🇬🇷20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 - ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...🇨🇾

Τασιόπουλος Γιώργος 

🇬🇷20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 - ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...🇨🇾

🥀Ημέρες μνήμης και ώρες περισυλλογής αυτές που διανύουμε, άλλη μια φορά, άλλη μια χρονιά, μισόν αιώνα και πλέον μετά τα δραματικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974.

📎Δεν θα το αντέξω να τους δω πάλι να περιδιαβαίνουν αμνήμονες και να εορτάζουν στο Προεδρικό Μέγαρο την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας ενθυμούμενοι τον Ιούλιο του 1974, αλλά ξεχνώντας ότι το τυραννικό καθεστώς κατέρρευσε εξαιτίας της εθνικής τραγωδίας στην Κύπρο.

📎Για άλλη μια χρονιά θα διαβάσουμε:

"Οι κυρίες που έδωσαν το «παρών» φρόντισαν να επιλέξουν outfits που αποπνέουν επίσημο αέρα, τηρώντας το dress code της βραδιάς".

🥀Και μόνη παρηγοριά η Ελένη Φωκά, η ηρωική δασκάλα της Καρπασίας, που κράτησε αναμμένη τη φλόγα του Ελληνισμού στα κατεχόμενα, εκπαιδεύοντας για δεκαετίες τα εγκλωβισμένα παιδιά της ματωμένης γης της. 

Ούτε στιγμή δεν λύγισε στα βασανιστήρια, στις ταπεινώσεις, στους εξευτελισμούς του βάναυσου «Αττίλα». 

Μόνη παρηγοριά μας η ηρωίδα δασκάλα που παραμένει ταγμένη στο aren't της, 

«Οπου πάω, πενθώ» και μας επαναφέρει στην πικρή αλήθεια,«Μου είναι ακόμη αδύνατον να αποδεχθώ ότι δεν μπορώ να επιστρέψω στον τόπο μου».

  ____***____

🔴Κυριάκος Χαραλαμπίδης,

 “Παιδί με μια φωτογραφία” (Θόλος, 1989)

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

Υπάρχει «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό;

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι το τέλος κάθε ιδέας και πρακτικής ενός «αντι-κατοχικού» αγώνα, και ακόμα χειρότερα το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αυτή είχε συμφωνηθεί και υπήρχε από το 1960!!!

του Λευτέρη Ριζά - 1 Αυγούστου 2017

…Δεν είναι λίγοι που προσβλέπουν και εύχονται για την συνέχιση των συνομιλιών και την εξεύρεση μιας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης» του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτές οι διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες για μια «δίκαιη και βιώσιμη λύση» του Κυπριακού ήταν και εξακολουθούν να είναι μια μεγάλη απάτη.

Συνειδητή ή όχι δεν το συζητάμε τώρα.  Σε ένα τόσο καθαρό «πρόβλημα», όπως το Κυπριακό δύο λύσεις υπάρχουν (γι αυτό ακριβώς είναι και πρόβλημα: δεν έχει μία λύση): ή δεν αποδέχεσαι την εισβολή και τα αποτελέσματα της και πάνω σε αυτή την απόφαση του χαράζεις την στρατηγική και πολιτική σου ή προσπαθείς να βρεις τρόπους, να επινοήσεις σχέδια και «λύσεις» που αποδέχονται τα αποτελέσματα της εισβολής/κατοχής, βελτιώνοντας τα κάπως.

Οι πρώτες αποφάσεις του ΟΗΕ – τόσο του Συμβουλίου Ασφαλείας όσο και της ολομέλειας – ήτανε πεντακάθαρες: ζητούσαν να αποσυρθούν όλα τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής / κατοχής και να επανέλθει η Κυπριακή Δημοκρατία στην προηγούμενη κατάσταση της.

Αυτές τις αποφάσεις η Τουρκία δεν τις έλαβε υπόψη της. Κι όχι μόνον αυτό: προχώρησε και στην δεύτερη εισβολή (Αττίλας ΙΙ) και στην συνέχεια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους της Βόρειας, κατεχόμενης, Κύπρου (γνωστό ως ψευδοκράτος του Ντενκτάς).

Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αντέδρασαν καθόλου. Δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους, δεν ανοίξανε το στοματάκι τους, ενάντια στην Τουρκία και τις ενέργειες της. Μα ούτε και από εδώ – από την μητέρα-πατρίδα υπήρξε κάποια κίνηση. Η τουρκική μητέρα-πατρίδα στο όνομα της υπεράσπισης των αδελφών της τουρκοκύπριων, εκμεταλλεύτηκε μέχρι κεραίας τα δικαιώματα της ως «εγγυήτρια» δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση (σωστότερα όλες οι κυβερνήσεις) δεν άσκησε τα δικαιώματα της ως εγγυήτριας δύναμης ούτε κατά την διάρκεια της πρώτης εισβολής αλλά ούτε και της δεύτερης. Κι ακόμα ούτε όταν ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα. Τότε ο πρωθυπουργός Α. Γ. Παπανδρέου απείλησε ότι θα διακόψει διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνωρίσει το ψευδοκράτος!!!

 Η πρώτη που το αναγνώρισε, αφού αυτή το δημιούργησε, ήτανε η Τουρκία. Δεν διακόπηκαν οι διπλωματικές μας σχέσεις.

Στο μεταξύ, και πριν την παράνομη κι εκτός αποφάσεων του ΟΗΕ ανακήρυξη του ψευδοκράτους, είχε φροντίσει ο πρόεδρος της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να έχει υπογράψει με τον Ραούφ Ντενκτάς μια συμφωνία αποδοχής των «τετελεσμένων» της εισβολής/κατοχής, μια λύση ακύρωσης ακόμα και των προδοτικών για τον αγώνα των κυπρίων συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου: δηλαδή την λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Το μελάνωμα της Κύπρου

Έντεκα απαντήσεις στον Στυλιανό Περράκη

Από δρόμος - 20 Ιουλίου, 2025

του Βασίλη Κων/νου Φούσκα*

Με ικανοποιεί ιδιαίτερα που «Το μελάνωμα της Κύπρου. Οι ευθύνες των Κων/νου Καραμανλή και Ευάγγελου Αβέρωφ για τη Κυπριακή τραγωδία» (εκδ. Επίκεντρο, 2024) έχει σχολιαστεί ευρέως, κατά κόρον επαινετικά, και μάλιστα από πολύ αξιόλογους διανοητές, στρατιωτικούς, δημοσιολόγους, πρέσβεις, γενικά από μια πολύ μεγάλη μερίδα ανθρώπων με πολλές, βαθιές και ποικίλες γνώσεις για το Κυπριακό ζήτημα. Το αγκάλιασε, πρέπει να πω, και μεγάλη μερίδα της Ελλαδικής και Κυπριακής κοινωνίας, αν κρίνω από τον αριθμό των ανατυπώσεων που έχει κάνει μέχρι σήμερα και από την υποδοχή που είχαν οι επισκέψεις μου στην Αθήνα (Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο) και τη Λευκωσία (Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας), όπου το παρουσίασα. Ωστόσο, επικρατεί «σιγή ιχθύος» από τα επίσημα ΜΜΕ της Ελλάδας, τόσο της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς, αλλά και του ΚΚΕ, και από τους ιστορικούς του επίσημου αφηγήματος της «μεταπολίτευσης», το οποίο εκθειάζει τους χειρισμούς Καραμανλή-Αβέρωφ το καλοκαίρι του 1974. Έτσι είμαι διπλά ικανοποιημένος από την πιο πρόσφατη βιβλιοκριτική της μελέτης μου από έναν μη-επαγγελματία ιστορικό, τον Στυλιανό Περράκη στη TheBooks’ Journal (Φεβρουάριος 2025), η δι-επιστημονική ευρύτητα των γνώσεων του οποίου έρχεται να αμφισβητήσει πτυχές των επιχειρημάτων μου. Ευχαριστώ ιδιαίτερα την Journal η οποία φιλοξένησε μια τέτοια αξιόλογη κριτική. Άλλα μέσα επικοινωνίας δεν το τόλμησαν. Ωστόσο, η δημοσίευση της απάντησής μου από το εν λόγω περιοδικό (Μάρτιος 2025) δεν δημοσιεύτηκε πλήρως λόγω έλλειψης χώρου. Έκρινα ότι οι αιτιάσεις του Περράκη χρήζουν πλήρους απάντησης διότι αφορούν όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και ένα πολύ ευρύτερο φάσμα απόψεων διάχυτο μέσα στην Ελλαδική διανόηση και δημοσιογραφία, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης – αλλά όχι τόσο στην Κυπριακή. 

Ο τρόπος που οργάνωσα την απάντησή μου θα τον βοηθήσει επίσης να μου ανταπαντήσει, αν επιθυμεί, από το ανοιχτό βήμα του Δρόμου ή άλλου εντύπου / ιστοσελίδας. Βεβαίως, οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση σ’ αυτό τον διάλογο με σεβασμό στην αρχειακή ιστορική έρευνα είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη.

1.Η παρουσίαση του Περράκη αποσιωπά πάρα πολλά προκειμένου να δώσει κατεύθυνση και εγκυρότητα στο επιχείρημα ότι όλα έγιναν σωστά από τους Καραμανλή-Αβέρωφ, και ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα το διαφορετικό. Αυτό –για να ξεκινήσουμε από τη μέθοδο της ιστορίας– είναι λάθος, διότι πάντοτε υπάρχουν εναλλακτικές (ή υπαλλακτικές) λύσεις στην ιστορία.

1974 Φάκελος Κύπρου: Ο επίλογος του Ελληνισμού;

Γράφει ο

Στέλιος Παρασκευόπουλος

Σάββατο, Νοέμβρη 24, 2018 

Ο Φάκελος της Κύπρου που δόθηκε στην δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά από την ανείπωτη τραγωδία και τριάντα χρόνια από τότε που η Ελληνική Βουλή διερεύνησε τι ευθύνες για το χουντικό πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας το 1974 στη Μεγαλόνησο, δεν έχει πλέον καμία αξία –πλην ίσως της ιστορικής, καθώς δεν κατέδειξε σε βάθος τα προδοτικά γεγονότα που συνέβησαν σε βάρος του Ελληνισμού. Και ακόμη, δεν απέδειξε τον προδοτικό ρόλο –πέραν των γνωστών πρωταιτίων και πρωτεργατών- όλων εκείνων των προσώπων, στρατιωτικών και πολιτικών, που έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στο παρασκήνιο σε Ελλάδα, Κύπρο, Ευρώπη και ΗΠΑ. Και δεν θα πρέπει να αγνοείται πως το νησί της «θλιμμένης Παναγιάς» καρατομήθηκε σε δύο φάσεις. Επί της χούντας του Ιωαννίδη («Αττίλας 1») και επί της δημοκρατικής αλλαγής στην Ελλάδα –επονομαζόμενη και ως Μεταπολίτευση («Αττίλας 2»).

Αυτά που δημοσιοποίησε ο Φάκελος της Κύπρου για τα σκοτεινά και αιματοβαμμένα γεγονότα, το μοιραίο εκείνο καλοκαίρι για τον κυπριακό Ελληνισμό, ήταν γνωστά –λίγο έως πολύ- εδώ και πολλά χρόνια.

 Και το κυριότερο, ο Φάκελος της Κύπρου, ξεθυμασμένος πλέον από τον χρόνο, αποτελεί στην ουσία «καμένο χαρτί», αφού οι κόλλες του δεν τύλιξαν όταν έπρεπε κανέναν υπόλογο για να τον στείλουν στο εδώλιο της εσχάτης προδοσίας. Ένας Φάκελος – κενό γράμμα που δεν προκάλεσε την ιστορική Νέμεση. Ένας Φάκελος, που αν και πλήρης ασυλλόγιστων και προδοτικών ενεργειών, σφραγισμένος με αίμα και απώλεια εδαφών, άφησε ασυγκίνητη την κοινή γνώμη και αμέτοχα τα Μέσα Ενημερώσεως.

Πρώτη ανάρτηση 16/9/25

Στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία εισβάλλει στην Κύπρο. Στην Αθήνα, η χουντική ηγεσία συνεδριάζει.

Μέσα στο πολεμικό συμβούλιο, ο Δημήτριος Ιωαννίδης ξεστομίζει τη φράση που θα έπρεπε να τον είχε οδηγήσει κατευθείαν σε δίκη για εσχάτη προδοσία:

«Ας πάρουν την Κερύνεια και μετά…»

Δεν ήταν αφέλεια. Ήταν συνειδητή εγκατάλειψη ελληνικού εδάφους, αφήνοντας την Κύπρο να σφαγιαστεί.

Τα γεγονότα

Υποβρύχια και αεροσκάφη είχαν αποστολή να χτυπήσουν την τουρκική αποβατική δύναμη. Οι εντολές ανακλήθηκαν.

Η Κερύνεια πέφτει χωρίς να ακουστεί ελληνικός πυροβολισμός από την μητέρα πατρίδα.

Αμερικανοί αξιωματούχοι και πράκτορες πιέζουν και παρεμβαίνουν για να σταματήσουν κάθε ελληνική αντίδραση. 

Ο Κίσινγκερ χαμογελά: οι ισορροπίες του ΝΑΤΟ διατηρούνται, η Κύπρος θυσιάζεται.

Η χούντα, ήδη απομονωμένη, λειτουργεί ως πιόνι της Ουάσινγκτον. Ο εχθρός δεν ήταν μόνο στην Άγκυρα· ήταν μέσα στην ίδια την Αθήνα.

Ο λαός πολεμά, η ηγεσία προδίδει

Στην Κύπρο, λοκατζήδες, εθνοφύλακες, απλοί πολίτες πολεμούν με ό,τι έχουν.

Η Χαρίτα Μάντολες σκάβει για να θάψει τους νεκρούς της. Ο Μάκης Οικονομίδης θυμάται τα πρώτα βλήματα να πέφτουν δίπλα του.

Και ενώ η πρώτη γραμμή γράφει ιστορία με αίμα, η Αθήνα γράφει ιστορία με μελάνι ντροπής.

Η ουσία

Αυτό που κατέγραψαν τα μικρόφωνα του πολεμικού συμβουλίου δεν είναι απλώς «στρατηγική διαφωνία».

Είναι η ηχογραφημένη στιγμή της εθνικής μειοδοσίας.

Η στιγμή που η χούντα των «εθνοσωτήρων» απέδειξε πως δεν ήταν τίποτα άλλο από εθνικοί νεκροθάφτες.

Η κληρονομιά της σιωπής

Η Κύπρος έμεινε μισή. Οι πρόσφυγες έμειναν με τα κλειδιά των σπιτιών τους στις τσέπες και την επιστροφή τους σε μνημόσυνο.

Κι αυτοί που έδωσαν την εντολή «Ας πάρουν την Κερύνεια» έμειναν να κρύβονται πίσω από την ανωνυμία της Ιστορίας, προστατευμένοι από την μεταπολιτευτική λήθη.

Αυτή δεν είναι απλώς προδοσία. Είναι ο ορισμός της.

Και όσο η φράση αυτή υπάρχει σε ηχογράφηση, καμία δικαιολογία, καμία ωραιοποίηση, κανένα «ήταν άλλες εποχές» δεν μπορεί να σταθεί.

Η Κύπρος του 1974 δεν χάθηκε στον πόλεμο. Χάθηκε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στην Αθήνα.

52ου Καταραμένου Δευτερογιούνη...

Άρνηση εκούσιας υποδούλωσης. Eπαληθεύοντας τον διά μέσου των αιώνων, κατ’ εξοχήν αντιστασιακό χαρακτήρα του κυπριακού Ελληνισμού: «Χρόνια σκλαβκιές ατέλειωτες, τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους, εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους», κατά τους στίχους ενός εκ των μεγίστων μας, του Κώστα Μόντη


Κυριακη 12 Ιουλ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΟΠΩΣ 52 ήδη χρόνων, ξανά, «Τζιαιρόν Δευτερογιούνην»: Μαύρη επέτειος καταισχύνης, θανατηφόρας και παρατεινόμενης ατίμωσης: Αποφράδων 15ης και 20ής καταραμένου μηνός Ιούλη. Ολεθρίου ημών των Ελλήνων έτους 1974. Ανάμεσα στους αιώνες, η πλέον κατάπτυστη κακουργηματική διάπραξη αυτοκαταστροφής του Ελληνισμού, «ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον οὗ μ' ἐθέσπισεν οἰκεῖν Ἀπόλλων», από αρχαιοτάτων χρόνων.

- Με διαταγές στυγνών επίορκων συνωμοτών, της ανθελληνικής χούντας των Αθηνών: Επί επταετίαν τυράννων στο σβέρκο του δικτατορευόμενου από 21ην Απριλίου 1967 «στον γύψο», ελλα-δικού μας κράτους: Η εκτόξευση της αδελφοκτόνου πραξικοπηματικής επίθεσης, Δευτέρα 15η Ιουλίου 1974, εναντίον του κυπριακού μας κράτους.

- Τραγικά σημαδιακό. Κατά κυριολεξίαν ανεξίτηλο και ορατό μέχρι σήμερα: Στο Μνημείο του Αγώνα της ΕΟΚΑ, στον προμαχώνα επί των τειχών αντίκρυ της Αρχιεπισκοπής, το μεταλλικό άγαλμα της Ελευθερίας πυροβολημένο στο στήθος. Από αδελφικό, εμφύλιο βόλι της 15ης Ιουλίου 1974 στη μάχη της Αρχιεπισκοπής. Διαμπερής οπή ακριβώς στην καρδιά της Ελευθερίας...

Να κλείσει τη "δουλειά" με το Αιγαίο καλεί το Μητσοτάκη ο Ερντογάν - Ρούντι Ρινάλντι

«Το Αιγαίο μισό, μισό...Αυτό μας απάντησε ο Ερντογάν καλώντας τον Μητσοτάκη να καθίσουν στο τραπέζι για «να κλείσουν τη δουλειά». Αυτά απάντησε στις δηλώσεις του πρωθυπουργού για το casus belli».

 
Ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας Ο Δρόμος της Αριστεράς, σε μία συζήτηση που ξεκινά από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και το ελληνικό φιάσκο και φθάνει στον παρακμιακό κατήφορο που έχει πάρει η χώρα και δεν φαίνεται να έχει σταματημό.

«Ζούμε την εκποίηση της χώρας από την οποία λγοι πλουτίζουν...Ζούμε τον αφελληνισμό των πάντων», λέει. Αναφέρεται διεξοδικά στο έγκλημα της απενεργοποίησης των ενεργειακών εφεδρειών της χώρας , με την ανατίναξη μηχανημάτων που είχαν σχέση με τον λιγνίτη και την προγραμματισμένη καταστροφή κάθε υποδομής που έχει απομείνει. Γι' αυτό το θέμα έχει κινητοποιήσει κόσμο ο οποίος θα προσφύγει στη δικαιοσύνη.

20 Ιουλίου: Η μέρα που το σχέδιο Ταξίμ μετατράπηκε σε κατοχή

Από την Αλήθεια για τον Πόντο 18 Ιουλίου 2026

Κλειδαράς Tamer

Κάθε πρωί της 20ής Ιουλίου, δύο διαφορετικά ρολόγια χτυπούν στο ίδιο νησί. Στο βορρά, πορείες και τελετές· στο νότο, σειρήνες και επισκέψεις στο νεκροταφείο. Αυτό που η μία πλευρά αποκαλεί «ειρήνη», η άλλη το βλέπει ως την αρχή του πολέμου. Αν η 20ή Ιουλίου έφερε πραγματικά ειρήνη, γιατί, 52 χρόνια αργότερα, υπάρχουν ακόμα συρματοπλέγματα, στρατιωτικές θέσεις, ανεξιχνίαστες υποθέσεις αγνοουμένων και σπίτια των οποίων τα κλειδιά μεταδίδονται από γενιά σε γενιά;

Η 15η Ιουλίου δεν ήταν ο λόγος της εισβολής.

Στις 15 Ιουλίου 1974, μια χούντα συνταγματαρχών στην Αθήνα, μέσω της Εθνοφρουράς Κύπρου και της ΕΟΚΑ-Β, ανέτρεψε τον εκλεγμένο Πρόεδρο Μακάριο και έφερε στην εξουσία τον Νίκο Σαμψών. Αυτό ήταν ένα έγκλημα κατά της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και της βούλησης των Κυπρίων.

Η Άγκυρα έχει βγάλει μόνο ένα ακριβές συμπέρασμα από αυτή την κατάσταση: «Πρώτα έγινε το ελληνικό πραξικόπημα».

Ναι, υπήρχε. Αλλά η 15η Ιουλίου δεν ήταν η βασική αιτία της εισβολής. Ήταν ένα έναυσμα, μια ευκαιρία και ένα μέσο νομιμοποίησης που χρησιμοποίησε η Άγκυρα για να εφαρμόσει την προϋπάρχουσα στρατηγική της διαίρεσης και του στρατιωτικού ελέγχου. Το να παρουσιάζουμε την εισβολή αποκλειστικά ως αντίδραση στο πραξικόπημα ισοδυναμεί με την αναπαραγωγή της επίσημης αφήγησης της Τουρκίας.

Η Βρετανία έθεσε τις βάσεις για τη σύγκρουση.

Ποιο είναι το βασικότερο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας; Η ακρίβεια.

Από Βασίλης Βιλιάρδος

Ποιο είναι το βασικότερο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας; Η ακρίβεια. Τι είναι ακρίβεια; Η σχέση τιμών (πληθωρισμού) και μισθών - όπου η Ελλάδα έχει υψηλότερο πληθωρισμό σε σχέση με το μέσο της Ευρωζώνης (3,9% έναντι 2,8% πρόσφατα) και τους χαμηλότερους μισθούς! Εν προκειμένω τα εξής:

(α) Τι χρειάζεται για την άνοδο των μισθών; Η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Τι προϋποθέτει; Επενδύσεις και καινοτομία - επίσης όμως όχι υψηλότερο πληθωρισμό από την ΕΕ, αφού διαβρώνει την ανταγωνιστικότητα, οπότε εμποδίζει την άνοδο των μισθών.

Ποιος είναι ο βασικός παράγοντας για τις επενδύσεις; Η άνοδος των μισθών (=φαύλος κύκλος) - επειδή εάν οι μισθοί είναι χαμηλοί και η εργασία φθηνή, δεν είναι επικερδής η επένδυση σε νέα μηχανήματα. Επομένως, οι νέες καινοτομίες δεν υλοποιούνται λόγω κόστους - οπότε η παραγωγικότητα της εργασίας μένει στάσιμη.

Γιατί είναι επιπλέον βασικός παράγοντας για την αύξηση των επενδύσεων, η άνοδος των μισθών; Επειδή αυξάνουν την εγχώρια ζήτηση - ενώ όταν η ζήτηση είναι υψηλή, οι εταιρίες είναι υποχρεωμένες να επενδύσουν, αφού διαφορετικά ο ανταγωνισμός θα «καταλάβει» το μερίδιο αγοράς τους.

Ποιο είναι εδώ το πρόβλημα; Το ότι, όταν οι καταναλωτές αποκτούν μεγαλύτερο εισόδημα, συχνά αυξάνουν τις αγορές τους σε εισαγόμενα προϊόντα - άρα αυξάνονται το εμπορικό έλλειμμα και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η χώρα χρεώνεται στο εξωτερικό (ήδη το ακαθάριστο εξωτερικό μας χρέος είναι στα 597 δις €, γράφημα) κλπ.

Για να μην υπάρχει λοιπόν αυτός ο κίνδυνος, η άνοδος των μισθών πρέπει να συνδυαστεί με την εξασφάλιση φθηνής ενέργειας, με την χαμηλότερη κατανάλωση ενέργειας και, κυρίως, με την εγχώρια παραγωγική ανασυγκρότηση - δηλαδή

(1) με τη στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να καλύψουν τη ζήτηση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες - μεταξύ άλλων στην Ελλάδα με τη σύνδεση της εγχώριας παραγωγής με τον τουρισμό,

(2) με την υποκατάσταση των εισαγωγών - μέσω επενδύσεων στην τεχνολογία, την αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση, καθώς επίσης

(3) με την αύξηση της ποιοτικής παραγωγικότητας - μέσω επενδύσεων στο εργατικό δυναμικό, για την παραγωγή προϊόντων υψηλότερης προστιθέμενης αξίας που ανταγωνίζονται επάξια τα εισαγόμενα.

Σημείωση: Οι εξαγωγές είναι άλλο θέμα, αφού στηρίζονται στους μισθούς και στη ζήτηση άλλων χωρών - ενώ προϋποθέτουν ποιοτικά και τιμολογιακά διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα (οπότε χαμηλούς μισθούς, καλύτερα χαμηλό κόστος εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος, οι οποίοι όμως χαμηλοί μισθοί μειώνουν την εγχώρια ζήτηση).

(β) Τι χρειάζεται για τη μείωση του πληθωρισμού; Η εξασφάλιση φθηνής ενέργειας ξανά, ο περιορισμός της κατανάλωσης της με την καλύτερη χρήση της, καθώς επίσης η καταπολέμηση των Ολιγοπωλίων, των καρτέλ, των τριγωνικών συναλλαγών και της αισχροκέρδειας - μέσω της σωστής λειτουργίας της αρχής ανταγωνισμού (εν ανάγκη, έως ότου καταπολεμηθούν τα Ολιγοπώλια και τα καρτέλ, η επιβολή πλαφόν).

Χρειάζεται επίσης η χαμηλότερη φορολογία του κράτους, σε επίπεδα ανταγωνιστικά με τις γύρω χώρες - μέσω της καταπολέμησης της σπατάλης του δημοσίου, της παραοικονομίας και της διαφθοράς που όχι μόνο κοστίζει πανάκριβα αλλά, επιπλέον, σκοτώνει, όπως φάνηκε στα Τέμπη.

Βέλτιστο φορολογικό σύστημα εδώ είναι τα έσοδα/έξοδα (=εκπίπτουν όλα ανεξαιρέτως τα έξοδα από τα έσοδα και φορολογείται ότι απομένει - έχουμε ήδη εκπονήσει αναλυτική μελέτη 100 σελίδων), σε συνδυασμό με έναν επίπεδο φόρο 15% - αφού εκμηδενίζει την παραοικονομία, καθιστά ασύμφορες τις τριγωνικές συναλλαγές, απλοποιεί τις διαδικασίες, στηρίζει τις επενδύσεις, αυξάνει τα δημόσια έσοδα χωρίς υπερφορολόγηση κοκ.

ΠΗΓΗ:https://x.com/i/status/2078455780517515513

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Οι απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή και η καταδίκη στην υποτέλεια της Χώρας

Αν θυμάστε η CIA απήγαγε τα παιδιά του και τον εκβίασε. Πιθανολογώ ότι όρος που του ετέθη είναι να μην θέτει τις θέσεις του δημόσια ξανά, εξ ου και το παρατσούκλι "Βούδας". Παίζουν άσχημα οι Αμερικανοί και χρειαζόταν επιπλέον μέτρα προφύλαξης. (Maria Nikolakaki)

🇬🇷 Οι αγωγοί που θα συνέδεαν τη Ρωσία με την Ευρώπη – Ο ρόλος του Κώστα Καραμανλή

✍️ του Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου

🌀 Η ιστορία είναι ένα ερωτηματικό, ανοιχτό στον χρόνο και στον χώρο. 

Δεν είναι μόνο από ποια μεριά κοιτάς — είναι και το αποτύπωμα που αφήνει ο πρωταγωνιστής.

🇬🇷 Ο Κώστας Καραμανλής, στην πρωθυπουργία του, δεν έβαλε νερό στο κρασί του. 

Άφησε αποτύπωμα καθαρά εθνικό. 

Είδε 

πως τα τρένα είχαν ήδη ξεκινήσει, πως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω 

— και μπήκε ως μηχανοδηγός για να οδηγήσει την Ελλάδα 

στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

🗓️ 2004–2009: 

συγκλίνουσες και αποκλίνουσες στρατηγικές, ντόπιες 

και ξένες δυνάμεις, 

που θα διαμόρφωναν νέους στόχους για Ελλάδα και Ευρώπη.

⚡ Είναι η εποχή που η Ελλάδα τολμά το άλμα στο μέλλον 

— οδηγός στο κέντρο των εξελίξεων, διαμορφώνοντας 

τον νέο ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Το ελληνικό αποτύπωμα στις περιοχές που θέλει να επενδύσει η κόρη Τραμπ

18/07/2026

ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ

Στις 16 Ιουλίου του 1914, οι τελευταίες οικογένειες των Ελληνόβλαχων που κατοικούσαν στο Νησί Σάσσων (ή Σάζονα) – που κλείνει τον Κόλπο του Αυλώνα και οριοθετεί την Αδριατική και το Ιόνιο – σφαγιάζονταν βιαίως από άτακτες-αλβανικές ομάδες. Ο συγκεκριμένος τόπος ήρθε στην επικαιρότητα, λόγω των γνωστών εξελίξεων με τα επενδυτικά σχέδια της κυβέρνησης Ράμα. Ένας λόγος παραπάνω για να εστιάσουμε επί αυτού.

Η φράση “Σμπουρεύ’ς ρουμέϊκα;” – που είναι ο παραδοσιακός τρόπος με τον οποίο οι Ναρτιώτες ρωτούν για τον εάν κατέχεις την ελληνική γλώσσα – καταδεικνύει και τις έντονες ζυμώσεις στο διάβα της ιστορίας, με το έτερο αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού, αυτό των Ελληνοβλάχων. Τα ορεινά της Μόκρας και της Μοσχόπολης, η ενδοχώρα του Φράσαρι και της Ερσέκας είχε τόσο ανάγκη της φιλοξενίας με τη Μουζακιά και την Αυλώνα, όπως το αποτυπώνει η ντοπιολαλιά των Ναρταίων: Σμπουρεύεις μωρέ Ρωμαίικα; Στην ουσία είσαι, ή δεν είσαι δικός μας…

Την απορία του εξέφρασε ο Έντι Ράμα, όταν παρακρατικά στοιχεία άσκησαν βία – υπό την ανοχή της Αστυνομίας – στην διαδήλωση των κατοίκων στην Νάρτα και το Σβερνέτς και ακολούθησε η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, για τα δικαιώματα των θιγόμενων ομογενών. Σε προκλητικό ύφος, ο Ράμα, αποσκοπώντας σε μικροπολιτικά οφέλη από τον ανθελληνισμό που διαρκώς καλλιεργεί, δήλωσε ότι δεν γνώριζε ότι στον Κόλπο του Αυλώνα υπάρχει γηγενής Ελληνισμός – παρόλο που αυτός μαρτυρείται ιστορικά!

Η τελευταία γενιά της Δύσης

Σκέψεις για το γίγνεσθαι ενήλικος στην αποπαιδευτική κοινωνία

του Andrea Zhok

1. Το πρόβλημα

Η εφηβική περίοδος, ειδικά στον σύγχρονο κόσμο, παρουσιάζει χαρακτηριστικά ιδιαίτερης δυσκολίας που την καθιστούν μια περίοδο τυπικά σημαδεμένη από κρίσεις ταυτότητας.¹ Η εφηβεία ως περίοδος δυσφορίας αποτελεί πράγματι ένα κοινό θέμα της δυτικής νεωτερικότητας. Το κατά πόσο αυτός ο παράγοντας δυσφορίας είναι διαπολιτισμικά γενικεύσιμος είναι μάλλον αμφίβολο. Υπάρχουν βεβαίως δομικές φυσιολογικές πλευρές, ανεξάρτητες από πολιτισμικά πρότυπα. Η εφηβεία είναι, γενικά, εκείνη η περίοδος που προηγείται της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή και σχετίζεται φυσιολογικά με τη σεξουαλική ωρίμανση.

Στις περισσότερες παραδοσιακές κοινωνίες αυτή η μετάβαση σηματοδοτείται συμβολικά από τελετουργίες μετάβασης που θεσμοθετούν την αλλαγή κοινωνικής θέσης και ευθυνών.²

Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία αυτή η μετάβαση καθίσταται γενικά πιο επιβαρυντική και αβέβαιη, λόγω του ότι υπάρχει ένα ιδιαίτερα έντονο χάσμα ανάμεσα σε όσα απαιτούνται από το παιδί και σε όσα απαιτούνται από τον ενήλικα. Στις παραδοσιακές κουλτούρες τα παιδιά συμμετέχουν από νωρίς στις δραστηριότητες των ενηλίκων, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, είτε πρόκειται για αγροτική ζωή, είτε για κυνηγετικές δραστηριότητες, είτε για προετοιμασία πολέμου κ.λπ. Επομένως η εφηβεία δεν εμφανίζεται εδώ ως ριζική ρήξη, ενώ το άλμα προς τη δημόσια αναγνώριση ρυθμίζεται μέσω κοινών τελετουργιών μετάβασης.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία που συνδέονται με τη σεξουαλική ωρίμανση παρουσιάζουν ορισμένες προκλήσεις, αλλά σε κοινωνίες με σταθερά και σαφώς καθορισμένα ήθη και προσδοκίες αυτοί οι αποσταθεροποιητικοί παράγοντες περιορίζονται.³

Στη δυτική νεωτερικότητα η μετάβαση από την παιδική, προστατευμένη διάσταση προς την ενήλικη σφαίρα είναι ιδιαίτερα ριζική, και αυτή η ριζικότητα οφείλεται αφενός στο χάσμα ανάμεσα στην παιδική ζωή (παιχνίδι και σπουδές) και στην ενήλικη (εργασία), και αφετέρου στη σύγχρονη αντίληψη του ατόμου ως τόπου ευθύνης και πρωτοβουλίας που δεν ανάγεται σε τίποτε άλλο (ούτε στην οικογένεια ούτε στην κοινότητα).

Παγκόσμια Κυβέρνηση, με το καλό ή με το κακό!

Κείμενο-ρετρό 95.0: Ζυμώσεις των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ για τον σχηματισμό υπερκυβέρνησης από τον 20ό αιώνα

Konstantinos Vathiotis

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Ι. ΠΡΟΑΝΑΚΡΟΥΣΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1950

JAMES PAUL WARBURG:

“We shall have world government, whether or not we like it. The question is only whether world government will be achieved by consent or by conquest”.

ΤΖΑΙΗΜΣ ΠΟΛ ΒΑΡΜΠΟΥΡΓΚ:

«Θα έχουμε Παγκόσμια Κυβέρνηση, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το ζήτημα είναι μόνο αν ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί με την συναίνεση των λαών ή με την κατάκτησή τους».

Την παραπάνω εξαγγελία της Παγκόσμιας Κυβέρνησης είχε κάνει στις 17 Φεβρουαρίου 1950 ενώπιον της επιτροπής του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων ο Γερμανοαμερικανός τραπεζίτης Τζαίημς Πολ Βάρμπουργκ (James Paul Warburg).

ΙΙ. ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΡΟΚΦΕΛΕΡ

Την ίδια εξαγγελία βρίσκει κανείς και στο βιβλίο τού (κάθε άλλο παρά τυχαίου) Αμερικανού συγγραφέως Γκάρυ Άλεν (Gary Allen) “The Rockefeller File”, το οποίο είχε εκδοθεί το 1976.

Ο Όμηρος στο τελωνείο της ιδεολογίας

από Γιώργος Τασούδης

Τα μεγάλα έργα έχουν το προνόμιο να συνομιλούν με κάθε εποχή. Δεν είναι λοιπόν παράδοξο ο κινηματογράφος να επιχειρεί να συνομιλήσει με τον Όμηρο. Αντιθέτως, αυτό αποδεικνύει ότι, σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια μετά, τα ομηρικά έπη εξακολουθούν να συγκινούν, να εμπνέουν και να προκαλούν δημιουργούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο προβληματισμός αρχίζει όταν η συνάντηση με ένα κλασικό έργο μετατρέπεται σε προσπάθεια διόρθωσής του. Όταν προηγείται η ιδεολογία και ακολουθεί η ανάγνωση του κειμένου, το αποτέλεσμα δεν είναι ερμηνεία αλλά προβολή των δικών μας βεβαιοτήτων πάνω σε έναν άλλον κόσμο.

Η πρόσφατη δήλωση ότι ο Όμηρος «δεν αφιερώνει αρκετό χρόνο στις γυναίκες» δεν αποκαλύπτει κάποιο κενό του Ομήρου. Αποκαλύπτει μια χαρακτηριστική συνήθεια της εποχής μας: να αξιολογούμε τα μεγάλα έργα όχι μέσα από το δικό τους πνευματικό σύμπαν, αλλά μέσα από τις ιδεολογικές προϋποθέσεις του παρόντος.

Το ερώτημα, όμως, είναι βαθύτερο. Είναι άραγε έργο του αναγνώστη να μαθητεύσει στο κείμενο ή να απαιτήσει από το κείμενο να μαθητεύσει στις δικές του αντιλήψεις;

Ο Όμηρος δεν αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως εκπροσώπους ομάδων, φύλων ή κοινωνικών κατηγοριών. Τους αντιμετωπίζει ως πρόσωπα. Γι' αυτό και η αξία τους δεν μετριέται από τον αριθμό των στίχων που τους αφιερώνει, αλλά από το βάθος της παρουσίας τους και από το αποτύπωμα που αφήνουν στην πορεία του έπους και στην ψυχή του αναγνώστη. Ο Όμηρος δεν γράφει με όρους ποσοστώσεων· γράφει με όρους δραματικής αλήθειας.

Παγκόσμιο χάος.

Το θρίλερ στο Ιράν ξανάρχισε. Ο θάνατος του Lindsey Graham και η απομάκρυνση Φεντόροφ. Η κυβέρνηση κόντρα στην ΕΕ για χάρη των εφοπλιστών

Πέτρος Αργυρίου

Είχαμε τονίσει ότι ο Τραμπ δεν είχε καμία στρατηγική στο θέμα του Ιράν. Ούτε εισόδου, ούτε εξόδου. Είπαμε ότι ο Νετανιάχου θα ήταν αυτός που θα έκανε ότι μπορούσε για να υπονομεύσει το μνημόνιο κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Σε μια πράξη ακραίου παραλογισμού, ήταν ο ίδιος ο Τραμπ που ανακήρυξε το μνημόνιο νεκρό και επιτέθηκε για τρίτη φορά στο Ιράν. Αν η διπλωματική προσέγγιση ήταν εξαιρετικά δύσκολη μετά τις δύο επιθέσεις εν μέσω διαπραγματεύσεων, τώρα πλέον φαντάζει σχεδόν αδύνατη. Οι χώρες του κόλπου που η αμερικανική στρατιωτική παρουσία υποτίθεται ότι προστάτευε, έχουν γίνει σάκος του μποξ για τα Ιράν και η οικονομία τους όπως και οι υποδομές τους έχουν δεχτεί τεράστιες ζημιές και αν οι Χούθι της Υεμένης ξαναμπούν στο παιχνίδι και ξανακλείσουν την Ερυθρά Θάλασσα, η παγκόσμια οικονομία και όχι μόνο θα πάθει διπλό έμφραγμα και θα απειληθεί με ύφεση ακόμη και κραχ.

Γιατί τα κάνει όλα αυτά όμως ο Τραμπ πέρα από την μεγαλομανία του; Η φορολογική του δήλωση που έδειξε ότι μόνο στον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του, ο Τραμπ κέρδισε 2,2 δις δολάρια, ένδειξη ότι ο Τραμπ και το περιβάλλον του των δισεκατομμυριούχων κερδοσκοπούν με τις τιμές του πετρελαίου όπως είχαμε υπαινιχθεί σε προηγούμενο άρθρο μας.

Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ όπου παρά την παρουσία των υψηλότατων πολιτικών κλιμακίων της χώρας είμασταν ανύπαρκτοι, υπήρξαν δεσμεύσεις ότι θα τα πάρει όλα και τα F35 και κινητήρες για τα τουρκικά μαχητικά τελευταίας γενιάς Καάν αρκεί να πουλήσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα των S400 σε χώρα του Κόλπου, αν και οι προφορικές δεσμεύσεις δεν ισοδυναμούν με έγκριση.

Ο Μόργκενταου αποδομεί τα επιχειρήματα των Οθωμανών – Η ισχυρή φωνή που αποκάλυψε τη Γενοκτονία των πληθυσμών Οι μαρτυρίες του Αμερικανού πρεσβευτή αποκαλύπτουν το οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Η φωτογραφία με τη λεζάντα «Απελπισία: Μια μάνα –από τους χιλιάδες εκτοπισμένους των Τούρκων– ανάμεσα στα νεκρά σώματα των πέντε παιδιών της που δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους», δημοσιεύθηκε μαζί με το άρθρο του Μόργκενταου (πάνω αριστερά) στο The Red Cross Magazine τον Μάρτιο του 1918

Ο Χένρι Μόργκενταου (Henry Morgenthau Sr.), Αμερικανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1913-1916, υπήρξε η πιο ισχυρή φωνή της διεθνούς κοινότητας που κατήγγειλε το οργανωμένο σχέδιο των Νεότουρκων για τον αφανισμό των χριστιανικών μειονοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.


Μέσα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Τα μυστικά του Βοσπόρου (Ambassador Morgenthau’s Story) και την επίσημη διπλωματική του αλληλογραφία, κατέγραψε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το βιβλίο Τα μυστικά του Βοσπόρου

Στο έργο του, ο Μόργκενταου αποδομεί το επιχείρημα της οθωμανικής κυβέρνησης ότι οι εκτοπίσεις ήταν «στρατιωτική αναγκαιότητα». Περιγράφει μάλιστα τη συστηματική διαδικασία εξόντωσης που ξεκίνησε με τον αφοπλισμό των χριστιανών στρατιωτών και τη μεταφορά τους στα περιβόητα «Τάγματα Εργασίας» (Amele Taburlari), όπου πέθαιναν από την πείνα, τις κακουχίες και τις εκτελέσεις.

«Όταν οι τουρκικές αρχές έδιδαν τις διαταγές για αυτές τις εκτοπίσεις, απλώς υπέγραφαν το ένταλμα θανάτου μιας ολόκληρης φυλής· το κατάλαβαν καλά αυτό και στις συνομιλίες τους μαζί μου δεν έκαναν καμία προσπάθεια να αποκρύψουν το γεγονός.» 

(πηγή: Henry Morgenthau, Τα μυστικά του Βοσπόρου.)

Νικηφόρος Βρεττάκος, "Συνάντηση με τη Θάλασσα"

Κι όταν εγώ δεν θάχω σώμα να έρχομαι πλέον εδώ, 

θα συνεχίζεις εσύ ακόμη,ακόμη κι ακόμη ν'ακούγεσαι, θάλασσα...

....Αλλά κι αν ακόμη δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε πάντως. Μπορεί και τα λόγια μου να είναι αέρας σαν τα δικά σου.

Καιρός είναι άλλωστε ν’ αφήσουμε τα όνειρα,

 σαν μια φούχτα άμμο που τη ρίχνουμε πίσω μας. 

Αρκεί πως αυτός ο παράδοξα όμορφος κόσμος μάς μάγεψε. 

Μεθύσαμε θάλασσα!

Τόσο η ψυχή μου όσο κ’ εσύ, τον γιομίσαμε κύματα.

Νικηφόρος Βρεττάκος, "Συνάντηση με τη Θάλασσα"

Ελληνικοί Ιούληδες

Ελληνικοί Ιούληδες

• Ιουλιανά 1965, Κύπρος-Μεταπολίτευση 1974, «Βρώμικο ‘89», Δημοψήφισμα 2015

• Φέτος έχουμε το Πόρτο Γκρέκο και την Ελλάδα-κόμβο 

• Και προεκλογικό σεργιάνι των κομμάτων προς άγραν ψήφων με ψεύτικες υποσχέσεις

 • Ο Τόπος έχει ανάγκη από ένα πρωτότυπο, γνήσιο κίνημα για έναν άλλο ορίζοντα της χώρας και της κοινωνίας

Ελληνικοί Ιούληδες

Ο Ιούλιος είναι ο έβδομος μήνας του έτους, η «καρδιά» του καλοκαιριού. Το όνομά του το οφείλει στον Ιούλιο Καίσαρα, και οι Έλληνες ποιητές τον τίμησαν με πολλούς προσδιορισμούς. 

Ελύτης: 

«Ιούλιος. Α, νάρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις δροσερό νερό». 

Ρίτσος: 

«Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών και των γρύλων».

Βάρναλης:

 «Ήτανε μήνας Αλωνάρης, ντάλα μεσημέρι, που ξεφαντώνανε στα κλώνια ασίγαστα τζιτζίκια, στη θάλασσα των αμπελιών μελώναν τα σταφύλια».

Οκτώ χρόνια έξω από τα μνημόνια ;μπράβο Αλέξη

Του Δημήτρη Μπελαντή

Ακούμε εδώ και χρόνια την απίστευτη βλακεια και κυνικό ψέμμα ότι το 2018 βγήκαμε ως χώρα από τα Μνημόνια χαρη στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.

Ποτέ δεν βγήκαμε από τα Μνημόνια. Η σκόπιμη σύγχυση στηρίζεται στο ότι τελείωσε ο δανεισμός μέσω των δανειακών συμβάσεων.Ουτε καν αυτό δεν ειμαι σίγουρος ότι συνέβη απολύτως .

Επίσης, έληξε η ειδική επιτροπεία και η Τρόικα, αλλά όχι η επιτροπεία συνολικά. Καθε άλλο.  Για να προτείνει κάποιος σοβαρά μια πολιτική κοινωνικής αναδιανομής, και θα δείτε τι θα συμβεί.
Το εξωτερικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας έχει μεγαλώσει κατά πολύ, και κανείς δεν προτείνει πια όχι την διαγραφή αλλά ούτε καν την μείωση του.Μπηκαμε στα μνημόνια το 2010 με απείρως μικρότερο χρέος .Γιατι λοιπόν η ΕΕ δεν έχει πρόβλημα μαζί μας; μα, γιατί απλώς ήθελε την καταστροφή της χώρας,όπως και οι διεθνείς τράπεζες.Και το πέτυχαν.
Τα μνημόνια δεν ήταν ποτέ μόνο η δανειακη σύμβαση και οι παρατάσεις της. Ήταν και είναι διαρκώς ένα καθεστώς:

 
- σκληρής οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης από την Δύση, την ΕΕ αλλά και τις ΗΠΑ.

Ο διάβολος, η δεξιά και η αριστερά

Andrea Zhok - 17 Ιουλίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Στη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης, η επιβολή του κυρίαρχου λόγου δεν είναι λιγότερο σημαντική από τις σαφείς θέσεις που παρουσιάζονται.
Σε αυτό το στάδιο, με τον κόσμο να φλέγεται προς τον παγκόσμιο πόλεμο, ενώ η συμμαχία Ισραήλ-ΗΠΑ προσπαθεί να ανασυσταθεί ως μονοπολική αυτοκρατορία μέσω καθημερινών βομβαρδισμών, ενώ η Ευρώπη στο σύνολό της, ξεκινώντας από τη Γερμανία, βυθίζεται στην άβυσσο της αποβιομηχάνισης, χάνοντας πολίτες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και εισάγοντας ξένο εργατικό δυναμικό με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο - ενώ όλα αυτά και πολλά άλλα συμβαίνουν, αυτό το καλοκαίρι το θέμα της «ασφάλειας μόνος σου» μας επιβάλλεται ως θεμελιώδες ζήτημα.

Δεν έχει σημασία ποιες θέσεις υποστηρίζει αυτή ή εκείνη η εφημερίδα ή το τηλεοπτικό ειδησεογραφικό πρόγραμμα. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, σε ένα τέτοιο ζήτημα, δεν μπορεί να επικαλεστεί καμία μορφή λογικής.
Παράγονται στοχευμένες αφηγήσεις και ο ηλίθιος λαός καλείται να συνεισφέρει πετώντας πέτρες στην αρένα.

Όντας στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αλλά ποια ιστορία; Και ποιος την πιστοποιεί;

Maurizio Assalto 

Πηγή: Avvenire

Μία από τις πιο επαναλαμβανόμενες φράσεις σε αυτούς τους άγριους και συγκεχυμένους καιρούς είναι αυτή που επικρατεί από εκείνους που ισχυρίζονται ότι βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Η φράση «Στη σωστή πλευρά της ιστορίας», όπως λέει η αρχική εκδοχή, ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα σε προοδευτικούς κύκλους στο εξωτερικό και έγινε το κεντρικό μοτίβο του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα τη δεκαετία του 1960, τελικά εδραιώνοντας τον εαυτό της ως ένα στερεότυπο που καθορίζει την ταυτότητα στη ρητορική των Δημοκρατικών ηγετών (η αδιάκοπη χρήση του από τον Μπαράκ Ομπάμα είναι γνωστή).

Ένα σύνθημα με αναμφισβήτητη ηθική, συναισθηματική και κινητοποιητική επίδραση, αλλά που έχει από καιρό διαβρωθεί από την αλαζονική επανάληψη, τον κηρύγματικό τόνο και την προφητική αυτοπεποίθηση. Εκφράζει την πεποίθηση της αφοσίωσης σε έναν αντικειμενικά καλό σκοπό («Έχω αγωνιστεί τον καλό αγώνα», λέει ο Παύλος της Ταρσού) - κάτι που είναι απολύτως λογικό, αφού μόνο μια ομάδα αδούλωτων ασεβών ανθρώπων θα μπορούσε εν γνώσει του να επιδιώξει έναν κακό σκοπό χωρίς τουλάχιστον να επιδιώκει προσωπικό κέρδος - αλλά υπονοεί επίσης τη βεβαιότητα, ή την επιδεικτική βεβαιότητα, ότι σε λίγο πολύ μεγάλα χρονικά πλαίσια, αν και συντομευμένα από την ανθρώπινη πρωτοβουλία, αυτός ο καλός σκοπός είναι προορισμένος να επικρατήσει από εγγενή αναγκαιότητα.

Τώρα, πέρα ​​από την πικρή συνειδητοποίηση ότι δεν έχουν ιστορικά καθιερωθεί όλες οι δίκαιες αιτίες, κάτι που σε κάθε περίπτωση δεν μειώνει την εγκυρότητά τους, προκύπτουν δύο σημαντικά ερωτήματα. Το πρώτο αφορά τον σκοπό για τον οποίο κάποιος έχει αφοσιωθεί: ποιος πιστοποιεί την καλοσύνη του και πώς; Δεδομένου ότι, βραχυπρόθεσμα, οτιδήποτε φέρνει πόνο και καταστροφή σε αθώους πληθυσμούς είναι πάντα κακό, και αντίστοιχα καλό είναι οτιδήποτε ανακουφίζει την κατάστασή τους. Μακροπρόθεσμα, όταν έρχονται σε εφαρμογή ιδεαλιστικές επιλογές στις οποίες υποτάσσονται οι ίδιες οι ανθρώπινες ζωές, η προσφυγή σε ένα δικαστήριο του μέλλοντος που επικυρώνει ορισμένα οράματα ενώ απορρίπτει άλλα σημαίνει αγνόηση της πολυπλοκότητας και της τυχαιότητας του κόσμου και της συχνά αντικρουόμενης πολλαπλότητας αξιών. Οι πιθανές επιλογές είναι ποικίλες, καθεμία με κόστος και συνέπειες, όπως παρατήρησε ο Isaiah Berlin, αρνούμενος ότι η ιστορία διέπεται από την αναγκαιότητα.

Τα σύνορα μετρούν 4

Συνέχεια από Τρίτη 14. Ιουλίου 2026

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων

Frank Furedi

Πρόλογος του Andrea Zhok

1

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η σημασία των συνόρων

Η διαίρεση του χώρου σε διακριτές επικράτειες και η οριοθέτησή τους μέσω συμβολικών σημείων υπήρξε αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης εξελίξεως. Οι προσπάθειες αυτές ανάγονται πιθανότατα στην εποχή κατά την οποία οι πρώτες σουμεριακές πόλεις οχυρώθηκαν με τείχη.¹⁴ Πράγματι, ο Frye υποστηρίζει ότι υπάρχει μια «σχεδόν καθολική συσχέτιση μεταξύ πολιτισμού και τειχών»¹⁵ και ότι οι «δημιουργοί των πρώτων πολιτισμών κατάγονταν από γενεές οικοδόμων τειχών».¹⁶ Τα τείχη και τα όρια κατασκευάζονταν επειδή πιστευόταν ότι παρείχαν στους κατοίκους των αστικών πολιτισμών ασφάλεια και ειρήνη. Οριοθετούσαν έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορούσαν να αναπτυχθούν η εμπορική και η πνευματική ζωή. Η ύπαρξη περιτειχισμένων και περιφραγμένων χώρων ταφής σε πολυάριθμες νομαδικές κοινότητες δείχνει ότι η ανθρώπινη παρόρμηση να χαράσσει γραμμές δεν περιορίζεται στους μόνιμους οικισμούς ή στα αστικά περιβάλλοντα.¹⁷

Ακριβώς επειδή η οριοθέτηση των φυσικών χώρων αποτελούσε ανθρώπινο επίτευγμα, είχε σημαντικό νόημα για τους ανθρώπους. Τα ορόσημα των συνόρων και τα χωρικά όρια περιβάλλονταν συχνά με μοναδική πνευματική σημασία. Σχεδόν κάθε κοινωνία διαθέτει όρια τα οποία οριοθετούν και προστατεύουν ιερούς τόπους. Αυτός ο διαχωρισμός των πνευματικών και θρησκευτικών συμβόλων, όπως ενός ιερού τόπου, διέκρινε το κοσμικό από το ιερό και προσέδιδε επίσης ηθική σημασία στις χωρικές διαιρέσεις.

Η οριοθέτηση του χώρου και η τάση χαράξεως γραμμών εκφράζουν την ανθρώπινη ανάγκη για σημεία αναφοράς και προσανατολισμό. Οι υποστηρικτές της «ανοικτότητας» ή της «απουσίας συνόρων», οι οποίοι διάκεινται αρνητικά προς τα όρια, υποστηρίζουν μερικές φορές ότι η χάραξη γραμμών αποτελεί απλώς δυτική εμμονή και ότι η γραμμική συνείδηση είναι ξένη προς πολλές μη δυτικές κοινωνίες. Όπως επισημαίνει ο Tim Gold στη μελέτη του για την ιστορία των γραμμών:
«Οι ανθρωπολόγοι συνηθίζουν να επιμένουν ότι υπάρχει κάτι κατ’ ουσίαν γραμμικό στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες αντιλαμβάνονται τη διέλευση της ιστορίας, των γενεών και του χρόνου. Είναι τόσο πεπεισμένοι γι’ αυτό, ώστε κάθε προσπάθεια να εντοπιστεί γραμμικότητα στη ζωή μη δυτικών λαών είναι πιθανό να απορριφθεί, στην καλύτερη περίπτωση, ως ελαφρώς εθνοκεντρική και, στη χειρότερη, ως συνενοχή στο εγχείρημα της αποικιακής κατοχής, μέσω του οποίου η Δύση επέβαλε τις γραμμές της στον υπόλοιπο κόσμο».¹⁸

Ωστόσο, η χάραξη γραμμών μπορεί να προσλάβει ποικίλες μορφές στους διαφορετικούς πολιτισμούς, και η αποικιοκρατία δεν υπήρξε «η επιβολή της γραμμικότητας σε έναν μη γραμμικό κόσμο, αλλά η επιβολή ενός είδους γραμμής επάνω σε ένα άλλο».¹⁹ Όπως παρατηρεί ο Gold, «ασφαλώς ισχύει ότι, από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν και να χειρονομούν, άρχισαν επίσης να δημιουργούν και να ακολουθούν γραμμές».²⁰

Το γεγονός ότι τα σύνορα και η χάραξη γραμμών θεωρούνται από πολλούς αφύσικο και δυνητικά ολέθριο επίτευγμα αποκαλύπτει πολύ περισσότερα για τις δικές τους πολιτισμικές στάσεις παρά για την ανθρώπινη κατάσταση. Το 1909, ο Γερμανός κοινωνιολόγος Georg Simmel μάς υπενθύμισε με εύγλωττο τρόπο την ανθρώπινη επιθυμία να χαράσσει σύνορα:
«Μόνο στην ανθρωπότητα, σε αντίθεση με τη φύση, έχει δοθεί το δικαίωμα να συνδέει και να διαχωρίζει, και μάλιστα με τον ιδιαίτερο τρόπο κατά τον οποίο η μία από αυτές τις δραστηριότητες αποτελεί πάντοτε την προϋπόθεση της άλλης».²¹

Νίκος Καρούζος: Εντυπώσεις μεταφυσικής

Παναγιώτης Χαχής

Στα είκοσί μου χρόνια, το κάπως μακρινό 1999, δευτεροετής φοιτητής της Νομικής, βρισκόμουν σε μια μετεφηβική αναζήτηση και εσωτερικό αναβρασμό. Διχασμένος ανάμεσα στη λογοτεχνία και τα νομικά, τον αναρχισμό και την Εκκλησία, τους κοινωνικούς αγώνες στο δρόμο και τον αναχωρητισμό. Εκείνη την εποχή κάποιος καλός φίλος μού χάρισε καμιά εικοσαριά τεύχη του θεολογικού περιοδικού Σύναξη, ανοίγοντας έτσι έναν θαυμαστό και πρωτόγνωρο κόσμο για μένα.

Στο πρώτο τεύχος της Σύναξης που αγόρασα εκείνη τη χρονιά ενθουσιασμένος, το τεύχος 70 (Απρίλιος-Ιούνιος) «Αφιέρωμα Λογοτεχνία», διάβασα για πρώτη φορά Νίκο Καρούζο. «Τα δεσμά της ελευθερίας–Εσωτερικές Σημειώσεις». Εκεί συνάντησα τις φράσεις:

«Ο ποιητής είναι σαλός. Ο ποιηματογράφος είναι σαλός. Ο πρώτος είναι θέαμα της θεότητας. Ο δεύτερος είναι θεατής της θεότητας».

«Ο ποιητής ολάκερος μπαίνει στα προβλήματα, ο ποιηματογράφος περνά πλάι απ’ τα προβλήματα. Γι’ αυτό διατυπώθηκε μια μέρα ο καημός: «Έχετε την ιδέα πως κάνετε ποίηση, όταν το αίμα σας είναι καλά σιγουρεμένο στις φλέβες;»…»

«Ο ποιητής έχει πάντα μες στην ψυχή του την ευλάβεια, ενώ οι ευλαβείς δεν έχουν πάντα μες στην ψυχή τους της ποίηση».

Η γνωριμία αυτή ήταν η αφετηρία της μεγάλης μου αγάπης και της ενασχόλησης με τη ζωή και το  έργο του ποιητή, που παραμένει αμείωτη ως σήμερα. Το γεγονός δε, ότι τον συνάντησα στις σελίδες ενός θεολογικού περιοδικού, έναν φιλόξενο χώρο όπου συχνά συναντάται η θεολογία με τις τέχνες και τον σύγχρονο πολιτισμό, δεν ήταν χωρίς σημασία για την ενασχόλησή μου αυτή.

Με ενδιέφερε η διαμόρφωση της σκέψης και της ποιητικής στο έργο του Καρούζου, ιδίως στα ζητήματα της μεταφυσικής, του ιερού και της θρησκευτικότητας. Κυρίως, οι αναφορές και η σχέση του με την ορθόδοξη χριστιανική πνευματικότητα. Μελετώντας το έργο του, ποιητικό και δοκιμιακό, στάθηκα σε ένα μικρό βιβλιαράκι, ανάτυπο της μοναδικής διάλεξης που έδωσε στη ζωή του το 1966. Ο τίτλος χαρακτηριστικός: «Μεταφυσικές εντυπώσεις από τη ζωή ως το θέατρο».

Το απαγορευμένο ημερολόγιο του Μακαρίου | Τι φοβήθηκαν να βγει στο φως;

Το απαγορευμένο ημερολόγιο του Μακαρίου ανοίγει ξανά μια μεγάλη συζήτηση για την Κύπρο, το 1974, τις ευθύνες, τις αντιπαραθέσεις και όσα εξακολουθούν να διχάζουν μέχρι σήμερα. 

Τι έγραφε ο Μακάριος; 

Γιατί το συγκεκριμένο ημερολόγιο προκαλεί ακόμη αντιδράσεις; 

Ποιοι φοβήθηκαν να βγουν ορισμένα πράγματα στο φως; 

Και πώς συνδέονται όλα αυτά με την τραγωδία της Κύπρου; 

Σε αυτή την εκπομπή, μέσα από έντονες αντιπαραθέσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις, ανοίγουμε έναν δύσκολο φάκελο της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας. Το θέμα δεν είναι μόνο ιστορικό. Είναι βαθιά πολιτικό, εθνικό και επίκαιρο.

Θεοφάνης Μαλκίδης: Η υπαρξιακή απειλή για τον Ελληνισμό (συνέντευξη)

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η υπαρξιακή απειλή για τον Ελληνισμό

Στη συνέντευξη στον Χρήστο Μουρτζούκο και στην εκπομπή «Με τη ματιά του Απόδημου», του καναλιού e-enimerosi της Γερμανίας, ο Θεοφάνης Μαλκίδης αναλύει το Δημογραφικό Πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο χαρακτηρίζει ως μια «υπαρξιακή και οντολογική απειλή» για το έθνος.

Τα βασικά σημεία και οι άξονες της τοποθέτησής του στη συνέντευξη είναι τα εξής:

1. Το Μέγεθος της Κρίσης και το «Brain Drain»Η μαζική φυγή των νέων: 

Τονίζει ότι τα τελευταία 15 χρόνια των μνημονίων έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό περίπου 600.000 με 700.000 Έλληνες, κυρίως υψηλά εξειδικευμένοι επιστήμονες (γιατροί, μηχανικοί κ.λπ.)

• Η «δωρεάν» εκμετάλλευση από ξένα κράτη:

 Επισημαίνει το παράδοξο: η ελληνική οικογένεια και το ελληνικό κράτος δαπανούν τεράστια ποσά για να σπουδάσουν αυτούς τους νέους, και τελικά χώρες όπως η Γερμανία ή η Σουηδία επωφελούνται από αυτό το έτοιμο, υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό χωρίς να έχουν ξοδέψει ούτε ένα ευρώ

• Η ανθρωπολογική διάσταση: 

Ποιοι ελέγχουν σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα

11/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

ΜΕΛΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Ξένοι θεσμικοί επενδυτές ελέγχουν πλέον το 85%-90% του μετοχικού κεφαλαίου των συστημικών ελληνικών τραπεζών, με περίπου 40 δισ. ευρώ τραπεζικών μετοχών να βρίσκονται σε διεθνή χαρτοφυλάκια – σε σύνολο κεφαλαιοποίησης περίπου 45 δισ. ευρώ. Αυτό συνέβη μετά την πλήρη αποεπένδυση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) από τις τράπεζες μεταξύ Οκτωβρίου 2023 και Μαρτίου 2024.

Ανά τράπεζα – ποιοι είναι οι συγκεκριμένοι μέτοχοι;

 Εθνική Τράπεζα (ΕΤΕ): Στους νέους διεθνείς επενδυτές περιλαμβάνονται το Capital Group, η BlackRock, η Norges (το κρατικό fund της Νορβηγίας), το κρατικό fund της Σιγκαπούρης GIC, η Wellington, η RedWheel, η Robeco και η Third Needle, με το Capital Group να είναι ήδη ο μεγαλύτερος μέτοχος μετά το ΤΧΣ με ποσοστό λίγο πάνω από 5%.
Κεφάλαια

Eurobank: Τη μετοχική σύνθεση ελέγχουν η καναδική Fairfax Financial Holdings με 32,93%, ξένοι θεσμικοί επενδυτές με 47,73%, ο αμερικανικός όμιλος Capital Group με 5,05%, και η Helikon Investments με 5%. Άλλα μεγάλα ονόματα: το sovereign wealth fund της Σιγκαπούρης (GIC), η Brookfield, η Pimco και η RWC.

Alpha Bank: Η ιταλική UniCredit είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος με 9,6%, πρώτη ξένη τράπεζα που επένδυσε στην Ελλάδα μετά από 17 χρόνια. Ξένοι θεσμικοί ελέγχουν συνολικά το 74%, μεταξύ αυτών η Norges, η Lazard και η Allianz, ενώ περιλαμβάνονται επίσης η BlackRock και η Paulson & Co.

Τράπεζα Πειραιώς: Το placement του Μαρτίου 2024 συνέθεσε το μετοχολόγιο κατά 80% από διεθνείς επενδυτές, ενώ ιστορικά περιλαμβάνεται η Paulson & Co. Inc με 9%.

Ποιοι τύποι “παικτών” είναι αυτοί

Είναι λύση για την Κύπρο η ένταξη στο ΝΑΤΟ;

16/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΥΕΘΑ/STR

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

Οι νέες προσπάθειες στο Κυπριακό, που βρίσκονται σε εξέλιξη από τα Ηνωμένα Έθνη, και στις οποίες συνδράμει με την εμπλοκή της η Ευρωπαϊκή Ένωση, δύσκολα θα σπάσουν το παρατεταμένο αδιέξοδο. Κι αυτό επειδή όλοι οι διεθνείς παίκτες παρακάμπτουν το προφανές.

Πρώτον, γιατί από την εξίσωση θέτουν εκτός την Τουρκία, που είναι η κατοχική δύναμη, η δύναμη που προκάλεσε και συντηρεί το πρόβλημα της κατοχής.

 Δεύτερον, γιατί η Τουρκία συνδέει την παρουσία της στο νησί ως ζήτημα ασφάλειας και υλοποίησης των γεωπολιτικών επιδιώξεών της. Αυτοί είναι δυο παράγοντες που επηρεάζουν την πορεία των όποιων προσπαθειών για επίτευξη συμφωνίας, η οποία πρέπει να είναι βιώσιμη, λειτουργική και δημοκρατική.

Είναι σαφές πως η Τουρκία δεν αποδέχεται οτιδήποτε λιγότερο από την νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής εδαφών της Κύπρου. Για την Τουρκία, τα κατεχόμενα έχουν διαχρονικά γεωπολιτική σημασία. Στρατηγικά, πολλές φορές, η παρουσία και η εδραίωση στην Κύπρο συνδέονται με ζητήματα “ασφάλειας” για την Τουρκία. Το νησί θεωρείται προκεχωρημένο φυλάκιο της Άγκυρας στην περιοχή, αλλά και απάντηση στην “περικύκλωση” της. Οι ευρύτεροι σχεδιασμοί της κατοχικής δύναμης, έχουν ως βασική παράμετρο την Κύπρο, κι αυτό καθορίζει και τη στάση της σε όλες τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Την ίδια ώρα, η κατοχική δύναμη επιχειρεί να δημιουργήσει την εικόνα ότι η Λευκωσία προσπαθεί με τις ενέργειές της και τις συνεργασίες να περικυκλώσει την Τουρκία. Στην Άγκυρα συντηρούν το σύνδρομο της περικύκλωσης (το γνωστό σύνδρομο των Σεβρών), ενώ το καθεστώς Ερντογάν θεωρεί πως οι κινήσεις της Κύπρου, οι στρατηγικές συμμαχίες που αναπτύσσει μπαίνουν “σφήνα” στη “Γαλάζια Πατρίδα”! Στοχεύουν, όπως συναφώς αναφέρεται, να ακυρώσουν το στρατηγικό αυτό τουρκικό δόγμα.

Η Τουρκία πάσχει από σύνδρομο περικύκλωσης

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν αναφέρουν σε συνομιλητές τους, ότι, για παράδειγμα, η συμφωνία Γαλλίας-Κύπρου (SOFA), αλλά και η ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω και του SAFE, στρέφονται, όπως υποστηρίζουν, εναντίον και μόνο της Τουρκίας. Όλα αυτά, ότι δηλαδή η Κύπρος απειλή την Τουρκία, μπορεί να ακούγονται υπερβολικά, αλλά στην Άγκυρα το λένε, το επαναλαμβάνουν και είναι μέρος του σχεδιασμού τους στο νησί και την περιοχή. Αυτό το αφήγημα προτάσσει η κατοχική πλευρά όσο και να μην γίνεται πιστευτό.

Για να αντιμετωπίσουμε το χάος, ας ξεκινήσουμε από τη γεωπολιτική

από τον Marcello Veneziani - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Τελικά, ποιος κυβερνά τον κόσμο; Η αταξία. Δεν υπάρχει παγκόσμια τάξη, ούτε παλιά ούτε νέα, ούτε κυρίαρχη, παγκόσμια αυτοκρατορία, ούτε Κοινωνία των Εθνών, ούτε αμερόληπτο, παγκοσμίως αναγνωρισμένο ουδέτερο όργανο που να λειτουργεί ως διαιτητής, ειρηνοποιός και εγγυητής σε περιόδους σοβαρής κρίσης. Δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με ισορροπία δυνάμεων ή συμφωνία που να προστατεύει τον πλανήτη από ορισμένους κινδύνους που μας αφορούν όλους.

«Η Αυτοκρατορία της Αταξίας» είναι ο τίτλος του τεύχους της Rinascita , της καθιερωμένης κομμουνιστικής εφημερίδας που ίδρυσε ο Παλμίρο Τολιάτι το 1944, η οποία πρωτοστάτησε στο σχέδιο του PCI για πολιτιστική ηγεμονία. Αργότερα διευθυνόταν από εξέχουσες προσωπικότητες του Κόμματος και έκλεισε πριν από χρόνια. Τώρα που αναγεννήθηκε, πιστή στο όνομά της αλλά όχι στο παλιό PCI, υπό τον Γκοφρέδο Μπετίνι, η Rinascita συγκεντρώνει συγγραφείς και πολιτικούς για να κατανοήσουν το παγκόσμιο χάος και πώς να προχωρήσουν μπροστά. Είναι μια παρέλαση ονομάτων από την αριστερά, μέχρι τον «προοδευτικό» Τζουζέπε Κόντε, αλλά με δύο εισβολείς, τον Πιετράντζελο Μπουταφουόκο και εμένα, που μας έχουν προσκαλέσει να γράψουμε ένα δοκίμιο για το θέμα.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι ενώ μικροπρεπείς, πανούργοι και υποκριτές πολιτικοί σκηνοθετούν καθημερινά μια αναμέτρηση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, σε πόλεμο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, εδώ το σκηνικό έχει αλλάξει και οι συμφωνίες υπερισχύουν των δυσαρμονιών. Έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο χάους όπου δεν μπορούμε πλέον να προσποιούμαστε ότι υπάρχουν δύο μπλοκ, δύο ή περισσότερες αντίθετες ιδέες, με ένα σαφές χάσμα μεταξύ καλού και κακού.

Στη Χάγη, κατά τη διάρκεια της 33ης Ετήσιας Συνόδου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, η Ουκρανία –μαζί με τη Ρουμανία, το Αζερμπαϊτζάν και φυσικά την Τουρκία– στήριξε πρόταση που στόχευε στην έμμεση νομιμοποίηση του ψευδοκράτους.

Πισώπλατο μαχαίρωμα κατά της Κύπρου επιχείρησε η Ουκρανία.  φαίνεται να υπόσχεται αναγνώριση του ψευδοκράτους με αντάλλαγμα τη βοήθεια της Τουρκίας στην Κριμαία.

 ΣΥΝΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΟΑΣΕ

-----Η στάση της προκαλεί εύλογα ερωτήματα ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΔΗΛΩΣΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ .

---ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΑΤΥΧΗΣ Η ΔΗΛΏΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΠΩΣ "ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ", ΠΟΛΛΩ ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΤΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ 

Στη Χάγη, κατά τη διάρκεια της 33ης Ετήσιας Συνόδου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, η Ουκρανία –μαζί με τη Ρουμανία, το Αζερμπαϊτζάν και φυσικά την Τουρκία– στήριξε πρόταση που στόχευε στην έμμεση νομιμοποίηση του ψευδοκράτους. 

Μια κίνηση που περιγράφεται από πολλούς ως «πισώπλατο μαχαίρωμα» κατά της Κύπρου, σε μια στιγμή που η Λευκωσία στέκεται σταθερά στο πλευρό του Κιέβου κατά της ρωσικής εισβολής.

Η πρόταση, που κατατέθηκε ως τροπολογία στον Κανονισμό Λειτουργίας της ΚΣ ΟΑΣΕ κατά τη συνεδρίαση της Μόνιμης Επιτροπής, προέβλεπε την παραχώρηση «καθεστώτος Παρατηρητή» στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού Τουρκογενών Κρατών (*TURKPA*). Την πρόταση προώθησε με θέρμη ο ίδιος ο Πρόεδρος της Συνέλευσης (Ισπανός), ενώ βρήκε πλήρη στήριξη από τις αντιπροσωπείες της *Ουκρανίας*, της Ρουμανίας, του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας.

Η σθεναρή αντίδραση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 12 Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού ROBERTO PECCHIOLI

Συνέχεια από Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 12

Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού

ROBERTO PECCHIOLI

Εκδόσεις IMPRIMERE, 2026

ΚΕΦΑΛΑΙΟ V

HOMO FABER, HOMO FABRICATUS

Για πολλούς, η ελευθερία είναι η ικανότητα να επιλέγουν τις ίδιες τους τις δουλείες.

Gustave Le Bon

§ 5 Τα κριάρια του Πανούργου

Οι εξαρτήσεις, όπως έχουμε υπογραμμίσει επανειλημμένα, στερούν από τον άνθρωπο την ελευθερία του. Ο homo fabricatus οπισθοδρομεί εξαιτίας της ακατάσχετης προελάσεως μιας άγνοιας ικανοποιημένης από τον εαυτό της. Έχοντας μετατραπεί σε κεφαλή ζώου, κατεβαίνει γρήγορα τα σκαλοπάτια του πολιτισμού, τα οποία είχε ανεβεί με τόσο κόπο.

Δεν θέτει πλέον ερωτήματα και, ικανοποιημένος από την πρόοδο, γονατισμένος μπροστά στην απόκρυφη θρησκεία της Επιστήμης, εγκλωβισμένος σε έναν ορίζοντα εξαρτήσεων, ζει και περιμένει. Θα έρθουν τα γεύματα που χορηγεί ο αφέντης, τα πρωτόκολλα που πρέπει να τηρούνται, η ικανοποίηση των παρορμήσεων. Το ανθρώπινο κοπάδι προχωρεί συμπαγές προς την κατεύθυνση που αποφάσισε ο ποιμένας.

Στο αριστούργημα του François Rabelais, Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ,¹⁷³ έργο της υπερβολής, της ζωτικότητας και της ύλης, ξεχωρίζει το επεισόδιο με τα κριάρια του Πανούργου, ενός πανούργου απατεώνα και φίλου του Γαργαντούα. Κατά τη διάρκεια ενός θαλάσσιου ταξιδιού, ο Πανούργος θέλει να αγοράσει από έναν άπληστο έμπορο ένα κριάρι, το ωραιότερο από ένα κοπάδι που προορίζεται για την αγορά. Η τιμή είναι εξωφρενική· ο Πανούργος τη δέχεται, αλλά τότε συμβαίνει κάτι.

«Ξαφνικά, δεν θα ήξερα να πω πώς, διότι όλα συνέβησαν σε μια στιγμή και δεν πρόλαβα να αντιληφθώ τι έγινε, ο Πανούργος, χωρίς άλλη λέξη, εκσφενδονίζει στη θάλασσα το κριάρι του, που φώναζε και βέλαζε. Όλα τα άλλα πρόβατα, με τα κριάρια επικεφαλής, φωνάζοντας και βελάζοντας στον ίδιο τόνο, αρχίζουν να ρίχνονται πίσω του, πηδώντας στη θάλασσα το ένα μετά το άλλο· διότι, όπως γνωρίζετε και όπως λέει και ο Αριστοτέλης, το ζώο αυτό είναι το πιο ανόητο και ανίκανο στον κόσμο, και είναι στη φύση των προβάτων να ακολουθούν το πρώτο, όπου κι αν πηγαίνει. Έτσι συνωστίζονταν και έσπρωχναν με σκυμμένο το κεφάλι, για να είναι τα πρώτα που θα ακολουθούσαν τον σύντροφό τους. Όλα, το ένα μετά το άλλο, ρίχνονταν στη θάλασσα.

Στο τέλος, ο έμπορος άρπαξε από το τρίχωμα ένα από τα μεγαλύτερα κριάρια στην άκρη του καταστρώματος, ελπίζοντας να το τραβήξει πίσω και να σώσει έτσι ολόκληρο το υπόλοιπο κοπάδι. Το κριάρι όμως ήταν αρκετά δυνατό ώστε να παρασύρει μαζί του και τον έμπορο· κριάρι και έμπορος πνίγηκαν μαζί. Και οι βοσκοί, οι οποίοι, ακολουθώντας το παράδειγμα του εμπόρου, είχαν πιαστεί από τα ζώα, άλλος από τα κέρατα, άλλος από τα πόδια, άλλος από το μαλλί, παρασύρθηκαν όλοι με τον ίδιο τρόπο και πνίγηκαν άθλια στη θάλασσα».¹⁷⁴

Στους έσχατους καιρούς έχει μικρή αξία να αγωνίζεται κανείς ενάντια στο ρεύμα: ούτε το κοπάδι ούτε οι φύλακές του θα ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Χρειάζεται να στεκόμαστε όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια, να προσπαθούμε να γίνουμε κύριοι του εαυτού μας και να ακολουθούμε τους λίγους που εκπροσωπούν την παράδοση, το πνεύμα και την ταυτότητα.