3η Διαβούλευση της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "οι Απ' Έδω"

Είναι πεταμένοι εδώ κάτω από τη δεσμοφόρα / καμιά πεντακοσαριά παντοτινά αγιάτρευτα μυαλά από την έμμονη ιδέα της απόδρασης / διάσπαρτα ναυάγια του χρόνου / να τα ξεβράζουν σα μερμύγκια κοπαδιαστά ανά τρεις βάρδιες / κάτι υπόγειες σκοτεινές τρύπες που τις ονομάζουν γαλαρίες… Κοιτάζω αυτόν τον άντρα και τρομάζω. Το πρόσωπό του σκιάζουν λέξεις τραγικές: Κοζάρα, Μαλίκι, Σπάτς, Μπαλς, Κιαφ Μπάρι, Μπουρέλι…

Φώτος Ν. Κυριαζάτης – Λαζατινός, 

ΩΡΕΣ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ, (1987-1991) 

Στρατόπεδο εργασίας Κιαφ Μπάρι, “ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ”, Εκδόσεις Άπειρος Χώρα

Αύριο, στην 3η Διαβούλευση της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ "οι Απ' Έδω", θα τεθεί το ζήτημα της Αναγνώρισης των Ανθρώπων που με κάθε τρόπο μαρτύρησαν από ένα απάνθρωπο ολοκληρωτικό καθεστώς. Ένα καθεστώς που πλιατσικολόγησε την υπεραξία των εργατών και των αγροτών στο όνομα ενός "παραδείσου" για αυτούς.

Δολοφονίες, απαγωγές, εκτελέσεις, αγνοούμενοι, πολύχρονες φυλακίσεις, εξορίες, διακρίσεις των "θιγμένων", βιασμοί, αρπαγή περιουσιών, απαγόρευση έκφρασης φρονημάτων...

Είναι ζήτημα οικουμενικό και πανανθρώπινο.

Για τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια που βαλλόταν, βάλλεται και θα συνεχίσει να βάλλεται σε όλον τον πλανήτη.

Για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ειρήνη στον κόσμο μας.

Αύριο στους Ποντίους μας, στη Νίκαια.

Γιώργος Κυριακού 

3η Πανελλήνια Διαβούλευση για το μέλλον της Βορείου Ηπείρου: 

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Φίλοι και φίλες από τη Βόρειο Ήπειρο, μέλη σωματείων, εκδόσεων, οργανώσεων και φορέων, απανταχού Συνέλληνες Γηγενείς - Απόδημοι και Φιλέλληνες,

Χριστός Ανέστη!

Σας προκαλούμε να συμμετέχετε ισότιμα στη 3η Πανελλήνια Ημερίδα - Διαβούλευση «για το μέλλον της Βορείου Ηπείρου». Το φετινό μας θέμα αφορά στην οργάνωση των προσπαθειών όλων μας για την επίσημη αναγνώριση εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας, των αγώνων του διαχρονικά διωχθέντος Ελληνισμού στην Αλβανία.

Η απονομή “βραβείων” στις 6 Απριλίου 2006 σε πρώην πολιτικούς κρατούμενους (μυστικά και μακριά από τη δημοσιότητα) στην υπόγεια αίθουσα του Υπουργείου Εσωτερικών “Γιάννος Κρανιδιώτης”, αποτελεί παρωδία αναγνώρισης του αγώνα που έδωσε ο Ελληνισμός στην Αλβανία για τη διατήρηση της ταυτότητάς του. Ύστερα από τον 15ετή αγώνα που ξεκίνησε με την ίδρυση του σωματείου Ένωσις Εξόριστων και Φυλακισθέντων Βορειοηπειρωτών, το 1991, με παραστάσεις, με συγκεντρώσεις, με πορείες, με απεργίες πείνας, με φυλακίσεις μελών του στη δίκη της ΟΜΟΝΟΙΑΣ (1994 – 1995), αυτή η μεθόδευση απόκρυψης ενός αγώνα, αποτελεί ντροπιαστικό προηγούμενο.

24 Απριλίου. Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Σήμερα που "συνηθίσαμε" στις γενοκτονίες... Σήμερα που ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει για το έγκλημα στη Παλαιστίνη..."δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη γενοκτονία...είναι πολύ βαριά".

Για τον πολύπαθο Αρμενικό λαό και τους φίλους μου                                                                                       Του Βασίλη Λαμπόγλου        

24 Απριλίου.

Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του λαού της Αρμενίας.

Ημέρα προπομπός της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας από τον Κεμάλ Ατατούρκ και τους Γερμανούς συμβούλους του  που «δοκίμασαν» στην Ανατολία τα όσα αργότερα εφάρμοσαν σε βάρος των Εβραίων και των άλλων εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων όλης της Ευρώπης.            

                                                                                                         

111 χρόνια μετά  και χάριs στον Γερμανό Άρμιν Βέγκνερ , ο κόσμοs ''κατόρθωσε'' και δεν Λησμόνησε.

Έναs από τουs ''Δίκαιουs των Λαών'' που πρέπει η Μνήμη να στέργει τιμητικά.                                                              

                                                                                                         Ο άνθρωπος που «απαθανάτισε» την γενοκτονία των Αρμενίων  με κίνδυνο τηs ζωήs του ,                                                                                                υπήρξε στα νεανικά του χρόνια εθελοντής υπαξιωματικός του υγειονομικού στο στρατό των Νεότουρκων και ως εκ τούτου ένας από τους σημαντικότερους αυτόπτες μάρτυρες της αρμενικής γενοκτονίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχοντας εύκολη πρόσβαση, λόγω της ιδιότητάς του, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εκτοπισμένων Αρμενίων και με άμεσο κίνδυνο της ζωής του φωτογράφισε και κατέγραψε τα απάνθρωπα γεγονότα της γενοκτονίας που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή του.

Φωτογραφίζει Αρμένιους ιερείς να σκάβουν τάφους νεκρών συμπατριωτών τους, μ΄ ένα από αυτούς να του εξομολογείται:

«Κάποτε ήμουν ιερέας, τώρα είμαι ένα πρόβατο που θα το σφάξουν».

Στέλνει κρυφά σε Αμερική και Γερμανία εκατοντάδες ντοκουμέντα της αρμενικής “Aghet” (καταστροφής).

Γράφει γράμματα γεμάτα οδύνη και απελπισία στους συγγενείς του στη Γερμανία:

 «Από παντού με καλούν, η πείνα, ο θάνατος, οι ασθένειες, η απελπισία.

Οσμές κοπράνων και αποσύνθεσης νεκρών αναδύονται παντού.

Κατεβαίνω μέσα στο σκοτάδι στο ποτάμι.

Σ’ ένα ρέμα βρίσκω μια πυραμίδα από ανθρώπινα οστά.

Νεκροκεφαλές που έχουν ακόμα τρίχες μαλλιών.

Κάποια στιγμή με πλακώνει μαύρη απελπισία και με παίρνουν τα κλάματα σαν να έπρεπε να καταστρέψω όλες τις ελπίδες, όλους τους πυρήνες της αγάπης, που πάντοτε μ΄ ένωναν με τη ζωή».

Η μετά θάνατον ζωή

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι υπόδικοι νεκροί

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.
Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πως είναι οι κολασμένοι;

- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

- Και οι Άγιοι και ο ληστής[2];

- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών[3]», παρατείνει-παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς[4] να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λά­βουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Η προσευχή και τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους[5]

Ο θαυμαστός ηθικός μας κοσμος

Ο Κύριος Ευστρατίου ηταν κολλητός φίλος της Σακελλαροπουλου !!

Επειδή κατηγορούν την Κοβέσι ας θυμηθούμε μια υπόθεση στην Ελλάδα:

Το 2007, επί νέας δημοκρατίας, η δικαστής Γρεβενών Μαρία Μαργαρίτη αποκάλυψε οίκο ανοχής που λειτουργούσε στο χώρο των δικαστηρίων όπου ανήλικοι κακοποιούνταν σεξουαλικά και πολλές φορές έναντι αμοιβής. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδιωχθεί από το δικαστικό σώμα. Η κα Μαργαρίτη ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι που η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή την απομάκρυνε βίαια.

