“Καλή Παναγιά” - Αποδόμηση του μεταμοντέρνου Μητροπολίτη Ναυπάκτου

Δεν είναι η θρησκεία το ζητούμενο. Είναι η επίθεση που δέχεται κάθε συνεκτικός κοινωνικός κρίκος. Σε όσους λοβοτομημένους απο το μεταμοντέρνο σας λένε οτι η παραδοσιακή ευχή «Καλή Παναγιά» είναι ΄νεολογισμός' να τους λέτε οτι με απλά μαθηματικά δεν βγαίνουν τα κουκιά.

Του Τάκη Μοσκώφ 

Αν και η σχέση μου με το διαδίκτυο κρατά από το 1992, εδώ μέσα μπήκα σχετικά αργά (γνωρίζοντας πολύ καλά που μπαίνω, αλλά με ισχυρή την ανάγκη να αποδομήσω και να αφυπνίσω) για 3 κυρίως λόγους που ο ένας είναι παράγωγο του άλλου, με την εξής σειρά: Υπονόμευση της χώρας> χειραγώγηση του λαού> πολιορκητική μηχανή, το μεταμοντέρνο. 

Η μέθοδος της υπονόμευσης μιας χώρας είναι πολύ αρχαία ιστορία. Οι θέσεις για το ποιος ήταν ο αρχαιότερος κοινωνικός μηχανικός -χειραγωγός, διίστανται ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Κινέζο  Σουν Τσού - ο 2ος στρατηγός, ειδικός στη στρατιωτική στρατηγική, συγγραφέας και φιλόσοφος. Στη σημερινή πραγματικότητα φαίνεται να επικρατεί η μέθοδος του Σουν Τσού: “Ενας απο τους σημαντικότερους κανόνες στον πόλεμο είναι να μην πολεμήσεις καθόλου, αλλά να υπονομεύσεις οτιδήποτε με αξία στην χώρα του εχθρού σου”. 

5 βασικοί πυλώνες για να το κάνεις αυτό, είναι οι ακόλουθοι:

Θρησκεία/παράδοση - Εκπαιδευτικό σύστημα - Κοινωνική ζωή- Διοίκηση -Σχέσεις εργαζόμενου/εργοδότη. 

 

Αυτοί οι βασικοί πυλώνες είναι που χρησιμοποιούν οι πράκτορες της υπονόμευσης, ανεξάρτητα του ιδεολογικού προσήμου που υπηρετούν. Πρόκειται δηλαδή για μηχανή! Και χρησιμοποιείται απο μυστικές υπηρεσίες, για να υπονομεύσουν την χώρα “εχθρό” αλλοτριώνοντας την κοινωνία της. 

Αλλά ας πάμε στο ζητούμενο. Είναι πράγματι όπως μας τα είπε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου τα πράγματα, σχετικά με την παραδοσιακή ευχή “ Καλή Παναγιά”;  Δεν θα σταθώ αν στέκει ή οχι λεκτικά, ούτε θεολογικά, αν και στέκει απόλυτα, καθώς εκφράζει την αγνότερη ενατένιση του Οικείου Υπερβατικού! Και η φτηνή και αβάσιμη επίκρισή του Μητροπολίτη εκφράζει τον μεταμοντέρνο φανατισμό ενάντια στο λαό και τους κώδικές του - τις παραδόσεις του. Θα σταθώ σε αυτό που είπε οτι “Τα τελευταία χρόνια επικράτησε μια μόδα που λέει Καλή Παναγιά ” και που ο ίδιος δεν έχει “ξανακούσει” στο παρελθόν ... 

Για να δούμε λοιπόν πως έχει η πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει χειρότερος σκλάβος από κάποιον που δεν μπορεί να δει τις αλυσίδες του ή το κλουβί από το οποίο θα έπρεπε να απελευθερωθεί.

(Από την Ιταλία, κείμενο ανώνυμου συντάκτη)

Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός μύθος: ο διευθυντής μιας μεγάλης εταιρείας, αδυνατώντας να παρακολουθήσει μια συναυλία με την Ημιτελή Συμφωνία του Σούμπερτ, δωρίζει τα εισιτήρια στον διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας, ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με την Grand Musique , ελπίζοντας ότι ο Σούμπερτ θα του ανοίξει τους ορίζοντές του. Την επόμενη μέρα, ο διευθυντής τον ρωτάει πώς πήγε η συναυλία και εκείνος απαντά ότι θα λάβει μια αναφορά, η οποία, στην ώρα της, φτάνει το μεσημέρι, χωρισμένη σε σημεία:

1. Για σημαντικά χρονικά διαστήματα τα τέσσερα όμποε δεν κάνουν τίποτα: ο αριθμός τους θα μπορούσε να μειωθεί και το έργο τους να κατανεμηθεί στην υπόλοιπη ορχήστρα, εξαλείφοντας τις αιχμές στη χρήση.

2. Τα δώδεκα βιολιά παίζουν την ίδια νότα: ο αριθμός των βιολονιστών θα μπορούσε επομένως να μειωθεί επωφελώς.

3. Τα χάλκινα πνευστά επαναλαμβάνουν ήχους που έχουν ήδη παιχτεί από τις χορδές, κάτι που φαίνεται άσκοπα περιττό.

4. Συμπερασματικά: αν ο Σούμπερτ είχε λάβει υπόψη αυτές τις παρατηρήσεις και είχε βελτιστοποιήσει τον χρόνο και τους πόρους, θα είχε μειώσει τη διάρκεια της συμφωνίας κατά τουλάχιστον 25% και, ως εκ τούτου, θα είχε χρόνο να την ολοκληρώσει πριν πεθάνει.

Το Ιράν και η αδυναμία της αμερικανικής αυτοκρατορίας

Pino Arlac.chi

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Υπάρχει μια εικόνα που συνοψίζει την τρέχουσα κατάσταση της αμερικανικής ισχύος καλύτερα από οποιαδήποτε στατιστική. Κανένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο δεν πλέει αυτή τη στιγμή στον Περσικό Κόλπο.

Τα δύο που αναπτύχθηκαν εναντίον του Ιράν, το Lincoln και το Bush, βρίσκονται στην Αραβική Θάλασσα, πάνω από χίλια χιλιόμετρα από τις ιρανικές ακτές, έξω από μια υδάτινη μάζα που για ογδόντα χρόνια ήταν μια αμερικανική λίμνη. Το τρίτο, το Ford, που εκτράπηκε τον Μάρτιο στην Ερυθρά Θάλασσα για να αντιμετωπίσει τους Χούθι, υπέκυψε στον εχθρό: μια πυρκαγιά στο πλοίο, μετά από έντεκα συνεχόμενους μήνες στη θάλασσα, το ανάγκασε να επιστρέψει. Σήμερα, βρίσκεται σε ξηρή αποβάθρα στο Νόρφολκ και η Ερυθρά Θάλασσα μένει χωρίς αεροπλανοφόρο.

Ο πιο ισχυρός στόλος στην ιστορία διατηρεί ασφαλή απόσταση από τις ακτές μιας εχθρικής χώρας για να αποφύγει να αποκαλύψει την ευαλωτότητά του στις νέες στρατιωτικές τεχνολογίες. Ένα σμήνος από drones και υπερηχητικούς πυραύλους που κοστίζουν μόλις λίγα εκατομμύρια δολάρια μπορούν να ακινητοποιήσουν ένα αεροπλανοφόρο αξίας 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Το πλαίσιο είναι γνωστό, αλλά αξίζει να επανεκτιμηθεί. Το Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου διέρχεται το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου, έχει ουσιαστικά κλείσει από τις 8 Ιουλίου, την ημέρα που επανέλαβαν τις εχθροπραξίες: μια σταγόνα σποραδικής διαμετακόμισης, που αναζωπυρώθηκε μόνο από ευνοϊκούς τίτλους και σβήστηκε από τον πρώτο πύραυλο. Την περασμένη εβδομάδα, ήταν η σειρά ενός δεξαμενόπλοιου μεταφοράς αερίου φορτωμένου με αέριο του Κατάρ. Η Σαουδική Αραβία είχε βρει μια βαλβίδα διαφυγής εκτρέποντας το αργό πετρέλαιο στο Γιανμπού, στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο τερματικός σταθμός τελικά χειρίστηκε πάνω από το 90% των εξαγωγών της δια θαλάσσης.

Αλλά στις 20 Ιουλίου, οι Χούθι κήρυξαν ναυτικό εμπάργκο κατά του Ριάντ και λίγες μέρες αργότερα ανέλαβαν την ευθύνη για τις πρώτες άμεσες επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της Aramco στο Τζιζάν και στο ίδιο το Γιανμπού.

Οι σαουδαραβικές ροές μέσω του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ έχουν μειωθεί σχεδόν στο μηδέν και το αργό πετρέλαιο που προορίζεται για την Ασία διοχετεύεται τώρα γύρω από την Αφρική. Ένας επιπλέον μήνας ναυσιπλοΐας. Οι δύο ενεργειακές αρτηρίες της Μέσης Ανατολής είναι ταυτόχρονα αποκλεισμένες. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ πριν, ούτε καν στο σοκ του 1973, ούτε καν κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ.

Να που γίναμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης!

Βύρων Λάμπρου 

Το τελευταίο διάστημα έχουμε έναν καταιγισμό παρεμβάσεων για τις αγορές ακινήτων από Βούλγαρους στην Καβάλα.

“Γέμισε λέβα η Τούζλα” αναφέρει αθηναϊκό δημοσίευμα. (Μα δεν έχει πλέον ευρώ η Βουλγαρία;) Να μην αφήσουμε την ευκαιρία να εξελιχθεί σε φούσκα.

Κυβέρνηση, δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης βλέπουν ανάπτυξη. Δεν λείπουν φυσικά και οι μεσίτες οι εταιρείες real state για να δηλώσουν παρόν ή να διαφημίσουν τους νέους οικισμούς που στήνουν (παραλία Δήμου Παγγαίου, Περιγιάλι και Κεραμωτή).

Ορισμένα δεδομένα που μέσα στην γενική παραζάλη χάνονται.

1. Με κοινή διυπουργική απόφαση ΟΛΗ η Θάσος χαρακτηρίζεται ως “Ανεπτυγμένη Περιοχή” τουριστικά (7/8/2026). Αλλάζουν απλά οι όροι δόμησης που ευνοούν φυσικά τις μεγάλες ξενοδοχιακές εγκαταστάσεις.

2. Οι αυξήσεις στις τιμές των ακινήτων πάνε στα σύννεφα. Η Καβάλα συναγωνίζεται πλέον την Χαλκιδική σε ακρίβεια. Από κοντά και οι λίγες ενοικιάσεις εκτινάσσονται και οδηγούν ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού να ξοδεύει μεγάλο μέρος του εισοδήματός του για κατοικία.

3. Το κυκλοφοριακό σύστημα της πόλης της Καβάλας και των τουριστικών προορισμών καταρρέει. Οι μόνιμοι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι επαγγελματίες βρίσκονται αντιμέτωποι με συμφόρηση (κυκλοφορίας και νεύρων).

4. Από όλους αυτούς του επαΐοντες κανείς δεν αναρωτιέται σε ποια οικονομική ανάπτυξη συμβάλλει ο τουρισμός και κοντά του ο κατασκευαστικός τομέας. Είναι γνωστό ότι δεν παράγεται τίποτα με τον τουρισμό (προσφορά υπηρεσιών και πώληση αγαθών που τα περισσότερα εισάγονται), οι δε οικιστικές κατασκευές σταματούν να προσφέρουν στο τοπικό ΑΕΠ μόλις ολοκληρωθούν.

5. 558.000 επιβάτες στα πλοία της γραμμής για την Θάσο. Κοινώς βουλιάζει το νησί. Αλλά μέσα στην παραζάλη τους κανένας δεν αναφέρει ότι για να καλυφθούν οι ανάγκες τόσων ανθρώπων απαιτούνται αντίστοιχες υποδομές που δεν υπάρχουν. Δρόμοι, καθαριότητα, ύδρευση, αποχέτευση, υπηρεσίες υγείας κλπ είναι αδύνατον να καλύψουν αυτά τα μεγέθη.

Κάθομαι στο εδώλιο του κατηγορουμένου μόνο και μόνο επειδή είμαι Έλληνας!!

Του Θανάση Χούπη

Τίρανα, Δεκαπενταύγουστος του 1994.

Λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, αφού πλήρωσα, με τη βοήθεια του θεόσταλτου εφοπλιστή Βαγγέλη Αγγελάκου, το πρόστιμο που μού επιβλήθηκε, στο αλβανικό νόμισμα ("λεκ" / lek), έβγαινα απ' τη φυλακή που βρισκόταν στα περίχωρα της αλβανικής πρωτεύουσας.

Το "έγκλημα"που διαπράξαμε, για το οποίο μας συνέλαβαν, πάνω από 20 δημοσιογράφους, τεχνικούς - μέλη τηλεοπτικών συνεργείων και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών, απ' την Ελλάδα και την Ομογένεια, ήταν η απόφασή μας να σταθούμε στο πλευρό των Πέντε Ελλήνων, Βορειοηπειρωτών, ηγετικών στελεχών της "Ομόνοιας". Άλλοι από επαγγελματική υποχρέωση και όλοι υπακούοντας στο εθνικό χρέος.

Η πολλαπλά ευεργετημένη ηγεσία της Αλβανίας, με τον Σαλί Μπερίσα στο τιμόνι της, εκείνη την περίοδο, με τη στήριξη και κάποιων ιδεολογικά συγγενών τους εξ Ελλάδος, είχαν αποφασίσει να προκαλέσουν, για πολλοστή φορά την Πατρίδα μας.

Προσδιόρισαν την έναρξη της "Δίκης" - παρωδία, για τις 15 Αυγούστου, θεωρώντας ότι οι Έλληνες θα ήταν εκείνη τη μέρα στα Πανηγύρια... Κι όταν είδαν ότι αυτό δεν συνέβη, καθώς στα Τίρανα βρέθηκαν πολλές εκατοντάδες εκπρόσωποι της πολιτικής και της κοινωνίας, αποφάσισαν να κλιμακώσουν τις προκλήσεις. 

Μόλις ολοκληρώθηκε η ανάγνωση των χαλκευμένων ψευδο-κατηγοριών και η αρχική τοποθέτηση των κατηγορουμένων, καθώς η ζέστη στην αίθουσα του "Δικαστηρίου" ήταν αφόρητη, κατευθύνθηκα στον περίβολό του, για να δώσω την πρώτη ανταπόκριση της ημέρας στην ΕΡΤ3. 

Στη σκέψη μου κυριαρχούσε η αγέρωχη εικόνα του Κώστα Κυριακού και του Ηρακλή Σύρμου, πρώην πολιτικών κρατουμένων στο κολαστήριο καταναγκαστικής εργασίας του Σπάτς. Τους είχαν βάλει στη δεύτερη σειρά, πίσω απ' τον Θόδωρο Μπεζιάνη, τον Βαγγέλη Παπαχρήστο και τον Παναγιώτη Μάρτο, οι οποίοι είχαν κι αυτοί στο βλέμμα τους τη δύναμη και το κουράγιο που άντλησαν από τη διεθνή και την ομόθυμη, ελληνική κατακραυγή, για τις σταλινικές μεθοδεύσεις της τυραννίας των Τιράνων.

Η Παναγιά που ύμνησαν οι ποιητές

Οι ποιητές μας για την Παναγία

Η Παναγία αποτελεί αστείρευτ κιη πηγή έμπνευσης και για πολλούς σύγχρονους Έλληνες ποιητές αλλά τους δόκιμους ποιητές του καιρού μας, που Της αφιερώνουν βιβλία ολόκληρα, αυτοτελείς συνθέσεις και συχνές αναφορές.

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ΝΙΚΟΣ

Κοσμά του Ινδικοπλεύστη

Εκεί, Ταμίλες χαμηλές που εμύριζαν βαριά,

Σιγκαλινές με στήθη ορθά, τριγύρω σου λεφούσια.

Εδώ ζυγίζεις το κορμί με τ’ αχαμνά μεριά

Και προσκυνάς τη Δέσποινα τη Γαλακτοτροφούσα.

Πήγες εκεί που εδίδασκε το πράσινο πουλί,

όπου της μάγισσας ο γιος θ’ αντάμωνε το στόλο.

Έλυνε κείνος με σπαθί όσα η γραφή διαλεί.

Μα συ ξηγάς τα αινίγματα καινούργιων Αποστόλων.

«Τραβέρσο», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 1975, σ. 21

***

Μάρκος Αυγέρης

Να, ο λαός Σου

…Τεράστιο κύμα ο λαός μου

που μ’ ανασηκώνει

και με φέρνει όπως η αγκαλιά το βρέφος

των Ουρανών η Πλατυτέρα

«Αντίδρομα και Παράλληλα», Αθήνα 1969, σελ. 72

***

Οδυσσέας Ελύτης, «Άνεμος της Παναγίας»

Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια
Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο
Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μεσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!

«Η Μετα-φυσική ως αρρώστια και ως Γιορτή»

Tου Χρήστου Γιανναρά

Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου –«καλή Παναγιά» εύχονται στα νησιά μας, το γλωσσικό ομόλογο του «καλή Ανάσταση» ή «καλά Χριστούγεννα».

Όσοι καταλαβαίνουν ασυμβίβαστη τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία (κατανόηση που όριζε κάποτε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα του Έλληνα), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς τη «Θεοτόκο»: τη γυναίκα που έδωσε σάρκα στην ελευθερία του Θεού από την ίδια τη θεότητά του, ελευθερία μανικού έρωτα για το πλάσμα του –να υπάρξει άνθρωπος ο Θεός χωρίς να καταλύεται το «όλως έτερον» της θεότητας. «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι», ψέλνει η Εκκλησία γι’ αυτή τη γέννα του Θεού από άνθρωπο, πρώτη και μοναδική στην Ιστορία ταύτιση της ελευθερίας με την Αιτιώδη Αρχή του υπαρκτικού γεγονότος.

Όσοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία, την αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος όταν θρησκειοποιείται (αλλοτρίωση που όρισε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα της μεταρωμαϊκής Δύσης), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς κυρίως την «Παρθένο» (the Virgin, la Vierge). Θέλουν να ξορκίσουν τον πρωτόγονο ενοχικό φόβο για τη σεξουαλικότητα. Φόβο που ακόμα φυλακίζει τη γυναίκα στην «μπούργκα», να κρυφοβλέπει τον κόσμο αόρατη ως φύλο, τον ίδιο φόβο που στα θρησκευτικά περιβάλλοντα θέλει να κρύψει, να εξαφανίσει τη γυναικεία χάρη, ιδιαίτερα τα μαλλιά (γιατί άραγε τα μαλλιά;), ακόμα και να τα ξυρίσει, όπως οι φανατικοί Εβραίοι στις γυναίκες τους. Την ιεροποίηση της βιολογικής παρθενίας, περίπου λατρεία, τη γεννάει η φυσική θρησκεία, το τυφλό ένστικτο θωράκισης του εγώ απέναντι στον φόβο για το άγνωστο υπερβατικό.

Ερμηνεία της εικόνας της Κοίμησης της Θεοτόκου

Αναρτήσεις στο Γερομοριά για την Κοίμηση της Θεοτόκου, την Παναγία και τον Δεκαπενταύγουστο ΕΔΩ

Απολυτίκιον Κοιμήσεως Θεοτόκου

Η αγία εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπη. Δύο όμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στην όλη παράσταση: Ο Χριστός και η Παναγία. Ο Χριστός μας με το ηγεμονικό Του παράστημα που κρατεί την ψυχή της Παναγίας Μητέρας Του, βρέφος φασκιωμένο, και το λιπόσαρκο σκήνωμα της Παναγίας.

«Στην εικόνα δεσπόζει το νεκρικό κρεβάτι, στολισμένο με πλούσια ποδέα, όπου αναπαύεται η Παναγία με τα χέρια σταυρωμένα. Μπροστά στερεωμένο σε ένα απλό κηροπήγιο καίει ένα χοντρό κερί. Πίσω από το νεκρικό κρεβάτι και στη μέση ακριβώς στέκει ο Χριστός με το σώμα σε περίεργη στροφή προς τα δεξιά, προς την κεφαλή της Μητέρας Του. Στα χέρια Του απλωμένα στην ίδια κατεύθυνση, κρατεί την ψυχή της, που έχει τη μορφή φασκιωμένου μωρού με τα χέρια σταυρωμένα. Τον τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ’ αυτή είναι ζωγραφισμένοι στην κορυφή ένα εξαπτέρυγο και σε μονοχρωμία τέσσερις άγγελοι που πλαισιώνουν το Χριστό με χειρονομίες και έκφραση λύπης στα πρόσωπά τους… Πάνω ακριβώς από το Χριστό στην κορυφή του τόξου της εικόνας έχουν ανοίξει οι πύλες του ουρανού και φαίνονται δύο άγγελοι, πάλι σε μονοχρωμία, να σκύβουν με σκεπασμένα χέρια για να πάρουν με τη σειρά τους την ψυχή της. Στην κεφαλή και στα πόδια του νεκρικού κρεβατιού είναι μαζεμένοι οι δώδεκα απόστολοι με εκφράσεις, στάσεις και χειρονομίες που δείχνουν βαθιά λύπη. Ο Πέτρος θυμιατίζει στην κεφαλή της Παναγίας, ο δε Απόστολος Παύλος και ο Θεολόγος Ιωάννης σκύβουν στα πόδια της και την ασπάζονται. Πιο πίσω είναι τρεις ιεράρχες με ανοιχτά βιβλία και στα αριστερά, στο βάθος, θρηνούν τρεις γυναίκες. Τη σύνθεση κλείνουν στο βάθος, πίσω από τις ομάδες των μαθητών, δύο συμβατικά αρχαιόπρεπα κτήρια. Ανάμεσα σ’ αυτά διαβάζεται η επιγραφή «Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Α. Καρακατσάνη). Οι τέσσερις (εικονίζονται οι τρεις) Ιεράρχες που παραβρέθηκαν στην Κοίμηση ήταν: ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος. Ο Ιερόθεος δεν εικονίζεται.

Η Παναγία στην Ελληνική λογοτεχνία

από Μαντώ Μαλάμου

Ἐντοπίζοντας κατ’ ἀρχήν ὡς κατ’ ἐξοχήν πηγή ἐμπνεύσεως τῶν Ἑλλήνων λογοτεχνῶν τήν ὑμνολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἡ διδάκτωρ Φιλολογίας τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Μαντώ Μαλάμου ἀναφέρει ὡς ἔκτυπο παράδειγμα κατ’ ἀρχάς τόν Ν. Γ. Πεντζίκη.

Στή συνέχεια μέσα ἀπό κείμενα ποιητικά καί πεζογραφικά τῶν: Μιχαήλ Μητσάκη, Κωστῆ Παλαμᾶ, Στρατῆ Μυριβήλη, Κ. Π. Καβάφη, Γιάννη Ρίτσου, Γιώργου Ἰωάννου, Κώστα Βάρναλη, Κώστα Μόντη, Ἄγγελου Σικελιανοῦ, Ὀδυσσέα Ἐλύτη, Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη καί σύντομες ἀναφορές σέ άλλους (Γ. Σεφέρη, Ν. Καροῦζο, Ν. Γκάτσο, Τ. Λειβαδίτη, Λ. Παπαδόπουλο) διερευνᾶ τήν ἀδιάλειπτη παρουσία τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ ὡς Μητέρας τοῦ ἀνθρώπου σέ κάθε ἔκφανση τῆς ἀτομικῆς καί συλλογικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων.

Η μνήμη είναι επικίνδυνη! Ποιον φοβάστε στη Σουμελά; Πώς μια ορθόδοξη λειτουργία μετατράπηκε σε «ποντιακή απειλή»

Η ιστορία δεν εξαφανίζεται επειδή απαγορεύεις στους ανθρώπους να τη διηγούνται. Άρθρο που τσακίζει κόκκαλα από τον Ταμέρ Τσιλινγκίρ κατά της Τουρκίας.

Δημοσιεύτηκε στις 14 Αυγούστου 2026 

Του Ταμέρ Τσιλινγκίρ

15 Αυγούστου 2010…

Ύστερα από 88 χρόνια τελείται ξανά Θεία Λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά, στην περιοχή της Ματσούκας της Τραπεζούντας.

Με την άδεια των τουρκικών αρχών.

Άνθρωποι από διαφορετικές χώρες φτάνουν στην Τραπεζούντα και ανεβαίνουν στην Παναγία Σουμελά.

Ανάβουν τα κεριά τους.


Ψάλλουν.

Προσεύχονται.

Της Θείας Λειτουργίας προεξάρχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Εκείνη την ημέρα ο Βαρθολομαίος εξηγεί με μια πολύ απλή φράση γιατί βρίσκονται εκεί:

«Ήρθαμε να προσευχηθούμε».

Προσεύχονται για τους κληρικούς και τους μοναχούς που έζησαν στη Μονή.
Μνημονεύουν ακόμη και τους Οθωμανούς σουλτάνους που κατά καιρούς προστάτευσαν τη Σουμελά (!!!).

Ευχαριστούν την κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας και τις τοπικές αρχές.

Και όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στον μήνα του Ραμαζανιού.
Ο Βαρθολομαίος εύχεται στους μουσουλμάνους για το Ραμαζάνι.

Ύστερα όλοι επιστρέφουν στα σπίτια τους.

Η Τουρκία δεν διαλύεται.


Η Τραπεζούντα δεν αλλάζει χέρια.

Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν καταργείται.

Δεν ιδρύεται κάποιο καινούργιο κράτος στη Μαύρη Θάλασσα.

Τα σύνορα δεν αλλάζουν.

Δεκαπενταύγουστος και Αριστερά. Η γιορτή του ελληνικού Κοινοτισμού και της Μητριαρχίας.

Του Ανδρέα Ζαφείρη

Ακόμη και στο πιο μικρό χωριό, «ανήμερα της Παναγιάς», δεκάδες θα ενώσουν τα χέρια τους, (ταυτόχρονα με εκατοντάδες χιλιάδες σε ολόκληρη τη χώρα), σχηματίζοντας χορούς σε μορφή κύκλου. Εκατοντάδες χιλιάδες θα προσκυνήσουν την «Αιώνια Μητέρα».

Το Πανηγύρι (ακόμη και στην σύγχρονη, εκφυλισμένη του μορφή) παραμένει ίχνος από αυτό που δηλώνει το ίδιο του το όνομα. Πανήγυρις, από το παν(όλος) και άγυρις (συνέλευση).Ο Δεκαπενταύγουστος, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γιορτή στον ελλαδικό χώρο, ήταν η μεγάλη γιορτή της Κοινότητας και της Μητριαρχίας.

Είναι η ημέρα που η κοινότητα επανασυνδέεται. (Ενώ Πάσχα και Χριστούγεννα είναι οι γιορτές της «οικογένειας»). Είναι η ημέρα της επιστροφής και της επανένωσης. Μέσα στη περίοδο όπου παραδοσιακά ο κύκλος των αγροτικών και κτηνοτροφικών εργασιών ήταν στο ναδίρ, μέσα στη περίοδο του καλοκαιριού όπου οι ξενιτεμένοι και οι νομάδες επέστρεφαν. (Στη σύγχρονη εκδοχή, η περίοδος με τις θερινές άδειες). Η Κοινότητα (παν)-(ηγυρίζει). Και ένας ολόκληρος πολιτιστικός, γεωγραφικός χώρος ενώνεται, μέσω του ταυτόσημου Χρόνου, και στο Χώρο και στη Συνείδηση.

Έμαθα για τον εαυτό μου καθώς μάθαινα τη μητρική μου γλώσσα.

από τη Σάρια Οζγκιούρ

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες.

Την περασμένη εβδομάδα σας μίλησα λίγο για το εσωτερικό ταξίδι. Για την εσωστρέφεια, για το πώς να μπορείτε να ακούσετε τη δική σας φωνή...

Αυτή την εβδομάδα θέλω να συνεχίσω αυτό το ταξίδι από ένα άλλο σημείο: να κατανοήσω τον εαυτό μου και να μπορέσω να τον κοιτάξω με ειλικρίνεια.

Μερικές φορές, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι κάτι λείπει από τη ζωή τους όχι όταν το χάνουν, αλλά χρόνια αργότερα, όταν επανεμφανίζεται.

Το συνειδητοποίησα αυτό το 2009.

Πήγα από την Κωνσταντινούπολη στο Αμέντ (Ντιγιαρμπακίρ) για να δουλέψω σε ένα σκηνικό γυρισμάτων κουρδικής ταινίας. Μέχρι τότε, νόμιζα ότι ήξερα κουρδικά. Ήταν μια γλώσσα που άκουγα από παιδί. Την είχαν μιλήσει στο σπίτι, την είχαν ακούσει στους δρόμους και την είχαν εντυπώσει στο μυαλό μου μέσα από τις συζητήσεις των μεγαλύτερων.

Για μένα, ήταν η μητρική μου γλώσσα.

Έπειτα κατασκευάστηκε το σκηνικό. Έλαβα τα σενάρια.

Κοιτούσα το κείμενο, προσπαθώντας να καταλάβω τι έλεγε.

Δεν κατάλαβα.

Μετά από λίγο, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Αρχικά, γέλασα με τον εαυτό μου.

«Μου είπαν ότι ήταν κουρδική ταινία», είπα.

Οι άνθρωποι στο πλατό με κοίταξαν και χαμογέλασαν.

«Erê heval, φάε Κούρδι», είπαν.

Ναι, ήταν στα κουρδικά.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, κάτι άλλο μου έγινε σαφές: Ήμουν ένας ξένος στη μητρική μου γλώσσα.

Εκείνη τη μέρα έμαθα πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βρίσκεσαι σε μια στιγμή που δεν καταλαβαίνεις τη δική σου γλώσσα.

Υπήρχε αμηχανία. Υπήρχε θυμός. Και ένα κενό που δυσκολεύομαι να περιγράψω...

🇬🇷ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ🇨🇾

Γιώργος Τασιόπουλος 

🥀ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

(Κώστας Βάρναλης)

"Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις..."

🇨🇾🇬🇷11 και 14 Αυγούστου 1996 ήταν η θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού στην Κύπρο!

🇬🇷Στις 12 Αυγούστου 2010 του Αριστοτέλη Γκούμα στην Β. Ήπειρο!

🌷Είναι οι εθνομάρτυρες του Δεκαπενταύγουστου για τον Ελληνισμό, έγιναν ζωντανά σύμβολα μνήμης ιερών τόπων, μας θυμίζουν με τη θυσία τους το χρέος μας σε πατρίδες που χιλιάδες χρόνια υπήρξαν τα κάστρα του ελληνισμού!

✔️ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΧΝΑΜΕ!

        ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

⛪Με το χέρι του Αναστασίου, μια προσευχή και μια μαρτυρία για τον Αριστοτέλη Γκούμα, μας θυμίζει ο Δημοσθένης Ζιούλης 

Μια χειρόγραφη ανακοίνωση του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα.

Λίγες γραμμές γραμμένες με το χέρι, αλλά με λόγο που ακόμη αντηχεί: οδύνη για τον νεκρό, προσευχή για την ψυχή του, καταδίκη της βίας, αναζήτηση της αλήθειας και απαίτηση για δικαιοσύνη.

Έτσι στεκόταν ο Αναστάσιος απέναντι στην αδικία.

Με την πίστη μπροστά και τη συνείδηση όρθια.

✔️Για τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα

Αργυρόκαστρο, 13 Αυγούστου 2010

«Με οδύνη συμμετέχω στο βαθύ πόνο που προκάλεσε η δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα, δεόμενος όπως ο Θεός αναπαύσει εν ειρήνη την ψυχή του.

Σ Ο Λ Ω Μ Ο Σ. Σ Ο Λ Ω Μ Ο Υ 🇨🇾 14 Αυγούστου 1996

🇬🇷  Σ Ο Λ Ω Μ Ο Σ.     Σ Ο Λ Ω Μ Ο Υ  🇨🇾

14 Αυγούστου 1996

   🥀 Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ!

"Μεσ' στη σγουρή σου φλόγα τυλιγμένος, 

στην πιο αψηλή κορφή στο Καθαρτήρι,

στέκεις ορθός και συντηράς το Γένος.

Το άναντρο εσύ της Λησμονιάς ποτήρι 

δεν καταδέχτηκες να πιεις...

... λιγνός Ακρίτας τριγυρνάει τη χώρα 

τα σύνορά μετράει, μετράει το νου μας,

το κίνδυνο νογάει κι ορμάει με φόρα,

μπλαβή αστραπή στην άκρη του γκρεμού μας!"

"ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ"

 

Νίκος Καζαντζάκης

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Με το τσιγάρο στο στόμα, σκαρφάλωσε στον ιστό της σημαίας

Δολοφονία Σολωμού Σολωμού 

Με το τσιγάρο στο στόμα, σκαρφάλωσε στον ιστό της σημαίας με πρόθεση να κατεβάσει την τουρκική σημαία

Τρεις μέρες μετά τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, οι εξτρεμιστές Τούρκοι συντελούν ακόμα ένα τραγικό έγκλημα. Σκοτώνουν εν ψυχρώ, τον 26χρονο ξάδελφό του, Σολωμό Σολωμού, όταν αυτός προσπαθεί να κατεβάσει την τούρκικη σημαία στη Δερύνεια.

Τη ημέρα εκείνη, 14 Αυγούστου 1996, έγινε η κηδεία του Τάσου Ισαάκ που είχε λιντσαριστεί μέχρι θανάτου από Τούρκους και Τουρκοκύπριους Γκρίζους Λύκους. 

Μετά την κηδεία, αρκετοί από τους παρευρισκόμενους μπήκαν στη νεκρά ζώνη της Δερύνειας για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Τάσο Ισαάκ, καταθέτοντας στεφάνια και λουλούδια στον τόπο όπου δολοφονήθηκε άνανδρα.

Στον χώρο βρέθηκε και ο δεύτερος εξάδελφος του Τάσου, Σολωμός Σολωμού, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και κάτοικος Παραλιμνίου. 

Μετά το μεσημέρι, ο Σολωμός έφυγε από το πλήθος, ξέφυγε από τον κλοιό των ΗΕ και κατευθύνθηκε προς το τουρκικό φυλάκιο.

Με το τσιγάρο στο στόμα, αγνοώντας τις παραινέσεις των Ελληνοκυπρίων και τις απειλές των Τούρκων στρατιωτών, σκαρφάλωσε στον ιστό με πρόθεση να κατεβάσει την τουρκική σημαία.

Ο ΣΟΛΩΜΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Ο Ύμνος στην Ελευθερία και ο Διονύσιος Σολωμός είναι πασέ. Του στέλνουμε του ποιητή τα σεβάσματά μας, αλλά δεν έχει θέση ούτε αυτός ούτε ο ύμνος του στις ζωές μας. Μαθητεύουμε αλλού. Και προκόβουμε πολύ. Και πλειοδοτούμε σε μεγαλοστομίες.

Αλλά στο παγκόσμιο χωριό είσαι πάντοτε χωριάτης και φτωχός συγγενής χωρίς το οικόσημό σου κι όσα αυτό κουβαλά. Το οικόσημο του Σολωμού κουβαλά την επιλογή του –περί επιλογής πρόκειται- να ζήσει ως ελεύθερος Έλληνας, ενώ η δική μας ξεσκολισμένη αμερημνισία δεν κουβαλά ανεμελιά, αλλά μια ετερόφωτη κι εθελόδουλη ένδεια που με νεοπλουτική ξιπασιά τη λογίζουμε για εκσυγχρονιστικό κατόρθωμα.

Σε γνωρίζω από την κόψη

Του σπαθιού την τρομερή,

Σε γνωρίζω από την όψη

Που με βια μετράει τη γη.

Ποια γη; Αυτή που ασκούνταν βρίζοντας ξένοι φαντάροι; 

Αυτή που λιάζονται ευρωπαίοι συνταξιούχοι ή αυτή που δώσαμε αντιπαροχή;

Ο Σολωμός είναι ένας ξένος. Γι’ αυτό και ξενίζει το υπερφίαλο Εγώ μας η αυτοπροαίρετη υποταγή του στην Ελευθερία. Σήμερα, στην εποχή του ανέξοδου φιλειρηνισμού, έχουν πέραση οι δεκάρικοι για ανέφελη συνύπαρξη λύκου, αρνιού και τσέλιγκα. Άλλωστε, η σύγχρονη βία μασκαρεύεται. Γίνεται ανθρωπιστική αποστολή και οικεία τηλεοπτική δυσκολία. Οικεία όμως εκείνα τα χρόνια ήταν η βία του δυνάστη και η απόφαση του εξεγερμένου να ζήσει ως Ελεύθερος ή να γενεί λαμπάδα της Λαμπρής για να λαμπρύνει το σκότος και την σκοτούρα μιας ζωής που δεν σκύβει την κεφαλή της. Κι όλα γύρω σου είναι φως. Μόνο που για να το λουστείς αυτό το φως, χρειάζεται σε πρώτη φάση να βγάλεις τα γυαλιά σου.

Τάσος Ισαάκ Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ!

“Το 1990, ο 18χρονος Τάσος Ισαάκ από το Παραλίμνι υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία σε φυλάκιο μονάδας Πεζικού στη Δερύνεια.

Ενώ έκανε σκοπιά, οι κατοχικοί στρατιώτες από το απέναντι φυλάκιο άρχισαν να τον βρίζουν και να τον πειράζουν κάνοντας αισχρές χειρονομίες. Ο Τάσος δεν είπε τίποτε σε κανέναν. Τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας αποφάσισε να μπει στην τουρκοκρατούμενη ζώνη, ημίγυμνος έχοντας μαζί του ένα μαχαίρι και να αφαιρέσει την τουρκική σημαία από το κατοχικό φυλάκιο. Το επόμενο πρωί έκαψε την τουρκική σημαία, γιουχαϊζοντας προς την κατεχόμενη πλευρά.

Το περιστατικό προκάλεσε πρόβλημα στα Ηνωμένα Έθνη και ο διοικητής του οργισμένος ανέφερε πως θα τον στείλει στρατοδικείο. «Εσύ δεν θα με στείλεις γιατί είσαι Κρητικός», του απάντησε ο νεαρός στρατιώτης και ο διοικητής στρεφόμενος προς άλλους αξιωματικούς είπε: «αν είχα χίλιους σαν και δαύτον. Τέτοιους άντρες θέλω. Είσαι δυνατός και παλικάρι, 30 Τάσους να είχε η Κύπρος, δεν θα τολμούσε να πατήσει ούτε ένας Τούρκος σε τούτο το νησί»….”

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/14LNxdjkVPc/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Αγία Γαβριηλία: Ομιλία σε Προτεστάντες για την Παναγία στην Αμερική

Αγία Γαβριηλία (1897-1992).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Γερόντισσα Γαβριηλία: Μια φορά στην Αμερική μου ζήτησαν να μιλήσω σ’ ένα ακροατήριο με Προτεστάντες πάνω σε όποιο θέμα ήθελα. Τότε, εγώ τους μίλησα για την Παναγία.

Τους είπα: «Είναι ένα μέρος από τα Ευαγγέλια που είναι πολύ παραγνωρισμένο από ορισμένα τμήματα του Χριστιανισμού. Γιατί δεν το έχουν μελετήσει αρκετά. Για μας όμως, στη δική μας Εκκλησία, την Παναγία Την παραδεχόμαστε σαν Μητέρα μας.

Κι επειδή εμείς -ειδικά εμείς οι Μοναχοί- είμεθα Υπηρέτες της, γι’ αυτό φροντίζουμε και μελετάμε την ζωή της πάρα πολύ. Αν προσέξετε θα δείτε ότι Εκείνη είπε το Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.

Θα δείτε ότι όταν την διάλεξε ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο κι ότι μόλις της το είπε, Εκείνη αμέσως είπε Ιδού η δούλη Σου. Δεν έφερε αντίσταση. Κι επειδή εμείς, μελετούμε πάρα πολύ την υπακοή στο Θέλημα του Θεού, είναι για μας ένα Πρότυπο. Αυτό είναι το Πρώτον.

Δεύτερον» τους λέω, «η Παναγία, με το να έχει Υιόν χωρίς πατέρα, συκοφαντήθηκε φοβερά τότε από όλον τον κόσμο. Γι’ αυτό όπου υπάρχει μια γυναίκα σήμερα που συκοφαντείται, η Παναγία είναι Μητέρα της και περνάει όλα αυτά μαζί της.

Τρίτον, εμείς περάσαμε πολλές Προσφυγιές και μέσα στην Προσφυγιά θυμούμαστε ότι Μωρό πήρε τον Χριστό η Παναγία κι έφυγε στην Αίγυπτο.

Τέταρτον, Τόσες γυναίκες στον Πόλεμο και παντού χάνουν τα παιδιά τους που σκοτώνονται μέσ’ στα νειάτα, μα μεγαλύτερο δράμα έζησε η Παναγία που είδε τον Αναμάρτητο Υιό της που δεν είχε φταίξει, στον Σταυρό. Πέρασε κι αυτόν τον πόνο ή Παναγία.

Πέμπτον, και όταν έμεινε μόνη της, και δεν είχε πού να μείνει (επειδή δεν είχε άλλα παιδιά…), την περισυλλέγει ένας άνθρωπος, ο Μαθητής, για να ζήσει κοντά του. Όπως γίνεται και με μας όταν γεράσουμε.

Δηλαδή όλη η ζωή της είναι μία διαδρομή, ένα δρομολόγιο, όπως είναι και η ζωή του κάθε ανθρώπου…

Η Ρωσία ακονίζει τα όπλα της

Οι τελευταίες ρωσικές επιχειρήσεις αποκόπτουν την Ουκρανία από τη θάλασσα, και επομένως όχι μόνο από στρατιωτικές προμήθειες (μόλις πριν από λίγες ημέρες, το μεγαλύτερο πλοίο που συμμετείχε σε αυτή τη διακίνηση, το γερμανικό φορτηγό πλοίο Emil, ικανό να μεταφέρει 175.000 τόνους φορτίου), αλλά και από τη δυνατότητα εμπορίας γεωργικών προϊόντων, τα οποία αντιπροσωπεύουν το 90% των εξαγωγών του καθεστώτος Ζελένσκι. Φυσικά, όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία για την ποιότητά τους θα έπρεπε να τυπώνονται σε ρολό, σιωπούν για αυτά τα γεγονότα, αναφερόμενα γενικά σε επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη χωρίς να αναφέρουν τις συνέπειες, γεγονός που δείχνει τον παραλογισμό της αφήγησης. 

Ταυτόχρονα, το καθεστώς του Κιέβου έχει εξαντλήσει τους αντιαεροπορικούς πυραύλους του και ως εκ τούτου είναι ολοένα και πιο εκτεθειμένο στη ριζική καταστροφή των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και των εγκαταστάσεων παραγωγής όπλων του. Όλα αυτά κατέστησαν δυνατά από το γεγονός ότι τα ρωσικά στρατιωτικά συστήματα, σε αντίθεση με τα δυτικά, έχουν υποστεί συνεχή εξέλιξη, διευρύνοντας το χάσμα στο έδαφος. Για παράδειγμα, οι εκτοξευτές Himars, ικανοί να εκτοξεύσουν έξι πυραύλους Atacams, αποδείχθηκαν πολύ αποτελεσματικοί το φθινόπωρο του 2022 κατά την κατάκτηση της Χερσώνας, αλλά λίγο αργότερα η ρωσική αναγνώριση, ο ηλεκτρονικός πόλεμος και οι προσαρμοσμένες τακτικές εξουδετέρωσαν σε μεγάλο βαθμό το πλεονέκτημά τους, καθιστώντας τους ουσιαστικά άχρηστους. Το ίδιο συνέβη σταδιακά με όλα τα όπλα, συμπεριλαμβανομένων των drones και των οχημάτων κατά των drone.

Όταν η επανάληψη αντικαθιστά την επαλήθευση

«ΦΗΜΕΣ» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

«ΦΗΜΕΣ»(ΑΚΟΥΣΑ ΟΤΙ)

Πώς οι επαναλαμβανόμενες πληροφορίες, οι προφανείς πηγές και οι κανονικοποιημένες ιδέες καταλήγουν να κατασκευάζουν την καθημερινή μας πραγματικότητα

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Συντακτικό σημείωμα

Ζούμε βυθισμένοι σε πληροφορίες που σπάνια μπορούμε να επαληθεύσουμε προσωπικά. Τις λαμβάνουμε, τις μοιραζόμαστε και συχνά τις μετατρέπουμε σε πεποιθήσεις χωρίς να γνωρίζουμε πραγματικά την πηγή τους. Αλλά χίλιοι άνθρωποι που επαναλαμβάνουν την ίδια είδηση ​​δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα χίλιες πηγές: θα μπορούσαν να είναι η ηχώ μίας μόνο πηγής. Από την προπαγάνδα του εικοστού αιώνα μέχρι την ψευδαίσθηση της αλήθειας, από το παράθυρο του Όβερτον μέχρι τους σύγχρονους αλγόριθμους, αυτό το άρθρο εξερευνά τα ολοένα και πιο θολά όρια μεταξύ αυτού που γνωρίζουμε, αυτού που πιστεύουμε και αυτού που απλώς έχουμε ακούσει.

«Ένας σοφός άνθρωπος αναλογεί την πίστη του με τα στοιχεία.»

«Ένας σοφός άνθρωπος αναλογεί την πίστη του με τα στοιχεία.» Ντέιβιντ Χιουμ , Μια έρευνα σχετικά με την ανθρώπινη κατανόηση , 1748
«Το διαβάζω, άρα το γνωρίζω» — Γνώση μέσω τρίτου μέρους

« Το διάβασα». Είναι μια από τις πιο συνηθισμένες φράσεις της εποχής μας, και πιθανώς από τις λιγότερο αθώες. Την εκφωνούμε κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης, όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια απροσδόκητη είδηση, συζητώντας για έναν πόλεμο, την οικονομία, την ιατρική ή την πολιτική. «Το διάβασα» σχεδόν πάντα σημαίνει: κάποιος το έγραψε, άρα το γνώριζα. Ωστόσο, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, κάνουμε ένα βήμα παραπέρα. Από το «Το διάβασα» μεταβαίνουμε γρήγορα στο «Το ξέρω».

Τα περισσότερα από όσα γνωρίζουμε για τον κόσμο, στην πραγματικότητα, δεν τα είδαμε να συμβαίνουν. Δεν ήμασταν παρόντες όταν ο Καίσαρας διέσχισε τον Ρουβίκωνα, δεν έχουμε παρατηρήσει προσωπικά την επιφάνεια του Άρη, δεν παρακολουθούμε κυβερνητικές συνεδριάσεις, δεν μπαίνουμε στα εργαστήρια όπου διεξάγονται τα πειράματα των οποίων τα αποτελέσματα διαβάζουμε. Ακόμη και πολλά σύγχρονα γεγονότα φτάνουν σε εμάς μέσω μιας αλυσίδας μαρτυριών, εικόνων, εγγράφων και ερμηνειών. Η γνώση μέσω των άλλων δεν είναι επομένως εκφυλισμός της νεωτερικότητας: είναι μια αναπόφευκτη συνθήκη του πολιτισμού.

Νόμος-πλαίσιο και όχι μόνο.

νόμος-πλαίσιο

Ο νόμος έχει επικριθεί έντονα για τις ελλείψεις, τα ελαττώματά του, το ύφος και τη γλώσσα του. Φυσικά, θα έπρεπε να επικριθεί. Όλοι θα έπρεπε να έχουν λόγο. Αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η περίοδος της σύγκρουσης έχει τελειώσει.

ΣΟΥΑΤ ΜΠΟΖΚΟΥΣ

Η «ειρηνευτική διαδικασία», η οποία συζητείται εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, έχει εισέλθει σε νέα φάση με την ψήφιση του νόμου-πλαισίου στο Κοινοβούλιο . Τώρα που τα όπλα έχουν σιγήσει, δεν θα πρέπει να υπάρχουν εμπόδια στον πολιτικό διάλογο. Όλα τα ζητήματα θα πρέπει να τεθούν στην πολιτική ατζέντα και να συζητηθούν.

Οι εθνικές αφυπνίσεις που ξεκίνησαν στα τέλη της οθωμανικής περιόδου κινητοποίησαν επίσης τους Κούρδους. Ωστόσο, η αποκλειστική νοοτροπία που κυριάρχησε στην ιστορία της Δημοκρατίας κατέφυγε σε κάθε μέσο για την εξάλειψη των Κούρδων.

Σε όλη την ιστορία, με γενικές επιθεωρήσεις, στρατιωτικό νόμο και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, οι Κούρδοι πάντα θεωρούνταν πρόβλημα ασφάλειας και έχουν γίνει προσπάθειες επίλυσης των ζητημάτων τους σε αστυνομικά τμήματα, δικαστήρια και στην αγχόνη. Σύμφωνα με τα κρατικά αρχεία, έχουν λάβει χώρα 28 εξεγέρσεις.

Δεν υπήρχαν Κούρδοι, ούτε κουρδική γλώσσα!

Κάθε θεσμός του κράτους ιδρύθηκε με βάση την αρχή ότι οι Κούρδοι δεν πρέπει να υπάρχουν και πρέπει να εξαλειφθούν. Ολόκληρη η εσωτερική και εξωτερική οργάνωση του κράτους διαμορφώθηκε σύμφωνα με την ύπαρξη των Κούρδων. Ως αποτέλεσμα, οι εισαγγελείς του Δικαστηρίου Κρατικής Ασφάλειας (DGM), οι οποίοι προσβλήθηκαν ακόμη και από το γράμμα Κ στα περιοδικά, έριξαν δημοσιογράφους στις φυλακές λέγοντας: «Δεν θα δω αυτό το γράμμα Κ». Ακόμα και τη δεκαετία του 1990, υπήρχαν ακόμα «γλωσσολόγοι καθηγητές» που προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι δεν υπήρχε έθνος όπως οι Κούρδοι και γλώσσα όπως η κουρδική .

Ο νέος φανατισμός και η ενιαία σκέψη

Francesco Petrone - 12 Αυγούστου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Η Αριστερά έχει μετακινηθεί από τον μύθο της ισότητας στον ελιτίστικο ηθικισμό. Έχει την ίδια δομή με τον Προτεσταντισμό, μόνο που αντί για τον Θεό, υπάρχει η «Ιστορία».

Με τον Λούθηρο, ο ιερέας εξαλείφεται και γεννιέται η πρώτη μαζική ηθική ανωτερότητα: Εργάζομαι, εξοικονομώ, είμαι εγκρατής, οπότε ο Θεός με ευλογεί. Και εσείς, που τα πάτε άσχημα, είναι δικό σας λάθος. Είναι επίσης το πνεύμα που δημιούργησε το έδαφος για τον καπιταλισμό.

Έπειτα έρχεται ο Διαφωτισμός και αλλάζει τον Θεό. Δεν είναι πλέον Θεός, είναι η Λογική. «Υπακούστε επειδή είμαι λογικός, αποτελεσματικός, προοδευτικός. Εσείς είστε οπισθοδρομικοί». Γεννιέται ο ηθικισμός της παραγωγικότητας.

Με τον Αποικιοκρατισμό, γίνεται: «Εμείς έχουμε την Επιστήμη, εσείς έχετε τις δεισιδαιμονίες». Γεννιέται ο ηθικισμός του λευκού ανθρώπου.
Πουριτανική-Βικτωριανή ρίζα: «Είμαι πολιτισμένος». Κανόνες, ηθική, τάξη.
Ρίζα του Διαφωτισμού: «Είμαι λογικός». Βολταίρος, Καντ, η Εγκυκλοπαίδεια. Η λογική υπερισχύει της παράδοσης. Και ποιος έχει λογική; Ο διανοούμενος, ο τεχνικός. Ποιος δεν έχει; Ο λαός. Σήμερα, οι «λαϊκιστές», οι «προκαταλήψεις». Η ηθική ανωτερότητα του ειδικού γεννιέται: «Δεν καταλαβαίνεις, εμπιστεύσου την επιστήμη».

Και η Νέα Αριστερά τα έχει πάρει όλα και τα έχει εκκοσμικεύσει:
Πουριτανός: «Είμαι ασφαλής επειδή εργάζομαι και είμαι νηφάλιος».
Φωτισμένος: «Είμαι ασφαλής επειδή είμαι λογικός».
Νέα Αριστερά: «Είμαι ασφαλής επειδή είμαι αντιρατσιστής, περιβαλλοντολόγος, προοδευτικός, συμπεριληπτικός».
Είναι πάντα προκαθορισμός. Δεν χρειάζεται να πείσεις, πρέπει να προσηλυτιστείς. Αν δεν σκέφτεσαι όπως εγώ, δεν κάνεις λάθος: είσαι κακός.

Γιατί ποτέ καμία χώρα δεν πλούτισε από τον τουρισμό. Και ούτε πρόκειται να πλουτίσει...

Ο Ευρωπαϊκός Νότος στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό - Διαχρονικά και παγκοσμίως όμως καμία χώρα δεν έγινε πλούσια με αυτό το μοντέλο

Σε πολλές χώρες, ιδίως της Νότιας Ευρώπης, ο τουρισμός έχει αναλάβει τον ρόλο της «βαριάς βιομηχανίας», που στηρίζει την ανάπτυξη.

Όμως, όπως εξηγεί ο Marko Jukic, senior analyst της Bismarck Analysis στο Palladium, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: καμία χώρα στην ιστορία δεν έγινε πλούσια από τον τουρισμό — και δεν πρόκειται να γίνει.

Το 2019, λίγο πριν την πανδημία, τα έσοδα από διεθνή τουρισμό αντιστοιχούσαν στο 53% των εξαγωγών του Μαυροβουνίου, 51% της Αλβανίας, 38% της Κροατίας, 28% της Ελλάδας, 23% της Πορτογαλίας και 19% της Ισπανίας. Όπως εξηγεί ο Jukic, ορισμένες χώρες εξαρτώνται από τον τουρισμό περισσότερο απ’ όσο το Ντουμπάι από το πετρέλαιο.

Κι όμως, χώρες που εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό – όπως η Τζαμάικα, οι Μαλδίβες ή το Μπαλί – παραμένουν φτωχές. Το ίδιο ισχύει και για ορισμένα κρατίδια που φαίνονται ως «εξαιρέσεις», όπως το Μονακό ή η Ανδόρα: η οικονομική τους επιτυχία δεν οφείλεται στον τουρισμό αλλά σε ειδικές φορολογικές ή χρηματοπιστωτικές συνθήκες και στον εξαιρετικά μικρό τους πληθυσμό.

Μανώλης Χριστοδουλάκης

Αλέκος Χρυσανθακόπουλος 

Οι Ανδρεοπαπανδρεϊκοί θλιβόμαστε για την κατάντια του ΚΙΝΑΛ. Περιγράφουμε την αλήθεια και σε όποιον αρέσει για την υπόθεση Μανώλη Χριστοδουλάκη

Όλοι οι σημιτικοί έχουν άριστες σχέσεις με τη ΝΔ και αυτοί που προσχώρησαν σε αυτήν και αυτοί που έμειναν στην οπισθοφυλακή και συνεργάζονται πολιτικά ως αφανείς εταίροι.

Ισχύει αυτό και για την Οικογένεια Χριστοδουλάκη; Όλα εκ των πραγμάτων αποδεικνύονται και φυσικά ισχύει!

Είναι νόμιμη η εταιρεία πληροφορικής DATAMED Α.Ε του πολυεκατομυριούχου Χριστοδουλάκη; Είναι και αποτελείται από μέλη της Οικογένειας και έχει στο διοικητικό συμβούλιο και τον φίλο του Γρηγόρη Κατσίλα που εξελέγη με την ομάδα του στην κεντρική επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και τώρα είναι μέλος της επιτροπής δεοντολογίας του κόμματος.

Πήρε δημόσιες αναθέσεις και επί ΣΥΡΙΖΑ; Ναι!

Ήταν τότε γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ο Μανώλης Χριστοδουλάκης; Ήταν!

Ήταν νόμιμο; Ναι!

Ηθικό ήταν; Ότι συμφέρει τον καθένα βαπτίζεται ηθικό, δυστυχώς!

Είναι αριστερός με δεξιά τσέπη; Ολοφάνερα ναι, μάλλον είναι ενσωματώσιμος στο σύστημα διαχείρισης που υπηρετεί.

Πότε και γιατί παραιτήθηκε ο Μανώλης Χριστοδουλάκης από το διοικητικό συμβούλιο; Όταν ήταν να γίνει βουλευτής αναγκάστηκε να παραιτηθεί, επειδή το απαγορεύει ο νόμος να παραμείνει μέτοχος στην εταιρεία, ως θεσμικό ασυμβίβαστο.

Κατέβασε από την ιστοσελίδα το βιογραφικό και τα συγκεκριμένα στοιχεία; Ναι, είναι πράξη πανικού και αισθήματος ενοχής

Η εταιρεία με τους συνεργάτες της πήρε 9 εκατομμύρια ευρώ από την κυβέρνηση Μητσοτάκη; Ναι!

Αυτό είναι αθέμιτο; Προφανώς είναι συνέπεια καλών σχέσεων της εταιρείας με την Κυβέρνηση Μητσοτάκη

Είναι υπό διωγμό ή σε εύνοια η εταιρεία; Φανερά ευνοημένη

Η ΝΔ λειτουργεί δηλαδή άψογα τον δημόσιο τομέα; Κάθε μέρα βγαίνουν σκάνδαλα, αλλά εδώ όλα καλά, αφού συμφέρει...

Μίλτος Τεντόγλου

Αργύρης Παγαρτάνης

Διαβάζω ένα σωρό κείμενα για τον Μίλτο Τεντόγλου. Κι απ’ αυτά που διαβάζω, καταλαβαίνω ότι μάλλον τον έχουμε παρεξηγήσει. Ή, μάλλον, έχουμε παρεξηγήσει το στυλ με το οποίο μιλάει και φέρεται, αυτή την coolness, και το υπέρ-προβάλλουμε. Και υποβαθμίζουμε (κατά λάθος ή επίτηδες;) όλο το μεγαλειώδες «πακέτο», το οποίο αντιπροσωπεύει αυτό εδώ το αξιαγάπητο παλικάρι.

