«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

«Η Έκλειψη της Ψυχής» Από Τοντ Χάγεν

Όταν η τεχνολογία θολώνει την ανθρώπινη ψυχή

 

 «Η Έκλειψη της Ψυχής»

Ένα κριτικό ταξίδι στις πνευματικές ρίζες της σύγχρονης κρίσης πέρα ​​από τον καταναλωτισμό, την τεχνολογία και την κοινωνική αποσύνθεση.

από τον Τοντ Χάγεν

Ο Τοντ Χάγιεν αναλογίζεται τις βαθύτερες αιτίες της δυσφορίας του σύγχρονου πολιτισμού, υποστηρίζοντας ότι η πραγματική παρακμή δεν είναι απλώς οικονομική, πολιτική ή πολιτιστική, αλλά πάνω απ' όλα πνευματική. Η απομάκρυνση από αυτό που είναι αυθεντικά ανθρώπινο, η οποία αντικαταστάθηκε από την αποδοτικότητα των μηχανών, την κατανάλωση και την τυποποίηση, έχει σταδιακά αδειάσει τις σχέσεις, την εργασία και το ίδιο το νόημα της ύπαρξης. Το αποτέλεσμα είναι μια ανάλυση που καλεί τον αναγνώστη να αμφισβητήσει όχι τόσο τι έχουμε χάσει υλικά, αλλά τι έχουμε πάψει να αναγνωρίζουμε ως ουσιώδες: την αξία της ψυχής, της ανθρώπινης παρουσίας και της σύνδεσης με την πραγματικότητα . (NR)

Η ανθρωπότητα καταρρέει. Μέσα σε λίγες γενιές, μόλις έναν αιώνα, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας απότομης πτώσης στην ποιότητα της κοινής μας ζωής. Αυτό που κάποτε ήταν ένας κόσμος δεξιοτεχνίας, σύνδεσης και γαλήνιας ηθικής συνοχής έχει δώσει τη θέση του σε μια μηχανοκίνητη ομοιομορφία, ηθική εκτροπή, υποβάθμιση του περιβάλλοντος, εκτεταμένο εθισμό και ένα διάχυτο πνευματικό κενό.

Τα συμπτώματα είναι παντού: τα ναρκωτικά εισβάλλουν στις κοινότητες, τα απόβλητα ασφυκτιούν το τοπίο, η ηθική αντιμετωπίζεται σαν ένα γραφικό κειμήλιο, οι οικογένειες διαλύονται και οι σχέσεις περιορίζονται σε συναλλαγές. Πολλοί διαισθάνονται την παρακμή αλλά δυσκολεύονται να εντοπίσουν τη ρίζα της. Η αιτία, τελικά, είναι απλή αλλά βαθιά: έχουμε σταματήσει να εκτιμούμε αυτό που είναι πραγματικό. Έχουμε ανταλλάξει μια συνειδητή σύνδεση με την ψυχή με απλά υλικά αγαθά.

ΤΑ ΓΕΡΑΝΕΙΑ: Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΤΟΠΩΝ

Στο παρελθόν, για τον παραδοσιακό άνθρωπο, ο χώρος δεν ήταν ουδέτερος, ομοιογενής. 

Η τοπικότητα συνέδεε τον πολίτη με το περιβάλλον του, η ανάγκη του να αναδείξει την αγάπη του για τη γη του τον οδηγούσε στην ανέγερση ιερών, αρχαίων ναών και εξωκκλήσια στα πιο όμορφα αλλά και χαρακτηριστικά σημεία των βουνών του.

Υπάρχουν τόποι «ιεροί» όπου το Θείο φανερώνεται και προσφέρει ένα σταθερό κέντρο προσανατολισμού στον χαοτικό κόσμο μας.

Ο Πλάτωνας έγραψε, η επιστροφή στον τόπο μας είναι η επιστροφή της ψυχής στην αρχική της εστία, στον κόσμο των Ιδεών, όπου κατοικεί το αληθινό και το ιερό.

Η επιστροφή στους τόπους μας και στην ιερότητα είναι μια βαθιά εσωτερική και συλλογική ανάγκη για επανασύνδεση με τις ρίζες, την παράδοση και τη φύση. μια υπαρξιακή πορεία αυτογνωσίας, κάθαρσης και επανασύνδεσης με τη γη μας, τα βουνά μας που τα κακοποιήσαμε σε σημείο οι πληγές τους να είναι ορατές, καιρός να επανεύρουμε την ιερή μας σχέση με τους τόπους μας ως μια υπαρξιακή πορεία αυτογνωσίας, κάθαρσης και επανασύνδεσης με τον τόπο μας.

Εύγε Ντίνο Παπαντωνίου ,  ευχαριστούμε για το εγερτήριο κείμενό σου, ας κινητοποιηθούμε!

Γερομοριάς 

____________ ****___________

ΤΑ ΓΕΡΑΝΕΙΑ: Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΤΟΠΩΝ

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

Τα Γεράνεια είναι ένα ακόμη τοπόσημο που εντάσσεται στη λογική της λεηλασίας των εδαφών και των τόπων.

Δεν είναι απλώς ένα βουνό ή μια οροσειρά. Είναι ο τόπος των μύθων, το βουνό της Ορθοδοξίας με τα δεκάδες μοναστήρια του και, για πολλές δεκαετίες, το σπίτι και η πηγή εισοδήματος των ρητινοκαλλιεργητών και πολλών ακόμη κατοίκων της περιοχής. 

Είναι ένας τόπος που συνδέει τη φύση, τον πολιτισμό, την ιστορία και τις τοπικές κοινωνίες. Είναι ο τόπος με την έννοια που του έδιναν ο Στράβων και ο Παυσανίας: μια αδιαίρετη ενότητα φύσης, ιστορίας, μνήμης και ανθρώπων.

ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΑ Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑ-ΟΧΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ..ΑΙΜΑ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟ

Πρώτη ανάρτηση 22/7/25

ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΑ Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑ-ΟΧΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ..ΑΙΜΑ  ΑΔΙΚΑΙΩΤΟ

 ......"Που είναι η μάνα σου, μωρή;...

....Μέσα στην παγωνιά του πρωϊνού, ήτανε 20 του Γενάρη του 1946, πρέπει να ’τανε μέρα Κυριακή, γιατί η μάνα μου επέμενε να μου φορέσει τα τσαρουχάκια μου…»Έτσι ξεκινά η αφήγηση της Δήμητρας Πέτρουλα, αφήγηση  που κόβει σαν το καλοακονισμένο ξυράφι, ή σαν το καλοακονισμένο χαρτί, την γυαλιστερή επιφάνεια της (νεο) ελληνικής ιστορίας. Μπροστά στα μάτια του 6χρονου μια κάνη κι ένα κτήνος. Πίσω του μια συμμορία ΧΙΤΩΝ που μιμούνταν τις μαζικές δολοφονίες των ναζί – δασκάλων τους. Μπροστά και πίσω η ανθρώπινη τραγωδία, στην οποία οι πρωταγωνιστές μπορεί ν’ αλλάζουν ονόματα (ενίοτε και ρόλους κι ας πονά κι απαιτεί την ίδια καταγγελία,  παρόλο που δεν αλλάζει τα κόζα της ιστορίας), ιστορία που μπορεί να μεταμφιέζεται ανάλογα το πλαίσιο λιγάκι διαφορετικά,  αλλά οι βασικές δομές της αποκτήνωσης και της αντίστασης εναντίον της παραμένουν.

–  Σε λίγο, το εξάχρονο, το μόνο που επέζησε μονάχα γιατί ένας απ τους χίτες «φοβήθηκε τον θεό» κι αποφάσισε να το φαν τα τσακάλια παρά να το καθαρίσουν οι ίδιοι, θα έμενε 2 μέρες πάνω στο βουνό ανάμεσα στα πτώματα και στα γκρέμια. Θα έβλεπε τις κότες να τρώνε τα μυαλά του πατέρα, το αδικοσκοτωμένο σκυλάκι που λάτρευε τον Λεούτση της, φριχτά δολοφονημένο, την μητέρα με τα έντερα έξω, την αδερφή ν’ αργοπεθαίνει βογγώντας, θαρρώντας πως είναι ένα παιχνίδι προσμονής και πως θα σηκωθούν όλοι.

