Γερομοριάς

23 Μαΐου 2026

Όσο διάβαζα τον Χαν, σκεφτόμουν πόσο παράξενα χρησιμοποιούμε σήμερα τη λέξη «ελπίδα». Την προφέρουμε συχνά σαν παρηγοριά, σχεδόν μηχανικά, λες και αρκεί για να μαλακώσει ό,τι μας τρομάζει. Κι όμως, στο Πνεύμα της Ελπίδας κατά της Κοινωνίας του Φόβου, η ελπίδα δεν μοιάζει καθόλου ήσυχη. Μοιάζει περισσότερο με κάτι εύθραυστο που επιμένει να υπάρχει ακόμη κι όταν όλα γύρω δείχνουν να καταρρέουν.

Ο Κορεάτης φιλόσοφος δεν αντιμετωπίζει την ελπίδα σαν μια αφελή παρηγοριά που υπόσχεται πως «όλα θα πάνε καλά». Κι ίσως αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό στοιχείο του βιβλίου. Σε μια κοινωνία που έχει σχεδόν εμμονή με τη θετικότητα, την αυτοβελτίωση και την υποχρεωτική αισιοδοξία, εκείνος τολμά να πει πως η ελπίδα είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολύ πιο ανθρώπινο.

Σε μια από τις πιο όμορφες στιγμές του βιβλίου, φέρνει τον Friedrich Nietzsche να μιλήσει για την ελπίδα σαν ένα ουράνιο τόξο πάνω από το τραχύ ρεύμα της ζωής. Μου άρεσε αυτή η εικόνα όχι επειδή είναι αισιόδοξη, αλλά επειδή δεν κρύβει τη βία του νερού. Η ζωή παραμένει απότομη, αβέβαιη, συχνά επικίνδυνη και παρ’ όλα αυτά κάτι επιμένει. Σαν να λέει ο Χαν πως η ελπίδα δεν έρχεται όταν κοπάσουν όλα, αλλά όταν, μέσα στην αναταραχή, εξακολουθείς να αφήνεις ένα μικρό περιθώριο στο άγνωστο.

Του Ηλία Μπιτσάνη

Αντε τώρα να πιάσουμε τη… γουρνοπούλα, καθόσον «από το πουθενά» έχουν φτάσει σήμερα να κυνηγάει όλος ο κόσμος της Καλαμάτας τα… ανηλεώς σφαγιασθένα χοιρινά, για να μην χαθεί το «έθιμο».

Εθιμο τέτοιο δεν υπήρχε και δεν μπορούσε να υπάρχει. Και συζητούμε τώρα για το ολόκληρο χοιρινό που παρασκευάζεται μετά από πολύωρο ψήσιμο στο φούρνο. Αυτό για να διευκρινήσουμε τι ακριβώς είναι εκείνο το οποίο στον τόπο μας λέμε «γουρνοπούλα». Το οποίο είναι πολύ διαφορετικό από τα σουβλιστά γουρουνόπουλα που συνηθίζονται σε διάφορες περιοχές.

***

Η γουρνοπούλα είναι το «έθιμο» των πανηγυριών και ανταποκρίνεται στην ανάγκη της «μαζικής εστίασης» σε σύντομο χρόνο. Ιστορικά έχει αναγνωρισθεί ως η κατ’ εξοχήν γαστρονομική λιχουδιά του Νησιώτικου πανηγυριού (της Μεσσήνης δηλαδή καθόσον φίλοι που δεν γνωρίζουν το παλιό της όνομα ψάχνουν να βρουν σε ποιο… νησί αναφέρομαι).

Το πανηγύρι είναι γλέντι και χορός αλλά… νηστικό αρκούδι δεν χορεύει και ειδικά όταν βρίσκεται μακριά από το σπίτι του. Γι’ αυτό και χρειάζεται κάτι γρήγορο και στεγνό μαζί με τα κατρούτσα του κρασιού, για να στηλωθεί ο κόσμος και αν του κάνει κέφι να χορέψει. Η προφανής λύση είναι το ψητό αλλά το ζήτημα είναι… ποιο ψητό και γιατί. Στο Νησιώτικο πανηγύρι και στην παλαιότερη περιγραφή που υπάρχει του 1843, ξεκίνησαν με τα αρνιά καθώς εκείνη τη χρονιά (προφανώς καθ’ υπερβολήν) «εσφάγησαν υπέρ τα 2.000». Αλλά με το αρνί… δεν βγάζει άκρη, ούτε και… μεροκάματο. Οπότε και επινοήθηκε η γουρνοπούλα:

του Παντελή Σαββίδη

Η χθεσινή εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού στο Ολύμπιον δεν ήταν μια συνηθισμένη πολιτική εμφάνιση. Είχε κάτι που σπανίζει στη σημερινή δημόσια ζωή: καθαρότητα, συναισθηματική ένταση, σκηνική πειθαρχία και έναν λόγο που δεν έμοιαζε κατασκευασμένος από επικοινωνιολόγους. Η παρουσία της ήταν εντυπωσιακή όχι επειδή χρησιμοποίησε ρητορικές υπερβολές, αλλά επειδή κατάφερε να μετατρέψει ένα τραύμα σε πολιτική πρόταση. Ηγετική εμφάνιση, καθαρός λόγος, σαφείς θέσεις, αίσθηση μέτρου και ταυτόχρονα αποφασιστικότητα. Το γεμάτο Ολύμπιον και ο κόσμος που βρέθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους έδειξαν ότι κάτι κινείται κάτω από την επιφάνεια της ελληνικής κοινωνίας. Κάτι που δεν χωρά εύκολα στις παλιές κομματικές ταξινομήσεις.

Το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν εμφανίζεται ως απλή διαμαρτυρία. Δεν είναι μόνο η κραυγή μιας κοινωνίας που πληγώθηκε από τα Τέμπη, την ατιμωρησία, τη διαφθορά και την αλαζονεία της εξουσίας. Είναι μια απόπειρα πολιτικής μετάφρασης αυτής της οργής. Και αυτό έχει σημασία.

Διότι η Ελλάδα έχει πολλές φορές γνωρίσει κύματα αγανάκτησης, λίγες όμως φορές αυτά μετατράπηκαν σε συγκροτημένη πολιτική πρόταση.

Οι θέσεις που παρουσίασε η Καρυστιανού έχουν έναν σαφή πυρήνα: Δημοκρατία, ισονομία, κράτος δικαίου, κοινωνική προστασία, παραγωγική ανασυγκρότηση, εθνική αξιοπρέπεια.

Το κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης μιλά για αδιαφάνεια, διαφθορά, φτωχοποίηση, υπονόμευση του μέλλοντος της χώρας και πλήγμα στη διεθνή της θέση. Θέτει ως προτεραιότητα την εδραίωση της λαϊκής κυριαρχίας, της ισονομίας, της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας. Επιμένει στη μηδενική ανοχή στη διαφθορά, στην κάθαρση, στην αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών και στην ευημερία των πολιτών.

