Μια φορά, όταν έγινε μια τέτοια λογομαχία, οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι έστειλαν τους υπηρέτες τους να συλλάβουν τον Ιησού. Όταν οι απεσταλμένοι άκουσαν τον Χριστό τα χέρια τους παρέλυσαν και γύρισαν στο Συνέδριο χωρίς να εκπληρώσουν την διαταγή που τους δόθηκε. Στην ερώτηση γιατί δεν συνέλαβαν τον Ιησού απάντησαν: «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ιω. 7, 46).
Ακόμα και σήμερα, μετά από χίλια εννιακόσια και πλέον χρόνια δεν σταματάει η διαμάχη γύρω από τον Κύριο Ιησού Χριστό. Τα ασυνήθιστα και καταπληκτικά του λόγια σε άλλους προκαλούν την βαθιά αγάπη προς Αυτόν, ενώ άλλοι δεν τα παραδέχονται και αυτά τους προκαλούν την αγανάκτηση.
Ο Χριστός στο θαυμαστό και βαθύτατο λόγο του για το αληθινό κλήμα, με το οποίο εννοούσε τον Εαυτό Του, είπε: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθαι ποιεῖν οὐδέν» (Ιω. 15, 5). Αυτοί που δεν πιστεύουν στον Κύριο Ιησού Χριστό μπορούν να πουν: «Δεν κάνουμε εμείς χωρίς την βοήθειά Του τα μεγάλα πολιτικά, κοινωνικά, επιστημονικά και τεχνικά έργα;». Όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν καθόλου το νόημα αυτού του λόγου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτός μίλησε για ένα άλλο πράγμα, μίλησε για έργα άγια και δίκαια, ευάρεστα στον Θεό, τα οποία έχουν την ευλογία Του. Για τα εμπόδια που συναντά κανείς στην πορεία του προς την Βασιλεία των Ουρανών, τα οποία μπορούμε να τα ξεπεράσουμε μόνο με την θεία βοήθεια που μας παρέχει Αυτός.
Αυτό το νόημα έχουν και τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» (Φιλ. 4, 13). Ασφαλώς δεν μιλάει εδώ ο απόστολος για τα γήινα έργα, αλλά για τα έργα εκείνα που κάνει σύμφωνα με την εντολή του Θείου Διδασκάλου του.
Για να έχουμε όμως την χαρισματική αυτή δύναμη προς απόκτηση της πνευματικής τελειότητας πρέπει να είμαστε κλήματα του Αληθινού Αμπελιού, να είμαστε πάντα ενωμένοι με τη ρίζα του Αμπελιού, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και τον κορμό του, που είναι η Εκκλησία του Χριστού.









ΜΑΥΡΟΥ ΟΛΓΑ













ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ






