Ο Βάσος Φτωχόπουλος στην Άγρια Δύση της Κύπρου – του Κυριάκου Μαργαρίτη

11/09/2026

Σημαδιακός κι αταίριαστος

Ο Βάσος Φτωχόπουλος στην Άγρια Δύση της Κύπρου

Let’s go.

Sam Peckinpah

Δυστυχώς δεν θυμάμαι πώς έμαθα, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ότι κυκλοφορούσε στη μικρή μας νήσο μια εφημερίδα που είχε για τίτλο (εννοώ: για όνομα) την ωραιότερη λέξη της ελληνίδας λαλιάς, που ο ποιητής Παλαμάς, καλωσορίζοντας κατά το έτος 1926 μιαν αντιπροσωπεία Ελλήνων Κυπρίων στην Αθήνα, την περιέγραψε (τη λέξη-όνομα) ως «σάλπισμα μαζί κι ερωτικό τραγούδι» – τουτέστιν: ΕΝΩΣΙΣ.

Τον καιρό εκείνο δημοσίευα άρθρα και ιστορίες σε άλλη εφημερίδα, τη Φωνή της Πάφου, και στον ελεύθερο χρόνο μου σχεδίαζα τη συγκρότηση συνωμοτικής οργάνωσης, που μόνο της στόχο θα είχε, ακριβώς, την προαναφερθείσα λέξη, το υπέρ παν όνομα, για μιαν εθνική ολοκλήρωση με όρους πατόκορφα ερωτικούς: την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα – τόοοσο πολύ, από τον βόρβορο μέχρι τ’ αστέρια.

Στο κάτω κάτω, ήμουν τότε δεκατεσσάρων ετών, και είχα στο τετράδιο κρυμμένη τη φωτογραφία ενός κοριτσιού, με αυτή τη λεζάντα, κλεμμένη από τον Ίωνα Δραγούμη: «Αγαπημένη, τούτη την ώρα είμαι γεμάτος αγάλματα, και χίλιες γαλανές υποσχέσεις».

(Δεν ξέρω για τ’ άλλα κουρέλια, αλλά η γαλανόλευκη τραγουδάει ακόμα, ως επί το πλείστον στην εντός των τειχών Λευκωσία, στην οδό Έκτορος, την οδό του πρίγκιπα εκείνου που είπε, ωραίος και μόνος, και πρώτος απ’ όλους, τη φρικτή φράση: Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.)

Όταν έμαθα, λοιπόν, ότι κάποιος τολμούσε στην αστεία χώρα Κύπρο να αρθρώνει το ακατανόμαστο όνομα της Ενώσεως, και μάλιστα να το διακινεί και να το διαλαλεί σε κοτζάμ πρωτοσέλιδο, μου φάνηκε πολύ φυσικό (και επείγον) να τον βρω, ασφαλώς για να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, την πένα και το ξίφος, ή τον πολύγραφο και το Μπρεν, και να εκπληρώσουμε την πιο γαλανή και αθετημένη υπόσχεση, τον περιώνυμο Όρκο της Φανερωμένης. Προφανώς αναφέρομαι στα κεκρυμμένα από καταβολής∙ στα αφανέρωτα.

Η λουμπενοποίηση ως ψυχοκοινωνική παθογένεια

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

12/09/2026


Η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδεδεμένη με ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής εξαθλίωσης – ούτως ειπείν, «λουμπενοποίησης των πάντων». Πρόκειται για ένα ψυχοπολιτικό, κοινωνιοπολιτισμικό φαινόμενο το οποίο διασχίζει την κοινωνία οριζοντίως και καθέτως προσβάλλοντας σχεδόν το σύνολό της. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Προφανώς και όλοι συγκυριακά μπορεί να «φάνε γλύστρα» στον κατήφορο της ψυχο-κοινωνιο-πολιτικής παρακμής της εποχής που ζουν: όλα τα άτομα ζουν κάτω από την ομπρέλα της ιστορίας που τους επηρεάζει και τους καθορίζει. Προφανώς, η συνειδητοποίηση και η εγρήγορση αναφορικά με αυτόν τον κίνδυνο είναι μια πράξη αντίστασης και ψυχοδιανοητικής ενάργειας.

Παρατηρώντας αυτήν την πορεία λουμπενοποίησης, θα σημειώναμε πως κυρίως κατά τη διάρκεια της περιόδου κόβιντ και λίγο μετά παρατηρήθηκε εκ μέρους της κοινωνίας μια προσπάθεια ενεργοποίησης, συνειδητοποίησης των κακώς κειμένων, ανησυχία για το κοινωνιοπολιτικό μέλλον κλπ. Από την άλλη μεριά όμως, «έσκασε το απόστημα» που αποτελούσε τμήμα της «μόλυνσης του κοινωνικού σώματος» από τα μνημόνια και ύστερα. Η ανυπαρξία «θεραπείας», η κακοδιαχείριση και η σφαλιάρα που έφαγαν οι όποιες τότε αντιδράσεις και αγώνες, χειροτέρευσαν την κλινική εικόνα του «ασθενούς». Βεβαίως, οι προϋποθέσεις του «σαπίσματος» είχαν ήδη προηγηθεί, τις «καλές εποχές» που «έπεφτε και έρρεε» το χρήμα και εξαγοράζονταν συνειδήσεις, ηθικές υποστάσεις, νοοτροπίες κλπ. Και φτάνουμε στην μετά κόβιντ περίοδο, όπου το «πύον» πλέον ρέει άφθονο και κάνει ακόμα πιο ολισθηρό το έδαφος της ψυχοκοινωνιοπολιτικής και πολιτισμικής κατηφόρας.

ΟΙ «ΑΡΙΣΤΟΙ» ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ ΜΠΕΡΔΕΨΑΝ ΤΟ ΥΨΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ.

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

Το ηθικό, πνευματικό και πολιτισμικό ανάστημα μιας πόλης δεν κρίνεται από το ύψος των κτιρίων της, αλλά από τον σεβασμό της ιστορίας, του τοπίου και των ανθρώπων της. 

Εκεί κρίνεται και το πολιτικό και ηθικό ανάστημα όσων αποφασίζουν για το μέλλον της.

Το 1954 ο Δημήτρης Πικιώνης έγραφε για την Αθήνα:

«Χρέος είχαμε να τη φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού,τόσο περισσότερο όσο από τη φύση της γης ετούτης και του ουρανού, δεν μπορεί να αφαιρέσει κανείς τίποτε χωρίς να καταστρέψει την αρμονία των ισορροπημάτων που συνέχει το όλον.

 Αλλά είναι πια αργά. Τρισμέγιστη θα είναι η ενοχή μας.

 Όχι μονάχα έναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης, των περασμένων, των μελλόντων και έναντι των λαών της οικουμένης».

Και ο Αριστομένης Προβελέγγιος αναρωτιόταν:

«Για την ευκολία κάποιων κάφρων απεκόπη η πόλη από το φυσικό της τοπίο;»

Η Αθήνα δεν είναι οικόπεδο. Οι αρχαίοι λόφοι και τα μνημεία της δεν είναι απομονωμένα αξιοθέατα. 

Μαζί με τη γη και τον ουρανό της αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, όπου η φύση, η ιστορία και η καθημερινή ζωή είναι δεμένες μεταξύ τους. 

Η πολιτική, η αρχιτεκτονική, η γεωγραφία και η κοινωνιολογία οφείλουν να σέβονται αυτή την ενότητα και να τη συνεχίζουν δημιουργικά, με ευθύνη απέναντι στον τόπο και στους ανθρώπους του.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο τι χτίζουμε, αλλά και τι καταστρέφουμε χτίζοντας.

Ο Ντοστογιέφσκι, ο Σταυρόγκιν, η Ματριόσα, ο Οκτάβιο Πας και το κατάντημα του έρωτα σε μια ‘’εξομολόγηση μόλις 2.500 λέξεων’’

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

       Καθώς αυτές τις μέρες άκουγα και διάβαζα απόψεις πάνω στο εξομολογητικό κείμενο των 2.500 λέξεων που έγραψε μια γυναίκα για να περιγράψει τους βιασμούς της –όπως η ίδια ισχυρίζεται- από άνδρα, γνωστό, φημισμένο και μεγαλόσχημο στο πολιτικό του χώρο όπως λένε, ο οποίος αγωνίζεται (ο χώρος, και ο ίδιος βέβαια)  για έναν κόσμο με ειρήνη και ισότητα παντού, που χαίρει θαυμασμού και ‘’που αβρές μαθητριούλες τον αγαπούν και σιωπηροί ποιητές’’ όπως λέει κι ο ποιητής, στο μυαλό μου άρχισε να τριγυρνάει η ιστορία της 11χρονης Ματριόσα και του Σταυρόγκιν των ‘’Δαιμονισμένων’’ του μέγα Ντοστογιέφσκι.

 Κι αυτό έγινε γιατί άρχισα να καταλαβαίνω ότι υπάρχουν πολλά κοινά στις δύο ιστορίες αλλά και διαφορές σημαντικές, τέτοιες, που είναι αρκετές για να σε βάλουν σ΄ ένα παιχνίδι σκέψεων και συγκρίσεων. Στο μυαλό ακόμα ήρθε και ο έρωτας έτσι όπως τον απογειώνει ο μέγας Οκτάβιο Πας στο ‘’Διπλή φλόγα : Έρωτας και Ερωτισμός’’, στο οποίο, καταρρίπτεται το αξίωμα αυτών των πολιτικών χώρων που λέει ότι η ηθική κι ο έρωτας ανάμεσα στα δύο φύλλα είναι μικροαστικές συνθήκες και ότι η συνεύρεση ενός άνδρα με μια γυναίκα υπάρχει μακριά από αισθήματα, και μόνο για ‘’εξυπηρετηθεί’’ το γενετήσιο ένστικτο του ανθρώπου (αυτό ακριβώς είδαμε στη πιο χυδαία εκδοχή του μέσα στο κείμενο των μόλις 2.500 λέξεων). Πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα όμως, ο μέγας Οκτάβιο λέει :

Το ανισοβαρές «τρίγωνο»

Από Σύνταξη

- 12 Σεπτεμβρίου, 2026

Το τελευταίο διάστημα γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι ένα «τρίγωνο» δημιουργείται ανάμεσα σε Ελλάδα, Τουρκία και Ισραήλ. Δεν είναι ισόπλευρο, ούτε ισοσκελές. Και, αν το παρατηρήσουμε, έχει κι άλλες πλευρές (παρόλο που το κανονικό τρίγωνο έχει πάντα 3 πλευρές, και το άθροισμα των εσωτερικών γωνιών του είναι πάντα 180 μοίρες). Μιλάμε για ένα διαφορετικό, παράξενο τρίγωνο, σε μια περιοχή όπου μαίνεται ένας γεωπολιτικός αναδασμός με πολλούς ενδιαφερόμενους. Οι σχέσεις ανάμεσα στις πλευρές του ανισοβαρούς και επικίνδυνου «τριγώνου» (οι ορατές, αλλά και οι άλλες) είναι πιθανό να καθορίσουν πολλές από τις εξελίξεις στο προσεχές μέλλον.

Γιατί είναι εξαιρετικά ανισοβαρές το τρίγωνο; Διότι δύο πλευρές του, το Ισραήλ και η Τουρκία, είναι άκρως αναθεωρητικές δυνάμεις, έχουν επεκτατικά σχέδια, μετέχουν ήδη σε πολέμους, έχουν μεγάλη πολιτική ισχύ και σχεδιασμούς. Η δε στήριξή τους είναι πολλαπλή: κυρίως από τη Δύση και το ΝΑΤΟ, αλλά και από άλλες δυνάμεις. Η Τουρκία είναι αναβαθμισμένη (βλ. την πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, το πρόγραμμα ευρωπαϊκού εξοπλισμού και τις ιδιαίτερες σχέσεις με βασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις). Το δε Ισραήλ αποτελεί προχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ και της Δύσης, με ισχυρότατη διεθνή επιρροή χάρη στο σιωνιστικό και φιλοϊσραηλινό λόμπι.

Κυριακή προ της Υψώσεως (Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†))

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Στὴν ἐπιστολὴ του πρὸς Γαλάτας (6,14) ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι ὁ κόσμος ἔχει σταυρωθεῖ γιὰ ἐκεῖνον κι ἐκεῖνος σταυρώθηκε γιὰ τὸν κόσμο. Τὶ σημαίνει αὐτὸ; Ὁ Παῦλος δὲν σταυρώθηκε, οὔτε καὶ ὁ κόσμος· ἀλλὰ ἡ εἰκόνα στὴν ἀρχαία γλώσσα εἶναι ξεκάθαρη. Στὴν σταύρωση τὰ χέρια τοῦ θύματος εἶναι ἁπλωμένα στὶς δύο πλευρὲς τοῦ σταυροῦ, βίαια χωρισμένα καὶ καρφωμένα στὸν σταυρό ἔτσι ποὺ νὰ μὴν σμίξουν ποτὲ ξανά. Κι εἶναι αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο μᾶς μιλάει ὁ Παῦλος. Μέσω τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ὁ κόσμος ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπὸ ἐκεῖνον καὶ ἔχει γίνει ἐντελῶς ξένος, ἕναν κόσμο ποὺ δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ φτάσει, ποὺ δὲν θέλει πλέον νὰ πλησιάσει, ἕναν κόσμο ποὺ ὄχι μόνο τὸν ἔχουν πάρει ἀπὸ ἐκεῖνον, ἀλλὰ ποὺ ἀπορίπτει. Καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἔγινε ξένος γιὰ τὸν κόσμο, ἐπειδὴ ὁ κόσμος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ τὸν δεχτεῖ μὲ τοὺς νέους ὅρους, τοὺς ὅρους τοῦ Χριστοῦ, μὲ τους ὁποίους ζεῖ.

Θὰ πρέπει νὰ σκεφτοῦμε τὸν ἑαυτό μας ὅταν ἀκοῦμε τέτοια λόγια καὶ βλέπουμε αὐτὲς τὶς εἰκόνες. Ὁ Παῦλος ἦταν ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ· ταξίδεψε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς τὴ Δαμασκὸ μὲ σκοπὸ νὰ ἐξολοθρεύσει τοὺς ὁπαδοὺς Του ἐπειδὴ ἦταν ψεῦτες, βλάσφημοι, καὶ καθ’ὁδὸν συναντήθηκε μὲ τὸν Χριστό. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὁ Χριστὸς ἔγινε ὁ Κύριός του, ὁ Θεὸς Του, καὶ κανένας ἄλλος δὲν ὑπῆρχε ποὺ ν’ ἀξίζει γιὰ ἐκεῖνον. Εἶχε μιὰ μεγάλη καὶ πλατιὰ καρδιὰ γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δεχτεῖ τὸ μήνυμα καὶ ν’ ἀνταποκριθεῖ σ’ αὐτὸ μ’ ὅλη του τὴν ὕπαρξη, τὴ ζωή, ν’ ἀντιμετωπίσει ὅ,τι μποροῦσε νὰ συμβεῖ.

H ελευθερία του Σταυρού

από π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, μᾶς προετοιμάζει γιά τήν ἐπερχόμενη ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Γι᾽ αὐτό, ἡ Κυριακή ἡ σημερινή πέρα ἀπό τή μεγάλη γιορτή τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὀνομάζεται καί Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ. Σ᾽ αὐτή τήν προετοιμασία λοιπόν, ἀκούσαμε τά δύο ἀναγνώσματα, πού εἶναι τόσο βαθιά σέ νοήματα, πού θά ἦταν ἀδύνατο λόγοι ὁλόκληροι νά ἀναλύσουν τή θεολογία αὐτῶν τῶν δύο κειμένων. Θά προσεγγίσουμε στοιχειωδῶς τό κείμενο τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Καί τό προσεγγίζουμε προσωπικῶς, εἰδικά γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο, γιατί ἐκφράζει τή βαθιά πορεία τοῦ κάθε πιστοῦ, μπροστά στόν κάθε σταυρό πού σηκώνει [κάθε μέρα] μπροστά του. Εἶναι μιά πορεία βαθιά ἐσωτερική, θά λέγαμε πού ἀναλύει τόν ἑαυτό του καί ταυτόχρονα ἐκφράζει τόν κάθε ἄνθρωπο πού μέ κάποιο τρόπο ἔτσι ἤ ἀλλιῶς σηκώνει μεγάλους ἤ μικρούς σταυρούς στή ζωή του. Ν᾽ ἀκούσουμε τήν πορεία αὐτοῦ τοῦ κειμένου πραγματικά, γιά νά ὠφεληθοῦμε βαθύτατα γι᾽ αὐτή τήν προσωπική σταυρική μας πορεία, πού τή ζοῦμε μέσα στό γεγονός τῆς Ἐκκλησίας.

Επικήδειος: Ξένος ως και στη χαρά του

Μιχαηλίδης Αλέκος 

Βάσο Φτωχόπουλλε, επειδή δεν ήθελες επικηδείους, αποφασίσαμε να σου γράψουμε τέσσερις. Συμφώνησε o Μήτσος και ο Καράμπελιας, που με έναν δικό του θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα και τους Ελλαδίτες συντρόφους σου. Ο Πρόδρομος αντιπροσωπεύει άλλες εποχές του Αιγαίου των εντύπων σου και μάλλον εγώ, μιαν αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική. Γι’ αυτό θα μου επιτρέψεις να διαβάσω δύο.

Ο πρώτος:

«Τόσος κόσμος πλάι του πέρασε και τον προσπέρασε

τι να ζητάει, επαρχιώτης στην Ομόνοια μες το ψιλόβροχο αρχές του Μάη

Ψυχές πολύβουες κι ούτε ένα πρόσωπο τι καρτεράει. κλαρίνα παίζουν

κόσμος γλεντάει η ώρα πάει η ώρα πάει.

Ξένος ως και στη χαρά του μεσονύχτι του Σαββάτου

τραγουδάκια μου κατάμονα αν σας αντάμωνα θα ’πεφτα κάτου

στο ρυθμό σας ονειρεύομαι και ξενιτεύομαι στα βήματα του

κάπου εδώ έχω γνωστούς αλλά τέτοιαν ώρα μη βαρύνω τους.

Ο Τουρκικός Αττίλας πλήττει την Κύπρο

Ευθύνες Καραμανλή

Κυριακη 06 Σεπ 2026

Νικόλαος Ψαρουδάκης. Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ευάγγελος Αβέρωφ.

Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης

Τελευταίο Μέρος

Στον κατάλογο επιμερισμού των ευθυνών για τη δεύτερη φάση της εισβολής συγκαταλέγεται και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Συγκεκριμένα, μέλος της Eπιτροπής για τον Φάκελο της Κύπρου, ο βουλευτής Επικρατείας Ψαρουδάκης, σε φάκελο που κατέθεσε, μεταξύ άλλων αναφέρει και τις ακόλουθες ευθύνες του κ. Καραμανλή:Κάλυψε τον Αβέρωφ, που δεν εκτέλεσε τις αποφάσεις του για αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Κύπρο.

Ο Καραμανλής όχι μόνο δεν έστειλε βοήθεια στις αγωνιζόμενες κυπριακές δυνάμεις, αλλά την απόφασή του αυτή (να μη στείλει βοήθεια) την ανακοίνωσε με διάγγελμά του στις 15.8.74 από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο σε όλον τον κόσμο και φυσικά και στους εχθρούς της Κύπρου, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Η αντίσταση της Εθνικής Φρουράς υπήρξε κατά τις δύο πρώτες ημέρες αξιοθαύμαστη. Αι μαχόμεναι, όμως, σκληρώς εθνικαί δυνάμεις δεν ήτο δυνατόν να ενισχυθούν από την Ελλάδα…» και παρακάτω: «Η ένοπλος αντιμετώπισις των Τούρκων εις την Κύπρον καθίστατο αδύνατος, λόγω αποστάσεως και λόγω των γνωστών τετελεσμένων γεγονότων…».

Η ομιλία αυτή του κ. Καραμανλή, που απεκάλυπτε στον εχθρό τα ελληνικά σχέδια, αποτελεί, σύμφωνα με την Επιτροπή, «καθαρή προδοσία» και γεννά σε βάρος του καταλυτικές και ποινικές ευθύνες: 

Σχετικά με τις ευθύνες αυτές η Επιτροπή δεν μπορεί να αγνοήσει την εμπεριστατωμένη έκθεση του Αντιστράτηγου ε.α. Α. Σιαπκαρά, που είχε κατατεθεί στον Φάκελο. Όπως και η έκθεση αυτή δεν μπορεί να αγνοηθεί και στο θέμα τής μη διώξεως των εγκλημάτων που διέπραξε η χουντική στρατιωτική ηγεσία, παράλειψη που γεννά μεγάλες ευθύνες και στον κ. Καραμανλή και στον κ. Αβέρωφ.Ο κ. Καραμανλής δεν προέβη, ως όφειλε, στην άμεση αντικατάσταση της ένοχης και ανάξιας χουντικής στρατιωτικής ηγεσίας, η οποία είχε παραλείψει να θέσει σ’ εφαρμογή τα σχέδια αμύνης της Κύπρου και κυριολεκτικά άνοιξε τις πόρτες στον Αττίλα! Το επιχείρημα της δήθεν βίαιης αντίδρασης των χουντικών, των κ.κ. Καραμανλή-Αβέρωφ, διαψεύδεται από τα γεγονότα: Οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων ζητούν ν’ αναλάβουν ορισμένα υπουργεία, αλλά μόλις συναντούν την αντίρρηση των πολιτικών, αμέσως σπεύδουν να παραιτηθούν.

Πάολο Φρέιρε:Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ

Του Γιώργου Λεχουρίτη 

Σήμερα, με αφορμή το άνοιγμα των σχολείων, θυμόμαστε τον ριζοσπαστικό παιδαγωγό και θεωρητικό, Πάολο Φρέιρε! Η εκπαίδευση χρειάζεται να προάγει τόσο την χειραφετητική αλλαγή όσο και την καλλιέργεια ολιστικά της νόησης.

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ

«Οι αλλοτριωμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεπεράσουν την εξάρτηση τους με την «ενσωμάτωση» τους σε αυτή καθεαυτή τη δομή που είναι υπεύθυνη για την εξάρτηση τους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για τον εξανθρωπισμό τους καθώς επίσης και όλων των άλλων, παρά μόνο η αυθεντική μεταμόρφωση της απαθρωποποιητικής δομής». [1] 

Παράλληλα,ο Freire, υποστήριξε ότι η πραγματική εκπαίδευση μπορεί να συμβεί μέσα από το διάλογο και την επικοινωνία. Μόνο τότε η εκπαίδευση αποτελεί πράξη ελευθερίας και διεργασία απελευθέρωσης.

Όπως είπε ο ίδιος: 

«Η εκπαίδευση είτε λειτουργεί ως μέσο που χρησιμοποιείται για να διευκολύνει την ενσωμάτωση της νεότερης γενιάς στη λογική του παρόντος συστήματος και να επιφέρει συμμόρφωση είτε γίνεται η πρακτική της ελευθερίας, το μέσο με το οποίο οι άνδρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν κριτικά και δημιουργικά την πραγματικότητα και ανακαλύπτουν πώς να συμμετάσχουν στη μεταμόρφωση του κόσμου τους».

Τα «Σεπτεμβριανά» και αυτό που δεν κάναμε

Του Κώστα Πατλακίδη 

Σκέφτομαι για τα «Σεπτεμβριανά». Το πογκρόμ δηλαδή που υπέστησαν οι Έλληνες της Πόλης το ’55. Και φέτος, όπως κάθε χρόνο, αναρτήσεις στο διαδίκτυο, ομιλίες, εκδηλώσεις συζητήσεις, αφιερώματα. Κι αναρωτιέμαι. Ποιο είναι το νόημα της μνήμης. Γιατί το κάνουμε. 71 χρόνια είναι. Έγινε κάτι; Υπήρξε δηλαδή κάποιο αποτέλεσμα; Έγινε έστω ένα βήμα προς την δικαίωση; Προς το σταμάτημα των αλλεπαλλήλων ηττών; Όχι, εκτός αν μου διαφεύγει κάτι. Ίσα – ίσα, νομίζω ότι όχι μόνο δεν έγινε κάτι, αλλά οι Έλληνες της Πόλης, μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα επί της ουσίας, έγινε μια ασήμαντη αριθμητικά ομάδα. 3.000 και κάτι άνθρωποι, 40 περίπου φορές λιγότεροι από εκείνους που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάνης. Και με τα γνωστά προβλήματα που αφορούν στις ιδιοκτησίες τους. Κι αυτό ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ είναι (όπως και η συστηματική ΕΞΟΝΤΩΣΗ των κατοίκων της Ίμβρου και της Τενέδου).

Ήταν κεραυνός εν αιθρία; Όχι βέβαια. Είχε προηγηθεί, το 1942, η εξοντωτική περιουσιακή φορολόγηση, που ήταν το προοίμιο των Σεπτεμβριανών. Το τουρκικό κράτος έδειξε τότε, στην πράξη, ότι δεν αποδέχεται και δεν θέλει την μειονότητα και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την Συνθήκη. Το 1942. Δηλαδή όταν εμείς πληρώναμε με εκατόμβες νεκρών και με φόρο ατελείωτου αίματος και δημιουργήσαμε την μεγαλύτερη αναλογικά αντίσταση ενάντια στο ναζιστικό τέρας. Του οποίου η Τουρκία ήταν σύμμαχος, ασχέτως αν δήλωνε ουδέτερη, ξεπληρώνοντας ό,τι όφειλε για την συνεργασία στις γενοκτονίες: ποντίων, μικρασιατών, Αρμενίων, Ασσυρίων.

Ο παππούς μου ήταν φυσικός. Ήταν και 96 χρονών .

Όταν τον ρωτούσαν πόσων χρονών είναι απαντούσε «χοντρικά… λίγο πριν πεθάνω». 

Το καλύτερο είναι ότι χαμογελούσε όταν το ‘λεγε. 

Γνήσια, όχι μ’ αυτό το χαμόγελο-μορφασμό-κάλυμμα τρόμου. 

Ο παππούς μου χώρισε από τη γιαγιά μου όταν ήταν 75 χρονών.

Όχι γιατί βρήκε γκόμενα αυτός. 

Όχι επειδή βρήκε γκόμενο η γιαγιά. 

Χώρισε γιατί δεν ήθελε να πηγαίνει εκδρομές σε μοναστήρια μαζί της. 

Σιχαινόταν επίσης τις φίλες της, που αφού γλεντοκόπησαν με συζύγους και εραστές στις Μυκόνους και τα Καζίνα της Ευρώπης, αποφάσισαν να κάνουν πλέον Πάσχα στον πανάγιο τάφο μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκαν ότι έχουν πάρει την άγουσα για τον δικό τους τον τάφο. 

«Αυτές παιδί μου είναι συνηθισμένες να τα ρυθμίζουν όλα ζητώντας ρουσφέτια από τους βουλευτάδες τους», μου είπε τότε. 

«Ε, δεν μπορώ να τις βλέπω να μετατρέπουν και το θεό σε βουλευτή.

Ανάβουν κεριά, κάνουν τάματα, φτιάχνουν φανουρόψωμα, φιλάνε οστά και κάρες αγίων, γιατί αυτή τη φορά είναι γιγάντιο το ρουσφέτι: ρετιρέ στον παράδεισο. 

Καλύτερα μόνος μου.»

"Καλή σχολική χρονιά" ευχήθηκε ο φρουρούμενος πρωθυπουργός στα παιδιά Δημοτικού σχολείου στα Άνω Λιόσια...

Εκεί που η φτώχεια συναντά την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου.

Εκεί που οι γονείς που δουλεύουν 13ωρα αφήνουν τα παιδιά τους σε σχολεία με τραγικές ελλείψεις προσωπικού, 25άρες τάξεις και προβληματικές κτιριακές υποδομές.

Εκεί που οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας λόγω χρεών συναντούν τις διώξεις εκπαιδευτικών λόγω συνδικαλιστικής δράσης και συμμετοχής στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση.

"Πρόκληση" χαρακτήρισε την επίσκεψη το τοπικό σωματείο εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, "Ηρώ Κωνσταντοπούλου" και "ανεπιθύμητο" τον ίδιο τον πρωθυπουργό. (η πλήρης ανακοίνωση παρακάτω)

Που όχι τίποτα άλλο αλλά δεν μπόρεσε καν να αφήσει την προσωπική του φρουρά εκτός σχολείου και έτσι 8χρονα παιδιά έπρεπε να στέκονται πίσω ή ανάμεσα στους "άντρες με τα μαύρα" που συνοδεύουν τον κύριο Μητσοτάκη...

------------------------------------------

"Η επικείμενη αυτή επίσκεψη στην περιοχή μας, όπου οι οικογένειες παλεύουν καθημερινά με τη συνεχή υποβάθμιση, τη φτώχεια, την ανεργία και την εκμετάλλευση και τα σχολεία μας να βιώνουν καθημερινά σε όλα τα επίπεδα την απαξίωση δεν αποτελεί παρά μια προκλητική φιέστα που δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή καθιστώντας τον ουσιαστικά και σε όλα τα επίπεδα ανεπιθύμητο.

Σε μια περιοχή που με κάθε τρόπο τα παιδιά αφήνονται στη μοίρα τους στριμωγμένα σε υπερπλήρη 25 άρια τμήματα, χωρίς παράλληλες στηρίξεις με ουσιαστική κατάργηση της ειδικής αγωγής, σε ακατάλληλες αίθουσες, με τραγικές ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες εκπαιδευτικών, με κοντέινερ αντί για αίθουσες ως μόνιμα προσωρινή λύση, με σχολεία σε προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης που μετά την «αναβάθμισή» τους έγιναν περισσότερο ακατάλληλα, με εκπαιδευτικούς που τρέχουν να καλύψουν ώρες σε 3 και 4 σχολεία και που βρίσκονται υπό διωγμό γιατί υπερασπίζονται αυτό το δημόσιο σχολείο που κρατούν στις πλάτες τους, είναι ανεπιθύμητος.

Σ’ αυτή την περιοχή, σ’ αυτά τα παιδιά, σ’ αυτούς τους εκπαιδευτικούς έρχεται ο πρωθυπουργός να ευχηθεί καλή σχολική χρονιά;

Δεν θα επιτρέψουμε να χρησιμοποιηθεί το σχολείο των παιδιών μας ως φόντο για επικοινωνιακά παιχνίδια και φιέστες απ’ όσους μετατρέπουν ψηφίδα την ψηφίδα το δημόσιο σχολείο σε επιχείρηση, απ’ όσους έχουν απαξιώσει την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς διώκοντας το πιο ζωντανό και ελπιδοφόρο κομμάτι της εκπαίδευσης, απ’ όσους έφεραν ξανά τον επιθεωρητισμό, απ’ όσους εμπορεύονται την υγεία μας, την παιδεία και τα όνειρά μας και βλέπουν τις ζωές μας και το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας ως πεδίο κερδοφορίας. Απ’ όσους μιλούν μονάχα για κέρδη και ζημιές ενώ εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές!" 

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης "Ηρώ Κωνσταντοπούλου"

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/17WjeMB64Y/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

«Όσα ξέχασα να πω στους μαθητές μου....»

Nikolaj Bogdanov Belsky (1868-1945), Χωριατόπουλα.  1910.

Τα σχολεία άνοιξαν και είναι ιδιαίτερη η πρώτη ημέρα για μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς!

Η σπορά αρχίζει και οι ευχές όλων μας είναι για ένα ζείδωρο παιδαγωγικό έτος, καρποφόρο πνευματικά!

 Η φράση της κεφαλίδος στην ανάρτηση παραπέμπει στο περίφημο ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ με τίτλο, «Αυτά που ξέχασα να πω στους μαθητές μου».

🚩ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ

Σας έμαθα πώς να διαβάζετε τις εφημερίδες.

Σας έμαθα να ξεχωρίζετε τις λέξεις από τα πράγματα.

Σας έμαθα να ακούτε τι λένε οι κυβερνήτες,

και να σκέφτεστε τι κάνουν.

Μα ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό: 

Ότι όλα αυτά δεν φτάνουν.

Σας έμαθα να μετράτε τα χρόνια των πολέμων,

και τις απώλειες των στρατών.

Μα ξέχασα να σας πω ποιος κέρδισε από αυτούς τους πολέμους και ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό.

Σας έμαθα να αναγνωρίζετε την αδικία,

όταν αυτή φοράει τα ρούχα του νόμου.

Μα ξέχασα να σας πω πώς να την πολεμάτε, όταν ο νόμος είναι με το μέρος του ισχυρού.

Τώρα που φεύγετε, θυμηθείτε:

Η γνώση είναι όπλο μόνο όταν τη χρησιμοποιείς.

Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το είπε ένας δάσκαλος.

Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το έγραψε ένα βιβλίο.

Να πιστεύετε μόνο ό,τι εσείς οι ίδιοι, αφού το εξετάσετε,

 το βρείτε αληθινό.

   ____****____

Το πιο όμορφο μάθημα όμως σήμερα, ή πιο φωτεινή διδασκαλία είναι από τον Αντώνης Ανδρουλιδάκης :

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Με την ευκαιρία της νέας σχολικής χρονιάς, ίσως αξίζει να προστατέψουμε τα παιδιά μας όχι μόνο από όσα φοβόμαστε ότι μπορεί να τους συμβούν στο σχολείο, αλλά και από όσα το σχολείο μπορεί να τους διδάξει χωρίς ποτέ να τα γράψει σε κανένα βιβλίο. Γιατί το σχολείο δεν διδάσκει μόνο γλώσσα, μαθηματικά και ιστορία. Διδάσκει, συχνά χωρίς να το γνωρίζει, ποιος έχει δικαίωμα να μιλά, ποιος ορίζει την αλήθεια, τι θεωρείται επιτυχία και πόση ελευθερία επιτρέπεται σε ένα παιδί πριν χαρακτηριστεί «δύσκολο».

Ένα ζεϊμπέκικο για τον Βάσο

Μάριος Δημητρίου 9 Σεπτεμβρίου 2026

Αφιερωμένο στον πολιτικό ακτιβιστή Βάσο Φτωχόπουλλο, που πέθανε χθες στα 76 του το κείμενο αυτό – τον εκδότη, συγγραφέα και αρθρογράφο που συνέδεσε το όνομά του με το θρυλικό «Αιγαίον» στην παλιά Λευκωσία και έζησε για πολλά χρόνια μαζί με άλλους της παρέας του, «στο περιθώριο του περιθωρίου», όπως έγραψε ο ίδιος.

Σε χθεσινή ανάρτησή τους οι Εκδόσεις Έρμα, που είναι δικό του δημιούργημα, γράφουν μεταξύ άλλων: «Το Έρμα αποχαιρετά τον θεμέλιό του, όχι έναν απλό φίλο. Ο Βάσος Φτωχόπουλλος, που μπήκε σαν ξένος στη ζωή και ξαναφεύγει ξένος, δεν είναι για βιογραφικά. Είναι για γλέντι τρικούβερτο, για γέλιο μέχρι δακρύων, για φάρσες και σάτιρα άνευ ορίων και για τα πιο ωραία παραμύθια στα παιδιά που μεγάλωσαν στις αγκάλες του. Αυτά τα λίγα για τώρα, που ανάβει το τσιγάρο και σπεύδει να συναντήσει τους φίλους τους παλιούς στη “Λεωφόρο Βασίλη Τσιτσάνη” του δικού του παράδεισου, να τους ανακοινώσει το φευγιό του με τα συνηθισμένα του πειράγματα».

Θα έλεγα ότι αυτό το αποχαιρετιστήριο μήνυμα παραπέμπει άμεσα στο βιβλίο του Φτωχόπουλλου «Περιπλανώμενος Δυστυχισμένος – Ιστορίες με τραγούδια», που κυκλοφόρησε το 2015 και αποτυπώνει τη σπαραχτική και απαρηγόρητη νοσταλγία για τη χαμένη Γιαλούσα του συγγραφέα. Είναι ένα βιβλίο που …μυρίζει ποτό και τσιγάρο και καθορίζεται από οδύνη κι απελπισία, σκληρό χιούμορ και ανελέητο αυτοσαρκασμό.

Like a Rolling Stone

Έφυγε σε ηλικία 76 ετών ο σκηνοθέτης, συγγραφέας, εκδότης, αρθρογράφος και κυρίως ταβερνιάρης Βάσος Φτωχόπουλλος. Μετά από πολύχρονη μάχη για την υγεία του, ο Βάσος απεβίωσε τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026, στην ξενιτειά της Λευκωσίας, όπως ο ίδιος συνήθιζε να την αποκαλεί. Αφήνει πίσω του τεράστιο συγγραφικό έργο, μια εναλλακτική αντίληψη για τον ελληνικό τρόπο, αλλά και τη θρυλική ιστορία της ταβέρνας το «Αιγαίον», που δεν ήταν μόνο ταβέρνα.

Ο Βάσος Φτωχόπουλλος γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1950 στην πάμπτωχη και τότε αγγλοκρατούμενη Γιαλούσα. Ήταν το τρίτο παιδί του Νίκου και της Λουκίας, καθώς είχαν προηγηθεί η Κλαίρη και ο Γιώργος, ενώ ακολούθησε η Καίτη. Έζησε ως παιδί την ταραχώδη δεκαετία του ’50 και μιλούσε με θαυμασμό για τους μεγαλύτερούς του, που συμμετείχαν στον αγώνα της ΕΟΚΑ. «Χωρίς την ΕΟΚΑ, η Κύπρος θα ήταν ένας βόθρος» συνήθιζε να γράφει και να λέει.

Το 1962, λόγω φτώχειας και ανέχειας, η οικογένεια Φτωχόπουλλου μετανάστευσε στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο παραλιακό Margate, όπου είχαν εγκατασταθεί άλλοι συγγενείς τα προηγούμενα χρόνια. Γράφει στο πρώτο του βιβλίο «Περιπλανώμενος Δυστυχισμένος» που κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Κουκκίδα: «Μετά από δυόμισι μήνες στην Αγγλία είχα πέραν πάσης αμφιβολίας πειστεί πως δεν ήθελα να γίνω Εγγλέζος, ούτε καν να ζήσω στη χώρα τους. Παρόλ’ αυτά, στις 9 του Σεπτέμβρη, παρουσιάστηκα με τον πατέρα μου στο καθολικό σχολείο του Αγίου Γρηγορίου και γράφτηκα μαθητής σαν κανονικό Εγγλεζούδι. Ως και τη στολή του σχολείου μου είχαν αγοράσει. Την πρώτη ώρα με έβαλαν με κάτι μωρά πεντέξι χρονών, διότι δεν ήξερα καθόλου αγγλικά και δεν είχαν τι να με κάνουν. Μετά με πήραν σε μια τάξη της ηλικίας μου -ήμουν 12 ετών- όταν έμαθαν πως σε αυτή φοιτούσαν και δυο άλλες Greeks, η Χέλεν Τζιώρτζιου και η Χέλεν Πι».

Η ΜΥΗΣΗ ΣΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΡΟΚ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΠΟΥΛΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.

Του Γιάννη Σχίζα 

Ήταν η φωνή της Κύπρου,  αγωνιστής εφ ‘όλης της ύλης , μέχρι και θεατρικός συγγραφέας  με την ντοπιολαλιά  να είναι πρώτη προτεραιότητα. Δεν ήταν ποιητής, αλλά έστεκε  σαν φυσικός διάδοχος του αγώνα για την ελληνικότητα του κυπριακού λόγου από το μεγάλο ποιητάρη του νησιού ,  τον Κώστα Μόντη : 

«Ελάχιστοι μας διαβάζουν – ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας- μένουμε αδικαίωτοι κι αχειροκρότητοι – όμως αντισταθμίζει που γράφουμε ελληνικά». 

Και συμπλήρωνε : «Είναι δύσκολο να πιστέψω- πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας- είναι δύσκολο να πιστέψω- πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας – Πικρή θάλασσα της Κερύνειας- που πρέπει να αποσύρουμε πια – τους στίχους που σου γράψαμε!».

 Θυμάμαι πολλά γι αυτόν, μέχρι πως σχολίαζε  το θάνατο του γιου του τουρκοκύπριου ηγέτη  Ραούφ Ντεκτάς το 85  –του Ραϊφ Ντεκτάς – που υπήρξε μουσικός, συνθέτης και αρθρογράφος, και σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα. Ο Φτωχόπουλος έβρισκε την ευκαιρία  για να θυμίσει τα εκατέρωθεν θύματα, αυτής της πικρής εισβολής.

Το 1967 μεταναστεύει οικογενειακώς σε μια Βρετανική πόλη , το Margate , από όπου βρίσκει κάτι «ψευτοδουλιές στο Λονδίνο». Εκεί σημειώνει την κοινή δράση με τον φίλο του Πί τ τ α : «εγώ με κάτι Εβραίους που πουλούσαν υφάσματα κι ο Πίττα  πάλι με κάτι εβραίους που πουλούσαν ηλεκτρικές λάμπες…..Μέσα σε δυο εβδομάδες τα παρατήσαμε κι οι δυο για τους ίδιους λόγους, χωρίς καμιά συνεννόηση. Το 67 ήταν ο πόλεμος Ισραήλ –Αιγύπτου. Οι Εβραίοι είχαν λυσσάξει και έκαναν εράνους παντού. Εμείς, πέραν του ότι δεν είχαμε δεκάρα – πρώτη μας δουλειά ήταν- ήμαστε και κατά του Ισραήλ. Μας είπαν στη δουλειά ότι είτε δίνουμε στον έρανο είτε φεύγουμε. Φύγαμε». Και σε κάποια υποσημείωση επεξηγεί τα διπλά σύμφωνα, που προσδίδουν μιαν ιδιάζουσα προφορά στην κυπριακή διάλεκτο :

Οργή Ερντογάν για την «Ασπίδα του Αχιλλέα»...

Ποια δυνατόν να πιθανολογηθεί τώρα, μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια, η τρωτή πτέρνα της τωρινής «Ασπίδας του Αχιλλέα», δύναται καθείς να συλλογιστεί ενθυμούμενος τις εκάστοτε Αχίλλειες Πτέρνες της Ιστορίας των παλαιών και σύγχρονων τραγωδιών του Ελληνισμού...

Κυριακη 06 Σεπ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ο Ερντογάν σε οιονεί... ταραγμένα τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίον. Με πλόες «κρότου-λάμψης» τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Tubitak Marmara» στο Καστελλόριζο, με απειλητικές κραυγές «ιστορικών διδαγμάτων» εναντίον της «στρατιωτικοποίησης» των ελληνικών νησιών και προεδρικά διατάγματα τουρκικού επεκτατισμού με «πάρκα» στις θάλασσες Σαμοθράκης - Λήμνου στο βορειοανατολικό Αιγαίο και νοτιότερα στο Καστελλόριζο. Γεγονότα που - εξ αντιδιαστολής - επιβεβαιώνουν την ορθότητα της απόφασης των Αθηνών για την επιπρόσθετη ενίσχυση της Αμυντικής Θωράκισης του Ελληνισμού. Και ερντογανική ρητορική που έσπευσε να εκτοξευθεί μόλις ανακοινώθηκε η σημαντικότατη ενδυνάμωση της αναπτυσσόμενης ήδη ελληνικής ΙΣΧΥΟΣ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ, με την «Ασπίδα του Αχιλλέα», όπως ονομάστηκε το ολιστικής διοίκησης αμυντικό σύστημα αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και αντι-ντρόουν θόλου, το οποίο υπέγραψαν 31η Αυγ. 2026 η Ελλάς και ο Ισραήλ.

- Εξ ιδίων κρίνοντας τα αλλότρια, προφανώς. «Τα δικά μας του γειτόνου μας», στην καθομιλουμένη. Άλλωστε τα τουρκικά μυαλά από καιρό εκλαμβάνουν την ανάπτυξη της συνεργασίας και των αμυντικών σχέσεων Ελλάδος - Κύπρου - Ισραήλ ως επιθετική δήθεν κύκλωση της Τουρκίας.

- Καταλαβαίνει, όμως, πολύ καλά ο κατ’ αναγόρευση Τραμπ από το 2020 ως «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής» Τούρκος Πρόεδρος ότι, οι μέχρι τώρα παρτίδες σκακιού με την Ελλάδα δεν του... βγαίνουν.

- Οι πολεμικές του απειλές, που κλιμακώθηκαν από την Κρίση στον Έβρο του Φεβρουαρίου 2020, με το ξεπίτηδες πεμπάμενο για «εισβολή» κύμα χιλιάδων μεταναστών και εκτραχύνθηκαν τα επόμενα χρόνια στο Αιγαίο, αντί να του αποδώσουν μια πανικόβλητη Ελλάδα πρόθυμη να υποχωρήσει στις επεκτατικές νεο-οθωμανικές του απαιτήσεις, αφύπνισαν την Αθήνα. Ώστε να ανακαλύψει, επιτέλους, ότι η προσήλωσή της στην ισχύ των Αξιών του Διεθνούς Δικαίου πρέπει εμπράκτως ταυτόχρονα να θωρακίζεται αποφασιστικά και ανελλιπώς με την πολύτιμη αξία της Ισχύος της. Αεροσκάφη Ραφάλ, φρεγάτες Μπελαρά, F-16 viper, ραγδαία αναδιοργάνωση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων εκσυγχρονισμένων εξοπλισμών, ανάπτυξη διμερών και πολυμερών συμμαχικών διακρατικών σχέσεων και συνεργασιών με χώρες της ΕΕ, της Μέσης Ανατολής, της Βορείου Αφρικής, της Ασίας, της Αμερικής και έμπρακτη υλοποίηση επί του πεδίου, του «η Κύπρος ΔΕΝ κείται πλέον μακράν»...

ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΠΤΙΚΗ υπενθύμιση της ρητορικής των τουρκικών απειλών καθώς αυτοδιαφημίζεται η Άγκυρα ως η υπερδύναμη της περιοχής με παγκόσμιες διαστάσεις της επιρροής της, με γιγαντιαία πολεμική βιομηχανία και με τον μεγαλύτερο στρατό. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε ακόμα και δικοί μας που ψάχνουν διαρκώς τα στρατιωτικά της, απεγνωσμένοι να την διαφημίζουν ως... υπέρτερο φόβητρο!

"Οδύσσεια" του Νόλαν

Δημοσθένης Κούρτοβικ 

«Δεν θα μπορούσα ν' απαντήσω μονολεκτικά. μ' ένα ναι ή ένα όχι, στο ερώτημα αν μου άρεσε η "Οδύσσεια" του Κρίστοφερ Νόλαν. Είδα εκεί μερικά ενδιαφέροντα πράγματα στο σενάριο και μια εικαστικά καθηλωτική σκηνοθεσία. Αλλά, όταν τα μάτια μου ξεθόλωσαν από το εκθαμβωτικό και καταιγιστικό θέαμα των σχεδόν τριών ωρών, το συγκινησιακό αποτύπωμα που μου άφησε η ταινία ήταν μάλλον ρηχό.

Σπεύδω να διευκρινίσω ότι καθόλου δεν μ' ενόχλησε η συμπεριληπτική λογική του Νόλαν που έκανε την Ωραία Ελένη μαύρη, αν και δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ουσιαστικό πρόσφερε στην ταινία αυτή η επιλογή και οπωσδήποτε θα ήταν καλύτερα αν ο ρόλος είχε δοθεί σε μια πραγματικά ωραία μαύρη ηθοποιό (εκτός αν ο Νόλαν θέλησε ν' ακολουθήσει και σ' αυτό φεμινιστικές αντιλήψεις περί "γυναικείου κάλλους"). Δεν μ' ενόχλησε ούτε η απόφαση του Νόλαν, αυτή καθ' εαυτή, να προβάλει σύγχρονες αντιλήψεις και προβληματισμούς στο αρχαίο έπος - αυτό κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες και συγγραφείς που διασκευάζουν αρχετυπικούς μύθους.

Το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, αυτό που σχεδόν ακυρώνει τις προθέσεις του Νόλαν, είναι κατά τη γνώμη μου ο αφόρητος και άκαιρος ρεαλισμός της κινηματογραφικής γλώσσας του. Όσες αλλαγές και αν κάνει κάποιος στο ομηρικό έπος, όσες καινούργιες ερμηνείες και αν του δώσει, πρόκειται για μια ιστορία γεμάτη τέρατα, μάγισσες, θεοφάνειες, θεογενείς νύμφες. Αν κάποιος δεν αποφασίσει να τα παραλείψει όλα αυτά (όπως έκανε ο Ουμπέρτο Παζολίνι πριν δύο χρόνια στη δική του εκδοχή, την "Επιστροφή"), πρέπει να βρει έναν τρόπο ώστε ο εγγενής ρεαλισμός της κινηματογραφικής εικόνας να μη συγκρούεται με την υποβλητικότητα και πολυσημία της μυθολογικής αφήγησης. Αλλιώς θα την αποστεγνώσει από τους χυμούς της και θα οδηγήσει ακούσια τον θεατή να τη σκέφτεται με πολύ διαφορετικούς όρους. Θα δώσω ένα παράδειγμα. Ο Οδυσσέας είναι επτά χρόνια ερωτικός αιχμάλωτος της Καλυψώς στο νησί της. Η Καλυψώ είναι νύμφη, δηλαδή θεότητα. Αλλά ο Νόλαν την κάνει μια χοϊκή, αν και όμορφη ώριμη γυναίκα (η Σαρλίζ Θερόν είναι εδώ γοητευτικότερη απ' ό,τι στα νιάτα της). Έτσι όμως ο θεατής αρχίζει να διερωτάται για πράγματα που δεν θα τον απασχολούσαν διαβάζοντας το αρχαίο έπος: πώς βρέθηκε η Καλυψώ σ' αυτό το ερημονήσι, πώς επιβιώνει τόσα χρόνια ολομόναχη κτλ. Με τη ρεαλιστική Καλυψώ της ταινίας να σβήνει τη μυθολογική Καλυψώ, όλο αυτό το επεισόδιο μοιάζει ξεκάρφωτο. Είναι ένα αμήχανο σεναριακό επινόημα για να υποκαταστήσει της μακρά διήγηση που κάνει ο Οδυσσέας στο παλάτι των Φαιάκων.

Ακόμη πιο απογοητευτική είναι η σκηνή με τη νέκυια, την επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη. Όχι μόνο λείπουν οι συναντήσεις του με τη μητέρα του και τον Αχιλλέα (ίσως οι συγκλονιστικότερες στιγμές του έπους), αλλά και οι νεκροί που εμφανίζονται είναι ενοχλητικά υλικές και τονισμένα πεζές φιγούρες, ειδικά ο Τειρεσίας απεικονίζεται σαν ένας άμορφος σάρκινος μπόγος, ένα ατσούμπαλο και ρακένδυτο γερόντιο. Η όλη σκηνή δεν μεταδίνει καμία συγκίνηση. Λειτουργεί απλώς ως σύνοψη, για λόγους οικονομίας (διάρκεια της ταινίας και της αντοχής των θεατών), όσων μέλλεται να συμβούν στον Οδυσσέα και τους συντρόφους του.

Ο βιαστής, το «cancel» και οι βιασμοί της λογικής

Μια σοκαριστική καταγγελία βιασμού σε βάρος του «αντισεξιστή Μ.»

Μια ανατριχιαστική καταγγελία για «άγριο βιασμό» έχει έρθει στο φως της δημοσιότητας εδώ και λίγες ημέρες, με ένα κείμενο 2.500 λέξεων που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα athens.indymedia.org.

Όλη η καταγγελία ΕΔΩ

Η ταινία ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος 

H περιγραφή αυτή μου θύμισε το "Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο" του Χάξλεϊ. Σεξ υποχρεωτικό αλλά με διαφορετικούς συντρόφους κάθε φορά. Απαγορευόταν η επανάλειψη με τον ίδιο για να μην υπάρχουν συναισθηματικές συνδέσεις. Ο έρωτας απαγορευμένος, όπως και η λέξη "μαμά". Κοινωνία χωρίς συναίσθημα. 

Η έκδοση του έργου σε μορφή ταινίας από την δεκαετία του 1980. Θα βρείτε πολλά άλλα πράγματα από όσα μας προωθούν σήμερα. Τελικά, φαίνεται πως είναι σχέδιο κατά της ανθρωπότητας για πάνω από έναν αιώνα.

Μαρία Νικολακάκη 

_____****_____

Του Κώστα Βαξεβάνη

Με αφορμή την καταγγελία για έναν «βιαστή». Ζούμε έναν νεοπουριτανισμό. Οι νέες γενιές, κάτω από την πίεση να εμφανιστούν ευαίσθητες απέναντι σε αυτό που έχει βαφτιστεί παραβιαστικό, αρνούνται τη φύση τους. Τα φύλα δεν διαδρούν, δεν βιώνουν τη μαγεία του έρωτα όπως αυτή διαμορφώνεται από την αποδοχή ή την απόρριψη, δεν δοκιμάζουν την ανθρώπινη φύση τους ή τη σεξουαλική τους διάθεση, δεν διαμορφώνονται από αυτή τη βιολογική τους λειτουργία, αλλά μεταλλάσσονται σε κριτές που κρατούν στο χέρι τους κανόνες της σύγχρονης Ιεράς Εξέτασης.

Η προσέγγιση μεταξύ των ανθρώπων, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ενώ διαμορφώνεται ένα δικαστήριο συμπεριφορών. Πρόσφατα συμμετείχα σε μια συζήτηση, όπου 25χρονοι, υποστήριζαν πως να κοιτάς έντονα μία γυναίκα, αποτελεί σεξουαλική παρενόχληση. Ο βιολογικός ρόλος, το αρχέγονο ερωτικό κάλεσμα, η πάλη των ορμονών, μεταλάσσεται σε πανθομολογούμενη καταδίκη και δικαστήριο τυποποίησης συμπεριφορών. Οι άνθρωποι αρνούνται τη φύση τους, να φλερτάρουν ή να δείξουν προτίμηση, για να μην κατηγορηθούν για ανάρμοστη συμπεριφορά.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως τα νέα παιδιά που φοβούνται να δοκιμαστούν και να εκφραστούν στον έρωτα, με μεγάλη άνεση και ευκολία, μπορούν να στείλουν απευθείας μήνυμα σε κάποιον άγνωστο (ακόμη και με φωτογραφίες των γεννητικών τους οργάνων) για να οδηγηθούν σε μια πράξη που δεν έχει κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο. Αυτό δεν αντιμετωπίζεται ως παρενόχληση αλλά κάτι απολύτως αποδεκτό.

30% ΜΕΙΩΣΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΔΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ EUROSTAT

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1Eu8Go3u6B/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Οι εκλογικές δεξαμενές και το πολιτικό πλεονέκτημα του Σαμαρά

07/09/2026

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Για δύο κόμματα είμαι πολύ επιφυλακτικός να κάνω εκλογική πρόβλεψη: Το ένα η “Ελπίδα” της Καρυστιανού και το άλλο είναι το υπό ίδρυση του Σαμαρά. Η επιφύλαξή μου οφείλεται στο γεγονός ότι ούτε το ένα, ούτε το άλλο κόμμα, έχουν δοκιμαστεί στις κάλπες. Η ΕΛΑΣ είναι επίσης νέο κόμμα, αλλά ο Τσίπρας έχει δοκιμαστεί στην κάλπη.

Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί για την “Ελπίδα” είναι ότι ακολουθεί πτωτική πορεία, χωρίς να είναι ακόμα ορατό που θα καταλήξει. Για το κόμμα Σαμαρά το μόνο που μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά είναι ότι διέφυγε τον μεγάλο κίνδυνο: Το σύστημα Μητσοτάκη να το απαξιώσει εκλογικά, πριν καλά-καλά ιδρυθεί. Με δύο-τρεις στημένες δημοσκοπήσεις να το εμφανίσουν στο όριο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης (γύρω στο 3%) και να δημιουργήσουν κλίμα – ακόμα και σ’ αυτούς που θα ήταν διατεθειμένοι να το ψηφίσουν – ότι πρόκειται για θνησιγενές πολιτικό εγχείρημα.

Ο κίνδυνος αυτός απετράπη – αφενός λόγω των πολιτικών παρεμβάσεων του Σαμαρά, που προκάλεσαν αίσθηση – αφετέρου λόγω της μεγάλης πολιτικής-εκλογικής φθοράς της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της ανυπαρξίας εναλλακτικών λύσεων στο χώρο της αντιπολίτευσης.

Όσον αφορά τώρα την εκλογική επίδοση του κόμματος Σαμαρά, τόσο οι δημοσκοπήσεις, όσο και η εμπειρική εκτίμηση δείχνουν ότι πριν ακόμα ιδρυθεί κερδίζει έδαφος, κινείται ανοδικά, χωρίς να είναι ακόμα ορατό που θα καταλήξει. Το μεγάλο πλεονέκτημά του είναι ότι –σε αντίθεση με άλλα κόμματα– έχει πολλές και μεγάλες δεξαμενές από όπου μπορεί να αντλήσει:

Έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος και φίλος Βάσος Φτωχόπουλος, αγκωνάρι στα θεμέλια του σύγχρονου ελληνισμού

του Γιώργου Καραμπελιά

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών ο Βάσος Φτωχόπουλος, σύντροφος και αγαπημένος φίλος, αγωνιστής τους κυπριακού ελληνισμού, ακτιβιστής, συγγραφέας, σκηνοθέτης και εκδότης που έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην κυπριακή πολιτική και πνευματική ζωή των τελευταίων πενήντα χρόνων…  

Εδώ, προτού τον αποχαιρετήσω μαζί με τους άλλους Ελλαδίτες και Κύπριους συντρόφους και φίλους του στην τελευταία του κατοικία στην αγαπημένη του Λευκωσία, την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου του 2026,  θα πω ελάχιστα λόγια, και υπόσχομαι αν ο Θεός μου δώσει κι’ άλλες μέρες να επανέλθω.

Γεννημένος το 1950 στην κατεχόμενη σήμερα Αιγιαλούσα της Καρπασίας, έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Κύπρο, προτού η οικογένειά του μετακινηθεί στο Λονδίνο. Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση εγκαταστάθηκε για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη, όπου ανέπτυξε πολιτική και κοινωνική δράση, επικεφαλής μιας ομάδας Κυπρίων φοιτητών και φοιτητριών και συνδεθήκαμε στενά από τότε, καθώς μοιραζόμαστε κοινές φιλοσοφικές και ιδεολογικές αντιλήψεις. Άλλωστε η ομάδα των νεαρών Κυπρίων αγωνιστών δεν παρέμενε αποκλειστικά προσηλωμένη στο Κυπριακό, αλλά συμμετείχε στους ευρύτερους προβληματισμούς για τη μοίρα του ελληνισμού στο σύνολό του. 

Ο ΤΟΣΟ ΕΥΣΤΟΧΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΣΑΞΟΝΙΑ

Δημοσθένης Κούρτοβικ

Πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν στη Γερμανία μετά τη σεισμική εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ. Όχι όμως ένα: η νοοτροπία της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ.

 Όποιος αμφιβάλλει γι' αυτό, δεν έχει παρά να (ξανα)διαβάσει τι είπε ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μετά τη ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Αφού δήλωσε "σοκαρισμένος", συνέχισε λέγοντας ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι λόγος να αμφιβάλλει για την ορθότητα της πολιτικής του και απέδωσε την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος σε επικοινωνιακούς λόγους, σε ένα προβληματικό... μάρκετινγκ.

 Πρόκειται για μνημειώδη δήλωση. Αυτό που ουσιαστικά είπε ο καγκελάριος είναι ότι ο ρόλος της κυβέρνησής του είναι αυτός μιας διαφημιστικής εταιρείας στην υπηρεσία εντολέων (καταλαβαίνουμε ποιων) οι οποίοι υπαγορεύουν τις πιο κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Δεν αρμενίζουμε στραβά, είναι ο γιαλός στραβός... 

    Από κοντά οι γνωστοί δημοσιολογούντες απολογητές της "φιλελεύθερης" ολιγαρχίας άρχισαν πάλι (και στη χώρα μας) αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κουνάνε το δάχτυλο στο πόπολο, στους deplorable της Χίλαρι Κλίντον, που είναι ανίδεοι, αμόρφωτοι, ανεύθυνοι, καθυστερημένοι και άλλα τέτοια, τα οποία δίνουν, υποτίθεται, τη βαθύτερη ερμηνεία του φαινομένου. Αυτοί φταίνε που ακροδεξιά κόμματα όπως η Afd κερδίζουν την εργατική τάξη και τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα (δηλαδή τους ίδιους). 

Δεν φταίει, προς Θεού, η συνεχιζόμενη αποψίλωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα τώρα και των πολεμικών εξοπλισμών, δεν φταίει η προϊούσα εσωτερική αποβιομηχάνιση και η ανεργία που παράγει, δεν φταίει μια "πράσινη" ενεργειακή πολιτική που σχεδιάστηκε ερήμην και εις βάρος των άμεσα θιγόμενων λαϊκών στρωμάτων, δεν φταίει η μαζική μετανάστευση, η οποία, με τον τρόπο που γίνεται, δημιουργεί τεράστια προβλήματα κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής, δεν φταίνε τα κόμματα που έχουν χάσει κάθε επαφή με τα πολιτικά υποκείμενα που εκπροσωπούσαν άλλοτε, με την ίδια την πραγματικότητα, και το μόνο που βλέπουν είναι ο εξωραϊσμένος από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη εαυτός τους.

    Αν όμως πιστεύουν όντως ότι δεν φταίνε όλα αυτά και άλλα, αν το φταίξιμο είναι των "καθυστερημένων", η λύση είναι αυτή που πρότεινε σαρκαστικά ο Μπρεχτ μετά την καταστολή της εξέγερσης του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο: 

η κυβέρνηση να καταψηφίσει τον λαό και να εκλέξει άλλον.

Βάσος Πτωχόπουλος: Ένας εκδότης, μια ιστορία

Εκδήλωση στον ΙΑΝΟ, 20 Φεβρουαρίου 2016

Φιορδ" του Κριστιάν Μουντζίου

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ 

Είδα το "Φιορδ" του Κριστιάν Μουντζίου (και όχι Μουνγκίου, όπως το βλέπω γραμμένο σε διάφορα ελληνικά μίντια) και θεωρώ ότι, πέρα από φιλμικό αριστούργημα, είναι η πιο ευπρόσδεκτα προκλητική ταινία των τελευταίων χρόνων.

 Για να εξηγήσω πώς το εννοώ, θα αρχίσω από το πρώτο ερώτημα που μου γεννήθηκε όταν βγήκα από την κινηματογραφική αίθουσα.

 Γιατί άραγε στην καλοπροαίρετη μεν, αλλά αποστειρωμένη, απρόσωπη, χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης, ισοπεδωτική και σε τελική ανάλυση ολοκληρωτική λογική ενός σκανδιναβικού κράτους πρόνοιας (εν προκειμένω της νορβηγικής υπηρεσίας προστασίας παιδιών) ο Μουντζίου αντιπαρέθεσε μια πολύ δεμένη, αλλά υπερσυντηρητική, θρησκομανή ρουμανο-νορβηγική οικογένεια, σκυμμένη καθημερινά πάνω από τη Βίβλο, με παιδιά που δεν τους επιτρέπεται να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, να ακούν μοντέρνα μουσική, να χορεύουν κτλ.;

 Μήπως επιχειρεί, όπως κατηγορήθηκε από κάποιους κινηματογραφικούς κριτικούς μας, να περάσει έμμεσα ένα αντιδραστικό μήνυμα (ποιος, ο Μουντζίου του "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες" ή της "Αποφοίτησης"!). Και αν δεν είχε τέτοια πρόθεση, δεν θα ήταν άραγε καλύτερα αν είχε παρουσιάσει μια συμπαθητική μέση οικογένεια μεταναστών, κάπως γραφικά παραδοσιακή, αλλά χωρίς τέτοιες ακρότητες;

Ιδού η Κάσος, ιδού και το πήδημα!

04/09/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΕΝ/STR

ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ

Κατά παράφραση της φράσης “Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα”, που χρησιμοποιείται από την Αρχαιότητα (μύθος του Αισώπου) για να προκαλέσομε κάποιον, ώστε να αποδείξει αυτό για το οποίο καυχιέται. H παραπάνω πρόκληση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδείξει η κυβέρνηση την ορθότητα της πολιτικής της για την υπεράσπιση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, που αναγνωρίζεται στη χώρα μας από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και που αμφισβητείται από τη γείτονα με τα δικά της θαλάσσια πάρκα, το Τουρκολιβυκό Σύμφωνο και έμπρακτα με τη παρεμπόδιση στην ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κάσου και Καρπάθου.

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στη προεδρία των ΗΠΑ σηματοδοτεί μια νέα προσέγγιση στη παγκόσμια διακυβέρνηση και στις διεθνείς σχέσεις, όπου κυρίαρχη αναδεικνύεται η βούληση της εκάστοτε υπερκυβέρνησης και η ικανότητα των κρατών και των συμμάχων τους να επιβάλουν τις απόψεις τους με βάση τη στρατιωτική ισχύ τους. Οι διεθνείς συνθήκες, οι διεθνείς οργανισμοί ακόμα και οι παραδοσιακές συμμαχίες φαίνεται πως αργά αλλά σταθερά χάνουν τη σημασία και την επιρροή τους και διολισθαίνουν στο περιθώριο της ιστορίας.

Η Τουρκία με δύο προεδρικά διατάγματα ανακήρυξε δύο “Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα” στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, τα όρια των οποίων εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων σε διεθνή ύδατα (ανοικτή θάλασσα) και στη με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Έτσι και με το Τουρκολιβυκό Σύμφωνο προσπαθεί να υλοποιήσει το σχέδιο για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, να διχοτομήσει το Αιγαίο Πέλαγος και να απομονώσει το ΚαστελΛόριζο. Σαφώς η ίδρυση των πάρκων αποτελεί συνέχεια των προκλήσεων της γείτονας σε βάρος της χώρας μας.

Το Γενέθλιο της Θεοτόκου

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ

Η γέννηση της Παναγίας (8 Σεπτεμβρίου) δεν έρχεται στην ιστορία με θόρυβο, εξουσία ή επίδειξη. Έρχεται αθόρυβα... και όμως προετοιμάζει μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές της ανθρώπινης ύπαρξης: ο Θεός θα προσλάβει την ανθρώπινη φύση και ο άνθρωπος θα κληθεί ξανά σε κοινωνία μαζί Του.

Ίσως γι’ αυτό η σημερινή εορτή έχει κάτι πολύ ουσιαστικό να πει και στην εποχή μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο που μετρά σχεδόν τα πάντα με δύναμη, αποτελεσματικότητα, προβολή και αριθμούς. Το Γενέθλιο της Θεοτόκου αντιστρέφει αυτή τη λογική. Το πραγματικά καινούργιο αρχίζει από κάτι που κανείς δεν θεωρεί ακόμη σημαντικό. Από ένα παιδί. Από μια οικογένεια που περίμενε. Από μια παρουσία χωρίς πολιτική ή κοινωνική ισχύ.

Κι όμως, από αυτή τη φαινομενικά ασήμαντη αρχή προετοιμάζεται η Ενανθρώπηση.

Αυτό είναι ίσως και το πολιτικό μήνυμα της εορτής: μια κοινωνία κρίνεται από το αν μπορεί να αναγνωρίζει αξία εκεί όπου η εξουσία βλέπει αδυναμία... στο παιδί, στον φτωχό, στον ηλικιωμένο, στον άνθρωπο χωρίς δημόσια φωνή.

Και είναι συγχρόνως υπαρξιακό μήνυμα: κανείς μας δεν γνωρίζει ποια μεγάλη αλλαγή μπορεί να κυοφορεί μια μικρή, αθέατη αρχή.

Η ιστορία του Θεού με τον άνθρωπο δεν αρχίζει πάντοτε από τα κέντρα της δύναμης. Συχνά αρχίζει εκεί όπου ο κόσμος δεν κοιτάζει.

ΔΕΙΤΕ ένα βαθύτερο βλέμμα στο μυστήριο του Γενεθλίου της Θεοτόκου 👇 

https://www.sophia-ntrekou.gr/2019/09/Nativity-of-the-Theotokos.html

.

📸  Το Γενέθλιο της Θεοτόκου· από την Ουκρανή αγιογράφο Λίντια Γιακομπτσούκ (Lidiya Yakobchuk)

ΠΗΓΗ: https://www.sophia-ntrekou.gr/2019/09/Nativity-of-the-Theotokos.html

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος εκδότης και συγγραφέας Βάσος Φτωχοπουλος

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/V0YLYhcKDQA?is=NWnsgOy5Z2G1bycD

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

+Βάσος Φτωχόπουλος

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

FOREVER YOUNG

«Leave your steppingstones behind there

Something calls for you

Forget the dead you've left, they will not follow you

The vagabond who's rapping at your door

Is standing in the clothes that you once wore

Strike another match, go start anew

And it's all over now, Baby Blue» - Bob Dylan

Συζητούσε πολύ για την ώρα του θανάτου του, από τα πρώτα χρόνια της αιμοκάθαρσης και βλέποντας φίλους να αποχωρούν για τις αυλές του παραδείσου. Ή της κόλασης. Κάθε που γύριζε από μια δοκιμασία, έβαζε στοιχήματα για το αν θα βγάλει τη χρονιά. Ο ίδιος έλεγε «δεν θα την φκάλω», οι υπόλοιποι στοιχηματίζαμε για το αντίθετο. Επαναλάμβανε, όλα αυτά τα χρόνια, το αριστουργηματικό «Απελπίστηκα» του Μάρκου: «Τι πάθος ατελείωτο, που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ τον θάνατό μου». Του άρεσε πολύ να μεμψιμοιρεί σατιρίζοντας, κάτι που μόνο αυτός μπορούσε να κάνει με μαεστρία. Να απολαμβάνει τα χάδια των παλιών φιλενάδων του, να «οδύρεται» για να κερδίσει μισή πίτα με χαλλούμι με πολλή, πολλή ρίγανη ή έναν μπακλαβά. Να το παίζει παππούς, χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις μιας γεροντικής στοργής, αλλά να πείθει τους πάντες ότι θα προτιμούσε να φοράει βράκα και να αγορεύει στον καφενέ μιας ελεύθερης Γιαλούσας. Σιγά.

Τον πειράζαμε, ίσως ως αντίποινο για τα πολύχρονα πειράγματά του και πολλές φορές με ένταση, όπως θα του άρεσε. Διότι κατ’ ακρίβειαν, μέχρι την τελευταία του ώρα, ήταν εκείνος ο έφηβος που έφυγε από το ταπεινό χωριό του για την Αγγλία, το Λονδίνο, το Μάργκεϊτ και έμαθε -από την καλή κι απ’ την ανάποδη- τη μέρα και τη νύχτα του χάους. Εκείνος ο έφηβος που στα 12 μπήκε σε ένα σοβαροφανές καθολικό σχολείο της Αγγλίας και έγραψε έκθεση με 657 «φακλίκκια» γιατί δεν είχε μάθει άλλη λέξη στα αγγλικά. Τους άξιζε, ασφαλώς.