Ο Μανώλης Κοττάκης για το κίνημα "Ελπίδα" της Μαρίας Καρυστιανού

Ι. Η ΓΕΝΝΗΣΗ

Το Κίνημα «ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ»

γεννήθηκε αυθόρμητα, μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα της κοινωνίας μας. Προβάλλει, ως σανίδα σωτηρίας μπροστά στα φαινόμενα αδιαφάνειας και διαφθοράς και τα αδιέξοδα, που

αντιμετωπίζουμε καθημερινά, πλήττουν την ποιότητα της ζωής μας, μας φτωχοποιούν, βασανίζουν τη χώρα μας, υποθηκεύουν το μέλλον της και υπονομεύουν τη διεθνή θέση της και τα εθνικά συμφέροντα.

Eμείς, οι απλοί πολίτες με διαφορετικές καταβολές, που αναλαμβάνουμε την

πρωτοβουλία της συγκρότησης του Κινήματος, συντονιζόμαστε εξαιτίας της συνεχούς υποβάθμισης των συνθηκών διαβίωσής μας, αλλά και της συνολικής απαξίωσης της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας και

λέμε οργανωμένα, με μια φωνή και με τη σκέψη μας στο μέλλον του λαού μας:

«ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ». Μας έδειξε τον δρόμο η ανάγκη να συμπορευθούμε, να αγωνιστούμε και να προσφέρουμε τη δράση, τις γνώσεις, τα όνειρα και τις ικανότητές μας, μα πάνω απ’ όλα την αγάπη και τα αγνά κίνητρά μας σε ένα

ιστορικό κίνημα αναγέννησης για την Ελλάδα και τους πολίτες της, αφιερωμένο στα παιδιά μας και τις επερχόμενες γενιές.

Κύρια έμπνευσή μας υπήρξε ο γενναίος αγώνας μιας απλής μητέρας για απόδοση δικαιοσύνης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μετά τον μαρτυρικό θάνατο της κόρης της στη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών της 28ης

Φεβρουαρίου του 2023. Ένας επίμονος, σταθερός και αποφασιστικός αγώνας, αφενός για την ανάδειξη και τιμωρία των ενόχων για το επίδικο έγκλημα των Τεμπών, αφετέρου για την αποτροπή της συγκάλυψής του, καθώς το

έγκλημα αυτό φανέρωσε σε όλους μας χρόνιες παθογένειες, όπως τούτο καταγράφεται και στις ετήσιες Εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα. Αυτή η κατάσταση μας υποτιμά, μας απαξιώνει

και καταπατά την αξιοπρέπειά μας.

Post2post

Τα σχέδια εγκατάστασης 5 συγκροτημάτων Data Centers (Microsoft, Google, Amazon, Realty, NTT) και του υπερυπολογιστή ΔΑΙΔΑΛΟΣ στην Αττική, θα απαιτήσουν ηλεκτρική ενέργεια ισχυος 55-60MW (που θα την πάρουν σχεδόν τζάμπα από το γκουβερνο, έναντι της δημιουργίας ελαχίστων νεων θέσεων εργασίας)..

Αλλά και συστήματα υδρόψυξης αυτών των υποδομών, που θα φτάσουν να απαιτούν πολλούς Μορνους και 1 λίμνης Μαραθώνα ακόμα, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν! Οπότε ξεκίνησαν ήδη οι περιορισμοί στην κατανάλωση γεωργικού νερού, με την κατάργηση υδροβορων καλλιεργειών, λέει.

Με τον Μόρνο προς αποξηρανση ελλείψει έργων υποδομών για να επιταχυνθεί η ιδιωτικοποιηση του νερού και όχι λόγω ανομβρίας (που κάνει τον κύκλο της σε αυτόν τον τόπο από τα αρχαία χρονια) , ποιο νεοφιλελέ κλεφτόπουλο θα μας πει

🔺️με ποιό νερό θα καλυφθεί η έξτρα ζήτηση του νερού για να λειτουργήσει η Αrtificial Intelligence ηλιθιότητα τους, που τώρα πάλι επιτίθεται στον πρωτογενή μας τομέα?

Η παρέμβαση του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Δυο λόγια πρώτα για τα εθνικά μας θέματα.
Ο οδικός χάρτης της υλοποίησης των Τουρκικών αναθεωρητικών σχεδίων για το Αιγαίο μας, τη Θράκη και την Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι κρυφός. Συστηματικά εδώ και μια πενταετία περίπου η “Γαλάζια Πατρίδα” του Ερντογάν όχι μόνο εξαγγέλλεται δημοσίως αλλά και υλοποιείται στην πράξη, με τετελεσμένα. Έχω προειδοποιήσει ότι η πολιτική του κατευνασμού είναι μια φενάκη κι οδηγεί σε αποθράσυνση των γειτόνων. Σε κάθε βήμα δικής μας υποχώρησης προβάλλουν και την επόμενη διεκδίκησή τους. Ήρεμα νερά δεν υπήρξαν ποτέ από την πλευρά τους. Υπήρξαν μόνο επικοινωνιακά, επειδή εμείς δεν αντιδρούσαμε. Κι έτσι, καταφέραμε να τους ξεπλύναμε διεθνώς.

Η κατάσταση τώρα είναι ακόμα πιο επικίνδυνη. Η εξαγγελία από την Τουρκία για νομοθέτηση μιας εντελώς αυθαίρετης, παράνομης και παράλογης επέκτασής της στο Αιγαίο, δεν είναι αστείο. Ούτε γίνεται για εσωτερική κατανάλωση. Είναι η κρίσιμη στιγμή που περιμένουν. Το turning point στα ελληνοτουρκικά. Εάν αυτό συμβεί, οδηγούμαστε σε εθνική κρίση με μαθηματική ακρίβεια. Επιθυμούν να υπάρξει θερμό επεισόδιο ώστε αυτό να αποτελέσει την αφορμή για διαιτησία. Αυτός είναι ο Τουρκικός στόχος. Η κατάργηση των διεθνών Συνθηκών, η συνδιαχείριση δικών μας περιοχών, η επέκτασή της. Λίγο-λίγο. Τα λάθη της κυβέρνησης δικαιώνουν την Τουρκική θρασύτητα. Οι συνθήκες “περί φιλίας”, οι υποκλίσεις, η κουβέντα “ας με πουν και μειοδότη”, το καλώδιο στην Κάσο που το πήρε η θάλασσα, δεν είναι πολιτική. Είναι η επιτομή μιας χώρας σε υποχώρηση.

Μαρία Δεναξά

📌 🇬🇷 Απο τη μια η Ακρόπολη, το σύμβολο του μεγαλείου των προγόνων μας, της Δημοκρατίας,της ελευθερίας του πνεύματος, της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας και της ανθρωπότητας, της φιλοσοφίας, των τεχνών, της αρμονίας, του μέτρου της αισθητικής της ελληνικής αρχιτεκτονικής...

🔴 Και απο την άλλη ο Δονητής του Ελληνικού.

Το νέο σύμβολο της σύγχρονης Ελλάδας που θα μας θυμίζει δια παντός τις γαλάζιες ακρίδες του success story της αρπαχτής, των πλιατσικολόγων που τους βάφτισαν "στρατηγικούς επενδυτές" και αργά ή γρήγορα θα τους ανακηρύξουν εθνικούς ευεργέτες για την καταστροφή των πάντων: ακτές, νησιά, δάση ακόμη και τον ίδιο το μύθο της χώρα μας με την άνευ προηγουμένου λεηλασία.

🔴 Η χώρα που γέννησε την έννοια του μέτρου, σήμερα το έχει χάσει ολοκληρωτικά με fast-track νόμους, μαιμού περιβαλλοντικές μελέτες, φοροαπαλλαγές για τους έχοντες που θα ζήλευε και ο Κροίσος.

🔴Μετατρέψαμε την πολιτιστική μας κληρονομιά αλλά και τη χώρα ολόκληρη σε σκηνικό για Instagram stories της πλουτοκρατίας και των ξένων, την ώρα που οι ιθαγενείς πληρώνουν και ξαναπληρώνουν τον λογαριασμό για το τσιμέντο, τα χρέη και την ανάμνηση μιας ένδοξης ιστορίας, κάποτε…Τώρα το μόνο που τους απέμεινε είναι μόνο οι δονητές…

ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ - ΟΛΗ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Η ιδρυτική διακήρυξη του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καρυστιανού

Ευστάθιος Δαφνομήλης

Δεν είναι πως δεν τα έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν τα μειονέκτηματα του δημοκρατικού πολιτεύματος, τα οποία ο Αριστοτέλης τεκμηρίωσε στην φιλοσοφία του, αλλά όταν τα βλέπεις εμπρός σου, είναι αδύνατον να μην τα σχολιάσεις.

Εχθές, στις εσωκομματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών στο Κεντάκι, ο επί 14 χρόνια Βουλευτής, Τόμας Μάσσι ηττήθηκε από τον νεόκοπο πολιτικό του αντίπαλο, τον Εντ Γκαλλρέιν.

Μπορεί ο Μάσσι να είχε σχεδόν 1.500 δωρητές, απλούς πολίτες του Κεντάκι, που συγκέντρωσαν για την προεκλογική του εκστρατεία περί τα 2 εκατομμύρια δολλάρια, ο αντίπαλος του συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσό που έχει δαπανηθεί ποτέ στην Ιστορία στις ΗΠΑ σε εσωκομματικές εκλογές, και αρκετά πάνω από τα συνηθισμένα επίπεδα, με περίπου 33 εκατομμύρια δολλάρια εκ των οποίων τα 15-19 εκατομμύρια προήλθαν απευθείας από φιλοεβραϊκά λόμπι και τα υπόλοιπα, απο δισεκατομμυριούχους φίλους του Τραμπ οι οποίοι δεν κατοικούν στην Πολιτεία του Κεντάκι.

Αντιλαμβάνεται κανείς το βάρος που έπεσε στην έδρα αυτή και το τι συμβολίζει:

Ο Μασσι ήταν ένας από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της νομολογίας για την αποκάλυψη των αρχείων Έπστην, ήταν εναντίον οποιασδήποτε περαιτέρω οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ, ήταν κατά του πολέμου με το Ιράν, αλλά κυρίως πέρασε κάθε κόκκινη γραμμή για τα εβραιοαμερικανικά δεδομένα, να κατεβάσει πρόταση νόμου για την ένταξη του εβραϊκού λόμπι AIPAC στον νόμο FARA περί ξένων παραγόντων, κάτι που θα οδηγούσε σε πιο αυστηρή διαχείριση ή απαγόρευση χρηματοδότησης και εξαγοράς των Αμερικανών πολιτικών απο το λόμπι.

Μία συγκινητική μαρτυρία για το φιλολογικό σαλόνι του Παλαμά στο ιστορικό του σπίτι στην Ασκληπιού 3 από τη νεαρή τότε Θεώνη Δρακοπούλου, μετέπειτα ποιήτρια Μυρτιώτισσα (1885-1968). Από τα στοιχεία που μας δίνει, το περιστατικό διαδραματίστηκε κάποιο Σαββατόβραδο ανάμεσα στο 1898 και το 1901:

✒️Καὶ τὰ θυμήθηκα πάλι τ’ ἀλησμόνητα Σαββατόβραδα στό σπίτι τοῦ Παλαμᾶ. Ἤμουν τότε ἕνα κορίτσι νέο, ἀκοινώνητο, ἄγριο σχεδόν. Πουθενά δέν πήγαινα, τά γράμματα δέν τ’ ἀγαποῦσα, ἤμουν κακή μαθήτρια. Μόνο τά τραγούδια [ποιήματα] διάβαζα μέ ἀπληστία, τά ἔννοιωθα, κι ἤμουν μπασμένη στόν κόσμο τῆς Ποίησης, σάν πρωτοδιάβασα τόν Παλαμᾶ.

Ἄχ! πῶς χτυποῦσε ἡ καρδιά μου, ὅταν ἔνα Σαββατόβραδο ἡ ἀδελφή μου μέ πήρε μαζί της γιά νά γνωρίσω κι’ ἐγώ τόν Ποιητή. «Κύττα νά μήν κάνῃς πάλι σάν ἀγριοκάτσικο», μοῦ εἶπε. «Νά μιλᾶς, ὅλοι αὐτοί πού θά ἰδῇς ἐκεῖ εἶναι ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων. Ἄλλος γράφει διηγήματα, ἄλλος δράματα, ἄλλος ποιήματα. Ἔχεις διαβάσει Ξενόπουλο καί Καρκαβίτσα. Ξέρεις ἀπόξω τραγούδια τοῦ Μαλακάση καί τοῦ Πορφύρα. Θἄχῃς λοιπόν πολλά νά πῇς μαζί τους!». Πολλά! Ἐμένα κόπηκε ἡ ἀναπνοή μου πρίν ἀνέβω, καλά καλά, τή στενόμακρη σκάλα τοῦ σπιτιοῦ!

Του Δημήτρη Σαββίδη

Με απόλυτη ειλικρίνεια θέλω να μοιραστώ όσα ένιωσα παρακολουθώντας την παρουσίαση του νέου κινήματος της κυρίας Καρυστιανού.

Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης ξεχώρισα τον κύριο Αυγερινό. Σοβαρός, λιτός, μεστός. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς. Με ένα απλό μπλουζάκι κατάφερε να περάσει λόγια αιχμηρά και ουσιαστικά. «Έγκλημα και τιμωρία». Ίσως μέσα σε αυτή τη φράση να συμπυκνώθηκε όλη η ουσία της εποχής που ζούμε.

Ύστερα εμφανίστηκε η κυρία Μουτσάτσου. Θυμήθηκα το παλιό βίντεο «I am Hellene», που κάποτε με είχε αγγίξει βαθιά. Από τότε όμως δεν την είχα δει να έχει ενεργή παρουσία στα κοινά. Σήμερα τη βλέπω σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα τόσο κρίσιμο εγχείρημα και, δυστυχώς, ένιωσα πως ήταν απροετοίμαστη — κάτι που παραδέχθηκε και η ίδια.

Για μένα, όταν καλείσαι να σταθείς μπροστά σε έναν λαό που διψά για ελπίδα, δεν αρκεί μόνο η καλή πρόθεση. Χρειάζεται προετοιμασία, ουσία, αλήθεια. Αν ακόμη και χωρίς προετοιμασία καταφέρεις να μιλήσεις στις καρδιές των ανθρώπων, να εμπνεύσεις, να ξυπνήσεις συνειδήσεις, τότε ίσως αυτό να συγχωρείται. Εμένα όμως δεν με συγκίνησε. Ίσως γιατί δεν μπόρεσα να ταυτιστώ. Ίσως γιατί βλέπω ανθρώπους να εμφανίζονται δημόσια μόνο σε προεκλογικές περιόδους και αυτό πάντα με κάνει επιφυλακτικό.

Του Θανάση Κ.

Δεν έγραψα τίποτα για την τραγική αυτοχειρία των δύο #17χρονων κοριτσιών που πήδηξαν μαζί στο κενό και βρήκαν το θάνατο αφού άφησαν πίσω τους μια σπαρακτική αποχαιρετιστήρια επιστολή.

Ήταν πολύ νωπό ακόμα. Κι ήμασταν πολύ συγκλονισμένοι όλοι.

Γιατί όλοι μας έχουμε παιδιά που πέρασαν από τις ηλικίες αυτές.

Πέρα όμως από το τραγικό περιστατικό υπάρχει και μια ακόμα τραγωδία:

οι "ειδήμονες" που σπεύδουν στα κανάλια να εξηγήσουν τι έγινε και πώς μπορεί να αποφευχθεί.

Κι εδώ χάνεται η μπάλα. Εντελώς...

Μεταξύ άλλων αποδίδουν την απόφαση των νεαρών κοριτσιών να δώσουν τέλος στη ζωή τους "στο άγχος των Πανελλαδικών" και γενικότερο στην αναστάτωση μιας εφηβείας που τη βιώνουν χωρίς διέξοδο, χωρίς πρότυπα και χωρίς προοπτική.

Σωστό ως διαπίστωση σε γενικές γραμμές.

Αλλά όταν καταλήγουν κάποιοι - όχι όλοι, ευτυχώς - ότι για να μην πηδάνε τα παιδιά μας από τα μπαλκόνια πρέπει να... καταργήσουμε τις #Πανελλαδικές και να μπαίνουν στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, τότε πράγματι χάνεται η μπάλα...

Γιατί αν πρέπει να καταργήσουμε ό,τι αγχώνει τα παιδιά μας, τότε πρέπει να τα μεγαλώσουμε μέσα σε μια γυάλα.

Κι όσο βρίσκονται στη γυάλα, η ζωή τους δεν θα έχει νόημα.

Κι όταν τελικά βγουν από τη γυάλα δεν θα μπορούν να επιζήσουν ούτε στιγμή.

Αυτές οι νοοτροπίες "σκοτώνουν" τα παιδιά!

Το ότι εμείς - οι γονείς τους - δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι, ρόλος μας είναι να τα προετοιμάσουμε σωστά για τις δυσκολίες της ζωής!

Πληθωρισμός λιτότητας «σαρώνει» την ελληνική κοινωνία…

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή μέσα σ’ ένα μήνα, μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2026, αυξήθηκε κατά 1,5%, ενώ μεταξύ Απριλίου 2025 και Απριλίου 2026 κατά 5,4%. Τον τελευταίο χρόνο, η μεγαλύτερη αύξηση παρουσιάζεται στις τιμές των ενεργειακών προϊόντων:

Πετρέλαιο θέρμανσης +53,2%, πετρέλαιο κίνησης +32,4%, φυσικό αέριο +19,3%, βενζίνη +17,1%, ηλεκτρισμός +14%…

Η Κυβέρνηση παρακολουθεί τα πράγματα και υπόσχεται ότι έχει άλλα 200 εκ. ευρώ, από το «υπερπλεόνασμα», τα οποία θα μοιράσει προσεχώς σε επιδόματα. Παράλληλα υπερηφανεύεται ότι στην Ελλάδα έχουμε τη μεγαλύτερη αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους. Μόνο που αυτή η αποκλιμάκωση δεν προέρχεται από τη μείωση του χρέους, αλλά, από την πληθωριστική αύξηση του ΑΕΠ και έτσι ο λόγος χρέος/ΑΕΠ μειώνεται…

Άρθρο του Νικηφόρου Βαρονέτου

Ένα νέο κύμα λιτότητας, θυμίζοντας αυτή των μνημονίων, ενέσκηψε στην ελληνική κοινωνία. Τον περασμένο Απρίλιο, σε σχέση με τον ίδιο μήνα του 2025, ο πληθωρισμός αυξήθηκε κατά 5,4%.

Την περίοδο των μνημονίων η λιτότητα επιβλήθηκε με την εφαρμογή της «εσωτερικής υποτίμησης», δηλαδή, της μείωσης των μισθών, των συντάξεων και της αύξησης των φόρων, αφού δεν μπορούσε να υποτιμηθεί το ευρώ που ήταν το κοινό νόμισμα των χωρών της Ευρωζώνης. Με τον τρόπο αυτόν περιορίστηκε το διαθέσιμο εισόδημα όλων των πολιτών.

Τώρα η λιτότητα επιβάλλεται με την αύξηση των τιμών σε όλα σχεδόν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες. Οι πολίτες μπορεί να διαθέτουν το ίδιο ονομαστικό εισόδημα, αλλά με αυτό αγοράζουν λιγότερα αγαθά. Τα ευρώ τους υποτιμήθηκαν. Δεν έχουν πια την ίδια αγοραστική αξία. Ο πληθωρισμός τους κάνει φτωχότερους.

Οι μικρές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και στις συντάξεις, οι μειώσεις στους συντελεστές της άμεσης (όχι της έμμεσης) φορολογίας καθώς και τα διάφορα επιδόματα που εξήγγειλε η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχουν προ πολλού εξανεμισθεί. Τώρα όλοι υφίστανται τη λιτότητα που επιβάλλει η ακρίβεια.

Τι συνέβη με τους Patriot

Του Παντελή Σαββίδη

Το τι συνέβη με τους Patriot είναι γνωστό. Οι Αμερικανοί ήταν εκείνοι που ζήτησαν την τοποθέτησή τους στην Κάρπαθο και το Διδυμότειχο, για λόγους που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο στο Ιράν.

Οι Αμερικανοί, επίσης, ζήτησαν την αποστολή του «Κίμων» και μιας ακόμη φρεγάτας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και των F-16 στην Κύπρο.

Δεν θα έπρεπε να τα στείλει η ελληνική κυβέρνηση; Αυτό είναι το ερώτημα.

Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Μπορούσε, όμως, να μην κοροϊδεύει την ελληνική κοινή γνώμη, ισχυριζόμενη ότι με δική της απόφαση —και παρά την αντίδραση της Τουρκίας, η οποία πράγματι αντέδρασε— έστειλε τα οπλικά συστήματα στα νησιά και στην Κύπρο.

Αυτήν την άθλια κυβερνητική προπαγάνδα δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία.

Η Τουρκία, πράγματι, αντέδρασε έντονα τότε. Αλλά το ΝΑΤΟ δεν την άκουσε. Μάλιστα, σύμφωνα με πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει, ο Τούρκος απεσταλμένος που πήγε να διαμαρτυρηθεί στο ΝΑΤΟ εξεδιώχθη.

Οι μέρες περνούσαν, τα συστήματα λειτουργούσαν, και δεν γνωρίζουμε αν και τι προσέφεραν στους Αμερικανούς και στο Ισραήλ. Σίγουρα, όμως, όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία πίεζε. Πίεζε και, τώρα που η ένταση χαλάρωσε και πρόκειται να φιλοξενήσει και τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, κατάφερε —φαίνεται— να πείσει τους Αμερικανούς να ζητήσουν από την Ελλάδα την απόσυρσή τους και από την Κάρπαθο και από την Κύπρο.

Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση, θα αναρωτηθείτε. Αυτή η κυβέρνηση; Τίποτε. Ούτε και όσες προηγήθηκαν. Αν θα μπορούσε να κάνει κάτι σε μια τέτοια περίπτωση, και με διεθνείς ισορροπίες που θα την ευνοούσαν, θα ήταν ίσως μια κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.

Υπάρχουν, όμως, νέα δεδομένα. Τελείωσε ο πόλεμος στο Ιράν; Δεν είναι σίγουρο.

Ομιλητής: Ιάσων Σταύρος Γαβριηλίδης Ιστορικός, υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

.ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/mKw1OVPVi0M?is=o1RylJbMjju00rZC
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μια αδημοσίευτη επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη προς τον καθηγητή Ιστορίας του Πόντου Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Προς

Κων/νο Φωτιάδη

Καθηγητή Ιστορίας

Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Πρόεδρο του Κέντρου Ποντιακών Μελετών

Αθήνα 24-05-2002

Αγαπητέ Κώστα,

Απαντώ στο αίτημά σου για την αποστολή ενός εισαγωγικού κειμένου στην έκδοση των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας σύμφωνα με την απόφαση του Κοινοβουλίου.

Μετά από εννέα περίπου έτη ενός συστηματικά μελετημένου και κλιμακούμενου αγώνα πετύχαμε αυτό που θεωρήθηκε ανέφικτο και ουτοπία. Την αναγνώριση του μεγάλου ποντιακού δράματος και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Όλοι οι λαοί είχαν μια ημέρα μνήμης του δικού τους ολοκαυτώματος, μόνο εμείς το στερούμασταν επί οκτώ δεκαετίες. Πετύχαμε σε δέκα χρόνια να καλύψουμε απαράδεκτες ηθικά και πολιτικά ολιγωρίες δεκαετιών. Η σημασία όμως της 19ης Μαΐου είναι μεγαλύτερη όσον αφορά την συμβολή και την επίδρασή της στο μέλλον της ιστορικής μας περιοχής. Είναι η μνήμη ως μέλλον, ως σύγχρονη δυναμική.

Με το νόμο της αναγνώρισης, ο αγώνας μας άρχιζε ένα νέο ιστορικό και πολιτικό κύκλο. Αν ο πρώτος μπορεί να ονομασθεί της εθνικής αναγνώρισης, της εθνικοποίησης, ο δεύτερος ήταν της διεθνοποίησής του, της διεθνούς αναγνώρισης.

Η αναγνώριση σήμαινε ότι η ελληνική πολιτεία, οι πολιτειακοί και πολιτικοί θεσμοί της, τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν το νομοσχέδιο, αναλάμβαναν όλες τις ηθικές, διπλωματικές, τις πολιτικές υποχρεώσεις που απέρρεαν από αυτήν την αναγνώριση. Κύρια την προώθηση του αιτήματος της αναγνώρισης στους διεθνείς θεσμούς και τις διμερείς σχέσεις των κρατών. Το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα τεράστιο ηθικό εφόδιο για μια νέα ηθική παρουσία της χώρας στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή.

Στην οπτική αυτή, σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα του νόμου και την απόφαση του προεδρείου της Βουλής, αποφασίσθηκε η έκδοση από το Κοινοβούλιο των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η έκδοση αυτή θα αποτελούσε πράξη μεγάλης ηθικής, πολιτικής σημασίας. Με την απόφαση αυτή η ελληνική πολιτεία έρχονταν να καλύψει ένα επίσης μεγάλο κενό. Την αδιαφορία των πολιτικών, πανεπιστημιακών, ερευνητικών θεσμών της για την ιστορία του ποντιακού ολοκαυτώματος. Η έρευνα, η συλλογή αυτού του τύπου στοιχείων αποτελεί έργο των θεσμών ενός φυσιολογικού, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους. Ενός κράτους με υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Αυτό το κενό της αξιοπρέπειας θα κάλυπτε επίσης η έκδοση. Η πολιτεία, με το δικό σου έργο ζωής, θα μπορούσε να διεκδικήσει, να αποκαταστήσει την έννοια και το ρόλο της ως πολιτεία. Ο λαός μας θα έλεγε να σώσει το πρόσωπό της.

Παρακολουθήστε την υψηλού συμβολισμού και ιστορικής σημασίας εκδήλωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΟΕ) στην Αίθουσα της Γερουσίας στη Βουλή των Ελλήνων, με τίτλο: "Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: Μνήμη, στρατηγική, διεθνοποίηση της ιστορικής ευθύνης".

Στην εκδήλωση μίλησαν κορυφαίες προσωπικότητες της πολιτικής και των προσφυγικών οργανώσεων, στέλνοντας ένα ηχηρό και ενιαίο μήνυμα για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυρίων) από την Τουρκία.

Ξεχωρίζουν:

Η ιστορική και φιλοσοφική ομιλία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, για την "Αλήθεια ως άρνηση της Λήθης".

Η συγκινητική βράβευση και η "απολογία" του πρώην Προέδρου της Βουλής, Απόστολου Κακλαμάνη (αρχιτέκτονα του νόμου του 1994).

Οι δυναμικές τοποθετήσεις του Προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη και του Προέδρου της ΠΟΕ Γιώργου Βαριθυμιάδη για την ανάγκη εθνικής στρατηγικής διεθνοποίησης.

Γεώργιος Σκλαβούνος

Όταν η ιστορική έρευνα καταλύει την ιδεοληπτική προπαγάνδα..

Για την επαναστατική δράση του Ιωάννη Καποδίστρια στην Γενεύη.

Παραθέτουμε Απόσπασμα άρθρου της εκλιπούσας Αθηνάς Γεωργαντά στο Βήμα …στις . 25/11/2008/ και επισημαίνουμε ότι το τεκμηριωμένο αποκαλυπτικό αυτό άρθρο αγνοήθηκε και αγνοείται από τους θεωρητικούς του αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια, όπως αποσιωπάται η στενότατη συνεργασία του Καποδίστρια με τον, κατά την Γαλλική αστυνομία , Ελβετό επαναστάτη «Γαλάτη αναμορφωτή» Καρμπονάρο Frederick Cesar de La Harpe…

Oπως αποσιωπάτε ότι , στον επαναστάτη La Harped, συνέστησε τον Καποδίστρια ο Τσάρος Αλέξανδρος ως Κερκυραίο και μαλιστα για αυτό δημοκράτη.

Παρα το γεγονός ότι ο Μετερνιχ αντιμετωπίζει τον Καποδίστρια και τον La Harpe ως το κατ' εξοχήν επαναστατικό απειλητικό για την Ευρώπη δίδυμο η Ελληνική ιστοριογραφία αποφεύγει να ασχοληθεί με αυτή την σχέση.

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο

Ανέκαθεν η εφηβεία έκρυβε δυσκολίες και συχνά σημαδευόταν από κρίσεις ταυτότητας. Η μετάβαση από την παιδική «ανεύθυνη» ζωή στην ενήλικη «αυτόνομη και υπεύθυνη» στάση, συχνά επηρεάζεται από τον τύπο της κοινωνίας. Στην σημερινή δυτική νεωτερική κοινωνία, όπου οι παραδοσιακές σταθερές τείνουν να εκλείψουν, αυτή η μετάβαση δείχνει να έχει έντονες κρίσεις.

Το εισπράττουμε καθημερινά από αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε στα ΜΜΕ, για την έξαρση της βίας, το συναίσθημα της ματαίωσης, την αύξηση του άγχους και των καταθλιπτικών καταστάσεων, τις ατομοκεντρικές λύσεις, τον άκρατο δικαιωματισμό, τις αυτοκτονίες και ένα σωρό άλλα, που κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο έντονα.

Ακόμα και η χρήση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών είναι άλλου επιπέδου. Κυριαρχεί μια αντίληψη αγχολυτικής υποστήριξης και «αυτό-φαρμακοθεραπείας» και δευτερευόντως η καταφυγή σ’ αυτά για λόγους απόλαυσης, «ενεργητικής διέγερσης» ή αναζήτηση πειραματισμού, που είχαμε τις παλιότερες δεκαετίες. Το εξίσου καταστροφικό τους αποτέλεσμα, αναδεικνύεται πιο έντονο, αφού, ως ψευτοψυχολογική υποστήριξη, μειώνει τις αντιστάσεις και θυμίζει τον αλκοολισμό στα προλεταριακά στρώματα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης.

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο.

από τον Alessandro Volpi - 20 Μαΐου 2026

Πηγή: Αλεσάντρο Βόλπι

Υπάρχει ένα κολοσσιαίο γεγονός που πολλές ιταλικές τηλεοπτικές και ειδησεογραφικές αφηγήσεις φαίνεται να παραβλέπουν εντελώς, καλλιεργώντας μια «άγνοια» που μοιράζονται οι πολιτικές δυνάμεις. Θα προσπαθήσω να το διευκρινίσω, ελπίζοντας ότι το μέγεθός του μπορεί να γίνει κατανοητό.

Το ομοσπονδιακό (δημόσιο) χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει τώρα τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, ένα τερατώδες ποσό με πολλά χαρακτηριστικά. Πρώτον, είναι ένα χρέος που αυξάνεται επειδή πληρώνει συνεχώς αυξανόμενα επιτόκια για να βρει αγοραστές: τα 10ετή ομόλογα έχουν πλέον ξεπεράσει το 4,5% και τα 30ετή ομόλογα είναι πολύ πάνω από 5%. Επιπλέον, είναι ένα χρέος που, παρά τα επιτόκια αυτά, βρίσκει όλο και λιγότερους ξένους αγοραστές: το μερίδιο του ομοσπονδιακού χρέους που κατέχουν ξένοι επενδυτές, τόσο δημόσιοι όσο και ιδιωτικοί, είναι τώρα λιγότερο από 21%, ένα ιστορικό χαμηλό για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Με άλλα λόγια, κανένας ξένος αγοραστής δεν εμπιστεύεται πλέον το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ, σε τέτοιο βαθμό που τα λεγόμενα Credit Default Swaps, ασφαλιστήρια συμβόλαια έναντι της μη αποπληρωμής του αμερικανικού χρέους, είναι πλέον από τα υψηλότερα στον κόσμο, ακόμη υψηλότερα από αυτά για το ιταλικό χρέος, και ειδικά από το 2021, έχουν τετραπλασιαστεί. Ένας άλλος εντυπωσιακός παράγοντας παίζει ρόλο σε αυτό: το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει πλέον στο μισό του συνολικού παγκόσμιου δημόσιου χρέους όλων των χωρών: 40 τρισεκατομμύρια από τα 92 τρισεκατομμύρια.

Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.
Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία.

Όπως λέγει ο απόστολος γι’ αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι’ αυτό κι’ ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).

Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του». (Α’ Πέτρ. 2:21).

Ο από μηχανής θεός του Ευριπίδη είναι νεκρός.

Η τραγωδία στην Ηλιούπολη είναι χωρίς κάθαρση, έτσι όπως γνωρίζουμε τις αρχαίες τραγωδίες.

Του Γιώργου Κυριακού

Φαίνεται να κυριαρχεί το γεγονός, ότι οι ευάλωτες κι ευαίσθητες ψυχές οφείλουν να υποφέρουν μια ζωή και να τρέχουν συνεχώς γιατρούς, παραγιατρούς, σε ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές, να πέφτουν σε διαφόρων ειδών εξαρτήσεις, να αυτοτραυματίζονται ή να αυτοκτονούν. Κι αυτές μοιάζει να εντάσσονται σε μια κατηγορία, στον έναν πόλο. Στον άλλο πόλο, βρίσκεται η θέση του "ανθεκτικού", αυτού του προσώπου που αντέχει "όπως τον πάει η ζωή", του προσαρμοστικού “με τα δεδομένα”, που τέλος πάντων έχει αποκτήσει τα “εργαλεία” της επιβίωσης μέχρι και την επιτυχία ενός “success story”. Είναι ο άλλος πόλος προσώπων, που η ζωή τους βρίσκεται πάνω από όλους κι όλα, που οι παραδοσιακές αλήθειες είναι ξεπερασμένες, που το να ανήκεις κάπου (με υποχρεώσεις και όχι μόνο δικαιώματα) είναι κατάντια και το να μην κάνεις ό,τι σου κατέβη είναι συμβιβασμός και περιορισμός. Κάποτε το πρόσωπο αυτό το έλεγαν “αναίσθητο” και “ζαμανφουτίστα”, τώρα μπορεί και να είναι πρότυπο ελευθερίας. Το άλλο πρόσωπο που υπέφερε, που έπεφτε σε ντρόγκες, που αυτοκτονούσε το έλεγαν (με συμπάθεια) “άτυχο”, τώρα μένεις σε ένα αναπάντητο γιατί, πάλι με συμπάθεια και με πόνο, ίσως και με κάποιον αδιόρατο τρόμο για τα κοντινά. Το “άτυχο” ήταν η ανακουφιστική φράση του από μηχανής θεού που έσωζε τους υπόλοιπους.

Φαίνεται ότι ο ενδιάμεσος πόλος βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Είναι οι τυχεροί και κυρίως τα παιδιά και οι νέοι που βιώνουν ένα, δυο ή τρία καλά ή (και) κακά, που όμως τα βιώνουν, τα αμφισβητούν, τα νοηματοδοτούν διαφορετικά. Πάντως αυτό το ένα, τα δυο ή και τα τρία (στην καλύτερη περίπτωση), όταν είναι ζωντανά, με τα καλά και τα στραβά τους, σού δίνουν νόημα ύπαρξης και προοπτική και όνειρα.

Εφημ. ΠΟΝΤΙΚΙ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης εκφράζει οπωσδήποτε μια φιλοσοφική προτεραιότητα όταν θέτει το ερώτημα: «Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε;». Η άποψή του υπέρ της τετραήμερης διάρκειας εργασίας δεν αφορά το μανάβικο ή τη συνοικιακή ταβέρνα, αλλά περιλαμβάνει την πιλοτική εφαρμογή σε επιχειρήσεις πάνω από 20 άτομα και σε θέσεις εντάσεως διανοίας, σε προγραμματιστές, λογιστές, διοικητικές υπηρεσίες, μελετητικά γραφεία.

Και αναφέρεται μάλιστα «στο 92% των εταιρειών του Ηνωμένου Βασιλείου – που υιοθέτησαν την τετραήμερη εργασία και την κράτησαν –, ενώ κατά 85% ανέβηκε η απόδοση και 23% έπεσε η εργασιακή κόπωση σε εταιρείες της Πορτογαλίας».

Από την άλλη πλευρά η Ν.Δ., διά στόματος της υπουργού Εργασίας, αναφέρθηκε στο… μανάβικο της γειτονιάς (!), του οποίου η βιωσιμότητα τίθεται εν κινδύνω, ενώ σχολιάζοντας την πρόταση Ανδρουλάκη για τετραήμερη εργασία που εφαρμόζεται στη Γαλλία δήλωσε: «Η Γαλλία έχει από τις υψηλότερες ανεργίες αυτήν τη στιγμή που μιλάμε. Ξέρετε ότι πριν από δύο μήνες είχε υψηλότερη ανεργία από την Ελλάδα;».

Στη συνέχεια ανέφερε ότι μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο εκδόθηκαν ανακοινώσεις εναντίον τής εν λόγω πρότασης από το Οικονομικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, με πρόεδρο τον κ. Χατζηθεοδοσίου, και τη ΓΣΒΕΕ, με πρόεδρο τον κ. Καββαθά.

Η αρνητική άποψη επί του θέματος δεν φαίνεται να πτόησε – μέχρι στιγμής – το ΠΑΣΟΚ. Ούτε πτοήθηκε από την κριτική που έγινε σε ανοικτή επιστολή από τον επικεφαλής συνδικαλιστικής παράταξης Νίκο Φωτόπουλο: που υπενθύμιζε την ανοχή από το ΠΑΣΟΚ της πρακτικής Παναγόπουλου περί κατάργησης της πενθήμερης εργασίας προς όφελος της εξαήμερης, περί μη καταβολής των πέραν του οκταώρου υπερωριών, περί υποστήριξης του 13ωρου.

Η «πρωτιά» της κατάθεσης μιας τόσο «επικερδούς» πρότασης όπως αυτή του τετραήμερου ανήκε στο ΠΑΣΟΚ – τη στιγμή που η πρωτοβουλία αυτής της πρότασης για ένα τόσο σοβαρό θέμα έπρεπε να κατανεμηθεί μεταξύ των «ενδιαφερόμενων» πολιτικών δυνάμεων. Τώρα βέβαια ποιες ήταν αυτές οι δυνάμεις είναι άλλο θέμα…

Οι περιπέτειες του χρόνου εργασίας

Τον 16ο αιώνα ο Thomas More, στο διάσημο έργο του για το φανταστικό νησί της «Ουτοπίας», σκιαγραφούσε ένα πρότυπο εξάωρης ημερήσιας εργασίας, σε έναν κόσμο όπου – κατά τη δική του μαρτυρία – κυριαρχούσε η «δουλεία», όπου οι άνθρωποι εργάζονταν σκληρά από το πρωί ώς το βράδυ «σαν άλογα δεμένα»…

Ένα αφιέρωμα στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Είναι δίκαιο και πρέπον, στις 19 του Μάη που τιμάται η Γενοκτονία του λαού μας στον Πόντο, να τιμάται μαζί και η μνήμη του Πατέρα της Αναγνώρισής της, του ανθρώπου που την ανέδειξε, του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

~~~~~~~~~

Ένα αφιέρωμα στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Κατά τη γνώμη μου, η 19η Μαΐου πέρα από ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας του λαού μας στο Πόντο πρέπει να είναι και ημέρα μνήμης αφιερωμένη στον Πατέρα της Αναγνώρισής της απ΄ το Ελληνικό κράτος, τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Έτσι λοιπόν σήμερα, τιμώ τη μνήμη του, μ΄ ένα αφιέρωμα πάνω σε μια παρεξηγημένη (εξαιτίας πολλών συγκεχυμένων σημασιών) λέξη και στο πως αυτή ιχνηλατείται στη σκέψη του, τον πατριωτισμό, και σε ένα θεμελιώδες δομικό στοιχείο που πάνω του αυτός στερεώνεται, τον Ελληνισμό. Αναφέρεται πολύ συχνά ο Μιχάλης στο έργο του για τον πατριωτισμό και πως τον εννοεί, πως τον προσλαμβάνει, άσχετα απ΄ το γεγονός ότι δεν έχει γράψει κάτι συγκροτημένα (ένα κείμενο, ένα βιβλίο) πάνω σ΄ αυτόν.

Στάθηκα πολλές φορές στη σελίδα 23, στο στίχο 5, του βιβλίου του ‘’Από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΚΚΣΟΡ…’’ όπου ο Μιχάλη Χαραλαμπίδης λέει :

‘’Ο πατριωτισμός δεν έγινε επεξεργασμένη παιδεία,…’’.

Μέσα σ΄ αυτή, την μόνο έξι λέξεων, πλην όμως τόσο μεγάλης σημασίας φρασούλα, ο Μιχάλης κλείνει το πιο μεγάλο ιδεολογικοπολιτικό κενό όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ –μιας και στο κεφάλαιο αυτό όπως και σε όλο το εν λόγω βιβλίο σ΄ αυτό αναφέρεται- αλλά ολόκληρου του συστήματος της διανόησης και της πολιτικής στην Ελλάδα.

Τι κρύβεται όμως πίσω απ΄ αυτή τη φράση ;… τι σημαίνει το να έχεις επεξεργασμένη παιδεία για τον πατριωτισμό ;

Του Γιώργου Ζουρίδη

Το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο Ερντογκάν για να το εισάγει στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση προς κύρωση, αποτελεί ένα ακόμα βήμα για την «φινλανδοποίηση» της Πατρίδας μας, και αποτελεί την κρατική νομιμοποίηση του περίφημου casus belli που εδώ και χρόνια «αναμασούν» οι γείτονες μας!

Ένας σπουδαίος Έλληνας διανοητής, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είχε εδώ και χρόνια προνοήσει μέσα από την αρθρογραφία του για τις «Όψεις του νέου ανατολικού ζητήματος» να κινητοποιήσει μορφωτικά τον απανταχού Ελληνισμό, για τον ρόλο και την επικίνδυνη στρατηγική των Τούρκων υποιμπεριαλιστών, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναδειχθούν ως μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή!

Η όλη προσπάθεια του Μιχάλη βρήκε ευήκοα ώτα στον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και το 1994 η Βουλή των Ελλήνων ανακήρυξε με απόλυτη πλειοψηφία την ημέρα της 19ης Μαΐου, ως ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ για την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού….

Και πάντα σαν σήμερα, θα τους θυμόμαστε και θα τους τιμούμε!!!

Είχα την ευκαιρία ως συνοδοιπόρος των απόψεων του Μιχάλη να καταγγείλω μαζί με αυτόν και ελάχιστους ακόμα συντρόφους το 1988 την Συμφωνία του Νταβός, που έδινε «άφεση αμαρτιών» στην Τουρκία για την εισβολή και κατοχή μεγάλου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας! Έτσι άνοιξε και ο δρόμος αργότερα για της άρση του «βέτο» που έλεγε ότι η όποια τουρκική πρωτοβουλία για την Ευρώπη, έπρεπε να βρίσκει σύμφωνη και την Ελλάδα.

Αργότερα είχαμε την δημόσια συγγνώμη του Ανδρέα Παπανδρέου με την περίφημη φράση του “Mea culpa” για το Νταβός, που ανέδειξε το ήθος του ανδρός.

Του Μιχάλη Μινουδάκη

ΔΩΡΟ

Ένα μεγάλο δώρο , μας επιφύλαξε ο γέροντας Ιερεμίας στην Τράπεζα που ακολούθησε την Νυχτερινή Θεία Λειτουργία για την Απόδοση του Πάσχα, τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν λίγο δηλαδή.

Ένα ...Μνημόσυνο για την ποντιακή Γενοκτονία, για τους 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου.

Ο γέροντας μας διάβασε το κείμενό που

ακολουθεί.

Τον ευχαριστούμε πολύ!

"Η Δασκάλα της Παράγκας

Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

Πλουτοκρατία (Μέρος Πρώτο)

Roberto Pecchioli - 15 Μαΐου 2026

Πηγή: Αιρετικά

Τα Ευαγγέλια του Λουκά και του Ματθαίου καταγράφουν μια δυνατή σκέψη του Ιησού: «Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον έναν θα αφοσιωθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετήσετε τον Θεό και τον Μαμμωνά». Στην αρχαία παράδοση, ο Μαμμωνάς ήταν ένας δαίμονας που αντιπροσώπευε την προσκόλληση στα υλικά πράγματα, στην απληστία και ιδιαίτερα στο χρήμα. Η νίκη του Μαμμωνά σήμερα είναι συντριπτική. Δεν αφορά μόνο τη δύναμη του χρήματος, την κεντρικότητά του στην ανθρώπινη ζωή, αλλά κάθε μορφή υλισμού και εξάρτησης, που προωθείται και στη συνέχεια επιβάλλεται από πάνω. Η εποχή μας μας έχει δώσει έναν όρο που προσδιορίζει τη δύναμη του Μαμμωνά: την πλουτοκρατία. Δηλαδή, την κυριαρχία του χρήματος, με τη μορφή της ηγεμονίας της οικονομικής σκέψης, του εργαλειακού υπολογισμού, της αδιαφορίας για οποιαδήποτε αξία που δεν μπορεί να μετατραπεί, που νά αντιπροσωπεύεται στο χρήμα.

Δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους! Την προηγούμενη εβδομάδα δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια πήδησαν στο κενό, μη αντέχοντας την προοπτική μιας μελλοντικής απασχόλησης που δεν θα τους απέφερε πολλά «λεφτά», όπως εξηγεί το σπαραχτικά λιτό σημείωμα που άφησε στους γονείς της η μια εκ των δύο. Τα δύο κορίτσια έφυγαν διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα – μόνο δυό γδούποι προστέθηκαν στη φασαρία της πόλης. Τα δύο κορίτσια έφυγαν χωρίς κατηγόριες, χωρίς αιτήματα, χωρίς παράπονα, χωρίς υστερόγραφα. Έφυγαν με μια μόνο διαπίστωση: αυτός ο κόσμος δεν είναι, πλέον, γι’ αυτές.

Οι «ειδικοί» άδραξαν την ευκαιρία κι έκαναν περατζάδες στις οθόνες μας αναπαράγοντας κοινοτοπίες περί «άγχους επίδοσης», «πρόληψης», «έγκαιρης διάγνωσης» και «ενσυναίσθησης». Οι «ανειδίκευτοι», δηλαδή όλος ο υπόλοιπος κόσμος, συνταραγμένος από τις πτώσεις, πένθησε τα δύο κορίτσια, κατά τα ειωθότα του φεϊσμπουκικού ελλαδισμού. Ήτοι, δια βραχέων. Τα εικονικά πένθη, ξέρετε, δεν είναι σύντομα μόνο επειδή χρειάζονται συνεχή ανατροφοδότηση τα μέσα (αντι)κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε επειδή γαλουχηθήκαμε με ασυνάρτητες προτροπές να είμαστε, λέει, ο εαυτός μας «γιατί έτσι μας αρέσει». «Η ζωή είναι μικρή» και τα πένθη μας είναι μικρά, γιατί, αφού εξορίσαμε στις παρυφές των οικιστικών ιστών τα νεκροταφεία, αποφασίσαμε πως τη σκηνοθετημένη εικόνα μας δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. Η ζωή (όπως κι ο κυνισμός) συνεχίζεται απρόσκοπτα σαν διαφημιστικό μήνυμα που όλοι καλοπερνάνε αυτοθαυμαζόμενοι, κι ας παραμονεύει να μας καταπιεί το κενό ενός τρόπου που μπερδεύει την προκοπή του με το πορτοφόλι του.

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Αν ξεχάσουμε

Θα χαθούμε..

«Η Ρωμανία κι αν πέρασεν,

ανθεί και φέρει κι άλλο»

353.000 θύματα ζητούν δικαίωση

«κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση των αδικημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον του»*

*Μιχάλης Χαραλαμπίδης,

το 1988 στο δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο όπου και πρότεινε την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com