Κι ύστερα η διαδρομή σε μια Ελλάδα που αργοπέθαινε ενώ εκσυγχρονιζόταν, χάνοντας αυτό που σε κάνει παντοτινά ζωντανό: την ψυχή σου. Το δύσκολα κρυμμένο σοκ παρά τα αναμενόμενα και τόσο βαρετά πάντοτε φληναφήματα ακόμη κι από τις μιντιακές καταγραφές της εποχής, το απίστευτο κυνηγητό στην μικρούλα επιζήσασα που είχε αντικαταστήσει εντός της όσον αφορά το περιεχόμενο της ερώτησης την βιολογική μάνα με την πατρίδα, η σκληράδα ακόμη κι από οικογένειες συγγενών, η χυδαιότητα του να σου βάζουν χέρι γιοι σε σπίτια που σε φιλοξενούσαν καλοί ξένοι και να καλύπτεται ο γιος (στην πραγματικότητα αυτός ο σιχαμερός συνδυασμός αυθαιρεσίας του πολίτη κι αναλγησίας ενός κράτους μπροστά ακόμη και στα παιδιά των «μιασμάτων»), η αλληλεγγύη από δικούς αλλά κι από δυο τρεις ιδεολογικούς αντιπάλους που θελαν μες στον χαμό να κρατήσουν ανθρωπιά και την σώσαν, η οικογένεια με τους 31 νεκρούς από το άμεσο της περιβάλλον και με τους επιπλέον 42 στο ευρύτερο, νεκροί που δεν περιλαμβάνονται στη λίστα παιδιά που καθώς δεν μπορούσαν να βρουν οι γονείς τους δουλειά πωλούσαν χαρτομάντηλα ή γίναν λουστράκοι και τους άλεσε το τραμ, (σε ένα ιδιότυπο αλλά εντελώς υπαρκτό καθεστώς απαρτχαϊντ που οι καλές συνοικίες και οι καλές οικογένειες δεν ήθελαν να δουν, τρε μπαναλ, την ίδια ώρα που ξεκοκάλιζαν το σχέδιο Μάρσαλ στα πάνω πατώματα ή έπαιρναν κανά ξεροκόμματο στα κάτω) αγκαθωτές μνήμες μετέπειτα χαμένων που τους είχε στήριγμα, ονόματα μιας παράθεσης που ματώνει στο τέλος και σε κάνει να σιωπάς, μια Μάνη που έτσι μην αφήνοντας ζωντανό ή μη διωκόμενο απ’ τον τόπο, έγινε «μαύρη», η κόρη του Πέτρουλα, του αντάρτη,  η θεία του Σωτήρη…

Ὁ πάπας ὡς διάδοχος τοῦ μάγου τῆς φυλῆς

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον παράδοξα φαινόμενα τῆς δυτικῆς ἱστορίας εἶναι ὅτι ἡ κεφαλὴ μιᾶς Ἐκκλησίας ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἐσταυρωμένου κατέληξε νὰ ἀναγνωρίζεται ὡς κυρίαρχος βασιλέων, ὡς ἀνώτατος πολιτικὸς ἄρχων καὶ ὡς πηγὴ νομιμοποιήσεως τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Ἡ μεταβολὴ αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα θεολογικὸ σφάλμα. Ἀποκαλύπτει μία βαθύτερη ἱστορικὴ διαδικασία: τὴν ἐπανεμφάνιση παλαιοτέρων βαρβαρικῶν προτύπων ἐξουσίας μὲ χριστιανικὸ προσωπείο.

Στὰ γερμανικὰ καὶ βαρβαρικὰ φύλα ποὺ κατέκλυσαν τὸ δυτικὸ μέρος τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ θρησκευτικὴ ἐξουσία δὲν ἦταν σαφῶς διακεκριμένες. Ὁ βασιλεὺς δὲν ἦταν μόνον πολεμικὸς ἀρχηγός. Ἡ νομιμοποίησή του ἐδράζετο σὲ μία ἱερὴ τάξη πραγμάτων, τὴν ὁποία ἐρμήνευαν οἱ μάγοι, οἱ σαμάνοι, οἱ ἱερεῖς τῆς φυλῆς. Αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τοὺς μεσολαβητὲς μεταξὺ τοῦ ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου κόσμου. Αὐτοὶ ἐπικύρωναν τὴν ἐξουσία τοῦ ἄρχοντος καὶ τοῦ προσέδιδαν χαρακτῆρα σχεδὸν ἱερὸ.

Ὅταν τὰ φύλα αὐτὰ ἐγκαταστάθηκαν στὰ ἐδάφη τῆς καταρρεύσασας δυτικῆς Ῥωμαϊκῆς διοικήσεως, δὲν ἐγκατέλειψαν αὐτομάτως τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον κατανοοῦσαν τὴν ἐξουσία. Ἐβαπτίσθησαν, ἀλλὰ δὲν μεταμορφώθηκαν εὐθέως. Προσεχώρησαν στὸν Χριστιανισμό, ἀλλὰ συνέχισαν νὰ ἀντιλαμβάνονται τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ κατηγορίες ποὺ εἶχαν διαμορφωθεῖ πρὶν ἀπὸ αὐτόν.

Ο μικροελλαδισμός κλωτσάει το δώρο της Ιστορίας

Πρώτη δημοσίευση στις 20/7/24

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Πενήντα χρόνια είναι πολλά. Η τουρκική εισβολή αποδείχθηκε ότι παρήγαγε ένα ανθεκτικό στον χρόνο γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Με την ευκαιρία της στρογγυλής επετείου ο Ελληνισμός θα θυμηθεί την ανοικτή πληγή του στη Μεγαλόνησο, αλλά η στρατηγική του για την αντιμετώπιση του προβλήματος παραμένει εγκλωβισμένη στο ίδιο πλαίσιο για μισό αιώνα. Μπορεί να μην το ομολογεί, αλλά η επίσημη Ελλάδα έχει ουσιαστικά στρέψει την πλάτη της στην Κύπρο, που είναι δώρο της Ιστορίας και της Γεωγραφίας. Ο μικροελλαδισμός, όμως, παράγει γεωπολιτική τύφλωση.

Όμως, πρώτα ας “δώσω τον λόγο” σε Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι διαχρονικά μας λένε ξεκάθαρα τι αντιπροσωπεύει για την Άγκυρα το Κυπριακό. Γι’ αυτήν, λοιπόν, το Κυπριακό ήταν πάντα πρώτα απ’ όλα ζήτημα γεωπολιτικής, το αντίθετο από ό,τι πρεσβεύει ο μικροελλαδισμός. Ο έλεγχος όλης της Κύπρου ήταν και παραμένει κεντρική συνιστώσα στην εθνική στρατηγική της Τουρκίας να αναδειχθεί σε δύναμη με δεσπόζοντα ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, πολύ πριν εμφανισθεί ο Ερντογάν στο πολιτικό προσκήνιο. Γι’ αυτό και έχουν μέχρι τώρα αποφύγει την προσάρτηση. Ο έλεγχος της Μεγαλονήσου δεν εξασφαλίζει στην Τουρκία μόνο τον έλεγχο των κρίσιμης σημασίας θαλασσίων οδών της περιοχής, αλλά και αυξάνει κατακόρυφα τη γεωπολιτική σημασία της για Δύση και Ανατολή.

«Η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη όσο το δεξί χέρι για μια χώρα που ενδιαφέρεται για την άμυνά της, ή τα επεκτατικά της σχέδια. Αν δεν συγκρατήσουμε στη σκέψη μας αυτήν τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ειρηνευτική επιχείρηση της 20ής Ιουλίου… Πολλές χώρες, σε κάποιο βαθμό γιατί αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, θέλουν να δουν το Κυπριακό απλώς ως απότοκο της επιθυμίας μόνο να προστατεύσουμε την τουρκική κοινότητα στο νησί» (πρώην Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές, Χουριέτ 20.7.1980).

Ουκρανία, η αγωνία ξεκινά με το ΝΑΤΟ να ακολουθεί

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς: παρά το γεγονός ότι το επίπεδο ηλιθιότητας στον δημόσιο διάλογο έχει φτάσει σε επίπεδα αδιανόητα μόλις πριν από μια δεκαετία, η ανάγνωση για τoύς θριάμβους του ουκρανικού στρατού αφήνει κάποιον να νιώθει σαστισμένος, αηδιασμένος από τη συστηματική χρήση ψεμάτων και απωθημένος από προκατασκευασμένες ψευδαισθήσεις. Και αναρωτιέται κανείς γιατί, εν μέσω αυτής της νικηφόρας εποχής, ο Ζελένσκι απομάκρυνε τον Στρατηγό Σύρσκι, Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, και Αρχηγό του Επιτελείου Στρατού Γκνάτοφ. Αυτό συμβαίνει ενώ οι λαϊκές διαμαρτυρίες μαίνονται για την απόλυση, πριν από δύο εβδομάδες, του Υπουργού Άμυνας Μιχαήλ Φεντόροφ, ορκισμένου εχθρού του Σύρσκι. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια του ηγέτη του Κιέβου να ανέβει ξανά την κατηφόρα στην οποία πέφτει: Ο Φεντόροφ ήταν στην πραγματικότητα υπέρ της επένδυσης ό,τι είχε απομείνει στην κατασκευή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, δεδομένου ότι η αναγκαστική στρατολόγηση πλέον αποτύγχανε κάθε στόχο και τα στρατεύματα στο μέτωπο ήταν ολοένα και πιο σπάνια, ενώ οι πράξεις δολιοφθοράς αυξάνονταν δυσανάλογα.

Έχει πραγματικό περιεχόμενο η λέξη Δημοκρατία σήμερα;..

Του Κώστα Πατλακίδη

Καλημέρα.

Σκεφτόμουν χτες βράδυ, ημέρα της Δημοκρατίας κατά τα ειωθότα, αν έχει πραγματικό περιεχόμενο η λέξη σήμερα. Δεν έχει νομίζω, αν ανατρέξουμε στα 200 τόσα χρόνια του «ελεύθερου» βίου μας, και γι’ αυτό μάλλον είναι και διαρκώς ζητούμενο. 

Υιοθετήσαμε ένα μοντέλο που μας σερβίρισαν οι «απελευθερωτές» μας, που αυτοί διαμόρφωσαν και προσάρμοσαν στις επιλογές τους  και στην ουσία στον ανερχόμενο πρώτα και μεσουρανούντα καπιταλισμό στην συνέχεια. Τον δικό τους όμως, όχι των άλλων, τους οποίους μοιραία λεηλατούν για να συντηρήσουν τον δικό τους. 

Έτσι φθάσαμε η δημοκρατία μας να είναι κατώτερη από τα ολιγαρχικά πολιτεύματα της αρχαίας παράδοσής μας. Γιατί οι αρχαίοι, δημοκρατικοί ή ολιγαρχικοί, στο πλαίσιο της εποχής τους, ήταν ΠΟΛΙΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΙ. Οι πολίτες είχαν λόγο και βάρος δηλαδή. Η διαφορά ήταν ότι στα Δημοκρατικά Πολιτεύματα συμμετείχαν όλοι οι πολίτες ενώ στα ολιγαρχικά αυτοί που είχαν εισόδημα πάνω από ένα όριο, λόγου χάριν πάνω από τόσους μεδίμνους. Συναποφάσιζαν όμως, και στην μια και στην άλλη περίπτωση. Διαλέγονταν και αποφάσιζαν. Κι όταν διαλέγεσαι δεν αποφασίζει ένας ή μερικοί. Και σημείο εκκίνησης, και στις δυο περιπτώσεις, ήταν η προστασία της πατρίδας.

Εμείς απέχουμε πολύ νομίζω. Πρακτικά είμαστε μάλλον πιο κοντά στην κοινωνία των γενών και του κληρονομικού δικαίου, τότε που, ‘σόι πήγαινε το βασίλειο’. Την οποία οι έλληνες, ως λαός και ως έθνος, αγωνίστηκαν ενσυνείδητα, κατά και μετά τα σκοτεινά χρόνια, περισσότερους από  5 αιώνες για να την υπερβούν. Γι’ αυτό ξεχώρισαν. Κι αυτές ήταν πρωτίστως οι παρακαταθήκες τους στον κόσμο, κι όχι μόνο στους απογόνους τους. 

Φανούλα Αργυρού: Ζητείται ηγέτης για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

Πρώτη ανάρτηση 29/7/25

Ο λαός μίλησε και οι ιστορικές ευθύνες δεν παραγράφονται –

Φανούλα Αργυρού*

25.7.2025

Ένα σχόλιο στο άρθρο του κ. Κρίς Κωνσταντινίδη:

«Όσοι στήριξαν τη ΔΔΟ φέρουν ιστορική ευθύνη. Διότι καλλιέργησαν την εντύπωση πως ο κυπριακός ελληνισμός είναι γενικότερα έτοιμος να συνθηκολογήσει έναντι της Τουρκίας…»

(Βλέπε άρθρο κ. Κρίς Κωνσταντινίδη «Προορίζουν την διχοτομημένη Κύπρο για «ασπίδα» ΗΠΑ και Ισραήλ» 21/7/2025 https://i-epikaira.blogspot.com/2025/07/blog-post_43.html)

Σίγουρα φέρουν ευθύνη όσοι την στήριξαν αρχικά από το 1974/75 και συνεχίζουν να φέρουν μέρα με τη μέρα ακόμα περισσότερη ευθύνη και όσοι ζουν, αμετανόητοι συνεχιστές τους, υπηρέτες των ξένων, και ακολουθούν τυφλά πιστά τις πάγιες υποδείξεις και πολιτική του βρετανικού Φόρεϊν Όφις. Το οποίο υιοθέτησε τελεσίδικα – αφού άφησε πρώτα την Τουρκία να εισβάλει και να αρπάξει τη μισή Κύπρο προτού ‘διαπραγματευθεί’ – και προώθησε την ΔΔΟ από τις 16 Αυγούστου 1974. Επιλέγοντας τότε ως το ‘πρωτοπαλίκαρο’ του για αυτή τη ‘δουλειά’ τον μ. Γλαύκο Κληρίδη…

Με την ευκαιρία αυτή και την 51 μαύρη επέτειο των δύο βάρβαρων τουρκικών εισβολών ας υπενθυμίσουμε πως ξεκίνησε η διαιρετική, ρατσιστική βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία. Μια πολιτική του Φόρεϊν Όφις, αποικιοκρατικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, που δεν είχε και δεν έχει, πιστεύω τίποτα να κάνει με το τι συμβαίνει στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου…

Κύπρος, Ελλάδα, Ελληνισμός ο Ελληνικός Κόσμος μπροστά στα επίδικα του 21ου αιώνα

Πρώτη Δημοσίευση 21/8/24

Λουκάς Αξελός*

Στην μνήμη του Θέμου Στοφορόπουλου

Δημηγορούντων τῶν δασυπόδων καί τό ἴσον ἀξιούντων πάντας ἔχειν, οἱ λέοντες ἔφασαν «οἱ λόγοι ὑμῶν, ὧ δασύποδες, ὀνύχων τε καί ὀδόντων, οἵων ἡμεῖς ἔχομεν, δέονται».

Αίσωπος, Λέοντες καί Λαγωοί

Εισαγωγικά

Το κείμενο αυτό δεν φιλοδοξεί να προσθέσει κάτι το καινούργιο στην μέχρι σήμερα έρευνα γύρω από το Κυπριακό. Στηρίζεται στο πραγματικό γεγονός ότι η διαρκής ενασχόλησή μου επί μισόν και πλέον αιώνα γύρω από το υπ’αρ. 1 Εθνικό μας Ζήτημα, με οδηγεί στην διαπίστωση ότι αν  και τα πλείστα από τα όσα ζητήματα το συγκροτούν έχουν εξαντλητικά αναλυθεί και αποκαλυφθεί στις πραγματικές τους διαστάσεις, εξακολουθούν να αποτελούν, όταν δεν παρακάμπτονται ή αποσιωπώνται, ζητούμενο από ένα σημαντικό τμήμα του πολιτικού και επιστημονικού κόσμου.

.                   .

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΕΤΡΑΔΙΩΝ

Ο Λουκάς Αξελός είναι δρ ΕΚΠΑ, συγγραφέας, διευθυντής των εκδόσεων «Στοχαστής» και του περιοδικού «Τετράδια πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής».

Αντλώντας το δικαίωμα από το γεγονός της σταθεράς και κατ’ εξακολούθησιν  διαχρονικής  επισήμανσης  μιας  σειράς  ζητημάτων  που τα θεωρώ κατεξοχήν κρίσιμα στην αποκωδικοποίηση του Κυπριακού και της θέσης και του ρόλου του στα καθ’όλου πεπρωμένα του Ελληνικού Κόσμου και θέλοντας να ενισχύσω τον διάλογο που έχει ανοίξει ανάμεσά μας, με αφορμή την συμπλήρωση 50 χρόνων από την παράνομη εισβολή-κατοχή-εθνοκάθαρση και εποικισμό του 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα επιχειρήσω συνυπολογίζοντας το κόστος των επαναλήψεων να αναδείξω μερικά από τα βασικά επίδικα γύρω από το μείζον αυτό Εθνικό μας Ζήτημα.

Α΄) Τα ταυτοτικά στοιχεία

Αν και απόλυτα επιβεβαιωμένα από τις επιστημονικές έρευνες και κατανοητά από την πλειοψηφία των έγκυρων ερευνητών και αναλυτών, τα κυρίαρχα ταυτοτικά στοιχεία της Κύπρου και του λαού της δεν γίνονται στην πράξη αποδεκτά από όλους εκείνους τους κύκλους που για εθνικούς, ταξικούς, θρησκευτικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, θεωρούν αναγκαία την αναθεώρηση και στην συνέχεια την ιδεολογική χρήση τους προς ίδιον συμφέρον.

Γι’ αυτό θεωρώ χρήσιμο να ξεκινήσουμε από την αφετηρία, στεκόμενοι, κατ’ αρχήν, στο διαχρονικά αναδυόμενο ζήτημα της κυπριακής ταυτότητας.

Το ελληνικό όνομα της Κύπρου μπορεί να απαντάται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, η επαφή όμως της Κύπρου με τον κόσμο του Αιγαίου και τα πρώτα αρχαιοελληνικά φύλα, όπως πιστοποιούν πια τα αποτελέσματα συστηματικών αρχαιολογικών ερευνών, ανάγονται στον 16ο π.Χ. αιώνα, ενώ η εγκατάσταση των Αχαιών βεβαιωμένη από τον 14ο αιώνα, κρατάει τρεις και πλέον αιώνες για να ολοκληρωθεί με την άφιξη των τελευταίων κυμάτων αποίκων, τον 10ο αιώνα.

Οι 156 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δήλωσαν 2.594 ακίνητα.

Οι 156 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δήλωσαν 2.594 ακίνητα.

Άλλη μια φορά. 

Οι 156 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσαν στα πόθεν εσχες τους για το 2025, 2 χιλιάδες και 594 ακίνητα. 

Ο μέσος όρος, είναι πάνω από 16 ακίνητα ο καθένας. 

