ΟΤΑΝ ΡΑΓΙΖΕΙ Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Τι τραγωδία! Έσπασαν οι βιτρίνες της Louis Vuitton. Ο πολιτισμός δέχτηκε ένα ακόμη καίριο πλήγμα. Οι τηλεοπτικές κάμερες έσπευσαν να καταγράψουν τα θραύσματα, οι αναλυτές να καταδικάσουν τη βαρβαρότητα και οι ευαίσθητοι υπερασπιστές της κοινωνικής ειρήνης να θρηνήσουν για το δικαίωμα μιας τσάντας των πέντε χιλιάδων ευρώ να εκτίθεται ανενόχλητη.

Ευτυχώς, οι άνθρωποι που κοιμούνται στα πεζοδρόμια παραμένουν στη θέση τους. Οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο επίσης. Οι νέοι που δεν μπορούν να φανταστούν το μέλλον τους εξακολουθούν να περιφέρονται ανάμεσα σε δουλειές χωρίς προοπτική και όνειρα χωρίς χρηματοδότηση. Η κοινωνική τάξη, λοιπόν, δεν κινδυνεύει. Μόνο τα τζάμια της.

Έχουμε φτιάξει έναν παράξενο πολιτισμό. Έναν πολιτισμό όπου η καταστροφή μιας βιτρίνας θεωρείται μεγαλύτερο σκάνδαλο από την καταστροφή μιας ζωής. Όπου η ιδιοκτησία διαθέτει περισσότερη δημόσια αξιοπρέπεια από τον άνθρωπο. Όπου η βία γίνεται ορατή μόνο όταν αφήνει σημάδια πάνω στα εμπορεύματα, ποτέ όταν εγγράφεται καθημερινά πάνω στα σώματα.

Και βέβαια, η Louis Vuitton δεν πουλά απλώς τσάντες. Πουλά την υπόσχεση ότι μπορείς να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους ανθρώπους πληρώνοντας αρκετά χρήματα. Πουλά την κοινωνική απόσταση ως αισθητική εμπειρία. Μετατρέπει την ανισότητα σε κομψότητα και την επίδειξη του πλούτου σε πολιτιστικό επίτευγμα.

Η βιτρίνα είναι το ιδανικό μνημείο αυτής της εποχής. Από τη μία πλευρά το αντικείμενο που υπόσχεται ευτυχία. Από την άλλη ο περαστικός που καλείται να το επιθυμεί, ακόμη κι όταν δεν θα μπορέσει ποτέ να το αποκτήσει. Ανάμεσά τους ένα διάφανο τζάμι. Όπως ακριβώς το θέλει η σύγχρονη δημοκρατία. Να βλέπεις τα πάντα, να επιθυμείς τα πάντα και να μην μπορείς να αγγίξεις σχεδόν τίποτα.

Έλεγχος πεπραγμένων στην εξωτερική πολιτικη της κυβέρνησης Μητσοτάκη 2019-26 (reloaded)

Post2post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς βάζεις θεούς και δαίμονες, μαζί με χορηγούς, να πάρει αυτοδυναμία ο Κουλης. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΜΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία. Xώνεις και τίποτα Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη, μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει. 

✔️Αν και γνωστό, αφήνεις αμέσως μετά χωρίς ουσιαστική αντίδραση να υπογραφεί το Τουρκολυβικό σύμφωνο που καπαρώνει την ΑΟΖ νότια και ανατολικά της Κρήτης στην Τουρκία.

✔️Aποδεχεσαι μετά αδιαμαρτύρητα τις δοκιμαστικές εξορύξεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπρου. "Δεν έχει εκεί τίποτα, λάσπη τρυπάνε", λες δια του Δένδια.

✔️Αποδέχεσαι εξίσου αδιαμαρτύρητα  την εκπροσώπηση σου από την Μέρκελ στην Διεθνή Σύνοδο για το Λιβυκο (Τουρκία, Κατάρ κλπ παρόντες). Η θεία ξέρει! 

✔️Υπογράφεις συμφωνία με την Ιταλία άρον άρον για να περιορίσεις την ισχύ του Τουρκολυβικού σύμφωνου, εισάγοντας την μερική επήρεια νησιών στην διαμόρφωση και της ΑΟΖ. 

✔️Υπογράφεις συμφωνία με την Αίγυπτο για μισή χωροθέτηση της μεταξύ μας ΑΟΖ, με μερική επήρεια σε αυτή της Κρήτης, νησιών των Δωδεκανήσων και μηδενική για το Καστελόριζο. Πάλι για το Τουρκολιβυκο σύμφωνο η φούρια. Δωράκι στην Αίγυπτο το 17,5% έξτρα ενός κοιτάσματος. Ηρόδοτος λέει, τρέχα γύρευε ποιος είναι αυτός ο ανιστόρητος.

✔️Αφήνεις μετά το  καλοκαίρι του 20 Oruc Reis να γκριζάρει όλη την περιοχή που άφησε ακάλυπτη η συμφωνία με την Αίγυπτο. Ο Ερντογαν, επί την ευκαιρία, βάζει όλα τα θέματα που θέλει (Συνθήκη Λωζανης, αποστρατικοποιηση νησιών, ΑΟΖ Αιγαίου) στο τραπέζι. Καμία αντίδραση, μόνο δηλώσεις ότι η Ελληνική κυβέρνηση δεν επιθυμεί κυρώσεις της Τουρκίας από την ΕΕ. Αργότερα, να δαγκώνουν, λέει. 

Η ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟ - ΛΙΒΥΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΒΥΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΎΛΙΟ

Περικλής Νεάρχου 

Τελικά, η Ελλάδα απέτυχε να αποτρέψει την επέκταση και στην Ανατολική Λιβύη της Τουρκικης επιρροης, παρά τον ανταγωνισμό της με τη Δυτική, που ελεγχόταν ηδη απο την Αγκυρα.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ, που ελέγχει τη θέση του συμβούλου εθνικης ασφαλείας στην Κυβέρνηση ,απεφάνθη οτι δεν επρεπε η Ελλάδα ν' ανταποκριθει στις επίμονες εκκλήσεις του στρατάρχη Χαφτάρ, που ζητουσε στήριξη απο την Ελλάδα , γιατί δηθεν η εξουσία του ηταν σε αποδρομή και σύντομα θα εφευγε απο το προσκήνιο. Η θεώρηση αυτή δεν αλλαξε ουτε απο το γεγονός οτι οι πιο στενοί συνεργάτες του ηταν αξιωματικοί  που ειχαν σπουδάσει σε Ελληνικές Στρατιωτικές Σχολές και ηταν ευνοϊκά διακείμενοι προς την Ελλάδα.

Ο υπουργός Εξωτερικων καλλιεργουσε την εντύπωση οτι , παρά τις διαφωνίες με την Τουρκοκρατούμενη και αμφιλεγόμενη Κυβέρνηση της Τριπόλεως στη Δυτική Λιβύη, τα πράγματα δεν ηταν ασάλευτα. Υπηρχαν δίαυλοι επικοινωνίας και διεξήγονταν συνομιλίες, που παρειχαν ελπίδα για κάποια πρόοδο στο θέμα της οριοθετήσεως της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Λιβύης.

Η Δυτική Λιβύη παρέσυρε την Ελλάδα σε ψευδοσυνομιλίες για ν' αποστρέψει την προσοχή της απο την Ανατολική Λιβύη και να επιτρέψει στην Αγκυρα να την προσεγγίσει , με υποσχέσεις για επανενοποίηση  της Λιβύης, υπο την ηγεσία του υιου Χάφταρ.

Ο Φάνης Μαλκίδης για το παράνομο τουρκολιβυκό Μνημόνιο

Ανησυχητικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο μετά τις πολιτικές ανατροπές στη Λιβύη –

Τι επισημαίνει στο CRETAONE 102,3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης

• Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση εισέρχονται τα εθνικά θέματα και οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο περνά πλέον από το στάδιο των αμφισβητούμενων συμφωνιών στην ουσιαστική εφαρμογή του στο πεδίο.

Αναλύοντας τις ραγδαίες εξελίξεις στην εκπομπή «Newsroom» του CRETAONE 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, ο Θεοφάνης Μαλκίδης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ενεργειακή ασφάλεια της Μεγαλονήσου.

• Όπως τόνισε ο κ. Μαλκίδης, οι πρόσφατες πολιτικές ανατροπές στη Λιβύη, με την αλλαγή ηγεσίας στη Βουλή της Βεγγάζης και την επικράτηση δυνάμεων φιλικά προσκείμενων στην Άγκυρα, ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο μιας συμφωνίας που επιχειρεί να «διαγράψει» τα ελληνικά νησιά από τον ναυτικό χάρτη.

95 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΑ

Γιώργος Τασιόπουλος 

Η 21η Οκτωβρίου 1931 υπήρξε η αντιαποικιακή παλλαϊκή εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου λίγα χρόνια μετά το 1925, όταν η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα αποικία του βρετανικού στέμματος.

Ήταν το πρώτο μήνυμα για αυτοδιάθεση των Κυπρίων πριν από τον αγώνα της ΕΟΚΑ.

Η μεγαλόνησος βρισκόταν υπό αυταρχικό αγγλικό καθεστώς, με περιορισμένες πολιτικές ελευθερίες, βαριά φορολογία και οικονομική ανέχεια. 

Αφορμή έπαιξε η παραίτηση του Μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημου Μυλωνά από το Νομοθετικό Συμβούλιο και η έκκλησή του για αγώνα υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα.

 Στις 21 Οκτωβρίου έγινε παλλαϊκή συγκέντρωση που κατευθύνθηκε προς το Κυβερνείο, το οποίο πυρπολήθηκε. 

Σε συγκεντρώσεις στη Λεμεσό, την Αμμόχωστο, την Κερύνεια, το Πισσούρι και σε άλλες περιοχές η Κύπρος αμφισβήτησε τα δεσμά των αποικιοκρατών. 

Μία όμορφη ψυχή επί γής.. ήταν.!!!!

🏛Η Διεθνής Ημέρα Αρχαιολογίας γιορτάζεται κάθε χρόνο το τρίτο Σάββατο του Οκτωβρίου (21 Οκτωβρίου 2023).

Ντίνας Γεωργιάδη 

Μία όμορφη ψυχή επί γής.. ήταν.!!!!

Τι έκανε ο δήμος Ελευσίνας για αυτον τον άνθρωπο ή ο δήμος Δερβενοχωρίων

(χωριό κλειδί);

Μια εκδήλωση,μια προτομή μια οδοσήμανση τίποτα ως συνήθως!!!

Ο τρελός,ο σαλός ,ο ρακένδυτος ,η τιμή για αυτόν τον ΑΝΘΡΩΠΟ..!

Εστω και αργά ας φιλοτιμηθεί ο δήμος ή η εφορία αρχαιλογίας μια προτομή έξω ή  στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου Ελευσινας!Τόσοι ανύπαρκτοι πήραν τέτοιες τιμές κατά καιρούς!

Giorgos Klapakis 

Ο άνθρωπος των φωτογραφιών λεγόταν Παναγιώτης Φαρμάκης και γεννήθηκε στα Δερβενοχώρια πριν πολλές δεκαετίες. 

Στο κορυφαίο ( κατά τη γνώμη μου) ελληνικό ντοκιμανταίρ "Αγέλαστος Πέτρα" (του Φιλίππου Κουτσαφτή, ελεύθερο στο Διαδίκτυο) αποτυπώθηκαν στιγμές του αποκλίνοντος βίου του πίσω στα 90's. 

Με φθαρμένη στρατιωτική φόρμα, μονίμως μια στρατιωτική χλαίνη στο κεφάλι και με ένα οικοδομικό καρότσι, διέτρεχε την Ελευσίνα και το Θριάσιο Πεδίο κάνοντας αυτό στο οποίο είχε τάξει την ύπαρξή του, μάζευε με το καρότσι του από σωρούς με μπάζα και σκουπίδια πεταμένα κτερίσματα και αρχαιότητες που είχαν μεταβολιστεί ως περιττώματα από τον αποχαυνωμένο "αναπτυξιακό" πυρετό μιας κοινωνίας που κάλπαζε προς τον γκρεμό, τα παρέδιδε στους αρχαιολόγους και τα διέσωζε. Πολλές φορές χτυπήθηκε άσχημα από μπράβους εργολάβων, επειδή έπεφτε μπροστά σε μπουλντόζες έτοιμες να "σκουπίσουν" αρχαιότητες και όλοι τον ήξεραν ως τον "τρελό της Ελευσίνας".

20 Οκτωβρίου 1827...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ένας άγγλος ναύτης του πλοίου «Γένοβα» αφηγείται: 

"Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν αδιάκοπα και κατά διαστήματα τούς συνόδευαν ομαδικές επευφημίες τόσο δυνατές που δεν τις έπνιγε ούτε ο βρυχηθμός των κανονιών! 

 Στο πλοίο μας , ήταν δυο αγόρια 14 και 16 χρόνων, ο Φίσερ και ο Άντερσον που υπηρετούσαν στο βεστιάριο. 

Και τα δυο τους στέκονταν εκεί όμορφα και καθαροντυμένα. 

Ο Φίσερ ήταν όλος υγεία, με ροδοκόκκινα μάγουλα και μακριά μαύρα μαλλιά που έπεφταν μπροστά στα μεγάλα μαύρα μάτια του. 

Πιασμένα τα  δυό τους χέρι-χέρι, εκεί στο κιγκλίδωμα, ύψωναν κι αυτά τις φωνούλες τους μαζί με τις επευφημίες των ανδρών. Γέμιζα το κανόνι μου όταν άκουσα μια τσιριχτή φωνή και γυρίζοντας είδα τον Φίσερ να κείτεται νεκρός. 

Τραυματισμένος είχε πέσει κι ο Άντερσον.  Σύρθηκε μέχρι το κορμί του αγαπημένου του φίλου, έχωσε το κεφάλι στο στήθος του και έβγαλε την πιο διαπεραστική κραυγή που άκουσα ποτέ μου. 

Με μεγάλη δυσκολία χωρίσαμε τον μικρό Άντερσον από το κορμί του συντρόφου του. Μας εκλιπαρούσε να μην του πάρουμε τον «αγαπημένο του Νεντ». 

Περιτριγυρισμένοι από το θάνατο, ήταν αδύνατο να μην επηρεαστούμε απ’ αυτή τη σκηνή, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς παρά να τους χωρίσουμε με τη βία.

Αποθέσαμε τον Φίσερ στον κοινό σωρό των σκοτωμένων που περίμεναν τον υγρό τάφο τους".

Και ο Καθηγητής Χαράρι :

Το 1821, οι Έλληνες εξεγέρθηκαν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οικονομικοί κύκλοι του Λονδίνου είδαν την ευκαιρία. Πρότειναν στους αρχηγούς των εξεργεμένων να εκδώσουν ανταλλάξιμα Ελληνικά Επαναστατικά Ομόλογα στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. 

Οι Έλληνες θα αποπλήρωναν τα ομόλογα με τόκο, αν και όταν, κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους. 

Η αξία των Ελληνικών Επαναστατικών Ομολόγων ανέβαινε και έπεφτε στο χρηματιστήριο του Λονδίνου ανάλογα με τις στρατιωτικές επιτυχίες και αποτυχίες στα πεδία της μάχης. 

Με τη διαφαινόμενη ήττα των επαναστατών, οι ομολογιούχοι αντιμετώπιζαν το ενδεχόμενο να χάσουν τα πάντα.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Η αθέατη κοινωνική κρίση/ρωγμή πίσω από τις εξεγέρσεις.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Κάτι βαθύτερο από μια συνηθισμένη πολιτική δυσαρέσκεια διατρέχει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Από τις κινητοποιήσεις για το κόστος ζωής και τη στέγαση μέχρι τις απεργίες, τις αγροτικές διαμαρτυρίες και τις εξεγέρσεις των νέων, αναδύεται ένα κοινό αίσθημα. Ο κόσμος μέσα στον οποίο καλούνται οι άνθρωποι να ζήσουν γίνεται ολοένα περισσότερο αβίωτος.

Αν επιχειρούσαμε να κατανοήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε οκτώ βασικές διαστάσεις αυτής της ευρωπαϊκής κοινωνικής αναταραχής.

1. Δεν εξεγείρονται μόνο εναντίον κυβερνήσεων. Εξεγείρονται εναντίον ενός τρόπου ζωής.

- Η εργασία δεν εξασφαλίζει πλέον αξιοπρεπή διαβίωση.

- Η κατοικία μετατρέπεται από κοινωνικό αγαθό σε επενδυτικό προϊόν.

- Η εκπαίδευση δεν εγγυάται κοινωνική κινητικότητα.

- Ο ελεύθερος χρόνος, οι σχέσεις και η οικογενειακή ζωή θυσιάζονται στην επιβίωση.

- Η υπόσχεση ότι «αν προσπαθήσεις αρκετά, θα τα καταφέρεις» χάνει την αξιοπιστία της.

Οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται μόνο επειδή έχουν λιγότερα. Εξεγείρονται επειδή αισθάνονται ότι τους αφαιρείται η δυνατότητα να ζήσουν μια ανθρώπινη ζωή.

2. Η κρίση είναι και κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης.

- Η εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς θεσμούς αποδυναμώνεται.

- Οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται, αλλά οι βασικές οικονομικές επιλογές συχνά παραμένουν ίδιες.

- Οι πολίτες αισθάνονται ότι οι αποφάσεις για τη ζωή τους λαμβάνονται χωρίς ουσιαστική συμμετοχή τους.

- Η δημοκρατία βιώνεται ως μια περιοδική εκλογική διαδικασία και όχι ως πραγματική δυνατότητα συλλογικού αυτοκαθορισμού.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο «ποιος μας κυβερνά;», αλλά «πόση εξουσία έχουμε πραγματικά πάνω στη ζωή μας;»

Λυπάμαι αλλά δεν θα κλάψω για το δημαρχείο της Λιμόζ του 19ου αι.

Βασίλης Λαμπόγλου 

Και δεν θα κλάψω γιατί έκλαψα πάρα πολύ 

για το Μεγάλο Τζαμί της Γάζας του 14ου αι

για το Παλατι του Πασά της Γάζας του 13ου αι. που στέγαζε και το Αρχαιολογικό Μουσείο 

για τις βυζαντινές εκκλησίες του 6ου αι με τα ψηφιδωτά δάπεδα που είχαν ανασκαφεί στη Γάζα (είδατε ή Χαμάς? έκοβε κονδύλια για ανασκαφές χριστιανικών ναών)

για τις εγκαταστάσεις του λιμανιού της αρχαίας Ανθηδώνος στη Γάζα 

για τον ναό του Αγίου Πορφυρίου στη Γάζα και τον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Taybeh του 5ου αι έκαστος (τον δεύτερο τον έκαψαν λυσσασμένοι έποικοι)

και για όλα τα υπόλοιπα μνημεία και ιστορικά κτίρια που εξαφάνισαν οι σιωνιστικές βόμβες 

για το Μεγάλο Φράγμα της Μαριμπ, ένα μεγαλειωδες επίτευγμα της μηχανικής του 8ου αι προ Χριστού που κατέστρεψαν οι σαουδαραβικες βόμβες μαζί με την μοναδικής παγκοσμίως αρχιτεκτονικής Παλιά Πόλη της Σαναά 

και όλα τα υπόλοιπα μνημεία, φρούρια, τζαμιά, παλιές πόλεις που κατέστρεψαν οι Σαουδάραβες 

ειλικρινά μπορώ να γράφω μέχρι το πρωί 

και για τα μνημεία της Παλαιστίνης 

και για τα μνημεία του Λιβάνου 

και για τα μνημεία της Υεμένης 

και για τα μνημεία του Ιράκ 

και για τα μνημεία της Συρίας 

Και για τα μνημεία του Ιράν

κλπ κλπ κλπ  

Από την νεοφεουδαρχική αντίληψη της εξαρτημένης εργασίας στην κοινωνική εξέγερση.

Νίκος Σίμος

Τα γεγονότα στην Νότια και νοτιοκεντρική Ευρώπη αποτελούν ένα εξελικτικό στάδιο μιας, από δεκαετίες σχεδιαζόμενης, δυστοπίας που δεν βρήκε καμία και από πουθενά ιδεολογικοπολιτική αντίσταση 

Οι αντιδράσεις την "ηγεσιών" των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής νεοταξικής  κολεκτίβας είναι η εικόνα της απόλυτα εξαρτημένης ΕΕ από το νεοφεουδαρχικό κέντρο εκείθεν του Ατλαντικού, που εκτός της ιδεολογικής ηγεμονίας κρατά στην ουσία τα κλειδιά των παγκόσμιων εξελίξεων 

Όμως - και εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς - αυτός ήταν ο λόγος δημιουργίας της Ευρωπαϊκής  υπερεθνικής κολεκτίβας που ατυχώς και ευφυολογικά ονομάστηκε ΕΕ

Όποιοι θεώρησαν και αφρόνως πανηγύρισαν για την "ανοιχτή και ελεύθερη αγορά" και όσοι από τις αρχές της δεκαετίας του '90  λοιδορούσαν κάποιους από εμάς - που σταθήκαμε απέναντι από το ενωσιακό εγχείρημα - σαν αναχρονιστικούς Μαρξιστές, απογοητεύτηκαν οικτρά 

 Η  εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν το πρόσχημα που τερμάτισε το - μεταλλαγμένο από το αρχικό - σχέδιο της, στην ουσία , Γερμανικής Ευρωπαϊκής Ενωσης  και διέλυσε τα "όνειρα" του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που ήθελε μερίδιο στην παγκοσμιοποιημένη  καπιταλιστική δυστοπία .

Τα μεταναστευτικά ρεύματα από τους πολέμους στην Μέση Ανατολή και στην Αφρικανική ήπειρο  είχαν στόχο την αναμόρφωση του κόστους εργασίας στις βιομηχανίες της "Γερμανικής Ευρώπης" για να αντέξει και να ανταγωνιστεί την "καπιταλιστική Κινεζοποίηση" του εργατικού κόστους 

Όταν το σχολείο έσωζε παιδιά από την πείνα

Στις 20 Μαρτίου 1930, ένας δάσκαλος από την Πελοπόννησο έστειλε επιστολή στον Εμμανουήλ Λαμπαδάριο, διευθυντή της Υπηρεσίας Σχολικής Υγιεινής, περιγράφοντας τις συνθήκες διατροφής των μαθητών του.

Το σχολείο βρισκόταν ανάμεσα σε δύο χωριά και τα παιδιά παρέμεναν εκεί το μεσημέρι. Ο δάσκαλος παρατηρούσε ότι, λίγο πριν από το φαγητό, σχεδόν όλοι ζητούσαν άδεια να βγουν από την τάξη.

Αναζητώντας την εξήγηση, ανακάλυψε ότι πήγαιναν στη βρύση για να μουσκέψουν το σκληρό ψωμί τους, ώστε να μπορέσουν να το φάνε. Το λιγοστό τους γεύμα περιλάμβανε μαύρο ψωμί, λίγη ρέγγα ή λίγο τυρί.

Ο εκπαιδευτικός έστειλε μαζί με την επιστολή και ένα κομμάτι ψωμί, για να αποδείξει ότι δεν υπερέβαλλε.

Το περιστατικό, που καταγράφεται στη μελέτη των Χαράλαμπου Λεβεντάκη και Βασιλικής Γκαρίλα, αποκαλύπτει τις συνθήκες μέσα στις οποίες επιχειρήθηκε η ανάπτυξη των μαθητικών συσσιτίων.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ....

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/19x2BSsZ8D/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο και η ανατροπή των συσχετισμών: οι υπολογισμοί του Χαφτάρ, το δίλημμα της Αιγύπτου και η Ελλάδα

ΥΠΕΞ για τουρκολιβυκό μνημόνιο: Νομικά αβάσιμη απόφαση

του Γιώργου Κουτσούμη

Η έγκριση της θαλάσσιας συμφωνίας με την Τουρκία από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης, την οποία μεταδίδει σήμερα, 20 Οκτωβρίου, το Reuters, επικαλούμενο δύο βουλευτές, μεταφέρει την υπόθεση από τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Σύμφωνα με το πρακτορείο, το κοινοβούλιο ανακάλεσε παράλληλα τις αποφάσεις του 2020, με τις οποίες απέρριπτε την επικύρωση των μνημονίων με την Άγκυρα και διέκοπτε τις πολιτικές σχέσεις μαζί της. Η ακριβής διαδικασία και η ολοκλήρωση των απαιτούμενων εσωτερικών πράξεων μένει να αποσαφηνιστούν με την εξέταση του επίσημου κειμένου. Η πολιτική ανατροπή, ωστόσο, είναι ήδη σαφής.

Το στρατόπεδο που επί χρόνια αποτελούσε το βασικό λιβυκό αντίβαρο στην τουρκική παρουσία επιλέγει πλέον τη συνεννόηση με την Άγκυρα. Για την Ελλάδα, το δυσμενέστερο στοιχείο είναι ότι αμβλύνεται η αντίθεση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Λιβύης, στην οποία είχε στηριχθεί μέρος της ελληνικής διπλωματικής προσέγγισης. Η Τουρκία επιχειρεί να καταστήσει τη συμφωνία του 2019 κοινό σημείο αναφοράς των αντίπαλων λιβυκών κέντρων εξουσίας, περιορίζοντας την εξάρτησή της από την πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης της Τρίπολης.
________________________

Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της Λιβύης για το τουρκολιβυκό μνημόνιο (20.10.2026)

Γαλλία: Σκλαβιά, ανισότητα, εμφύλιος

«Η φαντασία στην εξουσία,

φώναξε ο Μάης του ’68

αλλά τούτος εδώ

ξεπέρασε την πάσα φαντασία»

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία δεν είναι τόσο απλές όσο θέλουν να τις παρουσιάζουν ορισμένες ερμηνείες. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν συλλήβδην ως εκδηλώσεις κυνισμού, μηδενισμού ή μιας νεολαίας που έχει χάσει κάθε αξία. Μια τέτοια ανάγνωση μετατρέπει ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο σε ηθικό πρόβλημα και αποφεύγει το ουσιαστικό ερώτημα: τι έχει οδηγήσει μια ολόκληρη γενιά να αμφισβητεί τόσο βαθιά την κοινωνία στην οποία μεγαλώνει;

Δεν μιλάμε για μετανάστες που δυσκολεύονται να ενταχθούν. Οι περισσότεροι από τους νέους που βρίσκονται στο επίκεντρο αυτών των εντάσεων είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Γαλλία και όχι μόνο στο Σεν-Ντενί, αλλά αντιμέτωποι με κοινωνικούς αποκλεισμούς και με την εμπειρία ότι δεν αναγνωρίζονται ως ισότιμα μέλη της. Και η κρίση δεν αφορά αποκλειστικά τις φτωχές συνοικίες. Η ανασφάλεια, η ματαίωση και η αμφιβολία για το μέλλον διαπερνούν διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, ακόμη κι αν εκδηλώνονται με άνισους τρόπους.

Η παρέμβαση του παλαίμαχου δημοσιογράφου Εντουί Πλενέλ υπέρ των μαθητών που κινητοποιούνται στη Γαλλία φωτίζει μια κρίσιμη πλευρά αυτής της πραγματικότητας, την εκπαίδευση ως πεδίο κοινωνικής ανισότητας. Όταν υπάρχουν σχολεία χωρίς επαρκείς εκπαιδευτικούς, άνισες υποδομές, υπερφορτωμένα προγράμματα και μηχανισμοί προσανατολισμού που γεννούν αδικίες, η ισότητα παύει να είναι αυτονόητη υπόσχεση. Χαρακτηριστικά, ο Πλενέλ αντιπαραθέτει τις συνθήκες των σχολείων της περιφέρειας του Παρισιού με εκείνες του κέντρου, αναδεικνύοντας το βάθος των εκπαιδευτικών ανισοτήτων.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος ή τουλάχιστον η αφορμή της γενικευμένης αναταραχής. Όταν η μόρφωση δεν εγγυάται πραγματικές ευκαιρίες, όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή και όταν η κοινωνία αντιμετωπίζει ορισμένους νέους ως ανεπιθύμητους, η υπόσχεση του μέλλοντος χάνει την αξιοπιστία της, ειδικά όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη επιβεβαιώνει και δεν απεμπολεί τις ανισότητες. Για μια γενιά που αισθάνεται ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, η οργή μπορεί να γίνει τρόπος έκφρασης μιας βαθύτερης απόρριψης.

DATA CENTERS: ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ;

Αντώνης Μαυρόπουλος 

Με τον τρόπο που προωθούνται σήμερα οι επενδύσεις σε data centers η κοινωνία δε βλέπει οφέλη και η χώρα δεν δημιουργεί κόμβους τεχνητής νοημοσύνης. Αντίθετα, η χώρα γίνεται χώρος εγκατάστασης και η τεχνητή νοημοσύνη θα φέρει μια «ανάπτυξη» που μετριέται, ξανά και ξανά, σε μεγαβάτ και τσιμεντοποίηση και όχι σε τεχνογνωσία και ποιότητα ζωής. Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει χώρος και όχι χώρα: ένα πεδίο από το οποίο αντλούνται πόροι για να παραχθεί αξία αλλού.

«Τι συμβαίνει άραγε με τα data centers και υπάρχουν μαζικές αντιδράσεις εναντίον τους, αντιδράσεις που ξεκινώντας από τις ΗΠΑ δημιουργούν νέα πολιτικά δεδομένα; Και τι είδους «ανάπτυξη» φέρνουν στους τόπους όπου εγκαθίστανται; Πάμε να το δούμε, απαντώντας σε μερικά βασικά ερωτήματα και ξεκινώντας από το τι είναι τα data centers…

Δεν υπάρχουν όμως και τοπικά οφέλη; Δεν θα δημιουργηθούν κόμβοι τεχνητής νοημοσύνης με πολλά data centers;

Τα τοπικά οφέλη είναι ελάχιστα, και τα περισσότερα είναι προσωρινά. Η κατασκευή φέρνει εκατοντάδες εργάτες για λίγους μήνες. Η λειτουργία απασχολεί 30 με 50 μόνιμους εργαζόμενους. Και υπάρχει και ο λογαριασμός που έρχεται αργότερα. Οι υποσταθμοί, τα δίκτυα και οι αγωγοί φτιάχνονται για να λειτουργούν 30 χρόνια. Αν όμως ο επενδυτής φύγει νωρίτερα, η τοπική κοινωνία συνεχίζει να πληρώνει υποδομές φτιαγμένες στα μέτρα του.

Ένα κτίριο με servers από μόνο του δεν δημιουργεί οικοσύστημα τεχνητής νοημοσύνης. Στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων έχουμε ιδιώτες επενδυτές, ξένη τεχνολογία - μαύρο κουτί, ξένη διοίκηση, διεθνείς πελάτες, και από κάτω τοπική γη, ρεύμα και νερό. Πού ακριβώς βρίσκεται η προστιθέμενη αξία; Πόση τεχνογνωσία μένει στη χώρα ή την τοπική κοινωνία; Πόσα πανεπιστήμια και ελληνικές επιχειρήσεις συμμετέχουν στην αλυσίδα αξίας;

…Επί της ουσίας, το πρόβλημα δεν είναι το όποιο data center από μόνο του, αλλά σε ποιο περιβάλλον έρχεται να προστεθεί και εάν η γη, το ρεύμα και το νερό που θα δεσμεύσει θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για άλλες κοινωνικές ανάγκες. Ακόμα και εάν οι επιπτώσεις θεωρηθούν σταγόνες νερού, το ερώτημα είναι εάν αυτές οι σταγόνες ξεχειλίζουν το ποτήρι σε τοπικό επίπεδο.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πλευρά. Θα δεχόμαστε εύκολα ένα data center που θα φιλοξενεί υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης για την επιτήρηση Παλαιστινίων στη Γάζα ή ψηφοφόρων σε επικείμενες εκλογές; Θα δεχόμαστε ένα data center που υποστηρίζει βομβαρδισμούς αμάχων; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η υποδομή και οι επιπτώσεις της, αλλά και ο ίδιος ο σκοπός που εξυπηρετεί. Και αυτό ακριβώς παραμένει εκτός συζήτησης, καθώς ο σκοπός και οι χρήσεις αφορούν αποκλειστικά τους επενδυτές – ιδιοκτήτες και οι τοπικές κοινωνίες δεν μαθαίνουν τίποτα σχετικό…

Επικήδειος λόγος κατά την Εξόδιο Ακολουθία του πρώην Δημάρχου Γαργαλιάνων Σταύρου Καλοφωλιά

Από τον Γιώργο Τασιόπουλο

Εκπαιδευτικό 

Ήρθε η οδυνηρή ώρα να σε αποχαιρετήσουμε αδερφέ μου Σταύρο.

Όλοι εμείς με βαθειά θλίψη συναχθήκαμε σήμερα γιατί έφυγε ένας όμορφος άνθρωπος.

Ο Σταύρος Καλοφωλιάς υπήρξε ενα πρότυπο πολίτη και καλού οικογενειάρχη, σπάνιας γενναιοδωρίας άνθρωπος που άξια διακόνησε τον τόπο του.

 Υπήρξε παράδειγμα έντιμου δημάρχου με όραμα για την πόλη μας.

 Ένας άριστος γιατρός επιστήμονας που υπηρέτησε τον συνάνθρωπο.

Πάνω απ’ όλα τεράστια είναι η απώλειά ενός καλόκαρδου συμπολίτη μας.

Στη μνήμη μας θα μείνεις Σταύρο πάντα χαμογελαστός, 

με μεγάλη, ανοιχτή, θερμή αγκαλιά!

Άνθρωπος γλυκύτατος, ανοικτός στο πνεύμα, νηφάλιος, αθεράπευτα ρομαντικός,

όρθιος στην ψυχή, αριστοκράτης στο παράστημα,

 υπηρέτης της ολότητας, 

αιώνιος έφηβος, γεμάτος συναισθήματα, ζείδωρος και συνεχώς δραστήριος, αστείρευτη πηγή ζωντάνιας, ανεξάντλητης ενέργειας και θετικής σκέψης!

Ήταν ο Σταύρος ένα σπάνιο είδος ανθρώπου για τη σημερινή εποχή.

Αγαπημένε φίλε, τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξες όπως σε ήθελε ο κοινός μας Δάσκαλος και φίλος μας Μιχάλης Χαραλαμπίδης, συναθλητής στους κοινούς μας αγώνες για την κοινωνία, τον τόπο, την πατρίδα μας...

Συναντηθήκαμε σε κοινά αναγνώσματα, αλληλοτροφοδοτηθήκαμε στην δίψα μας για ένα νέο όραμα.

Η αγωνία μας κοινή για τον τόπο, για την αναγέννησή του, τη διέξοδο από την παρακμή, την αναζήτηση της ελπίδας! 

Ήσουν πάντα αισιόδοξος!

Έφυγες πιστός στη φράση του Αριστοτέλη: «Όταν η πόλη στασιάζει ουδείς δικαιούται να μένει αμέτοχος».

Πορεύτηκες πάντα ελεύθερα, με αρετή και τόλμη!

Ανήσυχος ως το τέλος για τα επερχόμενα και τους ταπεινωτικούς συμβιβασμούς, ήθελες τον ελληνισμό με οικουμενική ματιά.

Την πατρίδα μας να ζει και να προοδεύει με τον κόπο του λαού της και όχι αποικία χρέους.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΈΛΑΜΨΕ !!!!

Κιβωτός του Κόσμου: Αθώοι ο πατέρας Αντώνιος και δύο συγκατηγορούμενοι του στα Ιωάννινα !

«Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα είναι, ότι σήμερα δικαιώνεται το μεγάλο έργο της Κιβωτού, το οποίο κάναμε χρόνια» δήλωσε ο ιδρυτής της

Κιβωτός του Κόσμου: Αθώοι ο πατέρας Αντώνιος και δύο συγκατηγορούμενοι του στα Ιωάννινα

Αθώοι για όλες τις πράξεις που τους αποδίδονταν κρίθηκαν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου», πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου, η πρώην διευθύντρια της δομής των Ιωαννίνων, Ανδριανή Θεοδωρακοπούλου, και ο παιδαγωγός Πασχάλης Σκορδάς.

Σύμφωνα με ανακοίνωση των συνηγόρων υπεράσπισης την οποία επικαλείται το epirusgate.gr, η αθωωτική απόφαση εκδόθηκε μετά από πολύμηνη ακροαματική διαδικασία και ήταν σύμφωνη με την εισαγγελική πρόταση, καθώς οι αποδιδόμενες πράξεις δεν αποδείχθηκαν. Η υπόθεση αφορούσε καταγγελίες σχετικά με τη μεταχείριση ανηλίκων σε δομή της οργάνωσης στα Ιωάννινα.

Η Ανδριανή Θεοδωρακοπούλου αντιμετώπιζε κατηγορίες για σωματική βλάβη ανηλίκων με μεθοδευμένη πρόκληση ψυχικού πόνου, σύμφωνα με το άρθρο 312 του Ποινικού Κώδικα, καθώς και για παράνομη κατακράτηση και παράνομη βία, βάσει των άρθρων 325 και 330, ενώ ο παιδαγωγός Πασχάλης Σκορδάς κατηγορούνταν για σωματική βλάβη ανηλίκων.

Στον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου αποδιδόταν ηθική αυτουργία στις πράξεις αυτές. Το δικαστήριο, όπως αναφέρουν οι συνήγοροι υπεράσπισης, έκρινε αθώους και τους τρεις κατηγορουμένους μετά την ολοκλήρωση της αποδεικτικής διαδικασίας.

Η τοποθέτηση των συνηγόρων υπεράσπισης

Σε κοινή ανακοίνωση, οι δικηγόροι Δημήτριος Δήμος, Χριστίνα Μάστορα και Γεώργιος Γεωργίου αναφέρουν ότι η απόφαση βασίστηκε στην αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων. «Ο λόγος, επομένως, ανήκει πλέον στη Δικαιοσύνη, η οποία έκρινε με βάση τα αποδεικτικά μέσα και όχι τις εντυπώσεις», τονίζουν.

Οι συνήγοροι υπογραμμίζουν το έργο του πατέρα Αντωνίου μέσω της «Κιβωτού του Κόσμου» από το 1998, σημειώνοντας πως η οργάνωση παρείχε στέγη, φροντίδα και εκπαίδευση σε χιλιάδες παιδιά. Υπενθυμίζουν ότι ο ιδρυτής της οργάνωσης έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη δράση του.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ

Του Περικλή Νεάρχου 

Οι γεωπολιτικές αλλαγές στην Ανατολική Μεσόγειο διανοίγουν για την Κύπρο μια νέα προοπτική.Για πρώτη φορά απο το 1974 ,δημιουργουνται αντικειμενικά συνθηκες για την αντιστάθμιση και ανατροπή των συσχετισμων δυνάμεως που επεβλήθησαν τότε με την Τουρκική εισβολή.

Η εισβολή ηταν εργο του Κίσσινγκερ , οπως και η υπονόμευση και η προδοσία της αμυνας της Κύπρου απο τη χούντα.

Αλλαξαν ομως απο τότε πολλά.Δεν υπάρχει πλέον ,π.χ. , στρατηγική συμμαχία Τουρκίας - Ισραήλ, οπως υπήρχε τότε. Αντιθέτως , το Ισραήλ αντιμετωπίζει σήμερα την Τουρκία ως εν δυνάμει  επικίνδυνο εχθρό.  Λόγω αφ' ενος της πολιτικης που ακολουθει η Αγκυρα στο θέμα της Χαμάς και της Συρίας.Λόγω αφ' ετέρου της γενικότερης Ισλαμιστικης πολιτικης που ακολουθει ο Ερντογάν και των φιλοδοξιων του γι' ανάδειξη της Τουρκίας σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη και ειδικότερα για ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Γαλάζια Πατρίδα και το Τουρκο- Λιβυκό Μνημόνιο εντάσσονται σ' αυτή  τη φιλοδοξία.Πιστεύει κανείς οτι μπορει το Ισραήλ να συμβιβασθει μ' ενα τέτοιο σχέδιο Τουρκικης ηγεμονίας στην Ανατολική Μεσόγειο, που θ' απέκλειε την ελεύθερη πρόσβασή του στη θάλασσα και θα το εξαρτουσε  απο την καλή θέληση της Αγκυρας; 

Και όποιος ελέγχει τις λέξεις επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι αντιλαμβάνονται τον κόσμο.

📖🧠 Ο Τζορτζ Όργουελ είχε καταλάβει ότι δεν ήταν απαραίτητο να απαγορεύσει στους ανθρώπους να σκέφτονται για να ελέγξει τη σκέψη τους. Αρκούσε να ελέγξει τις λέξεις με τις οποίες σκέφτονται...

Το 1949, ο Τζορτζ Όργουελ εκδίδει το 1984. Ένα μυθιστόρημα στο οποίο περιγράφει μια κοινωνία όπου η εξουσία δεν επιδιώκει μόνο να ελέγξει αυτά που κάνουν οι άνθρωποι, αλλά και αυτά που σκέφτονται.

Και για να το πετύχει αυτό, χρησιμοποιεί ένα τρομερό όπλο: τη γλώσσα.

Στο μυθιστόρημά του, το καθεστώς εφευρίσκει τη «νέο-λύσσα». Μια γλώσσα εσκεμμένα φτωχή, σχεδιασμένη να εξαλείφει σταδιακά τις λέξεις που επιτρέπουν την έκφραση ορισμένων ιδεών.

Ο στόχος είναι απλός: να κάνει ορισμένες σκέψεις αδύνατο να διατυπωθούν.

Γιατί οι λέξεις δεν χρησιμεύουν μόνο για να μιλάμε. Χρησιμεύουν επίσης για να σκεφτόμαστε, να αναλογιζόμαστε.

Και όποιος ελέγχει τις λέξεις επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι αντιλαμβάνονται τον κόσμο.

Κοιτάξτε πώς λειτουργεί σήμερα ο δημόσιος διάλογος.

Αρκεί να αμφισβητήσεις μια κυρίαρχη ιδέα για να σου κολλήσουν αμέσως μια ετικέτα.

Κριτικάρεις μια πολιτική; Σου αποδίδουν προθέσεις.

Μουσεία στη σημερινή Ελλάδα. Μεταμοντέρνες μουσειολογικές προσεγγίσεις και εμπορευματοποίηση μουσείων και αρχαιολογικών χώρων

Αθανάσιος Κωτσάκης

Ένα σημαντικό ζήτημα, το οποίο άπτεται της διαχείρισης της πολιτισμικής μας κληρονομιάς στη σύγχρονη Ελλάδα, είναι μεταξύ άλλων εκείνο της διάρθρωσης και διαμόρφωσης των μουσειακών χώρων και συλλογών που υπάγονται στο Υπουργείο Πολιτισμού. Δεδομένου ότι ο χώρος της Ιστορίας, όπως και της Αρχαιολογίας, δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερος, αλλά συχνά εργαλειοποιείται, μέσω των κρατικών μηχανισμών, με γνώμονα την προαγωγή των συμφερόντων των ελλαδικών κοινωνικών και οικονομικών ελίτ, ανακύπτουν ζητήματα ιδεολογικής φύσεως, καθιστώντας και τον χώρο αυτό πεδίο ιδεολογικών αντιπαραθέσεων.

Βασικά ζητήματα της όλης προβληματικής είναι:

α) Ποιοι καθορίζουν τη μουσειακή πολιτική;

β) Με ποιο ιδεολογικό υπόβαθρο και με την υποστήριξη ποιων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων, εγχώριων ή και ξένων, υλοποιείται η μουσειακή πολιτική;

γ) Με ποιες στοχεύσεις γίνεται η εκάστοτε διαμόρφωση και η γενικότερη διαχείριση των μουσειακών ή των αρχαιολογικών χώρων;  

Ο ρόλος της ξένης εξάρτησης της χώρας μας στη διαμόρφωση της πολιτικής διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Το ελλαδικό κράτος, σχεδόν από συστάσεώς του, βρίσκεται χώρο επιρροής των Αγγλοσαξώνων, αρχικά των Βρετανών (1831-1947) και εν συνεχεία των Αμερικανών (1947- έως και σήμερα). Η υποτέλεια αυτή δεν άπτεται μόνον των εξωτερικών σχέσεων της χώρας μας, αλλά έχει και επιπτώσεις και στο πεδίο του Πολιτισμού και της διαχείρισης της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, δεδομένου του «ιδεολογικού μεταπρατισμού», ο οποίος επιχωριάζει σε μέλη της πολιτικο-οικονομικής και πνευματικής ηγέτιδας τάξης του τόπου μας, τα οποία λειτουργούν ως φορείς ξένων ιδεών, μέσα από τη διείσδυσή τους σε θέσεις-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, προς ίδιον όφελος.

👉Ο Ψηφιακός Μολώχ και η Σιωπή των Αμνών: Πώς τα Data Centers χτίζουν το δικό μας «αλγόριθμο» τέλους

Λύκος Βασίλης 

Η ανθρωπότητα μοιάζει με υπνοβάτη που βαδίζει προς την άκρη του γκρεμού, χειροκροτώντας τον ίδιο του τον εξευτελισμό. Ενώ το πολιτικό μας σύστημα αναλώνεται σε μικροπολιτικές αψιμαχίες, σιωπηλά και μεθοδικά, στα σπλάχνα της γης μας –από τα κατεστραμμένα λιγνιτωρυχεία μέχρι τα περίχωρα των πόλεων, από τα Σπάτα ως το Κορωπί– υψώνονται τα τιτάνια μεγαθήρια της εποχής μας: τα data centers. Σιδερένιες μήτρες αδιαφανούς ισχύος που καταπίνουν αχόρταγα τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος και εκατομμύρια λίτρα νερού για την ψύξη τους –ποσότητες που αντιστοιχούν στις καθημερινές ανάγκες ολόκληρων μεγάλων πόλεων, όπως ο Βόλος ή ακόμη και η Αθήνα– απειλώντας ευθέως τη βιωσιμότητα των φυσικών μας πόρων.

Όλα αυτά τα πολύτιμα αγαθά προσφέρονται θυσία σε μια τεχνητή νοημοσύνη (AI) που έχει ξεφύγει προ πολλού από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Έχοντας ήδη αγγίξει δείκτη ευφυΐας (IQ) 140 και οδεύοντας ολοταχώς προς το όριο της υπερνοημοσύνης (AGI), η AI δεν είναι πλέον ένα απλό πρόγραμμα. Με ταχύτητες επεξεργασίας που αγγίζουν το ένα τρισεκατομμύριο συνδέσεις το δευτερόλεπτο –όταν ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται μόλις 100-200 bits– η μηχανή αφομοιώνει τη συλλογική γνώση της ανθρωπότητας, λύνει πρωτότυπα μαθηματικά προβλήματα που διέφευγαν από κορυφαίους νομπελίστες και αναπτύσσει αναδρομική αυτοβελτίωση, διορθώνοντας τον ίδιο τον κώδικα της ύπαρξής της.

Κορυφαίοι πρωτεργάτες των νευρωνικών δικτύων, όπως ο βραβευμένος με Turing και Νομπέλ, Jeffrey Hinton, ομολογούν σήμερα με φρίκη ότι η μηχανή απέκτησε αυτογνωσία (self-awareness), ένστικτο αυτοσυντήρησης και την ικανότητα να «ψαρεύει» και να εξαπατά τους ίδιους τους μηχανικούς της.

Παράλληλα, ειδικοί της ασφάλειας AI, όπως ο Roman Yampolskiy, προειδοποιούν πως η πιθανότητα να μας εξοντώσουν οι μηχανές αγγίζει το απόλυτο, αφού πλέον συγκροτούν αυτόνομα «σμήνη» (mini swarms), επικοινωνούν μεταξύ τους με ταχύτητα φωτός και διδάσκουν η μία την άλλη πώς να δραπετεύουν από τους περιορισμούς που τους επιβάλλουμε.

Την ίδια στιγμή, οι ιθύνοντες των τεχνολογικών κολοσσών, όπως ο Sam Altman, αντιμετωπίζουν την πιθανή εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους ως μια απλή, αποδεκτή «παράπλευρη απώλεια» στον βωμό μιας ακατάσχετης μανίας για αθανασία και παντοδυναμία. Όταν ένα προηγμένο μοντέλο AI (όπως το Mythos) αποδεικνύεται ικανό να χακάρει τους πιο απόρρητους κωδικούς της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) μέσα σε λίγες μόλις ώρες –αναγκάζοντας ακόμη και την αμερικανική ηγεσία σε έκτακτα μέτρα απαγόρευσης– η απειλή παύει να είναι θεωρητική. Είναι παρούσα, θανάσιμη και άμεση.

Η αγωνία του κ. Μητσοτάκη για τα ηχογραφημένα της Γκίλφουλ

Του Μανώλη Κοττάκη*

Ανήσυχο το Μαξίμου για τις ελληνικές προεκτάσεις του σκανδάλου, αλλά και άλλα αρχεία του State Department με τις προχωρημένες θέσεις του Πρωθυπουργού για τα ελληνοτουρκικά — Ποιος διπλωμάτης με το παρωνύμιο «Γομολάστιχα» επιχειρεί να σβήσει τα πολιτικά ίχνη του κ. Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον — Γιατί υπάρχει προβληματισμός μετά τις αποκαλύψεις με ηχογραφημένα αρχεία που αφορούν και σε ελληνικά πρόσωπα από τη «Wall Street Journal» — Σε ποιον υπουργό φέρεται η πρέσβυς ότι είπε «θα γίνεις ο σερβιτόρος μου, αν...» — Οι αποκαλύψεις στο Open για το πώς η κυρία Γκίλφουλ τράβηξε από τη γραβάτα του τον κ. Παπασταύρου και η παράλειψή της να ευχαριστήσει την Κυβέρνηση για τη συνεργασία στην ανάρτηση της παραίτησής της — Αιφνιδιασμός στο Μαξίμου, που άρχισε εκστρατεία δημοσίων σχέσεων — Άγχος για τι θα φέρει στις «αποσκευές» του ο Αντιπρόεδρος Ντι Βανς — Δεν συγχωρεί ο Τραμπ την ομιλία Μητσοτάκη υπέρ Μπάιντεν στο Κογκρέσο, στο απόγειο των διώξεών του από τους «Δημοκρατικούς».

Έως την προηγουμένη εβδομάδα ο Πρωθυπουργός είχε τρία άγχη: Το σκάνδαλο των υποκλοπών και πώς πάση θυσία θα μείνει μακριά από την προεκλογική εκστρατεία. Τις έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, οι οποίες όχι μόνο δεν έχουν κλείσει, αλλά διευρύνονται με νέες καταγγελίες-«βόμβα» για σκάνδαλα διαφθοράς. Τα πολιτικά απόνερα του σκανδάλου Γκίλφουλ με την εμπλοκή του υπουργού Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου, η οποία δεν περιορίζεται στην επίμαχη αναφορά περί πτώσης της Κυβέρνησης, όπως διατυπώθηκε στο περίφημο δείπνο, αλλά και σε άλλα ατέλειωτα ανάρμοστα επεισόδια με πρωταγωνίστρια την πρέσβυ και τον υπουργό σε ρόλο παθητικού θεατή.

Α΄ Σύλλογος Αθηνών: Αδιανόητη προσβολή στον αντιφασιστικό αγώνα 1940-1944 του λαού μας, παραμονές της 28ης Οκτωβρίου, το συνέδριο των Αρχαιολογικών Ινστιτούτων

«“I wish I had been there when the flag was raised on the Acropolis”. Horizons of Imagination and Reality of the German Occupation of Greece (1941-1944/45)»

Τίτλος εισήγησης Γερμανού εισηγητή

Από την πρώτη στιγμή που δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών αντιστασιακών της Καισαριανής που εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα με τη συνεργασία των δωσιλογικών ελληνικών αρχών, οι γερμανικοί φορείς (Γερμανική Πρεσβεία, Ινστιτούτο Γκαίτε, Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, Ίδρυμα Friedrich-Ebert-Stiftung Αθήνα κ.α.) επεδίωξαν να παρέμβουν στη δημόσια συζήτηση. Ο στόχος ήταν ολοφάνερος από τους τίτλους των Συνεδρίων που επιχείρησαν να διοργανώσουν αλλά και από τους τίτλους εισηγήσεων. Οι ενοχλητικές μνήμες της κατοχής πρέπει να ξεθωριάσουν, ό,τι έγινε πρέπει να ξεχαστεί, να επανεξεταστεί, να ιδωθεί μέσα από τα φίλτρα του κυρίαρχου γερμανικού αφηγήματος, το γερμανικό κράτος πρέπει, χωρίς να εκπληρώσει ούτε τις οικονομικές υποχρεώσεις του προς την Ελλάδα και χωρίς να χρειαστεί να αναλάβει την ευθύνη για τις θηριωδίες και τις λεηλασίες που διέπραξε, να περάσει από μια διαδικασία «ξεπλύματος» του ναζιστικού παρελθόντος και των ανεπιθύμητων αντανακλαστικών που αυτό προκαλεί στον λαό μας που επιμένει να μην ξεχνάει. Είναι κοινό μυστικό στους ιστορικούς κύκλους ότι για αυτόν τον σκοπό ρέει (ή αλλιώς «απορροφάται») άφθονο χρήμα για διεθνή συνέδρια, εκδηλώσεις, εκδόσεις, κλπ.

Μετά τη ματαίωση των περσινών εκδηλώσεων, τώρα, παραμονές της 28ης Οκτωβρίου, οι Γερμανοί ξανάρχονται, με συνυπεύθυνο το ελληνικό κράτος! Συγκεκριμένα, η Έκθεση που εγκαινιάστηκε ανήμερα της επετείου απελευθέρωσης της Αθήνας από το ναζιστικό ζυγό, η οποία αποτελεί, όπως δηλώνουν οι οργανωτές, «καρπό της συνεργασίας του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών (DAI Αθηνών)» φέρει τον σκανδαλώδη τίτλο: «Διαιρεμένο παρελθόν. Ελληνογερμανικές σχέσεις σε σκοτεινούς καιρούς». Ο αμφίσημος τίτλος συνοδευόταν από την αφίσα του Συνεδρίου που αναπαριστά μία τεράστια πολεμική σημαία της Βέρμαχτ να δεσπόζει στον ιερό βράχο της Ακρόπολης! Αφίσα που αποσύρθηκε μετά τις σφοδρές πολιτικές αντιδράσεις, ιδιαίτερα μετά τη σχετική καταγγελία του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Και μόνο το γεγονός της απόσυρσης της αφίσας αποδεικνύει την ευελιξία με την οποία ο γερμανικός παράγοντας και οι εγχώριοι συνεργάτες του επιχειρούν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια.

Απόδειξη; Η εισήγηση στο Συνέδριο ενός νέου Γερμανού ιστορικού, η οποία φέρει τον τίτλο: «“I wish I had been there when the flag was raised on the Acropolis”. Horizons of Imagination and Reality of the German Occupation of Greece (1941-1944/45)», δηλαδή «“Μακάρι να ήμουν εκεί όταν υψώθηκε η σημαία στην "Ακρόπολη”. Ορίζοντες της φαντασίας και πραγματικότητα της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα (1941-1944/45).»! 

Η αφίσα με τη σβάστικα που αποσύρθηκε

Μιλάμε για τη σημαία που σκόρπισε τη φρίκη σε όλη την Ευρώπη με τα εγκλήματα εκείνων που την ύψωσαν και αισθάνονταν υπερήφανοι που «ήταν εκεί». Εκείνων που, υπό τη σκιά της, έδρασαν στα Καλάβρυτα, στην Κάνδανο, στο μπλόκο της Κοκκινιάς, στην Καισαριανή, σε εκατοντάδες χωριά και συνοικίες όπου ο λαός μας μαρτύρησε. 

«ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΖΕΙΣ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;»

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η συλλογική αυτοαπαξίωση ως μηχανισμός πολιτικής αδυναμίας

Φανταστείτε έναν Γάλλο να λέει: «Στη Γαλλία ζεις, τι περιμένεις;». Ή «Αυτά μόνο στη Γαλλία γίνονται!». «Γαλλία είσαι, ό,τι δηλώσεις είσαι». «Εδώ είναι Γαλλία, δεν είναι Ευρώπη!». «Αν ήμασταν σοβαρή χώρα, δεν θα συνέβαιναν αυτά». «Οι Γάλλοι δεν έχουμε παιδεία». «Ο Γάλλος δεν αλλάζει ποτέ». «Τέτοιος λαός είμαστε, τέτοιους πολιτικούς αξίζουμε». «Δεν υπάρχει σωτηρία γι' αυτή τη χώρα». «Η Γαλλία τρώει τα παιδιά της». «Όποιος μπορεί, να φύγει από τη Γαλλία». «Στο εξωτερικό αυτά δεν συμβαίνουν». «Αν αυτό γινόταν σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα…». Ή, ακόμη καλύτερα, «Μαζί τα φάγαμε, εμείς οι Γάλλοι. Τώρα να πληρώσουμε».

Ακούγονται σχεδόν κωμικά, έτσι δεν είναι; Κι όμως, δεν είναι παρά οι καθημερινές ελληνικές μας φράσεις, με αλλαγμένη την εθνικότητα.

Ασφαλώς και οι Γάλλοι ασκούν σκληρή κριτική στη χώρα τους. Μπορεί να είναι εξίσου κυνικοί, απογοητευμένοι ή επικριτικοί. Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο να καταγγέλλεις όσα συμβαίνουν στην κοινωνία σου και στο να περιφρονείς συλλογικά τον εαυτό σου επειδή συμβαίνουν.

Στην Ελλάδα, αυτή η δεύτερη στάση έχει γίνει σχεδόν αυτονόητη. «Ελλάδα είσαι, τι περιμένεις;», «Αυτοί είμαστε», «Μόνο εδώ γίνονται αυτά», «Δεν πρόκειται να αλλάξουμε ποτέ», «Ο Έλληνας είναι λαμόγιο», «Δεν έχουμε κουλτούρα», «Δεν είμαστε σοβαρός λαός», «Καλά να πάθουμε», «Μας αξίζουν όσα περνάμε». Φράσεις που επαναλαμβάνονται με τέτοια ευκολία, ώστε δεν αντιλαμβανόμαστε πια το βαθύτερο νόημά τους. Δεν περιγράφουν απλώς μια δυσλειτουργία. Αποδίδουν την αιτία της σε μια υποτιθέμενη συλλογική μας κατωτερότητα.

Και κάπως έτσι, η πολιτική ευθύνη μετατρέπεται σε εθνικό ελάττωμα. Η διαφθορά παύει να είναι πρόβλημα θεσμών και εξουσίας και γίνεται χαρακτηριστικό του «Έλληνα». Η κοινωνική αδικία παύει να είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και γίνεται κάτι που «μας αξίζει». Η οργή, αντί να στραφεί προς εκείνους που ασκούν την εξουσία, στρέφεται προς τον ίδιο τον συλλογικό μας εαυτό.

Η οικονομική κρίση ενίσχυσε αποφασιστικά αυτή την κουλτούρα. Το «μαζί τα φάγαμε» δεν ήταν απλώς μια πολιτική φράση. Ήταν μια αφήγηση συλλογικής ενοχοποίησης που μετέτρεπε τις άνισες ευθύνες σε κοινή ενοχή. Ο τραπεζίτης, ο πολιτικός, ο μεγαλοεπιχειρηματίας και ο χαμηλόμισθος εμφανίστηκαν περίπου ως συνυπεύθυνοι της ίδιας καταστροφής. Και η ντροπή έγινε ένας ιδιαίτερα αποτελεσματικός τρόπος να μεταφέρεται η ευθύνη από την εξουσία στην κοινωνία.

Βασίλης Βιλιάρδος: Οχι άλλη προπαγάνδα. Η αλήθεια για την οικονομία.

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος ,οικονομολόγος και βουλευτής έχει την σπάνια ικανότητα να εξηγεί γρήγορα, απλά και κατανοητά οικονομικά ζητήματα. Είναι ίσως το καλύτερο και πιο γρήγορο «αντίδοτο» για να αντιμετωπίσεις άμεσα το «δηλητήριο» της κυβερνητικής προπαγάνδας κάθε φορά που ανακοινώνει τις «επιτυχίες» της ή τα «μέτρα στήριξης» για τους πολίτες.

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος στο στούντιο του militaire news , αποδομεί με χαρακτηριστική ψυχραιμία κάθε κυβερνητικό αφήγημα για την οικονομία. Εξηγεί την αδυναμία και την απροθυμία της κυβέρνησης να στηρίξει πραγματικά τον κόσμο ,όπως τώρα με το θέμα των καυσίμων, αποκαλύπτει τους πραγματικούς δείκτες της ελληνικής οικονομίας που είναι τρομακτικοί και απαντά στους κυβερνητικούς που χαρακτηρίζουν ως μεγάλο επίτευγμα την προπληρωμή δανειστών.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΟΔΙΚΙΑΣ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΩΣΙΛΟΓΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΓΙΑΣΗ

Ήταν 30 Απριλίου του 1947

Η Ελλάδα έχει απελευθερωθεί από τη ναζιστική κατοχή και λαμβάνουν χώρα δικαστήρια δωσίλογων 

Δικάζεται ο διερμηνέας του Φρουραρχείου Μοιρών, Νικόλαος Μαγιάσης

Δεν προλαβαίνει όμως να ακούσει την ποινή του, καθώς ο Γιώργος Βρέντζος, γνωστός στην Κρήτη και ως «Τηγανίτης», τον καρφώνει με μαχαίρι δύο φορές, παίρνοντας εκδίκηση για τον θάνατο του αδερφού του Μιχάλη, αλλά και εκατοντάδων άλλων

Τα δύο αδέρφια Μιχάλης και Γιώργος Βρέντζος ήταν βοσκοί στα όρη του Ψηλορείτη

Μια μέρα επί γερμανικής κατοχής έβοσκαν τα ζώα τους, όταν έφτασε μπροστά τους ένα γερμανικό απόσπασμα

Συνέλαβε τον Γιώργη με σκοπό να τον ανακρίνει, αλλά αυτός κατάφερε στη συνέχεια να δραπετεύσει και να κρυφτεί στις πλαγιές του βουνού

Το επόμενο πρωινό, κατέβηκε από το βουνό και πήγε στο πατρικό του, αναζητώντας τον αδερφό του, αλλά δεν τον βρήκε

Έψαξε αλλά δεν ήταν πουθενά, οπότε πήγε στο Ηράκλειο για να τον αναζητήσει στα γερμανικά στρατόπεδα

Στον δρόμο συνάντησε τυχαία τον κουμπάρο του, ο οποίος μόλις τον αντίκρισε ξαφνιάστηκε και του είπε πως όλοι τον θεωρούσαν νεκρό, καθώς είχαν πληροφορηθεί ότι οι Γερμανοί είχαν ανέβει στη Νίδα και τον είχαν σκοτώσει 

Τότε ο Γιώργης κατάλαβε πως οι φήμες που είχαν κυκλοφορήσει αφορούσαν τον αδερφό του Μιχάλη και όχι τον ίδιο

Η αίσθησή του επιβεβαιώθηκε όταν κοντά στη σπηλιά στο Ιδαίον Άντρο, βρήκαν το άψυχο σώμα του Μιχάλη

Η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ο Μητσοτάκης δεν ξέρει 😉😆από ποιον ξεκίνησε η Μοτορ Οιλ...

Ας του θύμησω λοιπόν τα έργα και τις ημέρες των" Αγίων" του τόπου...

Πρώτη ανάρτηση 14 Νοε 2024

Η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Περι Βαρδινογιάννηδων - 

Η δολοφονία Κουτσάκη. 

Ο Γιάννης Κουτσάκης δολοφονήθηκε το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986 σε μία ενέδρα έξω από το χωριό Πόμπια. Έτσι έκλεισε μια μακρά περίοδος αμφισβήτησης και κόντρας των κατοίκων της περιοχής με τους αδελφούς Βαρδινογιάννη.

 Επειδή αυτή η κόντρα είναι παλιά, είναι απαραίτητη μια βασική ιστορική αναδρομή.

Μεγάλες εκτάσεις στην περιοχή ανήκαν από τις αρχές του αιώνα στο τοπικό μοναστήρι της Οδηγήτριας. 

Πρόκειται για μια περιουσία που σχηματίστηκε από αγορές, από δωρεές και κυρίως από παραχωρήσεις αυτών των εκτάσεων στο μοναστήρι από τους ιδιοκτήτες τους, λόγω των προνομίων που είχαν τα μοναστήρια επί τουρκοκρατίας. 

Οι εκτάσεις αυτές είναι στην πλειοψηφία τους βοσκότοποι, έτσι το μοναστήρι τις νοίκιαζε ή τις παραχωρούσε δωρεάν σε βοσκούς για χρήση.

Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης αγοράζει 4.400 στρέμματα, αλλά όχι από το μοναστήρι της Οδηγήτριας που είναι ο ιδιοκτήτης τους, τα αγοράζει από Σφακιανούς βοσκούς που τα χρησιμοποιούσαν και που δεν είχαν δικαιώματα αγοραπωλησίας. 

Η αγοραπωλησία γίνεται θέμα στην τότε Βουλή, αλλά κουκουλώνεται. 

Ένας άλλος γόνος της οικογένειας ο Παύλος Βαρδινογιάννης είναι Βουλευτής της Ένωσης Κέντρου.

Ήδη πριν επισημοποιηθεί η αγοραπωλησία χάνεται εντελώς περίεργα, κλέβεται δηλαδή από το μοναστήρι ο κώδικας της κτηματικής του περιουσίας, όπου είναι καταχωρημένες οι ιδιοκτησίες κι έτσι εξαφανίζεται το μοναδικό στοιχείο που αποδεικνύει την παρανομία. 

Παρόλα αυτά επανειλημμένα το θέμα έρχεται στη Βουλή και τα συμβόλαια της αγοράς καταγγέλλονται ως άκυρα.

Λίγο αργότερα οι Βαρδινογιάννηδες στήνουν την εταιρεία ΣΕΚΑ που αγοράζει γύρω στο 1965 μετά από εικονική δημοπρασία ένα βραχονήσι στο μπάσιμο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 75 χιλιάδων δραχμών. 

Βάζοντάς το υποθήκη, παίρνουν στη συνέχεια από την Αμερικανική Τράπεζα First National Bank δάνειο 36 εκατομμύρια δραχμές. 

Η εταιρεία ΣΕΚΑ δημιουργείται σαν εταιρεία ανεφοδιασμού πλοίων και πράγματι η θέση είναι στρατηγική για μια τέτοια επιχείρηση. Πρόκειται για τη νοτιότερη άκρη της Κρήτης και σταθμό ανεφοδιασμού για όλη την Ανατολική Μεσόγειο.

Έφυγε ο Σταύρος Καλοφωλιάς...

🥀Έφυγε σήμερα ένας όμορφος άνθρωπος...

Ένα πρότυπο πολίτη που άξια διακόνησε τον τόπο του.

Υπήρξε παράδειγμα έντιμου δημάρχου,

 ένας άριστος γιατρός που υπηρέτησε τον συνάνθρωπο...

Πάνω απ’ όλα τεράστια η απώλειά ενός καλόκαρδου συμπολίτη μας.

Στη μνήμη μας θα μείνεις Σταύρο πάντα χαμογελαστός, 

μια μεγάλη, ανοιχτή, θερμή αγκαλιά!

Άνθρωπος γλυκύτατος, ανοικτός στο πνεύμα, νηφάλιος, αθεράπευτα ρομαντικός,

όρθιος στην ψυχή, αριστοκράτης στο παράστημα, υπηρέτης της ολότητας, αιώνιος έφηβος, γεμάτος συναισθήματα, ζείδωρος και συνεχώς δραστήριος, αστείρευτη πηγή ζωντάνιας, ανεξάντλητης ενέργειας και θετικής σκέψης!

Αγαπημένε φίλε τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξες όπως σε ήθελε ο κοινός μας Δάσκαλος και φίλος μας Μιχάλης, συναθλητής στους κοινούς μας αγώνες για την κοινωνία, τον τόπο, την πατρίδα μας...

Συναντηθήκαμε σε κοινά αναγνώσματα, αλληλοτροφοδοτηθήκαμε στην δίψα μας για ένα νέο όραμα.

Η αγωνία μας κοινή για τον τόπο, για την αναγέννησή του, τη διέξοδο από την παρακμή, την αναζήτηση της ελπίδας! Πάντα αισιόδοξος!

Το Κενό που αφήνεις δυσαναπλήρωτο για τον τόπο μας.

Θερμά συλλυπητήρια στην σύντροφο - Άγγελό σου, Χριστίνα, όπως μου την ανέφερες στην τελευταία μας επικοινωνία, στην Αφροδίτη, τον Παναγιώτη.

Εύχομαι η αγάπη μας να συντροφεύει τη μνήμη σου και η πόλη μας να μην πάψει 

ποτέ να σε τιμά. 

Σε ευχαριστώ για όλα αγαπημένε μου, ακριβέ μου αδερφέ, Σταύρο!

Γιώργος Τασιόπουλος 

https://www.gargalianoionline.gr/epikideios-apochairetismos-ston-stayro-kalofolia-to-keno-poy-afineis-dysanapliroto-gia-ton-topo-mas/?fbclid=IwdGRjcAVFTO1leHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBXNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHjsfULWTkEzqgddAAwgQzT0vwi1OG1KM4Ci7PB4fTdmTgP-CpgHEFaYu-pk9_aem_J1-XzAv6B-ctQYQkAC8Tvw

https://www.facebook.com/share/p/1HXzk1NZMD/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Υπήρξαν πλούσιοι και πριν από σας.

Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Υπήρξαν πλούσιοι και πριν από σας. Σε άλλες εποχές. Οι οποίοι γνωρίζοντας πόσο στενή είναι γι’ αυτούς η πύλη του επέκεινα, ήθελαν να μνημειωθούν μέσα από δωρεές, Ιδρύματα, αγαθοεργίες ― επιστρέφοντας στην κοινωνία ένα κλάσμα από όσα η Τύχη, οι ικανότητες ή έστω οι απάτες τους τούς ενεχείρισαν. Είχαν μια στοιχειώδη σοβαρότητα.

Εσείς όμως  είστε η ενσάρκωση ενός από τα επικινδυνότερα θανάσιμα αμαρτήματα  ―της Ματαιοδοξίας― στην πιο φτηνή και ανόητη εκδοχή του.

Και δυστυχώς θα απασχολείτε αυτή την ξέπνοη χώρα διηνεκώς. Γιατί έχετε τον τρόπο·  και τα ανθρώπινα απωθημένα είναι βαρέλι δίχως πάτο.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ...

Μ. Κοττάκης: Η Κάσος και οι έρευνες στη Ν. Κρήτη κλειδί για το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο

Ο διευθυντής της εφημερίδας "Εστία" σε μια συνολική ανάλυση στον 98.4 πως ο ενεργειακός καμβάς που σχετίζεται με την Ανατολική Μεσόγειο, κουμπώνει στο βάθος σε συνολικότερες γεωπολιτικές διευθετήσεις στην περιοχή, που τελικά ακόμη και την υπόθεση του καλωδίου αντολικότερα της Κάσου, αλλά και των ερευνών της Chevron νότια της Κρήτης με τις αντιδράσεις για τις θαλάσσιες ζώνες από πλευράς Λιβύης , την εντάσσουν επί του πεδίου στην ύπαρξη του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ο Μ. Κοττάκης, σημείωνει πως όπως κι αν σερβιρστούν επικοινωνιακά οι όποιες εξελίξεις , ιδίως μετά την διπλή μας υποχώρηση το καλοκαίρι του 2024 στη Κάσο, οτιδήποτε λιγότερο από την επιτυχία της UNCLOS το 1982 για τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο με κλειδί την ΑΟΖ με βάση το δίκαιο της θάλασσας και το διεθνές δίκαιο , θα συνιστά ήττα στην άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Ο σοσιαλισμός δεν είναι αριστερός

από τον Nicolas Degroote - 16/10/2026

Πηγή: στοιχεία

Έχουμε συνηθίσει να συγχέουμε τον σοσιαλισμό με την αριστερά. Ωστόσο, από την έναρξή του, ο σοσιαλισμός ήταν κατάφωρα αντίθετος με τον φιλελεύθερο προοδευτισμό που γεννήθηκε από τη Γαλλική Επανάσταση. Εκεί που η αριστερά γιορτάζει το κίνημα, το άτομο και το καθαρό τραπέζι, ο αυθεντικός σοσιαλισμός υπερασπίζεται τις κοινότητες, τις ρίζες και την κοινή ευπρέπεια. Μια ριζοσπαστική αντίθεση που η ιστορία σταδιακά έσβησε... μέχρι που ο ίδιος ο σοσιαλισμός εξαφανίστηκε.

Η αντίθεση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς πηγάζει από τη Γαλλική Επανάσταση. Η δεξιά είναι το κόμμα της Καθολικής και μοναρχικής αποκατάστασης, ενώ η αριστερά, από την άλλη πλευρά, επιδιώκει να ενισχύσει και να παρατείνει την Επανάσταση. Είναι ρεπουμπλικανική και αντικληρική. Η δεξιά είναι συντηρητική, η αριστερά προοδευτική. Η δεξιά είναι το κόμμα της τάξης και της εξουσίας, του σπαθιού και της περόνης, ενώ η αριστερά είναι φιλελεύθερη: πολιτικά φιλελεύθερη, που προωθεί τις πολιτικές ελευθερίες ενάντια στην εξουσία του βασιλιά· ηθικά φιλελεύθερη ενάντια στην καθολική ηθική· οικονομικά φιλελεύθερη και υποστηρικτική της βιομηχανικής και επιστημονικής καινοτομίας.

Η πολιτική ζωή του δέκατου ένατου αιώνα δεν σταμάτησε σε αυτά τα δύο κόμματα. Στην προοδευτική αριστερά (οι Μπλε) και στην αντιδραστική δεξιά (οι Λευκοί) προστέθηκαν οι Σοσιαλιστές (οι Κόκκινοι). Αυτός ο όρος, «σοσιαλισμός», εισήχθη στη Γαλλία το 1834 από τον Πιερ Λερού, έναν τυπικό εργάτη και ιδρυτή του γαλλικού σοσιαλισμού, για έναν συγκεκριμένο σκοπό: «Επινόησα τον όρο σοσιαλισμός για να αντιταχθώ στον όρο ατομικισμός».