Τι εννοώ; Σε πολλά κείμενα, πολύ περισσότερα απ’ όσα «πρέπει», ο Τεντόγλου παρουσιάζεται ως ένας cool τύπος, που σηκώνεται πολύ αργότερα από το ξυπνητήρι για την προπόνηση, τρώει τόνους junk food, λιώνει στα βιντεοπαιχνίδια και στα γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια και στο μεσοδιάστημα πετάγεται λίγο από το γήπεδο, πηδάει 8,50 μ., τσακώνεται λιγάκι με τον Πομάσκι και μετά πάει σπίτι του να αράξει. Με λίγα λόγια, ένα παιδί που έχει ένα τεράστιο χάρισμα και απλά το εκμεταλλεύεται για να κάνει μια ζωή όπως τη θέλει.

Ε, να με συγχωρείτε, αλλά δε νομίζω να υπάρχει πιο στρεβλή εικόνα απ’ αυτή.

Πράγματι, ο Μίλτος έχει μιλήσει και για το ότι βαριέται, ότι δεν είναι πρωινός τύπος, ότι του αρέσουν τα ιαπωνικά anime και τα video games, και τα μπέργκερ με «πλαστικές» τηγανιτές πατάτες, ό,τι πιο απαγορευτικό για έναν αθλητή υψηλότατου επιπέδου.

Δεν έχει μιλήσει (τόσο) για τη συνέπειά του. Για το ότι δεν έχει λείψει ΠΟΤΕ από ΚΑΜΙΑ προπόνηση, όσο πρωί κι αν είναι.

Δεν έχει μιλήσει (τόσο) για τα κρύα πρωινά, αυτά που ο ουρανός έχει μολυβί χρώμα, ή για τα άλλα, τα ηλιόλουστα, τα «χαρά Θεού». Αυτά που δεν έχει επικαλεστεί για να μείνει σπίτι ή που δεν έχει χαρεί πηγαίνοντας για έναν καφέ. Αυτά που μπαίνει σ’ έναν κλειστό χώρο που (αν κρίνουμε από τις ελάχιστες φωτογραφίες προπόνησης που ανεβάζει) δεν είναι και ο πιο όμορφος, δεν σε εξιτάρει κιόλας να πας για να προπονηθείς. Αλλά έχει πολλά μέτρα φόρα και ένα σκάμμα.

Στην μνήμη του Νίκου Καλογερόπουλου

Ανδρέας Ρουμελιώτης 

«Ας ζήσω και θα μου κλαστονμπούτζονμ»- .Στη μνήμη του Νίκου Καλογερόπουλου. Όλα για τον Γιωργάκη τον Καραϊσκάκη: “Όταν γυρίσω θα τους γαμήσ@!” -“Ρώτησα τονμπούτζονμ: “λέγεις να προσκυνήσω”(;) κι αυτός μου αποκρίθηκε να μην σε, ..”

Τον Ιούλιο του 1823, ο Μαχμούτ Πασάς έστειλε στον Καραϊσκάκη την παρακάτω επιστολή:

«Με λέγουν Μαχμούτ Πασιά Σκόδρα. Είμαι πιστός, είμαι τίμιος. Το στράτευμά μου το περισσότερον σύγκειται από χριστιανούς. Εδιορίσθην από τον Σουλτάνον να ησυχάσω τους λαούς. Δεν θέλω να χύσω αίμα. Μη γένοιτο. Όποιος θέλει να είναι με εμένα, πρέπει να είναι πλησίον μου. Όποιος δεν θέλει, ας καρτερεί τον πόλεμό μου. Δέκα πέντε ημέραις σας δίδω καιρόν να σκεφτείτε».

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης απάντησε στον Μαχμούτ Πασά:

«Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί, λέγεις να προσκυνήσω. Κι εγώ, πασά μου, ρώτησα τον μπούτζον μου τον ίδιον κι αυτός μου αποκρίθηκε να μην σε προσκυνήσω κι αν έρθεις κατ’ επάνω μου, ευθύς να πολεμήσω»

Ακόμη, στον Καραϊσκάκη αποδίδεται η παρακάτω απάντηση προς έναν απεσταλμένο των Τούρκων:

«Έλα, σκατότουρκε… έλα απεσταλμένε από τους γύφτους, έλα ν’ ακούσεις τα κερατά σας, γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Τι θαρεύσετε κερατάδες… Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε “από ημάς” συνθήκην με “έναν” κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην, να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα! Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσντονμπούτζονμ!»

 Το 1824, ο οπλαρχηγός της Ρούμελης, Νικόλας Στορνάρης, έστειλε στον Καραϊσκάκη επιστολή συμφιλίωσης.

Ο Καραϊσκάκης του απάντησε:

«Γενναιότατε αδελφέ καπετάν Νικόλα, είδα όσα με γράφεις. Έχει και τουμπλέκια πούτσος μου, έχει και τρουμπέτες. Όποια θέλω από τα δυο θα μεταχειρισθώ…».

Ο Καραϊσκάκης όταν αναφερόταν στη μητέρα του:

«Τι θυμώνετε, ωρέ! Κι εγώ είμαι… είμαι ο γιος της καλογριάς. Εμένα η μάνα μου έφαγε σαράντα χιλιάδες ψωλές, ώσπου να με γεννήσει».

Η δίκη του Καραϊσκάκη

Το 1824, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος κατηγόρησε τον Καραϊσκάκη για προδοτική συμπεριφορά, υποστηρίζοντας ότι «ο γιος της καλογριάς είχε στείλει επιστολή στον Ομέρ Βρυώνη με την υπόσχεση να του παραδώσει το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό».

Το αποτέλεσμα ήταν ο οπλαρχηγός να καταλήξει σε δίκη, που έγινε στο ναό της Παναγίας του Αιτωλικού, την 1η Απριλίου του 1824.

Ο Νικόλαος Κασομούλης, ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές και ιστορικούς της Επανάστασης του ’21, περιγράφει τον διάλογο κατά τη διάρκεια της δίκης, μεταξύ του Καραϊσκάκη και του κριτή Γαλάνη Μεγαπάνου, που εκτελούσε χρέη δικαστή.

Μίλτος Τεντόγλου - Γιώργος Πομάσκι

Γιώργος Τασιόπουλος 

📍Μπέρμιγχαμ 2026 🇬🇷

Ο Γιώργος Πομάσκι μας μιλά για το πώς έφτασαν με τον Μίλτο Τεντόγλου στην κατάκτηση του τέταρτου χρυσού μεταλλίου σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και του 13ου συνολικά στην μέχρι τώρα αθλητική του καριέρα 

ΕΔΩ: Όλη η συνέντευξη 

Και ΕΔΩ:

  https://www.facebook.com/share/v/14kTjtELpcq/

🇬🇷 Μ. ΤΕΝΤΌΓΛΟΥ - Γ. ΠΟΜΑΣΚΙ

✌️ Ο Γιώργος Πομάσκι μιλά για τον αθλητή του τον Μίλτο Τεντόγλου!

🌷 Πίσω από αυτές τις μεγάλες επιτυχίες δεν κρύβεται μόνο το αθλητικό ταλέντο, η αφοσίωση στο στόχο, αλλά και η καθοδήγηση, η επιμονή του μεγάλου προπονητή του!

🥀 Δεν είναι μόνο η άρτια, υψηλή προπονητική προς τον  αθλητή, αλλά η σχέση των δύο προσώπων, η στοργική ματιά ενός αυθεντικού Δασκάλου, η Αγάπη ενός στοργικού Πατέρα! 

✔️ Δεν είναι ο μοναδικός αθλητής* που έχει αναδείξει ο Γιώργος Πομάσκι, 

ήρθε στη χώρα μας και έγινε "πραγματικός" Έλληνας με τα θαυμάσια ελληνικά του, την κοινωνική του ευαισθησία, ακόμη και την πολιτική του δράση.

✔️ Η χώρα μας του χρωστά...

🇬🇷 Τον ευχαριστούμε!!!

________

*Υπό την προπονητική εποπτεία του, επέλεξε, καθοδήγησε και ανέδειξε πολλούς Έλληνες αθλητές σε πρωταθλητές επιπέδου, όπως:

 Σπύρος Βασδέκης, Νίκη Ξάνθου, Βούλα Τσιαμήτα, Βούλα Πατουλίδου, Λάμπρος Παπακώστας, Κώστας Ζαλαγκίτης, Λούης Τσάτουμας, Αντώνης Μάστορας, Μίλτος Τεντόγλου), αθλητές οι οποίοι έφτασαν σε διεθνείς διακρίσεις τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

ΠΗΓΗ:https://www.topontiki.gr/2026/08/13/pomaski-gia-chriso-tentoglou-ipe-tora-tha-to-kano-ke-to-ekane-den-ine-ena-efkolo-pedi-pos-scholiase-to-xechasmeno-metallio-video/?utm_term=Autofeed&utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwdGRjcATqOsdjbGNrBOo6rXBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEe1qt8MW7iUTHbEkavk8re1OHK-nHsBqhYnClBXOUxgQrFTnK0FI2A83nDqNM_aem_M7_2KEOv3G4S74K5FNbeRw#Echobox=1786598850

 https://www.facebook.com/share/p/1Cy8JYFbDU/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Πέρασε συντριπτικά ο νόμος για το PKK στην Τουρκία

10/08/2026

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ

Η τουρκική Βουλή ενέκρινε την ιστορική πρόταση νόμου με 468 ψήφους υπέρ, 88 κατά και 6 αποχές. Συνολικά 562 βουλευτές συμμετείχαν στην ψηφοφορία. Η 12 άρθρων πρόταση νόμου, με την επίσημη ονομασία «Πρόταση Νόμου για την Ενίσχυση της Εθνικής Αλληλεγγύης και της Κοινωνικής Ενσωμάτωσης», εγκρίθηκε από την Ολομέλεια της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας έπειτα από σχεδόν 12 ώρες συζήτησης.

Το νομοθετικό πλαίσιο καταρτίστηκε μετά την έκθεση της επιτροπής που είχε συσταθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας, η οποία ξεκίνησε στις 5 Αυγούστου 2025, μετά την απόφαση του PKK να διαλυθεί και να καταθέσει τα όπλα. Ακριβώς έναν χρόνο μετά τη συγκρότηση της επιτροπής, η πρόταση, την οποία υπέγραψαν 360 από τους 592 βουλευτές, κατατέθηκε στην Προεδρία της Βουλής στις 5 Αυγούστου.

Στις 8 Αυγούστου ακολούθησε 18ωρη συζήτηση στην Επιτροπή Δικαιοσύνης, όπου οι κοινοβουλευτικές ομάδες του AKP, του MHP, του DEM Parti και του YENİ Parti ψήφισαν υπέρ. Στη σημερινή ψηφοφορία στην Ολομέλεια, υπέρ της πρότασης τάχθηκαν οι κοινοβουλευτικές ομάδες του AKP, του MHP, του DEM Parti, του YENİ Parti και του Yeni Yol, καθώς και οι HÜDA PAR, TİP και EMEP. Το İYİ Parti ψήφισε «όχι», ενώ το Yeniden Refah Partisi απείχε. Παράλληλα, τουλάχιστον 30 από τους 91 βουλευτές του YENİ Parti είχαν δηλώσει ότι θα καταψηφίσουν την πρόταση.

Πότε θα εφαρμοστεί

Η ρύθμιση θα τεθεί σε ισχύ, όμως οι βασικές διατάξεις της δεν θα εφαρμοστούν αμέσως. Προηγουμένως, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (MGK) θα πρέπει να διαπιστώσει και να επιβεβαιώσει ότι κάθε οργάνωση που συνδέεται με το PKK / KCK έχει αυτοδιαλυθεί και έχει παραδώσει πλήρως τα όπλα της. Η προβλεπόμενη εξάμηνη περίοδος εφαρμογής θα αρχίσει μετά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, όταν η απόφαση του MGK για τη διαπίστωση και επιβεβαίωση της διάλυσης και του πλήρους αφοπλισμού δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Η «Οδύσσεια» του Νόλαν σε έναν πολιτισμό σε τελική παρακμή

Η «Οδύσσεια» του Νόλαν σε έναν πολιτισμό σε τελική παρακμή - Ρομπέρτο Πεκκιόλι

Ένα στιγμιότυπο του μεταμοντέρνου κλίματος: η βεβήλωση ενός αριστουργήματος που του έχει αφαιρεθεί η επική, ποιητική, αρχέγονη δύναμη και η αρχετυπική του αξία

Ποιος ξέρει τι θα σκεφτόταν ο Όμηρος – ή όποιος έγραψε την "Οδύσσεια" – για την επιτυχία, τρεις χιλιετίες μετά το ποίημα, της κινηματογραφικής εκδοχής του Κρίστοφερ Νόλαν ενός από τα θεμελιώδη κείμενα του κλασικού και, στη συνέχεια, του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Έχει ήδη εισπράξει ένα δισεκατομμύριο δολάρια, μια πολύ επικερδής επιχείρηση. Ο ιταλικός Τύπος σπεύδει να υπενθυμίσει ότι η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή ξεπέρασε στο box office το "Buen Camino" του Τσέκο Ζαλόνε. Αυτά είναι τα μόνα μέτρα σύγκρισης – ποσοτικά, εμπορικά, αριθμητικά – ενός πολιτισμού στα έσχατα, που αντιμετωπίζει την "Οδύσσεια" λίγο-πολύ σαν μια σειρά του Netflix, περιέργως τοποθετημένη σε ένα μακρινό παρελθόν, ανάμεσα στις ζεστές θάλασσες της Μεσογείου.

Ο Οδυσσέας δεν είναι παρά ένας πανούργος που επιστρέφει από την απάτη του Δούρειου Ίππου, με τον οποίο είχε νικήσει τους πολιορκημένους Τρώες, και δυσκολεύεται στο περιπετειώδες ταξίδι της επιστροφής του – δέκα χρόνια, όσα και ο νικηφόρος πόλεμος – στην Ιθάκη, το μικρό νησί του οποίου είναι βασιλιάς. Του συμβαίνουν τα πάντα, αλλά η "Οδύσσεια" δεν είναι μυθιστόρημα περιπετειών. Στην ταινία κάθε θεμελιώδες θέμα ξεθωριάζει, γίνεται άυλο το νόημα των αρχετύπων που ο Όμηρος σμιλεύει εδώ και εκατό και πλέον γενιές.

Ο θεατής – διαφορετικός εκ φύσεως από τον αναγνώστη – δεν οδηγείται να αναλογιστεί τα θεμέλια της ύπαρξης που εξερεύνησε ο Όμηρος στην εμβρυακή φάση του πολιτισμού. Η νοσταλγία για την πατρίδα, η συζυγική αγάπη, η σχέση με τον πατέρα και τον γιο Τηλέμαχο – ο οποίος με τη σειρά του ταξιδεύει αναζητώντας τον πατέρα του, δηλαδή τις ρίζες και τη νομιμότητα –, η οδύνη, η βία, η θνητότητα και η αθανασία, ο ρόλος του πεπρωμένου και των θεών, ο πόλεμος και η ειρήνευση της ψυχής, η σχέση με τις αδυναμίες και τις επιθυμίες που δοκιμάζονται στη μεγάλη περιπέτεια της επιστροφής· η αίσθηση του παραβιασμένου ορίου – ένα από τα θεμέλια της ελληνικής αντίληψης για τη ζωή –, η επιθυμία να βγει κανείς «στο ανοιχτό πέλαγος», όπως την αποτύπωσε ο Δάντης στην "Κωμωδία", ένα θαυμαστό ψηφιδωτό της μεσαιωνικής χριστιανικής κοσμοθεωρίας.

Και έπειτα ο πόλεμος, το μίσος, η βία, η σκληρή πάλη με τους μνηστήρες, τους διεκδικητές του θρόνου και του χεριού της συζύγου Πηνελόπης, το γαμήλιο κρεβάτι που είχε σκαλίσει ο νεαρός Οδυσσέας, η παραβίαση του οποίου θα ήταν εξίσου ιερόσυλη με την πράξη της σφετεριστικής κατάληψης του θρόνου.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις «woke» ολισθήσεις, ας παραδεχθούμε χωρίς αμφιβολία ότι πρόκειται για ένα καλοφτιαγμένο προϊόν για το σύγχρονο κοινό, αλλά ας νοσταλγήσουμε την αξιοπρεπή "Οδύσσεια" της RAI στα τέλη της δεκαετίας του ’60, των τριών σκηνοθετών – Bava, Rossi, Schivazappa, αφού το εγχείρημα φαινόταν υπερβολικά μεγάλο για έναν μόνο – ερμηνευμένη από τη σκληρή, βασανισμένη όψη του Bekim Fehmiu (Οδυσσέας) και από το έντονο, βαθιά ελληνικό πρόσωπο της Irene Papas (Πηνελόπη).

Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία «αγόρασε» τον πόλεμο στην Ουκρανία, ωθώντας το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά για δεκαετίες.

από τον Pino Nicotri - 11/08/2026

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

«Στις μέρες μας, όλοι απολαμβάνουν να επινοούν την ημερομηνία κατά την οποία η Ρωσία θα εισβάλει στην Ευρώπη, τροφοδοτώντας έτσι εντελώς αβάσιμους φόβους, οι οποίοι ωστόσο χρησιμεύουν για τη χρηματοδότηση των βιομηχανιών όπλων.

Οι ίδιες βιομηχανίες που, όπως έγραψαν οι New York Times στις 16 Μαΐου 2023, και όπως επαναλαμβάνω εδώ και χρόνια, αγόρασαν κυριολεκτικά την πολιτική γραμμή στις ΗΠΑ που οδήγησε άμεσα στον τρέχοντα πόλεμο στην Ουκρανία. Με άλλα λόγια, αγόρασαν αυτόν τον πόλεμο. Έναν πόλεμο που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρασύροντας σε αυτόν πρώτα και κύρια την Ευρώπη. Είμαι 95 ετών και ελπίζω να μην τον δω ποτέ». Αυτά είναι τα λόγια του αριστερού καθολικού διανοούμενου Ρανιέρο Λα Βάλε, πρώην συντάκτη των εφημερίδων Il Popolo και L'Avvenire d'Italia, γερουσιαστή και δημοτικού συμβούλου της πόλης της Ρώμης και ιδρυτή της ιστοσελίδας Chiesa di Tutti Chiesa dei Poveri.

Ο Λα Βάλε επανέλαβε πρόσφατα την κατηγορία του ότι η πολιτική γραμμή και ο πόλεμος εξαγοράστηκαν και τα δύο. Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Στις 16 Μαΐου 2023, το Δίκτυο Μέσων Ενημέρωσης Eisenhower ανέλαβε ένα ολοσέλιδο άρθρο των New York Times για να δημοσιεύσει ένα έγγραφο υπογεγραμμένο από διάφορες εξέχουσες προσωπικότητες και ειδικούς, ιδίως από εκείνους της εθνικής ασφάλειας, κατηγορώντας την αμερικανική βιομηχανία όπλων ότι διέθεσε περίπου πενήντα εκατομμύρια δολάρια -που ισοδυναμούν με πάνω από ενενήντα εκατομμύρια δολάρια σε σημερινά χρήματα- για να πείσει μέλη του Κογκρέσου να προδώσουν τη δέσμευση που ανέλαβε η αμερικανική προεδρία να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ «ούτε μια ίντσα» προς τα ανατολικά, δηλαδή προς τη Ρωσία, με αντάλλαγμα την επανένωση της Γερμανίας. Για να επιτευχθεί αυτή η προδοσία, ιδρύθηκε μια ειδική ένωση, το όνομα της οποίας υποδηλώνει ρητά και ανοιχτά τον στόχο που επιδίωκε να επιτύχει, και τον οποίο πέτυχε: η Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών για την Επέκταση του ΝΑΤΟ. Κατάφεραν να την επεκτείνουν με την είσοδο όχι λιγότερων από 14 πρώην σοβιετικών χωρών, των οποίων οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί σίγουρα δεν είναι άφθαρτοι.