Ας το πω άλλη μια φορά.

Στη χώρα που ο λαός της έχει την τελευταία αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη, πληρώνει το ακριβότερο ρεύμα, την ακριβότερη, σχεδόν, βενζίνη, 1 στους 4 έχει κόκκινο δάνειο, η νέα της γενιά δουλεύει 13ωρα για 1300€ και οι γεννήσεις πέφτουν κατά 20-25 χιλιάδες κάθε χρόνο 

Οι βουλευτές του κόμματος που κέρδισε την εξουσία ουρλιάζοντας για τη φορολογία του Τσίπρα, τη Μακεδονία που ειναι ελληνική και τα φέρετρα που μετρούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στο Μάτι, 

Απέκτησαν χάρη στην ψήφο που τους δώσατε 

Δύο Χιλιάδες Πεντακόσια Ενενήντα Τέσσερα ακίνητα.

Κι εσένα σου τελειώνει ο μισθός 15 του μήνα, αλλά αν βρεθεί κόμμα να προτείνει να μειωθεί ο ΦΠΑ στα καύσιμα και στα βασικά τρόφιμα, ξαφνικά μιλάει για λεφτοδεντρα. 

Χαρίσαμε σαν λαός στους Αδώνιδες, τους Κυρανακηδες, τις Βουλτεψες, τους Χασάπηδες, τους Πατσηδες και τους Μητσοτακηδες 2.594 ακίνητα και 500 εκατομμύρια ευρώ χρέη.

Να τι θα πει "λαϊκιστική προπαγάνδα"...

                                               

  

Του Θανάση Κ.

Αυτή η άτυπη προεκλογική περίοδος που ζούμε, έχει και τα... καλά της! 

Μας δίνει την ευκαιρία να δούμε - και να καταλάβουμε - τι σημαίνει αδίστακτος λαϊκισμός και ξεδιάντροπη προπαγάνδα. 

 

* Να ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Που εμπλέκει και την κυβέρνηση και το νέο Κόμμα Τσίπρα. Και αφορά τις συντάξεις. 

 

-- Ο #Τσίπρας ζητάει από την κυβέρνηση να δώσει 13η σύνταξη.

 

-- Η #κυβέρνηση απαντάει ότι ήδη δίνει τη... μισή 13η σύνταξη. Και δεν μπορεί να δώσει την υπόλοιπη τώρα, γιατί θα έχει τεράστιο δημοσιονομικό κόστος. 

 

-- Ο Τσίπρας απαντάει ότι επί των ημερών του δεν μειώθηκαν άλλο οι συντάξεις. 

 

-- Και η κυβέρνηση απαντάει ότι επί την ημερών της δόθηκαν για πρώτη φορά μετά το 2009 αληθινές αυξήσεις στις συντάξεις. 

Ποιός λέει αλήθεια...

Και οι δύο επικαλούνται πραγματικά στοιχεία. 

Και οι δύο λένε ΜΙΣΕΣ αλήθειες.

Και οι δύο διαστρεβλώνουν την #Αλήθεια. 

Και οι δύο εμπλέκονται σε διαξιφισμούς που αποκρύβουν 

και το τι έγινε ως τώρα, 

και το τι συμβαίνει τώρα, 

και το τι πρέπει να γίνει από δω και μπρός...

 

* Ας τα πάρουμε από την αρχή:

-- Πρώτον η κυβέρνηση όντως δίνει για πρώτη φορά ονομαστικές αυξήσεις στις συντάξεις. Μετά το 2023, όταν άρχισε να ανεβαίνει ο πληθωρισμός.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΊΕΣ ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ KAI KOYΜΠΑΡΟΙ ΣΥΜΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΣΕ ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ

Post2post 

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι από  την αρχή. 

Σε αυτήν όλα δείχνουν ότι τα ασυνόδευτα προσφυγάκια που συμμετείχαν στα behind the scenes Λιγνάδια θεατρικά δρώμενα στο Εθνικό, προέρχονταν από 11 δομές που διαχειρίζεται η ΜΚΟ Home Project (κύρια μέτοχος η ξαδέλφη Λυμπεράκη, ταυτόχρονα και Γενική Διευθύντρια της MKO Solidarity Now  με πρόεδρο τον Ζαβό, αδελφό του πρώην Υπουργού, τον τότε υπεύθυνο για τις Τράπεζες και νομογράφο για τα κόκκινα δάνεια, ως γνωστόν. Σύμβουλος της οργάνωσης Home Project, η Ανθή Δοξιάδη, αδελφή του γνωστού συναδέλφου μαθηματικού μυθιστοριογράφου. (Βλέπε και σχόλιο #1 για τεκμηρίωση.) 

Όμως για την οργάνωση και την επικοινωνία(!) η Home Project είχε αναθέσει την "δουλειά" της συνοδείας των μικρών στον Λιγνάδη, σε διαφημιστική/εταιρία επικοινωνίας. Την V&Ο, που έχει πρόεδρο τον Βαρβιτσιώτη, αδελφό του Υπουργού και πρώην υπεύθυνου στο ΥπΕξ για το Μεταναστευτικό. Ακόμα το διαφημίζει στο εταιρικό της site ως μέγα project, που το χρηματοδότησαν πελάτες της (ΙΚΕΑ κλπ). 

Η V&Ο, πέραν των αναφορών στον οικονομικό τύπο για μια σειρά οικονομικά σκάνδαλα  και σχέσεις με funds-κοράκια κόκκινων δανείων, που εγώ δεν τα πιστεύω αυτά γιατί σε αυτά τα έντυπα γράφουν μόνο κομουνιστές, είναι η εταιρία που ανέλαβε το επικοινωνιακό του Μητσοτάκη, όταν έγινε πρόεδρος της ΝΔ.. 

Αλλά το πράγμα έχει και άλλο βάθος, συγγενικό.

ΙΟΥΛΙΑΝΑ – [ ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ ]- «Για ό,τι έπεσες, ήταν αλήθεια»*

Πρώτη ανάρτηση 18/7/25

[…] «Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε 

τα γαλάζια μάτια του μάς καλούνε»  

 Ο Ιούλιος για το κίνημα δεν ήταν ποτέ «μήνας τον διακοπών» και του καναπέ με συνοδεία κλιματιστικού. Ιούλιο γράφτηκαν με αίμα μερικές από τις κορυφαίες μάχες του λαϊκού κινήματος.

 21η Ιουλίου του 1965 δολοφονείται ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας. 70 ημέρες κράτησαν τα «Ιουλιανά».

ΤΑ ΙΟΥΛΙΑΝΑ

Από νωρίς το απόγευμα συγκεντρώνονται στα Προπύλαια φοιτητές της ΕΦΦΕ και εργαζόμενοι κυρίως οικοδόμοι από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας. Ξεκινάει πορεία. Στη Σταδίου, στο ύψος του «Αττικόν» η αστυνομία εμποδίζει την πορεία να προχωρήσει και ξεκινάνε οι συγκρούσεις. Οι «αύρες», τα τεθωρακισμένα οχήματα της αστυνομίας επιτίθενται εκτοξεύοντας εκατοντάδες διακρυγόνα και ένα από αυτά χτυπάει τον άτυχο αγωνιστή Πέτρουλα. Οι μαινόμενοι άνδρες της αστυνομίας τον καθηλώνουν και τον κακοποιούν μέχρι θανάτου.

— Στις 15 Ιουλίου ο Παπανδρέου λοιπόν παραιτείται και ορίζεται κυβέρνηση από τα Ανάκτορα. Διαλύεται από την αστυνομία η αυθόρμητη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή.

— Στις 17 Ιουλίου γίνεται συγκέντρωση στο γήπεδο του Παναθηναϊκού γιατί ο υπουργός δημόσιας τάξης Τούμπας απαγόρεψε την πορεία. 

Ο κόσμος κινείται προς το Σύνταγμα παραμερίζοντας τους «εφόρους τάξης», τις ομάδες περιφρούρησης της ΕΔΑ. Εκεί πολλοί από τους «εφόρους τάξης» θα πετάξουν τα περιβραχιόνια τους και θα συμπαραταχθούν με το πλήθος. 

Τα συνθήματα είναι αντιμοναρχικά, λχ. «Έξω η γκεσταπίτισσα» -δηλ. η βασιλομήτωρ Φρειδερίκη- και «δημοψήφισμα», σε αντιδιαστολή με αυτά που πάει να επιβάλλει η καθοδήγηση της ΕΔΑ και που δε βάζουν πολιτειακό θέμα, λχ. «η Αυλή να μαντρωθεί».

Μοιραίο και ολέθριο λάθος του Trump η αντιρωσική στροφή. Ρισκάρει ήττα μεγαλύτερη απ' αυτή στο Ιράν -Γ'ΠΠ προ των πυλών

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ , ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

Διόδοτος: Μοιραίο και ολέθριο λάθος του Trump η αντιρωσική στροφή. Ρισκάρει ήττα μεγαλύτερη απ' αυτή στο Ιράν -Γ'ΠΠ προ των πυλών

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και η εποχή του (ΒΙΝΤΕΟ)

Πρώτη Δημοσίευση 21/7/25

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα/ «Ιουλιανά» 1965/ Τι προηγήθηκε/ Το κίνημα των 70 ημερών – η πολιτική της ΕΔΑ

γράφει ο Αλέξανδρος Α. Χατζηκώστας (www.xatzikostas.gr)

«…Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε…»

Στις 21 Ιούλη του 1965, το βράδυ έπεφτε νεκρός στην Αθήνα από τα χτυπήματα των αστυνομικών ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομα του γίνεται τραγούδι. Η μνήμη του τιμάται μέχρι σήμερα μαζί με άλλους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς. Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα στηριγμένο σε διάφορα αφιερώματα για τη δράση του καθώς και την εποχή που αυτή πραγματοποιήθηκε.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Το 1946 η οικογένεια Πέτρουλα καταφεύγει στην Αθήνα για να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ένοπλων συμμοριών της Δεξιάς.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας εγγράφεται στο δημοτικό σχολείο της περιοχής Ακαδημία Πλάτωνος και ταυτόχρονα αρχίζει να εργάζεται και να μπαίνει στα βάσανα της καθημερινής βιοπάλης. Τελειώνοντας το δημοτικό το 1954 εγγράφεται στη Μέση Εμπορική Σχολή Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών στην πλατεία Μητροπόλεως, και μετά από τη φοίτηση τριών τάξεων εγγράφεται στη Μέση Εμπορική στην πλατεία Κουμουνδούρου, την οποία και τελειώνει το 1960. Σ` όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθεί να εργάζεται και παράλληλα να είναι άριστος μαθητής και να συμμετέχει στο μαζικό μαθητικό κίνημα.

Θεοφάνης Μαλκίδης: Κύπρος- Αιγαίο -Θράκη- Ελληνισμός (Συνέντευξη)

Ολόκληρη η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΤΑΡ Βορείου Ελλάδος στη συνέχεια

Τα βασικά σημεία της συνέντευξης επικεντρώνονται σε εθνικά και δημογραφικά ζητήματα:

1. Κυπριακό Ζήτημα

Καταδίκη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας: Τονίζεται ότι οι προτάσεις όπως η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ουσιαστικά νομιμοποιούν τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής του 1974.

Παραβίαση Διεθνούς Δικαίου: Υπογραμμίζεται ότι στην Κύπρο, μέλος της Ε.Ε., δεν εφαρμόζεται το διεθνές δίκαιο , ενώ δεν θα επιτραπεί η επιστροφή των 200.000 προσφύγων της εισβολής, ενώ θα παραμείνουν και ο κατοχικός στρατός και οι έποικοι .

Προειδοποίηση για νέα «λύση» τύπου Σχεδίου Ανάν: Αναφέρεται ότι επιχειρείται ξανά μια επιβεβλημένη λύση ερήμην του λαού, όπως είχε επιχειρηθεί το 2004 με το Σχέδιο Ανάν ή με τη Συμφωνία των Πρεσπών .

2. Υβριδικός Πόλεμος & «Γαλάζια Πατρίδα»

Παραχάραξη Ονομασιών στο Διαδίκτυο: Επισημαίνεται η τακτική της Τουρκίας να προωθεί τουρκικές ονομασίες (π.χ. Dedeağaç) για ελληνικές πόλεις όπως η Αλεξανδρούπολη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο πλαίσιο υβριδικού πολέμου .

«Θάλασσα των Νήσων»: Σημειώνεται η προσπάθεια της Τουρκίας να αμφισβητήσει ακόμα και τον όρο «Αιγαίο», αποκαλώντας το «Θάλασσα των Νήσων» .

3. Σιδηροδρομική & Υποδομιακή Απομόνωση της Θράκης

Η Αφρική βρίσκεται στη μέση μιας καταιγίδας που δεν επέλεξε

Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, Ερυθρά Θάλασσα: εάν η συχνότητα των απειλών των Χούθι υπερβεί ένα ορισμένο όριο, οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι εταιρείες θα χαρακτηρίσουν αυτήν την περιοχή ως «υψηλού κινδύνου».

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Όλοι κοιτάζουν τα στενά του Ορμούζ. Και δικαίως: ένα τεράστιο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου περνάει από εκεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν τέμνονται εκεί, και οι εικόνες των δεξαμενόπλοιων που δέχονται επίθεση και ανοίγουν τις ειδήσεις προέρχονται από εκεί. Αλλά αν σταματήσουμε στο Ορμούζ, χάνουμε τη μισή ιστορία.

Ας το θέσουμε ως εξής: αν τα στενά του Ορμούζ είναι η μεγάλη βρύση του πετρελαίου του Κόλπου, το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ είναι η περιστροφική πύλη που επιτρέπει τη ροή του στον διάδρομο Ερυθράς Θάλασσας-Σουέζ. Σήμερα, ωστόσο, η βρύση είναι σχεδόν κλειστή: από την έναρξη της άμεσης σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η κυκλοφορία στο Στενό έχει καταρρεύσει. Και ταυτόχρονα, η περιστροφική πύλη έχει γίνει όχι μόνο επικίνδυνη, αλλά απειλείται με μόνιμο κλείσιμο. Το πρόβλημα δεν διπλασιάζεται: πολλαπλασιάζεται. Πριν από την κρίση, το 12-15% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου και περίπου το 40% του εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας διεξαγόταν κατά μήκος του άξονα Μπαμπ ελ-Μαντέμπ-Ερυθρά Θάλασσα-Σουέζ.

Δεν είναι παράπλευρος διάδρομος: είναι μια κύρια αρτηρία της παγκοσμιοποίησης.

-Η Αφρική βρίσκεται στη μέση μιας καταιγίδας που δεν επέλεξε

Υπάρχει όμως και ένα άλλο στοιχείο που ανεβάζει τα διακυβεύματα: περίπου το 5% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου διέρχεται σήμερα α πό το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ. Επειδή η Σαουδική Αραβία, αντιμέτωπη με το κλείσιμο του Ορμούζ, έχει εκτρέψει πάνω από το 70% των εξαγωγών της στον τερματικό σταθμό Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα. Η νότια πύλη προς το στενό έχει γίνει η κύρια οδός διαφυγής για το σαουδαραβικό αργό πετρέλαιο. Και όσοι απειλούν αυτήν την πύλη το γνωρίζουν.

Καπετάν Νικηφόρος - ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Παρασκευή 24 Ιουλίου 1942

Εφέτος 24 Ιουλίου πέφτει ημέρα Παρασκευή! Όπως τότε, το 1942, που στο χάσιμο της ημέρας ξεκίνησε η Ανταρτοομάδα ΕΛΑΣ Παρνασσίδας!

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ «ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ»

8η (1η) Ομάδα Ανταρτών ΕΛΑΣ Παρνασσού

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Παρασκευή 24 Ιουλίου 1942

"Έστειλα και ειδοποίησα το Σουραβλή νάρθει. Έφτασε αμέσως. Το κατάλαβε, πηδούσε από τη χαρά του. Κανονίσαμε όλα τα καθέκαστα και έφυγε να ετοιμαστεί.

Ξεσηκώθηκα σιγά-σιγά κι εγώ. Άρχισα τη δική μου προετοιμασία, με βαθειές εισπνοές προκαλώντας τον πόνο να τσακιστεί να φύγει από τα πλευρά μου. Πήγαινα ως έξω στο μπαλκόνι και ξαναγύριζα στο κρεβάτι μου. Ύστερα η βόλτα μου έγινε ως τον κήπο. Δούλευε και το μυαλό μου, τι πράγματα να πάρω μαζί μου κι ανάμεσα στ’ άλλα, αποφάσισα να πάρω και μια αλλαξιά καθαρά εσώρουχα και μια πετσέτα προσώπου. Ερχόταν και ξαναρχόταν ο Σουραβλής «να πάρουμε και τούτο; να πάρουμε κι εκείνο;». Αυτός θάπαιρνε και την παλαιική σπάθα, κι εγώ τη βουλγάρικη χλαίνη, το λάφυρο.

Οι χωριανοί, εξακολουθούσαν τον καθημερινό μόχθο τους, όπως και πριν. Τους έβλεπα ξαφνικά με αλλοιώτικο μάτι, πιο φτωχούς, πιο αξιολύπητους, ήμουν ο ευνοημένος εγώ, ενώ αυτοί, συνέχιζαν να ζουν άχαρα. Αισθανόμουν κι ένα σφίξιμο στην καρδιά μου, ότι μια ολόκληρη ζωή, τελείωνε οριστικά.

Την επόμενη ημέρα, έκαμα μακρύτερους περιπάτους. Συνερχόμουν γοργά. Από ώρα σε ώρα, η ευχάριστη διαφορά. Την Τετάρτη το βράδυ, πήγαμε στη Βριζόραχη και κρύψαμε τα όπλα μας, τις σφαίρες, τη χλαίνη, τη σπάθα. Διαλέξαμε ένα παχύ πουρνάρι, και τα χώσαμε μέσα. Κάμαμε χίλιες φορές έλεγχο, αν είναι καλά κρυμμένα, να μην πάθουμε κι εδώ, κανένα καινούριο ρεζιλίκι. Την Πέμπτη, από το δειλινό αφήσαμε το χωριό. 

Τι γλυκός, τι πονεμένος αποχαιρετισμός… Εμείς ξέραμε ότι φεύγουμε, οι δικοί μας δεν ήξεραν… Ήταν και η πικρή σκέψη, ότι τους άφινες πίσω ανυποψίαστους, σε νέους μεγαλύτερους κινδύνους. Ο πατέρας μου κάπου έλειπε πάλι. Τον πήρα θρονιασμένον στη σκέψη μου, έτσι όπως τον έβλεπα ταχτικά, τον τελευταίο καιρό, όλο βιαστικόν, συλλογισμένον, απογοητευμένον. Αγκάλιασα με τρόπο και τα μικρότερα αδέρφια μου και καίγανε τα μάτια μου. Έβαλα τα δυνατά μου, να μην καταλάβουν την ταραχή μου. Από τ’ αμπέλια σταθήκαμε λίγο και κυττάξαμε το χωριό, κι αυτό ήταν ο τελευταίος μας αποχαιρετισμός. Προχωρήσαμε σταθεροί, στη νέα μας ζωή.

Tα έθνη που δεν επιβεβαιώνουν την οντότητα και τον λόγο ύπαρξής τους στην σκηνή της Ιστορίας πεθαίνουν. Ή αντικαθίστανται.

ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ 

γίνονται αντικείμενο καπηλείας: οι ιδέες, τα σύμβολα, οι θυσίες, οι άνθρωποι. Σε κάθε ιστορική στιγμή εμφανίζεται αναποφεύκτως ένας εσμός μικρών ανθρώπων, που υποκρίνονται τον εκστατικό θαυμαστή και υπέρμαχο του δικαίου και του υψηλού και που με ευλαβή πόζα προσπαθούν να συγκαλύψουν επιδιώξεις εσχάτης ιδιοτέλειας.

 Γνωρίζουμε όλοι πόσο δεινοπάθησε παλαιότερα η έννοια του έθνους. Μάθαμε πλέον πόσο δεινοπαθεί και η έννοια της δημοκρατίας που κάποιοι ταυτίζουν αυθαιρέτως με τον εαυτό τους. Και παρατηρούμε πώς η δημοκρατία μετουσιώνεται εκ μέρους των (όπως κάποτε η εθνικοφροσύνη) σε λαφυραγωγία, αυθαιρεσία και θρασύτητα εκφυλισμένων πατρικίων ή αναρριχώμενων πληβείων. 

Κάπως έτσι, χρόνο με τον χρόνο, η φιέστα της 24ης Ιουλίου γίνεται όλο και πιο αλληγορική, φαιδρή απομίμηση εκείνης της ηθικής ανάτασης που συνεπήρε τον λαό μας στο τέλος μισού αιώνα αυταρχισμού χάρη στο αίμα και το χώμα του κυπριακού ελληνισμού. Τώρα που οι δημοκράτες και οι αντιδημοκράτες του 2026 μοιάζουν καρικατούρες μπροστά στους προγόνους τους του 1974, αυτό που αποκαλούμε σκοπό και πεπρωμένο μιας ιστορικής περιόδου ή και ενός ιστορικού υποκειμένου (και δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κρυμμένη ουσία του) φανερώνεται στον τρόπο που ολοκληρώνεται λίγο πριν καταρρεύσει. 

🔴ΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ - 📍Βασίλης Ασημακόπουλος

✔️Στον Γιώργο Σαχίνη προσκαλεσμένος ο Βασίλης Ασημακόπουλος  συζητούν για το νέο του βιβλίο, 

"Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα" 

των εκδόσεων Παπαζήση όπου πραγματεύεται την πορεία των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας μέσα από τις τέσσερις περιόδους εξέλιξής της. 

•Α΄ περίοδος 1889-1914: Κλασική-ιστορική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία. 

•Β΄ περίοδος 1918-1939: Εξελικτική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία. 

•Γ΄ περίοδος 1945-1989: Αναθεωρητισμός και παραδοσιακή μη μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία. 

•Δ΄ περίοδος 1990-2010: Νέος αναθεωρητισμός και νέα σοσιαλδημοκρατία. 

✔️Πώς αυτή μεταμορφώνεται μετά το Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση στην πρώτη της πορεία, αλλά και μεταξύ της 2ης και 3ης περιόδου όταν μεσολαβεί ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ή μεταξύ της 3ης και 4ης περιόδου όπου μεσολαβεί η καιτάρρευση των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου». 

Γιατί η 24η Ιουλίου δεν πρέπει να γιορτάζεται ως ημέρα μετάβασης στην δημοκρατία

Δεξίωση για την 48η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, Κυριακή 24 Ιουλίου 2022. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

Γεννήθηκα τέσσερις ημέρες μετά την μετάβαση

στην δημοκρατία, στις 28 Ιουλίου 1974

Αλέξης Τσίπρας

Θα διατυπώσω μια σειρά παρατηρήσεων για το ΝΑΤΟ, την θέση της χώρας μας σ’ αυτό, το ρόλο του στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων συγκροτούν και τα διδάγατα που πρέπει να αφομοιώσουμε ως λαός για να βαδίσουμε με σιγουριά στο μέλλον επί τη βάση μιας νέας στρατηγικής κουλτούρας. Θα ξεκινήσω με κάποιες ιστορικές παρατηρήσεις, γιατί η πραγματικότητά μας είναι ιστορικά διαμορφωμένη και η ιστορία βαραίνει πάρα πολύ στο παρόν και, σε μερικές περιπτώσεις, αυτο-προτείνει στρατηγικές για το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη: Ο άνθρωπος που επινόησε το ΝΑΤΟ, που έβαλε τη σφραγίδα του σ’ αυτό, που επέμενε με νύχια και με δόντια να δημιουργηθεί, ήταν ένας δικηγόρος της Ουάσιγντον, Αγγλικής καταγωγής, πολύ γνώριμος λόγω του Κυπριακού ζητήματος, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντην Άτσεσον. Η συμβολή του Άτσεσον, καθοριστικότατη, δεν ήταν η δημιουργία ενός Ψυχροπολεμικού οργανισμού ασφάλειας προκειμένου να προστατεύσει την Ευρώπη από μια Σοβιετική εισβολή. Τέτοια απειλή δεν υπήρχε. Η συμβολή του έγκειται στο ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι η εμπέδωση διαρκούς ηγεμονίας επί της Ευρώπης, η εγκατάσταση και ο έλεγχος από τις ΗΠΑ πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και η δημιουργία πλούσιας αγοράς για τη διείσδυση Αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του Άτσεσον.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ταυτόχρονη είσοδος της Τουρκίας και της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1952 μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν ισοβαρής. Το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ προσδιόρισε την Τουρκία ως σύμμαχο με πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική βαρύτητα. Η εκτίμηση ήταν ότι η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις σε ευρύ θέατρο επιχειρήσεων ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τους εχθρούς του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα όχι. Έτσι, το ΝΑΤΟ φρόντισε να εξοπλίσει την Τουρκία κατά το μέγιστο δυνατόν, ενώ στην Ελλάδα φρόντισε να εξοπλίσει περισσότερο ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής με μεγάλη παρουσία μυστικών υπηρεσιών και δομές τύπου Γκλάντιο. Και αυτό λόγω της μεγάλης επιρροής της κομμουνιστικής ιδεολογίας μετά τον εμφύλιο.

50 και πλέον χρόνια ατιμωρησίας, παρά τα 75 χρόνια των Συμβάσεων της Γενεύη

Πρώτη δημοσίευση 20 Αυγ 2024

Aνοικτή επιστολή στον Πρόεδρο, στον Αρχηγό Αστυνομίας και στον Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κλέαρχος Α. Κυριακίδης

η σημερινή

Αξιότιμοι κύριοι,

Στη βιβλιοθήκη του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου, δύο διδάγματα του Πλάτωνα και τρία του Αριστοτέλη είναι χαραγμένα στα έργα τέχνης που κοσμούν τους τοίχους. Ένα από αυτά του Αριστοτέλη τα λέει όλα. «Στη δικαιοσύνη επικεντρώνεται η τάξη της κοινωνίας».

Ο Δυτικός πολιτισμός χτίστηκε επάνω σε αυτή και σε σχετικές ιδέες με αρχαία ελληνική προέλευση, όπως το κράτος δικαίου. Το ίδιο ισχύει για τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα οποία η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) εντάχθηκε το 1960, 1961 και 2004 αντίστοιχα.

Παρ’ όλα αυτά, στην ΚΔ εδώ και για 50 και πλέον χρόνια, αντί η τάξη της κοινωνίας να επικεντρώνεται στη δικαιοσύνη, η εγκληματικότητα έχει συνδεθεί με την ατιμωρησία με αποτέλεσμα τη συστημική αταξία και αδικία σε δύο παράλληλες κοινωνίες.

Σύμβολο αυτής της κατάντιας είναι η περιθωριοποίηση των τεσσάρων Συμβάσεων της Γενεύης, πυλώνων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου που υπογράφτηκαν πριν από 75 χρόνια, στις 12 Αυγούστου 1949, και ενσωματώθηκαν στο Κυπριακό Δίκαιο μέσω του περί των Συνθηκών της Γενεύης Κυρωτικού Νόμου του 1966 (στο ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ).

Το φαινόμενο των ‘’Σπασμένων Σκέψεων’’ (και η παγίδα τους) στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

‘’μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες’’

  Γ. Σεφέρης ‘’Μυθιστόρημα Η΄’’

 Το φαινόμενο των ‘’Σπασμένων Σκέψεων’’ (και η παγίδα τους) στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Πρέπει να τον αγαπούσε πολύ το μέγα-Γιώργο Σεφέρη ο Μιχάλης   Χαραλαμπίδης. Αναφέρεται σ΄ αυτόν πολύ συχνά στα βιβλία του, είτε μέσα από απλές αναφορές στο όνομά του, είτε παραθέτοντας σημεία από το έργο του. Όπως ο εισαγωγικός στίχος του κειμένου, που πιάνοντάς τον στα χέρια του και συγκεκριμένα δυο λέξεις απ΄ αυτόν, και αφού πρώτα τον ερμηνεύει, και τον αποαισθητικοποιεί, πλάθει απ΄ αυτόν έναν νέο πολιτικοκοινωνικό όρο -τις ‘’Σπασμένες Σκέψεις’’. Βέβαια ο Μιχάλης δεν πρόλαβε, ίσως και να μη κατάλαβε την πολύ όμορφη πολιτική τομή που κατάφερνε. Το λέω αυτό, γιατί όπως θα διαβάσουμε παρακάτω στο τέλος του παραθέματος, αποδίδει στο Σεφέρη την ανακάλυψη του όρου. Ο Σεφέρης όμως το χρησιμοποίησε αισθητικά κι όχι πολιτικά. Λοιπόν, δεν πρόλαβε επαναλαμβάνω, να επεξεργαστεί περισσότερο αυτόν το νεοπαγή του όρο.

 Συνεπώς, η επεξεργασία, αυτή που δεν πρόλαβε ο ίδιος να δουλέψει και όλη η δουλειά που πρέπει να γίνει μοιραία πέφτει στις πλάτες του χώρου μας (θα μπορούσε σκέφτομαι, να στηθεί μια καλά προετοιμασμένη ημερίδα από όλους μας πάνω σ΄ αυτό το θέμα). Πως όμως έφτασε ο Μιχάλης σ΄ αυτό το αποτέλεσμα; Παραθέτω  παρακάτω όλα τα απαραίτητα, μαζί με όλα τα  συμφραζόμενα από το κείμενο στο οποίο βρίσκονται, που είναι η ‘’Εισαγωγή – μαθήματα πολιτικής’’ από το βιβλίο του ‘’Ελληνική Πολιτική Παιδεία’’.

Ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον Γιώργο Χαρβαλιά συζητά για την γεωπολιτική της Ανατολικής Ευρώπης, τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας , την Ουκρανία, τον Ντόκο, και την αδύναμη ελληνική εξωτερική πολιτική

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον καλεσμένο του, δημοσιογράφο, αναλυτή και συγγραφέα, Γιώργο Χαρβαλιά, για το πρόσφατο περιστατικό των δύο Ρώσων φαρσέρ, τους οποίους ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, πέρασε για «ανθρώπους» του Ζελένσκι, συζητούσε μαζί τους αρκετά λεπτά όχι από ασφαλή διαδικτυακή γραμμή επικοινωνίας, και τους εξέθεσε ακόμα και απόρρητες πληροφορίες.

0:00​ Έναρξη εκπομπής. Πως εμφανίστηκε πριν από 100 χρόνια ο Χιτλερ. Συνειρμοί με το σήμερα και οι κινήσεις επανασύστασης νεοναζιστικού κινήματος μέσω Ουκρανίας

3:35​ Βιβλίο «ΓΙΑΒΟΛ». Και τα αγγλικά. Γερμανός δημοσιογράφος το 1943 μιλούσε για το «πανγερμανικό» δόγμα αλλά και τους ναζί που βρίσκονται πίσω από τους ναζί.

Β. Ασημακόπουλος: Τρεις αιώνες σοσιαλιστές και τα κοινωνικά προτάγματα σήμερα

Ο Βασίλης Ασημακόπουλος νομικός του Εργατικού Δικαίου και διδάσκων στα Τμήματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή το νέο του βιβλίο «Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήσης. 

Το Βυζάντιο, μετά του 20ου αιώνα αγκαλιά, Ελλάς και Αμέρικα κολλητά στο χάρτη...

Της Ελένης Σκάβδη

..Θυμήθηκα εν τη νιρβάνα του καύσωνα ένα παλιό κοντάκιον που έψαλα παρακλητικά πριν καιρό εδώ μέσα. Περί αμνών και προβάτων...

Αναρωτιέμαι αν υπήρξα ποτέ μου αμνός, αρνάδα κι εγώ... Νομίζω πως υπήρξα κάποτε... Ήταν τότε παλιά που μεγάλωνα στην Αλεξανδρούπολη και πίστευα μόνο στους καλούς θεούς και στα θαύματα... Από τη μια η μανούλα μου που πάντα έκανε την ωραία προσευχή της πριν κοιμηθεί, και ακούγαμε όλη την πρόζα της από το διπλανό δωμάτιο, καμιά φορά αν είχε πολλή κατάνυξη, παρασυρόμασταν και βγάζαμε τα χέρια απ΄τα παπλώματα και σταυροκοπιόμασταν κι εμείς, κι από την άλλη όλο το αγιολόγιο που είχε κρεμασμένο στους τοίχους ο πατέρας μου. Εικόνες πανέμορφες, ανακατεμένες με τις φωτογραφίες των ξενιτεμένων μας και των αποθαμένων μας.

Οι τοίχοι με τα κρεμασμένα κάδρα ήταν καθρέφτης της κοσμοθεωρίας της φαμίλιας... Μόλις έσβησε το φως και βυθιζόμασταν στο σκότος άγιοι, πεθαμένοι και ξενιτεμένοι έβγαιναν από τα κάδρα και βολτάριζαν στα δωμάτια. Ο Άγιος Παντελεήμων με το φελόνι του και το φωτοστέφανο κι από δίπλα ο θείος Κωνσταντής με τη ρεντιγκότα και το καβουράκι του, η Αγία Αικατερίνη με το μανδύα και την κόκκινη μαντήλα , αλά μπρατσέτα με τη μαυρομαντηλούσα γιαγιά με τη μακριά φουστακιά της. Το Βυζάντιο, μετά του 20ου αιώνα αγκαλιά, Ελλάς και Αμέρικα κολλητά στο χάρτη... 

Αρνάκι ήμουν τότε με μια παρηγορητική μεταφυσική βεβαιότητα. Στο αθώο μου σύστημα αξιών, ο χρόνος η ζωή κι ο θάνατος ήταν επινοήσεις της μέρας... Τη νύχτα υπήρχε ένα άλλο πολύμορφο βασίλειο, μια παραμυθένια χώρα απόλυτης ελευθερίας και γοητείας. Κάτι "αυτοφυές", με άγραφους νόμους που δεν με ένοιαζε να το μάθω, ή να το αποστηθίσω όπως έκανα με το Σύμβολον της Πίστεως, το Βασιλεύ Ουράνιε, ή κι εκείνο το άλλο κοντάκιον που το έψελνα στο γεύμα κατά παραγγελίαν " Πλούσιοι εφτώχευσαν και επείνασαν..."

Θέμης Τζίμας: Ο κύκλος της ήττας κάνει την Ελλάδα οικόπεδο στα χέρια των ολιγαρχών και των ξένων

«Η χώρα είναι πλέον δορυφόρος του Ισραήλ και των ΗΠΑ και λιγότερο των πρώην μεγάλων οικονομικών ευρωπαϊκών δυνάμεων…Οι δυνατότητες ομαλής σχετικώς θεσμικής ανανέωσης, μεταρρύθμισης και αλλαγής είναι πολύ λίγες…

Η κοινωνία δεν συμμετέχει στη πολιτική σφαίρα και το Έθνος δεν ορίζει την πολιτική εξέλιξη, σημαίνει ότι όποιος κοινωνικός μετασχηματισμός έρθει αν έρθει θα είναι πιο ριζοσπαστικός και πολύ πιο βίαιος», λέει στο militaire news ο κ.Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας…

Υπάρχει νέο πολιτικό σκηνικό ή νέο πολιτικό τσίρκο; «Υπάρχει ο κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία να εγκλωβιστεί και με δική της ευθύνη , στις συνθήκες της ήττας. Η ολιγαρχία της χώρας ,οι πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ  επιδιώκουν η ελληνική κοινωνία να παραμείνει σε συνθήκες ήττας…

Γι’ αυτό και η ανακύκλωση προσώπων…Καμία συζήτηση για τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα , η χώρα δεν μπαίνει σε λογική βιομηχανικής ανάπτυξης αλλά γίνεται ένας ενεργειακός διάδρομος και η χώρα μετατρέπεται από κρίσιμος διεθνής δρων , σε χρήσιμο οικόπεδο που καταλήγει σε συγκεκριμένα χέρια. Αυτός είναι ο κύκλος της ήττας», λέει ο κ. Τζήμας.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΊΕΣ ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ KAI KOYΜΠΑΡΟΙ ΣΥΜΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΣΕ ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι από  την αρχή. 

Σε αυτήν όλα δείχνουν ότι τα ασυνόδευτα προσφυγάκια που συμμετείχαν στα behind the scenes Λιγνάδια θεατρικά δρώμενα στο Εθνικό, προέρχονταν από 11 δομές που διαχειρίζεται η ΜΚΟ Home Project (κύρια μέτοχος η ξαδέλφη Λυμπεράκη, ταυτόχρονα και Γενική Διευθύντρια της MKO Solidarity Now  με πρόεδρο τον Ζαβό, αδελφό του πρώην Υπουργού, τον τότε υπεύθυνο για τις Τράπεζες και νομογράφο για τα κόκκινα δάνεια, ως γνωστόν. Σύμβουλος της οργάνωσης Home Project, η Ανθή Δοξιάδη, αδελφή του γνωστού συναδέλφου μαθηματικού μυθιστοριογράφου. (Βλέπε και σχόλιο #1 για τεκμηρίωση.)

Όμως για την οργάνωση και την επικοινωνία(!) η Home Project είχε αναθέσει την "δουλειά" της συνοδείας των μικρών στον Λιγνάδη, σε διαφημιστική/εταιρία επικοινωνίας. Την V&Ο, που έχει πρόεδρο τον Βαρβιτσιώτη, αδελφό του Υπουργού και πρώην υπεύθυνου στο ΥπΕξ για το Μεταναστευτικό. Ακόμα το διαφημίζει στο εταιρικό της site ως μέγα project, που το χρηματοδότησαν πελάτες της (ΙΚΕΑ κλπ). 

Η V&Ο, πέραν των αναφορών στον οικονομικό τύπο για μια σειρά οικονομικά σκάνδαλα  και σχέσεις με funds-κοράκια κόκκινων δανείων, που εγώ δεν τα πιστεύω αυτά γιατί σε αυτά τα έντυπα γράφουν μόνο κομουνιστές, είναι η εταιρία που ανέλαβε το επικοινωνιακό του Μητσοτάκη, όταν έγινε πρόεδρος της ΝΔ.. 

Αλλά το πράγμα έχει και άλλο βάθος, συγγενικό.

Ο Απόστολος Δοξιάδης, ο αναπληρωτής πρωθυπουργικος σύμβουλος υπό την Αγαπηδακη, της πρώην υπάλληλου του George Soros που εκπροσωπείται από τον κουμπάρο του τον Ζαβό της Solidarity Now , πάντρεψε την κόρη του με τον γιο του Ζαβού, και πρόσφατα τον γιο του με ανηψιά των Βαρδινογιάννηδων (ο Μαρκουλάκης συνδέεται με άλλη κόρη της οικογένειας, μην τα μπλεξετε, είναι μεγάλο σόι) . Και συμμετέχει και ο ίδιος ο Δοξιάδης και ο γιος του και το άλλο ζαβό, ο ξάδελφος του που κατέχει το ρεκόρ ελάχιστης παραμονής σε πρωθυπουργικό θώκο λόγω της εμπλοκής του στο κύκλωμα ξεπλυματος καρτέλ από τον σύζυγο της Κεραμεως από την Ανεξαρτητη (!) Αρχη (!!) Ανταγωνιστικότητας (!!!), συμμετεχει και στα ΔΣ των εταιριών του Ζαβού (Zeus Fund και Oirlina). Αυτά που συνεργάζονται με hudge funds που αγοράζουν ακίνητα από κόκκινα δάνεια πτωχευμένων από ελληνικές τράπεζες και κάνουν δουλειές διεθνούς ξεπλυματος και με κάτι Κινέζους, πρώην μετόχους στην folie folie και πρωην επενδυτών στο Ελληνικό. 

Η Κύπρος δεν είναι διαιρεμένη, είναι υπό κατοχή!!

Δημοσιεύτηκε στις 28/11/24

του Αζίζ Σαχ / Aziz Şah*

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έδωσε μια ειδική συνέντευξη στο δίκτυο «A Haber» στις 16 Νοεμβρίου.

Υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία ανάμεσα στις γραμμές:

«Η αγνόηση των Τουρκοκυπρίων ως πολιτική οντότητα δεν είναι σημαντική, είναι ένα διαχειρίσιμο ζήτημα για την Τουρκία».

Το δεύτερο σημείο είναι το εξής: Σύμφωνα με τον Χακάν Φιντάν, η πραγματικότητα στην Κύπρο είναι το τετελεσμένο γεγονός της κατοχής. Η λύση είναι «με ποια μορφή θα νομιμοποιηθούν αυτά τα τετελεσμένα».

Ο Χακάν Φιντάν λέει τα εξής:

-«Η πραγματικότητα στο νησί είναι ότι οι δύο κοινότητες ζουν χωριστά η μία από την άλλη… Η αναζήτηση για μια αναγκαστική επανένωση τους κάτω από μια φόρμουλα και τον διαμοιρασμό της εξουσίας δε θα φέρει αποτελέσματα…

-Με ποια μορφή θα νομιμοποιήσουμε αυτή την κατάσταση;

-Οι Τουρκοκύπριοι συνεχίζουν να αγνοούνται ως πολιτική οντότητα. Α, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΥΤΟ; Όσο υπάρχει η Τουρκία, όσο συνεχίζει να προστατεύει την τδβκ, αυτό είναι ένα ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ»…

Δεν υπάρχει κανείς καλύτερος από τον Χακάν Φιντάν για να εξηγήσει την πολιτική της Τουρκίας «καμία λύση είναι η λύση»!

Χρησιμοποιεί τη φράση «η Κύπρος είναι μια διαιρεμένη χώρα» για να καλύψει την τουρκική κατοχή.

ΘΕΣΕΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ

Του Γιώργου Λεχουρίτη 

Ο Χομπς θεωρούσε τους ανθρώπους ως ανταγωνιστικά όντα που αναζητούν δύναμη που απαιτούν ισχυρή εξουσία για να διατηρήσουν την τάξη. 

Ο Λοκ τόνισε τη λογική και τη συνεργασία, ενώ ο Ρουσσώ υποστήριξε ότι η κοινωνία διαφθείρει μια αρχικά ελεύθερη και συμπονετική ανθρωπότητα. 

Ο Μαρξ κατανόησε την ανθρώπινη φύση ως κοινωνικά και ιστορικά παραγόμενη μέσω εργασίας και υλικών συνθηκών. 

Ο Φρόιντ άλλαξε την προσοχή στις ασυνείδητες επιθυμίες και επιθετικότητα, ενώ ο Κροπότκιν τόνισε  ότι η συνεργασία και η αμοιβαία αλληλό- βοήθεια έχουν βαθιές εξελικτικές ρίζες. 

O Timothy Leary, Αμερικανός ψυχολόγος,  στο «Άναψε, Συντονίσου, Αφέσου», εστιάζει την προσοχή μας στα ακόλουθα: «Σε μια κοινωνία που εκτιμά τη συμμόρφωση και την υπακοή, το άτομο που τολμά να σκέφτεται μόνο του συχνά εξοστρακίζεται και γελοιοποιείται. Αυτοί οι αντικομφορμιστές, αυτοί οι απόκληροι, είναι οι πραγματικοί πρωτοπόροι της κοινωνίας, αυτοί που μας ωθούν να αμφισβητούμε τις υποθέσεις μας και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας. Είναι αυτοί που δεν φοβούνται να είναι διαφορετικοί, να είναι ο εαυτός τους.

Αν νιώθετε σαν ξένος, σαν να μην ταιριάζετε με το πλήθος, αυτό είναι καλό. Σημαίνει ότι έχεις τη δυνατότητα να κάνεις μια πραγματική διαφορά στον κόσμο. Μη φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου, να ακολουθήσεις το δικό σου μονοπάτι. Ο κόσμος χρειάζεται τη μοναδική σου προοπτική».

Και ο  Ernest Miller Hemingway τον συμπληρώνει αναφέροντας: 

«Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει. Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του». 

Από την άλλη ο  Paulo Freire, Βραζιλιάνος εκπαιδευτικός και κριτικός παιδαγωγός, υποστήριξε ότι η εκπαίδευση πρέπει να δίνει δύναμη στους καταπιεσμένους ανθρώπους να αναπτύξουν κριτική συνείδηση και να αμφισβητούν συστήματα κυριαρχίας αντί να απομνημονεύουν παθητικά πληροφορίες.

Αναφέρει με νόημα: «Η Εκπαίδευση είτε λειτουργεί ως ένα εργαλείο το οποίο χρησιμοποιείται για να ενσωματώνεται η νεότερη γενιά στην λογική του παρόντος συστήματος και συνεπώς να διευκολύνει τον κονφορμισμό, είτε αποτελεί μια πρακτική ελευθερίας, που σημαίνει ότι βρίσκει τρόπους και μέσα ώστε οι καταπιεσμένοι άντρες και οι γυναίκες δημιουργικά και κριτικά να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα και να ανακαλύπτουν το πώς να συμμετέχουν στον μετασχηματισμό του κόσμου τους».