Μετά από δεκάδες απειλές, όπως την εισβολή από κακοποιούς στο σπίτι της που την ξύρισαν το κεφάλι, ποινικές κατηγορίες που κατέπεφταν στα δικαστήρια και άλλα πολλά, το 2008 μετά από νέα απεργία πείνας έξω από τον Άρειο Πάγο για 20 ημέρες λύγισε και εισήχθη στο Νοσοκομείο. Το θέμα δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα σχεδόν ελληνικό ΜΜΕ παρά μόνο από το BBC.

Αντίθετα, η νέα δημοκρατία επέλεξε τον τότε κύριο κατηγορούμενο της Παναγιώτη Ευστρατίου, και τον προήγαγε σε σύμβουλο Επικρατείας τον Ιούλιο του 2004 και σε αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Δεκέμβριο του 2019.

«Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μεταξύ επίσημων αφηγήσεων και πραγματικοτήτων επί τόπου: όταν η πληροφορία γίνεται στρατηγική.

 

 «Η Δύση είναι ένας παράδεισος ψεμάτων».

Ο πόλεμος διεξάγεται επίσης με εκδοχές των γεγονότων.

Ο Simplicissimus

Σε μια εποχή πολέμων των μέσων ενημέρωσης, η αλήθεια φαίνεται να γίνεται δευτερεύουσα μεταβλητή σε σύγκριση με την αφήγηση. Τα περιστατικά που παρουσιάζονται ως «μικρές ζημιές» μερικές φορές αποδεικνύονται σημαντικές καταστροφές. Αντίθετα, οι στόχοι που δηλώνονται κατεστραμμένοι εξακολουθούν να λειτουργούν. Το αποτέλεσμα είναι ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ αυτού που μεταδίδεται και αυτού που προκύπτει από ανεξάρτητη επαλήθευση, δορυφορικές εικόνες και μη ευθυγραμμισμένες πηγές. Αυτό το άρθρο αναλογίζεται τον ρόλο της σύγχρονης δυτικής προπαγάνδας, τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης που ενσωματώνεται σε στρατηγικά μέσα και τον κίνδυνο μιας δημόσιας αντίληψης που κατασκευάζεται περισσότερο για να προσανατολίζει παρά για να ενημερώνει. Διακυβεύεται όχι μόνο η ερμηνεία των μεμονωμένων πολεμικών γεγονότων, αλλά και η ίδια η αξιοπιστία της πολιτικής αφήγησης των δημοκρατιών . (NR)

Πότε θα γίνουμε Ευρώπη ρε γαμώτο!

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Το 2015 η μισή Ελλάδα παρακαλούσε την Ευρώπη να μας σώσει από τους επάρατους λαϊκιστές. Το 2026, η άλλη μισή Ελλάδα καλεί ξανά την Ευρώπη να μας σώσει από τη διεφθαρμένη - παραπάνω μισή Ελλάδα. 

Από το «βάστα Γερούν (Ντάισελμπλουμ)» στο «βάστα Λάουρα (Κοβέσι)», οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, το αίτημα παραμένει ίδιο – η Ευρώπη ως από μηχανής θεός να μας λυτρώσει από τις παθογένειές μας. 

Παθογένειες που, αναμφίβολα, προέρχονται από το ότι δεν είμαστε αρκετά Ευρώπη.

Το 2015 η Ευρώπη ήταν συνώνυμη με την παραμονή στο ευρώ, το 2026, με το κράτος δικαίου και τη μάχη κατά της διαφθοράς . 

Και στις δυο περιπτώσεις, οι ικέτες της ευρωπαϊκής σωτηρίας θεωρούν εαυτούς ως τους πραγματικούς εκπροσώπους της Ευρώπης στη χώρα και τους αντιπάλους τους ως τους εκφραστές της καθυστέρησης.. 

Η Ευρώπη είναι ο ορίζοντας της εγχώριας πολιτικής, η ουτοπία που όσο την πλησιάζουμε τόσο απομακρύνεται. 

Η Ευρώπη είναι το φαντασιακό αντικείμενο επιθυμίας - τέλειο, πλην όμως άπιαστο. Ποτέ δεν θα γίνουμε Ευρώπη, για αυτό ποτέ δεν θα σταματήσουμε να επιθυμούμε να γίνουμε Ευρώπη. 

Η ἀποικία ὀφείλει νά λέει ΝΑΙ σέ ὅλα!

Του Κώστα Καραΐσκου

Στίς 21 Ἀπριλίου τό συμβούλιο ὑπουργῶν Γεωργίας τῆς ΕΕ ἀποφάσισε νά ἐγκρίνει τήν εἰσαγωγή τῶν νέων γενετικά τροποιημένων τροφίμων (μεταλλαγμένων) χωρίς δοκιμές ἀσφαλείας καί δίχως σήμανση. 

Φυσικά στή νεοταξίτικη ἐπίθεση κατά τῆς ὑγείας μας συμμετεῖχε καί τό Μητσοτακιστάν, μέ τήν ψῆφο τοῦ νέου ὑπουργοῦ Μαργαρίτη Σχοινᾶ.

Παρότι τρεῖς μεγάλες περιβαλλοντικές ὀργανώσεις (Greenpeace, ΣΙΤΩ, Αἰγίλοπας) εἶχαν καλέσει τήν Κυβέρνηση νά περιφρουρήσει τήν ἀσφάλεια τῶν τροφίμων μας, τό ἀποτέλεσμα δέν ἄλλαξε καί ἡ γραμμή τῆς Κομισιόν πέρασε.

 Ἀγνοήθηκαν ὅσοι ἀνεξάρτητοι ἐπιστήμονες καί σχετικοί ὀργανισμοί ἐπεσήμαναν τούς κινδύνους καί μένουμε ὅλοι στό ἔλεος τῶν ὀλιγαρχῶν τοῦ χώρου. Πῶς θά ἀποτρέπεται ἡ ἐπιμόλυνση ἄλλων καλλιεργειῶν (βιολογικῶν καί μή), πῶς θά ἐλέγχει ὁ καταναλωτής τί τρώει, ὅταν τό κράτος θά ἀδυνατεῖ ἀκόμα καί νά ἀπαγορεύσει μιά καλλιέργεια πού ἀπειλεῖ τό οἰκοσύστημα;    

Κάπως ἔτσι ἡ ΕΕ, πού κάποτε ἀντιστεκόταν στά μεταλλαγμένα πού παρήγαγε ἡ Ἀμερική, μᾶς ὁδηγεῖ σέ νέα ἐφιαλτικά τοπία. 

Καί τί θά μποροῦσε νά κάνει ἡ Ἑλλάδα; 

Νά καταψηφίσει ὅπως ἔκαναν ἡ Αὐστρία, ἡ Ρουμανία, ἡ Σλοβακία, ἡ Κροατία, ἡ Σλοβενία καί ἡ Οὑγγαρία. Ἤ ἔστω νά ἀπέχει ὅπως ἡ Γερμανία, τό Βέλγιο καί ἡ Βουλγαρία. Τότε θά μποροῦσε νά κινδυνεύσει ἡ ἀπόφαση ἀφοῦ ἡ "εἰδική πλειοψηφία" στό Συμβούλιο Ὑπουργῶν ἀπαιτεῖ ἔγκριση ἀπό 15 κράτη μέλη μέ τό 65% τῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν. Ὄχι ὅμως, ἡ ἀποικία ὀφείλει νά λέει ΝΑΙ σέ ὅλα!

2,83 δις € λοιπόν για μερικούς μετόχους, 500 εκ. € για 10 εκ. Πολίτες

Βασίλης Βιλιάρδος 

Για να καταλάβουμε το μέγεθος του εγκλήματος, οι 4 συστημικές τράπεζες μοιράζουν 2,83 δις € στους μετόχους τους, από τα αφορολόγητα κέρδη των 4,5 δις € του 2025 - αφορολόγητα, λόγω του νόμου Χαρδούβελη της ΝΔ που τους χάρισε περί τα 20 δις € αναβαλλόμενο. 

Η κυβέρνηση τώρα, μοιράζει μόλις 500 εκ. € στα 10 εκ. Ελλήνων - αφού όμως προηγουμένως τους λήστεψε με τον πληθωριστικό φόρο, επιτυγχάνοντας πρωτογενή πλεονάσματα 12,1 δις €, εκ των οποίων υπερπλεονασματα άνω των 6 δις€. 

2,83 δις € λοιπόν για μερικούς μετόχους, 500 εκ. € για 10 εκ. Πολίτες - ενώ έχει το θράσος να θριαμβολογεί! 

Παράλληλα, οι μέτοχοι των τραπεζών θα πληρώσουν μόλις 5% στα μερίσματα - όταν οι Πολίτες πληρώνουν φόρο έως και 44%. 

Την ίδια στιγμή βέβαια, τα θηριώδη πλεονάσματα στραγγαλίζουν την οικονομία - με το ρυθμό ανάπτυξης να έχει ήδη επιβραδυνθεί, παρά τα 36 δις € του Ταμείου Ανάκαμψης και τα 63 δις € που δανείστηκε από τα ασφαλιστικά/συνταξιοδοτικά και λοιπά ταμεία (δεν επηρεάζουν το δημόσιο χρέος/ΑΕΠ) 

Το Τάμα

Τάμα Βέρες στον Άη-Γιώργη

Ορεινό χωριό Αρκαδίας, Μάιος 1953

Το Τάμα

Ο Άη-Γιώργης στεκόταν στην άκρη του χωριού. Πέτρινο ξωκλήσι, μικρό, με καμπάνα που χτυπούσε μόνη της όταν φύσαγε βοριάς. Μέσα, η εικόνα του καβαλάρη με το κοντάρι στο δράκο. Κι από κάτω, στο εικονοστάσι, κρεμασμένα τάματα: ασημένια ματάκια, χεράκια, ποδαράκια, καρδούλες.

Ανάμεσά τους, ξεχώριζαν δύο βέρες. Δεμένες με κόκκινη κλωστή. Σκουριασμένες, θαμπές από τα χρόνια.

Η Ιστορία

Ήταν 1947. Εμφύλιος. Το χωριό χωρισμένο στα δύο. Αδερφός δεν μιλούσε σε αδερφό.

Η Μαρία του Καραγιάννη αγαπούσε τον Γιώργη του Μπουκουβάλα. Μπουκουβαλαίοι και Καραγιανναίοι είχαν αίμα αναμεταξύ τους από το 1932. Βεντέτα. Τρεις σκοτωμένοι.

Ο έρωτάς τους ήταν καταδικασμένος. Αν το μάθαιναν οι πατεράδες, θα τους σκότωναν. Αν όχι οι πατεράδες, το χωριό.

Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να μιλήσει για «κανονική χώρα»

Μάνος Λαμπράκης 

Από τους Δελφούς, λοιπόν, από το πλέον βολικό σκηνικό για να ακουστεί η μεταφυσική της ελληνικής πολιτικής αυταπάτης, ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να μιλήσει για «κανονική χώρα»,για παραίτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και για την ανάγκη επιστροφής της κανονικότητας και της σταθερότητας. 

Το ίδιο πρόσωπο που σήμερα αυτοπαρουσιάζεται ως εγγυητής θεσμικής σοβαρότητας, εμφανίστηκε εκεί δηλώνοντα  μιας «κυβερνώσας Αριστεράς». Η ειρωνεία δεν είναι απλώς εμφανής. Είναι σχεδόν υλική, σαν να έχει αποκτήσει σώμα και να περιφέρεται ανάμεσα στα πάνελ του Φόρουμ των Δελφών.

Ποιος μιλάει τώρα; 

Ο ίδιος πολιτικός που έχτισε την πιο εντυπωσιακή σκηνική σύνθεση αντιμνημονιακής καταγγελίας για να καταλήξει στον πιο βίαιο ρεαλισμό υποταγής; 

Ο ίδιος άνθρωπος που ανήλθε στην εξουσία ως δήθεν ρήγμα και κατέληξε να λειτουργήσει ως ο κατεξοχήν σκηνοθέτης της ελληνικής κωλοτούμπας, δηλαδή της μετατροπής της οργής σε διαχείριση και της διαχείρισης σε ηθικό πλεονέκτημα; 

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: [Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος...]

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

[Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος...]

Ανάλυση της φράσης του:

«Βίος ανεόρταστος»: Ζωή χωρίς γιορτές (ανέορτος = αυτός που δεν έχει γιορτές).

«Μακρά οδός»: Μακρύς, επίπονος δρόμος.

«Απανδόκευτος»: Χωρίς πανδοχείο/σταθμό για ξεκούραση (πανδόκευτο = αυτό που δέχεται όλους, πανδοχείο/ξενοδοχείο).

[...] Για τον Δημόκριτο σκοπός της ζωής είναι η ψυχική γαλήνη (τέλος δ᾽ εἶναι τὴν εὐθυμίαν), η οποία δεν ταυτίζεται με την ηδονή, όπως πιστεύουν κάποιοι που παρανόησαν τα διδάγματά του, αλλά η κατάσταση κατά την οποία η ψυχή ζει με γαλήνη και σταθερότητα, χωρίς να ταράζεται από κανέναν φόβο ή δεισιδαιμονία ή από κάποιο άλλο πάθος»

[Διογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων 9.7.45]

Ο Δημόκριτος αποτελεί μία ιδιάζουσα περίπτωση στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Εμφανίζεται στο προσκήνιο χάρη στην ατομική του θεωρία, μία εξαιρετική σύλληψη της δομής του κόσμου από «άτομα και κενό». 

Αλλά, αυτή δεν είναι η μοναδική του συμβολή στη φιλοσοφία. Πέρα από την έρευνα της φύσης, ο Δημόκριτος ασχολήθηκε με την Ηθική, ξεκινώντας πρώτος τη συζήτηση για τον σκοπό της ζωής. Υπήρξε πολυγραφότατος, αν και τα βιβλία που δημοσίευσε, ακολουθώντας την «τύχη» των περισσότερων έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, έχουν χαθεί.

 Εντούτοις, η θεωρία του αναμφίβολα ήταν γνωστή και παρέμεινε δημοφιλής, όπως δείχνουν οι πηγές, κατά τα ελληνιστικά χρόνια, ενώ φαίνεται ότι άσκησε την επιρροή της σε όλες τις θεωρίες βίου που ακολούθησαν (Κυνισμός, Στωικισμός, Επικουρισμός). 

Ο Αβδηρίτης φιλόσοφος δε θα προβεί σε γενικόλογες παρατηρήσεις, αλλά θα διαμορφώσει έναν συμβουλευτικό λόγο που βρίθει πρακτικών συμβουλών. 

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 20 Απριλίου, 2026
«Πλοήγηση» (έργο του Ρέι Χουάνγκ)

"...Το μεν αστικό συστημικό μπλοκ προσπαθεί να κρύψει το στοιχείο της εξάρτησης και του μεταπρατικού χαρακτήρα της Πολιτείας και της Οικονομίας της χώρας. Πιστεύει ότι ο «εκσυγχρονισμός» της χώρας είναι ατελής λόγω «χρόνιων παθογενειών», οι οποίες οδήγησαν (μαζί με τον «λαϊκισμό») στη Χρεοκοπία του 2010. Και θεωρεί ότι ήταν απαραίτητη η μνημονιακή κηδεμονία για ελάχιστο διάστημα, έως το 2018, ενώ από τότε η Ελλάδα ξαναγίνεται ισότιμος εταίρος στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, στη Ν.Α. Μεσόγειο, και προωθεί τον στρατηγικό στόχο της σύγκλισης με τα ευρωπαϊκά στάνταρς.

Η δε αριστερά όλων των αποχρώσεων και φορεσιών θεωρεί την έννοια και την ποιότητα «εξάρτηση» ως κάτι ρετρό, ως κάτι παρωχημένο και ξεπερασμένο. Η Ελλάδα είναι μια καπιταλιστική χώρα που έχει φτάσει μέχρι το ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Με τέτοιους όρους δεν τίθεται καθόλου ζήτημα εξάρτησης ή πάλης ενάντια στην εξάρτηση και τον μεταπρατικό χαρακτήρα της χώρας. Ούτε φυσικά χρειάζεται κάτι που θα έμοιαζε ή θα ήταν πραγματικά μια διαδικασία αποσύμπλεξης από τα ιμπεριαλιστικά (σύγχρονα) δεσμά. Ούτε υπάρχει κάποιο ζήτημα κατάκτησης βαθμών εθνικής κυριαρχίας ή ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας. Μένει –για κάποτε– ένα πέρασμα στο σοσιαλισμό, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ο υποκειμενικός παράγοντας. Έως τότε, ας φροντίζουμε για το «ποσοστό» μας, την εκπροσώπησή μας, τον ιδιαίτερο ρόλο εντός του συστημικού καταμερισμού εργασίας…

Ο κόσμος της εξάρτησης και του μεταπρατισμού (οικονομικοί παράγοντες-ολιγάρχες και πολιτικός κόσμος) προβάλλει ως αναγκαίο έναν «προσαρμοστικό ρεαλισμό» που, ανάλογα με την συγκυρία και τις αλλαγές της, συνεχίζει απρόσκοπτα να βαδίζει πάνω στο μοντέλο και τις δυνατότητες που επιτρέπει το κάθε φορά πλέγμα της εξάρτησης. Ο προσαρμοστικός ρεαλισμός είναι ηγεμονικός σε ολόκληρη την 50ετία της μεταπολίτευσης (με διαφορετικές αποχρώσεις) και συνάντησε ρήγματα και αμφισβητήσεις όποτε αναπτύσσονταν ρεύματα και εκδηλώσεις του λαϊκού ριζοσπαστισμού: περίοδος 1974-76, 1979-81, 2010-12 και 2015 (αντιμνημονιακό κίνημα), 2023-25 (κίνημα των Τεμπών)..."

Σημειώματα για το κενό υποκειμένου στην Ελλάδα

(Α΄ μέρος: Εισαγωγή στο θέμα)

Η οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, είναι μεγάλης σημασίας ακόμα και για πιθανές λύσεις, ή για τη διερεύνηση όρων για την επίλυσή του. Για να γίνω πιο σαφής, αντιμετωπίζοντας το συνολικό και πολυπαραγοντικό Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, είναι απαραίτητο να τονιστεί η σημασία –έως και κεντρικότητα– του Υποκειμένου που μπορεί να «σηκώσει», να προωθήσει, να φέρει εις πέρας μια εναλλακτική και διέξοδο από το Υπαρξιακό Πρόβλημα. Με άλλους όρους, το πρόβλημα του Υποκειμένου –όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα– είναι το πρόβλημα των προβλημάτων της σύγχρονης εποχής. Είναι το κεντρικό ζητούμενο.

Πυρηνικά, Νερό, Τρόφιμα: Ο πόλεμος που έρχεται - Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Ενώ ο πλανήτης παρακολουθεί τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν, ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας συνεχίζεται στη σκιά. Πώς συνδέονται αυτοί οι δύο πόλεμοι; Ποιος ελέγχει πραγματικά το αφήγημα; Και τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα;

Σε αυτό το podcast, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος — πρώην σύμβουλος Ανδρέα Παπανδρέου, πρώην διευθυντής ΑΠΕ στη Μόσχα, συνιδρυτής της Delphi Initiative — αναλύει:

⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ:
00:00​ - Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας: Τι γίνεται τώρα
02:21​ - Πώς συνδέονται Ουκρανία και Ιράν
04:17​ - πώς το Ισραήλ είναι παίχτης-Κλειδί
12:18​ - Τι επιδιώκουν οι ΗΠΑ: Η Νέα Παγκόσμια Τάξη

Η Χούντα με τη ματιά της Ιωάννας Καρυστιάνη

Συνέντευξη- βιωματική αφήγηση της συγγραφέως Ιωάννας Καρυστιάνη, ηγετικού στελέχους του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος.

Η Ιωάννα Καρυστιάνη είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Ως φοιτήτρια της Νομικής Σχολής Αθηνών εντάχθηκε στην ΚΝΕ και την Αντι-ΕΦΕΕ, αποτελώντας ένα από τα κορυφαία στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Στις αρχές του 1973 εξελέγη πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών και, λίγες εβδομάδες αργότερα, διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην κατάληψη της Νομικής. Η συστηματική πολιτική της δράση οδήγησε, τον Μάιο του 1973, στη σύλληψη και φυλάκισή της από το καθεστώς, στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ύστερα από τη γενική αμνηστία που χορηγήθηκε από τη χούντα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συμμετείχε στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. Μετά την καταστολή της εξέγερσης και μέχρι την πτώση της δικτατορίας, παρέμεινε στην παρανομία.

0:00​ Τα πρώτα φοιτητικά χρόνια και η ένταξη στην Αντι-ΕΦΕΕ
10:30​ Φοιτητική Ένωση Κρητών

Ο ἅγιος Γεώργιος το παλληκάρι τῆς χριστιανοσύνης

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ*:

"Ὁ ἅγιος Γεώργιος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Δημήτριο, εἶναι τὰ δυὸ παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. 

Αὐτοὶ εἶναι κάτω στὴ γῆ, κ᾿ οἱ δυὸ ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ εἶναι ἀπάνω στὸν οὐρανό. 

Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τοὺς ζωγραφίζανε δίχως ἄρματα, πλὴν στὰ κατοπινὰ τὰ χρόνια τοὺς παριστάνουνε ἀρματωμένους μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ κοντάρια καὶ ντυμένους μὲ σιδεροπουκάμισα. Στὸν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τὴν περικεφαλαία καὶ στὸν ἄλλον τὸ σκουτάρι, στὴ μέση εἶναι ζωσμένοι τὰ λουριὰ ποὺ βαστᾶνε τὸ θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καὶ τὸ ταρκάσι πὄχει μέσα τὶς σαγίτες καὶ τὸ δοξάρι. 

Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὕστερα ἀπὸ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, οἱ δυὸ αὐτοὶ ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς κι᾿ ἄλλοι στρατιωτικοὶ ἅγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι ἀπάνω σὲ ἄλογα, σὲ ἄσπρο ὁ ἅγιος Γεώργης, σὲ κόκκινο ὁ ἅγιος Δημήτρης.

 Κι᾿ ὁ μὲν ἕνας κονταρίζει ἕνα θεριὸ κι᾿ ὁ ἄλλος ἕναν πολεμιστή, τὸν Λυαῖο.

 Αὐτὰ τὰ ἄρματα ποὺ φορᾶνε ἐτοῦτοι οἱ ἅγιοι, παριστάνουνε ὅπλα πνευματικά, σὰν καὶ κεῖνα ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: 

«Ντυθῆτε τὴν ἀρματωσιὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντισταθῆτε στὰ στρατηγήματα τοῦ διαβόλου. 

Γιατὶ τὸ πάλεμα τὸ δικό μας δὲν εἶναι καταπάνω σὲ αἷμα καὶ σὲ κρέας, ἀλλὰ καταπάνω στὶς ἀρχές, στὶς ἐξουσίες, καταπάνω στοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκοταδιοῦ σὲ τοῦτον τὸν κόσμο καὶ καταπάνω στὰ πονηρὰ πνεύματα στὸν ἄλλον κόσμο. 

Τ' Αη Γιώργη... Ο Άγιος Γεώργιος της εκκλησίας, του λαού, της ποίησης.

Η εικόνα προέρχεται από τα κειμήλια προσφύγων της Μικράς Ασίας.

Προέλευση: Μικρά Ασία, Τύανα Καππαδοκίας (;)

Χρονολόγηση: 14ος αιώνας

Διαστάσεις: 75 x 50 εκ.

«Τ’ Άη Γιωργιού γιορτή» του Μπρέγκοβιτς

Τ' Αη Γιώργη...

«Του Αη Γιώργη ( Ederlezi )»

Απ’ τους ώμους να/ η άνοιξη περνά

γύρω φτερουγίζει/ ξεχνάει εμένα.

Μέρα της χαράς/ ποια ζωή φοράς

δρόμο δρόμο παίρνεις / χωρίς εμένα.

Τ’ ουρανού πουλιά/ πάρτε με αγκαλιά

το βουνό γεμίζει/ κεριά αναμμένα.

Να κι η Πούλια, ξημερώνει,/ το Θεό παρακαλώ

μα το φως που δυναμώνει/ δε μου φέρνει, δε μου φέρνει

‘κείνον π’ αγαπώ.

Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος και το τραγούδι «Ο Δράκοντας κι ο Άϊ-Γιώργης» (Ανάλυση και Βίντεο)

Έρευνα Σοφία Ντρέκου

Η ελληνική παράδοση και οι άγιοι της Εκκλησίας, χέρι χέρι συμπορεύονται και επί αιώνες στηρίζουν την καθημερινότητα των Ελλήνων αποτελούντες αναπόσπαστο του γένους μας.

Περιεχόμενα

1. Ανάλυση «Ο Δράκοντας κι ο Άϊ-Γιώργης»
2. Το τραγούδι του Αϊ-Γιώργη (από το Καταλαγάρι και τα Πεζά Πεδιάδος στη δεκαετία τού 1940)
3. Βίντεο 1: Τραγούδι επιτραπέζιο, το οποίο τραγουδιόταν την ημέρα της εορτής του Αγίου Γεωργίου, με προέλευση από την Σινασό Καππαδοκίας.
4. Βίντεο 2: «Ο Άη Γιώργης και ο Δράκοντας» Αλέξανδρος Παπαδάκης
5. Βίος: Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

1. Ο Δράκοντας κι ο Άϊ-Γιώργης 

[Το δημώδες «Τραγούδι τ’ Άϊ-Γιώργη»]

Η πρώτη μετά το Πάσχα, την 23ην Απριλίου εορταζομένη (αν το Πάσχα έχη προηγηθή) ή τη Δευτέρα τού Πάσχα (εάν αυτό εορτασθή μετά την 23η) και αρρήκτως συνδεδεμένη προς αυτό μνήμη νέου την ηλικία στρατιωτικού αγίου είναι η τού Αγίου Γεωργίου, Μεγαλομάρτυρος και Τροπαιοφόρου, τού δημοφιλεστάτου νεαρού εφίππου Αγίου με σέβας ανάμεσα στους Χριστιανούς αλλά και Μουσουλμάνους: 

• «Έαρ ημίν εξέλαμψεν η λαμπρά τού Δεσπότου και θεία εξανάστασις, προς ουράνιον Πάσχα εκ γής ημάς παραπέμπον· ταύτη δε συνεκλάμπει τού πανενδόξου μάρτυρος Γεωργίου η μνήμη η φωταυγής» (Εξαποστειλάριο, σε ήχο πλ. Β').

• Ως μεγαλόψυχος ένοπλος Άγιος, ο Γεώργιος θεωρείται «αιχμαλώτων ελευθερωτής», «πτωχών υπερασπιστής» και «βασιλέων υπέρμαχος»: «Ως τών αιχμαλώτων ελευθερωτής και τών πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε» (από το Απολυτίκιο τού Αγίου, σε ήχο Δ'). Στον ευεργέτη στρατιωτικόν άγιο τα ρήματα «περιφρούρησον» και «διάσωσον» αρμόζουν: «Εν θαλάσση με πλέοντα, εν οδώ με βαδίζοντα, εν νυκτί καθεύδοντα, περιφρούρησον· επαγρυπνούντα διάσωσον παμμάκαρ Γεώργιε» (στιχηρό προσόμοιο σε ήχο Δ').

Αλήθειες και ψέματα για την Χούντα

“Ναι, αλλά δεν κλέψανε. 

Ναι, αλλά έφτιαξε δρόμους. 

Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”: 

Ψέμα πρώτο: “Ναι, αλλά δεν κλέψανε”

Ουδέν αναληθέστερον τούτου.

Και από που να ξεκινήσει κανείς. Από το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”; Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να υλοποιήσει ένα σχέδιο των μελών της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (που είχε πραγματοποιηθεί στο Άργος το 1829) για ανέγερση ναού του Σωτήρος. Οι δικτάτορες εξήγγειλαν ότι θα κτίσουν στα Τουρκοβούνια ένα μεγαλοπρεπή ναό, που θα γινόταν “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό”.

Ο ναός δεν κτίστηκε ποτέ, αλλά συνέβη ένα θαύμα: Γέμισαν οι τσέπες των χουντικών!

Άρχισαν να μαζεύουν χρήματα από εισφορές κρατικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, από τον κρατικό προϋπολογισμό και με δάνεια. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Στην ανώτατη επιτροπή για το “τάμα του Έθνους” πρόεδρος ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη Παττακός, Μακαρέζος και ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Επτά χρόνια το μεγαλόπνοο έργο έμενε στη θεωρία και ο κόσμος παρά τη φίμωση των ΜΜΕ βοούσε για το μεγάλο φαγοπότι. Τελικά λόγω των ενδοχουντικών συγκρούσεων, στις αρχές του 1974 έγινε απολογισμός (διότι ο Ιωαννίδης προφανώς και γνώριζε πολύ καλά τα πεπραγμένα του Παπαδόπουλου και όχι βέβαια επειδή εκείνος ήταν άμεμπτος). Στο ειδικό Ταμείο είχαν μείνει μόνο 47,3 εκατομμύρια δραχμές: 406 εκατομμύρια είχαν κάνει φτερά. Φυσικά κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Για την «Ιστορία του ελληνικού κόσμου» του Γιώργου Κοντογιώργη

Διονύσιος Σκλήρης

Γιώργος Κοντογιώργης, Ιστορία του ελληνικού κόσμου. Το ελληνικό κοσμοσύστημα από τις απαρχές έως τις ημέρες μας, Αρμός, Αθήνα 2025.

Πρόκειται για ελληνική έκδοση του έργου Histoire de la Grèce (Éditions Hatier, Παρίσι, 1992) επικαιροποιημένη και εμπλουτισμένη, καθώς περιέχει επίσης εκτενή ιστοριογράφηση των ετών 1992-2025 και μια ανανεωμένη ματιά που περιλαμβάνει τις εξελίξεις κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.

 Το έργο αναζητεί το ιδιάζον του Ελληνισμού και το ανιχνεύει κατεξοχήν στον ανθρωποκεντρισμό μικρής κλίμακας, ο οποίος αναπτύχθηκε αρχικά στις πόλεις-κράτη και στη συνέχεια, από την ελληνιστική περίοδο, στις κοσμοπόλεις.

 Χαρακτηριστικά του ανθρωποκεντρικού συστήματος, όπως το ορίζει ο συγγραφέας, είναι η έμφαση στην πολιτική ελευθερία, η οποία περιλαμβάνει την κοινωνική και την ατομική. Το ανθρωποκεντρικό ελληνικό σύστημα διαθέτει ερείσματα ακόμη και στο ελληνικό αιγαιακό τοπίo με τους μικρούς περίκλειστους, πλην σε επαφή με τη θάλασσα χώρους, που ευνοούν την ανάπτυξη πόλεων και εμπορίου. 

Μετά τη μυκηναϊκή κρατοκεντρική ανακτορική περίοδο, αποκτά σημασία το συνοδικό σώμα των ίσων της φατρίας και του φύλου, ενώ η πόλις στην σταδιακή της ανάπτυξη βασίζεται στο φυσικό επικοινωνιακό σύστημα, τη θαλασσοκρατία και τη χρηματιστική οικονομία που συντελούν στην ανάπτυξη κοινωνίας των πολιτών. Η μικρή κλίμακα της πόλεως διαφαίνεται και στον ορισμό, στον οποίο προβαίνει ο Ιππόδαμος ο Μιλήσιος, ότι η «αρίστη πολιτεία» οφείλει να μην είναι υπερβολικά μεγάλη, αλλά και στις παρατηρήσεις του Αριστοτέλους, μεταξύ άλλων, για το ότι οι πολίτες έχουν «αυτόφυτον εργασίαν».

 Ο Κοντογιώργης διαβάζει τη σικελική εκστρατεία κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο ως αποτυχία της Αθήνας να μεταβεί από πόλη σε κοσμόπολη. Τον 4ο αιώνα ο Αριστοτέλης διαγιγνώσκει στον πολιτικό στοχασμό του τη μετάβαση από την πόλη-κράτος στο οικουμενικό κοσμοπολιτειακό κράτος.

Η ελληνιστική και βυζαντινή κοσμόπολη

Ωστόσο, το κομβικό στην ανάγνωση του Κοντογιώργη είναι ότι η κοσμόπολις και το κράτος της οικουμένης συνεταιρίζονται με το πολεοτικό φαινόμενο και το ενσωματώνουν σε μία συμμαχική και οργανική σχέση, που σφράγισε την ελληνιστική, αλλά και τη ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή, διατηρούμενη με ιδιότυπο τρόπο ακόμη και μετά την οθωμανική κατάκτηση. 

Η ελληνιστική/ ρωμαϊκή/ βυζαντινή κοσμόπολη διαφέρει από την απολυταρχία, τη δεσποτεία και τη θεοκρατία, ως προς το ότι οι ελληνίδες πόλεις είναι εταίροι της σύνολης πολιτείας της κοσμοπόλεως βάσει της αρχής της επικουρικότητας. Οι πόλεις αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της κοσμοπόλεως, ενσωματώνοντας τα ιθαγενή φύλα στην οικονομία του εμπορίου και της μεταποιήσεως, και ενσαρκώνοντας τον τρόπο του εν ελευθερία βίου.

 Η εδαφικά συντεταγμένη μοναρχία συνδυάστηκε με την κλασική πόλη, καθώς η μοναρχία δεν ενσαρκώνει το κράτος, αλλά αποτελεί εξωτερική του έκφραση. Ο μονάρχης, παρατηρεί ο Κοντογιώργης, δεν ασκούσε άμεση εξουσία επί ενός εκάστου ατόμου της επικράτειας, καθώς το συναντούσε με παρένθετο τρόπο διά της πόλεως. Πάντως η έμφαση στη μικρή κλίμακα και ο συναφής κατακερματισμός συνέβαλε στην ήττα από τους Ρωμαίους, οι οποίοι και πέτυχαν τη μετάβαση στην πλήρη οικουμένη, ακολουθώντας, ωστόσο, έναν δηωτικό κανόνα που διόγκωσε τη δουλεία, ενώ επανήλθε μια πιο αυστηρά ολιγαρχική πολιτεία. Ο δημοκρατικός τρόπος επιστρέφει με τη χριστιανική Εκκλησία και τον δήμο των πιστών.

Η επίτευξη της αθανασίας μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας

Συνέντευξη που παραχώρησε ο Θεοφάνης Τάσης για το "Βήμα" στο Διονύση Σκλήρη 

Η επίτευξη της αθανασίας μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας αποτελεί ένα νέο όραμα που βρίσκεται σε ανταγωνισμό με αυτά των παραδοσιακών θρησκειών. 

Ο Θεοφάνης Τάσης, καθηγητής Φιλοσοφίας της Πληροφορίας στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου και συγγραφέας του βιβλίου Ψηφιακός Ανθρωπισμός: Τεχνητή Νοημοσύνη και Τέχνη του Βίου (Αρμός, 2025), εξηγεί στο «Βήμα» πώς στον μετανθρωπισμό η διάκριση λογισμικού και υλισμικού αντικαθιστά την παλαιότερη μεταξύ ψυχής και σώματος.

Αναπτύσσει την προσωπική του φιλοσοφία για το αλληλένδετο της ψυχικής και της σωματικής διάστασης του ανθρώπου και για μια έννοια μέτρου αντλημένη από την ελληνική σοφία, η οποία θα μας επιτρέψει να βάλουμε όρια ως έναν τρόπο να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

•Ποια είναι η φιλοσοφική ανθρωπολογία που προϋποτίθεται στα οράματα για ψηφιακή αθανασία;

Ο τεχνολογικός μετανθρωπισμός, ο οποίος πρεσβεύει τη δημιουργία μιας τεχνητής υπερνοημοσύνης ως αποστολή του ανθρώπινου είδους θεωρεί ότι η μεταφόρτωση της συνείδησης είναι ένα στάδιο για την επίτευξή της. Δεν ανήκουν όλοι όσοι υποστηρίζουν τη μεταφόρτωση σε αυτό το είδος μετανθρωπισμού, ωστόσο η μεταφόρτωση της συνείδησης εμφανίζεται κυρίως σε αυτό το ρεύμα σκέψης. Προσωπικά, το αντιλαμβάνομαι κυρίως ως ένα εγχείρημα επίτευξης αθανασίας που δεν περνά μέσα από τις παραδοσιακές θρησκείες, αλλά είναι επιτεύξιμη μέσω της τεχνικής. Η εναλλακτική επίτευξη αθανασίας μέσω της τεχνικής είναι με την ανθρώπινη αναβάθμιση.

23 Απριλίου 1827: Ο θάνατος του Καραϊσκάκη

Αριστείδης Χατζής 

Ο βαριά τραυματισμένος Γεώργιος Καραϊσκάκης έχει μεταφερθεί στη γολέτα του Richard Church, του αρχιστράτηγου του ελληνικού στρατού από τον Απρίλιο του 1827. Το έγγραφο που προτείνει στην Εθνική Συνέλευση τον διορισμό του Church έχει την υπογραφή του Καραϊσκάκη και κατατέθηκε στα πρακτικά το Πάσχα του 1827, 3 εβδομάδες νωρίτερα. Δίνω τον λόγο στον Church για να σας περιγράψει τις τελευταίες στιγμές:

«Εκείνο το ζοφερό βράδυ ο Καραϊσκάκης μου έπιανε κάθε τόσο το χέρι και το ακουμπούσε πάνω στην καρδιά του – το κρατούσε εκεί πολύ ώρα. Έτσι όπως μου το έσφιγγε σπασμωδικά, ένιωθα συγκίνηση για τη φιλία που μου έδειχνε αλλά καταλάβαινα ταυτόχρονα ότι ο θάνατος πλησίαζε καθώς ένιωθα το σώμα του να γίνεται σταδιακά κρύο και άκαμπτο. 

Μου μιλούσε όλο το βράδυ για την πατρίδα του και πόσο βέβαιος ήταν πως τελικά θα κατακτούσε την ελευθερία της. Προσευχόταν και θερμοπαρακαλούσε να τον συγχωρέσουν όλοι αυτοί που τους είχε αδικήσει.

 Μου ζήτησε να φροντίσω τους αξιωματικούς του, την οικογένειά του και τον στρατό γενικά και να κανονίσω να τους προστατεύσει η κυβέρνηση. Με ικέτευσε να μην απογοητευθώ και να μην εγκαταλείψω την Ελλάδα. 

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του λαμπρού στρατηγού. Έτσι πέθανε ο δοξασμένος Καραϊσκάκης που πρόσφερε τόσα πολλά και τόσο σημαντικά στην πατρίδα του. Στην ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης το όνομά του θα παραμείνει αθάνατο.»

Ο Σεπτέμβρης του 1944

Αναδημοσιεύουμε κείμενο του Στέφανου Ληναίου που μας πέρασε στην αθανασία.

Στέφανος Ληναίος

Η πιο σκοτεινή δεκαετία στην ιστορία του τόπου μας ήταν το διάστημα 1940-1950. Από τον ενθουσιασμό στην απελπισία. Πόλεμος, κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση, Συμφωνία της Βάρκιζας, λευκή τρομοκρατία, εμφύλιος

Οσοι ζούμε και απομείναμε ΟΡΘΙΟΙ, ακόμη, θέλουμε να θυμίζουμε και να ξαναθυμίζουμε, στις γενιές που έρχονται, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τον Σεπτέμβρη του 1944. Από την Ανάσα της Απελευθέρωσης στον Αναστεναγμό του Εμφύλιου... Ενα ακόμη πολυσήμαντο υλικό για να χτίσουν το μέλλον τους.

Αφιερωμένο στη μνήμη των φίλων μας που έδωσαν τη ζωή τους γράφοντας μια μικρή ιστορία.

Στις 4 Σεπτέμβρη του 1944 ξεκίνησε η αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων από τη μικρή μας πατρίδα, τη Μεσσήνη.

Μια ημερομηνία που σημάδεψε για πάντα τη ζωή ολόκληρης της γενιάς της 10ετίας 1940-50. Η πιο σκοτεινή δεκαετία στην ιστορία του τόπου μας. Από τον ενθουσιασμό στην απελπισία. Πόλεμος, κατοχή, Αντίσταση, Απελευθέρωση, Συμφωνία της Βάρκιζας, λευκή τρομοκρατία, εμφύλιος. Πέρασαν 80 χρόνια και δεν σβήνει από τη μνήμη μας.

4 Σεπτέμβρη 1944, πρωί πρωί, όλοι κλεισμένοι στα σπίτια μας. Η Νομαρχιακή του ΕΑΜ μάς είχε ειδοποιήσει ότι φεύγουν οι Γερμανοί. Ακούγαμε τις μηχανές τους να οργώνουν τον δρόμο προς το ποτάμι μας, τον Πάμισο. Και ξαφνικά, μια τεράστια έκρηξη. Ολη η γέφυρα του ποταμιού μας γκρεμίστηκε συθέμελα. Βγήκαμε όλοι από τα σπίτια μας στη μεγάλη πλατεία. Να κλαίμε για τη γέφυρα και να χορεύουμε και να τραγουδάμε για τη λευτεριά μας.

Έφυγε ο συμπατριώτης Στέφανος Ληναίος

Του Ηλία Μπιτσάνη

Είναι στιγμές που γνωρίζεις πως θα έρθουν αλλά δεν το πιστεύεις. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλα το Δεύτερο πρόγραμμα, άκουσα ότι η Μαργαρίτα Μυτιληναίου έλειπε και θα πάρει θέση στην εκπομπή αύριο. Δεν κακόβαλα, πλην όμως όταν άρχισα να ψάχνω τις ειδήσεις, διαπίστωσα ότι δεν ήταν μια συνήθης απουσία: 

Εφυγε και αποτεφρώθηκε σήμερα το πρωί ο πατέρας της Στέφανος Ληναίος, ένας σπουδαίος φίλος συμπατριώτης, που άφησε εποχή στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου.

 Ο αγαπητός Στέφανος γεννήθηκε στο Νησί τον Αύγουστο του 1928, πιτσιρικάς πήρε μέρος στην αντίσταση και στα δύσκολα χρόνια έφυγε για την Αθήνα. Λίγες φορές επέστρεψε στο γενέθλιο τόπο που υπεραγαπούσε. Το μεταπολεμικό κυνηγητό των ανθρώπων που έδωσαν τη μάχη τους μέσα από τις γραμμές της εθνικής αντίστασης, όπως ο Στέφανος σαν αετόπουλο, στέρησαν το «οξυγόνο» της πατρίδας από πολύ κόσμο, ειδικά στο Νησί. Τους απέκοψε από τις ρίζες με οδυνηρές συνέπειες και για τον τόπο. 

Το Σεπτέμβρη του 2012 έκανε δημόσια εμφάνιση, όταν σε μια τιμητική βραδιά παρουσιάστηκε η ζωή του μέσα από το βιβλίο «Ένα ποτάμι θάλασσα». Συναντηθήκαμε, γνωριστήκαμε και από τότε μιλούσαμε συχνά. Μιλούσαμε για την εθνική αντίσταση, ενθουσιαζόταν με τη δική μου ενασχόληση, επαναλάμβανε «γράφε, γράφε». Ηθελε να μείνει στον τόπο εκείνο που προσπάθησαν να ξεριζώσουν αλλά δεν τα κατάφεραν. 

Η ανάλυση του διχασμού ως εγγενούς στοιχείου των Ελλήνων

Μοιράζομαι μερικές ακόμη σκέψεις για τον διαχρονικό Ελληνισμό με αφορμή παρουσίαση του σχετικού βιβλίου του Γιώργου Κοντογιώργη στο προηγούμενο "Φρέαρ".

Η ανάλυση του διχασμού ως εγγενούς στοιχείου των Ελλήνων

Του Διονύση Σκλήρη

Ο Κοντογιώργης αναλύει τις αντιφάσεις της αντίστασης, τον εμφύλιο, αλλά και τον νεοελληνικό διχασμό εν γένει με βάση το ευρύτερο σχήμα του για τον υβριδισμό ελληνισμού και νεωτερικότητας στον νέο Ελληνισμό. Κατ’ αρχήν, το γεγονός ότι ο Ελληνισμός έχει αρμοσθεί ως έθνος-κοσμοσύστημα και όχι ως έθνος-κράτος σημαίνει ότι η ροπή προς τον διχασμό είναι ένα εγγενές διαχρονικό στοιχείο του. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις περιγραφές του Ομήρου, του Θουκυδίδη (ολιγαρχικοί εναντίον δημοκρατικών), του Πολύβιου (φιλομακεδόνες εναντίον φιλορωμαίων) ή των βυζαντινών ιστορικών που περιγράφουν τη διαμάχη ενωτικών και ανθενωτικών. Στην επανάσταση του 1821 είχαμε αφενός προνεωτερικούς διχασμούς φρονίμων και λεβεντών, προκρίτων και κλεφταρματολών, Μοραϊτών και Ρουμελιωτών, αλλά και διχασμούς όπου παρεισέφρεαν και διλήμματα έναντι της νεωτερικότητας, όπως μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών, ετεροχθόνων και αυτοχθόνων.

Η αμερικανική στρατιωτική κατάσταση

Από την Επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991, πολλά έχουν αλλάξει και η σύγκριση μεταξύ δύο πολέμων που σηματοδοτούν την αρχή και το τέλος της συντριπτικής στρατιωτικής κυριαρχίας της Αμερικής, η οποία ξεκίνησε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και έληξε με την άνοδο των BRICS, είναι σχεδόν συμβολική.

 Πριν από τριάντα πέντε χρόνια, η επίθεση στο Ιράκ του Σαντάμ τελείωσε γρήγορα, με μια ουσιαστικά αδιαμφισβήτητη αεροπορική και πυραυλική εκστρατεία, πολύ λίγες απώλειες και με την ικανότητα του ιρακινού στρατού να απαντήσει ουσιαστικά μηδενική, μόνο με μερικούς παλιούς πυραύλους Scud που εκτοξεύτηκαν στο Ισραήλ. Αυτή ήταν η μητέρα όλων των μαχών, όχι μόνο για τον στρατό του Σαντάμ, αλλά και για τον αμερικανικό στρατό, ο οποίος τον έκανε τρόπο λειτουργίας του, και για τους Αμερικανούς γενικότερα, οι οποίοι έπεισαν τους εαυτούς τους ότι μπορούσαν να κάνουν ό,τι ήθελαν. 

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, στην Επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου», οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν ένα σχετικά μικρό μέρος της συνολικής τους δύναμης και ως εκ τούτου ανέμεναν ότι χρησιμοποιώντας όλα όσα κατέχουν τώρα, θα νικούσαν εύκολα το Ιράν. Το Πεντάγωνο έχει κυριολεκτικά αναπτύξει όλα τα σημαντικά αεροπορικά και ναυτικά του μέσα στον πόλεμο, από τις ομάδες κρούσης των αεροπλανοφόρων Gerald Ford και Lincoln μέχρι τα stealth μαχητικά F-22 και F-35, από τα βομβαρδιστικά B-2 και B-52 μέχρι τα πιο προηγμένα συστήματα αεράμυνας, THAAD, Aegis και Patriot. Έχει επίσης αναπτύξει ολόκληρη τη γκάμα των επιθετικών όπλων του, από Tomahawks μέχρι AGMs, από Atacams μέχρι πυραύλους Precision Strike Missiles, τα οποία έχουν ήδη εξαντληθεί.

Για πρώτη φορά ένας Απρίλης είναι ο μήνας της αλήθειας. Πλησιάζει η ώρα της αλήθειας. Για όλους.

Του Μανώλη Κοττάκη 

Η πολιτική καταιγίδα που ξέσπασε τις τελευταίες δύο εβδομάδες με τη διαβίβαση της νέας δικογραφίας του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και την καθυστερημένη παραίτηση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μακάριου Λαζαρίδη για το θέμα του πτυχίου του δεν πρόκειται να κοπάσει την εβδομάδα που ανοίγει.

Η Νέα Δημοκρατία εν μέσω πολέμου συνταράσσεται από την πιο σοβαρή εσωκομματική κρίση της τελευταίας επταετίας. Το χειρότερο γι’ αυτήν είναι ότι δύσκολα πρόκειται να σταματήσει, καθώς εκκρεμείς υποθέσεις, όπως οι υποκλοπές και τα Τέμπη, θα συνεχίσουν να παράγουν αρνητικά αποτελέσματα. «Δεν μαζεύονται», όπως ομολογούν ανώτατοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι σε ιδιωτικές συνομιλίες τους.

Η παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη το Σάββατο το μεσημέρι έπειτα από δημόσια υπόδειξη της Ντόρας Μπακογιάννη απέδειξε ότι τα παραδοσιακά ανακλαστικά που έδειχνε το προηγούμενο διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου έχουν χαθεί και έχουν υπερκαλυφθεί από έναν πολιτικό εγωισμό ξεπερασμένο ήδη από τις εξελίξεις.

Το Μέγαρο Μαξίμου όλη την προηγούμενη εβδομάδα εξέπεμπε την εικόνα ότι ο πρωθυπουργός δεν θα κάνει τη χάρη στην αντιπολίτευση να θυσιάσει τον στενό του συνεργάτη. Όταν όμως έλαβε τις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις και διαπίστωσε την τεράστια ζημιά που έχει προκληθεί στην εκλογική επιρροή της Νέας Δημοκρατίας, ιδιαίτερα στη νέα γενιά, και τη συρρίκνωσή της σε ποσοστά κάτω του 20%, τότε ξύπνησε. Μάλλον πολύ αργά.

Μέρα που είναι...

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Το ιστορικό φύλλο της εφημερίδας "Χριστιανική", Ιουνίου 1973, με κεντρικό άρθρο του Νίκου Ψαρουδάκη.

 Ένα κεφάλαιο του αντιδικτατορικού αγώνα Χριστιανών, που δεν φαντάζομαι... να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να μνημονευθεί σε επετειακή εκπομπή, τηλεοπτική ή ραδιοφωνική...

28.118 ευρώ

Του Μάνου Λαμπράκη 

Δεν χρειάζεται καν να ψάξει κανείς πολύ για να καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί το σημερινό καθεστώς διακυβέρνησης.

Αρκεί μια φωτογραφία. 

Μια φωτογραφία με εύζωνες, δεσποτικά άμφια, υπουργικά χαμόγελα, όλη αυτή την επιμελημένη σκηνοθεσία εθνικής ευλάβειας και κρατικής επισημότητας, η οποία εμφανίζεται σαν κάτι αυτονόητα υψηλό, σχεδόν υπεράνω κριτικής. 

Κι όμως, πίσω από αυτή τη δήθεν αθωότητα της εικόνας, πίσω από τη γνωστή αισθητική του ελληνοχριστιανικού κιτς που το επιτελικό κράτος επιστρατεύει κάθε φορά που θέλει να μετατρέψει την πολιτική αμηχανία σε υπουργικό μεγαλείο, υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος λογαριασμός. 

Όχι μεταφορικός. 

Κυριολεκτικός. 

28.118 ευρώ. 

Τόσο εγκρίθηκε να κοστίσει στους φορολογουμένους η μετάβαση της Λίνας Μενδώνη και της συνοδείας της στο Σικάγο και στην Ουάσιγκτον. Σχεδόν 30.000 ευρώ για να παραχθεί άλλη μία εικόνα εξουσίας, άλλη μία παράσταση κρατικής επιβολής ντυμένης ως εθνική αποστολή.

Ό,τι πιάνει ο Κ. Μητσοτάκης γίνεται άνθρακας

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Με αφορμή τις πρόσφατες διαρροές για τον νέο εκλογικό νόμο, η εικόνα που κυριαρχεί είναι αποκαρδιωτική: ό,τι πιάνει ο Κ. Μητσοτάκης, ακόμη και αν είναι χρυσάφι, γίνεται άνθρακας. Το θέμα του εκλογικού συστήματος είναι όντως μείζον για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες όμως, με την κυβέρνηση βαριά φθαρμένη από σκάνδαλα όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ -ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας για 13 εν ενεργεία βουλευτές της Ν.Δ.-, μπορεί να διεξαχθεί οποιαδήποτε ουσιαστική συζήτηση; Η αυτοϋπονόμευση είναι προφανής.

Απόπειρες αλλαγών έχουν γίνει και στο παρελθόν. Όταν όμως επιχειρούνται σε εντελώς ακατάλληλο timing, με έκδηλη μικροπολιτική σκοπιμότητα, καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων. Πολύ περισσότερο όταν φαίνεται ξεκάθαρα ότι πρόκειται για ακόμη ένα πυροτέχνημα του πρωθυπουργού, προκειμένου να βγει από τη δύσκολη θέση. Όπως ακριβώς και η προηγούμενη πρόταση για καθιέρωση ασυμβίβαστου μεταξύ υπουργού και βουλευτή.

Ένα από τα πολλά εγκλήματα των Γερμανών στην Ελλάδα είναι το Δίστομο…

 Ένα έγκλημα που έχει δικαιωθεί στην ιταλική δικαιοσύνη και αναμένει εδώ και δεκαετίες μία υπογραφή για αν εκτελεστούν δικαστικές αποφάσεις και γίνουν οι αναγκαίες κατασχέσεις. Μία υπογραφή ελληνική! Δεκατέσσερις υπουργοί Δικαιοσύνης έχουν περάσει από τότε που υπήρξε η πρώτη δικαίωση για το Δίστομο και καμία ελληνική κυβέρνηση ,κανένας πρωθυπουργός και κανένας υπουργός Δικαιοσύνης δεν τόλμησαν να κάνουν το αυτονόητο.

Ο Νότης Μαριάς πρώην ευρωβουλευτής και καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κρήτης έχει ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα , μας υπενθυμίζει την ιστορία με αφορμή την πρόσφατη δικαστική απόφαση ακόμη μία! από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Ιταλίας!

 Αυτό που μένει για να προχωρήσει η υπόθεση δικαίωσης για το Δίστομο, είναι να βρεθεί φιλότιμο, από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό.