς πατήσουν στον λαιμό, γεμίζετε με οργή γιατί ο κόσμος μένει σιωπηλός στην κραυγή του πόνου σας. Φωνάζετε. Αλλά κανείς δεν ακούει τη φωνή σας. Σας βιάζουν, σας στήνουν στο εκτελεστικό απόσπασμα, σας σκοτώνουν. Πάλι δεν ακούν. «Εκεί που τελειώνουν τα λόγια», λέτε. «Πέθανε η ανθρωπιά», λέτε. Έτσι, πεθαίνετε. Στα αφτιά σας τα τελευταία λόγια ενός αιχμαλώτου σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως των Ναζί:

«Αν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να με ικέτευε να τον συγχωρέσω».

Οι Κύπριοι βίωσαν αυτό το συναίσθημα. Βίωσαν το συναίσθημα «Θεέ μου, γιατί με άφησες μόνο;». Διότι κανείς δεν άκουσε τις κραυγές τους την ώρα που βιάζονταν. Την ώρα που ρίχνονταν στα πηγάδια πριν καν ξεψυχήσουν και την ώρα που θάβονταν σε ομαδικούς τάφους. Ακόμα και τα μωρά στα σπάργανα έκλαψαν, έκλαψαν και μετά σώπασαν. Βυθίστηκαν στον αιώνιο τους ύπνο από τον οποίο δεν θα ξυπνούσαν ξανά. Βούρκωσαν ακόμα και τα μάτια του στρατιώτη που βρήκε το νεκρό μωρό στην κούνια. Διότι το είχε εγκαταλείψει και εκείνο ο Θεός. Πέθανε ο Θεός.

Και οι γυναίκες. Οι νέες γυναίκες. Περνούν και πάνε με τα βουητά των σφαιρών κρατώντας τα βαριά πολυβόλα τους μέσα στη σκόνη και τον καπνό. Μυρίζει μπαρούτι ο αέρας. Περπατούν πατώντας στα ίχνη που άφησαν οι ερπύστριες των τανκς στους χωματόδρομους. Για πείσμα έκαναν πλεξούδες τα μαλλιά τους. Αν θα τα κόψεις, κόψε τα, ρε κερατά! Ο κόσμος δεν θα σε βοηθήσει. Όσοι φοβούνται τα μαλλιά μιας γυναίκας είναι εχθροί ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ε εσύ, Αλγερινέ ποιητή μου Τάος. Σε θαυμάζω. Τι πρόκληση είναι αυτή(!):

«Το να ανοίξω τα πόδια μου στους σεισμούς,

Το να ανοίξω τα μαλλιά μου στον δυνατό αέρα

Αν προκαλεί ανέμους

από Κώστας Χατζηαντωνίου

-6 Φεβρουαρίου 2026

Τη χρονιά που πέρασε (2025), ο Alain de Benoist, πνευματικός ηγέτης του γαλλικού κύκλου της GRECE και της (ευστόχως ή όχι) καλούμενης «νέας δεξιάς» για πάνω από μισό αιώνα, συγγραφέας περισσότερων των εκατό βιβλίων και χιλιάδων άρθρων, σε περίπου τριάντα γλώσσες μεταφρασμένος, αλλά μάλλον στο εκδοτικό... underground, εκδόθηκε από οίκο πρώτης γραμμής στη Γαλλία, τον Fayard. Κατ’ ευτυχή σύμπτωση, εκδόθηκε και από ένα μικρό αλλά ξεχωριστού κύρους εργαστήρι ιδεών στην Ελλάδα, το «Μανιφέστο» του Θεόδωρου Παντούλα, του οποίου θα πρέπει το θάρρος εξαρχής να επαινεθεί, δεδομένων των γνωστών παρ’ ημίν εκδοτικών και αναγνωστικών ηθών.

