Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ "ΑΠΟΥΣΙΑΣ" ΜΕ ΤΗΝ "ΠΡΟΔΟΣΙΑ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Μια ανοιχτή πληγή στο ελληνικό συλλογικό σώμα

"Ο Εμφύλιος δεν έγινε, επωάστηκε στη διάρκεια της Κατοχής, από μια διφυή οργάνωση, μια σύμπτυξη της Απουσίας με την Προδοσία", έλεγε σε μια συνέντευξη στον Πάρη Καρβουνόπουλο, ο Διονύσης Χαριτόπουλος, περιγράφοντας τη συνάντηση εκείνων που δεν αντιστάθηκαν με εκείνους που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, στην προσπάθεια απαξίωσης της Αντίστασης.

Πέρα από την ιστορική του ερμηνεία, ο Χαριτόπουλος φωτίζει έναν βαθύ μηχανισμό συλλογικού τραύματος. Η Απουσία και η Προδοσία δεν είναι ασφαλώς το ίδιο πράγμα. Μπορούν όμως να συναντηθούν στην ανάγκη να απαλλαγούν από τον ενοχλητικό καθρέφτη εκείνων που αντιστάθηκαν. Γιατί ο αντιστεκόμενος, με την ίδια του την ύπαρξη, υπενθυμίζει ότι υπήρξε και μια άλλη δυνατότητα. Και αυτή η υπενθύμιση γίνεται αφόρητη για όσους έχουν ανάγκη να πιστεύουν πως η υποταγή τους ήταν αναπόφευκτη.

Εδώ ο Χαριτόπουλος συναντά τον Αλμπέρ Καμύ, και τη συγκλονιστική του γνωμάτευση ότι "Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ' αυτό που σε συνθλίβει".

Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ότι αυτή η συμμαχία δεν έμεινε μόνο μια ιστορική συγκυρία. Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, η νομιμοφροσύνη επιβραβεύτηκε, η πολιτική ανυπακοή διώχθηκε και η πρόσβαση στην εργασία, στην ασφάλεια και στην κοινωνική ανέλιξη συνδέθηκε με την προσαρμογή στην εξουσία. Έτσι, μια ιστορική σύγκρουση άφησε πίσω της και μια βαθιά πολιτισμική κληρονομιά, την καχυποψία απέναντι σε εκείνον που αντιστέκεται και την εξοικείωση με εκείνον που υποτάσσεται.

Η κληρονομιά αυτή μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά μέσα από απλές, καθημερινές εντολές: «Μην μπλέκεις», «κοίτα τη δουλειά σου», «μην τα βάζεις με τους ισχυρούς», «βρες κάποιον να σε βοηθήσει». Η σιωπή έγινε σύνεση, η συναλλαγή εξυπνάδα, η προσαρμογή ωριμότητα. Και η αντίσταση, αντί να αναγνωρίζεται ως πράξη κοινωνικής ευθύνης, μπορούσε να αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη αφέλεια.

Η Μεταπολίτευση προφανώς δεν ενδιαφέρθηκε να εξαφανίσει αυτές τις βαθιά μαθημένες συμπεριφορές. Η πελατειακή εξάρτηση, η ανοχή στην αυθαιρεσία, η αναζήτηση της προσωπικής εξαίρεσης αντί του κοινού κανόνα συνέχισαν να υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και, κυρίως, την εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών.

Σφοδρή αντίδραση για τη σημαία της Βέρμαχτ στην Ακρόπολη – Παρέμβαση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Οφειλών στο υπουργείο Πολιτισμού

Τι υποστηρίζει το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, που ζητά την απόσυρση της αιγίδας του υπουργείου Πολιτισμού από τις εκδηλώσεις για την περίοδο της Κατοχής

Έντονες αντιδράσεις προκαλούν, σύμφωνα με το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, εκδηλώσεις που διοργανώνονται με αφορμή την επέτειο της απελευθέρωσης της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής. Σε ανακοίνωσή του, με τίτλο «82η επέτειος της απελευθέρωσης της Αθήνας από το ναζιστικό ζυγό: Οι Γερμανοί ξανάρχονται!», το Συμβούλιο χαρακτηρίζει τις εκδηλώσεις πρόκληση, συνδέοντας το περιεχόμενό τους με το ζήτημα των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται η αφίσα συνεδρίου, στην οποία, όπως αναφέρει, κυριαρχεί φωτογραφία με τη σημαία της Βέρμαχτ στην Ακρόπολη, καθώς και ο τίτλος εισήγησης Γερμανού ιστορικού για την ύψωση της σημαίας στον Ιερό Βράχο. Παράλληλα, το Συμβούλιο εκφράζει αντιρρήσεις για την έκθεση «Διαιρεμένο παρελθόν. Ελληνογερμανικές σχέσεις σε σκοτεινούς καιρούς», η οποία, σύμφωνα με τους διοργανωτές, αποτελεί προϊόν συνεργασίας του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Το Εθνικό Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η προσέγγιση αυτή υποβαθμίζει τη βαρύτητα της ναζιστικής Κατοχής και ζητά από το υπουργείο Πολιτισμού να αποσύρει την αιγίδα και κάθε υποστήριξή του από τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις. Ταυτόχρονα, επαναφέρει το αίτημα για την καταβολή των γερμανικών οφειλών, τον επαναπατρισμό ελληνικών αρχαιολογικών και πολιτιστικών θησαυρών που, όπως αναφέρει, έχουν αρπαγεί και την ενεργοποίηση της ελληνικής κυβέρνησης για τη διεκδίκησή τους.

Χρειάζεται το σχολείο σήμερα;

Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Η υποχώρηση του λόγου και η ανάγκη για ένα «άλλο» σχολείο

Ξεκίνησα να υπηρετώ ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση το 1984. Σήμερα, σαράντα δύο χρόνια αργότερα, έχοντας παρακολουθήσει εκ των έσω τις μετατοπίσεις στο σχολικό περιβάλλον και τη διαδοχή των γενεών, έχοντας υπηρετήσει όλες τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις, θεωρώ πως το κρισιμότερο ζήτημα της εποχής μας είναι η σταδιακή υποχώρηση του λόγου.

Η ολοκληρωτική κυριαρχία της εικόνας και των οθονών έχει συρρικνώσει την τριβή των παιδιών με την οργανική ομορφιά και τη δραστικότητα των λέξεων. Μαζί με αυτήν, ατονεί η δυνατότητα να βιωθεί ο λόγος ως πρωταρχικός φορέας σκέψης, συναισθηματικής έκφρασης, συγκροτημένης επιχειρηματολογίας και κριτικού στοχασμού.

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς τεχνικό· αποτυπώνεται στις καθημερινές δυσκολίες πρόσληψης. Πολλά παιδιά αδυνατούν πλέον να προσπελάσουν ένα κείμενο, να συλλάβουν το νόημά του ή να ακολουθήσουν μια απλή γραπτή οδηγία χωρίς τη διαμεσολάβηση οπτικών βοηθημάτων. Η αδυναμία παραγωγής γραπτού λόγου αποτελεί τη φυσική απόρροια αυτής της κατάστασης: η σκέψη αδυνατεί να αρθρωθεί με σαφήνεια όταν δεν έχει προηγουμένως συγκροτηθεί μέσα από τη δομή της γλώσσας.

Ο εγκλωβισμός σε ένα παρωχημένο μοντέλο

Η Θεωρία των “Speech acts” του J. Austin: Γάμος Πολιτικός και Θρησκευτικός

από Δημήτρης Γ. Ιωάννου

-11 Οκτωβρίου 2026

Τι είναι αλήθεια ένας "πολιτικός γάμος"; Όταν ο δήμαρχος λέει στο ζευγάρι "σας ανακηρύσσω συζύγους" πιστεύει κανείς ότι γίνεται κάτι μεταφυσικό; Όχι ασφαλώς, αλλά πολλοί φιλόσοφοι απαντούν ότι έχουμε να κάνουμε με ένα "ενέργημα λόγου", το περίφημο "speech act", για τα οποία πρωτομίλησε ο άγγλος φιλόσοφος Τζον Ώστιν (John Austin), με τον οποίο έχουμε ασχοληθεί ξανά (στο δοκίμιό μας "Χρειαζόμαστε την Αναλυτική Φιλοσοφία";). Ο Ώστιν έγραψε το περίφημο βιβλίο "How to do things with words" ("Πώς να κάνουμε πράγματα με λέξεις), το οποίο εκδόθηκε μεταθανάτια το 1962 (κυκλοφορεί και στα ελληνικά). Ας δούμε τι λέει η θεωρία του.

Λοιπόν, σύμφωνα με τον φιλόσοφο, όταν μιλάμε δεν επικοινωνούμε απλώς, αλλά κάνουμε και πράξεις. Για παράδειγμα, ο δήμαρχος λέει στο ζευγάρι "τώρα είστε σύζυγοι", οπότε καθίστανται "σύζυγοι" ξαφνικά, δύο άνθρωποι που πριν δεν ήταν. Περαιτέρω, ο εφοπλιστής μπορεί να πει σε μια σχετική τελετή "βαφτίζω αυτό το πλοίο..." και να προσθέσει το όνομα της συζύγου του, οπότε το πλοίο πήρε όνομα, ο ιδιοκτήτης μιας ομάδας μπορεί και αυτός να πει "ονομάζω αυτή την ομάδα..." και να προσθέσει το όνομα του βασικού χορηγού κ.λπ. Υπάρχουν και άλλες πολλές ακόμη "επιτελεστικές φράσεις", όπως αλλιώς λέγονται τα γλωσσικά ενεργήματα: για παράδειγμα, όταν λέω "υπόσχομαι να έρθω στο θέατρο" πράττω μια υπόσχεση, όταν λέγω "απειλώ να σου κάνω μήνυση" έχουμε να κάνουμε με απειλή κ.λπ. Κάποια στιγμή ο φιλόσοφος συνειδητοποίησε ότι στην πραγματικότητα κάθε πρόταση είναι ταυτόχρονα και επιτελεστική φράση, αλλά εμείς ας μείνουμε σε αυτά τα βασικά παραδείγματα.

Ἡ παραβολή τοῦ Kαλοῦ Σπορέως

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 

KYPIAKH Δ΄ ΛOYKA
Κεφ. 8:5-15
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ· καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν τῷ μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ᾿Επηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; Ὁ δὲ εἶπεν· Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· Ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· Οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν ,εἰσιν οἱ ἀκούσαντες· εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος, καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας, οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. Τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἱσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται, καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. Τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν, οἵ τινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ, ἀκούσαντες τὸν λόγον, κατέχουσι, καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.

Ἡ παραβολή τοῦ Kαλοῦ Σπορέως

Tέταρτη Kυριακή τοῦ Λουκᾶ ἡ ἐρχόμενη, ἀγαπητοί, καί ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει μαζί καί τή μνήμη τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Z΄ ἐν Nικαίᾳ Oἰκουμενικῆς Συνόδου, πού συνῆλθαν καί ρύθμισαν τό ζήτημα τῆς Eἰκονομαχίας. 

Ἀκοῦμε στό Eὐαγγέλιο (Λουκᾶ κεφ. η´, στίχ. 5-15) τή γνωστή μας παραβολή «τοῦ Kαλοῦ Σπορέως». Kαί μᾶς λέγει τό ἀθάνατο στόμα τοῦ Xριστοῦ πώς ἐξῆλθε ἕνας σπορέας, δηλαδή ὁ Ἴδιος ἦλθε ἀπό τόν οὐρανό στή γῆ νά σπείρει τό σπόρο Tου, τόν Θεῖο Tου λόγο. Kι ἄλλο μέρος ἔπεσε κοντά στό δρόμο, καθώς ἔσπερνε, καί τό καταπάτησαν οἱ διαβάτες καί τό ἔφαγαν τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ. Ἄλλο μέρος ἔπεσε πάνω στήν πέτρα, καί ἐπειδή εἶχε λίγο χῶμα καί δέν εἶχε ὑγρασία, μόλις φύτρωσε, ξεράθη ἀπό τόν ἥλιο. Kι ἄλλο μέρος ἔπεσε στή γῆ, πού εἶχε καί σπόρους ἀπό ἀγκάθια, καί καθώς φύτρωσε, φύτρωσαν μαζί καί τά ἀγκάθια καί τό ἔπνιξαν. Kι ἄλλο μέρος ἔπεσε στή γῆ τή μαλακή καί εὔφορη, καί ἔφερε ἑκατό φορές παραπάνω ἀποτέλεσμα. 

🥀Ernesto «Che» Guevara, 1928-1967

🥀Μνήμη Ερνέστο “Τσε” Γκεβάρα (+09/10/1967)

✔️“Την μέρα που οι Χριστιανοί

θα πάρουν σοβαρά την πίστη τους

η επανάσταση θα είναι ασταμάτητη”.

✔️“Ο πραγματικός επαναστάτης καθοδηγείται από βαθιά αισθήματα αγάπης”.

✔️“Αν τρέμεις από οργή για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός/φίλος μου”, ήταν μια από τις περίφημες αποστροφές του Επαναστάτη του ετερόδοξου μαρξιστικού χώρου Ερνέστο “Τσε” Γκεβάρα.

🥀Ernesto «Che» Guevara, 1928-1967

Είναι αλήθεια πως ο Τσε υπήρξε μια προσωπικότητα με πολλαπλά χαρίσματα: ανιδιοτέλεια, αυτοθυσία, ευθυκρισία, οξυδέρκεια. Μια άλλη γνωστή ρήση του ήταν η εξής: «Ο πραγματικός επαναστάτης καθοδηγείται από βαθιά αισθήματα αγάπης». Εδώ ακούμε κάποιους ινστρούχτορες ενός ορισμένου σταλινισμού να ενίστανται: “ήταν αδυσώπητος όπου χρειαζόταν, δεν ήταν άγιος”!

Διονύσης Χαριτόπουλος

Θέμης Σινάνογλου 

Ένας μεγάλος συγγραφέας για τον Πειραιά, τον Ολυμπιακό, τον Άρη Βελουχιώτη, για τους άντρες, για την Μαλβίνα Κάραλη- "στα χέρια μου πέθανε η Μαλβίνα" μού είχε πει. Πολλές συνεντεύξεις τού είχα κάνει, είναι θαμμένες στην εφημερίδα ΦΩΣ, μία υπάρχει ηλεκτρονικά το 2024 αν γκουγκλάρεις. 

Μάγκας. Τρελός Ολυμπιακός αλλά όχι τσιράκι γλείφτης προέδρων. Θαυμαστής του Άρη Βελουχιώτη αλλά με κριτική για την Αριστερά. Όπως μου αρέσουν εμένα οι άνθρωποι, ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΦΕΡΕΦΩΝΑ. 

Πέθανε ο Διονύσης Χαριτόπουλος ο συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Άρης ο αρχηγός των ατάκτων». Μερικές ατάκες που μου είχε πει στην τελευταία του συνέντευξη θα βάλω εδώ. 

Δεν θα βάλω όμως μία που μου είχε πει παλιότερα, γιατί ήταν πολύ βαριά για τους Παναθηναϊκούς. Μεγάλωσα πια για τέτοια, ας πάνε να ρίχνουν άλλοι λάδι στη φωτιά να σκοτώνονται παιδιά. 

"Αντίπαλος του Ολυμπιακού είναι ο Παναθηναϊκός κλασικά. Άσε τα τελευταία χρόνια που δεν πάει καλά. Αυτός είναι ο ιστορικός αντίπαλός μας. Από τότε που έφυγαν οι Βαρδινογιάννηδες, ο Παναθηναϊκός παραπαίει. Αυτές οι δύο ομάδες ήταν πάντα από την αρχή. Αντίπαλος του Ολυμπιακού είναι ο Παναθηναϊκός, δεν είναι ούτε ο ΠΑΟΚ ούτε η ΑΕΚ. Όταν χάνεις από τον Παναθηναϊκό χτικιάζεις".

Ένας ναζί στην Ακρόπολη!

Βασίλης Στοϊλόπουλος

Ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο με το προχθεσινο, «καλογραμμένο», με «πολλά μηνύματα» και με «ιστορικό βάθος» «μανιφέστο» του στην Πνύκα - και μάλιστα με φόντο μια «θρυμματισμένη αλλά αγέρωχη» Ακρόπολη με «τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο» - ήρθε απλά να προστεθεί στον μεγάλο κατάλογο των πολλών «θαυμαστών» της αρχαίας Ελλάδας. 

Αν και όντως «ταρακούνησε λιμνάζοντα νερά», ξεψαχνίζοντας ιστορικές περιόδους ενός λαού που δεν ενδιαφέρεται πια και τόσο για την ιστορία, το πολιτισμό και την παράδοσή του. 

Πάντως, ηχηρά ονόματα όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Σαρλ Ντε Γκωλ, ο Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, ο Τίτο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ, κ.α βρέθηκαν και αυτά πάνω στην Ακρόπολη. 

Όλοι τους εκφράζοντας επίσης τον αμέριστο «θαυμασμό» τους, αν και ο καθένας μέσα από το δικό του ιδεολογικό πρίσμα, συχνά επανεφευρίσκοντας και ενίοτε ακόμα και εργαλειοποιώντας την αρχαία ελληνική ιστορία. Αναμενόμενο. 

Μια τέτοια περίπτωση «επισκέπτη» υπήρξε και ο υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ Γιόζεφ Γκέμπελς, που έγινε ο πρώτος επίσημος φιλοξενούμενος του καθεστώτος Μεταξά, ενάμιση μόλις μήνα μετά την 4η Αυγούστου 1936. 

Oλοι στην πρώτη γραμμή.

Marco Travaglio

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Δεν υπάρχει ούτε λεπτό για χάσιμο. Αν αυτά που λένε ο Μερτς και ο επικεφαλής της Jaeger Intelligence είναι αλήθεια —ότι ο Πούτιν πρόκειται να εισβάλει στην Ευρώπη— όλες οι χώρες της ΕΕ πρέπει να αναπτύξουν αμέσως στρατεύματα στα σύνορα της Ρωσίας. Αλίμονο σε όποιον εγκαταλείψει τους τολμηρούς Εσθονούς, συμπατριώτες των ατρόμητων Κάλλας, οι οποίοι πλησιάζουν σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από τα σύνορα με τον ισχυρό στρατό τους των 4.650 ανδρών και μηδενικά άρματα μάχης, μηδενικά μαχητικά, έξι εκτοξευτές πυραύλων και 36 κανόνια για να εξαπολύσουν ένα «βαθύ χτύπημα» εναντίον της κορυφαίας πυρηνικής δύναμης στον κόσμο.

 Η είδηση ​​ότι ο άξεστος Πούτιν, παραβιάζοντας τους πιο βασικούς κανόνες των καλών τρόπων, δεν σκοπεύει να περιμένει μέχρι το 2030, όταν θα ολοκληρωθεί ο επανεξοπλισμός της ΕΕ ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ, πόσο μάλλον μέχρι το 2035, όταν θα ολοκληρωθεί ο επανεξοπλισμός του ΝΑΤΟ κατά 5% του ΑΕΠ, έχει εκπλήξει τα καλύτερα μυαλά της Ευρώπης, που μέχρι τώρα ήταν πεπεισμένα ότι ο δεσπότης θα σεβόταν ιπποτικά τις προθεσμίες μας («Θα επικοινωνήσουμε όταν είμαστε έτοιμοι», «Ω, εντάξει, τότε θα περιμένω»). 

Μένει να δούμε τι συμπεραίνουν για την επικείμενη εισβολή, δεδομένου ότι δεν έχουν ακόμη επιδείξει ούτε μία από τις χιλιάδες «ρωσικές υβριδικές επιθέσεις» των τελευταίων δύο ετών (η επόμενη είναι η κυβερνοεπίθεση του Πούτιν που θα στηρίξει τις προκριματικές εκλογές στο Κάμπο Λάργκο, αλλά μόνο αν κερδίσει ο Κόντε· διαφορετικά, όλα θα πάνε καλά). 

🇬🇷🏆🇦🇺 Έγραψε ιστορία η Ελλάς Μελβούρνης

Ο Ρούμπιο στην Πνύκα και η αφασία της δουλοπρέπειας

(Δρόμος, φύλλο 792, 10/10/26)

Η ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα αποτέλεσε ένα νέο επιθετικό κήρυγμα της φθίνουσας υπερδύναμης, μια διακήρυξη ανασύνταξης της αμερικανικής ισχύος και, δευτερευόντως, της «συλλογικής Δύσης». Με αρκετή δόση αμερικανικού σωβινισμού-πραγματισμού, ιστορικής αυθαιρεσίας και της γνωστής νοοτροπίας του αφέντη που απαιτεί από τους άλλους να συμμορφωθούν.

Το μήνυμα ήταν σαφές: Η παγκοσμιοποίηση και ο εφησυχασμός επέτρεψαν στους ανταγωνιστές της Δύσης να ισχυροποιηθούν. Η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ δεν είναι πλέον εξασφαλισμένη. Χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση, τεχνολογική υπεροχή, στρατιωτική ενίσχυση και, πάνω απ’ όλα, θέληση για κυριαρχία.

Για να θεμελιώσει αυτή τη νέα σταυροφορία, ο Ρούμπιο επιστράτευσε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ανακάλυψε –ανιστόρητα και αυθαίρετα– στους αρχαίους Έλληνες την ατομικότητα, τη φιλοδοξία και τον ανταγωνισμό ως βασικά χαρακτηριστικά που κληροδότησαν στη Δύση. Κατασκεύασε μάλιστα μια εκπληκτική ιστορική αλυσίδα: Αλέξανδρος, Καίσαρας, Καρλομάγνος, Κορτές! Η κατάκτηση και η επιβολή παρουσιάστηκαν ως αδιάκοπη εκδήλωση του δυτικού πνεύματος. Του οποίου τη σκυτάλη παρέλαβαν –ελέω Θεού, God bless America– οι ΗΠΑ.

Έτσι, οι αρχαίοι Έλληνες μεταμορφώνονται σε προδρόμους του σύγχρονου Αμερικανού κυρίαρχου. Και ο Κορτές, ο κατακτητής του Μεξικού, αποκτά θέση στην ένδοξη γενεαλογία του δυτικού πολιτισμού. Ούτε λόγος για αποικιοκρατία, εξόντωση λαών, λεηλασία, πολέμους, γενοκτονίες και υποδούλωση. Ασήμαντες λεπτομέρειες μπροστά στο μεγαλείο της δυτικής και αμερικανικής φιλοδοξίας.

Ο Ρούμπιο αδυνατεί να συλλάβει τα μεγάλα επιτεύγματα του ελληνικού πολιτισμού: τον αναστοχασμό, τη διερώτηση, το μέτρο, την τραγικότητα της ανθρώπινης πορείας, τον Δήμο, τη Δημοκρατία, το θέατρο ως στοιχείο βασικό της κοινωνίας και της εκπαίδευσης των πολιτών, τα όρια της εξουσίας. Αυτό που έκανε σπουδαίο τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ήταν επίσης η δυνατότητα να βλέπει τον κόσμο από τη θέση του άλλου, όχι η λατρεία της ισχύος. Από αυτή τη μεγάλη ιστορική, πνευματική και πολιτική περιπέτεια γεννήθηκαν η φιλοσοφία, η τραγωδία και η δημοκρατική σκέψη.

ΓΙ ΑΥΤΟΝΕ, ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙΣ

Δημήτρης Καπράνος

Πέθανε ο Διονύσης ο Χαριτόπουλος, Εχω μιαν υποψία ότι με είχε κατατάξει στους φίλους του. Δύσκολος άνθρωπος, μέγας γραφιάς, από τους τελευταίους μάγκες.

Ίσιος, παντελονάτος, μπεσαλής, δεν του έβγαζες εύκολα κουβέντα. Ώρες έτρωγα για να μιλήσω λιγάκι μαζί του. και τσιγάρα, πολλά.

Μας έδενε ο Πειραιάς, που του ξηγήθηκε μαγκιόρα ο Διονύσης, αλλά και του έβγαλε και κάποια άπλυτα στα φόρα, όταν έπρεπε.

Δεν είχε μέτρο για να μετράει λέξεις και σελίδες. μετρούσε με την καρδιά.

Πώς το' γραψες ,ρε αυτό το "Ρέκβιεμ"; τον ρώτησα, εκστασιασμένος, αφού είχα ρουφήξει ως νέκταρ ψυχής  την αναφορά στο ζείμπέκικο. "Μια κι έξω, όπως χορεύεται" μου είπε, με εκείνο το μισό χαμόγελο.

Και μόνο γι αυτό, ρε Διονύση, αξίζεις την αθανασία και την αιωνιότητα.

Γι΄αυτόνε, αξίζει να κλάψεις!

"Ο μοναχικός θρήνος"

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.

Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά,

σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.

(Τσέτσης)

Η Δύση του Μάρκο Ρούμπιο και η νεκροζώντανη Ελλάδα

Σωτήρης Μητραλέξης 

Η ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, στις 7 Οκτωβρίου, υπήρξε αναμφίβολα σημαντική, όχι όμως για τους λόγους για τους οποίους χαιρετίστηκε στην Ελλάδα. Κάτω από την επιφάνεια των επιφανειακά φιλελληνικών αναφορών εκτυλίχθηκε μια εξαιρετικά ριψοκίνδυνη ιδεολογική παρέμβαση: μια απόπειρα επαναθεμελίωσης της (το πάλαι) αμερικανικής παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας δια της επίκλησης μιας συγκεκριμένης, αμερικανοκεντρικής εκδοχής της «Δύσεως». Μιας Δύσης στην οποία η αρχαία Ελλάδα αποτελεί την αναδρομικά επιλεγμένη καταγωγή, οι Ηνωμένες Πολιτείες την ιστορική κορύφωση-τελειοποίηση και η σημερινή Ελλάδα τον υποδειγματικό ακόλουθο, που μπορεί να συμπεριληφθεί μόνο ως νεκροζώντανη.

Η Πνύκα ως καρτ-ποστάλ για ενδοαμερικανικές προεδρικές καμπάνιες

Ας αρχίσουμε από το προφανές, το οποίο περιέργως αντιμετωπίστηκε ως επουσιώδες: η ομιλία του Ρούμπιο στην Αθήνα απευθυνόταν πρωτίστως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Πνύκα προσέφερε το εμβληματικό σκηνικό, η Ακρόπολη το ιστορικό βάθος και η ελληνική φιλοξενία το τεκμήριο μη απομόνωσης για μια ομιλία η οποία, επί της ουσίας, συγκροτούσε το ιδεολογικό μανιφέστο ενός ενδεχόμενου διαδόχου του Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Ρούμπιο ήρθε να εξηγήσει στους Αμερικανούς τι σημαίνει να είναι Αμερικανοί, ποια πολιτισμική (αλλά, όπως θα δούμε, εν τέλει αναπόδραστα πολεμική) αποστολή οφείλουν να αναλάβουν και γιατί η τραμπική πολιτική αποτελεί, υποτίθεται, την αναγκαία επανεκκίνηση μιας ιστορίας είκοσι πέντε αιώνων. Η Ελλάδα συμμετείχε κυρίως ως σκηνογραφία.

Η Επιστροφή του Έθνους ως Κοινωνική Προστασία: Μια Μεταμαρξιστική Κριτική του Καπιταλισμού

από Francesco Petrone - 09/10/2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Μεταξύ των πιο αντισυμβατικών στοχαστών, μια κριτική του καπιταλισμού που ονομάζεται μετα-μαρξιστική εξαπλώνεται, ανακαλύπτοντας ξανά το έθνος. Ονομάζεται μετα-μαρξιστική επειδή χρησιμοποιεί τη λογική της σύγκρουσης του Μαρξ, αλλά καταλήγει σε διαφορετικά συμπεράσματα. Ενώ η ανάλυσή της μπορεί να φαινόταν ορθολογική τον 19ο αιώνα, δεν έχει αντέξει τη μεταμόρφωση του καπιταλισμού. Αν η λύση στην υπεραξία κάποτε φαινόταν να είναι η πιο δίκαιη αναδιανομή, μετά το σημείο καμπής του 1989, αυτή η κριτική δεν στέκει πλέον. Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά κέρδισε την ταξική πάλη, νικώντας τους αντιπάλους του.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, έκανε αυτό που ο Μαρξ δεν είχε προβλέψει. Η εκμετάλλευση δεν συμβαίνει πλέον μόνο στο εργοστάσιο, αλλά διαλύεται με έναν ολοκληρωτικό τρόπο εκτός εργασίας. Δεν θέλει μόνο τον χαμηλόμισθο εργαζόμενο, αλλά θέλει να αποδομήσει τον πολίτη διαβρώνοντας την πόλη. Ο νεοκαπιταλισμός θέλει άτομα χωρίς να ανήκουν, επειδή χωρίς να ανήκουν, είναι κανείς ιδανικός καταναλωτής και τέλειος εργάτης: κινητός, προσαρμόσιμος, χωρίς αντίσταση.
Οι μετα-μαρξιστές έχουν κατανοήσει ότι το πρόβλημα δεν αφορά πλέον μόνο την εκμετάλλευση, αλλά η αποξένωση προκύπτει όταν ένα άτομο χάνει τις πολιτιστικές, κοινωνικές και εδαφικές του ρίζες, χάνει την ταυτότητά του και αισθάνεται αποξενωμένο από τον εαυτό του και τον κόσμο λόγω του ξεριζωμού του.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΡΟΥΜΠΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ

Περικλής Νεάρχου 

Η επίσκεψη του Αμερικανου υπουργου Εξωτερικων και Συμβούλου Εθνικης Ασφάλειας Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα ηταν βαρυσήμαντη για τη χώρα μας.  Ανεξάρτητα απο επι =μέρους θέματα, η επίσκεψη εχει ιδιαίτερη αξία , γιατί δεν συνδυάσθηκε με ταυτόχρονη εξισορροπητική μετάβαση στην Αγκυρα, ως συνήθως. Η Ελλάδα δηλαδή αντιμετωπίσθηκε ως αυτόνομη στρατηγική πραγματικότητα στην περιοχή και οχι ως το ενα σκέλος ενός αδιαχώριστου στρατηγικου διδύμου με επίσκεψη του Αμερικανου υπουργου την Αγκυρα, οπως ισχυε μέχρι τώρα.

Η αλλαγή, εαν ειναι σταθερή και οχι συγκυριακή, εχει μεγάλη σημασία και εχει σχέση με την αβεβαιότητα που δημιουργουν οι μεγαλεπήβολες στρατηγικές δολιχοδρομίες του Ερντογάν, με καθοδηγητικό αστρο το Ισλαμ και το οραμα για Νεο =Οθωμανική παλινόρθωση και επιβολή της Τουρκίας ως μεγάλης περιφερειακης δυνάμεως, με ηγεμονικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένη την κατάσταση στην Ευρώπη, η Αμερικανική υπερδύναμη θεωρει σκόπιμη τη στρατηγική αναβάθμιση της Ελλάδος, με αξονες την ενέργεια και την αμυνα .Πολύ περισσότερο , οταν η στρατηγική σύγκλιση Ελλάδος , Κύπρου , Ισραήλ υποστηρίζεται απο τις ΗΠΑ ως εναρμονιζόμενη με την Αμερικανική πολιτική στην περιοχή και τις δεσμεύσεις για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Ο Μάρκο Ρούμπιο δεν περιορίσθηκε ομως στην καθορισμένη ημερήσια διάταξη των στρατηγικων και διμερων θεμάτων.Αξιοποίησε την ευκαιρία της επισκέψεως του για να στείλει ενα πραγματικό μανιφέστο, απο τον εμβληματικό χωρο της Πνύκας, προς τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και ολο τον Δυτικό κόσμο για το Ελληνικό παράδειγμα και τις Ελληνικές αρχές και αξίες, που διεμόρφωσαν αυτό που αποκαλειται Δυτικός πολιτισμός και σύγχρονος ορθολογιστικός πολιτισμός.Η αποστασία του Δυτικου κόσμου απο τις αρχές αυτές ανοίγει το δρόμο της παρακμης.

Ο λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

ΚΛΙΚ στην εικόνα 

🏛️ Ο λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα: 5 σημεία και μερικές παγίδες!

Κώστας Θεριανός

Στις 8 Οκτωβρίου 1838, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μίλησε στους μαθητές της Αθήνας στην Πνύκα.

🔵 📖 Αφορμή ήταν η επίσκεψή του στο Βασιλικό Γυμνάσιο, όπου παρακολούθησε τον Γεώργιο Γεννάδιο να διδάσκει Θουκυδίδη.

🟢 🏛️ Η ομιλία έγινε στην Πνύκα, εκεί όπου συνεδρίαζε η Εκκλησία του Δήμου της αρχαίας Αθήνας.

🟠 🏫 Το Γυμνάσιο είχε ξεκινήσει το 1829 στην Αίγινα. Το 1838 στεγαζόταν στην οικία Μπότσαρη, κοντά στην Καπνικαρέα.

🟣 🪑 Ο Γεννάδιος είχε αναδιοργανώσει την Ελληνική Σχολή του Βουκουρεστίου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «σήκωσε τα παιδιά από τα ψαθιά και το πάτωμα όπου κάθονταν σταυροπόδι και τα έβαλε σε θρανίο».

🔴 📰 Ο λόγος του Κολοκοτρώνη δημοσιεύθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1838 στην εφημερίδα Αιών του Ιωάννη Φιλήμονα.

Τὸ ἱστορικὸ κοσμοσύστημα καὶ τὸ ἔθνος

Δημοσθένης  Μιχόπουλος 

Μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες συγχύσεις τῆς νεώτερης ἱστοριογραφίας εἶναι ἡ σχεδὸν αὐτονόητη ταύτιση τοῦ ἔθνους μὲ τὸ ἔθνος-κράτος.

Τὰ δύο ὅμως δὲν εἶναι τὸ ἴδιο.

Τὸ ἱστορικὸ ἔθνος μπορεῖ νὰ προϋπάρχει τοῦ κράτους γιὰ αἰῶνες. Μπορεῖ νὰ χάσει τὴν πολιτική του κυριαρχία καὶ νὰ συνεχίσει νὰ ὑπάρχει. Διατηρεῖ μνήμη, παραδόσεις, γλῶσσα, πίστη, πολιτισμικὴ ἐμπειρία καὶ κυρίως συνείδηση ἱστορικῆς συνέχειας.

Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαψαν νὰ ἀποτελοῦν ἱστορικὴ κοινότητα ἐπειδὴ δὲν διέθεταν ἀνεξάρτητο κράτος κατὰ τὴν ὀθωμανικὴ περίοδο. Τὸ ἴδιο φαινόμενο συναντᾶται, μὲ διαφορετικὲς βεβαίως ἱστορικὲς διαδρομές, στοὺς Ἀρμενίους, στοὺς Ἑβραίους καὶ σὲ ἄλλους λαούς.

Τὸ νεωτερικὸ ἔθνος-κράτος εἶναι διαφορετικὸ φαινόμενο.

Ἀπὸ τὸν 18ο καὶ κυρίως τὸν 19ο αἰῶνα, τὸ κράτος δὲν περιορίζεται στὸ νὰ διοικεῖ ἕναν πληθυσμό. Ἐπιχειρεῖ νὰ δημιουργήσει μία ἑνιαία ἐθνικὴ συνείδηση. Τὸ σχολεῖο, ἡ διοίκηση, ὁ στρατός, ἡ τυποποίηση τῆς γλώσσας καὶ ἡ ἐθνικὴ ἱστοριογραφία γίνονται μηχανισμοὶ παραγωγῆς κοινῆς ταυτότητας.

Ο ΚΟΖΑΝΙΤΗΣ ΛΗΣΤΑΡΧΟΣ ΦΩΤΗΣ ΓΙΑΓΚΟΥΛΑΣ:

«Επειδή δεν μπορώ να βρω δίκαιο στη δικαιοσύνη των Ελλήνων, αναγκάσθηκα να τονίσω το δίκαιο της Παρδάλας ή Μαχαίρας», δήλωνε χαρακτηριστικά ο μόλις 17χρονος Φώτος το 1917 στη λεπίδα του μαχαιριού του, πιάνοντας τα όπλα και τραβώντας κατά Όλυμπο μεριά για να γίνει κλέφτης

Οχτώ χρόνια αργότερα, ο 25χρονος πια φόβος και τρόμος Θεσσαλίας και Μακεδονίας θα έχανε το κεφάλι του στην Κλεφτόβρυση Ολύμπου από το απόσπασμα που βγήκε στο κατόπι του, όχι βέβαια προτού προφητεύσει ότι μια μέρα οι ληστές με τα μαχαίρια θα κατέβαιναν από τα βουνά και θα ζούσαν ως φιλήσυχοι πολίτες στις πόλεις

Ο Φώτης Γιαγκούλας ήταν άλλος ένας κοινωνικός ληστής της ταραγμένης εποχής που ακολούθησε την Επανάσταση του 1821 και την ανακήρυξη του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, ένα προβεβλημένο μέλος της κοινότητας των «βασιλέων των ορέων», όπως τους αποκαλούσαν χαρακτηριστικά, ληστοσυμμορίτες δηλαδή που κυριάρχησαν στην ελληνική ύπαιθρο για περισσότερο από έναν αιώνα (η ληστοκρατία εξαφανίστηκε μόλις στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης)

Ο Γιαγκούλας κολύμπησε στο έγκλημα και έκανε όσα μπορούσαν να γίνουν: από ζωοκλοπές, λιποταξία, ληστείες μέχρι απαγωγές και φόνους, διανθίζοντας τα αιματοβαμμένα χρονικά του με γερές δόσεις θηριωδιών και στυγερών εγκλημάτων

Έδρασε στον Όλυμπο, σε μια ορεινή περιοχή που μόλις είχε ενωθεί με το ελληνικό κράτος και μαστιζόταν οικονομικά από τη φτώχεια και την ανέχεια

Παρά τον μοβόρικο του χαρακτήρα του βέβαια ο Γιαγκούλας ήταν ένας σωστός λαϊκός ήρωας, θεματοφύλακας της θρυλικής ελληνικής απείθειας, αλλά και περηφάνιας 

Η εντελώς ξεχωριστή έννοια που είχε περί δικαίου και λεβεντιάς τον ανάγκασε να πάρει τα βουνά και να ζήσει ελεύθερος από κοινωνικές δεσμεύσεις

Παράνομος, σκληρός, βίαιος και ωμός, ο Γιαγκούλας ήταν το ίνδαλμα κάθε νεαρού που ένιωθε να πνίγεται στις συμβάσεις και τον κομφορμισμό της εποχής και κάθε κόρη ονειρευόταν να απαχθεί από τον παλιάνθρωπο ληστή

Κι αυτό γιατί πλάι στο στυγερό της προσωπικότητάς του, ο Φώτος ενσάρκωνε ιδανικά την αυθάδεια απέναντι στις αρχές, βγάζοντας τη γλώσσα στη χωροφυλακή και σαρκάζοντας με την καρδιά του το ταλαίπωρο κράτος

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - Εκδήλωση Αφιέρωμα

Με τους:  

• π. Πέτρο Μαριάτο, Δρ. Ιατρικής,   

• Δημήτριο Μαυρόπουλο, Εκδότη - Συγγραφέα   

• Ευάγγελο Μπαρτζή, Δρ. Θεολογίας - Εκπαιδευτικό   

• π. Ανδρέα Ανδρεόπουλο, Πανεπιστημιακό Καθηγητή  

Συντονίζει και σχολιάζει ο εκδότης Θεόδωρος Παντούλας

«Έφυγε» ο Διονύσης Χαριτόπουλος- Η τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη στο militaire news

«Έφυγε» ο γνωστός συγγραφέας και διανοητής Διονύσης Χαριτόπουλος σε ηλικία 79 ετών.

Γεννημένος στον Πειραιά το 1947, ο Διονύσης Χαριτόπουλος μεγάλωσε σε φτωχικές συνοικίες και ασχολήθηκε με διάφορα χειρωνατικά επαγγέλματα, ενώ εργάστηκε και στη διαφήμιση μέχρι το 1990.

Έγραψε αρκετά βιβλία, ενώ ένα από τα πιο σημαντικά και πιο προβεβλημένα του έργα ήταν η εμβληματική ιστορική βιογραφία του Άρη Βελουχιώτη «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων».

Εργογραφία

• Οι Άτακτοι (Πρόσωπα και Γεγονότα) 2022
• Έρωτες στη Μεταπολίτευση (μυθιστορηματική αυτοβιογραφία) 2019
• Σχέσεις (δοκίμιο) 2017

Μόνικα Ερτλ: Η γυναίκα που εκδικήθηκε τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα

Ήταν 9 Οκτωβρίου του 1967, όταν ο στρατός της Βολιβίας συνεργαζόμενος στενά με την CIA συνέλαβε τελικά τον διάσημο επαναστάτη Τσε Γκεβάρα, στα βουνά της Βολιβίας και τον οδήγησε αιχμάλωτο στο σχολείο του κοντινού χωριού.

Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο συνταγματάρχης Ρομπέρτο Κιντανίγια, ο οποίος όταν προσπάθησε να ανακρίνει τον Αργεντίνο επαναστάτη, δέχτηκε απ’ αυτόν ένα χαστούκι. Τότε ο Κιντανίγια διέταξε την εκτέλεση του Τσε Γκεβάρα και στη συνέχεια τον ακρωτηριασμό των δύο χεριών του ώστε να σιγουρευτούν στη CIA ότι είχαν σκοτώσει τον σωστό άνθρωπο.

Από τότε, κάθε 9η Οκτωβρίου, πολλοί άνθρωποι που κάποτε εμπνεύστηκαν από την αγνή επαναστατική αυτή μορφή, σκέφτονται τον φρικτό χαμό του Τσε Γκεβάρα κρύβοντας μέσα στην καρδιά τους δέος και πένθος.

Ανάμεσα σ’ αυτούς υπήρξε και μια νέα γυναίκα – η Μόνικα Ερτλ– που ξεπέρασε το πένθος της, με την επαναστατική της δράση.

Μόνικα Ερτλ

Η Μόνικα Ερτλ, ήταν κόρη του Χανς Ερτλ, ο οποίος ήταν ο κύριος κινηματογραφιστής της προπαγάνδας του Χίτλερ. Γεννήθηκε το 1937, στο Μόναχο, και βέβαια γαλουχήθηκε με τα ναζιστικά ιδεώδη, καθώς συχνός επισκέπτης στο σπίτι ήταν και ο Κλάους Μπάρμπι, μεγάλο στέλεχος των Ναζί. Ο Μπάρμπι ήταν φίλος του πατέρα της, και η Μόνικα τον αποκαλούσε «θείο Κλάους».

Γραφήματα και μπαστούνια του γκολφ

από τον Guido Dalla Casa - 08/10/2026

Πηγή: Guido Dalla Casa

Ας ρίξουμε μια ματιά σε γραφήματα που δείχνουν τις τάσεις πολλών μεταβλητών που σχετίζονται με τη Γη, όπως ο παγκόσμιος πληθυσμός (τώρα 8,3 δισεκατομμύρια), η συγκέντρωση CO2 στην ατμόσφαιρα, η εκμετάλλευση και η υποβάθμιση των ωκεανών, η καταστροφή των δασών, η κατανάλωση νερού, ο αριθμός των μηχανοκίνητων οχημάτων, ο ρυθμός εξαφάνισης των ειδών, το ΑΕΠ της παγκόσμιας οικονομίας και ούτω καθεξής.

Αν και όλα απεικονίζουν πολύ διαφορετικούς παράγοντες, αυτά τα γραφήματα έχουν σχεδόν πανομοιότυπο σχήμα. Μια γραμμή ξεκινά στα αριστερά του γραφήματος, ανεβαίνοντας πολύ αργά καθώς κινείται προς τα δεξιά. Στη συνέχεια, γύρω στο 1800, στρέφεται απότομα προς τα πάνω, σαν ένας πιλότος αεροπλάνου που βλέπει ξαφνικά ένα βουνό ή σαν το σχήμα ενός μπαστουνιού γκολφ, με το χαρακτηριστικό του κύμα.

Τι συνέβη γύρω στις αρχές του αιώνα, γιατί υπάρχει τόσο εντυπωσιακή ομοιότητα; Αυτή ήταν η περίοδος που ξεκίνησε ο βιομηχανικός πολιτισμός, το πολιτιστικό μοντέλο που, ξεκινώντας από την Αγγλία, εξελίχθηκε σε δυτικό πολιτισμό και στη συνέχεια επιβλήθηκε σε όλο τον κόσμο, συχνά βίαια. Όλες οι τάσεις που αναφέρονται σε αυτά τα γραφήματα συνεχίζουν να επιδεινώνονται ραγδαία, χωρίς σημάδια επικείμενης αλλαγής: επομένως, πρέπει να περιμένουμε μια σοβαρή κατάρρευση, καθώς η συνέχισή τους είναι σαφώς αδύνατη, επειδή είναι ασυμβίβαστη με τη ζωή (ή τη λειτουργία) του βιολογικού συστήματος της Γης. Ο πολιτισμός μας κινείται ραγδαία προς το τέλος του.

Πρόοδος

Ο Ιμμάνουελ Βάλερσταϊν προέβλεψε την πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

από τον Gregory P. Williams - 04/10/2026

Πηγή: Les crisis

Λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Ιμμάνουελ Βάλερσταϊν, θεωρητικός των παγκόσμιων συστημάτων, προειδοποίησε ότι η παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας ήταν αναπόφευκτη. Αλλά οι Αμερικανοί ηγέτες δεν ήθελαν να νιώθουν ότι οι μέρες δόξας τους είχαν περάσει και χειρίστηκαν αυτήν την παρακμή με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Τον Ιούλιο του 2002, ο Ιμμάνουελ Βάλερσταϊν εμφανίστηκε στην πρωινή εκπομπή του C-SPAN. Είχε μόλις γράψει ένα δοκίμιο για το περιοδικό Foreign Policy με τον προκλητικό τίτλο «Ο Αετός Έπεσε». Ο Βάλερσταϊν υποστήριξε ότι η κυρίαρχη θέση της Αμερικής στην παγκόσμια σκηνή μειωνόταν.

Όταν μίλησε, είχε περάσει λιγότερο από ένας χρόνος από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και την επακόλουθη εισβολή στο Αφγανιστάν. Η κυβέρνηση Μπους προετοίμαζε τον στρατό της και το αμερικανικό κοινό για την εισβολή στο Ιράκ, η οποία είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2003.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος ήταν μια δημοφιλής προσωπικότητα. Η δημοτικότητα του προέδρου είχε φτάσει στο ρεκόρ του 90% τον Σεπτέμβριο του προηγούμενου έτους και παρέμεινε πάνω από το 70% όταν ο Βάλερσταϊν έστειλε το μήνυμά του για παρακμή.

Ωστόσο, αυτή πρέπει να φαινόταν η ιδανική στιγμή για να παρέμβει ο Βάλερσταϊν. Έγραφε για την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ωστόσο, εξακολουθούσε να πιστεύει, στο διάστημα μεταξύ των εισβολών στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν την ευκαιρία να διαχειριστούν αποτελεσματικά την παρακμή τους.

Ο Βάλερσταϊν δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό να παραταθεί επ' αόριστον η παγκόσμια κυριαρχία μιας μεγάλης δύναμης. Ανακάλυψε ότι οι μεγάλες δυνάμεις γίνονται ηγεμονικές -ένας όρος που αναφέρεται στην απαράμιλλη παγκόσμια κυριαρχία- λόγω οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων που τελικά προκαλούν και τη διάβρωση αυτής της ηγεμονίας. Η παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας ξεκίνησε πολύ πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, με την οικονομική επιβράδυνση της δεκαετίας του 1970 και τον αμερικανικό πόλεμο στο Βιετνάμ.

Τι απύθμενος ύβρις...

Βασίλης Λαμπόγλου 

Στον βράχο που μίλησε ο Περικλης,ο Δημοσθένης,ο Θεμιστοκλής για το καλό της πόλης,ο Απόστολος Παύλος για την αγάπη,ο Κολοκοτρώνης για το έθνος και τους "μπαρμπερηδες του"... ήλθε ενα πολιτικο μειρακιο , ένας τιμητής του ιμπεριαλισμου, ενας Κουβανός που ηταν ο εμπνευστής της επίθεσης στο Ιράκ, ένας οπαδός της επελασης του Σιωνισμού,ενας μισάνθρωπος να εκφωνησει Τραμπικες αμερικανιες.

Λογαριασμός 4 δις για οπλικά συστήματα και αλλα 4 δις για Lng αέριο.

Ειπε και αλλες μαλ&$#@s με αυτον τον αμερικανικο τρόπο που προσπαθεί να επιβαλλει τα τελευταία χρόνια η Pax Americana του παράφρονα προεδρου του.

Κσι τολμησε να συνδέσει το “αμερικανικό παρόν,” με το…  παρελθον της αρχαίας Ελλάδας.

Και πως  “η Δύση ξεκίνησε από την αρχαία Ελλάδα” και για  ισηγορία και Δημοκρατία με την επεκτατική πολιτική και  Μεγαλέξανδρο και χριστιανική θρησκεία...ενα " τορλομπουκι" 

“Η μέγιστη φιλοδοξία στη ζωή είναι να υπερβαίνεις όλους τους άλλους”, 

όπως έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες “που μας έμαθαν την αριστεία” συλλαβισε με φόντο τον βράχο της Ακροπόλεως.

  “Εχουμε ξεχάσει όσα μας έκαναν ξεχωριστούς, ντρεπόμαστε για όσα μας έκαναν να διακρινόμαστε από τους άλλους. 

Η λέξη εθνικισμός έγινε βρισιά, απεμπολίσαμε την εθνική κυριαρχία. 

Η αυτοπεποίθηση της Δύσης κλονίζεται. 

Η Δύση πρέπει να διατηρήσει τη θέση της και να μην παραδοθεί σε υποτέλεια και παρακμη ... 

 “Με τον πρόεδρο Τραμπ οι ΗΠΑ επέλεξαν την ισχύ και την αποκατάσταση της κυριαρχίας. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν αφελείς, κατανοούσαν ότι η πολιτική απαιτεί σύνεση και διπλωματία αλλά ήξεραν να απειλούν με την άσκηση της ισχύος όταν η διπλωματία αποτύγχανε.

 Η κυβέρνηση Τραμπ θέλει να ανακτήσει αυτή την κυριαρχία όχι μόνο για το συμφέρον των ΗΠΑ αλλά και για τον δυτικό πολιτισμό μας”.

"Η Ελλάδα απέδειξε πως είναι απαραίτητος φίλος για τις ΗΠΑ σε ενέργεια, μετανάστευση, άμυνα και είναι υπόδειγμα συνεργασίας για τον στρατό μας. 

Οι απειλές που αντιμετωπίζουμε είναι εξίσου πραγματικές με εκείνες που υπήρχαν στην αρχαιότητα. 

Έχουμε πάλι πόλεμο και τρομοκρατία με νέες απειλές και επιθέσεις. 

Πρέπει να προστατεύσουμε τα σύνορα της Ευρώπης από τη μαζική μετανάστευση”.

 “Η ιστορία της Ελλάδας μας δείχνει μια εικόνα του εαυτού μας”...

 “Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για την καταγωγή μας, καθώς εδώ ήταν οι πρώτοι άνδρες και γυναίκες της Δύσης”,

...και 'κει, χώρεσε ο Ευαγγελιστής Ρούμπιο και τα ευαγγέλια και τη χριστιανική θρησκεία.

Ἡ Εἰκονομαχία καὶ τὸ πνευματικὸ κέντρο τῆς Ῥωμανίας

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Γιατί μία θεολογικὴ ἔριδα μποροῦσε νὰ θέσει σὲ ἀναβρασμὸ ὁλόκληρη τὴ Ῥωμανία; Γιατί ἡ Εἰκονομαχία συγκλόνισε μαζί Ἐκκλησία, πολιτεία καὶ λαό;

Ἐπειδὴ ἡ Ῥωμανία εἶχε κοινὸ πνευματικὸ κέντρο. Ἄνθρωποι διαφορετικῆς καταγωγῆς καὶ γλώσσας μετεῖχαν σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ἀναγνώριζε στὴν ὀρθόδοξη πίστη τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ βίου του. Ἡ θεολογία διαμόρφωνε τὴν κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου, τῆς κοινωνίας, τῆς ἐξουσίας καὶ τοῦ προορισμοῦ τους.

Γι’ αὐτὸ ἡ Εἰκονομαχία ἄγγιζε τὰ θεμέλια αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Τὸ ἐρώτημα γιὰ τὴν εἰκόνα συνδεόταν μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴ σχέση τοῦ ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου, μὲ τὴ δυνατότητα τῆς ὕλης νὰ μετέχει στὸν ἁγιασμό. Ὅσα σήμερα φαίνονται σὲ πολλοὺς μακρινὲς θεολογικὲς λεπτομέρειες, τότε ἀφοροῦσαν τὸ κοινὸ θεμέλιο τῆς ζωῆς.

Ἕνας πόλεμος μποροῦσε νὰ ἀφαιρέσει ἐδάφη. Μία δυναστικὴ σύγκρουση μποροῦσε νὰ ἀλλάξει τὸν αὐτοκράτορα. Ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ πνευματικοῦ κέντρου ἔθετε τὸ βαθύτερο ἐρώτημα: ποιοὶ εἴμαστε καὶ γύρω ἀπὸ ποια ἀλήθεια ζοῦμε μαζί;

Οι σχέσεις μας με την Βουλγαρία

Του Μπορνόβα Βασίλη 

Δεν ξέρω για ποιον ακριβώς λόγο προσφέραμε  στους Βούλγαρους μια τέτοια μεγαλειώδη ευκαιρία να αποκαταστήσουν το εθνικό τους γόητρο και μάλιστα χωρίς να εξασφαλίσουμε την επιστροφή των κλεμμένων, εκτός από ελάχιστα και όχι σημαντικά.

Καταλαβαίνω ότι τα ιστορικά τους μνημεία,από την ρωμαϊκή περίοδο  μέχρι και  τον 19ο αιώνα είναι ελληνογράμματα.Τα απαχθέντα μνημεία της Εικοσιφοινίσσης είναι βυζαντινά, οι εικόνες που εκτίθενται στα μουσεία τους βυζαντινές και νεότερες, είναι ελληνικές.

Αγνοώ ποιες είναι κλεμμένες κι ποιες όχι. 

Η βιαστική αυτή κίνηση μας θα πρέπει κάπου να αποδοθεί. Το έκαναν για να την σπάσουν στους Σλαβομακεδόνες; Καρφάκι δεν τους κάηκε.

Δεν υπήρξε επίσημη αντίδραση από τα Σκόπια, παρά μόνο σε κάποια μέσα κοινωνικής δικτύωσης..

Εξάλλου,το 2025 εισήλθαν στην χώρα μας 1800000 Σκοπιανοί στην Ελλάδα. Όσο ακριβώς είναι ο πληθυσμός της χώρας.Για μπάνιο ,για ψώνια ,για να περάσουν καλά. Και οι διμερείς εμπορικές μας σχέσεις είναι εξαιρετικές ,με μεγάλο έλλειμμα από πλευράς τους.. Άλλο το ότι έχουν σημαντικές επενδύσεις από ευρωπαϊκές χώρες σε σοβαρούς  βιομηχανικούς κλάδους και εμείς δεν έχουμε πια τίποτε..Δικό μας πρόβλημα.

Επίσης έχουν πολύ καλά τουρκικά σχολεία. Στα οποία στέλνουν την ελίτ της χώρας τους. Για να μορφωθεί.Εμείς έχουμε ενθοπατριωτικές κορώνες, τις οποίες ξοδεύουμε δωρεάν τα τελευταία 40 χρόνια ,και ,βεβαίως,Porsche Cayenne. Για να ταξιδεύουμε με άνεση.

Επιστρέφω στους λόγους για τους οποίους κάναμε αυτή τη θαυμαστή προσφορά στους Βούλγαρους. Τι ακριβώς έχουν κάνει για εμάς τα τελευταία χρόνια.

Μας βοηθούν στο ζήτημα του Έβρου; Αμφιβάλλω..προχώρησαν στο ζήτημα των δικών μας πεσόντων στους βαλκανικούς πολέμους;

Ούτε να το σκέφτεσαι..τους στηρίξαμε ωστόσο στην ένταξη τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Χωρίς να ψιθυρίσουμε την λέξη Εικοσιφοίνισσα.

Τι συμφωνήθηκε στην επίσκεψη Ρούμπιο

07/10/2026

EPA/ALEXANDROS VLACHOSΣΥΝΤΑΞΗ


Στην καθοριστική επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρθηκε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο, στην ομιλία του στην Πνύκα, με φόντο την Ακρόπολη. Ο επικεφαλής του State Department υπογράμμισε ότι, σε αντίθεση με τα ερείπια άλλων πολιτισμών που έχουν χαθεί από τη ζωντανή μνήμη, η Ακρόπολη εξακολουθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια να ασκεί μοναδική επιρροή στη φαντασία του δυτικού κόσμου. Αργότερα είδε τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης Μητσοτάκη-Ρούμπιο επιβεβαιώθηκε το ιστορικά υψηλό επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, καθώς και η αμοιβαία βούληση για την περαιτέρω εμβάθυνση και διεύρυνση της διμερούς συνεργασίας στην άμυνα και την ασφάλεια, την ενεργειακή ασφάλεια, το εμπόριο, τις επενδύσεις, την τεχνολογία, τη ναυτιλία, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε τον ρόλο της Ελλάδας ως πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, ως αξιόπιστου εταίρου και συμμάχου, με κομβικό ρόλο για την ασφάλεια εταίρων και συμμάχων σε μια συγκυρία μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων και αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι η Ελλάδα στάθηκε στο πλευρό των εταίρων του Κόλπου, ενώ επανέλαβε την προσήλωση της Ελλάδας στην ασφάλεια και την ελευθερία της ναυσιπλοϊας, η οποία, άλλωστε, αποδεικνύεται στην πράξη, καθώς η χώρα μας συμμετέχει με πλοία στην ευρωπαϊκή επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES στην Ερυθρά Θάλασσα. Ακόμη, ανταλλάγησαν απόψεις για ζητήματα και έργα συνδεσιμότητας που ενισχύουν την ενεργειακή ασφάλεια και την περιφερειακή συνδεσιμότητα.




Συζητήθηκαν ακόμη οι τελευταίες διεθνείς και περιφερειακές εξελίξεις με έμφαση στην Ουκρανία, το Ιράν, τη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, εξήραν τον ρόλο της ελληνικής κοινότητας στις ΗΠΑ ως γέφυρας κατανόησης και φιλίας μεταξύ των δύο χωρών.

«Πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στην οικονομία, στην ενέργεια και στο εμπόριο, τα οποία θα είναι επωφελή τόσο για τον ελληνικό όσο και για τον αμερικανικό λαό. Και αναζητούμε συνεχώς τέτοιες ευκαιρίες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός ΥΠΕΞ.

Όλη η δημοσίευση ΕΔΩ...

Η ομιλία του Ρούμπιο στην Πνύκα 

Η Δύση ηττήθηκε από το μεταμοντερνισμό και τον εμπορευματισμό

4/10/2026

EPA/MOHAMMED BADRA

ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Υπάρχει ένα παράδοξο στην ιστορική μοίρα της Δύσης: Η ίδια παράδοση που έμαθε στην ανθρωπότητα να αμφισβητεί την αυθεντία, να εξετάζει ορθολογικά τις πεποιθήσεις της, και να υποτάσσει την εξουσία στον λόγο, έφθασε σε ένα σημείο όπου η αμφισβήτηση κινδυνεύει να καταστεί άρνηση κάθε κοινού μέτρου.

Το βαθύτερο πρόβλημα της σύγχρονης Δύσης δεν είναι πρωτίστως οικονομικό, ούτε στρατιωτικό, ούτε δημογραφικό. Είναι νοηματοδοτικό: αφορά στην ικανότητα ενός πολιτισμού να απαντά στο ερώτημα γιατί υπάρχει, τι θεωρεί αγαθό, και ποιο μέλλον θεωρεί άξιο να οικοδομηθεί. Η Δύση ως πολιτισμική γενεαλογία. Η “αυθεντική Δύση” δεν πρέπει να νοηθεί ως φυλετική, γεωγραφική ή πολιτική κατηγορία. Είναι, περισσότερο, μια ιστορική σύνθεση ιδεών και μορφών ζωής.

Η πρώτη της μεγάλη μήτρα είναι ο κλασικός ελληνορωμαϊκός κόσμος: από την ελληνική φιλοσοφία και την αναζήτηση του καθολικού λόγου μέχρι τη ρωμαϊκή έννοια του δικαίου, της πολιτειότητας, και της θεσμικής τάξης. Η δεύτερη μεγάλη στιγμή είναι η ιταλική Αναγέννηση. Εκεί η αρχαιότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως μουσειακό κατάλοιπο αλλά ως ενεργός συνομιλητής. Ο άνθρωπος, η τέχνη, η φύση, και η δημιουργική ικανότητα επανήλθαν στο κέντρο του ευρωπαϊκού ορίζοντα.

Η τρίτη στιγμή είναι ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Εδώ, η κληρονομιά τού λόγου μετασχηματίστηκε σε αξίωση καθολικότητας: ο άνθρωπος μπορούσε να χρησιμοποιεί τη λογική του χωρίς να υποτάσσεται άκριτα στην παράδοση ή στην εξουσία. Η ελευθερία της σκέψης, η επιστημονική διερεύνηση, και η πολιτική αυτονομία απέκτησαν κανονιστική αξία.

Από την κριτική στην αποδόμηση

Η απόφαση De Oecumenismo και ό ἐθνικισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Σύνορο, τχ. 38 (Ιούνιος–Αύγουστος 1966), σσ. 98–107

Η απόφαση De Oecumenismo και ό ἐθνικισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας

ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Ἡ ἀπόφαση «De Oecumenismo» τῆς δεύτερης Βατικανῆς συνόδου προϋποθέτει τη διάκριση τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς μιᾶς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τις Ἐκκλησίες τῶν «ἀποσχισμένων ἀδελφῶν» (fratrum seiunctorum). Οἱ ὀρθόδοξες κριτικές ἐπεσήμαναν τη διάκριση, ὡς τη βασικὴν ἀδυναμία τῆς συνοδικῆς ἀπόφασης.

Παράλληλα, ωστόσο, ἡ ἀπόφαση ἐμφανίζει μια πρωτοτυπία ριζοσπαστική: Για πρώτη φορὰ τὸ θέμα τῆς καθολικότητας τίθεται σε μια διπλή βάση, θεολογικὴ καὶ ἱστορική. Ὁ «ἐπαναστατικός» χαρακτήρας τῆς συνοδικῆς ἀπόφασης” έγκειται στο γεγονός ότι ἡ Βατικανή σύνοδος άναγνωρίζει μὲ αὐτὴ τὴ θεολογική θεμελίωση τῆς καθολικότητας καὶ ἀποστολικότητας τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θεωρεῖ κοινὴ τὴ θεολογική βάση τῆς καθολικότητας τόσο τῆς ρωμαϊκῆς ὅσο καὶ τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἀναγνώριση δὲν τεκμηριώνεται μὲ μόνη τὴν ἀναφορὰ στην ἀποστολική διαδοχὴ καὶ στὸ κῦρος τῶν μυστηρίων, δὲν εἶναι μια «τυπική» μόνο ἀναγνώριση. Ἡ συνοδική ἀπόφαση βεβαιώνει ὅτι ὁλόκληρη ή θεολογική, λειτουργική καὶ πνευματική παράδοση τῆς ὀρθόδοξης ᾿Ανατολῆς εἶναι ἀπαραίτητη, ὅσο καὶ ἡ ἀντίστοιχη παράδοση τῆς Δύσης, γιὰ τὴν πληρότητα τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ἐκκλησίας. Παρά τη διαφορὰ τῶν σχημάτων καὶ τῆς νοοτροπίας, οἱ δυό παραδόσεις ἀλληλοσυμπληρώνονται καὶ ὁρίζουν τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας («ad plenam catholicitatem et apostolicitatem Ecclesiae pertinere». Κεφ. 3, § 17 - βλ. καί § 14.) Πιο συγκεκριμένα, ἡ ἀπόφαση ἀναφέρει στις ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς ᾿Ανατολῆς τη διατύπωση καὶ διαφύλαξη τῆς θεολογικῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν «ευχαριστιακήν» ὑπόσταση τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ τὸν χαρακτήρα της ὡς «Εἰκόνος τῆς ᾿Αγίας Τριάδος». Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἐκκλησιολογική ἀντίληψη διασώζει την καθολικότητα τῶν ἐπὶ μέρους τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. (Κεφάλαιο 3, § 15: «Εἶναι σὲ ὅλους γνωστὸ μὲ πόσην ἀγάπη οἱ Χριστιανοί τῆς ᾿Ανατολῆς τελοῦν τὴ θεία λατρεία καὶ ἰδιαίτερα τὴν Εὐχαριστία, τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ἐχέγγυο τῆς ἐρχόμενης δόξας. Ενωμένοι οἱ πιστοὶ στὴν Εὐχαριστία μὲ τὸν ἐπίσκοπό τους ἔχουν τὴν προσαγωγή πρὸς τὸν Πατέρα διὰ τοῦ Υἱοῦ, τοῦ σαρκωθέντος Λόγου, τοῦ παθόντος καὶ δοξασθέντος, ἐν τῇ ἐκχύσει τοῦ ᾿Αγίου Πνεύματος καὶ ἔτσι ἐπιτυγχάνουν τὴν κοινωνία μὲ τὴν Παναγία Τριάδα, γινόμενοι «θείας κοινωνοί φύσεως» – 2 Πέτρου 1,4 –. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο οἰκοδομεῖται διὰ τῆς Εὐχαριστίας στην κάθε ἐπὶ μέρους Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ». -«Per celebrationem Eucharistiae Domini in his singulis Ecclesiis, Ecclesia Dei aedificatur et crescit».)

Τα σύνορα μετρούν 6

Συνέχεια από Δευτέρα 3. Αυγούστου 2026

Τα σύνορα μετρούν 6

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων

Frank Furedi

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

Οι κυρίαρχες σύγχρονες πολιτισμικές στάσεις έλκονται πολύ περισσότερο από την ευαισθησία της άρσεως των ορίων παρά από τον σεβασμό προς τις εσωτερικές και εξωτερικές γραμμές οριοθετήσεως που πλαισιώνουν το νόημα της ζωής των ανθρώπων. Οι περισσότερες ερμηνείες της επιρροής αυτής της αοριστίας των ορίων τη θεωρούν άμεσο αποτέλεσμα των ισχυρών δυνάμεων που απελευθερώθηκαν από την παγκοσμιοποίηση. Την αποδίδουν σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο, στον οποίο οι δυνάμεις της παγκοσμιοποιήσεως καθιστούν τα σύνορα πορώδη και μετατρέπουν τα συμβολικά όρια σε παρωχημένα κατάλοιπα. Υποστηρίζουν ότι, σε αυτό το ρευστό παγκόσμιο περιβάλλον, οι παραδοσιακές αφοσιώσεις και ταυτότητες χάνουν τη σημασία τους. Συνήθως επισημαίνουν τη διάρρηξη των παραδοσιακών ιεραρχιών, την επίδραση της κατανάλωσης των μέσων ενημέρωσης και τον πολλαπλασιασμό νεοεπινοημένων τρόπων ζωής. Ένας κοινωνιολόγος εξηγεί ότι «μια σειρά μεταβολών που αφορούν τη μετανάστευση, το διεθνικό κεφάλαιο, τις τεχνολογίες επικοινωνίας και την πολιτισμική εξαγωγή [...] έχουν αποσταθεροποιήσει την ταυτότητα στη Δύση και σε ολόκληρο τον κόσμο».¹

Σε αντίθεση με τις αντικειμενιστικές ερμηνείες, οι οποίες αποδίδουν κεντρικό ρόλο στην επίδραση των δομικών μετατοπίσεων στα πρότυπα της κοινωνικής ζωής, το κεφάλαιο αυτό υποστηρίζει ότι η κύρια κινητήρια δύναμη της απομακρύνσεως από την πρακτική της χαράξεως διαχωριστικών γραμμών είναι η φθίνουσα πολιτισμική αξία που αποδίδεται στην πράξη της ηθικής κρίσεως. Τα σύνορα και τα όρια θεμελιώνονται και νομιμοποιούνται μέσω των διακρίσεων στις οποίες καταλήγουμε με μια πράξη κρίσεως. Με αυτόν τον τρόπο, οι ηθικοί κανόνες αποκτούν όρια. Η αποδέσμευση των πολιτισμικών κανόνων από όρια —η αποσύνδεσή τους από τα σύνορα και τον χώρο— έχει ως συνακόλουθο την υποβάθμιση της κρίσεως. Η αποδέσμευση των πολιτισμικών κανόνων από όρια —της ίδιας της κανονιστικότητας— θέτει υπό αμφισβήτηση την ικανότητα μιας κοινότητας να αντλεί νόημα από την εμπειρία της.