Κώστας Δημητριάδης: Κοινωνίες σε εποχή των cyborgs και της τεχνοφεουδαρχίας

https://youtu.be/I77_Bzekq4k?si=I45d3JAC3FzANZG6

🚩Ο Κώστας Δημητριάδης*, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ, στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, μιλάει στον 98.4 για το πώς στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης, εμφανίζεται το λεγόμενο λογισμικό της εξουσίας.

 •Αδιαφανείς μηχανισμοί ελέγχου στα χέρια ολίγων ιδιοκτητών παγκόσμιων πλατφορμών συλλογής δεδομένων , κρατών, κοινωνιών και ατομικά των ανθρώπων.

•Ο άνθρωπος λογαριάζεται ως “αναλώσιμο hardware”.

•Η νέα δεολογία της εξουσίας δεν επιτίθεται στη πολιτική και κοινωνική συμμετοχή και παραγωγή αποφάσεων μέσα από αντιθέσεις, αλλά ευθέως - την παρουσιάζει ως ξεπερασμένη τεχνολογία.

 Κάτι σαν παλιό λειτουργικό σύστημα που χρειάζεται επειγόντως update. 

•Δε μιλούν για κατάργηση δικαιωμάτων. Μιλούν για “αποτελεσματικότητα”.

 
•Δε μιλούν για έλεγχο. Μιλούν για “έξυπνη διακυβέρνηση”. 

Αυτός είναι ο Μητροπολίτης Χαλκίδας Γρηγόριος: «Θέλω να πεθάνω πρώτος!»

Ανδρέας Ρουμελιώτης

18 Φεβρουαρίου 2026

Η ΓΝΩΣΤΗ ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

«Θέλω να πεθάνω πρώτος!»

16 ΜΑΪΟΥ 1944, μόλις δεκαπέντε μέρες μετά την εκτέλεση των 200 πατριωτών στο «σύνορο του κόσμου», στον «Τοίχο της Καισαριανής», οι Γερμανοί φασίστες θα εκτελούσαν άλλους 110 Έλληνες πατριώτες στη Ριτσώνα.

«ΥΣΤΕΡΑ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΡΟΥΡΑΡΧΟΣ, με τον Παπαθανασόπουλο τον στρατηγό δίπλα του, έστειλε και φώναξαν ΤΟΝ ΔΕΣΠΟΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟ (κατά κόσμον Πέτρος Πλειαθός) και όταν ήρθε, του πρότεινε, μέσω του διερμηνέα, ΝΑ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙ 110 ΟΝΟΜΑΤΑ, ανάμεσα στους κρατούμενους που να ανήκουν στην Αντίσταση, για να μην… εκτελέσουν αθώους!

»Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ, χωρίς να σκεφτεί πολύ, είπε στον διερμηνέα που έστεκε δίπλα με το μπλοκ και το μολύβι, έτοιμος ν’ ακούσει και να γράψει ονόματα: “ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΧΑΛΚΙΔΟΣ!”. Και σταμάτησε.

»Ο ΔΙΕΡΜΗΝΕΑΣ δίστασε να γράψει και τον κοίταξε τρομαγμένος.

– ΓΡΑΨΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, γιατί διστάζεις; Γρηγόριος ο Χαλκίδος, δεν άκουσες;

»Ο ΔΙΕΡΜΗΝΕΑΣ έγραψε με τρεμάμενο χέρι τ’ όνομα και σταμάτησε, ξανακοιτάζοντας με τρόμο τον Δεσπότη.

– ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΩΡΑ τ’ όνομα στον φρούραρχο και πες του να προσθέσει όποιους νομίζει από κάτω! Δεν γνωρίζω κανένα άλλο όνομα! Το χτύπημα στους Γερμανούς δεν έγινε από Χαλκιδαίους, μήτε από άλλους πολίτες, έγινε από αντάρτες, επομένως είναι άδικο και αμαρτία μεγάλη αυτό που πάτε να κάνετε. Γι’ αυτό θα ήθελα να παρακαλέσω τον φρούραρχο ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΠΡΩΤΟΣ».

Η ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΑΥΤΗ ήταν τόσο συγκλονιστική ΠΟΥ ΠΑΓΩΣΕ τους κατακτητές.

Και όμως “ψήνεται” επιδιαιτησία για το Αιγαίο…

18/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

ΤΑΡΚΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ο διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας είναι πάντα απαραίτητος, αλλά το κύριο συμπέρασμα των προ εβδομάδος συνομιλιών του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ότι, με το υφιστάμενο πλαίσιο επαφών, η Άγκυρα αξιοποιεί τα “ήρεμα νερά” για την προώθηση των συμφερόντων της, χωρίς κανένα αντάλλαγμα υπέρ της Αθήνας.

Όσο και αν η διατήρηση καναλιών επικοινωνίας και οι μειωμένες αεροπορικές παραβιάσεις (αυξάνονται οι θαλάσσιες!) είναι στοιχεία ωφέλιμα για την ελληνική πλευρά, δεν μπορούν να συγκριθούν με όσα κερδίζει η τουρκική διπλωματία μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών (Δεκέμβριος 2023). Η Τουρκία αλώνει την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία με αλλεπάλληλες διμερείς συμφωνίες, συντηρεί διαλλακτικό προσωπείο ενώπιον της Ουάσινγκτον και ακυρώνει κάθε ενεργειακό σχέδιο της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μετά την κρίση της Κάσου (Ιούλιος του 2024) και την επ’ αόριστον αναστολή της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ.

Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης του Great Sea Interconnector (του λεγόμενου “καλωδίου”) είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, και ο υπουργός Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, είχαν αναθαρρήσει το καλοκαίρι του 2025 και υπόσχονταν “δράση επί του πεδίου”. Αιτία της αναλαμπής ήταν ότι ο Σταύρος Παπασταύρου είχε μεταφέρει πληροφορίες από Αμερικανό διπλωμάτη πως εσωτερική έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνώριζε τα ελληνικά δίκαια ως προς τον GSI (“καλώδιο”). Οπότε εικαζόταν –αβάσιμα, όπως αποδεικνύεται– ότι, σε συνδυασμό με την ισραηλινή στήριξη, οι βυθομετρικές έρευνες για το καλώδιο θα μπορούσαν να προχωρήσουν, χωρίς τουρκική αντίδραση.

Είναι βέβαιον ότι η Ελλάδα έχει απόλυτο δίκιο για την πόντιση του καλωδίου. Άλλωστε, δεν υπάρχει καμία απαγόρευση σε οποιονδήποτε βάσει του Διεθνούς Δικαίου να ποντίσει. Για παράδειγμα, η Κίνα διαθέτει τηλεπικοινωνιακό-κατασκοπευτικό καλώδιο, ακόμα και στα ανοιχτά της βάσης της Σούδας. Παραμένει, ωστόσο, εξαιρετικά αβέβαιο ότι οι εκμυστηρεύσεις του όποιου ξένου διπλωμάτη μπορούν να ανατρέψουν όσα παγιώθηκαν μετά την Κάσο. Ακόμα και αν τέτοια έκθεση όντως υπάρχει (και ο Αμερικανός διπλωμάτης δεν έλεγε στον Έλληνα υπουργό ό,τι ο δεύτερος αγωνιούσε να μεταφέρει στην Αθήνα), οι συχνοί φανφαρονισμοί “τύπου Παπασταύρου” προσφέρουν μόνον πρόσκαιρες εντυπώσεις.

Το ίδιο συνέβη και με τις υπερβολές για την –κατά τα άλλα θετικότατη– εμπορική συμφωνία με τη Chevron που αρχικά προβλήθηκε σαν ιστορική αναγνώριση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Σαν να μη γνώριζε η κυβέρνηση ότι παρόμοιες αναγνωρίσεις γίνονται μόνον από κράτη και όχι από εταιρείες. Και ήταν αναμενόμενο, όπως συνέβη ταχύτερα όλων των εκτιμήσεων, ότι η Chevron θα προχωρούσε σε διάλογο συνεργασίας και με τη Λιβύη και με την Τουρκία.

Σιωπή για την επιδιαιτησία

Η Ανατολική Μεσόγειος στη Γεωπολιτική Σκακιέρα των Μεγάλων Αναδιατάξεων

του Δημήτρη Τσαϊλά, 

Υποναυάρχου ε.α.

Διαχείριση Αποτροπής, Τουρκικός Αναθεωρητισμός και η Ελληνική Απάντηση

ΗΑνατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο Πέλαγος έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση στο κάδρο της γεωπολιτικής. Δεν συνιστούν πλέον περιφερειακά θέατρα διμερούς τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο τόξο συστημικής αναδιάταξης που εκτείνεται από την Ευρασία και τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η περιοχή λειτουργεί πλέον ως κρίσιμος κόμβος διασταύρωσης ενεργειακών διαδρομών, στρατιωτικών προβολών ισχύος και ανταγωνιστικών γεωπολιτικών οραμάτων.

Σε αυτό το περιβάλλον αυξημένης ρευστότητας, η Τουρκία έχει παγιώσει τη θέση της ως αναθεωρητικός περιφερειακός δρών, αξιοποιώντας τα κενά ισχύος και τις μεταβαλλόμενες συμμαχικές ισορροπίες για να διευρύνει τον στρατηγικό της χώρο ελιγμών. Η προσέγγισή της δεν εκδηλώνεται μέσω ευθύγραμμης κλιμάκωσης, αλλά μέσα από μια λογική ελεγχόμενης έντασης και βαθμονομημένων κινήσεων, ιδίως ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, όπου οι θαλάσσιες διεκδικήσεις, η ναυτική παρουσία και η νομικο-πολιτική αμφισβήτηση συγκροτούν ένα συνεκτικό πλαίσιο πίεσης.

Αντιθέτως, η Ελλάδα επιδιώκει τη διατήρηση μιας θαλάσσιας τάξης βασισμένης σε κανόνες, εδράζοντας τη στρατηγική της στο διεθνές δίκαιο, στη συμμαχική της ενσωμάτωση και στην ενίσχυση αξιόπιστης αποτρεπτικής ικανότητας. Η αποτροπή, στην ελληνική περίπτωση, δεν αποσκοπεί στην ανατροπή ισορροπιών, αλλά στη διατήρησή τους, λειτουργώντας ως μηχανισμός σταθερότητας και όχι ως εργαλείο αναθεώρησης.

Μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, καθίσταται σαφές ότι, παρά τη βελτίωση του τακτικού κλίματος, ο διαρθρωτικός ανταγωνισμός παραμένει αμετάβλητος. Τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο δεν συνιστούν στρατηγική εξομάλυνση, αλλά μια διαχειριζόμενη ισορροπία. Πρόκειται για μια συνθήκη αποτρεπτικής σταθερότητας, η οποία εδράζεται στην αμοιβαία επίγνωση κόστους και όχι στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, το οποίο συνδέεται άμεσα με την έννοια της κυριαρχίας και της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Η σχετική συζήτηση δεν αφορά μόνο νομικές διατάξεις, αλλά επηρεάζει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό, τη ναυτική ισορροπία και τη συνολική αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Παράλληλα, οι εξελίξεις αυτές ασκούν πίεση στη στρατηγική τοποθέτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της περιφερειακής ενεργειακής και γεωπολιτικής εξίσωσης.

Απόψεις του Στάλιν για τον ελληνικό εμφύλιο 1946-1949.

Του Στάθη Λειβαδά

Δρα φιλοσοφίας των μαθηματικών

Απόψεις του Στάλιν για τον ελληνικό εμφύλιο 1946-1949.

Χαρακτηριστικά κομμάτια από επίσημα σοβιετικά αρχεία στα οποία φαίνονται μέσα από κομματικές και κρατικές συνομιλίες οι διαθέσεις της σοβιετικής ηγεσίας σε σχέση με την αναγνώριση της προσωρινής κυβέρνησης του βουνού, οι απόψεις του Στάλιν για τον αγώνα του ΔΣΕ, οι προσπάθειες χρηματοδότησης του κλπ.

 Κατιούσα

Είναι γεγονός ότι η στάση της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στη ραγδαία και μαζική ανάπτυξη του ελληνικού λαϊκού απελευθερωτικού κινήματος  το 1942-1944  και στη συνέχεια στην διεξαγωγή της ένοπλης πάλης του ΔΣΕ απέναντι στις αστικές κυβερνήσεις της Αθήνας το 1947-1949 έχει δώσει κίνητρο και αφορμή για μια σημαντική  ερευνητική ιστορική δραστηριότητα τις τελευταίες δεκαετίες και φυσικά σε ένα σημαντικό βαθμό  επηρεάζεται από την ιδεολογική-πολιτική τοποθέτηση  όσων έχουν ασχοληθεί και γράψει όλα αυτά τα χρόνια ακαδημαϊκοί ιστορικοί, ερευνητές, δημοσιογράφοι,  κλπ.  Έχουν γίνει γνωστά πολλά γεγονότα και αθέατες πτυχές της δεκαετίας 1940-1950, αυτού του  συμπυκνωμένου ιστορικού χρόνου, που καθόρισαν το μέλλον της Ελλάδας γενικά αλλά και του ελληνικού αριστερού λαϊκού κινήματος ειδικότερα. Ωστόσο πολλές κομβικές πτυχές εξακολουθούν να είναι άγνωστες  και μπορεί να εξακολουθήσουν να παραμένουν άγνωστες  είτε γιατί κάποιες αποφάσεις η συμφωνίες δεν αποτυπώνονται ποτέ στο χαρτί για διάφορους λόγους –ένας από αυτούς είναι γιατί μία η περισσότερες πλευρές δεν θέλουν να υπάρχουν ίχνη σε αρχειακό υλικό που θα τους εκθέσουν ιστορικά τώρα η στο μέλλον , ένας άλλος ότι απλά κάποιες πλευρές κρατούν για πάντα επτασφράγιστα κλειστά συγκεκριμένα αρχεία τους  που θεωρούν για τον ένα η τον άλλο λόγο  υπερευαίσθητα.  

Η ουσία ωστόσο είναι ότι τα ιστορικά γεγονότα-σταθμοί που χαρακτηρίζουν μια ιστορική περίοδο αποτιμώνται και μέσα από τον ιστορικό χρόνο που είναι ένας έμμεσος αδιάψευστος μάρτυρας του ιστορικού γίγνεσθαι, περιλαμβάνοντας τον προσωπικό ρόλο ηγετικών προσώπων που μπορεί να καθορίσουν καίριες ιστορικές στιγμές.  Επί πλέον  πρέπει να αποτιμώνται και μέσα από την ανάπτυξη και εξέλιξη αντιτιθέμενων ταξικών κοινωνικών δυνάμεων και τον τρόπο που επηρέασαν και επηρεάζουν εθνικές και εθνοτικές διαμάχες, κοινωνικές επαναστάσεις  αλλά και παγκόσμιες πολεμικές συρράξεις ειδικά τον 20 αιώνα και μετά.  Ένα παράδειγμα  για το πως η σφαιρική ιστορική γνώση, που λαμβάνει υπόψη της την διαλεκτική εξέλιξη της κοινωνίας και φυσικά την διαμόρφωση και την προσωπικότητα ηγετικών ιστορικών προσώπων, μπορεί να οδηγήσει σε ορθολογικά ιστορικά συμπεράσματα είναι η αντιμετώπιση της γνωστής αγαπημένης εκδοχής των αστών ιστορικών για τα περίφημα ποσοστά μοιρασιάς 90 -10 για την Ελλάδα η 50-50 για την Γιουγκοσλαβία η αντίστροφα 10-90 για τη Ρουμανία ανάμεσα σε Τσόρτσιλ και Στάλιν τον Οκτώβρη του 1944 στη συνάντηση της Μόσχας. Η πάλι ο αντίλογος στην αφελή και απλουστευτική, αν δεν είναι εκ του πονηρού,  άποψη ότι οι τρείς μεγάλοι μοίρασαν στη Γιάλτα τον Φλεβάρη του 1945 τον κόσμο.

Συγκλονιστικό άρθρο στη Liberation: «Τελικά όλη η Ευρώπη έκλεψε κάτι από την Ελλάδα»

Παλιότερα κείμενα για την ελληνίστρια Αντρέα Μαρκολόγκο ΕΔΩ

«Τελικά, όλη η Ευρώπη, όλοι μας, κλέψαμε κάτι από την Ελλάδα» γράφει στη Liberation Ιταλίδα συγγραφέας

Η Ιταλίδα συγγραφέας Αντρέα Μαρκολόγκο έγραψε με αφορμή την επιστροφή των μαρμάρινων κεφαλών από το Βατικανό στην Ελλάδα

«Το Παρίσι, η Κοπεγχάγη, το Βίρτσμπουργκ, η Καρλσρούη και ιδιαίτερα το Λονδίνο, είναι οι πόλεις όπου στενάζουν ακόμα και σήμερα τα κλεμμένα από την Ελλάδα θραύσματα του Παρθενώνα» επισημαίνει η Ιταλίδα συγγραφέας Αντρέα Μαρκολόγκο σε άρθρο της που δημοσιεύεται, επ’ ευκαιρία του Φεστιβάλ Βιβλίου του Παρισιού, στη γαλλική εφημερίδα Liberation.

Η Α.Μαρκολόγκο αναφέρεται ειδικά στην πρόσφατη απόφαση του Βατικανού να επιστρέψει στην Ελλάδα τρεις μαρμάρινες κεφαλές, αλλά και γενικότερα στο αίτημα της Ελλάδας για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Υπενθυμίζει το «προφητικό» ποίημα του Λόρδου Βύρωνα, «Η κατάρα της Αθηνάς» και σημειώνει ότι ορισμένες χώρες αποφάσισαν τελικά να αντιδράσουν, όπως η Ιταλία, που επέστρεψε μέρος της ανατολικής ζωοφόρου στο Μουσείο της Ακρόπολης και το οποίο μέχρι το 2022 φυλασσόταν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Παλέρμο, όπου είχε φτάσει στις αρχές του 19ου αιώνα, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.

«Ο Πάπας Φραγκίσκος δήλωσε, ότι θέλει να διορθώσει μια αδικία 200 και πλέον ετών, μια θέση που χαιρέτισε η Λίνα Μενδώνη, η Ελληνίδα υπουργός Πολιτισμού» αναφέρει η Ιταλίδα συγγραφέας, τονίζοντας πως όπου η πολιτική δεν έχει -ή δεν θέλει να έχει- τα νόμιμα μέσα (αφού τα έργα τέχνης ενός κράτους είναι αναπαλλοτρίωτα και δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να μεταβιβαστούν) υπάρχει η θρησκεία».

Επισημαίνει εν προκειμένω ότι η επιστροφή των τριών κεφαλών στην Ελλάδα έγινε στο πλαίσιο δωρεάς από την Καθολική Εκκλησία στην Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι επιστροφή από κράτος σε κράτος. Ο Πάπας προσέφερε τα γλυπτά στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β’, ο οποίος με τη σειρά του αποφάσισε να τα δωρίσει στο Μουσείο της Ακρόπολης, σημειώνει.

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: Οι ευρύτερες προεκτάσεις από τις φωτογραφίες - ντοκουμέντο των 200 της Καισαριανής (ηχητικό)

17.02.2611:59

Ο ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας μιλά στον 98.4 για τα πρόσωπα πίσω από τις εικόνες και τη σημασία τους στη δημόσια ιστορία

Ο ιστορικός ερευνητής και ιστορικός συγγραφέας Μενέλαος Χαραλαμπίδης μιλάει στον 98.4, με αφορμή την αίσθηση που έχουν προκαλέσει οι φωτογραφίες ανθρώπων από τους 200 της Πρωτομαγιάς του 1944 που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, τονίζοντας τη συγκλονιστική αποτύπωση σε φωτογραφίες ανθρώπων με ονοματεπώνυμο, ζωές και κοινωνική δράση, που λίγο πριν εκτελεστούν, στο πνεύμα μίας συλλογικής λειτουργίας, βαδίζουν αγέρωχα προς τον θάνατό τους.

Εξηγεί τι σημαίνουν αυτές οι εικόνες για έναν ιστορικό, αλλά και τι πρέπει επιτέλους να γνωρίζουμε για εκείνη την εποχή, αναφορικά και με τη Γερμανική Κατοχή αλλά και τον ρόλο των επίσημων ελληνικών αρχών της εποχής. Αναλύει πώς οργανωνόταν η μηχανή θανάτου των Ναζί και απαντά στο ερώτημα αν μπορούν τόσο σημαντικά ιστορικά τεκμήρια να πωλούνται σε διαδικτυακές δημοπρασίες.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα…

Από Λίτσα Ρέπα

Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι "βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Η «BOUTIQUE» ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Όταν η πολιτική γίνεται lifestyle και η κοινωνία απλό σκηνικό

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

«Είμαι αυτό που είμαι». Το σύνθημα που κάποτε μπορούσε να σημαίνει χειραφέτηση έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία ενσωμάτωσης.

Στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της αριστεράς, η πολιτική μετατοπίζεται από τη συλλογική αλλαγή –που παραμένει ευχή– προς τη διαχείριση της ταυτότητας. Το άτομο γίνεται project και η κοινωνία σκηνικό. Η εξατομίκευση των πάντων είναι το βασικό της μοτίβο. Η εργασία, η κατανάλωση, η δυστυχία, ακόμη και η πολιτική παρουσιάζονται ως προσωπικές διαδρομές. Αντί για κοινωνικές αντιθέσεις, μιλάμε για προσωπικές επιλογές. Αντί για εκμετάλλευση, για «προκλήσεις». Έτσι η πολιτική χάνει τη συγκρουσιακή της διάσταση και γίνεται ζήτημα ύφους και αυτοπαρουσίασης.

ΣΤΗΝ Ελλάδα αυτό εμφανίζεται συχνά μέσα από έναν αστικό προοδευτισμό που συνδυάζει πολιτικά φιλελεύθερες θέσεις με lifestyle κατανάλωσης: brunch κουλτούρα, ethical brands, vegan trends, οικολογική αισθητική. Ο πολιτικός λόγος είναι υπέρ των κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά χωρίς ιδιαίτερη ενασχόληση με εργασιακά ή ταξικά ζητήματα διαμορφώνοντας ένα «προοδευτικό» lifestyle, αλλά πλήρως ενσωματωμένο στην αγορά.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ τύπου urban culture και μεγάλοι πολιτιστικοί φορείς λειτουργούν συχνά ως διαμορφωτές ενός προοδευτικού αλλά συμβατού με την αγορά δημόσιου λόγου: προβάλλουν ζητήματα δικαιωμάτων, ταυτότητας, πολιτιστικής καινοτομίας και κοσμοπολιτισμού, ενώ αποφεύγουν θέματα κοινωνικής ανισότητας, εργασιακής επισφάλειας ή οικονομικής ισχύος/ολιγαρχικών δομών. Παράλληλα, τα μεγάλα ιδρύματα και οι πολιτιστικές χορηγίες συμβάλλουν και σε μια μορφή «ήπιας ηγεμονίας», όπου η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται από τη σύγκρουση και τη διεκδίκηση προς τον πολιτισμό, το event και τη διαχείριση εικόνας. Πρόκειται για ένα οικοσύστημα όπου πολιτισμός, media και αγορά συγκλίνουν σε έναν τρόπο θέασης της κοινωνίας λιγότερο συγκρουσιακό και περισσότερο lifestyle.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ στάση εκφράζεται περισσότερο μέσω επιλογών κατανάλωσης ή ψηφιακής «ηθικής» παρουσίας παρά μέσα από συλλογική δράση ή συνδικαλισμό. Ο ακτιβισμός μετατρέπεται εύκολα σε hashtag, repost με έντονη online δραστηριότητα για κοινωνικά θέματα (δικαιώματα, identity politics κ.λπ.) ή αισθητικό στίγμα και η πολιτική γίνεται ψηφιακή παρουσία.

«Η Ελλάδα πέθανε και τη σκοτώσαμε εμείς»: Ορθοδοξία και Δύση

*

Άγιος ή προδότης;
Το «αδύνατον» Μυθιστόρημα του Νίκου Σαμψών

γράφει η ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

[6/12]

~.~

Έχοντας ήδη επισημάνει τις επιφυλάξεις του Κυριάκου Μαργαρίτη απέναντι στα ακαδημαϊκά πρότυπα της νεωτερικότητας, που παραπέμπουν σε ορθολογιστικά σχήματα, θετικισμό, κλειστή και ολοκληρωτική ερμηνευτική του κόσμου, σε ό,τι δηλαδή εισήγαγε η σκέψη του Διαφωτισμού, ο κατά τον συγγραφέα ξεπεσμός της Δύσης δεν δείχνει εκ πρώτης όψεως να διαφέρει από τη δριμεία κριτική του ατομοκεντρισμού και ρασιοναλισμού από τον νεοορθόδοξο θεολογικό στοχασμό: «Ο δόκτωρ Ζοζέφ Γκιγιοτάν […] ήταν αρκούντως ανθρωπιστής, τέκνο του Διαφωτισμού, ώστε να κατασκευάσει τη λαιμητόμο».[371]

Αν κάτι επιτρέπει την ομαδοποίηση σε ενιαία τάση των πολλών και κατά βάση ετερόκλητων απόψεων της νεότερης ελληνικής σκέψης της Ορθοδοξίας, μιλώντας πάντα για την περίοδο της ακμής της, αυτό συνίσταται στον ακραιφνή της αντιδυτικισμό, ειδικά με αναφορά στην πνευματική παρακμή του Νεοέλληνα εντός του νέου υποκειμενικού πεδίου που προέκυψε από την παγκοσμιοποίηση, την έλλειψη εθνικής αυτογνωσίας και αυτοπεποίθησης, τη μειονεξία και τον μιμητισμό έναντι της Δύσης, εν όψει και της ένταξης της χώρας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (1981) και την έκτοτε αναγωγή της καταναλωτικής ευχέρειας σε νοηματοδοτική προσδοκία, ανάμεσα σε άλλα.

Ο Χρήστος Γιανναράς προσδιορίζει το φαινόμενο, ήδη από το 1986, ως «Finis Graeciae» με τον νιτσεϊκού τύπου αφορισμό «Η Ελλάδα πέθανε και την σκοτώσαμε εμείς»,[372] ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και σε μείζονα εθνικά ζητήματα όπου ο πατριωτισμός εξέλιπε, ειδικά σε σχέση με τη στάση των Νεοελλήνων απέναντι στην εισβολή και την κατοχή της Κύπρου.

Αναζητώντας τις ρίζες του Δημοκρατικού Πατριωτισμού

23/02/2026

ΑΞΕΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

Αναζητώντας ένα αφετηριακό σημείο στην δημιουργία του ιδεολογικοπολιτικού αυτού χώρου, οδηγούμαστε στα ίχνη του Ρήγα Βελεστινλή, πατέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, του Δημοκρατικού Πατριωτισμού, της σύζευξης του εθνικού με το κοινωνικό, αλλά και επίσης πρωτεργάτη του νεοελληνικού ριζοσπαστισμού. Όλα όσα και σήμερα ακόμα μας εμπνέουν, μπορεί κανείς πυρηνικά να τα βρει στον “Θούριο” και την “Νέα Πολιτική Διοίκηση”.

Η συνέχεια των αντιλήψεων αυτών ξεκάθαρα βρίσκεται στα κείμενα των Ανωνύμων (μαθητών του Ρήγα), σε πλευρές του προγράμματος της Μεγάλης Φιλικής, αλλά και στον λόγο και έργο της ριζοσπαστικής πτέρυγας της Επανάστασης του ’21. Η δολοφονία του Ρήγα Βελεστινλή και στην συνέχεια του Ιωάννη Καποδίστρια αποτέλεσαν ένα βαρύτατο πλήγμα για τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις, που δεν μπόρεσε να επουλωθεί.

Διότι η δολοφονία τους και μάλιστα στο αφετηριακό σημείο εκκόλαψης/εφαρμογής των ιδεών τους, στέρησε τον νεότερο Ελληνισμό από τις δύο μοναδικές φυσιογνωμίες, που είχαν ευρύ στρατηγικό όραμα και κυρίως βαθιά πεποίθηση για την στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με στόχο την δημιουργία ενός αυτοκίνητου-ανεξάρτητου κράτους και μιας αυτοδιευθυνόμενης ισονομικής κοινωνίας.


Η βίαιη εμφύτευση της βαυβαροκρατίας και τα όσα ακολούθησαν την ανάπηρη ανεξαρτησία, ανέκοψαν, αλλά δεν εξαφάνισαν την ύπαρξη του πατριωτικού, δημοκρατικού και κοινωνικού αυτού ρεύματος, που βρήκε την έκφρασή του στους μεγάλους αγώνες των Επτανήσιων ριζοσπαστών, την Κρητική Επανάσταση, τους εθνικούς-ανεξαρτησιακούς αγώνες 1912-1913, αλλά και τους εθνικοκοινωνικούς αγώνες των Γεώργιου Φιλάρετου, Ρόκκου Χοϊδά, Κλεάνθη Τριανταφύλλου, Σταύρου Καλλέργη και των πρώιμων αναρχικών αγωνιστών, στον 19ο αιώνα.

Ο Γιώργος Χαρβαλιάς στον 98.4 για τις φωτογραφίες των 200 στη Καισαριανή και τη μάχη απέναντι στην ιστορική λήθη

Γιώργος Χαρβαλιάς: Το Γερμανικό deja vou, η Ευρώπη της αμνησίας και η Ελλάδα της αφασίας (ηχητικό)

17.02.2612:14

Ο αρθρογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, λήθη και υποτέλεια. Η άγνωστη Ελληνογερμανική ιστορία», Γιώργος Χαρβαλιάς, μιλάει στον 98.4 με αφορμή τις φωτογραφίες από τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Σημειώνει πως, στο πλαίσιο της συστηματικής αναθεώρησης της Ιστορίας που επιχειρείται εσχάτως, τοποθετείται και η παραγραφή ή, για την ακρίβεια, η «άμβλυνση των εντυπώσεων» μέσω συμψηφισμών και εξωραϊσμών για τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα, όπως αυτά που διέπραξαν στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι στη διάρκεια της παρουσίας τους στην πατρίδα μας συντελέστηκε ένα μικρό ολοκαύτωμα. Από την Κρήτη μέχρι το Κομμένο και από τα Καλάβρυτα μέχρι τον Χορτιάτη. Το ολοκαύτωμα αυτό δεν είχε ρατσιστικό ή φυλετικό χαρακτήρα. Είχε αμιγώς τιμωρητική διάσταση, με μοναδικό στόχο να καμφθεί το φρόνημα ενός λαού που βρήκε την τόλμη να αντισταθεί. Το φρόνημα της γενναιότητας που βλέπουμε στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται. Γιατί κανείς από τους πατριώτες που οδηγούνται στο απόσπασμα και ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει, δεν έχει το βλέμμα απελπισμένου μελλοθάνατου. Μόνο το βλέμμα του θυμού και της περηφάνιας.

Οι Γερμανοί σκότωσαν τους πατριώτες στήνοντάς τους χωρίς κανέναν δισταγμό σε έναν τοίχο του παλαιού Σκοπευτηρίου, όπως σκότωσαν και έξω από τα σπίτια τους δεκάδες χιλιάδες άλλους – αμάχους και ανυποψίαστους, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Οι θηριωδίες τους δεν έχουν προηγούμενο στη νεότερη Ιστορία. Οι Γερμανοί όχι μόνο ξαναφόρεσαν στολή και πηλήκιο, όχι μόνο ξανάφτιαξαν τη Λουφτβάφε και την έστειλαν να βομβαρδίσει τη Σερβία, αλλά σήμερα ευαγγελίζονται να υποκαταστήσουν αυτοί – οι ολετήρες και σφαγείς – τους Αμερικανούς ως αμυντικό πυλώνα της Ευρώπης. Χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς τον παραμικρό προβληματισμό ή διαμαρτυρία από όσους θυμούνται το παρελθόν τους, οικοδομούν σήμερα ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, όπως ακριβώς έκαναν και στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων.

Ο φιλέλληνας Εϋνάρδος

Γράφει ο Κότσης Παναγιώτης

Α. Η δράση του στην Επανάσταση

     Ο Ελβετός τραπεζίτης Jean Eynard- επί το ελληνικότερο «Εϋνάρδος»- κατέχει περίοπτη θέση στο κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίο εκδηλώθηκε κατά τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των ετών 1821-1828. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας γεννήθηκε στο λυκόφως του έτους 1776 στην Lyon και, πέθανε τον Φεβρουάριο του 1863 στην Γενεύη, πόλη όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του. Πριν την εμπλοκή του στις επαναστατικές ενέργειες των Ελλήνων, βοήθησε σημαντικά ως προς την βελτίωση των οικονομικών στα ιταλικά κρατίδια. Επίσης, εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, μετά την ναπολεόντεια περίοδο.

Ο Ελβετός τραπεζίτης Jean Eynard- επί το ελληνικότερο «Εϋνάρδος»- κατέχει περίοπτη θέση στο κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίο εκδηλώθηκε κατά τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των ετών 1821-1828.

     Ο Εϋνάρδος διακρινόταν για την ορθή του κρίση, τα ανθρωπιστικά του αισθήματα και την επιμονή. Με ακάματη δράση και, συχνά ταξίδια στις αυλές των ηγεμόνων της Ευρώπης, επιχειρούσε να ενεργοποιήσει τα κράτη ως προς το ελληνικό ζήτημα. Η φιλελληνική δράση του Εϋνάρδου υπήρξε έντονη και, ξεκίνησε το 1825. Σαφέστερα, κατά την εποχή εκείνη, πρωτοστάτησε στην ίδρυση των φιλελληνικών κομιτάτων της Γενεύης και του Παρισιού. Ο Εϋνάρδος υπήρξε ένα είδος συνδέσμου ανάμεσα στις επιτροπές των δύο κομιτάτων, αλλά, στην πραγματικότητα, καθόριζε και, εν πολλοίς, κατηύθυνε την δραστηριότητά τους.

     Ο  Εϋνάρδος κατέβαλε ηράκλειες προσπάθειες, αποσκοπώντας στον ανεφοδιασμό των πολιορκημένων του Μεσολογγίου. Αναλυτικότερα, ταξίδεψε, την άνοιξη του 1826 στην Αγκόνα της Ιταλίας για να επιστατήσει στην αποστολή. Ακόμη, η πτώση της πόλης του Μεσολογγίου, με την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης από τον γηραιό πρόκριτο, Χρήστο Καψάλη, έγινε στις 10 Απριλίου 1826[1]. Μετά την πτώση της ιεράς πόλεως Μεσολογγίου, ο Εϋνάρδος ανέλαβε να εξαγοράσει τους αιχμαλώτους. Επίσης, γνωστή έχει μείνει η φροντίδα του για την ορθή διαχείριση των δανείων από το εξωτερικό, την κατασκευή ελληνικών πλοίων, τα οποία είχαν παραγγελθεί σε Μ. Βρετανία και ΗΠΑ και, τέλος, την συγκρότηση ενός μισθοφορικού σώματος από την Ελβετία. Τα προαναφερθέντα συνοδεύονταν από το ενδιαφέρον του υπό μελέτη φιλέλληνα για την εκπαίδευση των ελληνόπουλων, την ανάπτυξη μίας συστηματικής αγροτικής καλλιέργειας και άλλα θέματα. Κλείνοντας, η αποστολή όπλων και εφοδίων επισιτισμού γινόταν με χρήματα, τα οποία προέρχονταν από δάνεια και εράνους[2].

Πελατειακές σχέσεις και κοινοτι

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-17 Φεβρουαρίου 2026

Όταν γίνεται λόγος για πελατειακές σχέσεις ο νους των περισσοτέρων πάει στις αθέμιτες συναλλαγές και σχέσεις μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων, στα πλαίσια των οποίων οι πρώτοι παραχωρούν διάφορα οφέλη (θέσεις εργασίας, επιχορηγήσεις κ.λπ.) στους δεύτερους με αντάλλαγμα τις ψήφους των. Το φαινόμενο όμως των σχέσεων πάτρωνα και πελάτη έχει μακρά προϊστορία και γεωγραφική εξάπλωση. Οι δεσμοί μεταξύ των πατρικίων και των πιστών ακόλουθών τους στην αρχαία Ρώμη, των φεουδαρχών και των δουλοπαροίκων στον μεσαίωνα και των γαιοκτημόνων με τους γεωργούς σε διάφορες αγροτικές κοινωνίες είναι μερικά παραδείγματα αυτών των σχέσεων.

Η βαθμιαία παραχώρηση του δικαιώματος ψήφου στην διάρκεια του 19ου αιώνα και του πρώτου ημίσεος του 20ου επέτρεψε στις παλιές ιεραρχίες να επιβεβαιώσουν ελισσόμενες τα προνόμια τους, ανταλλάσσοντας αγαθά και υπηρεσίες με ψήφους. Οι σχέσεις πατρώνων και πελατών την περίοδο αυτή ήταν προσωποπαγείς και τα πολιτικά κόμματα ήταν συνασπισμοί προυχόντων, ενώ το πελατειακό φαινόμενο είχε διάδοση στην Νότια Ευρώπη κυρίως.

Με την εμφάνιση των μαζικών κομμάτων και την κατίσχυση της αντίληψης ότι η κομματική ένταξη πρέπει να αφορμάται από μια κοινή ιδεολογία και από την υπεράσπιση κοινών συμφερόντων, η συναλλαγή μεταξύ ψηφοφόρων και πολιτικών αντιμετωπίσθηκε ως αθέμιτο απομεινάρι του παρελθόντος. Θεωρήθηκε ότι διαφθείρει τα πολιτικά ήθη, αντιστρατεύεται τον νόμο και καταπατά τις αρχές της δημοκρατίας. Παρά ταύτα η επέκταση του κρατικού παρεμβατισμού το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα δημιούργησε νέες ευκαιρίες ελέγχου από τους πολιτικούς πολλαπλάσιων πλέον δημόσιων πόρων και έδωσε την δυνατότητα διανομής συλλογικών αγαθών, με μεροληπτικό πάντα τρόπο, σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Στην ελληνική περίπτωση το πελατειακό φαινόμενο υφίσταται σχεδόν από της συστάσεως του νεοελληνικού κράτους και εντεύθεν. Παρά την στροφή στην δημιουργία μαζικών κομμάτων στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και την απομείωση του προσωποπαγούς χαρακτήρα των σχέσεων κράτους και πολίτη, το πολιτικό σύστημα παραμένει πελατειακό έως τις ημέρες μας. Ναι μεν δεν είναι αποκλειστικά βουλευτοκεντρικό και οι παραδοσιακοί μεσολαβητές έχουν χάσει μέρος της αυτονομίας τους έναντι του συλλογικού πάτρωνα, της κομματικής οργάνωσης δηλαδή, αλλά κάθε άλλο παρά έχει εκλείψει το διαπροσωπικό στοιχείο στις σχέσεις κράτους και πολιτών. Στα πλαίσια αυτά δεν είναι παράξενο ότι συνεχίζεται σε έναν βαθμό η παράδοση του διορισμού των «δικών μας παιδιών» στο κράτος και ότι τα οικονομικά τζάκια της χώρας είναι όλα σχεδόν διαπλεκόμενα και κρατικοδίαιτα.

Σήμερα που ''εορτάζει'' η πόλη των Αθηνών...

Σήμερα που ''εορτάζει'' η πόλη των Αθηνών...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Η ''σουφραζέτα'' Καλλιρρόη Παρρέν(ιδρυτήs του Λυκείου Ελληνίδων),  σε πόνημά της για τις χειραφετημένες σύγχρονες Ελληνίδες -112χρόνια πριν-επέλεξε (ωs πρώτη)να αναφερθεί σε μία σπουδαία γυναίκα του 16ου αιώνα.                                                                                                                     Στη Ρη(ε)γούλα (Παρασκευούλα) Μπενιζέλου (από πατέρα αριστοκράτη των Αθηνών) και Παλαιολόγου (από μητέρα ). 

Γεννημένη το 1522 στην Αθήνα, στην γειτονιά της Μητρόπολης (το αρχοντικό της οικογένειας που σώζεται  σήμερα -και πλέον αναστυλωμένο-  βρίσκεται  στην Πλάκα, Ανδριανού 96 και αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη οικία της πόλης των Αθηνών, 1750 ).

                                 

Η  μονάκριβη κόρη έτυχε καλήs μόρφωσηs και ''ατυχούs'' γάμου.

Την εποχή του Σουλειμάν Ά ,οι παντρεμένεs είχαν μεγάλεs  πιθανότητεs να μην καταλήξουν ωs ''οδαλίσκεs'' για Τούρκουs και ωs λύση προκρίθηκε στα δεκατέσσερα τηs να γίνει σύζυγοs του  δεσποτικού προύχοντα τηs πόληs Ανδρεα Χειλά.

Μετά απο 3 χρόνια μένει χήρα και στην συνέχεια χάνει και τουs γονείs της και το μόνο που τηs απομένει είναι μία τεράστια περιουσία.                         

Στα 1550 όλη η περιοχή από το ανακαινισμένο σήμερα αρχοντικό των Μπενιζέλων ως την Αρχιεπισκοπή μεταβάλλεται σε  πνευματικό κέντρο.

Μοναστήρι με Καθολικό ανακαινισμένο τον παλαιό ναό του Αγίου Ανδρέα, με πολλά λευκά κτίσματα και κελλιά, μεγάλη τράπεζα αλλά και νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο,ξενώνα και  υφαντήριο.                                           

Και όλα  μέσα στη καρδιά της Οθωμανοκρατούμενης Αθήνας.        

Η Αθηναία Αρχόντισσα με τον ευγενή  χαρακτήρα ,υπήρξε πρωτοπόρος, τολμηρή και με εξαιρετικές ''επιχειρηματικέs'' ικανότητες. 

Και σε συνδυασμό τιs  κοινωνικές ευαισθησίες, τα φιλάνθρωπα αισθήματα και και την αφοσίωση τηs πρόs  κάθε κατατρεγμένο διέθεσε τα   απέραντα κτήματα τηs περιουσίαs τηs στο Χαλάνδρι, στη Κηφισιά, στα Πατήσια, στο  Ψυχικό, Φιλοθέη και  Καλογρέζα  προs επίτευξη του σκοπού τηs.

Αποφασίζει να μονάσει και επιλέγει  το όνομα Φιλοθέη, και  χτίζει  ενα μοναστήρι μακριά απ' την Αθήνα. 

Η περιοχή ονομάστηκε της καλής καλογριάς (Καλογρέζα, καλόγρια και η αρβανίτικη κατάληξη εζα) και  με τις υπηρέτριες της ''κλείνεται'' στο μοναστήρι.

Έζησε τον 16ο αιώνα και θα ήταν το ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ των ΓΥΝΑΙΚΩΝ στη χώρα μας αν δεν είχε ένα "κουσούρι"!

Γιώργος Τασιόπουλος 

Πρώτη δημοσίευση 19/2/24

Έζησε τον 16ο αιώνα και θα ήταν το ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ των ΓΥΝΑΙΚΩΝ στη χώρα μας αν δεν είχε ένα "κουσούρι"!

Διεκδίκησε να δώσει τους αγώνες της για τον συνάνθρωπο και ιδιαίτερα τη γυναίκα, αρνούμενη να ξαναπαντρευτεί όπως τη συμβούλευαν οι δικοί της, αλλά προτίμησε να αφιερωθεί σε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες.

Πρώτες ισότιμες συντρόφισσές της στον αγώνα της οι πρώην υπηρέτριές της και ακολούθησαν 150 κοπέλες.

Τα κατάφερε στην περισσότερο συντηρητική και αυταρχική κοινωνία του 16ου αιώνα,  αφού απελευθέρωνε κοπέλες που είχαν πουληθεί στους Τούρκους ως σκλάβες, τους έβρισκε δουλειά.

Σήμερα θα λέγαμε, ίδρυσε τέσσερις τουλάχιστον ΜΚΟ,  χωρίς όμως κρατική ή άλλη χρηματοδότηση από ολιγάρχες!  Αφιέρωσε σε αυτό όλη τη ζωή της και διέθεσε όλη την περιουσία της!

 Έτσι μάθαινε γράμματα ιδρύοντας σχολεία σε γυναίκες, νοσοκομεία για απόρους, ξενοδοχεία για αστέγους και ξένους και ορφανοτροφεία .

Το σύνολο των συγκροτημάτων αυτών ονομάστηκε «Παρθενώνας», στα οποία έβρισκαν καταφύγιο αδιακρίτως Έλληνες και Τούρκοι όλων των ηλικιών.

Ίδρυσε παραρτήματα στα Πατήσια, στην Τζιά και την Αίγινα και διέθεσε όλη της την περιουσία σε φιλανθρωπίες.

Άνοιγε πηγάδια εκεί που διψούσαν οι βοσκοί και οι αγρότες.

Και από αυτό το ψυχικό πήρε το όνομά της η περιοχή του ομώνυμου Δήμου.

ΤΟ "ΚΟΥΣΟΥΡΙ" ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ

Το "ΚΟΥΣΟΥΡΙ" της Αγίας Φιλοθέης, σε αυτή αναφερόμαστε, είναι ότι ήταν Χριστιανή.

Ίσως αυτό να είναι η αιτία ώστε να μην αποτελεί σήμερα σύμβολο χειραφέτησης, πρότυπο κάθε γυναίκας.

Πώς αλλιώς να ερμηνεύσουμε την άγνοια ενός τέτοιου προτύπου από τις σημερινές φεμινίστριες.

Να γίνει δασκάλα

Του Στέλιου Πελασγού

Να γίνει δασκάλα

                                         

Έχει το όνομα μου.

Είναι κόρη μου.

"Να γίνει δασκάλα."

ΤΟ ΑΚΟΥΣ ΘΕΕ; 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΑΣΚΑΛΑ

Αν είχαν δασκάλους τα παλικαρακια που μας σκοτώνουν 

θα ήξεραν πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι

δεν θα έψαχναν να κλέψουν και να λεηλατήσουν

δεν θα φορούσαν την στολή που σβήνει το σώμα

δεν θα άφηναν τα γαυγίσματα του λυσασμενου σκύλου 

να τους τραντάζουν την σπηλιά του κρανίου τους

δεν θα χρειάζονταν Φύρερ και σκοτεινους εχτρους.

Να γίνει δασκάλα.

Να μάθει στα παιδιά να υψωνουν την γροθιά μπροστά στον φασισμό 

            Ποίημά μου -τιμη στον Ευάγγελο Πόλκο

(" Να γινει δασκαλα" έγραψε ο Ευάγγελος Πολκος, δάσκαλος, εκτελεσμενος - με την γροθιά ψηλα- στην Καισαριανη. Ειχε στην τσέπη, στο σακακι του την φωτογραφια της κορουλας του . Απο πισω γραμμενο ονομα, διευθυνση και το όνειρο του σαν ηθική επιταγή.  Το διαβασαμε κι εμεις και γιναμε ελαχιστότατοι δασκαλοι και ποιητές)

Μήπως οι Γερμανοί… ξανάρχονται;

16/02/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ένας σπουδαίος Γερμανός φιλόσοφος, ο Φρίντριχ Χέγκελ, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα καπρίτσια της Ιστορίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται. Την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα.

Το απόφθεγμα, βέβαια, αποδίδεται σε έναν άλλο πολύ πιο γνωστό Γερμανό που άλλαξε την πορεία του σύγχρονου κόσμου, τον Κάρολο Μαρξ. Αλλά μικρή σημασία έχει η πατρότητα της ρήσης. Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει στις ημέρες μας είναι μήπως τα γεγονότα επαναλαμβάνονται και τρίτη φορά. Με τη μορφή εφιάλτη. Κι όταν μιλάμε για Γερμανούς, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να το αποκλείσουμε.

Στο πλαίσιο της συστηματικής αναθεώρησης της Ιστορίας που επιχειρείται εσχάτως τοποθετείται και η παραγραφή ή, για την ακρίβεια, η «άμβλυνση των εντυπώσεων» μέσω συμψηφισμών και εξωραϊσμών για τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα, όπως αυτά που διέπραξαν στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι στη διάρκεια της παρουσίας τους στην πατρίδα μας συντελέστηκε ένα μικρό ολοκαύτωμα. Από την Κρήτη μέχρι το Κομμένο κι από τα Καλάβρυτα μέχρι τον Χορτιάτη. Προσέξτε: Το ολοκαύτωμα αυτό δεν είχε ρατσιστικό ή φυλετικό χαρακτήρα. Είχε αμιγώς τιμωρητική διάσταση. Με μοναδικό στόχο να καμφθεί το φρόνημα ενός λαού που βρήκε την τόλμη να αντισταθεί. Το φρόνημα της γενναιότητας που βλέπετε στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται σήμερα. Γιατί κανείς από τους πατριώτες που οδηγούνται στο απόσπασμα και ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει, δεν έχει το βλέμμα απελπισμένου μελλοθάνατου. Μόνο το βλέμμα του θυμού και της περηφάνιας.

Έγγραφο της CIA που δείχνει τον Καραμανλή να είναι συνεργάτης των ναζί (μαζί και ο Τσαλδάρης).

Δυστυχώς τότε ήταν με τον κατακτητή, αργότερα αποκρίθηκαν τους εθνικόφρονες και αφού ξεπούλησαν την Κύπρο και έγιναν προσκυνητές του Κεμάλ, σήμερα το παίζουν πατριώτες, και ειρωνεύονται τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής.

Το έγγραφο:

Η Αμερική κηρύσσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο

Enrico Tomaselli - 17 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Red Jackets

Όπως ακριβώς και η Διάσκεψη του Μονάχου του 1938, από άλλες απόψεις, η Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου του 2026 θα μπορούσε να είναι το προοίμιο του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο -όχι τυχαία, του πραγματικού από μηχανής θεού της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ- δεν είναι, στην πραγματικότητα, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια κήρυξη πολέμου από την αμερικανική αυτοκρατορία εναντίον του υπόλοιπου κόσμου. Αν και εκφωνήθηκε σε πολύ πιο μελωδικούς τόνους από αυτούς που χρησιμοποίησε ο Τζ. Ντ. Βανς πέρυσι, το περιεχόμενο της ομιλίας του είναι εξαιρετικά βίαιο. Και αν ο Βανς ήρθε να επιπλήξει τους Ευρωπαίους, οι οποίοι κατηγορήθηκαν άδικα (αλλά όχι εξ ολοκλήρου) ότι αποτελούν νεκρό βάρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ρούμπιο ήρθε να απευθύνει μια διπλή πρόκληση: στους Ευρωπαίους, στους οποίους ουσιαστικά τους είπε ότι είτε επιλέγουν να πάρουν το μέρος της Ουάσιγκτον στην σταυροφορία της είτε θα είναι εναντίον της, και σε ολόκληρο τον μη δυτικό κόσμο, στον οποίο λέει ότι θα αναδιαμορφώσουν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη -προφανώς κατά το δικό τους μέτρο και γούστο- και ότι έτσι θα είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Ουσιαστικά, ο Ρούμπιο αναβιώνει την ιδέα του προφανούς πεπρωμένου, που προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Ο'Σάλιβαν το 1845. Αυτό είναι τελικά το ιδανικό θεμέλιο πάνω στο οποίο οι νεοσυντηρητικοί θα χτίσουν αργότερα όλες τις στρατηγικές τους για την κυριαρχία των ΗΠΑ. Ο Υπουργός Εξωτερικών - ίσως η πιο ισχυρή νεοσυντηρητική φιγούρα που υπήρξε ποτέ - μασάει και φτύνει σαν τσίχλα , προσαρμόζοντάς την στην τρέχουσα κατάσταση

Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα της Καισαριανής και οι ανείσπρακτες γερμανικές αποζημιώσεις – Τι λένε οι ειδικοί στη “δημοκρατία” για το διαχρονικό αίτημα των Ελλήνων

16|02|2026

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών φωτογραφιών από τον πλειστηριασμό των 200 κομμουνιστών που οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα της Καισαριανής, δεν ανακίνησε μόνο την ιστορική μνήμη, αλλά επανέφερε με ορμή στο προσκήνιο το ανοιχτό τραύμα των γερμανικών οφειλών. Οι μορφές των ηρώων που βάδισαν αγέρωχοι προς τη θυσία αποτελούν την αδιάψευστη ηθική σφραγίδα πάνω στις απαράγραπτες αξιώσεις της πατρίδας μας.

Με αφορμή αυτά τα μοναδικά ντοκουμέντα, η «δημοκρατία» επικοινώνησε με δύο διακεκριμένους ειδικούς, τον Αριστομένη Συγγελάκη, Συγγραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, και τον ιστορικό Δρ. Νικόλαο Παπαδάτο. Οι δύο αναλυτές αποδομούν τα νομικά τερτίπια του Βερολίνου περί «ετεροδικίας» και «λήξης» του ζητήματος, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την προκλητική αντίφαση: η Γερμανία να αρνείται την καταβολή των οφειλών της την ώρα που επενδύει σε κολοσσιαίους εξοπλισμούς, ξυπνώντας μνήμες από το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης.

Αριστομένης Συγγελάκης: 

Η κατάρρευση του δόγματος της κρατικής ασυλίας

Πριν λίγα χρόνια, εν μέσω πανδημίας η τότε δημοτική αρχή Καισαριανής με επείγουσες διαδικασίες, εν κρυπτώ και χωρίς καν απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, προχώρησε σε μία εξωφρενική ενέργεια: αιτήθηκε χρηματοδότηση, ευτελούς ύψους μάλιστα, από το Γερμανικό Ταμείο για το Μέλλον, για υλικά και εξοπλισμό καθαρισμού και συντήρησης του Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς, του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής. Ως Εθνικό Συμβούλιο είχαμε καταγγείλει το γεγονός αυτό ως προσπάθεια του Βερολίνου να ξεπλύνει με τα τριάκοντα αργύρια τη γερμανική ευθύνη για τα τερατώδη ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα είχα τότε δημοσίως τονίσει τα εξής: «Ποιος να το πίστευε ότι ο μαρτυρικός και ηρωικός Δήμος Καισαριανής θα γινόταν το “πλυντήριο” για να ξεπλύνει την ενοχή του το κράτος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας για τα αποτρόπαια εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας (λέτε να εξηγείται έτσι η προσφορά καθαριστικών;). Εγκλήματα για τα οποία η δημοκρατική Γερμανία δεν έχει αναλάβει εμπράκτως την ευθύνη και δεν έχει ειλικρινώς και εμπράκτως μεταμεληθεί!. Ντροπή για αυτούς που, είτε το κάνουν συνειδητά είτε όχι, διευκολύνουν τη σκανδαλώδη προσπάθεια της Γερμανίας να αποφύγει την εκπλήρωση των απαράγραπτων υποχρεώσεών της έναντι της Ελλάδας και να παραχαράξει την Ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης. Και ταυτόχρονα δεν σέβονται τον πιο εμβληματικό τόπο Αντίστασης, μαρτυρίου και θυσίας, το Σκοπευτήριο»!

Ευτυχώς, με την κινητοποίηση του λαού της Καισαριανής ο τότε δήμαρχος συνετρίβη στις εκλογές και η προσπάθεια του Βερολίνου να οικειοποιηθεί έναν από τους πιο εμβληματικούς χώρους της ιστορικής μνήμης της πατρίδας μας δεν τελεσφόρησε ενώ το πάθημα του συγκεκριμένου ανιστόρητου δημάρχου έγινε, ελπίζουμε, μάθημα για πολλούς συναδέλφους του.

Πατέρας Αντώνιος στο OPEN: Στο δικαστήριο δεν ψάχνουν την αλήθεια - Η Κιβωτός συγκρούστηκε με άρρωστα κατεστημένα

Συγκλονιστική συνέντευξη δείτε το βίντεο στα σχόλια.

Σύμφωνα με όλα αυτά η επόμενη κυβέρνηση μήπως θα πρέπει να παραδώσει τα κλειδιά της Κιβωτού σ αυτόν που δεν πήρε ευρωπαικά και κρατικά λεφτά γι αυτό το έργο που έφτιαξε;

................................

Πατέρας Αντώνιος στο OPEN: 

Στο δικαστήριο δεν ψάχνουν την αλήθεια - Η Κιβωτός συγκρούστηκε με άρρωστα κατεστημένα

«Κάποτε θα δείτε ότι όλο αυτό περίτρανα θα αποδειχθεί ένα πολύ μεγάλο ψέμα» είπε ο πατέρας Αντώνιος

Για δύο χρόνια μας σταύρωναν λέγοντας ψέματα, πρόκειται για πλεκτάνη υποστήριξε ο πατέρας Αντώνιος σε συνέντευξη που παραχώρησε στο OPEN και στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες», λέγοντας ότι είχε την καλύτερη σχέση με τα παιδιά από την Κιβωτό του Κόσμου.

Ο ιδρυτής της Κιβωτού του Κόσμου στον απόηχο της εισαγγελικής πρότασης για ενοχή, κατήγγειλε μιλώντας στον Σπύρο Χαριτάτο ότι το «δικαστήριο δεν αναζητά την αλήθεια», ενώ δήλωσε έτοιμος να ξεκινήσει «από την αρχή με το ίδιο όραμα και τον ίδιο σκοπό».

«Η ψυχολογία μου είναι πάρα πολύ καλή και δυνατή με την έννοια ότι μέσα από την ιεροσύνη και τη θεία λειτουργία λαμβάνω δύναμη και την πίστη μου στον Θεό ότι δεν ευλογεί το άδικο. Ελπίζω σε εκείνον και για αυτό στέκομαι εδώ μπροστά σας. Παίρνω δύναμη, δεν μου επιτρέπεται να μην είμαι δυνατός γιατί θα πρέπει να παλέψω με κάθε τρόπο να αποδείξω την αθωότητά μου και να φανεί η αλήθεια» σημείωσε ο πατέρας Αντώνιος.

«Για να έχει κάποιος άποψη θα έπρεπε να γνωρίζει, να έχει έρθει στην Κιβωτό του Κόσμου, να έχει ζήσει κάποια πράγματα. Προσπαθήσαμε να αποδείξουμε στο δικαστήριο συγκεκριμένα πράγματα για τα οποία κατηγορούμαστε και τα αποδομήσαμε από άκρη σε άκρη. Το πιο σπουδαίο και η ευλογία από τον Θεό ήταν ότι σε αυτό το δικαστήριο σχεδόν όλοι οι μάρτυρες είπαν ότι όλα αυτά που ανέφεραν ήταν ψέματα, και ονομάτισαν ανθρώπους, μίλησαν για χρηματισμούς και ποσά. Ήταν συνταρακτικά πράγματα. Αν κάποιος τα άκουγε θα έλεγε ότι αυτά έχουν βγει από κάποια ταινία» επισήμανε.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Κεμάλ

"Αυτή η φωτογραφία του 1916 δείχνει ορφανά από την Αρμενία που αναγκάζονται να ποζάρουν με ένα πορτρέτο του Ενβέρ Πασά, ενός από τους αρχιτέκτονες της Γενοκτονίας των Αρμενίων. 

Αφού επέζησαν από την εξόντωση των οικογενειών τους, αυτά τα παιδιά τοποθετήθηκαν σε οθωμανικά ορφανοτροφεία όπου αναγκάστηκαν να ξεχάσουν τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την ταυτότητά τους. 

Η γενοκτονία δεν τελειώσε με μαζικές δολοφονίες - συνεχιζόταν μέσω της αναγκαστικής αφομοίωσης και της πολιτιστικής διαγραφής."

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ (ΑΚΟΜΗ) ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

(Για τις αποζημιώσεις που όλοι κάνουν ότι δεν ξεχνούν, αλλά κανείς δεν διεκδικεί πραγματικά)

Οι φωτογραφίες από την Καισαριανή δεν είναι απλώς ιστορικά ντοκουμέντα. Είναι μια "ενοχλητική" υπενθύμιση ότι υπάρχει μια ιστορική οφειλή που παραμένει πολιτικά μετέωρη.

Ότι υπάρχουν νεκροί που τιμώνται συμβολικά, αλλά όχι θεσμικά.

Ότι υπάρχει μια δικαιοσύνη που αναγνωρίζεται ηθικά, αλλά σπάνια διεκδικείται πρακτικά.

Και τότε το ερώτημα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από ιστορικό.

Γιατί η Ελλάδα δεν διεκδικεί με συνέπεια και πολιτική βούληση τις γερμανικές αποζημιώσεις;

Ποιος φοβάται να το κάνει; Και γιατί;

Κάθε χρόνο καταθέσεις στεφάνων, λόγοι, δηλώσεις, συγκίνηση στην εμφάνιστη των συγκλονιστικών φωτογραφιών.

Κάθε τόσο αναφορές στη «θυσία».

Αλλά όταν η συζήτηση φτάνει στις αποζημιώσεις, κάτι αλλάζει:

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή», «Θα διαταραχθούν σχέσεις»,  «Υπάρχουν μεγαλύτερες προτεραιότητες», «Δεν είναι ρεαλιστικό».

Η μνήμη καταντάει μια εθυμοτυπική τελετουργία, αποκαθαρμένη από τις διεκδικητικές ευθύνες του παρόντος.

Φαίνεται πως στην Ελλάδα η μνήμη επιτρέπεται μόνο όταν δεν κοστίζει. Όταν δεν γίνεται πολιτική πράξη. Όταν δεν απαιτεί σύγκρουση.

Η αλήθεια είναι πως η  Ελλάδα δεν είναι στρατιωτικά εξαρτημένη από τη Γερμανία, αλλά είναι οικονομικά, θεσμικά, γεωπολιτικά ενταγμένη ή μάλλον υποταγμένη σε ένα πλαίσιο όπου η σύγκρουση θεωρείται αδιανόητο ρίσκο.

Μανώλης Κοττάκης: Σε συστημική κρίση η χώρα! Για τα εθνικά μας σύρουν... σε διεθνή διαιτησία..

Αποκαλυπτικός ο διευθυντής της ΕΣΤΙΑΣ Μ. Κοττάκης

Καταπέλτης για την πορεία των εθνικών μας θεμάτων ο διευθυντής της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ Μανώλης Κοττάκης. Μιλώντας στο newshub.gr, αναφέρει, ότι, μετά τις …μυστικές διαπραγματεύσεις στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και στη Γενεύη για τα Ελληνοτουρκικά, κάτω από το τραπέζι η χώρα σύρεται σε διεθνή διαιτησία όπου το σίγουρο είναι ότι θα απωλέσεις κάτι από την … εθνική σου κυριαρχία που αμφισβητεί ο αντίπαλος σου δηλαδή η Τουρκία… Για δε τις πρόσφατες συμφωνίες που υπεγράφησαν στην Άγκυρα παρουσία Μητσοτάκη-Ερντογάν, προβλέπεται η ενεργειακή συνεργασία σε περιοχές Ελληνικής κυριαρχίας, που σε βάθος χρόνου αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε…de facto συγκυριαρχία…

Ο Μανόλης Κοττάκης για την πολιτική επικαιρότητα σχολιάζει λέγοντας ότι η χώρα διακατέχεται από συστημική κρίση ενώ έχει ήδη ολοκληρωθεί ο κύκλος της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Ωστόσο οι Έλληνες δεν έχουν βρει ακόμη τα πρόσωπα που θα ηγηθούν και τα σχήματα που θα ηγηθούν στον νέο 4ο «κύκλο» που θα υπερβούν ωστόσο κατά πολύ τα σχήματα του παρελθόντος κύκλου…

Τα κοινωνικά ρεύματα των Τεμπών και των Αγροτών έχουν δημιουργηθεί ερήμην πολιτικών ηγεσιών, τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Κοττάκης.

Πώς αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν να στηρίζουν τόσο ανεπιφύλακτα το αφεντικό τους, ακόμα και τώρα που έχει αποκαλυφθεί η ευθύνη του για το φονικό δυστύχημα.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Διαβάζω τα σχόλια για τους δεκάδες εργάτες και εργάτριες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ που πήγαν έξω από τα δικαστήρια να συμπαρασταθούν στον ιδιοκτήτη της εταιρείας. 

Στο αφεντικό, δηλαδή, που με τις πράξεις και τις παραλήψεις του οδήγησε στον θάνατο πέντε συναδέλφισσές τους. 

Όλα τονίζουν την απαξία της πράξης, την ηθική και ταξική εξαχρείωση των εν λόγω εργαζομένων, αποτέλεσμα – αναμφίβολα - της εθελοδουλείας τους. 

Ακολούθησαν, δε, τους ύμνους για τον ηρωισμό των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής που βάδιζαν με το κεφάλι ψηλά στον θάνατό τους από τους ναζί.

Τις δύο περιπτώσεις σχολιασμού μοιάζει να τις χωρίζει άβυσσος. Τις ενώνει όμως κάτι πιο βαθύ: η ηθικολογία. 

Και οι δύο συζητήθηκαν, ως επί το πλείστον, με όρους ατομικής ηθικής στάσης – γλοιώδους στην μία, ηρωικής στην άλλη. 

Ελάχιστα έως καθόλου συζητήθηκαν οι συνθήκες και οι σχέσεις που καθιστούν τη μία ή την άλλη συμπεριφορά δυνατή. 

Αυτό, μάλιστα, από ανθρώπους που θεωρητικά, τουλάχιστον, αναγνωρίζουν την προτεραιότητα του κοινωνικού επί του ατομικού και απορρίπτουν τον μεθοδολογικό ατομικισμό στην ανάλυση των κοινωνικών φαινομένων.

Μήπως, όμως αντί για ηθικές καταδίκες, να αναρωτηθούμε πώς αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν να στηρίζουν τόσο ανεπιφύλακτα το αφεντικό τους, ακόμα και τώρα που έχει αποκαλυφθεί η ευθύνη του για το φονικό δυστύχημα. 

Ακόμα και όταν τον εγκαταλείπουν οι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί «φίλοι» του, καθώς βλέπουν ότι το αφήγημα «ήταν η κακιά η ώρα», δεν σώζεται με τίποτα.

Η ώρα της αλήθειας για Καθηγητές, Δημοσιογράφους και Διανοούμενους.

Tι κάνουμε ή τι θα γίνουμε με τις Πνευματικές Πόρνες;

 Η ώρα της αλήθειας για Καθηγητές, Δημοσιογράφους και Διανοούμενους.

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

=========================================

Ο Άρθουρ Κέσλερ τους ονόμασε "Call Girls". Εμείς, το 2026, τους βλέπουμε να ξεπουλούν τη χώρα για μια θεσούλα στο σύστημα, ενώ ο Λιγνίτης μας μένει θαμμένος και οι μισθοί μας τσακισμένοι.

1. Η Γλώσσα ως Θεμέλιο:

 ‘Άγαλμα’ vs ‘Statua’

Η ανάσταση ενός έθνους ξεκινά από τις λέξεις του. Ο Έλληνας δεν ονόμασε το γλυπτό ‘statua’ (κάτι που στέκεται), αλλά Άγαλμα – κάτι που προκαλεί αγαλλίαση. Η γλώσσα μας, με τη ρίζα ΜΑ- (Μάθηση, Μνήμη, Μητέρα), είναι ο γεννήτορας της σκέψης. Όταν μας στερούν τη γλώσσα και την αντικαθιστούν με τεχνοκρατικά κλισέ, μας στερούν την ικανότητα να ονειρευόμαστε την ελευθερία μας.

2. Η ‘Προδοσία των Διανοουμένων’ και τα ‘Call Girls’

Ο αγαπημένος μας Άρθουρ Κέσλερ το είχε προβλέψει. Περιέγραψε τους διανοούμενους ως ‘Call Girls’ (ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πνευματικές πόρνες/πουτάνες). Είναι αυτοί που μόλις χτυπήσει το τηλέφωνο από τις Βρυξέλλες, απ’ την ΕΚΤ,  από του Μαξίμου ή από κάποιο κόμμα, σπεύδουν να εκλογικεύσουν το έγκλημα. Εκλογίκευση: Η τέχνη του να ντύνεις το Ψέμα με το κοστούμι της Λογικής. Να βαφτίζεις την πείνα ‘δημοσιονομική εξυγίανση’ και την αποβιομηχάνιση ‘πράσινη μετάβαση’.

Τα πραγματικα ονοματα των 200 γενναίων, που εκτελεστηκαν στην Καισαριανη την Πρωτομαγια του '44.

Γιώργος Παπαδόπουλος - Τετράδης

Με την επιφυλαξη της γνησιοτητας, οχι των φωτογραφιων, αλλα του τοπου και της χωρας που απεικονιζουν, γιατι πολλες τετοιες φωτογραφιες εχουν κυκλοφορησει κατα καιρους απο εκτελεσεις των Γερμανων σε διαφορες ευρωπαϊκες χωρες, δημοσιευω σημερα τα πραγματικα ονοματα των εκτελεσμενων, όπως τα καταγραφει το παντα εγκυρο Athens Revew of Books, επειδη υπαρχει παραποιηση στους διαφορους καταλογους που κυκλοφορουν καθως και στην μαρμαρινη πλακα του ιδιου του Σκοπευτηριου.

Πρεπει να μην παραβλεψουμε το μειζον. Οτι απο οποιον τοπο και αν προερχονται οι φωτογραφιες, απεικονιζουν ΗΡΩΕΣ. Η ορθια σταση ολων καθως και ο αγερωχος εως επιθετικος τροπος που βαδιζουν και στεκονται στον τοιχο της εκτελεσης, δειχνει ανθρωπους περισσοτερο ετοιμους για μαχη παρα για εκτελεση.

Και πραγματι. Η εσχατη μαχη με τον θανατο διεξαγεται επι ισοις οροις, για να μην πει κανεις αφ υψηλού, με μια φανερη περιφρονηση προς τους δημιους. Αντρες ψυχωμενοι και αποφασισμενοι, στητοι, περηφανοι. Αξιοι προγονοι αναξιων σημερινων κακομοιριασμενων μικρων, μοιραιων κι αβουλων ανταμα.

Οι φωτογραφιες ειναι ενας εκρηκτικος καθρεφτης για να δει ο καθε νεοελληνας- και οχι μονο- τον εαυτο του. Και να ντραπει για τη σκυμενη κι ευνουχισμενη ύπαρξή του.

Οι φωτογραφιες έχουν λεζάντες του Βελγου πολίτη πωλητή, που τις εβγαλε στο eBay, ως αποκτημα του αρχείου Γερμανου, ο οποιος πιθανολογειται οτι ηταν ο φωτογραφος. Άγνωστο πώς εφθασαν στα χερια του Βελγου, κι αυτο ειναι το έλασσον.

Η περίπτωση της Ένωσης Πρώην Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Βορειοηπειρωτών

17 Φεβρουαρίου 1914 – Η Ανακήρυξη της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρο

Η υπονόμευση των Βορειοηπειρωτών από το ελλαδικό πολιτικό σύστημα | Μέρος Α΄

Από δρόμος

- 13 Φεβρουαρίου, 2026

του Γιώργου Κυριακού

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι, με βάση ένα ιστορικό ενεργειών, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα –όταν δεν θέτει σε εφαρμογή την αφωνία– υπονομεύει τις διεκδικήσεις των Βορειοηπειρωτών. Μία από τις καθοριστικές περιπτώσεις ήταν η συμβολή του στην ουσιαστική διάλυση του πρώτου αγωνιστικού σωματείου Βορειοηπειρωτών. Το ίδρυσαν Έλληνες πρώην κρατούμενοι της δικτατορίας Ενβέρ-Αλία, η οποία επικαλέστηκε ψευδώς την κομμουνιστική κοσμοαντίληψη. Εκτίμηση της στήλης είναι ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αλβανία, μαζί με τη νεολαία που πρωτοστατούσε καθώς και με προσωπικότητες που δεν συνεργάστηκαν με το «σύστημα», θα μπορούσαν να είναι πρωταγωνιστές των πολιτικών εξελίξεων μετάβασης. Ωστόσο, στην Ελλάδα οι Βορειοηπειρώτες κηδεμονεύτηκαν –πλην εξαιρέσεων– από επαγγελματίες πατριώτες, στην δε Αλβανία σε καίριες θέσεις του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος βρίσκονται μέχρι σήμερα στελέχη της δικτατορίας ή απόγονοί τους. Ο Δρόμος συνομίλησε με τον συγγραφέα και νομικό Κώστα Κυριακού [1] ο οποίος πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Ένωσης. Σήμερα συμμετέχει ενεργά στο Κέντρο Μελετών «Ευγένιος Τζιμογιάννης» και σε πρωτοβουλία που έχει στόχο την επίσημη αναγνώριση των μαρτυριών του (διαχρονικά) πολιτικά διωκόμενου Ελληνισμού στην Αλβανία [2].

Πώς φτάσατε στην ίδρυση του σωματείου σας;

Οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες φτάσαμε στη Μητέρα Πατρίδα ως νικητές μαραθωνοδρόμοι. Σχεδόν η μισή Αλβανία ήρθε στην Ελλάδα, κάτι έπρεπε να γινόταν. Ο Ελληνικός λαός ήταν ανενημέρωτος, αλλά μας συμπαραστάθηκε. Εκατοντάδες ήταν οι ιδιώτες και οι δημόσιες επιχειρήσεις που συγκέντρωναν ρουχισμό και τρόφιμα. Έχουν μεγάλη και ιστορική ευθύνη οι Σύλλογοι που ασχολούνται επί δεκαετίες με το βορειοηπειρωτικό, οι οποίοι δεν ήταν σε θέση να προσφέρουν σχεδόν τίποτα στη νέα κατάσταση μετά την πτώση της δικτατορίας. Όμως τη συντριπτική ευθύνη έχει η επίσημη Ελλάδα. Τότε, οι περισσότεροι πρώην πολιτικοί κρατούμενοι Βορειοηπειρώτες καταφύγαμε στην Ελλάδα έχοντας εκτίσει 20, 30, ακόμα και 40 χρόνια φυλακή και εξορία [3]. Νιώσαμε ότι τα βάσανα τελείωσαν.

Τα «ήρεμα νερά» ως αντίτιμο της υποταγής

Του Νίκου Ιγγλέση

16/02/2026 admin

Η πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν και η σύγκληση του 6ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στην Άγκυρα επιβεβαίωσαν την επιλογή της Αθήνας για διατήρηση της πολιτικής των «ήρεμων νερών» και της «κανονικότητας» στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Η πολιτική αυτή δεν είναι καινούργια. Είχε επισήμως εξαγγελθεί με την Κοινή Διακήρυξη των Αθηνών, το Δεκέμβριο του 2023 και βασίζεται στη διαχρονική πολιτική κατευνασμού της Ελλάδας έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων, απειλών και επιβολής τετελεσμένων.

Ικανοποίηση εξέφρασε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της για τα αποτελέσματα της συνάντησης. Καταγράψαμε με ειλικρίνεια, είπαν, τις διαφορετικές απόψεις, συμφωνήσαμε ότι τα όποια θέματα θα τα λύνουμε μόνοι μας, διατηρούμε τους διαύλους επικοινωνίας ανοικτούς και «δεν χάσαμε κανένα νησί», όπως είπε η Ντ. Μπακογιάννη.

Κάτι σαν θρίαμβος δηλαδή, αν δεν υπολογίσουμε ότι με την πολιτική αυτή η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στο υπάρχον status quo, δεν μπορεί να επεκτείνει την κυριαρχία της, να ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά της και απενοχοποιεί, σε διεθνές επίπεδο, την επιθετική δράση της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν δήλωσε: «Τα υφιστάμενα ζητήματα, στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αν και είναι περίπλοκα, δεν είναι άλυτα στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Αρκεί να υπάρχει καλή πίστη, εποικοδομητικός διάλογος και βούληση επίλυσης».

  Οι Τούρκοι, όμως, έχουν τη δική τους ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου, όπως π.χ. ότι τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα, παρά μόνο σε χωρικά ύδατα και αυτά περιορισμένα.