Αν στη Γαλλία οι συζητήσεις ήταν έντονες, ειδικά επειδή το βιβλίο του Αλαίν ντε Μπενουά, το αφιερωμένο στον Ζαν Ζακ Ρουσσώ (Un autre Rousseau: Lumières et contre-Lumières), προσφέρει μια νέα, θετική ανάγνωση του έργου του στοχαστή των Φώτων, αντικρούοντας σε πολλά σημεία εκείνην της διαφωτιστικής αριστεράς αλλά και των αντεπαναστατών δεξιών συγγραφέων (με πρόλογο του Μισέλ Ονφρέ, παλαιού ειδώλου της αριστερής σκέψης που έχει ριφθεί πολλού από το βάθρο του – κι όχι μόνο επειδή είπε ότι «θα προτιμούσα, αν χρειαζόταν, να έχω δίκιο μαζί με τον Αλαίν ντε Μπενουά παρά άδικο μαζί με τον Μπερνάρ- Ανρί Λεβί»), στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο… ήσυχα, δικαιώνοντας τον εκδότη που εξαρχής αναρωτιόταν σε ποιον απευθύνεται η νεοελληνική απόδοση τού περί τη «νέα δεξιά» προβληματισμού του Γάλλου διανοούμενου, αφού η εγχώρια δεξιά και ακροδεξιά, κατά πλειοψηφία αγράμματες και ιδιοτελείς, ούτε είχαν ούτε έχουν διάθεση συμμετοχής σε τέτοιες συζητήσεις, η δε αριστερά, με την πνευματική και πολιτική της οκνηρία (παρατηρεί ο Θ. Παντούλας) «επικαλείται απλώς τον προοδευτισμό, τον επηρμένο θησαυρισμό αντιστασιακότητας κι έναν παρωχημένο θετικισμό».

Παρά ταύτα δεν έλειψαν και εδώ διασταυρούμενα πυρά: άλλοι επικεντρώνουν στις απόψεις περί φυσικής ανισότητας και άλλοι στον περιβόητο «παγανισμό» του ντε Μπενουά – επιχειρήματα εύκολα μα ικανά να θολώσουν τα νερά όταν ξεχνούμε ακόμη και τα στοιχειώδη: δεν διαβάζουμε για να εξαγνίσουμε και δεν εκδίδουμε για να καθαγιάσουμε. Τα ρήγματα σε μια μονολιθική σκέψη, αυτήν της ολοκληρωτικής νεωτερικότητας, η οποία επισωρεύει καθημερινώς και αδιαλείπτως συμφορές και τραύματα, είναι ισχυρότατο κίνητρο για την έστω καθυστερημένη παρουσίαση ενός πολυσήμαντου έργου, του οποίου οι ιδέες μόνο θετικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να έχουν για ένα ώριμο αναγνώστη. Διότι ο γεννημένος πολιτικά ανάμεσα στα ακόμα σιγοκαίοντα ερείπια χαμένων αποικιακών μαχών (μάχες που σημαδεύτηκαν για τους συμμετέχοντες από αδύναμο ιδεολογικό περιεχόμενο και μια ιστορική διαγραφή των ολοένα και πιο θολών αξιών τους), Alain de Benoist, συλλαμβάνοντας από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 την επιτακτική σημασία της αναψηλάφησης του ευρωπαϊκού πολιτισμού και όσων συναπαρτίζουν αυτόν (εθνοπολιτισμικά, ιστορικά, θρησκευτικά, οικονομικά και επιστημονικά), άνοιξε τον δρόμο στον επαναπροσδιορισμό αξιών που απορρέουν από αυτές τις ταυτοποιήσεις και αφορούν τη σύγχρονη ζωή.

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Ενότητα 1: Εισαγωγή και περιγραφή των τουρκικών NAVTEX αορίστου διάρκειας

Στις 30 Ιανουαρίου 2026, η Τουρκία εξέδωσε για πρώτη φορά δύο NAVTEX χωρίς ημερομηνία λήξης, σηματοδοτώντας μια κλιμάκωση στην υβριδική στρατηγική της στο Αιγαίο. Η πρώτη NAVTEX αφορά ερευνητικές δραστηριότητες ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, απαιτώντας συντονισμό με τουρκικές αρχές για σεισμικές έρευνες, γεωτρήσεις και υποθαλάσσια καλώδια.

Η δεύτερη εστιάζει στην αποστρατικοποίηση 23 ελληνικών νησιών (Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Δωδεκάνησα), χαρακτηρίζοντάς τις στρατιωτικές δραστηριότητες ως επικίνδυνες για τη ναυσιπλοΐα και παραβιάσεις διεθνών συνθηκών.

Αυτή η κίνηση είναι πρωτοφανής, καθώς παραδοσιακά οι NAVTEX εκδίδονταν για συγκεκριμένα γεγονότα με περιορισμένη διάρκεια, ενώ τώρα αποκτούν μόνιμο χαρακτήρα, λειτουργώντας ως εργαλείο δημιουργίας τετελεσμένων.

Από γεωπολιτικής σκοπιάς, αυτή η τακτική εντάσσεται στο πλαίσιο του "gray zone warfare" – μιας στρατηγικής που αποφεύγει την ανοιχτή σύγκρουση, αλλά υπονομεύει σταδιακά την κυριαρχία του αντιπάλου μέσω νομικών, οικονομικών και ψυχολογικών μέσων. Παρόμοια με τις κινεζικές ενέργειες στη Νότια Σινική Θάλασσα, όπου η Κίνα χρησιμοποιεί "nine-dash line" και τεχνητά νησιά για να διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες, η Τουρκία εφαρμόζει "lawfare" για να νομιμοποιήσει μονομερώς δικαιώματα στο Αιγαίο. Αυτή η προσέγγιση εκμεταλλεύεται την ασυμμετρία ισχύος σε ημι-κλειστές θάλασσες, όπου η γεωγραφική εγγύτητα ενισχύει την αποτρεπτική ικανότητα, ενώ ταυτόχρονα δοκιμάζει την αποφασιστικότητα των συμμάχων στο NATO, όπως η Ελλάδα, η οποία βασίζεται στο διεθνές δίκαιο (UNCLOS) για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της. Η αναλογία με μια πινακίδα "Απαγορεύεται η στάθμευση" σε ξένο δρόμο υπογραμμίζει την ψυχολογική διάσταση: η μονιμότητα δημιουργεί de facto αποδοχή, εάν δεν υπάρξει αντίδραση.

Άγιος Χαράλαμπος

Άγιος Χαράλαμπος - Άγιος Νεόφυτος

π. Ευάγγελος Παπανικολάου

7 Φεβρουαρίου 2026

Του Μανώλη Κουράκη

Η εκτίμηση ανήκει σε εν ενεργεία κορυφαίο κυβερνητικό αξιωματούχο, ο οποίος είναι γνωστός για τον ρεαλισμό με τον οποίο προσεγγίζει τα πράγματα: «Σύμφωνα με απόρρητες μετρήσεις, το ποσοστό των Ελλήνων που ζητά να γκρεμιστεί ή να μεταρρυθμιστεί το “σύστημα” ανέρχεται στο 60% του εκλογικού σώματος, ενώ το ποσοστό που επιθυμεί τη διατήρησή του στην παρούσα μορφή φτάνει το 40%. Όσο και στο δημοψήφισμα του 2015. Από αυτό το “συστημικό” 40% η Ν.Δ. ελέγχει σήμερα το 22,5% και όσα ακούγονται για 30% μετά τις αναγωγές ψήφου είναι λάθος. Μπορεί να ανέβει λίγο ακόμη, αλλά όχι τόσο όσο υποστηρίζουν οι αναγωγές».

Τούτων δοθέντων, γεννάται το ερώτημα: Τι θα γίνει αν εμφανιστεί ο πρωθυπουργός στις διερευνητικές εντολές και, παρά το χαμηλό ποσοστό του, επιμείνει να είναι εκ νέου υποψήφιος για το αξίωμα σε δεύτερες εκλογές; Θα είναι αυτοχειρία για τη Ν.Δ. Ήδη από τη συνέντευξη στον Σκάι έστειλε διά της σιωπής του το μήνυμα «αφήστε με να κερδίσω άλλη μία θητεία και σε πολύ λίγο χρόνο, έξι μήνες, έναν χρόνο, θα παραδώσω την ηγεσία και την πρωθυπουργία σε άλλον».

Σύμφωνα με τον ίδιο κορυφαίο κυβερνητικό αξιωματούχο, «είναι σφόδρα πιθανό ο κύριος Μητσοτάκης να σκοντάψει στην πρώτη διερευνητική εντολή και να τεθεί από το ΠΑΣΟΚ ζήτημα συγκρότησης κυβέρνησης εθνικής ενότητας προσωρινού χαρακτήρα με αφορμή την προεδρία της Ευρώπης με πρωθυπουργό τρίτο πρόσωπο».

Ωστόσο η εκτίμηση που διατυπώνεται είναι ότι «ο πρωθυπουργός θα αρνηθεί σε μια τέτοια περίπτωση να παραδώσει την ηγεσία της Ν.Δ. Θα προτιμήσει να κρατήσει το κόμμα δικό του, υπό την ιδιοκτησία του, να ταμπουρωθεί εντός του για να έχει ποινική ασπίδα και αυτό θα έχει ως συνέπεια να τον ακολουθήσουν όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και του κράτους των οποίων το πιστοποιητικό πολιτικής γέννησης γράφει…ΠΑΣΟΚ».

Βασίλης Φούσκας: «Οριακές στιγμές για τον Ελληνισμό με απουσία στρατηγικής και νέας οπτικής στα διεθνή» (ηχητικό)

Μεγάλη και σύνθετη συζήτηση με το Γιώργο Σαχίνη για το ελληνικό κομματικό σύστημα, τα ελληνοτουρκικά, το κυπριακό και την παγκόσμια μετατόπιση ισχύος από τον Ευρώ-ατλαντικό χώρο στην Κίνα και τον παγκόσμιο Νότο

06.02.2612:22

Βασίλης Φούσκας: «Οριακές στιγμές για τον Ελληνισμό με απουσία στρατηγικής και νέας οπτικής στα διεθνή» (ηχητικό)

Σαχίνης Γιώργος

Ο Βασίλης Φούσκας στον 98.4 περιέγραψε την Ελλάδα ως «ξέφραγο αμπέλι» χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση

Ο Βασίλης Φούσκας είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στη Νομική και Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου. Ιδρυτής και αρχισυντάκτης του Journal of Balkan and Near Eastern Studies (εκδίδεται από το 1998) και διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για τη Μελέτη Κρατών, Αγορών και Λαών στο ίδιο Πανεπιστήμιο.

Μιλώντας στον 98.4, αρχικά περιέγραψε μια κατάσταση σήψης και παρακμής σε όλο το μεταπολιτευτικό σύστημα της χώρας, που την έχει μετατρέψει, όπως είπε, σε ένα «ξέφραγο αμπέλι». Είναι πλέον ανοιχτό ζήτημα για την κοινωνία αν θα έρθουν στο προσκήνιο νέα εγχειρήματα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, τα οποία πάντως δεν μπορεί να προκύψουν από παρθενογένεση.

Ο κ. Φούσκας, αναφερόμενος στον Ελληνισμό σε Ελλάδα και Κύπρο, εξήγησε γιατί, με όρους όχι μόνο γεωστρατηγικής αλλά και οικονομικών συμφερόντων, βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και υπό πιέσεις για υποχωρήσεις, με πρώτη και καλύτερη την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας. Για την Κύπρο, η κατάσταση οδηγείται σε νέα λύση τύπου Ανάν, που θα τη σερβίρουν και ως το «μικρότερο κακό».

Θέμης Τζήμας

04/02/2026

Δεν πρόκειται για μια ιστορία της κλειδαρότρυπας αλλά για ένα κατεστημένο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Η ιστορία γύρω από τα αρχεία Έπσταϊν (το να τα αποκαλέσουμε απλώς σκάνδαλο μικραίνει εντελώς τη σημασία τους) αποτελεί ταυτοχρόνως δικαίωση πολλών εξ όσων θεωρούνταν θεωρίες συνομωσίας και ταυτοχρόνως φωτίζει εν μέρει τα πρόσωπα, τη δομή και τις πολιτικές ενός κατεστημένου με παγκόσμια επιρροή και επίκεντρο τις ΗΠΑ.

Δεν πρόκειται για μια ιστορία της κλειδαρότρυπας και δεν πρόκειται μόνο για ένα κύκλωμα πορνείας και παιδικής εκμετάλλευσης: πρόκειται για ένα κατεστημένο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, ψυχοπαθολογικών προσώπων και αδιανόητα εγκληματικών πράξεων ακόμα και σε άμεσα προσωπικό επίπεδο.

Καθώς τα στοιχεία συνεχίζουν να έρχονται στο φως και ενώ η κυβέρνηση και οι δικαστικές αρχές των ΗΠΑ αρνούνται να προβούν σε νέες συλλήψεις παρέχοντας ασυλία στους εγκληματίες του εν λόγω κυκλώματος, αξίζει συνοπτικώς να αναφερθούμε στα εξής:

*Πρώτον, η εξουσία σε παγκόσμιο επίπεδο (δηλαδή το κατεστημένο του 1% ή του 0,1% ακόμα περισσότερο, το οποίο με επίκεντρο τις ΗΠΑ και τη «Δύση» διευθύνει ή επιχειρεί να διευθύνει κυριαρχικά συμφέροντα σε όλο τον πλανήτη) υπάρχει ως τέτοια, ως ένα συγκεντροποιημένο πλαίσιο άσκησης εξουσίας, αποτελούμενο από συγκεκριμένα πρόσωπα (πολλά μεν αλλά απειροελάχιστα ως ποσοστό του παγκοσμίου πληθυσμού) και με μια σύνθεση η οποία προσομοιάζει προς παραδοσιακή οικογενειοκρατία- αριστοκρατία, οικογένειες του μεγάλου πλούτου, διαχειριστές κεφαλαίων και διαμορφωτές κοινής γνώμης.

Σε αντίθεση με τις θεωρίες που αποπειράθηκαν να ερμηνεύσουν την εξουσία ως μόνο και απολύτως διαχυτοποιημένη, η εξουσία σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο έχει συγκεκριμένη αρχή και συγκεκριμένο πυρήνα, στο επίκεντρο των διαχυτοποιημένων τρόπων άσκησής της.

Η «γραμμή» η οποία υποστήριζε ότι η ύπαρξη ενός τέτοιου δικτύου και πυρήνα λήψης αποφάσεων σε παγκόσμιο επίπεδο συνιστά θεωρία συνομωσίας ήταν προπαγάνδα προκειμένου να κρύψει μια πραγματική συνομωσία, την υφαρπαγή κάθε έννοιας δημοκρατίας στη Δύση και κατά το δυνατόν σε πλανητικό επίπεδο.

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

[ Ὃ ἂν ὁμολογήσης, διατήρει

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ]

Κέρκυρα. Μάρτιος τοῦ 1819.

Ἔρχεται ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴν Ρωσσία γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν πατέρα του. Ἡ μητέρα του εἶχε ἤδη ἐγκαταλείψει τὰ ἐγκόσμια καὶ ὁ ἴδιος ἦταν πλέον Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσσίας.

Μόλις κυκλοφόρησε ἡ εἴδηση, Φιλικοί, Καπεταναῖοι καὶ Ὁπλαρχηγοὶ, σπεύδουν νὰ τὸν ἀνταμώσουν.

Καὶ ὁ φιλόπατρις Καποδίστριας, χάριν φιλοξενίας καὶ χριστιανικοῦ ἤθους, ἀποφασίζει νὰ τοὺς καλέσει σὲ γεῦμα, στὴν πατρικὴ του οἰκία. Μεταξὺ τῶν συνδαιτημόνων οἱ Ἀναγνωσταράς, Πλαπούτας, Ἀνδρούτσος καὶ Κολοκοτρώνης.

Ἅπαντες ἀνέμεναν νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἰωάννη τὰ καλὰ νέα γιὰ βοήθεια ἀπό τὴν Ρωσσία. Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπε τὴν πικρὴ ἀλήθεια. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀναμένουν καμμία βοήθεια.Ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε ἀποφασίσει νὰ μὴν διαταράξει τὶς σχέσεις τῆς ὁμοδόξου Αὐτοκρατορίας μὲ Ἀγγλία καὶ Αὐστρία.

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

"(..) Ἀφοῦ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς μᾶς θέτουν ἐνώπιον τόσον ἀπελπιστικοῦ διλήμματος, θὰ ὑψώσομε τὴν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ καὶ ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, τοὐλάχιστον ὅμως θὰ ἀποθάνωμεν ὡς ἀντάξιοι τῶν πατέρων μας."

Τὸν ἑπόμενο μῆνα, ἀνήμερα τῆς Λαμπρῆς, ἐν μέσῳ τοῦ γεύματος καὶ μὲ τὸν ὀβελία ἐπὶ τῆς τραπέζης, ἁρπάζει ὁ Κολοκοτρώνης μὲ τὰ χέρια τὴν πλάτη ἀπ 'τὸ ψητό, καὶ λέει στὸν Καποδίστρια:

- Ἔτσι τρώγουν τὰ παλληκάρια τὰ ψητὰ κρέατα!

Ἐπικράτησε ἐνθουσιασμός.

Πρῶτος ὁ Καποδίστριας σηκώνει τὸ ποτήρι καὶ πίνει ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Πλησιάζει τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ λέει στὸ αὐτὶ :

40 εκατομμύρια θα πάρουν φέτος τα κόμματα-μη κόμματα !

Εσείς για το σπιτικό σας τι θα πάρετε ;

Θα έγραφα τι, αλλά δεν μου το επιτρέπει η αγωγή μου...

Η κομματοκρατία uber alles ! Βασίλης Λαγός

Του Δημήτρη Τσίρκα

Η Καρυστιανού κινδυνεύει να πάθει αυτό που είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου για τον Γρίβα – «εδοξάσθη κρυπτόμενος και κατεποντίσθη εμφανιζόμενος».

Από τη στιγμή που ανακοίνωσε την πρόθεσή της να πολιτευτεί κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο.

Πρώτα ανοίγει θέμα εκτρώσεων και λίγο μετά γράφει για «εισβολές», με αφορμή το τραγικό περιστατικό στη Χίο. Δύο περιπτώσεις που ήταν βέβαιο ότι θα τριγκάρουν το αριστερό/προοδευτικό ακροατήριο.

Και αν στην πρώτη περίπτωση μπορεί να ισχυριστεί ότι έπεσε στην παγίδα που της έστησαν οι δημοσιογράφοι, στη δεύτερη ήταν η δική της (ή των συνεργατών της) επιλογή λέξεων που δημιούργησε το πρόβλημα.

Η λέξη «εισβολή», ως περιγραφή του μεταναστευτικού, είναι το σήμα κατατεθέν ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου (δεξιάς – ακροδεξιάς) και ουδόλως μια αυταπόδεικτη «πραγματικότητα», όπως επιχειρεί να την εμφανίσει στις παρεμβάσεις της.

Εδώ η Καρυστιανού δείχνει την πολιτική της απειρία - επιχειρεί να απευθυνθεί ταυτόχρονα σε δύο ανταγωνιστικά πολιτικά στρατόπεδα (δεξιά – αριστερά) ή περισσότερο στο ένα, αλλά χωρίς να απογοητεύσει το άλλο.

Ωστόσο, όποιος προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες, κινδυνεύει στο τέλος να τους απογοητεύσει όλους.

Προδίδει όμως και την επικοινωνιακή ασχετοσύνη - τη δική της και του επιτελείου της. Θα μπορούσε να πει το ίδιο πράγμα χωρίς να θυμώσει κανέναν – με μια δήλωση του τύπου:

Του Στάθη Καλύβα

Η εμπορική επιτυχία της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή με θέμα τον Ιωάννη Καποδίστρια άνοιξε μια συζήτηση σχετικά με τη δημόσια ιστορία. Η ουσία της αφορά το χάσμα που χωρίζει τις απόψεις των «ειδικών» από τη μία, είτε είναι επαγγελματίες ιστορικοί είτε κριτικοί κινηματογράφου, και μιας μεγάλης μάζας θεατών από την άλλη, που συγκινήθηκε και επευφήμησε την ταινία. Η συζήτηση για την ταινία ξεφεύγει από τα στενά όρια του κινηματογράφου και της ιστοριογραφίας: αφορά ένα κεντρικό ζήτημα του καιρού μας, τη θέση της γνώσης στην κοινωνία.

Προφανώς ο «Καποδίστριας» είναι μια μυθοπλαστική ταινία· ούτε ντοκιμαντέρ είναι ούτε επιστημονικό έργο. Δεν μπορεί, λοιπόν, να κριθεί με βάση τα κριτήρια της επιστημονικής ιστορίας. Το κεντρικό πρόβλημα της ταινίας, ωστόσο, δεν είναι η κινηματογραφική της αφέλεια, το γεγονός δηλαδή πως παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης σαν «καρτουνίστικες καρικατούρες». Αλλωστε, ο Σμαραγδής ούτε ο πρώτος είναι ούτε και ο μόνος που επιλέγει μια τέτοιου είδους προσέγγιση. Το πρόβλημα της ιστορικής αυθαιρεσίας είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου προβλήματος: η οπτική που υιοθετεί η ταινία είναι απλουστευτική και διαπαιδαγωγεί τους θεατές με βάση το παραπλανητικό δίπολο «άγιοι και δαίμονες», «ήρωες και προδότες».

Προφανώς το δίπολο αυτό διαθέτει μια εγγενή δύναμη, γι’ αυτό και το συναντάμε στην καρδιά πολλών μύθων από τις απαρχές της ανθρωπότητας έως τις ταινίες του Χόλιγουντ. Θα περίμενε όμως κάποιος πως η ισχύς του θα υποχωρούσε παράλληλα με την αυξημένη επίδραση της επιστήμης και τη γενικότερη πρόοδο της ανθρωπότητας. Ποτέ στο παρελθόν, για να δώσω ένα απλό παράδειγμα, δεν είχε ο μέσος πολίτης τόσο μεγάλη πρόσβαση στην πληροφορία όσο σήμερα. Και όμως, οι θεωρίες συνωμοσίας, η μαγική σκέψη και τα απλουστευτικά, διπολικά σχήματα όχι μόνο δεν υποχωρούν, αλλά κερδίζουν έδαφος – όπως και η δυσπιστία απέναντι στην επιστήμη. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο Γιώργος Παπανδρέου, τα αρχεία Έπσταϊν και ο τραπεζικός πατριωτισμός

Αναμφίβολα στον τραπεζικό πατριωτισμό ο ΓΑΠ έχει διαπρέψει. Το θέμα είναι ότι τολμάει και ζητάει και τα ρέστα.

Documento Creative, AP

Κώστας Βαξεβάνης

9 Φεβρουαρίου 2026

Στην πολιτική υπάρχουν δύο τρόποι να γίνει μια διάψευση. Ένας έντιμος και ένας πονηρός. Στην πρώτη περίπτωση, ο πολιτικός, τιμά την αλήθεια και τις αρχές της διαφάνειας (είναι υποχρεωμένος άλλωστε) και διαψεύδει ευθέως και με στοιχεία όσα του καταλογίζονται. Έτσι λειτουργεί η Δημοκρατία, την οποία ο πολιτικός υπηρετεί εθελοντικά.

