Ομιλία 32η στο Ευαγγέλιο με θέμα την καθησύχαση της τρικυμίας όπου γίνεται λόγος και για τους πειρασμούς (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς

Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

Κυριακή Θ’ Ματθαίου: Ομιλία 32η στο Ευαγγέλιο με θέμα την καθησύχαση της τρικυμίας όπου γίνεται λόγος και για τους πειρασμούς (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσουμε όλοι μας. Ιδιαίτερα όσοι αυτόν τον καιρό πιέζονται από θλίψεις, όσοι απελπίζονται και νιώθουν απόγνωση.

(Ματθ. 14, 22-34)

Ο άγιος Γρηγόριος ερμη­νεύει και αυτή τη διήγηση με την αναγωγική μέθοδο. Ιστορικά αυτή αποτελεί έκθεση του θαύματος της ηρέμησης των κυμάτων, ηθικά όμως υποδηλώνει την μέσω των πειρασμών τελειοποίηση της πίστεως, ενώ αναγωγικά παριστάνει τη δυσκολία του έργου των Αποστόλων στον εθνικό κόσμο. Ο Ιησούς Χρι­στός ανάγκασε τους μαθητές να μπουν στο πλοίο και να μεταβούν στην απέναντι όχθη πριν από αυτόν. Αφού έθρεψε προηγουμέ­νως σωματικά τις πέντε χιλιάδες, αποστέλλει τώρα τους μαθητές στην τρικυμιώδη θάλασσα των Εθνικών, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, αντιμετωπίζοντας παντός είδους πειρασμούς. Η γνη­σιότητα της πίστεως στον Θεό χαρίζει υπομονή στους πειρα­σμούς, και αυτή πάλι τελειοποιεί την πίστη. Οι άνθρωποι βέβαια λυπούνται για τους πειρασμούς, που έπρεπε να χαίρονται, και «παρ’ εμού», λέγει ο ομιλητής, «ταύτην μάλιστα ζητείτε την άνεσιν των σωματικών πειρασμών, ης εγώ μάλλον καταφρονήσας προς ύμας ήλθον συμπάσχειν υμίν αιρούμενος». Ήταν περίο­δος θλίψεως των Θεσσαλονικέων, πιθανώς λόγω πολιορκίας.

1. Ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέγει, «να το θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη χαρά εάν περιπέσετε σε διάφορους πειρασμούς». Δεν είπε απλώς να "χαίρεσθε", αλλά «να το θεωρήσετε μεγάλη χαρά», πα­ραινώντας όχι να είναι κανείς αναίσθη­τος προς τα οδυνηρά πράγματα, γιατί αυτό είναι αδύνατο, αλλά εισηγείται να θεωρεί επικρατέστερο τον θεάρεστο λογισμό. Είπε, «κάθε χαρά», δηλαδή τέλεια, μέγιστη, ανελλιπή, και μάλιστα όταν οι πειρασμοί είναι ποικίλοι. Γιατί; Επειδή με την υπομονή των πειρασμών γυμναζόμαστε και γινόμαστε και δοκιμώτεροι στα σχετικά με τον Θεό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και αναγνωριζόμαστε ως ευδόκιμοι. Γιατί αυτό λέγει και η Σοφία Σολομώντος για τους αγίους· «ότι υπέβαλε ο Θεός αυτούς σε δοκιμασίες και τους βρήκε άξιους του εαυτού του». Αρα λοιπόν δεν είναι γι’ αυτούς ο πειρασμός αυτός άξιος κάθε χαράς; Αυτό αφού είπε και ο Θεός προς τον Ιώβ, τον απάλλαξε από τη λύπη για τον πειρασμό, λέγοντας· «νομίζεις ότι για άλλο λόγο σε μεταχειρίσθηκα έτσι, και όχι για να αποδειχθείς δίκαιος;». Τί ήθελε να του πει με αυτό; Σε μεταχειρίσθηκα έτσι, για να δοκιμά­σω την πίστη σου προς εμένα, σε ευεξία, σε καλή φήμη και ευπορία, και φάνηκες δίκαιος, συμπεριφερόμενος ως προς αυτά σύμ­φωνα με το θέλημά μου, προς εμένα που σου τα πρόσφερα, δια­χειριζόμενος και διοικώντας αυτά όπως εγώ ήθελα· σε μεταχειρί­σθηκα έτσι, για να δοκιμάσω την πίστη σου σε μένα, σε καχεξία, σε αδοξία, σε απορία, και φάνηκες δίκαιος, λέγοντας· «αν δεχθή­καμε τα αγαθά από τα χέρια τού Κυρίου, τα κακά δεν θα τα υπο­μείναμε;».

Αγία Θεοδώρα, Πόλις επάνω Θεσσαλονίκης κειμένη!

Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη η μυροβλύτιδα και θαυματουργός (812-892).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Η λαμπρή γιορτή της Αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη, της θαυματουργού και μυροβλύτιδας στις 3 Αυγούστου αποτελεί μια διαβατήρια γιορτή, ένα πέρασμα δηλαδή και τοπικό πάσχα, για τη συνάντηση με τις μεγάλες εορτές της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοίμησης (Μετάσταση) της Υπεραγίας Θεοτόκου, το Πάσχα του καλοκαιριού.

Η Αγία Θεοδώρα υπερέβη τον κοινό βίο των ανθρώπων, ακόμη και των μοναχών, και αποτέλεσε ένα «σκάνδαλο» αγιότητας και κατά Χριστόν μεταμορφώσεως στην καρδιά της μεγαλούπολης Θεσσαλονίκης την οποία μετέτρεψε σε ασκητικό τοπίο: μια εσώτερη ησυχαστική έρημο, απομακρυσμένο υψηλότατο όρος προσευχής, απομονωμένο απόκρημνο σπήλαιο, όαση αγιότητας.

Και, τελικά, η ίδια μετεβλήθη σε μια περίβλεπτη πόλη επάνω όρους κειμένη με τη Θεσσαλονίκη να αντανακλάται διά παντός στη διά Χριστόν πυρπολημένη και εξαγιασμένη καρδιά της.

Η Αγία Θεοδώρα αποτέλεσε ένα πρότυπο αρετής και πνευματικότητας που η εγκατάλειψη των εγκοσμίων δεν την μετέθεσε από τον κόσμο και τους ανθρώπους, αλλά διά του πνευματικού Κόσμου τον οποίο ενστερνίστηκε και στολίστηκε ήρθε σε πλήρη σύμπνοια με τον όλο βίο και τους ανθρώπους.

Ζώντας στο πολύβουο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ούτε καν στην Άνω Πόλη της, «γειτόνεψε», αρχικά, με τα άκρα της πρωτεύουσας της ουράνιας Άνω Πόλης και τελικά πολιτογραφήθηκε σε κάτοικο της. Μια Ανωπολίτισσα Αγία, ένα ανεπανάληπτο πρότυπο, χαρισματούχο, λαμπρό, ευώδες μύρα φέρουσα, πλήρης χάριτος και αγιότητας.

Η πνευματική απάθεια την οποία αξιώθηκε την έκανε απόμακρη από κάθε κακία του κόσμου και τη συνέδεσε με τους ανθρώπους μέσω της προσωπικής της αρετής: τη φιλανθρωπία και τη φλεγόμενη αγάπη η οποία την πυρπολούσε.

Κυριακή Θ’ Ματθαίου: Η ολιγοπιστία του Πέτρου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. ιδ’ 22-34)

Ο Θεός μας είναι ο Νικητής. Όλες οι καλές νίκες, μόνιμες ή πρόσκαιρες, από
την αρχή του χρόνου ως το τέλος της ιστορίας, ανήκουν σ’ Εκείνον. Είναι νικητής
όταν αποκαθιστά την τάξη, μέσα στην αταξία που προκαλούν αμαρτωλοί άνθρωποι.
Όταν οι χειρότεροι των ανθρώπων ανέρχονται στην πρώτη θέση και οι καλλίτεροι
πέφτουν στην τελευταία, Εκείνος αναποδογυρίζει την αταξία και βάζει τον
τελευταίο πρώτο και τον πρώτο τελευταίο. Νικά
την κακία και τα τεχνάσματα των πονηρών πνευμάτων που μαίνονται εναντίον των
ανθρώπων και τα διαλύει, όπως σκορπίζει ο ισχυρός άνεμος μια άσχημη δυσοσμία. Είναι νικητής σε κάθε έλλειψη: όπου υπάρχει
λίγο, το αυξάνει· όπου δεν υπάρχει τίποτα, δίνει με αφθονία. Είναι νικητής στην αρρώστια και στα βάσανα.
Λέει ένα μόνο λόγο κι η αρρώστια μαζί με τα βάσανα εξαφανίζονται. Οι τυφλοί
βλέπουν, οι κουφοί ακούνε, οι άλαλοι μιλάνε, οι παράλυτοι σηκώνονται και
περπατάνε, οι λεπροί καθαρίζονται. Είναι
νικητής του θανάτου: διατάζει κι ο θάνατος ελευθερώνει το θύμα από τα
σαγόνια του. Βασιλεύει στο βασίλειο των ουρανίων δυνάμεων – των αγγέλων και των
αγίων – που δεν έχει τέλος. Ένα βα­σίλειο που αν συγκριθούν μαζί του τα
βασίλεια αυτού του κόσμου είναι τόσο σκοτεινά και περιορισμένα, όσο ένας τάφος.
Διατάζει τα στοιχεία και τα όντα αυτού του κόσμου και τίποτα δεν μπορεί ν’ αντισταθεί
στις εντολές Του, χωρίς τον κίνδυνο να διαλυθεί και ν’ αποσυντεθεί.

Η μια μέρα διαδέχεται την
άλλη. Η μια νίκη ακο­λουθεί την άλλη. Η ιστορία αυτού του κόσμου είναι μια
σειρά από νίκες του Θεού, είναι η αποκάλυψη της ακαταμάχητης θεϊκής δύναμης. Ο Θεός είναι ταπεινός σαν αρνί. Μπροστά Του
όμως τρέμουν ο ουρανός και η γη. Όταν ο ίδιος το επιτρέπει να ταπεινώνεται,
τότε αποκαλύπτεται περισσότερο δυναμικά και εμφατικά η μεγαλοσύνη Του. Όταν
επιτρέπει να τον φτύνουν, τότε φανερώνει τη χυδαιότητα και την ιταμότητα των
άλλων. Όταν παραδίδεται στη σφαγή, τότε η ζωή Του ακτινοβολεί.

Ο Θεός φανέρωσε το φως Του με το φως του ήλι­ου. Αυτό
όμως δεν ήταν παρά μια αμυδρή σκιά του Εαυτού Του. Φανέρωσε τη δύναμή Του μέσα από τ’ αμέτρητα
πύρινα σώματα στο σύμπαν, τη σοφία Του
με την ευταξία της δημιουργίας και τη δημιουργία των όντων από τη μια άκρη του
σύμπαντος ως την άλλη, το κάλλος Του
από το κάλλος της φύσης, το έλεός Του
από την επιμελή συντήρηση όλων όσα έφτιαξε, τη ζωή Του με τη ζωή όλων των όντων. Όλ’ αυτά δεν είναι παρά μια χλωμή κι εφήμερη εικόνα που παραπέμπει σ’
Εκείνον. Είναι απλά λέξεις πύρινες, χαραγμένες με πυκνό καπνό.

Το μέλλον της χώρας μας...

«Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη», έγραφε μισό αιώνα πριν ο Οδυσσέας. Από το ολοκαύτωμα αυτής της χώρας και του μέλλοντός της, κάποιοι κερδίζουν, βλ. το τελευταίο στατιστικό. Άρα έχουν κάθε λόγο να το συδαυλίζουν.

Κ. Κουτσουρέλης 

Νίκος Ζαχαριάδης - Αυτοκτόνησε σα σήμερα, 1η Αυγούστου 1973, σε ηλικία 70 ετών.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ένας νεαρός διαφορετικός απ τους άλλους.

ευφυής, 

δυναμικός, 

παράτολμος, 

οργανωτικός,

σκληρός

και φουλ τυχοδιώκτης...

ο σιδερένιος άνθρωπος

...............................................

μετα την οκτωβριανή επανάσταση, παει στη Ρωσία γίνεται μέλος της νεολαίας και σύντομα του κόμματος των μπολσεβίκων

...............................................

Γρήγορα ανακαλύπτουν τι "θησαυρό" έχουν στα χέρια τους οι μπολσεβίκοι και τον στέλνουν στο ΚΟΥΤΒ

(Κομουνιτσέσκαγια Ουνιβερσιτά Τραβαγερων Βαστόκ)

...............................................

Ουσιαστικά, πρόκειται για το πανεπιστήμιο της παγκόσμιας επανάστασης.

σε αυτό φοιτούσαν διαλεγμένοι νεαροί από όλο τον κόσμο, που εκπαιδεύονταν και προορίζονταν να ηγηθούν των επαναστατικών κομμάτων στις πατρίδες τους

...............................................

στα 1924 το ελληνικό ΣΕΚΕ, μετονομάζεται σε ΚΚΕ

και

οι Ρώσοι στέλνουν τον Ζαχαριάδη στην Ελλάδα με απώτερο σκοπό να μπολσεβικοποιήσει του ΚΚΕ

«ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» 

~Μιχάλης Χαραλαμπίδης~🕯️

✍ Στυλ. Καβάζης

Παρακολουθώντας τους τελευταίους μήνες τη δημόσια ζωή του τόπου, με τις συνεχόμενες αστοχίες, είτε σε δηλώσεις είτε σε πράξεις, δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευσή μου. Όλο και πιο συχνά βλέπουμε μια πολιτική σκηνή που μοιάζει να στερείται οράματος, συνέπειας και ουσιαστικού λόγου. Σε μια εποχή όπου η διαχείριση των εντυπώσεων συχνά υπερισχύει της ουσίας και η πολιτική ένδεια γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, μου ήρθε στο μυαλό ένας άνθρωπος που υπενθύμισε πως υπάρχει και ένας διαφορετικός δρόμος.Ένας άνθρωπος που δεν μέτρησε την πορεία του με αξιώματα, καρέκλες και προσωπικά οφέλη, αλλά με τις αρχές, τις ιδέες και την αγάπη του για την πατρίδα. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε μια σπάνια περίπτωση πολιτικού που παρέμεινε πιστός στις αξίες του, ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε ότι θα βρισκόταν απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα.

Ήταν από εκείνους τους ελάχιστους ανθρώπους που ξεπέρασαν τα στενά όρια των κομμάτων, που αρνήθηκαν να υποτάξουν το ήθος τους στις απαιτήσεις της εξουσίας και που αγωνίστηκαν με μοναδικό γνώμονα το καλό της πατρίδας και του λαού τους. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης ήταν αναμφίβολα ένας από αυτούς.

Η πολιτική του πορεία δεν μετρήθηκε σε υπουργικούς θώκους ή κομματικά αξιώματα, αλλά στην αταλάντευτη συνέπεια, στην ηθική ακρίβεια και στην πίστη στην αλήθεια. «Όποιος χάσει στο ηθικό επίπεδο, δεν έχει πολιτικό μέλλον», έλεγε κι ο ίδιος το απέδειξε με τη στάση του, μένοντας πάντα στο περιθώριο όταν το πολιτικό σύστημα παραδινόταν στη λογική του προσωπικού συμφέροντος.

Η σκέψη του ξεπερνούσε τα στενά όρια της ελληνικής πολιτικής ζωής. Από την κριτική της μεταπολίτευσης και της αδυναμίας της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, μέχρι την πρόβλεψη της οικονομικής κρίσης, ο Χαραλαμπίδης κατόρθωνε να βλέπει πέρα από το σήμερα, με όραμα για τη χώρα και τους ανθρώπους της.

Ήταν πατριώτης με πράξεις, όχι μόνο με λόγια. Από την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας ύστερα από δική του πρόταση, μέχρι την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της πόλης Ρωμανία στη Θράκη, η αγάπη του για τον ελληνισμό ήταν βαθιά και ουσιαστική. Δεν ξεχνούσε την ιστορία ούτε την τοπική ταυτότητα μίλησε για την «διατροφική ανασκαφή» της Ελλάδας, για τα προϊόντα που γεννά η γη της Θεσσαλίας, για τη σημασία του τοπικού και του αυθεντικού, προτού όλα αυτά γίνουν μόδα.Μα πάνω απ’ όλα, πίστευε στη δύναμη της παιδείας «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει οικουμενική παιδεία, γιατί δεν υπάρχει ελληνική παιδεία», έλεγε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η αληθινή εκπαίδευση ξεκινά από τις ρίζες, τον πολιτισμό και την ιστορία μας.

Τέλος εποχής – τέλος του Διαφωτισμού;

Αγγέλα Καστρινάκη 

Από τα ΝΕΑ 01.08.2026

Υπάρχουν κάποια συμπτώματα αδιάψευστα. Τους χαρίζουμε βιβλία και δεν κάνουν τον κόπο να πάνε ως το βιβλιοπωλείο που τους τα δίνει δωρεάν. Βιβλία θαυμάσια, επιλεγμένα για να συμβάλουν στον εμπλουτισμό των σπουδών τους. Έως πριν από μερικά χρόνια γίνονταν ανάρπαστα – ίσως όχι για να διαβαστούν αλλά για να κοσμήσουν μια βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθήκη δεν ήταν τάχα ένα σύμβολο κύρους για κάθε σπίτι, κάτι που ανέβαζε το στάτους του κατόχου της ακόμα κι αν δεν πολυδιάβαζε; Κάποτε θα έπεφταν κυβερνήσεις αν περιόριζαν το «σύγγραμμα». Λέγεται ότι ο Γιώργος Παπανδρέου στο 1ο μνημόνιο είχε πει στην τρόικα «ό,τι θέλετε, αλλά μην μου πειράξετε το πανεπιστημιακό σύγγραμμα». Τώρα ποιος νοιάζεται γι’ αυτή τη συρραφή χαρτιών; Ούτε για ντεκόρ πια!

 Έζησα την απότομη μαζικοποίηση του πανεπιστημίου. Στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης του 1979 εισαγόμασταν 300 φοιτητές. Τα αμέσως επόμενα χρόνια οι εισαγόμενοι τριπλασιάστηκαν. Έπειτα ιδρύθηκαν και άλλες Φιλοσοφικές ανά την επικράτεια. Και έκαναν αρχικά τη δουλειά τους – μόρφωναν ανθρώπους. Ταυτόχρονα έθρεφαν και τις τοπικές κοινωνίες, για χάρη και των οποίων είχαν ιδρυθεί. Το μοντέλο αυτό έπασχε ήδη από χρόνια. Τώρα έχει καταρρεύσει. Το διατυμπανίζουν οι άδειες μας αίθουσες – άλλο αδιάψευστο σύμπτωμα.

«Mέ ἐντολή τοῦ Πρωθυπουργοῦ» συντόνισε τό μπάζωμα ὁ Τριαντόπουλος!

Ἀποκάλυψις-σόκ στήν εἰσήγηση τοῦ εἰσαγγελέως

Ὁ ὑφυπουργός «κάρφωσε» τόν κ. Μητσοτάκη – Εἶπε ὅτι οἱ ἁρμοδιότητές του διευρύνθηκαν μετά ἀπό τηλεφώνημα τοῦ ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Πρωθυπουργοῦ Γ.Μπρατάκου, πού τοῦ μετέφερε ἄνωθεν ἐντολές – Δριμύ κατηγορῶ γιά «ἀλλοίωση τοῦ χώρου», «καταστροφή ἀποδεικτικῶν στοιχείων», «παρεμπόδιση Δικαιοσύνης» καί «βλάβη στίς οἰκογένειες τῶν θυμάτων»

Σέ μιά ἀποκάλυψη-σόκ προχωρᾶ ὁ εἰσαγγελεύς τοῦ Ἀρείου Πάγου Δημήτρης Μητρούλιας στό κείμενο τῆς εἰσηγήσεως πού ἀπευθύνει στό Δικαστικό Συμβούλιο τοῦ Ἀρείου Πάγου, τὀ ὁποῖο θά ἀποφασίσει ἤ μή τήν παραπομπή τοῦ τέως ὑφυπουργοῦ παρά τῷ Πρωθυπουργῷ Χρήστου Τριαντόπουλου στό Εἰδικό Δικαστήριο γιά τήν θλιβερή ὑπόθεση τοῦ μπαζώματος τῶν Τεμπῶν. Ἡ ὁποία, ὅπως περιγράφεται στίς 132 σελίδες τῆς εἰσηγήσεως πού ὁ κύριος Μητρούλιας ὑπογράφει ὡς ὁ «εἰσαγγελέας τοῦ ἄρθρου 86 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος», πιό πολύ μέ «τσιμέντωμα» προσιδιάζει παρά μέ μπάζωμα. Ἡ τριμμένη πίσσα καί τό χαλίκι μέ τά ὁποῖα ἐπιστρώθηκε ὁ τόπος τοῦ δυστυχήματος ἀπέκρυψε 150 μέλη ἀνθρωπίνων ὀστῶν («σπασμένα καί καμένα κομμάτια» ὀστῶν), τά ὁποῖα ἀνασύρθηκαν ἑπτά μῆνες μετά τήν τραγωδία, τόν Νοέμβριο τοῦ 2023! 

Σέ χρόνο πού ἦταν ἀδύνατη ἡ ταυτοποίησή τους μέ DNA. Σύμφωνα μέ τό κείμενο τῆς εἰσηγήσεως λοιπόν, ἀποδεικνύεται πέραν πάσης ἀμφιβολίας, τόσο πού γίνεται δεσμευτικό γιά τά μέλη τοῦ Δικαστικοῦ Συμβουλίου, ὅτι ὑπῆρξε ἀπ’ εὐθείας ἐμπλοκή τοῦ Γραφείου Πρωθυπουργοῦ καί τοῦ ἰδίου τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στήν ἀνάθεση τοῦ συντονισμοῦ τῶν ἐργασιῶν τοῦ μπαζώματος στόν κύριο Τριαντόπουλο. Στήν εἰσήγηση ἀναφέρεται ὅτι ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τοῦ ἀνέθεσε μέ ἀπόφασή του, πού δημοσιεύτηκε στό ΦΕΚ, «τόν συντονισμό δράσεων συναρμοδίων ὑπουργείων καί φορέων σέ θέματα κρατικῆς ἀρωγῆς καί ἀποκατάστασης τοῦ φυσικοῦ καί ἀνθρωπογενοῦς περιβάλλοντος ἀπό φυσικές καταστροφές».

Μηδενισμός και εθνική κατάθλιψη. Κριτικό και φιλικό σχόλιο στη συνέντευξη του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-31 Ιουλίου 2026


Η τελευταία συνέντευξη του Καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη στον Γιώργο Σαχίνη δημιούργησε ευνοήτως κύμα μεγάλο συναίνεσης, καθώς καταγγέλλει με συντριπτικά στοιχεία την καθολική νέκρωση της χώρας. Επειδή ωστόσο το ορμητικό consensus στην ετεροκαταδίκη έχει βαθιές ρίζες στις κοινωνίες, καθώς λειτουργεί ψυχολογικά ως συνεκτική αποφόρτιση των κοινωνικών ομάδων και ως εκ τούτου είναι συχνά και ολίγο προβληματικό πνευματικά, ας επιτραπεί σε έναν ανησυχούντα θεωρητικό να επιχειρήσει ένα άλλο διάβασμα, τόσο της γραμματικής της συνέντευξης, όσο, και κυρίως, των αιτίων ένεκα των οποίων συμβαίνει ό,τι (πράγματι) συμβαίνει. Αλλά θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε λίγο, διανοητικά. Ζητώ την προσοχή των αναγνωστών και μαζί την υπομονή τους.

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από τότε που ο δημιουργικός Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος Bruno Latour δημοσίευσε το σημαντικό του έργο που στα Ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως Δεν υπήρξαμε ποτέ Μοντέρνοι (Nous n’avons jamais été modernes: Essai d'anthropologie symétrique, 1991), μια ιδιαίτερα διεισδυτική θέση του οποίου είναι πως, στην μοντέρνα εποχή, εκσυγχρονισμός οποιουδήποτε λαού σημαίνει απαρεγκλίτως εκδυτικισμός του. Δεν είναι χωρίς σημασία πως, στο έργο αυτό, ο μοντερνισμός παρουσιάζεται ως ένα είδος υπερβολής, με το μεταμοντερνισμό να ακολουθεί πιστά, στηριζόμενοι και οι δύο σε πολύ παλαιότερες σχάσεις, μεσαιωνικές και προνεωτερικές, σαν αυτές μεταξύ φύσης και κοινωνίας, υποκειμένου και αντικειμένου, εξουσίας και λαού, ενώ ταυτόχρονα θεωρούν και οι δύο πως ακυρώνουν επαναστατικά ολόκληρο το μεσαιωνικό και προνεωτερικό ιστορικό οικοδόμημα – κάτι που μεγενθύνει, αρκετά μυθολογικά ωστόσο, την απόσταση από τα παραπάνω, καθώς και από τις θεωρούμενες ως μη-Δυτικές κοινωνίες. Ούτε πρέπει να αγνοήσουμε το ότι ο Latour θεωρεί τον αντιμοντερνισμό, ο οποίος απλώς επιχειρεί την παλινόρθωση παλαιότερων ιδεών περί Θεού, κοινωνίας, ιστορίας κλπ, ως ανεπαρκή και ανίσχυρη απάντηση στον μεταμοντερνισμό – αντίθετα προτείνει τον μη-μοντερνισμό ή αμοντερνισμό ως την κατάλληλη απάντηση, ακριβώς μέσω της επιδίωξης του τελευταίου, όπως τον ορίζει ο Γάλλος στοχαστής, να διορθωθούν συμμετρικά οι παραπάνω, αλλά και άλλες συναφείς σχάσεις.

Το παράπονο ενός φωτισμένου δεξιού!

 Δημοσιεύουμε την ανάρτηση από το fb γιατί η οπτική δεν είναι προσωπική, αυτός είναι ο συλλογικός πόνος όχι μόνο ενός παραδοσιακού λαϊκοδεξιού, αλλά και κάθε φωτισμένου φιλελεύθερου.

_____****_____

Του Αντώνη Δαρζέντα από το fb

Μετά από την κατακραυγή εναντίον της κας Δομνας Μιχαηλιδου - και την κατ ουσίαν απολογία της - το λεγόμενο φίλο Ευρωπαϊκό - φιλελεύθερο μέτωπο χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Στους κέντρο - δεξιούς όπως εγώ που πιστεύουμε ότι οι κοινωνίες και οι Υπουργοί Οικογένειας μιας ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ πρέπει να στηρίζει ΛΕΚΤΙΚΆ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ  ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ και τους αριστεροφιλελέφτ πρώην Πασοκ πρώην Ρηγάδες και νυν πιο Μητσοτακικούς από τον Μητσοτάκη που φώναζαν "πεστα Δόμνα μαζί σου. Είναι κάφροι". Επίσης έτερος Μητσοτακικός "φίλος " είπε ότι" η anti woke ατζέντα είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων". 

Και λέω πιο Μητσοτακικούς από τον Μητσοτάκη γιατί προφανέστατα ο Μητσοτάκης την ανάγκασε σε διευκρίνιση την οποία ανέβασε στα σοσιαλ της, την επόμενη των αμφιλεγόμενων δηλώσεων της. Και μάλιστα την ΑΔΕΙΑΣΕ ΕΝΤΕΛΩΣ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΕΚΠΡΌΣΩΠΟΣ. 

Δύο μικρές επισημάνσεις κατ αρχάς. Όταν διαφωνούμε ιδεολογικά με κάποιον ΔΕΝ ΤΟΝ ΛΈΜΕ ΚΑΦΡΟ. ΟΥΤΕ ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΟ. 

Δεύτερον οι Ρηγάδες ήταν οι καλύτεροι μου φίλοι στο Πανεπιστήμιο. Με φώναζαν πεφωτισμενη δεξιά γιατί ήμουν κοινωνικά φιλελεύθερος και μιλούσα για λαϊκό καπιταλισμό όταν στην ΝΔ τσακωνόταν προεκλογικά ο Θανασακης ο Κανελλοπουλος με τον Κοντογιαννοπουλο ποιανού  αυτοκίνητα κορνάρουν πιο δυνατά στον Πύργο (όποιος θυμάται - ξέρει τον βαθμό παλαιοκομματικής γελοιότητας 😂).

Και εγώ  φώναζα τους Ρηγάδες φίλους αντίστοιχα πεφωτισμενη αριστερά.

Έδωσε ο Θεός ψήφιζαν αυτοί ΚΚΕ εσωτερικού - Πασοκ -Δημαρ - Ποτάμι και εμείς ΝΔ και Δράση και μετά την λαίλαπα του Σύριζα είπαμε όλοι να μην πάει στράφι η χώρα και συναντηθήκαμε στη ΝΔ του Μητσοτάκη.

Και μπράβο μας. Και μπράβο και στον Μητσοτάκη. 

Η χώρα σώθηκε από τον γκρεμό που δυστυχώς υποστήριξε το 60 %, και έτσι βρεθήκαμε στο Μητσοτακαίικο όλοι. 

Και εμείς που βριαχνάζαμε και τρώγαμε ξύλο υπέρ του πατρός Μητσοτάκη και αυτοί που τον έβριζαν τότες ΕΦΙΆΛΤΗ.

Παράνομη εισβολή των μεταναστών σε "Ισπανικό" έδαφος

Του Κώστα Κουτσουρέλη

To 75% των νεοαφιχθέντων στη Θέουτα έχει ήδη "επιστρέψει", λένε οι Ισπανοί ιθύνοντες. Πολλές απορίες... "Επιστρέψει" για ποιον λόγο, έχει ταβάνι τελικά η "αλληλεγγύη" που ο Σάντσεθ και το κόμμα του τάζουν urbi et orbi; Έπαψε να ισχύει πια εκείνο το «κανείς άνθρωπος δεν είναι παράνομος»;

 Ή μήπως του αρκούν αυτοί οι 1.200.000 άνθρωποι που έγραψε άρον άρον στα δημοτολόγια για να συλλέξει, τι άλλο, ψηφαλάκια; Εν πάση περιπτώσει, πώς ακριβώς "επέστρεψαν", ξέρουμε; Αυτοί που ήρθαν κολυμπώντας, ξανάπεσαν στη θάλασσα; Έφυγαν οικειοθελώς; Μήπως "επαναπροωθήθηκαν" όχι και τόσο ευγενικά από τον ισπανικό στρατό και την Guardia Civil; 

Οι 50-τόσοι που έχασαν τη ζωή τους μέχρι τώρα, πώς την έχασαν; Ασκήθηκε άραγε και ευρωπαϊκή πίεση στο Μαρόκκο (λέγε με κυρώσεις και απειλές) για να τους ξαναδεχτεί; Και ήταν τάχατες όλοι τους Μαροκκάνοι, ελήφθη μέριμνα για να παλιννοστήσουν οι υπόλοιποι αξιοπρεπώς; 

Αν όντως οι εισερχόμενοι ήταν όντως υποκινούμενοι από ξένες κυβερνήσεις, μήπως αυτό έχει ξαναγίνει και αλλού;  

Σκληρός δημόσιος διάλογος Γ. Καραμπελιά και Στ. Λυγερού

Με θλίψη παρακολουθήσαμε αυτές τις αναρτήσεις και τις αναδημοσιεύουμε, αλλά οι μέρες είναι δύσκολες και πρέπει να έχουμε γνώση για τα τεκταινόμενα, την οπτική των προσώπων, όταν μάλιστα αυτά αυτοεκτίθονται!

Γερομοριάς

 Όλα ξεκίνησαν με μια ανάρτηση του Η. Καραμπελιά από το liberal.gr και η απάντηση ήρθε καυστική από το Σταύρο Λυγερό με ανταπάντηση από τον Καραμπελιά και το Άρδην.

Διαβάστε τα κείμενα που αναδημοσιεύουμε:

Έλληνες δημοσιογράφοι καλούν τον Πούτιν να επέμβει ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση

 

από Γιώργος Καραμπελιάς 29 Ιουλίου 2026

του Γιώργου Καραμπελιά από το liberal.gr

Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών.

Διαβάζουμε σε άρθρο του Σταύρου Λυγερού στην ιστοσελίδα slpress με τον τίτλο: «Παίζει με τη φωτιά η Δύση πληγώνοντας την “Αρκούδα”…» , την Κυριακή 26 Ιουλίου, το οποίο αποτελεί το τελευταίο από μια σειρά ανάλογων άρθρων, πως η Ρωσία είναι… θύμα(!) ενός ασύμμετρου πολέμου. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο στη διάρκεια του πολέμου, «η Ρωσία υφίσταται συνεχή πλήγματα στην επικράτειά της, ενώ οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ παραμένουν στο απυρόβλητο». Και συνεχίζει: «είναι προφανές πως η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχισθεί». «Είναι μη βιώσιμο για τη Ρωσία να υφίσταται αυτά τα πλήγματα, περιοριζόμενη στο να τα ανταποδίδει στην Ουκρανία».

H Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλευρό του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος ενημερώθηκε για την δυσμενή εξέλιξη που είχε και η δεύτερη αίτηση παροχής ασύλου στον Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί. Παράλληλα με την απόρριψη της αίτησης, εκδόθηκε διαταγή υποχρεωτικής επιστροφής του στην Τουρκία εντός 30 ημερών.

Η περίπτωση του  Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί δεν είναι μία τυπική διοικητική υπόθεση αίτησης ασύλου. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ποντιακής καταγωγής, ο οποίος μετά από αναζήτηση και αφού βρήκε τις ελληνικές ρίζες της οικογένειας του, τις ανέδειξε δημόσια και βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος. Στη συνέχεια ανέπτυξε ανοιχτή, διαρκή και τεκμηριωμένη δράση υπέρ:

• της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου,  Αρμενίων και Ασσυρίων,

• των δικαιωμάτων των λαών και της ιστορικής αλήθειας.

Η δράση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ποινική του δίωξη στην Τουρκία, τη σύλληψη και την φυλάκιση επί πενταετία, με εκκρεμείς κατηγορίες εις βάρος του. Ο ίδιος έχει ήδη βιώσει συνθήκες κράτησης και γνωρίζει απολύτως τι τον αναμένει σε περίπτωση επιστροφής του.

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρεμβαίνει δημόσια στην υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, ο οποίος βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2019 και θεωρεί αυτονόητο ότι στην περίπτωσή του συντρέχουν σοβαροί λόγοι πολιτικής και εθνοτικής δίωξης, καθώς και αντικειμενικός κίνδυνος για τη σωματική του ακεραιότητα και το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη.

Υπαρξιακή απειλή για την Κύπρο από ΝΑΤΟ – Ισραήλ,

του Λεωνίδα Βατικιώτη

26.07.2026

Ενώπιον μιας πρωτοφανούς, για όσα έχουμε ζήσει μετά το 1974, θανάσιμης απειλής βρίσκεται η Κύπρος. Αφορμή είναι το ανανεωμένο ενδιαφέρον για επίλυση του Κυπριακού. Η κινητικότητα που υπάρχει σε όλες τις κατευθύνσεις προϊδεάζει για σημαντικές εξελίξεις.

Συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου στην Κύπρο την Παρασκευή 24/7 και πράσινο φως στον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, συνάντηση του το Σάββατο στην Αθήνα με τον Κ. Μητσοτάκη κι επίσκεψη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, στην Κύπρο την Δευτέρα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες για σύγκλιση πενταμερούς κι εκκίνηση επίσημων διαπραγματεύσεων για πρώτη φορά μετά το 2017.

Ωστόσο ακόμη και να μην υπήρχε ήδη η διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, είναι τόσο σοβαρή η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κινητικότητα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και διεθνώς που η ανακίνηση του Κυπριακού ήταν θέμα χρόνου.

Πρώτον, η βιασύνη του Τραμπ να κλείσει κάθε ανοιχτό μέτωπο σε όλον τον κόσμο προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Μετά την απαγωγή Μαδούρο στην Βενεζουέλα, την επίθεση στο Ιράν, την γενοκτονία στη Γάζα, τον οικονομικό κλοιό γύρω από την Κούβα, τις δολοφονικές επιθέσεις της Ουκρανίας στην ρωσική ενδοχώρα και τις πρόσφατες φραστικές επιθέσεις του Ρούμπιο στη Νικαράγουα των Σαντινίστας και τις απειλές για επέμβαση ακόμη και στο Σαχέλ, ήταν θέμα χρόνου να έρθει η σειρά της Κύπρου. Η ενδοτικότητα της κυπριακής ηγεσίας διευκόλυνε την αμερικανική βιασύνη.

Δεύτερο, η προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα και την ανατολική Ευρώπη με σημείο αναφοράς τον λεγόμενο νότιο διάδρομο που θα διοχετεύει φυσικό αέριο από τον Κόλπο του Μεξικού μέχρι την Ουκρανία, μέσω της Αλεξανδρούπολης, δεν μπορεί να αφήσει απ’ έξω την Κύπρο. Η οριστική πρόσδεσή της στο αμερικανικό άρμα θα διαμορφώσει μια ενιαία ενεργειακή ζώνη που θα επιτρέψει οικονομίες κλίμακας και ενιαίο δίκτυο υποδομών μεταφοράς, σταθμών μεταφόρτωσης κ.α.

Τρίτο, η ενεργή συμμετοχή των αγγλικών στρατιωτικών βάσεων στις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα και την ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν υπογράμμισαν τον ρόλο της Κύπρου σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Πολλώ δε μάλλον σε μια εποχή που το ένα μετά το άλλο τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα (Τζέραλντ Φορντ, Άμπρααμ Λίνκολν και Τζορτζ Μπους) αποδείχτηκαν τρωτά και εύκολα βυθιζόμενα σε τέτοιο σημείο ώστε το Πεντάγωνο να διατάξει την απομάκρυνσή τους. Η αποστολή ΝΑΤΟϊκών πλοίων (φρεγάτα Κίμων από Ελλάδα, αντιτορπιλικό Dragon από Αγγλία κ.α.) στην Κύπρο για να προστατεύσουν τις βάσεις επισήμαναν τη σημασία της στους επιθετικούς σχεδιασμούς.

Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου: Τι σημαίνει πραγματικά;

Του Θοδωρή Μακρίδη

Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις στην Πολιτεία της Πενσυλβάνιας και όχι μόνο.

Τις τελευταίες ημέρες η δημόσια συζήτηση γύρω από τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου επανήλθε στο προσκήνιο, με αφορμή το πρόσφατο ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων της Πολιτείας της Πενσυλβάνιας. Οι περισσότεροι τίτλοι που κυκλοφόρησαν ανέφεραν ότι «η Πενσυλβάνια αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ποντίων». Το ερώτημα όμως είναι απλό:

Τι σημαίνει πραγματικά "αναγνώριση";

Δεν γράφω το παρόν άρθρο για να αμφισβητήσω ή να μειώσω καμία προσπάθεια. Πιστεύω όμως ότι έχει έρθει η στιγμή να ξεκαθαρίσουμε ορισμένες έννοιες, ώστε όλοι —πολίτες, δημοσιογράφοι, σύλλογοι και θεσμικοί φορείς— να χρησιμοποιούμε τους ίδιους όρους.

Κοινοβουλευτική ή νομοθετική αναγνώριση;

Σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούμε τη λέξη «αναγνώριση» σαν να περιγράφει πάντοτε το ίδιο πράγμα.

Δεν είναι όμως έτσι.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια κοινοβουλευτική αναγνώριση και σε μια νομοθετική αναγνώριση.

Η πρώτη αφορά συνήθως ένα ψήφισμα ενός κοινοβουλευτικού σώματος — μιας Βουλής ή μιας Γερουσίας. Εκφράζει επίσημα τη βούληση του συγκεκριμένου σώματος και έχει σημαντική πολιτική και ηθική αξία. Η δεύτερη αφορά την ολοκλήρωση της νομοθετικής διαδικασίας που προβλέπει το Σύνταγμα κάθε χώρας ή πολιτείας, ώστε το σχετικό κείμενο να αποκτήσει ισχύ νόμου. Η διάκριση αυτή δεν είναι θεωρητική αλλά ουσιαστική.

Γιατί πρέπει να γνωρίζουμε το θεσμικό σύστημα κάθε χώρας;

Κάθε χώρα διαθέτει διαφορετικό συνταγματικό και νομοθετικό σύστημα. Σε άλλες αρκεί μία Βουλή, σε άλλες απαιτούνται δύο νομοθετικά σώματα, ενώ στα ομοσπονδιακά κράτη, όπως οι ΗΠΑ ή η Αυστραλία, προστίθεται και η ιδιαιτερότητα των πολιτειών. Επομένως, πριν χρησιμοποιηθεί ο όρος "αναγνώριση", είναι απαραίτητο να εξετάζεται ποιο όργανο έλαβε την απόφαση και ποια είναι η νομική της ισχύς. Δεν μπορεί να αξιολογείται με τον ίδιο τρόπο ένα ψήφισμα μιας Βουλής σε μια χώρα και ένας νόμος που έχει ολοκληρώσει όλη τη συνταγματική διαδικασία σε μια άλλη.

Η περίπτωση της Πενσυλβάνιας

Η πρόσφατη συζήτηση ανέδειξε ακριβώς αυτό το ζήτημα. Το 2003 η Γερουσία της Πολιτείας της Πενσυλβάνιας υιοθέτησε σχετικό ψήφισμα, ενώ το 2026 ακολούθησε αντίστοιχο ψήφισμα από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Πρόκειται αναμφίβολα για δύο ιδιαίτερα σημαντικές θεσμικές εξελίξεις. Δεν πρέπει όμως να συγχέονται με την ολοκλήρωση της νομοθετικής διαδικασίας της Πολιτείας.

Τα δύο αυτά ψηφίσματα δημιουργούν πλέον μια πολύ ισχυρή θεσμική βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί η επόμενη προσπάθεια που είναι η κατάθεση κανονικού νομοσχεδίου (House Bill ή Senate Bill), η ψήφισή του από τα αρμόδια νομοθετικά σώματα και η ολοκλήρωση όλων των σταδίων που προβλέπει το πολίτευμα της Πολιτείας.

Εκεί βρίσκεται λοιπόν ο επόμενος στόχος. Όχι επειδή τα ψηφίσματα δεν έχουν αξία. Αλλά επειδή μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν το εφαλτήριο για την πλήρη θεσμική κατοχύρωση.

Η σημασία των λέξεων

Συχνά οι δημοσιογράφοι, από την επιθυμία τους να δώσουν έναν σύντομο και ελκυστικό τίτλο, γράφουν: «Η τάδε Πολιτεία αναγνώρισε τη Γενοκτονία.»

Ίσως όμως ο ακριβέστερος τίτλος να είναι: «Η Βουλή των Αντιπροσώπων της τάδε Πολιτείας υιοθέτησε ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.»

Ίσως είναι λιγότερο εντυπωσιακός, είναι όμως θεσμικά ακριβέστερος και όταν μιλάμε για ένα τόσο σοβαρό ιστορικό ζήτημα, η ακρίβεια έχει μεγαλύτερη αξία από τον εντυπωσιασμό.

Το τέλος ή η αρχή;

Εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο σημείο: μια κοινοβουλευτική αναγνώριση δεν αποτελεί το τέλος της προσπάθειας, αλλά την αρχή της επόμενης φάσης του αγώνα. Η πολιτική βούληση που εκφράζεται μέσα από ένα ψήφισμα πρέπει να αποτελέσει το εφαλτήριο για την πλήρη και ουσιαστική θεσμική κατοχύρωση της αναγνώρισης.

Θέλω να τονίσω με απόλυτη σαφήνεια ότι κάθε κοινοβουλευτική πράξη που τιμά τη μνήμη των 353.000 θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου έχει αξία. Κάθε ψήφισμα αποτελεί μια σημαντική νίκη και αποτέλεσμα ανθρώπων που αφιέρωσαν χρόνο, αγώνα και προσπάθεια. Δεν μειώνουμε καμία αναγνώριση· αντίθετα, τιμούμε όλες τις προσπάθειες και γι’ αυτό ακριβώς οφείλουμε να γνωρίζουμε με ακρίβεια σε ποιο στάδιο της διαδρομής βρισκόμαστε.

Ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση δεν ολοκληρώνεται με την πρώτη κοινοβουλευτική απόφαση. Ολοκληρώνεται όταν, σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο κάθε χώρας, η αναγνώριση αποκτήσει την πληρέστερη δυνατή νομική και πολιτειακή κατοχύρωση.

Αυτός πρέπει να είναι ο κοινός μας στόχος: όχι η υποβάθμιση των προηγούμενων βημάτων, αλλά η αξιοποίησή τους ως βάση για ακόμη ισχυρότερες κατακτήσεις. Η ιστορική μνήμη των προγόνων μας απαιτεί ακρίβεια, σοβαρότητα και επιμονή, ώστε η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου να προχωρά με σταθερά, ουσιαστικά και αδιαμφισβήτητα βήματα.

Και τι συμβαίνει στην Ελλάδα;

Η ίδια ανάγκη για θεσμική ακρίβεια υπάρχει και όταν συζητάμε για την Ελλάδα. Κατά καιρούς διατυπώνεται η άποψη ότι η Ελληνική Δημοκρατία «δεν έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, αλλά απλώς έχει θεσπίσει την 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης».

Η άποψη αυτή δεν ευσταθεί.

Το 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε τον νόμο 2193/1994 με τον οποίο αναγνώρισε την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και καθιέρωσε την 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης αυτής. Το ίδιο το περιεχόμενο του νόμου προϋποθέτει την αναγνώριση της ιστορικής πραγματικότητας στην οποία αναφέρεται. Εξάλλου, δεν μπορεί να υπάρξει Ημέρα Μνήμης μιας Γενοκτονίας, εάν προηγουμένως δεν αναγνωρίζεται ότι η Γενοκτονία αυτή υπήρξε. Θα χρησιμοποιήσω ένα απλό παράδειγμα.

Κανείς δεν μπορεί να γιορτάζει τα γενέθλιά του χωρίς να αναγνωρίζει ότι έχει γεννηθεί. Η ημέρα των γενεθλίων δεν δημιουργεί τη γέννηση· αποτελεί την επίσημη υπενθύμιση ενός γεγονότος που αναγνωρίζεται ως υπαρκτό. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της 19ης Μαΐου. Η καθιέρωση Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου δεν αποτελεί υποκατάστατο της αναγνώρισης. Αποτελεί τη θεσμική της έκφραση και τη διαρκή υπενθύμισή της από την Ελληνική Πολιτεία.

Παράλληλα, θεωρώ ότι η αμφισβήτηση αυτής της πραγματικότητας αδικεί έναν ιστορικό αγώνα δεκαετιών. Η αναγνώριση του 1994 δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της επίμονης προσπάθειας του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, των συνεργατών του και πολλών ακόμη ανθρώπων που αγωνίστηκαν για τη δικαίωση της ιστορικής μνήμης των προγόνων μας.

Η άποψη, επομένως, ότι «η Ελλάδα δεν έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» δεν απαξιώνει μόνο το νομοθετικό έργο της Βουλής των Ελλήνων, αλλά και την παρακαταθήκη όλων όσοι συνέβαλαν στην ιστορική αυτή κατάκτηση.

Ποιος είναι, τελικά, ο στόχος της διεθνούς αναγνώρισης;

Συχνά χρησιμοποιούμε τον όρο «διεθνής αναγνώριση» χωρίς να προσδιορίζουμε τον τελικό του στόχο. Κατά τη γνώμη μου, ο αγώνας αυτός δεν εξαντλείται στην ψήφιση ενός ακόμη ψηφίσματος ή στην προσθήκη ενός ακόμη κράτους στον σχετικό κατάλογο. Κάθε δήμος, περιφέρεια, πολιτεία, κοινοβουλευτική απόφαση και εθνικός νόμος αποτελούν σημαντικά βήματα μιας ευρύτερης στρατηγικής πορείας.

Ο τελικός στόχος είναι η δημιουργία μιας ισχυρής και ευρείας διεθνούς θεσμικής βάσης, ώστε το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου να μπορεί να τεθεί με ακόμη μεγαλύτερη πολιτική και διπλωματική ισχύ σε διεθνές επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Για να επιτευχθεί αυτό, απαιτείται η διαμόρφωση ενός ευρέος διεθνούς μετώπου κρατών από διαφορετικές ηπείρους, τα οποία θα έχουν αναγνωρίσει, σύμφωνα με τις δικές τους θεσμικές διαδικασίες, την ιστορική αυτή πραγματικότητα.

Η αναγνώριση κάθε χώρας, επομένως, δεν αποτελεί τον τερματισμό της προσπάθειας, αλλά έναν ακόμη σημαντικό σταθμό στη διαδρομή προς τη μέγιστη δυνατή διεθνή θεσμική κατοχύρωση. Κάθε βήμα έχει αξία, όχι ως το τέλος του δρόμου, αλλά ως η δύναμη που οδηγεί στο επόμενο και ισχυρότερο βήμα.

Συνοψίζοντας

Η ουσία δεν βρίσκεται στους εντυπωσιακούς τίτλους, αλλά στη θεσμική πραγματικότητα.

• Η ολοκληρωμένη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου – όπως κάθε γενοκτονίας που έχει σημαδέψει την ανθρωπότητα – επιτυγχάνεται όταν ενσωματώνεται στην έννομη τάξη ενός κράτους μέσω δεσμευτικής νομοθετικής πράξης και όχι μόνο μέσω ψηφισμάτων ή δηλώσεων πολιτικής βούλησης.

• Η κοινοβουλευτική αναγνώριση αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα, αλλά όχι το τέλος της διαδρομής. Αποτελεί τη βάση για τη συνέχιση του αγώνα μέχρι την πλήρη θεσμική κατοχύρωση.

• Η διεθνής αναγνώριση δεν κρίνεται από μεμονωμένες αποφάσεις κρατών, περιφερειών ή πολιτειών. Ο τελικός στόχος είναι η διαμόρφωση μιας ευρείας διεθνούς συναίνεσης που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την επίσημη αναγνώριση από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Αυτός είναι ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας. Και όσο καλύτερα γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα σε μια κοινοβουλευτική και μια νομοθετική αναγνώριση, τόσο πιο αποτελεσματικά μπορούμε να χαράξουμε τη στρατηγική για την επίτευξη του τελικού μας στόχου.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1BNQXuVQuy/

 Ανάρτηση :geromorias.blogspot.com

Μετωπική ΕΛ.Α.Σ. με ΠΑΣΟΚ: «Τα χρέη σας αυξήθηκαν» - «Γιατί δεν λέτε ποιος σας χρηματοδοτεί;»

30/07/2026 
Μια ανάρτηση της ΕΛ.Α.Σ. για τα χρέη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη που έσπευσε να απαντήσει ρωτώντας ποιος χρηματοδοτεί το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Όλα ξεκίνησαν από μια ανάρτηση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία υποστήριξε ότι το «φέσι» από τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ανέρχεται συνολικά σε 1,16 δισ. ευρώ, με το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών να αφορά τις τράπεζες.

Σύμφωνα με την ΕΛ.Α.Σ., «οι οφειλές της ΝΔ κατέγραψαν σε ετήσια βάση αύξηση 60,2 εκατ. ευρώ και πλέον ανέρχονται συνολικά σε 602,14 εκατ. ευρώ», ενώ, όπως ανέφερε, οι οφειλές του ΠΑΣΟΚ «αυξήθηκαν σε 565,14 εκατ. ευρώ, αυξημένες κατά 60,7 εκατ. ευρώ έναντι του προηγούμενου έτους».

Αναλυτικά η ανάρτηση της ΕΛ.Α.Σ:

«Στο 1,16 δισ. € το «φέσι» από τα «δανεικά και αγύριστα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Νέο άλμα σημείωσαν τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ το 2025, φτάνοντας συνολικά τα 1,16 δισ., με το συντριπτικό μέρος των οφειλών να είναι προς τις τράπεζες, την ώρα που υπόσχονται χρηστή διαχείριση των οικονομικών του κράτους, ενώ τολμούν να ασκούν κριτική και να αφήνουν υπόνοιες για τη χρηματοδότηση της ΕΛ.Α.Σ

Το Μαρόκο οπλοποιεί τους μετανάστες κατ’ εντολή του Ισραήλ και τιμωρεί τον Σάντσεθ,

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τεχνητή κρίση, κατ’ εντολή του Ισραήλ, είναι η μεταναστευτική κρίση που εξελίσσεται από την Πέμπτη στα σύνορα της Ισπανίας. Στόχος του ισραηλινού σχεδίου αποσταθεροποίησης είναι η υπονόμευση και η ανατροπή του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ διότι ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός υποστηρίζει την Παλαιστίνη κι αρνείται να γίνει πειθήνιο όργανο του Ισραήλ όπως έχουν εξελιχθεί σχεδόν όλοι οι ευρωπαίοι πρωθυπουργοί.

Ο Σάντσεθ έχει μπει στο στόχαστρο του Σιωνισμού επειδή μαζί με τη Νότια Αφρική έφερε το Ισραήλ ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου με την κατηγορία της διάπραξης γενοκτονίας στην Γάζα. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης για τον ισραηλινό πρωθυπουργό. Ο Σάντσεθ αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης, δέχτηκε στην Μαδρίτη τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς με τιμές αρχηγού κράτους, έδωσαν μαζί συνέντευξη Τύπου και αποκάλεσε την Παλαιστίνη «αδερφό κράτος». Ο Σάντσεθ το 2025 απαγόρευσε την πώληση όπλων και την εισαγωγή κάθε είδους εμπορεύματος από τους παράνομους εβραϊκούς εποικισμούς. Κατ’ επανάληψη επίσης έχει ζητήσει από την ΕΕ να εφαρμόσει κατά του Ισραήλ όποιες κυρώσεις εφάρμοσε κι εναντίον της Ρωσίας, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Σάντσεθ κόκκινο πανί για Ισραήλ, Τραμπ, άκρα Δεξιά

Ο Σάντσεθ …επιδείνωσε περαιτέρω την θέση του μπαίνοντας επιπλέον στο στόχαστρο του Τραμπ. Αφορμή ήταν η απροθυμία της Ισπανίας να αυξήσει τις πολεμικές της δαπάνες όπως απαίτησαν οι ΗΠΑ απ’ όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ για να έχουν δουλειές οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες κι έσοδα όσοι πολιτικοί σιτίζονται απ’ αυτές. Η Ισπανία αφιερώνει το 2,13% του ΑΕΠ της για πολεμικές δαπάνες, όταν ο Τραμπ έχει ζητήσει να καταβάλουν το 5%, με αποτέλεσμα στην πρόσφατη σύνοδο του πολεμικού οργανισμού στην Άγκυρα ο Τραμπ να ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμη και τον εαυτό του δίνοντας ρεσιτάλ ύβρεων εναντίον της Ισπανίας: «Δεν θέλω να έχω καμία σχέση με την Ισπανία. Διακόψτε κάθε εμπόριο με την Ισπανία ακόμη και τα ταξίδια. Ούτε να τους μιλάτε. Είναι απελπισμένοι, κακοί άνθρωποι», δήλωσε κάνοντας κάθε σοβαρό άνθρωπο να εκτιμήσει εκ νέου την Ισπανία.

Ο Σάντσεθ έδωσε μαθήματα πολιτικής αρχών, αποτελώντας εξαίρεση στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία της υποταγής στον ιμπεριαλισμό και του καιροσκοπισμού, πριν απ’ οπουδήποτε άλλου στο εσωτερικό της χώρας του. Εξελέγη επικεφαλής του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος PSOE το 2014, αλλά το 2016 οι βαρόνοι του κόμματος τον ανάγκασαν σε παραίτηση επειδή αρνήθηκε να συγκυβερνήσει με τη Δεξιά. Το 2017 ξαναπήρε την ηγεσία με την βοήθεια των μελών του κόμματος του, στους οποίους απευθύνθηκε προτάσσοντας την ανάγκη για δημοκρατία. Το 2018 εξελέγη πρωθυπουργός στηριζόμενος σε μια οριακή και εύθραυστη πλειοψηφία. Το 2023 έδωσε αμνηστία σε όσους συμμετείχαν στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, κλείνοντας έτσι μια χαίνουσα πληγή που δίχαζε την Ισπανία, προκαλώντας φυσικά την οργή της Δεξιάς.

Ο Σάντσεθ κατάφερε να γίνει κόκκινο πανί και για την ευρωπαϊκή Δεξιά μετά την απόφαση του να νομιμοποιήσει 500.000 μετανάστες χωρίς χαρτιά (σε μια χώρα 50 εκατ. κατοίκων και από ένα σύνολο 1,2 εκατ. μεταναστών χωρίς χαρτιά). Σε αυτό το πλαίσιο η μεταναστευτική κρίση φάνηκε να δικαιώνει τις επιθέσεις της παγκόσμιας Δεξιάς εναντίον του που ξεκινούσαν από τον θαυμαστή του Κασιδιάρη νεοναζί Έλον Μασκ κι έφταναν στην ιταλίδα νεοφασίστρια πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι η οποία ζήτησε να ανασταλεί η συμμετοχή της Ισπανίας στην ζώνη Σένγκεν. Παρότι η αντίδραση της Μελόνι στρεφόταν στο εσωτερικό της χώρας κι επιχειρούσε να υπερακοντίσει σε αντιμεταναστευτική δημαγωγία τον ακροδεξιό πρώην στρατηγό Ρομπέρτο Βανάτσι που αργά και σταθερά διεμβολίζει το δικό της ακροατήριο, κατάφερε να μετατρέψει την ισπανική μεταναστευτική σε ευρωπαϊκή κρίση.

Στις 3 Αυγούστου θα κριθεί η αίτηση ασύλου του αγωνιστή Πόντιου Γιάννη Βασίλη Γιαηλαλί (Ελευθέριος Παρχαρίδης).

Του Γιώργου Κυριακού

Σε πρώτη φάση ενώ απορρίφθηκε αναβλήθηκε η παράδοση του στην Τουρκία από την οποία διέφυγε ως προσωρινά αποφυλακισμένος. Η ιστορία του είναι γνωστή ως ο άνθρωπος που πολεμούσε τους Κούρδους με τον τουρκικό στρατό ανακάλυψε την καταγωγή του και στη συνέχεια αγωνίστηκε εναντίον αυτού του εγκλήματος. Ο ίδιος κάνει έκκληση για τη δικαίωση του:

https://www.facebook.com/share/v/18VZiAz36P/

Έκκληση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας 

Λίγα λόγια σχετικά με την ιστορία του: 

Γιατί ο κομάντο Ιμπραήμ έγινε «Γιάννης Βασίλης»;

«Έτρεξε στον πόλεμο για την “πατρίδα”, χτυπήθηκε, αιχμαλωτίστηκε από το PKK, η ζωή τον άλλαξε ριζικά και τελικά έγινε ακτιβιστής της ειρήνης»

18.07.2014 – 12:42  

Μεχμέτ Γκιοτζεκλί / Demokrat Haber

Ήταν ένας νεαρός από τον Πόντο που πίστευε ότι έπρεπε «να υπερασπιστεί την πατρίδα ενάντια στην τρομοκρατία». Όμως η ζωή τον άλλαξε τόσο πολύ, που πρώτα έγινε ακτιβιστής της ειρήνης και μετά εγκαταστάθηκε στο Ρομπόσκι.

Ο Ιμπραήμ Γιαϊλαλί, που πήγε εθελοντικά στον στρατό, έγινε εθελοντικά κομάντο και αντί για την Κύπρο (όπου θα μπορούσε να κάνει άνετα τη θητεία του) επέλεξε εθελοντικά να πάει στην Ανατολή, τώρα υπέβαλε αίτηση στο δικαστήριο για να αλλάξει το όνομά του σε Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί.

Πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και εργαλειοποίηση των ανθρωπιστικών επιστημών.

Η περίπτωση της χρήσης φορτισμένων ιδεολογικά όρων στα γνωστικά πεδία της Ιστορίας και της Αρχαιολογίας.

Αθανάσιος Κωτσάκης*

Δυτικός πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και ελλαδικές ελίτ

Είναι γνωστό ότι ο τομέας του πολιτισμού αποτελεί σημαντικό πυλώνα της λεγόμενης «ήπιας ισχύος» (“soft power”) των Διεθνών Δρώντων, ήτοι των Μεγάλων Δυνάμεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από την σύγχρονη εποχή αποτελεί η αναφορά του Zbigniew Brzezinski στους τέσσερις πυλώνες της αμερικανικής υπεροχής στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο: στρατιωτικό, οικονομικό, τεχνολογικό και πολιτισμικό1.

Διαχρονικά, πάντως, οι Μεγάλες Δυνάμεις εργαλειοποιούν το πεδίο του πολιτισμού, επιχειρώντας να επιβάλουν τις δικές τους θέσεις, αξίες, νοοτροπίες και ήθη σε άλλους λαούς, προς ίδιον όφελος, φαινόμενο που μας είναι γνωστό με τον όρο «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός»2. Η Ελλάδα έχει βιώσει ανάλογες καταστάσεις, στο πλαίσιο της δυτικής αποικιοκρατίας, εδώ και αιώνες3. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η πολιτιστική διείσδυση της Γαλλίας στο Αιγαίο από την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης και εντεύθεν, όπως και η πολιτική βίαιου εξιταλισμού των πληθυσμών των Δωδεκανήσων την περίοδο 1912-1943, ιδίως επί φασισμού.

 Ωστόσο, η κύρια, πάγια και διαχρονική πολιτισμική διείσδυση στον ελληνικό χώρο κατά τους τελευταίους δύο αιώνες προέρχεται από τον αγγλοσαξωνικό κόσμο, δεδομένων των σχέσεων εξάρτησης της χώρας μας και ιδίως των ελίτ, αρχικά με τον βρετανικό παράγοντα (1831-1947) και εν συνεχεία με τον αμερικανικό (1947 έως σήμερα).

Σημαντικές οικονομικές απολαβές, αλλά και χρυσά προνόμια περιλαμβάνει το... επάγγελμα του ευρωβουλευτή!

Πρόκειται για ένα ''πόστο-λουκούμι'', για το οποίο ερίζουν πολλοί, αφού στους πολιτικούς διαδρόμους αρκετοί αποδέχονται ότι ο ευρωβουλευτής είναι μια θέση που αντίστοιχή της δεν υπάρχει.

 Κάποιοι, βέβαια, φέρνουν ως παράδειγμα την περίπτωση του Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος κυριολεκτικά από τους μισθούς και τις επενδύσεις του έχτισε την περιβόητη ''Παπαδημούπολη''.

 Αλλά δεν είναι ο μόνος... Για παράδειγμα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, έχει περί τα 700.000 ευρώ στη βελγική ING, ενώ ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Γεωργούλης διαθέτει καταθέσεις που αγγίζουν τις 240.000 ευρώ στην ΚBC!

Με άλλα λόγια, οι ευρωβουλευτές καταφέρνουν στη θητεία τους να δημιουργήσουν σημαντικό κομπόδεμα, δεδομένου ότι ο μηνιαίος ακαθάριστος μισθός τους ανέρχεται, σύμφωνα με το ενιαίο καθεστώς, σε 10.075,18 ευρώ. 

Ο μισθός αυτός πληρώνεται από τον προϋπολογισμό του Κοινοβουλίου, ενώ οι ευρωβουλευτές πληρώνουν φόρους και ασφαλιστικές εισφορές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μετά την παρακράτηση αυτών ο μισθός τους ανέρχεται σε 7.853,89 ευρώ. 

Ωστόσο, διαθέτουν πάρα πολλά προνόμια, τα οποία συμβάλλουν ουσιαστικά στην κατακόρυφη αύξηση των αποδοχών τους και τελικώς στο εισόδημά τους.

Ασυλία στη φορολόγηση πολυεθνικών… διά χειρός του διοικητή της , Γιώργου Πιτσιλή.

Η εγκύκλιος του Πιτσιλή έχει προκαλέσει αντιδράσεις στις τάξεις των εφοριακών.

 Στις 14 Μαΐου 2026 η Συνεργασία Ανεξάρτητων Σχημάτων των εφοριακών υπαλλήλων εξέδωσε μια ιδιαίτερα σκληρή ανακοίνωση κατά του διοικητή της ΑΔΑΕ, με τίτλο «Ποινική ασυλία πολυεθνικών ομίλων».

Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση γίνεται λόγος «για προνομιακές ρυθμίσεις για τη φοροδιαφυγή των ενδοομιλικών συναλλαγών» μέσω της εγκυκλίου Πιτσιλή 

. «Ο διοικητής της ΑΑΔΕ με την απόφασή του με αριθμό ΠΟΛ. 1209/2017 παρέχει ποινική ασυλία

στις πολυεθνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, όταν αυτές καταλαμβάνονται να μεταφέρουν φορολογικά κέρδη στο εξωτερικό, μέσω της διαδικασίας του pricing transfer, δηλαδή με το τέχνασμα των ενδοομιλικών συναλλαγών» αναφέρεται αρχικά στην ανακοίνωση.

Όπως επισημαίνεται, «η εγκύκλιος αυτή επιτρέπει τη διαμόρφωση επιθετικών φορολογικών σχεδιασμών από πολυεθνικούς ομίλους επιχειρήσεων, μηδενίζοντας τον κίνδυνο ποινικών ευθυνών για διάπραξη εγκλημάτων φοροδιαφυγής». Κατά τους εφοριακούς της ΣΑΣ, η συγκεκριμένη εγκύκλιος «διαστρεβλώνει την εφαρμογή του Κώδικα Φορολογικών Διαδικασιών, ο οποίος προβλέπει τις περιπτώσεις άσκησης ποινικών διώξεων, θεσπίζοντας εξαίρεση μόνο για τις πολυεθνικές επιχειρήσεις». 

✍️Τοποθέτηση καθηγητών για την αποξήλωση των παραγωγικών υποδομών της ΔΕΗ στη Δυτική Μακεδονία,

✍️Τοποθέτηση για την αποξήλωση των παραγωγικών υποδομών της ΔΕΗ στη Δυτική Μακεδονία, 

21.07.2026

Ως μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), στον τομέα της Μεταλλευτικής, αισθανόμαστε την επιστημονική ευθύνη να τοποθετηθούμε δημόσια απέναντι στις πρόσφατες εξελίξεις στη Δυτική Μακεδονία. Οι ελεγχόμενες ανατινάξεις μεγάλων καδοφόρων εκσκαφέων και οι προγραμματισμένες κατεδαφίσεις πύργων ψύξης και άλλων βασικών παραγωγικών «κρίκων» αναδεικνύουν κρίσιμα ζητήματα που ξεπερνούν τα όρια μιας απλής εταιρικής διαχείρισης και αγγίζουν τον εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό.

Στο πλαίσιο αυτό, καταθέτουμε τις εξής τέσσερις βασικές διαπιστώσεις:

👉1. Ασυμμετρία στον σχεδιασμό της ενεργειακής μετάβασης

Το υιοθετηθέν χρονοδιάγραμμα απολιγνιτοποίησης παρουσιάζει δομικές αδυναμίες, καθώς δεν προηγήθηκε ολοκληρωμένη κοινωνικοοικονομική μελέτη επιπτώσεων για τις λιγνιτικές περιοχές. Η ταχύτητα της μετάβασης υποτίμησε μια βασική αρχή της ενεργειακής ασφάλειας: την ανάγκη διατήρησης επαρκούς εγχώριας ισχύος βάσης. Η υποκατάσταση του λιγνίτη, χωρίς την προηγούμενη ανάπτυξη ώριμων τεχνολογιών αποθήκευσης μεγάλης κλίμακας, έχει οδηγήσει σε αυξημένη και επισφαλή εξάρτηση του ενεργειακού μείγματος της χώρας από το εισαγόμενο φυσικό αέριο και, συνακόλουθα, σε αυξημένη έκθεση στη μεταβλητότητα των διεθνών αγορών.

👉2. Απώλεια στρατηγικού παραγωγικού αποθέματος

Προσφυγή πολιτών για την κατεδάφιση ενεργειακών υποδομών λιγνιτικών μονάδων στη Δ.Μακεδονία

📢50 πολίτες από όλη τη χώρα προσφεύγουν στο ΣτΕ, με αίτημα την ακύρωση και την αναστολή των διαδικασιών κατεδάφισης των πέντε πύργων ψύξης και συνοδών εγκαταστάσεων του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου στην Κοζάνη.

👇Διαβάστε παρακάτω το δελτίο τύπου που εξέδωσαν:👇

👉ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Προσφυγή πολιτών για την κατεδάφιση ενεργειακών υποδομών λιγνιτικών μονάδων στη Δ.Μακεδονία

Βλέπουμε το διάστημα αυτό να επιταχύνονται οι διαδικασίες απαξίωσης και καταστροφής των ενεργειακών υποδομών της χώρας, με μη αναστρέψιμες παρεμβάσεις. Επόμενο βήμα του σχεδιασμού αυτού η αποξήλωση των πέντε πύργων ψύξης των μονάδων I-V του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου στην Κοζάνη.

Ως Έλληνες πολίτες των οποίων διακυβεύεται άμεσα το θεμελιώδες δικαίωμα στην ενεργειακή ασφάλεια καθώς και η άσκηση όλων των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που προϋποθέτουν την κάλυψη των ενεργειακών μας αναγκών, ασκήσαμε ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης και αναστολής εκτέλεσης της κατεδάφισης των πύργων ψύξης, στρεφόμενοι κατά της ΔΕΗ, του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας και της ΡΑΑΕΥ, προκειμένου να αποτραπεί η παράνομη και αντισυνταγματική αυτή ενέργεια. Για λόγους αναγόμενους σε δικονομικούς περιορισμούς που ισχύουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας ως προς τον ανώτατο αριθμό αιτούντων, την αίτηση υπογράφουν 50 μόνο πολίτες από όλα τα μέρη της Ελλάδος. Την αίτησή μας όμως στηρίζουν εκατοντάδες πολίτες και φορείς από διάφορες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες σε κάθε γωνιά της χώρας μας.

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΟΗΕ ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΟΥΤΕΡΕΣ ΕΡΙΞΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ

Περικλής  Νεάρχου, Πρέσβυς ε. τ.

" Η προοπτική επιλύσεως του Κυπριακού εξαρτάται απο τους λαούς της Κύπρου και τις Εγγυήτριες Δυνάμεις...Θα κάνω ότι μπορώ για να υποστηρίξω τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους..." .

Ο Αντόνιο Γκουτέρες, με τον βαρύγδουπο τίτλο του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ, μόνο αυτό μπόρεσε να πει στη Λευκωσία.Δεν θυμήθηκε ούτε τον Χάρτη και τις Αρχές των Ηνωμένων Εθνών ούτε τα καθοριστικά ψηφίσματα για το Κυπριακό του Συμβουλίου Ασφαλείας.Το ψήφισμα, π.χ. , 186 του 1964,με το όποιο το Συμβούλιο Ασφαλείας επιβεβαίωσε τη διεθνή αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων απο το κράτος.Μ. Βρετανία και Τουρκία, επικουρούμενες τότε και απο τις ΗΠΑ, υπεστήριζαν οτι δεν υπάρχει πλέον Κυπριακή Δημοκρατία και οτι θα έπρεπε να συζητηθεί εξ υπαρχής η δημιουργία ενος νεου κράτους απο τις Εγγυήτριες Δυνάμεις και τις δυο Κοινότητες.  Το Συμβούλιο Ασφαλείας, με το καθοριστικό εκεινο ψήφισμα, επιβεβαίωσε οτι υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, γιατί οι Τουρκοκύπριοι ειχαν αποχωρήσει με τη θέλησή τους απο το κοινό κράτος με σκοπό τη δημιουργία χωριστης εδαφικης οντότητας.

Τα ψηφίσματα επίσης του Συμβουλίου Ασφαλείας 541 του 1983 και 550 του 1984, με τα οποια καταδικάσθηκε η ανακήρυξη χωριστου κράτους το 1983.  Το Συμβούλιο Ασφαλείας, με τα ψηφίσματα αυτά , κατεδίκασε ως αποσχιστική ενέργεια την ανακήρυξη χωριστου κράτους και ζήτησε απο τα κράτη-μέλη να μη το αναγνωρίσουν και να μη αναπτύξουν μ' αυτό οποιαδήποτε σχέση και συνεργασία.Και ομως, ο Γ. Γραμματέας του ΟΗΕ συνάντησε στο δηθεν Προεδρικό στα κατεχόμενα τον " Πρόεδρο " του ψευυδοκράτους και εγκάθετο της Τουρκικής κατοχής για να συζητήσει μαζί του τη " λύση " του Κυπριακού.

Ανακοίνωση της Π.Γ. για την εκποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο

Ανακοίνωση της Π.Γ. για την εκποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς
28 Φεβρουαρίου 2019

Η εκποίηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και η αναδρομική εξαίρεσή της

Οι δωσίλογες μνημονιακές κυβερνήσεις της κατεχόμενης Ελλάδας, αρχής γενομένης από τη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και εν συνεχεία με τους Σύριζα-ΑΝΕΛ, μεταβίβασαν απροσδιόριστο αριθμό μνημείων της πολιτισμικής μας κληρονομιάς στο Υπερταμείο και κατ’ επέκταση στους δανειστές. Εκ των υστέρων και μετά τις έντονες αντιδράσεις συλλογικών οργάνων των αρχαιολόγων, δεκάδων δήμων και χιλιάδων πολιτών, η κυβέρνηση Σύριζα εξαίρεσε την μεταβίβαση 2.330 μνημείων τα οποία, μαζί με άλλους 10.119 κωδικούς αριθμούς (KAEK) ακινήτων του δημοσίου, είχαν ήδη μεταβιβάσει στο υπερταμείο με προγενέστερο ΦΕΚ του Ιουνίου 2018. Η εξαίρεση αυτή έγινε στις 21/1/19 με τα δύο περιβόητα «ΦΕΚ Τσακαλώτου», προσδοκώντας στη δημιουργία κλίματος εφησυχασμού στην κοινή γνώμη για την δήθεν «προστασία» των μνημείων, μέσω της γνωστής τακτικής της κοροϊδίας, της παραπλάνησης και της εξαπάτησης.

Πρόκειται για κοροϊδία, διότι εξαίρεση θα ήταν αν είχε αφαιρεθεί ρητά και απερίφραστα από το υπερταμείο η κυριότητα και η διαχείριση του συνόλου της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Όμως, η απόφαση Τσακαλώτου, «εξαιρεί» μόνο ένα μέρος της εκχωρούμενης περιουσίας του δημοσίου (τα 2.330 μνημεία). Δεν αφορά κανένα από τα 72.000 ακίνητα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται άγνωστος αριθμός αταυτοποίητων μνημείων και αρχαιολογικών χώρων, και των οποίων η κατοχή και η διαχείριση μεταβιβάστηκαν στη θυγατρική του υπερταμείου ΕΤΑΔ (Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου) και δι’ αυτής στο υπερταμείο και τους δανειστές (ν.4389/2016)! Η πολιτισμική μας κληρονομιά διαιρέθηκε σε εκχωρούμενη και μη!

Κόμμα βαμπίρ

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Διαβάζουμε στα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης της Marc:

«Στους ψηφοφόρους άνω των 65 ετών, η κυβέρνηση φτάνει στο 45,6%, ενώ στις ηλικίες 17-44 περιορίζεται στο 20,5% και στις ηλικίες 45-64 στο 22,6%. Συνεπώς, η δύναμή της στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στους μεγαλύτερους ψηφοφόρους.»

Τον Ιούνιο του 2023, σύμφωνα με το κοινό exit poll, η ΝΔ είχε πάρει 27,7% στις ηλικίες 17-34, 41,3% στις 35-54, 42,7% στις 55-64 και 52,5% στους άνω των 65.

Στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, ο Κ. Μητσοτάκης παίρνει 50,3% στους άνω των 65, έναντι μόλις 22% στις ηλικίες 17-44. 

Η Ελλάδα είναι μια βαθιά γερασμένη κοινωνία – η μέση ηλικία είναι τα 47,2 έτη, έναντι 44,9 έτη που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ. Από το 2005 μέχρι το 2025, η μέση ηλικία στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 8 χρόνια.

Οι άνω των 65 αντιστοιχούν στο 23,7% του συνολικού πληθυσμού – αρκετά μεγαλύτερη είναι η αναλογία τους σε όσους έχουν δικαίωμα ψήφου.

ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ...ΕΣΥ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΑΚΟΜΑ!

Από Γιάννης Ρίπης 

Και ...ξεπουλήθηκαν:

✓ Οι τηλεπικοινωνίες

✓ το εθνικό οδικό δίκτυο 

✓ λιμάνι και περιφερειακά αεροδρόμια 

✓ σιδηρόδρομος

✓ενέργεια 

✓αρχαιολογικοί χώροι(;;;) και...βάλανε πλώρη για το ΝΕΡΟ και...

 γω ο εν υπνώσει  Έλληνας(!) προσπαθώ να επιβιώσω με μισθό και σύνταξη που τελειώνει το 2ο δεκαήμερο του μήνα ζώντας σε μια Ελλάδα που ενώ συρρικνώνεται δημογραφικώς και παραλλήλως αδειάζει διώχνοντας τα παιδιά της στο εξωτερικό, γεμίζει με μετανάστες από τα βάθη της Ασίας και Αφρικής όπου ...το 2050 θαναι η πλειοψηφία στην χώρα μας με...τους προγόνους μας νάχουν χύσει (αδίκως;) ποταμό αίματος για αυτόν το ΙΕΡΟ ΤΟΠΟ που... δείχνει νάχει άθλια μοίρα!

Και τον νεοέλληνα υπήκοο να κοιτάζει με μάτια βοδιού άβουλος τα δρώμενα  προσπαθώντας να απολαύσει 5-10 μέρες(και αυτές με το ζόρι) καλοκαιρινών διακοπών ,συνήθως στα νησιά μας τα οποία βρίσκονται υπό την απειλή της "γαλάζιας πατρίδας" και της "χρυσής βίζας"🤬...

Και γω ο Ελληνάρας καρφωμένος μπροστά στο τελεβίζιον και στο πληκτρολόγιο του pc κάνω την "επανάστασή" μου και πού και πού ακούω ή διαβάζω στα social  και καμία ακραία "ανατρεπτική" ιαχή να δονίζει την  ατμόσφαιρα, του τύπου:

Η Οδύσσεια του Νόλαν ως απολογητική της εξουσίας

Του Δημήτρη Τσίρκα

Στις "Μυθολογίες" ο Ρολάν Μπαρτ αναλύει τον μύθο ως ένα σύστημα επικοινωνίας που παίρνει κάτι υπαρκτό – μια εικόνα, ένα πρόσωπο, ένα γεγονός, ακόμα και ένα αντικείμενο - και το κάνει να σημαίνει κάτι επιπλέον. 

Δυνητικά τα πάντα μπορούν να γίνουν μύθος, ακόμα και καθημερινές δραστηριότητες όπως ο αθλητισμός, η διαφήμιση, το σινεμά.

Ο Μπαρτ φέρνει το παράδειγμα του μαύρου στρατιώτη από τις αποικίες που στέκεται προσοχή μπροστά στη γαλλική σημαία. 

Σε πρώτη ανάγνωση η εικόνα δείχνει απλώς έναν στρατιώτη που χαιρετά τη σημαία. Σε ένα δεύτερο, όμως, επίπεδο η εικόνα σηματοδοτεί τον πατριωτισμό και την ενότητα της γαλλικής αυτοκρατορίας. 

Ο μύθος δεν εξαφανίζει την πρώτη σημασία, αλλά την αδειάζει μερικώς ώστε να τη χρησιμοποιήσει ως όχημα μιας άλλης ιδέας (εθνικισμός). 

Για αυτό ο Μπαρτ αποκαλεί τον μύθο αποπολιτικοποιημένο λόγο – όχι γιατί δεν έχει πολιτική, αλλά γιατί εμφανίζει μια πολιτική και ιστορική κατασκευή ως κοινή λογική ή πανανθρώπινη αλήθεια – τη φυσικοποιεί. 

Εξ ου και ο μύθος είναι μια τεχνική λόγου που χρησιμοποιείται κατά κόρον από την εξουσία.

Η Οδύσσεια είναι ασφαλώς ένα κατεξοχήν μυθικό κείμενο, ο Νόλαν ωστόσο δεν το μεταφέρει απλώς στην οθόνη, αλλά το αξιοποιεί για να κατασκευάσει ή μάλλον να ενισχύσει έναν σύγχρονο μύθο για τον ηγέτη, τον πόλεμο, την ενοχή.

Ο ΣΑΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΙΤ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ναρκοθετώντας την Πολιτική Συνείδηση των Ελλήνων.

Υπάρχει μια Ελλάδα που πεινά. Και υπάρχει μια Ελλάδα που καταναλώνει.

Η πρώτη είναι η Ελλάδα του χώματος. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, εργάτες, άνθρωποι που παράγουν. Η δεύτερη είναι η Ελλάδα των επιδοτούμενων πολιτιστικών ιδρυμάτων, των χορηγιών, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των curated events, των think tanks και των PR αφηγήσεων.

Και μεταξύ τους υπάρχει ένα χάσμα που δεν γεφυρώνεται με installations, podcasts ή ινστα story.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό. Είναι πολιτικό

και μάλιστα συστημικό.

Το πραγματικό εμπόρευμα που παράγουν οι ελίτ δεν είναι πολιτισμός. Είναι υ π ν ω τ ι σ μ ό ς.

Η Στέγη Ωνάση, το ΚΠΙΣΝ, η Lifo, οι δεκάδες άλλοι “εκσυγχρονισμένοι” γραφιάδες του κέντρου, χρόνια τώρα, παίζουν έναν ρόλο. 

Παράγουν το αφήγημα της “προόδου”, ενώ η χώρα διαλύεται στα θεμέλιά της.

Παρουσιάζουν την Ελλάδα ως ευρωπαϊκό success story την ώρα που η διατροφική μας αυτάρκεια σβήνει και η εξάρτηση από ξένα κέντρα βαθαίνει. 

Καλλιεργούν ένα lifestyle “εκλεπτυσμένης ανησυχίας” που δεν θίγει ποτέ την εξουσία, ούτε ελληνική ούτε ευρωπαϊκή, και αφήνουν πάντα στην απέξω τις ελίτ που διαγουμίζουν το μεδούλι του τόπου.

Ντύνουν την πολιτική με αισθητική για να φαίνεται λιγότερο σάπια.

Και το κοινό της πόλης καταπίνει τον σανό, γιατί είναι πασπαλισμένος με τέχνη και αγγλικά.

Την ώρα που σου μιλάνε για “έξυπνες πόλεις”, η ελληνική ύπαιθρος πεθαίνει. Η ίδια η Ελλάδα πεθαίνει. 

Να η πραγματικότητα. 

Ένας κτηνοτρόφος βλέπει 450 πρόβατα να εκτελούνται.

Μια ολόκληρη ράτσα εξαφανίζεται.

Ο άνθρωπος ουρλιάζει σαν αρχαίος τραγικός ήρωας:

«Μου σκοτώνετε τα παιδιά μου!»

Και στην Αθήνα τελετές βιβλίων με face-contol, συζητήσεις για το “μέλλον της Ευρώπης”, άρθρα για την “κουλτούρα του brunch”, event “πράσινης ανάπτυξης” με χορηγούς τις ίδιες εταιρείες που ρημάζουν το περιβάλλον.

Είναι σχεδόν πορνογραφική η απόσταση ανάμεσα στα δύο.

Η ελληνική γη σπαράζει.

Η ελληνική πόλη ποζάρει.

Θα κάνει και Πρέσπες για το “Βλαχικό” ο Τσίπρας;

27/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Μεταξύ των 400 μελών του Εθνικού Συμβουλίου και 55 στελεχών κατάρτισης κυβερνητικού προγράμματος της ΕΛΑΣ είναι ο εκλεκτός και του υπουργείου Παιδείας ως ένας μεταξύ των… 106 “σοφών” για το Εθνικό Απολυτήριο κι όχι μόνο ιδιοκτήτης φροντιστηρίων Γεώργιος Χατζητέγας. Ο κ. Χατζητέγας χαρακτηρίζει δημοσίως τη χώρα ως «Παρακράτος Σκοτεινών Υπηρεσιών» που αρνείται τον εγγραμματισμό της “βλάχικης γλώσσας”, με … ρουμανικό αλφάβητο!

Μία ευχάριστη έκπληξη-ανακούφιση ένιωσα από τη διαπίστωση ότι από την Πολιτική Επιτροπή της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) που συγκρότησε ο πρόεδρος του νέου κόμματος Αλέξης Τσίπρας, απουσιάζει ο εκλεκτός του καθοδηγητής (αφού είναι μεταξύ των 400 μελών του Εθνικού Συμβουλίου) και ο εκλεκτός του (μεταξύ 55 στελεχών) για την κατάρτιση του κυβερνητικού προγράμματος κ. Γεώργιος Χατζητέγας.

Ο κ. Χατζητέγας, ταυτοχρόνως, με απόφαση της υπουργού Παιδείας Σοφίας Ζαχαράκη, συμμετέχει στην Επιτροπή των… 106 “σοφών” για το Εθνικό Απολυτήριο και, επίσης, όπως ο ίδιος αναφέρει, είναι παρατηρητής στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας και στη διοργάνωση του ετήσιου προγράμματος της προσομοίωσης των εξετάσεων.

Ωστόσο, η συμμετοχή αυτή του Χατζητέγα στη διοργάνωση των εξετάσεων δεν απέτρεψε την παραβίαση του αδιάβλητου των εφετινών πανελλήνιων εξετάσεων, για την οποία, το ΠΑΣΟΚ απέδωσε ευθέως πολιτική ευθύνη στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας για τη συγκάλυψη του θέματος επί 38 ημέρες!