Στην δεύτερη περίπτωση, ο πολιτικός, πονηρά και καθόλου έντιμα, αντί να διαψεύσει αυτό το οποίο του καταλογίζεται, δημιουργεί μια άλλη «κατηγορία» σε βάρος του, για να μπορέσει να την διαψεύσει. Την πονηρή μέθοδο, επέλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου, για να διαψεύσει δημοσίευμα του Documento. Εμφάνισε ψευδώς ότι η έρευνα της εφημερίδας του αποδίδει σχέση με τον παιδόφιλο Έπσταϊν και τη διέψευσε χρησιμοποιώντας διάφορα σπαρακτικά επίθετα. Το Documento, δεν τον συνέδεσε με τον Έπσταϊν. Αυτό που αποκάλυψε είναι ένα mail που βρέθηκε στα αρχεία του Έπσταϊν και αναφέρεται σε μια ενέργεια του Παπανδρέου, η οποία και τιμητική δεν είναι και απαντήσεις θέλει. Γιατί τόσο ο πρώην πρωθυπουργός, όσο και ο πρώην υπουργός Οικονομικών, της κυβέρνησής του Φίλιππος Σαχινίδης, ώρες μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, σπεύδουν να ενημερώσουν την Deutsche Bank, για τις πολιτικές εξελίξεις. Συνδράμουν δηλαδή την Τράπεζα, σαν να είναι υπάλληλοί της, ενώ το ελληνικό πολιτικό σύμπαν φλέγεται.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τα αρχεία του Έπσταϊν, δεν βρίθουν μόνο από ανατριχιαστικές φωτογραφίες και βίντεο που αφορούν την παιδοφιλική δραστηριότητά του. Το μεγάλο μέρος του αρχείου, παρέχει λεπτομέρειες, για το πώς ο Έπνσταϊν, καταφέρνει να ενημερώνεται μέσα από ένα εκτεταμένο δίκτυο με insiders, για τις οικονομικές εξελίξεις διεθνώς ώστε να τζογάρει. Μεγάλο ενδιαφέρον δείχνει για την Ελληνική κρίση και φαίνεται πως δεν ακολουθεί τις εξελίξεις αλλά τις προβλέπει και ίσως να τις δημιουργεί. Λέει ωστόσο την αλήθεια στην αλληλογραφία του: η Ελλάδα μπήκε στο τούνελ της κρίσης για να σωθούν Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες που ήταν φορτωμένες με τα Ελληνικά ομόλογα.

Μαρία Καρυστιανού

Σήμερα ήρθαμε άλλη μια φορά για τη ντροπιαστική για τη χώρα μας δίκη για τα εξαφανισμένα video της τραγωδίας των Τεμπών!

Σκεφτείτε τι μυστικά κρύβουν αυτά τα video για να τα έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ , αλλά και για να τα ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ από την πρώτη μέρα μετά την τραγωδία, όπως κατηγορούμενος, εκπρόσωπος της εταιρείας Security ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ σε αιφνιδιαστική ερώτηση της έδρας.

57 άνθρωποι χάθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν και τα video από τις κάμερες του ΟΣΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ!

Δεν παραδόθηκαν ποτέ!

Παρά το ότι κατασχέθηκαν από τον Εφέτη Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαίμη που ορίστηκε με διαδικασία που διέταξε ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης!

Τι ντροπή για την ελληνική δικαιοσύνη!

Τα βίντεο που δείχνουν την αλήθεια κατασχέθηκαν μεν από το πρώτο λεπτό με εντολή του Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαιμη! Εξαφανίστηκαν δε!

Σήμερα αγνοείται η τύχη τους και αναρωτιόμαστε σε ποια γραφεία έχουν κρυφτεί, ώστε να προστατευτούν ή και να εκβιάζονται όσοι καίγονται από όσα αποκαλύπτουν;

Για αυτό, το σημερινό δικαστήριο που έχει δώσει όρκο να κάνει ότι πρέπει για να βγει η αλήθεια στο φως, ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να καλέσει τον Εφέτη Ανακριτή ως μάρτυρα για να μάθει από πρώτο χέρι: