18 Νοεμβρίου 2026

Όρος εθνικής επιβίωσης τα 12 μίλια – Η θάλασσα ή θα γίνει ελληνική ή τουρκική

17/11/2026

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ


H νέα ισορροπία μεταξύ χερσαίας και θαλάσσιας ισχύος και η δυναμική φύση του Δικαίου της Θάλασσας μας θέτει ένα αμείλικτο δίλημμα: Η θάλασσα ή θα μας ενώσει ή θα μας διαλύσει. Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια δεν είναι πλέον ζήτημα εθνικών συμφερόντων. Είναι ζήτημα επιβίωσης του Ελληνισμού. Και ο χρόνος τελειώνει.

Ο κόσμος αλλάζει κάτω από τα πόδια μας και αλλάζει πρώτα απ’ όλα στη θάλασσα. Η θάλασσα, που για δύο αιώνες ήταν κοινός χώρος όλων, μετατρέπεται παντού σε “γαλάζιο έδαφος”. Από τις σινικές θάλασσες έως την Αρκτική και από τον Ινδικό έως την Ανατολική Μεσόγειο, όποιος έχει τη δύναμη απλώνει την κυριαρχία του στο νερό.

Για τους περισσότερους αυτό είναι μια αλλαγή του διεθνούς συστήματος. Για τον Ελληνισμό είναι ερώτημα ζωής και θανάτου, επειδή σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο δεν θα μείνει διεθνής θάλασσα. Η θάλασσα ή θα γίνει η κόλλα που ενώνει τις ελληνικές στεριές, τα νησιά με την ηπειρωτική ακτή, ή θα γίνει το οξύ που θα τις διαλύσει.

Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι παιδί της ισχύος. Τον 17ο αιώνα ο Γκρότιους κήρυξε την “ελεύθερη θάλασσα”, γιατί η Ολλανδία είχε τον μεγαλύτερο στόλο και ήθελε να πλέει παντού. Οι Άγγλοι απάντησαν με την “κλειστή θάλασσα”. Και τη διαφορά την έλυσε η σοφία του Θουκυδίδη. Ο Ολλανδός νομομαθής Bynkershoek, χρησιμοποιώντας την ιστορική ρήση του Θουκυδίδη, είπε το 1702 ότι η εξουσία της στεριάς τελειώνει εκεί όπου τελειώνει η δύναμη των χερσαίων όπλων.

Έτσι γεννήθηκαν τα χωρικά ύδατα πάνω στον “κανόνα βολής του πυροβόλου”. Στο πόσο μακριά δηλαδή μπορούσε να χτυπήσει στη θάλασσα ένα κανόνι τοποθετημένο στην ακτή. Τα τρία ναυτικά μίλια έμειναν επί δύο αιώνες, αν και τα κανόνια είχαν πολύ μεγαλύτερα βεληνεκή. Και αυτό γιατί το ήθελαν οι ναυτικές αυτοκρατορίες, (Βρετανία και αργότερα ΗΠΑ), οι οποίες κυριαρχούσαν στο διεθνές σύστημα. Όμως, η στεριά προχώρησε στη θάλασσα με μονομερείς και αυθαίρετες διακηρύξεις και πράξεις χωρών.

Ο Τρούμαν διεκδίκησε τον βυθό το 1945 μέχρι βάθους 200 μέτρων, διαμορφώνοντας το πρόπλασμα της νομικής έννοιας της υφαλοκρηπίδας. Η Χιλή, το Περού και ο Ισημερινός διεκδίκησαν 200 μίλια με τη Διακήρυξη του Σαντιάγο, γιατί η γεωμορφολογία του Ειρηνικού ήταν διαφορετική. Τα νερά βάθαιναν απότομα και έτσι τα 200 μέτρα βάθος δεν τους βόλευαν. Έτσι, διαμόρφωσαν, αυθαιρέτως, το πρόπλασμα της έννοιας της ΑΟΖ. Συνέχισε η Ινδονησία, με τη Διακήρυξη Τζουάντα το 1957, η οποία έκανε τα ύδατα ανάμεσα στα νησιά της εθνικό χώρο, επικαλούμενη θεμελιώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και της κοινής λογικής, όπως ανεξαρτησία, συνοχή και βιωσιμότητα.

Ο κανόνας βολής τον 21ο αιώνα

«Ο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΩΝ ΕΦΗΒΩΝ»

Από Αντριάνο Σεγκατόρι

Καθώς οι δεσμοί μεγαλώνουν αλλά οι σχέσεις αποδυναμώνονται, η εφηβεία γίνεται ένα ολοένα και πιο εύθραυστο έδαφος.



«Ο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΩΝ ΕΦΗΒΩΝ»

Η Electo φωτογραφίζει μια γενιά που χαρακτηρίζεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την απομόνωση, το άγχος, την επιθετικότητα και την αυξανόμενη εξάρτηση από τα ψηφιακά εργαλεία.

Συντακτικό Προσωπικό της Electo


Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν από το έργο MiB σκιαγραφούν μια ολοένα και πιο προβληματική εικόνα των εφήβων: αυξημένη υπερσυνδεσιμότητα, ευρεία χρήση τεχνητής νοημοσύνης, αυξανόμενη ψυχολογική δυσφορία, χαμηλή αυτοεκτίμηση, επιθετικότητα και δυσκολία στην αναγνώριση και έκφραση συναισθημάτων. Σχεδόν ένας στους δύο εφήβους περιορίζει επίσης τις εξόδους του μόνο σε σχολικές δραστηριότητες, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό βιώνει παρατεταμένη απομόνωση. Σε αυτό προστίθενται ο εκφοβισμός, ο διαδικτυακός εκφοβισμός, τα στερεότυπα, η κατανάλωση αλκοόλ και η αυξανόμενη δυσκολία στην αναγνώριση της σωματικής και ψυχολογικής βίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα πορτρέτο μιας γενιάς που συνδέεται στενά με τα ψηφιακά εργαλεία, αλλά συχνά είναι πιο μοναχική, εύθραυστη και ευάλωτη στις σχέσεις της πραγματικής ζωής . (NR)

Το 26,8 % των δεκαπεντάχρονων αφιερώνει περισσότερες από τέσσερις ώρες την ημέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (το όριο υπερσύνδεσης), σε σύγκριση με 20,7% το 2025. Αυτό το φαινόμενο επηρεάζει κυρίως τα κορίτσια (35%). Το phubbing βρίσκεται επίσης σε άνοδο: πρόκειται για το φαινόμενο της αντιπάθειας για διακοπές κατά τη διάρκεια της διαδικτυακής συνομιλίας ή της συνομιλίας και επηρεάζει το 55% των ερωτηθέντων. Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιείται από το 73,1% των εφήβων, κυρίως για να διευκρινίσει ακαδημαϊκά ερωτήματα, να ικανοποιήσει την περιέργεια και να λάβει βοήθεια με τις εργασίες για το σπίτι. Ωστόσο, το 16,2% αυτών αναφέρει μια καθορισμένη δυσλειτουργική χρήση, που χαρακτηρίζεται από συναισθηματική εμπλοκή, άνευ όρων εμπιστοσύνη και εξάρτηση.

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ Ο κ. Ν ΦΙΛΗΣ;


Του αείμνηστου φίλου & συναγωνιστή Κωνσταντινουπολίτη Λευτέρη Ριζά
16 Νοε 2017

(Ενα κείμενο πού παραμένει επίκαιρο)

       Ο κ. Ν. Φίλης ποτέ του δεν μας είχε συνηθίσει σε θεωρητικές ή ιστορικές παρεμβάσεις με τα άρθρα του. Ως άτομο μεγαλωμένο και διαπαιδαγωγημένο μέσα στους κομματικούς σωλήνες της «ανανεωτικής»[1] αριστεράς και επαγγελματικό της στέλεχος, στερείται και έκτασης και βάθους γνώσεων σε όλα τα επίπεδα. Είναι, όμως, πάντα πιστός στη «γραμμή» του κόμματος (εννοείται του εκάστοτε ηγετικού απαράτ), τακτικιστής πρώτης γραμμής – ο τακτικισμός είναι το μοναδικό προσόν στο οποίο εκπαιδεύονται  οι πάντες εκεί μέσα – και εμφορείται από μίσος και απέχθεια για ό,τι είναι λαϊκό, συγκινεί τον λαό, έχει γράψει και γράφει την ιστορία του με αυτό ο λαός. Είναι, πάει να πει, ο κατάλληλος άνθρωπος για να φέρει σε πέρας «βρώμικες» αποστολές που του αναθέτει κάθε φορά το «κόμμα».

       Μια τέτοια αποστολή ήταν το άρθρο που έγραψε στην ΑΥΓΗ (20/8/2014) με τίτλο «Παλαιοκομματισμός και «Γενοκτονία»» και η δήλωση του στην τηλεόραση τώρα πια – για να την προσέξουν όλοι και να εξασφαλιστεί ο αναγκαίος θόρυβος – με την οποία επαναλάμβανε αυτό που έγραφε στο άρθρο και που λίγοι το διάβασαν – η κυκλοφορία της εφημερίδας γαρ – και ακόμα λιγότεροι του έδωσαν σημασία. Τώρα όλοι πρόσεξαν αυτό που είχε γράψει, ότι είχε αμφισβητήσει τη «Γενοκτονία» των Ελλήνων του Πόντου, που με νόμο έχει αναγνωρισθεί από την Βουλή των Ελλήνων[2].

       Ακολούθησε μεγάλος «ξεσηκωμός» για αυτή τη δήλωση του: κόμματα, Ποντιακοί Σύλλογοι στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ζήτησαν από τον υπουργό να ανακαλέσει μέχρι και να παραιτηθεί. Ζήτησαν επίσης και από τον πρωθυπουργό να πάρει θέση, αλλά αυτός ακολούθησε την πάγια τακτική του να αποφεύγει, σε τέτοιες περιπτώσεις, να τοποθετείται ξεκάθαρα. Υπήρξε βεβαίως σθεναρή στήριξη του υπουργού από πολλούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Στις ολομέλειες της Βουλής (4 και 5 Νοεμβρίου) οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθεια τους να τον υπερασπιστούν – πάρα πολύ δύσκολο να παραδεχτούν το λάθος του – έφτασαν στο σημείο να υποστηρίξουν επιχειρήματα εντελώς ανιστόρητα και «παιδικά». Αλλά για την ποιότητα της σχετικής συζήτησης στη Βουλή, σε άλλο σημείωμα μας. Παράλληλα με τους συντρόφους του από τον ΣΥΡΙΖΑ, έγινε προσπάθεια – πιο διακριτική – να τον δικαιολογήσουν και επιστήμονες ιστορικοί που ανήκουν σε εκείνη την ομάδα που χρόνια τώρα αμφισβητεί την ίδια την πραγματικότητα του έθνους. Οι αποκαλούμενοι από την πλευρά των υποστηρικτών της ύπαρξης του «εθνομηδενιστές». Οι τελευταίοι τους χαρακτηρίζουν «εθνικιστές». Αυτή η κατηγορία είναι εντελώς παραπλανητική γιατί βάζει στο ίδιο τσουβάλι την Χρυσή Αυγή, που αυτοχαρακτηρίζεται «εθνικιστική», με όσους αρνούνται τον «εθνομηδενισμό» από θέσεις δημοκρατικές και πολλοί από αυτούς μαρξιστικές. Το θέμα είναι μεγάλο  βέβαια και δεν θα σταθούμε σε αυτό.

Το έπος του Πολυτεχνείου ως ασπίδα για την ελευθερία

 


Αθήνα, 17/11/2026

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

H φετινή επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί ορόσημο για τη χώρα μας, αφού οι στόχοι και οι αγώνες για την εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία αποτελούν ζητούμενα και σήμερα για αυτή, η οποία βρίσκεται σε μια παρακμιακή πορεία με διόγκωση των ανισοτήτων, ως συνέπεια του άκρατου παρασιτισμού, της οικονομικής ολιγαρχίας, της έντονης φθοράς του πολιτικού συστήματος και των εθνικών κινδύνων, στη σημερινή ρευστή γεωπολιτική πραγματικότητα. Επιπροσθέτως, η φετινή επέτειος προσλαμβάνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, λόγω της ανόδου της ακροδεξιάς, που απειλεί την Ευρωπαϊκή Ήπειρο με νεοφασιστικές και νεοναζιστικές κυβερνήσεις. Συνιστά συνεπώς τον κορυφαίο δημοκρατικό φάρο αντίστασης κατά της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού και για τους ευρωπαϊκούς λαούς. 

Το Πολυτεχνείο αποτελεί τη σύγχρονη εθνική επέτειο ως συνέχεια της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου. Παρά το γεγονός, ότι δεν αφορά το Έθνος (1821 – 1940), αλλά τη Δημοκρατία, με συνέπεια η κεντρική γραμμή του να αναφέρεται στον εσωτερικό πυρήνα του Έθνους και όχι στον εξωτερικό, που αφορά τις άλλες δύο εθνικές επετείους, έχει όλα τα στοιχεία της επετείου με εθνικό χαρακτήρα. Και αυτό παρά τις επιμέρους ιδεολογικές και πολιτικές προσλαμβάνουσες κάθε πολιτικού χώρου, κόμματος ή φορέα, διότι ανακαλείται άμεσα στη συλλογική μνήμη και ανακτά ευθέως τον αγωνιστικό της συμβολισμό μισό αιώνα και πλέον μετά την κορυφαία πράξη αντίστασης θυσίας της τότε νεολαίας, κατά της δικτατορίας και κάθε μορφής φασισμού.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, που αποτελεί τον τελευταίο σταθμό στην πορεία του αντιστασιακού πνεύματος του ελληνικού λαού στην μακραίωνη ιστορία του, παρόλες τις προσπάθειες καπήλευσης και εξαργύρωσης από διάφορους φορείς και κυρίως από τη διαμορφωθείσα νοσηρή κομματοκρατία, παραμένει ζωντανό. Αποκτά μάλιστα εντονότερη στιλπνότητα, όσο οι εθνικοί κίνδυνοι μεγεθύνονται, το βιοτικό επίπεδο του λαού επιδεινώνεται, η δημοκρατία αποκτά ολοένα περισσότερο τυπικό χαρακτήρα, η ελπίδα συρρικνώνεται και όσο το πολιτικό εποικοδόμημα και το πολιτικό προσωπικό εξουσίας παραπαίει και εμφανίζεται πλήρως αναντίστοιχο με τις ανάγκες του λαού και των συμφερόντων του Ελληνισμού στις σημερινές ρευστές και επικίνδυνες γεωπολιτικές συνθήκες. Το Πολυτεχνείο αποτελεί τεράστια παρακαταθήκη και φωτοδότης στην ελληνική κοινωνία, προκειμένου να επαναπροσεγγίσει το αντιστασιακό της ήθος, που έχει φθαρεί από τη σταδιακή επιβληθείσα «ιδεολογία» του καταναλωτισμού,  κατά τη διάρκεια της προηγηθείσας δανεικής ψευδοευημερίας της χώρας, που την οδήγησε στη χρεωκοπία, στην ξένη κηδεμονία και τη μετατροπή μεγάλου τμήματος των πολιτών σε σύγχρονους «πληβείους». 

Οι Χριστιανοί αποτέλεσαν στόχο σε περισσότερες χώρες από οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική ομάδα,

dimpenews.com

Uncategoriz

Εκτελέσεις εντός εκκλησιών, πιστοί που καίγονται ζωντανοί και ανήλικες νύφες που εξαναγκάζονται να ασπαστούν το Ισλάμ, αποκεφαλισμοί: Η κλιμακούμενη δίωξη των Χριστιανών μέσα από μια συγκλονιστική νέα έκθεση.



Εκτελέσεις εντός εκκλησιών, πιστοί που καίγονται ζωντανοί και ανήλικες νύφες που εξαναγκάζονται να ασπαστούν το Ισλάμ: Η κλιμακούμενη δίωξη των Χριστιανών ανά τον κόσμο έρχεται στο φως μέσα από μια συγκλονιστική νέα έκθεση.
Οι Χριστιανοί έρχονται αντιμέτωποι με κλιμακούμενη βία και διώξεις σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με σχετική έκθεση, πιστοί καίγονται ζωντανοί, χωριά καταστρέφονται, ενώ νεαρά κορίτσια πέφτουν θύματα απαγωγής, εξαναγκάζονται να ασπαστούν το Ισλάμ και παντρεύονται τους απαγωγείς τους.

Από τις ισλαμιστικές επιθέσεις στην Αφρική έως την κρατικά υποκινούμενη καταστολή στην Ασία, η έρευνα σκιαγραφεί μια ανησυχητική εικόνα: η θρησκευτική ελευθερία επιδεινώνεται σε παγκόσμια κλίμακα.

Πρόσφατα στοιχεία από το ερευνητικό κέντρο Pew Research Center δείχνουν ότι, το 2023, οι Χριστιανοί υπέστησαν παρενοχλήσεις —που κυμαίνονται από λεκτική κακοποίηση έως σωματικές επιθέσεις και δολοφονίες— σε 165 χώρες.

Οι Χριστιανοί αποτέλεσαν στόχο σε περισσότερες χώρες από οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική ομάδα, με τη διαφορά αυτή να διευρύνεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι παρενοχλήσεις εις βάρος θρησκευτικών κοινοτήτων παγκοσμίως έχουν φτάσει σε επίπεδα-ρεκόρ.

Διονύσης Μαυρογένης: Ο ηρωικός φοιτητής που κρύφτηκε οκτώ μήνες στα βουνά της Κρήτης για να ξεφύγει από τη Χούντα

Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου βρήκε καταφύγιο για οκτώ μήνες στα βουνά της Κρήτης για να γλιτώσει από τους χουντικούς

ΓΡΑΦΕΙ: THETOC TEAMpublished 17 Νοε. 23 





Το ημερολόγιο έγραφε 19 Νοεμβρίου 1973 όταν ο Διονύσης Μαυρογένης έπαιρνε το πλοίο για την Κρήτη, προκειμένου να γλιτώσει τη σύλληψη από το καθεστώς της Χούντας, μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Κι ενώ ο Διονύσης Μαυρογένης είχε διαφύγει τη σύλληψη μετά τις 17 Νοέμβρη 1973, και κρυβόταν στα βουνά της Κρήτης, καταγγέλθηκε ονομαστικά από την Αντι-ΕΦΕΕ, δηλαδή την ΚΝΕ (και το ΚΚΕ), ως προβοκάτορας και πράκτορας της Ασφάλειας. Αμέσως μετά την πτώση της χούντας, δεκάδες συνάδελφοί του, στελέχη τότε του φοιτητικού κινήματος, καταδίκασαν με κοινή δήλωσή τους "τη βρώμικη αυτή ενέργεια".


Πρόσφατα ο Κώστας Λαλιώτης ζήτησε την αποκατάστασή του από το ΚΚΕ.

Ποιος είναι ο Διονύσης Μαυρογένης

Ο νεαρός φοιτητής της Φαρμακευτικής ήταν παλιός γνώριμος της δικτατορίας των συνταγματαρχών, μιας και τον Φεβρουάριο του 1973, μετά την εξέγερση της Νομικής, είχε συλληφθεί, είχε κρατηθεί και είχε βασανιστεί από ΕΑΤ - ΕΣΑ.

"Ήταν τόσο αγνώριστος από τα βασανιστήρια, ώστε στην αρχή δυσκολεύτηκα να τον αναγνωρίσω. Είχε χάσει καμία 20αριά κιλά και του έλλειπαν μερικά δόντια. Τους επόμενους μήνες με τη φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη ξαναγύρισε στη σχολή και πρωταγωνίστησε στη δημιουργία του κλίματος που οδήγησε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου", γράφει ο Μίμης Ανδρουλάκης στο βιβλίο του "Πριν Σβήσουν Τα Φώτα".

Γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες - Θέμης Τζήμας




«Έσχατη προδοσία» ή κακή διαπραγμάτευση; Ο Θέμης Τζήμας, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, εξηγεί πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην υποχώρηση και στην απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Συζητάμε για τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, τη στάση της Γαλλίας στο καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου και τη συνένεση της Τουρκίας, το ρήγμα ΗΠΑ-Ισραήλ, τον πόλεμο με το Ιράν, τη Μονή Σινά και γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν όπως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι.

17 Νοεμβρίου 2026




ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Από τον αθηναϊσμό στην οικουμενικότητα: Για έναν πολυκεντρικό ελληνισμό




Του Παντελή Σαββίδη 

Η Θεσσαλονίκη και το θαλάσσιο μέτωπό της. Η πόλη ως σημείο συνάντησης πολιτισμών και κόμβος σχέσεων.

Φωτογραφία: Explorer1940 / Wikimedia Commons – CC BY-SA 4.0.


Στο 14ο Πανελλήνιο Συνέδριο Φιλοσοφίας της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, με κεντρικό θέμα «Ισότητα, Πολιτική, Φιλοσοφία» (13–15 Νοεμβρίου 2026), ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης παρουσίασε το Σάββατο 14 Νοεμβρίου εισήγηση με θέμα «Ο αθηναϊσμός ως ιδεολογία». Με αφετηρία τη σχεσιακή ερμηνεία της κβαντομηχανικής του Κάρλο Ροβέλι και την ιστορική προσέγγιση της Nicole Loraux, εξετάζει τη συγκρότηση της Αθήνας ως κυρίαρχου κέντρου και τη μετάβαση από την αρχαία πόλη-κράτος στην ελληνιστική και τη βυζαντινή οικουμένη.

Στον πυρήνα της παρέμβασης βρίσκεται ένα πολιτικό και φιλοσοφικό ερώτημα: μπορεί ένας ιστορικά πολυκεντρικός πολιτισμός να αναπτύσσεται μέσα σε ένα υπερσυγκεντρωτικό κράτος; Η εισήγηση αναζητεί μια νέα αντίληψη για τις σχέσεις των πόλεων, των περιφερειών και των κρατών, με ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο που μπορεί να αναλάβει η Θεσσαλονίκη, αξιοποιώντας τη ρωμαϊκή και βυζαντινή της μνήμη. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας.

Ο αθηναϊσμός ως ιδεολογία: Η επινόηση της Αθήνας και ο πολυκεντρικός ελληνισμός


Κυρίες και κύριοι,

Δεν είμαι φιλόσοφος. Είμαι ένας καθημερινός άνθρωπος και αν έχει κάποια σημασία η παρουσία μου εδώ σήμερα είναι το πως προσλαμβάνει ένας άνθρωπος με αυτά τα χαρακτηριστικά, ο οποίος θέλει να λειτουργεί και ως πολιτικό υποκείμενο, το αντικείμενο που διακονείτε. Το τονίζω, πολιτικό και όχι κομματικό υποκείμενο. Γι αυτό η πολιτική φιλοσοφία είναι που με κεντρίζει. Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πρόταση που να μην βασίζεται σε, κατ αρχήν, φιλοσοφική σύλληψη.

Γιατί στο "Πολυτεχνείο δεν υπήρξαν νεκροί"...

Βασίλης Λαμπόγλου 

Ο Μάρκος Καραμανης(φωτό 1)ήταν ηλεκτρολόγος στο Αιγάλεω,αρραβωνιασμένος και σε μια εβδομάδα θα γινόταν και ο γάμος καθώς  η κοπέλα του η Άννα  ήταν ήδη έγκυος.

Τη Πέμπτη 15 Νοεμβρίου του 1973 μαζί με φίλους του ανεβαίνει  στην Αθήνα και βοηθάνε τους φοιτητές που είχαν κλειστεί στο Πολυτεχνείο προμηθευοντας τους(από το χαρτζιλίκι τους και από δωρεές του κόσμου)με ότι χρειάζονταν. 

Το πρωί του Σαββάτου της 17ης Νοέμβρη, μετα την εισβολή του άρματος, το Πολυτεχνείο είναι ζωσμένο από στρατό και αστυνομία και ο Μάρκος μαζί με τον ξάδελφό του Χρήστο Μηλιαράκη, κυνηγημενοι καταφευγουν στην ταράτσα  της πολυκατοικίας επί της οδού Αιγύπτου 1, στην διασταύρωση της Πατησίων με τη Λεωφόρο Αλεξανδρας. 

Στο  κτήριο του ΟΤΕ επί της Πατησίων η Χούντα είχε τοποθετήσει 50 άνδρες του 572ου Τάγματος Πεζικού (διοικητής ο Λοχαγός Αναστάσιος Αναστασίου).
 Μαζί του, εκτελούσε υπηρεσία ο έφεδρος ανθυπολογαγός (ΠΖ) Ιωάννης Λυμπέρης ο οποίος στάλθηκε από τον 951 Λόχο της ΕΑΤ-ΕΣΑ. 
Ο Λοχαγός αναθέτει στον Λυμπέρη την ευθύνη του 5ου και της ταράτσας του 6ου ορόφου. 

Ο Λυμπέρης ανεβαίνει στην ταράτσα του κτηρίου του ΟΤΕ μαζί με  στρατιώτες και βλέπει τα 2 ξαδέλφια στην απέναντι ταράτσα.
Και αρχίζει και τους πυροβολεί με το υπηρεσιακό του όπλο.
Οι 2 νεοι, σαστισμένοι πέφτουν στο πάτωμα.
Όταν του τελειωνουν οι σφαίρες, ο έφεδρος ανθυπολοχαγός παιρνει ένα M1 από  εναν στρατιώτη και άρχιζει να ρίχνει ξανά κατά των δύο νέων. 
Ο Μαλλιαράκης μέσα στις σφαίρες σηκώνεται όρθιος και προσπαθεί να τρέξει να σωθεί.
Ο Καραμανης προσπαθεί να τον σώσει και τρώει μια σφαίρα στη καρωτίδα που επιφέρει ακαριαίο θάνατο.
Ο Μαλιαράκης επέζησε, τραυματισμένος, με μια σφαίρα στο κεφάλι του. 

ΜΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Στις δίκες μάλιστα που έγιναν τότε κατά των φοιτητών, μόνιμοι μάρτυρες υπεράσπισης, ήταν ο καθηγητής τότε της Θεολογικής,  π. Αναστάσιος Γιαννουλάτος και ο 
π. Γεώργιος  Πυρουνάκης... χωρίς  να ξεχνάμε και την βοήθεια που πήγαιναν στους έγκλειστους φοιτητές, στη Νομική και το Πολυτεχνείο, σε τρόφιμα, ρουχισμό και φάρμακα..



Γιώργος Τασιόπουλος 

ΜΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ

Στις 21 Φεβρουαρίου του 1973, περίπου 3000-4000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτήριο της Νομικής Σχολής Αθηνών και καλούν τον λαό να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους από την ταράτσα του κτηρίου. Τα γεγονότα αυτά θεωρούνται προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές είναι η πείνα. Αποκλεισμένοι μέσα στο κτήριο της Νομικής ήδη για πολλές ώρες, δεν μπορούν να βρουν κάτι να φάνε.

Ο τότε επίσκοπος Ανδρούσης Αναστάσιος Γιαννουλάτος, καθηγητής Θεολογίας, μαζί με άλλους κληρικούς και φοιτητές της Θεολογίας (ο ιερέας Χρίστος Χριστοδούλου, ο διάκονος Τιμόθεος Λαγουδάκης κ.α.) προσπαθούν να περάσουν μέσα από τα μπλόκα της αστυνομίας και να δώσουν σακούλες με τρόφιμα στους φοιτητές. Η αστυνομία τους απωθεί.

Όπως αποκαλύπτει ο Διονύσης Μαυρογένης, στην εκπομπή «Εδώ και Σήμερα» (ΕΡΤ, 1982), οι κληρικοί καταφέρνουν να περάσουν «με κίνδυνο της ζωής τους, κάτω απ’ τα ράσα μερικά καρβέλια ψωμί και πρόσφορα, μέσα από μια τρύπα που είχαν ανοίξει οι φοιτητές και που ένωνε το νεκροτομείο με το αμφιθέατρο. Οι παπάδες αυτοί στάθηκαν πάντα στο πλευρό μας», θα πει χαρακτηριστικά ο Μαυρογένης.

Το περιστατικό επιβεβαιώνει ο δημοσιογράφος Μηνάς Παπάζογλου που συμμετείχε στην εξέγερση της Νομικής και μάλιστα προσθέτει ότι ο Αναστάσιος κατάφερε ν’ ανέβει επάνω στην Νομική και να δει τους φοιτητές.

Βασανιστήρια


Μεγάλος, όμως, είναι ο κατάλογος των τότε απλών κληρικών που συμμετείχαν με κάθε τρόπο ακόμη και σε αντιστασιακές πράξεις.

Η Κίττυ Αρσένη εξιστορεί τις δραματικές στιγμές που έζησε το καλοκαίρι του 1967 όταν συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών

Η αφήγηση της Κίττυς Αρσένη από την εμπειρία της στην Ασφάλεια - για να μην ξεχνάμε.



"...Μπήκανε στις δύο το πρωί στο σπίτι μου με τα περίστροφα στα χέρια και είπανε: “Μη φοβάστε, Αστυνομία” και η μάνα μου έπεσε λιπόθυμη. Τριγυρίσανε και κάνανε το σπίτι άνω κάτω σα λυσσασμένα σκυλιά. Ο Λάμπρου με ρώτησε αν μου αρέσει η μουσική του Θεοδωράκη.

Δεν ήξερα πώς συμπεριφέρονται σε αστυνομικούς που κάνουνε έρευνα. “Γιατί με ρωτάτε, είμαι καλλιτέχνις”, τους είπα και μου έσπασε το δίσκο με το “Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού”. Τους παρακάλεσα ό,τι είναι να γίνει να μη γίνει μεσα στο σπίτι. Φοβήθηκα τις φωνές, τη μάνα μου λιποθυμισμένη δίπλα, την πολυκατοικία, - η ζωή κυλάει ήρεμα στην Αθήνα – και μου είπανε να φύγουμε. (...)

Έμαθα περίεργα πράγματα απόψε. Πώς μπορεί να σε χτυπάνε και να μην πονάς! 

Ο Λάμπρου διέταξε να μου σπάσουν το χέρι. 
Ο Μπάμπαλης τον πρόλαβε: “Μην κουράζεστε, κύριε προϊστάμενε! Εγώ!”. Και άρπαξε αυτός το χέρι μου. Εγώ περίμενα το σπάσιμο για να ξεσπάσω. Σκεφτόμουνα, όταν ήμουνα μικρή, είχα πέσει από την αχλαδιά του κήπου μας και είχα σπάσει το χέρι μου, ούτε που το κατάλαβα. 
“Έτσι θαναι και τώρα”, σκεφτόμουνα, “την ώρα που θα σπάσει ούτε που θα το καταλάβω”. Άρχισα να ξεφωνίζω, μηχανικά σχεδόν, όταν είδα από μακριά το φως ενός σπιτιού. Και αυτό ήτανε λάθος, φαίνεται... 

Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία".

"Απλά" πράγματα , από εκεί και πέρα μπορεί ο καθένας να προσθέτει όποια "σάλτσα" του αρέσει, διαβάζουμε: '




"Οι φοιτητές από όλες τις σχολές στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, συνειδητοποιήσαμε, πως τα προβλήματά μας, σχετικά με τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη λειτουργία του Εκπαιδευτικού συστήματος, δεν λύνονται χωρίς την αλλαγή της συγκεκριμένης πολιτικής καταστάσεως.

Αρχίζοντας έτσι πολιτικό αγώνα οι φοιτητές και οι Έλληνες εργαζόμενοι, που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους και καλούν τον Ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους και να αγωνισθεί μαζί τους ως την τελική νίκη.

1. Πρωταρχική προϋπόθεση για την επίλυση όλων των λαϊκών προβλημάτων θεωρούμε την άμεση παύση του τυραννικού καθεστώτος της χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας.

2. Η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στήριζαν την τυραννία στη χώρα μας.

Η πλατιά κινητοποίηση του Ελληνικού λαού και η εκδήλωση συμπαράστασης από όλες τις γωνιές της γης της Ελλάδας είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους επεχείρησαν να μας δυσφημήσουν.

Ελληνικέ λαέ, ο αγώνας γύρω από τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία σήμερα συνίσταται στις άμεσες μαζικές διεκδικήσεις, στα οικονομικά, επαγγελματικά και κοινωνικά του προβλήματα με απεργιακούς αγώνες, με μαζικές κινητοποιήσεις, με συλλαλητήρια, με προοπτική τη γενική απεργία για την ανατροπή της Δικτατορίας.

Η παρουσία μας εδώ αποτελεί κέντρο συσπείρωσης, κινητοποίησης και μαζικοποίησης του λαϊκού αγώνα. 

Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία".


16 Νοεμβρίου 1973

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ



🏛️🇬🇷ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

 - Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ


✔️"... Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως στις μέρες μας οι εξωελληνικές δυνάμεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση της μοίρας του Ελληνισμού,

 όχι μόνο στην εθνική του ολοκλήρωση,

 αλλά και στην εσωτερική του πολιτική και κοινωνική εξέλιξη, 

σε σημείο που η επίσημη πολιτική της Ελλάδας να δίνει συχνά την εντύπωση ότι ανελίσσεται εν απουσία των Ελλήνων...".

🥀Νίκος Γ. Σβορώνος, "ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΑΣ", 1975.

  _____****_____

✔️Η ΑΛΛΗ ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ*


"...Η μεγάλη ήττα της γενιάς του πολυτεχνείου, του φοιτητικού κινήματος, ήρθε όχι έξω αλλά κύρια μέσα στο ίδιο το πανεπιστήμιο, 
το φυσικό του χώρο ύπαρξης και δράσης. 

 Σ' αυτό το πεδίο ηττήθηκε από το μεγάλο εχθρό του, τον "ιμπεριαλισμό", 

ή για να φύγουμε από τα άλλοθι, από ένα αδύναμο, μίζερο, δορυφορικό ελλαδικό σύστημα εξουσίας.  Από τις πολιτικές, τις ιδέες, τις προδοκίες του για τις σπουδές, την επιστήμη, την επιστημονική διαμόρφωση του εργατικού δυναμικού, την ανάπτυξη και τέλος την αισθητική της χώρας..."

🥀Μιχάλης χαραλαμπίδης, "Η ΑΛΛΗ ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ", 26 Νοεμβρίου 2002.

*Απαγορευμένο κείμενο. Δεν δημοσιεύθηκε από δύο μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες.

16 Νοεμβρίου 2026

Πώς η διεθνής χρηματοπιστωτική ολιγαρχία συνεχίζει να κυριαρχεί στον κόσμο

Του Ανδρέα Μυλαίο

 


Πηγή: Forumgeopolitica

Μια συζήτηση μεταξύ ειδικών

Στις 12 Οκτωβρίου 2026, οι Pascal Lottaz και Alex Krainer μίλησαν στο κανάλι YouTube του Pascal Lottaz με τίτλο «Neutrality Studies».

Το ζήτημα ήταν η συνεχιζόμενη επιρροή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η οποία υποτίθεται ότι θα εξαφανιζόταν. Η θέση του Krainer είναι η εξής: αυτή η Βρετανική Αυτοκρατορία σίγουρα εξαφανίστηκε ως εδαφική αποικιακή αυτοκρατορία. Αλλά η Βρετανία, με επίκεντρο τα χρηματοοικονομικά, το Σίτι του Λονδίνου, δεν θα έχανε ποτέ πραγματικά την δύναμή της. Ως δομή εξουσίας με τις υπερεθνικές ελίτ της, δεν θα εξαφανιζόταν. Αντίθετα, θα μεταμορφωνόταν από μια ανοιχτά αυτοκρατορική μορφή διακυβέρνησης σε ένα σε μεγάλο βαθμό αόρατο σύστημα που αποτελείται από χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, πολιτικά δίκτυα, μυστικές υπηρεσίες, στρατηγικά think tanks και διεθνείς θεσμούς, αποκρύπτοντας έξυπνα τον ρόλο του.

Ο Krainer αποκαλεί αυτήν την οντότητα «νεκροθάφτη Βρετανική Αυτοκρατορία». Είναι μια δύναμη που, τυπικά και στα μάτια του ευρύτερου κοινού, δεν υπάρχει πλέον, αλλά της οποίας τα θεμελιώδη συμφέροντα, οι τρόποι σκέψης και οι μέθοδοι κυριαρχίας επιμένουν σαν ένα πολύ ενεργό ζόμπι.


Νεοαποικιοκρατία


Η αποφασιστική αλλαγή έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η δύναμη, που εξακολουθεί να είναι αυτοκρατορική, δεν χρειάζεται πλέον να ασκεί την εξουσία της κυρίως μέσω της άμεσης κατοχής ξένων εδαφών. Αρκεί να ελέγχει τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες υπό τις οποίες άλλα κράτη λαμβάνουν τις αποφάσεις τους.

Όποιος παρέχει πίστωση, ορίζει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, ελέγχει τις παραχωρήσεις σε εμπορεύματα, επηρεάζει τις πολιτικές ελίτ και οργανώνει στρατιωτικές εξαρτήσεις μπορεί να κυριαρχήσει σε κράτη χωρίς να τα αποικίσει επίσημα. Τα έσοδα θα κατέληγαν σε μεγάλο βαθμό στις τσέπες της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας με τη μορφή άμεσων τόκων και εμπορικών κερδών, ενώ οι εταιρείες που λειτουργούν άμεσα στις πληγείσες χώρες θα λειτουργούσαν ως ιμάντες μετάδοσης, διοχετεύοντας τον πλούτο αυτών των χωρών στα ταμεία του City of London και της Wall Street.

Έθνη-κράτη και εταιρείες, μέσα μεταφοράς πλούτου

Δομές του διεθνούς συστήματος



από Σωτήρης Μητραλέξης

-14 Νοεμβρίου 2026

Δομές του διεθνούς συστήματος

Πριν προχωρήσουμε σε μια σύντομη εισαγωγή του τι είναι, τέλος πάντων, οι διεθνείς σχέσεις, προτεραιότητα έχει μια συνοπτική και απλουστευτική παρουσίαση των δομών του διεθνούς συστήματος από τον εικοστό αιώνα έως σήμερα: το «πολυπολικό σύστημα», η «μονοπολική στιγμή», ο «διπολισμός» του Ψυχρού Πολέμου. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση θα μας έλειπαν τα στοιχειώδη εργαλεία για να κατανοήσουμε το πού βρισκόμαστε σήμερα.

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ πολυπολικὸς κόσμος


Όταν μιλάμε για την περίοδο πριν τους παγκοσμίους πολέμους του εικοστού αιώνα, η λογική μας (καλώς ή κακώς, με όλους τους περιορισμούς που αυτό συνεπάγεται) είναι κυρίως ευρωκεντρική. Σκεφτόμαστε λίγο πολύ με τις παλιές ευρωπαϊκές δυνάμεις κατά νου: τη βρετανική αυτοκρατορία, τη Γαλλία, την Αυστροουγγαρία, το γερμανικό Ράϊχ, τη ρωσική αυτοκρατορία, την οθωμανική. Με σημερινούς όρους, αυτό λέμε πολυπολικό κόσμο: πολλά μεγάλα και μεσαία κέντρα ισχύος, σχέσεις συμμαχιών, ισορροπίες και αναταράξεις.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις, λοιπόν: κατά την ελληνική Επανάσταση του 1821 φερ’ ειπείν, με αυτήν την ορολογία μιλούσαμε για την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία. Η πολυπολικότητα του παρελθόντος δεν αφορούσε μόνο την Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη ήταν αυτή που, για λόγους που θα συζητήσουμε παρακάτω, καθόριζε τα παγκόσμια πράγματα από τον 19ο αιώνα, μια περίοδος που σήμερα εκπνέει. Αυτή η πολυπολικότητα λοιπόν, ή ορθότερα αυτός ο ανταγωνισμός Μεγάλων Δυνάμεων, αποτελεί το περίγραμμα του κόσμου όπου έλαβαν χώρα οι δύο πόλεμοι του εικοστού αιώνα, τους οποίους η ιστοριογραφία ονομάζει «παγκοσμίους».

Ο διπολικός Ψυχρός Πόλεμος


Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προκύπτει κάτι ιστορικά πρωτοφανές: ένας πραγματικά διπολικός κόσμος. Από τη μία ο δυτικός κόσμος, που αυτοαποκαλείται τότε «ελεύθερος κόσμος», και από την άλλη το ανατολικό μπλοκ. Δηλαδή, με αμυντικούς/στρατιωτικούς όρους συμμαχιών ήτοι δεσμεύσεων αμοιβαίας ασφάλειας, το ΝΑΤΟ (Συμμαχία του Ατλαντικού Συμφώνου) και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (Συνθήκη της Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας).

Η ΣΙΩΠΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΥ ΚΕΜΑΛ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.❗️

❗️ΩΣ ΕΔΩ!

Η ΣΙΩΠΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΥ ΚΕΜΑΛ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.❗️

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος καταγγέλλει με οργή την πρωτοφανή αλληλουχία τουρκικών προκλήσεων που εκδηλώθηκαν τις τελευταίες ημέρες εντός της ελληνικής επικράτειας, με επίκεντρο την επέτειο θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ, του ανθρώπου που ταυτίστηκε με την ολοκλήρωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Μέσα σε ελάχιστες ημέρες γίναμε μάρτυρες:

👉Των προκλητικών αξιώσεων του τουρκικού συλλόγου ROİSDER για τη Ρόδο και την Κω, με την ευθεία αμφισβήτηση της ιστορικής και εθνικής πραγματικότητας των Δωδεκανήσων. [Δελτίο Τύπου ΠΟΕ]

 👉Των εκδηλώσεων εξύμνησης του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, στον τόπο όπου η ίδια η ελληνική Πολιτεία έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων, με την ανοχή των αρμόδιων αρχών. [Δελτίο Τύπου ΠΟΕ]

👉Της εκδήλωσης στο Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, όπου η κεμαλική ιδεολογία προβλήθηκε μέσα από ομιλίες που συνέδεσαν την παρακαταθήκη του Κεμάλ με την εκπαίδευση, τη νεολαία και την τουρκική εθνική ταυτότητα.

Έξι χρόνια μετά: Τι μαθήματα πήρε η Ελλάδα από την αρμενική τραγωδία;



Έξι χρόνια πέρασαν από την τριμερή διακήρυξη της 9ης Νοεμβρίου 2020, που σηματοδότησε την ήττα της Αρμενίας και την κατάρρευση της αποτροπής στο Αρτσάχ. Έξι χρόνια κατά τα οποία η κατάσταση όχι απλώς δεν βελτιώθηκε, αλλά σε πολλά επίπεδα χειροτέρεψε.

Η στρατιωτική επίθεση του Σεπτεμβρίου 2023, η βίαιη εκκένωση του Αρτσάχ, ο εκτοπισμός περισσότερων από 120.000 γηγενών Αρμενίων από την ιστορική τους πατρίδα και η σύλληψη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Αρτσάχ αποτελούν μία από τις πιο δραματικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών στον Νότιο Καύκασο.

Κι όμως, παρά το μέγεθος αυτής της τραγωδίας, τα ελληνικά ΜΜΕ εξακολουθούν να καλύπτουν το αρμενικό ζήτημα αποσπασματικά, άχρωμα και απολιτικά, σαν να μην υπάρχουν ευθύνες ή θύτες. Η συζήτηση έχει μετατραπεί σε μια τεχνοκρατική ουδετεροποίηση, όπου η εθνοκάθαρση,  μια πράξη που πρέπει να εξεταστεί και υπό το πρίσμα της Σύμβασης του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία, ιδίως ως προς την πρόθεση εξάλειψης της αρμενικής παρουσίας στην περιοχή, παρουσιάζεται ως ακόμη μία περιφερειακή κρίση ενώ ο επιτιθέμενος και εκείνος που αμύνεται αντιμετωπίζονται ως ισότιμα υπεύθυνοι για τη σύγκρουση.
Η πολιτική ορθότητα λειτουργεί συχνά ως φίλτρο αποσιώπησης, εξομοίωσης και αποδυνάμωσης των εθνικών αντανακλαστικών. Το πρόβλημα δεν είναι οι Βρυξέλλες. Είναι ότι η Ελλάδα φαίνεται να υιοθετεί ευρωπαϊκές προτεραιότητες χωρίς να διαθέτει ή να εφαρμόζει ένα δικό της, ανεξάρτητο στρατηγικό φίλτρο.

Ποινικό αδίκημα αν διαφωνείς με όσα λέει η Ευρώπη! Νεομακαρθρισμός και στην Ελλάδα! - Γιάννης Ραχιώτης.


«Σβήνουν» ανθρώπινες ζωές σε μία στιγμή…Η μοναδική «κατηγορία» είναι οι αντιρρήσεις τους, ο σκεπτικισμός τους ή η κριτική τους στο «δυτικό αφήγημα»! Η τεχνολογία παρέχει πλέον στις εξουσίες τη δυνατότητα να «παγώνουν» τη ζωή σου, αν δεν ακολουθείς την «πεπατημένη» στη σκέψη και στην έκφραση. Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, είναι η σημερινή πραγματικότητα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Ο ποινικολόγος Γιάννης Ραχιώτης στο στούντιο του militaire news . Συζητάμε μαζί του την εποχή του νεο-μακαρθισμού την οποία ζούμε. Αφορμή ένα κείμενο που συνυπογράψαμε 131 πολίτες ενάντια στις πρακτικές που ακολουθούνται πλέον ξεδιάντροπα εναντίον όσων έχουν το «κουσούρι» να έχουν σκέψεις για θέματα που έχουν να κάνουν με ζητήματα όπως αυτό της Ουκρανίας, το Παλαιστινιακό και πολλά άλλα.

Είναι πλέον «ευρωπαϊκή κανονικότητα», πολίτες να βρίσκονται στο κενό σε μια στιγμή, διαπιστώνοντας ότι «πάγωσαν» οι λογαριασμοί τους και δεν μπορούν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες, δικές τους και της οικογένειας τους! Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις και στην Ελλάδα! Έκλεισαν ακόμη και επιχείρηση!

Οι πολίτες που βρίσκονται σ’  αυτή την εξαιρετικά δύσκολη θέση, διαπιστώνουν ότι δεν έχουν κανένα περιθώριο αντίδρασης!

Στην Ελλάδα εκτός από τη μέθοδο των «κυρώσεων» εναντίον πολιτών που εκφράζουν διαφορετική άποψη ,έχουμε και τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις μέσω των οποίων η ζωή όσων μέσων ενημέρωσης θέλουν να είναι ανεξάρτητα, γίνεται όλο και δυσκολότερη.


ΠΗΓΗ: https://youtu.be/FlQK5iY2kzA?is=psYcC71GOVwDkc1_
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Πολυτεχνείο, τότε και σήμερα· σκέψεις για τη «διαχείρισή» του

Τούτες μέρες παρακολουθούμε μια πολύμορφη παραχάραξη της ιστορίας αλλά και της διαχείρισης της μνήμης του Πολυτεχνείου. Συνηθισμένα πράγματα, που αποκόπτουν το νήμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από την τωρινή πραγματικότητα, ενισχύοντας και διαιωνίζοντας το κενό Υποκειμένου.



του Ρούντι Ρινάλντι


Πενήντα τρία χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να μνημονεύεται, γίνεται όμως όλο και πιο δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς αυτό που πραγματικά υπήρξε. Ήταν η κορύφωση ενός ριζοσπαστισμού που ωρίμαζε μέσα στις συνθήκες της δικτατορίας και όχι απλώς τρεις μέρες ηρωισμού κάποιων φοιτητών. Μια φοιτητική κινητοποίηση που ξεπέρασε τα όριά της, έθεσε το θέμα της ανατροπής της χούντας βάζοντας στο επίκεντρο την εξάρτηση και τη δημοκρατία, συνδέθηκε με ευρύτερες κοινωνικές διαθέσεις, και εξελίχθηκε σε μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση, ένα ιστορικό συμβάν που άλλαξε τους όρους της πολιτικής διαδικασίας και άφησε βαθύ αποτύπωμα στη λαϊκή συνείδηση. Αποσταθεροποίησε τη δικτατορία, ακυρώνοντας τα σχέδια ελεγχόμενης φιλελευθεροποίησής της και λειτούργησε ως κοιτίδα μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, που θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό τον λαϊκό ριζοσπαστισμό της Μεταπολίτευσης.

Μια εξέγερση που ξεπέρασε τα όρια του Πολυτεχνείου


Μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, που λειτουργούσαν υπό ασφυκτικό έλεγχο, στους τοπικούς συλλόγους και στις άτυπες παρέες, συγκροτούνταν ένα νέο πολιτικό δυναμικό. Κουβαλούσε κάτι από την ελληνική αντιστασιακή παράδοση, αλλά και, με καθυστέρηση λόγω της χούντας, κάτι από τη διεθνή θύελλα του 1968, από τον γαλλικό Μάη και τα εξεγερτικά κινήματα άλλων χωρών.

Ισλαμισμός και Χριστιανισμός: Ποιος απειλεί ποιον; | Μέρος Α΄

Από Στέλιος Ελληνιάδης

- 1 Νοεμβρίου, 2026


Το επαναλαμβάνω συνέχεια για να μας εντυπωθεί. Πρόκειται για παρακμή. Η παρακμή μιας αυτοκρατορίας, ενός κράτους, μιας κοινωνίας, ενός πολιτισμού είναι ένας καρκίνος τελικού σταδίου. Δεν υπάρχει σωτηρία. Κι αυτό που μπορεί να γεννηθεί από τις στάχτες του μπορεί να έχει κάποια σχέση, αλλά δεν θα είναι το ίδιο. Και δεν πρέπει η παρακμή να συγχέεται με την κρίση η οποία μπορεί να είναι σύντομη ή παρατεταμένη, αλλά έχει λήξη αναμενόμενη ανάκαμψη. Στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να εξελιχθεί και σε παρακμή, να είναι προάγγελός της.

Εδώ και καιρό, τα διαδραματιζόμενα στο Δυτικό Κόσμο με συντάσσουν με τους σχολιαστές-αναλυτές που μιλούν ξεκάθαρα για παρακμή. Και μέσα από σειρά άρθρων στο Δρόμο της Αριστεράς, ραδιοφωνικών προγραμμάτων στο Κόκκινο 105.5, διαλέξεων σε δημόσιους χώρους και συνεντεύξεων (βλ. militaire.gr), προσπαθώ να περιγράψω τις πτυχές αυτού του φαινομένου, τους τρόπους εκδήλωσής του, αλλά και τις παραπέρα επιπτώσεις του στην πολιτική, τον πολιτισμό κ.λπ.

Αμορφωσιά


Ενώ το πιο προφανές και πιο δημοφιλές αντικείμενο επεξεργασίας στη δημόσια διαβούλευση είναι το πολιτικό, το γεωπολιτικό και το εθνικό-κρατικό, δεν έχουν μικρότερη σημασία άλλα ζητήματα που όχι μόνο αποτελούν στοιχεία της παρακμής, αλλά παίζουν και αυξημένο ρόλο στην εξέλιξή της κι ας μην ασχολούνται οι αναλυτές με αυτά το ίδιο συχνά και συστηματικά.

15 Νοεμβρίου 2026

Κυριακή Η’ Λουκά: Ο Καλός Σαμαρείτης († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)



† Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)


Θέλω να προσέξετε δυο ή τρία πράγματα από την παραβολή του σημερινού Ευαγγελίου.

Εκεί λέγεται ότι κάποιος άνθρωπος πήγε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ. Στην Παλαιά Διαθήκη η Ιερουσαλήμ ήταν ο τόπος, όπου ζει ο Θεός, όπου προσκυνήθηκε, όπου Του προσεύχονταν οι άνθρωποι. Εκείνος ο άνθρωπος ήταν στο δρόμο κάτω στην κοιλάδα. Από το βουνό, με θέα στον ουρανό, κατέβηκε εκεί, όπου περνάει η απλή ανθρώπινη ζωή.

Σ΄αυτό το δρόμο τον έπιασαν ληστές, πήρανε τα ρούχα του, τον χτύπησαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο στο δρόμο. Πέρασαν τρεις άνθρωποι, ο ένας μετά τον άλλο. Και οι τρείς ήρθαν από εκεί, όπου ζει ο Θεός. Και οι τρεις προσκύνησαν τον Θεό και έκαναν τις προσευχές τους. Οι δύο από τους τρεις προσπέρασαν τον πληγωμένο. Στο Ευαγγέλιο λέγεται καθαρά, ότι ο ιερέας απλά τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία. Ήταν ένας άνθρωπος καλά εξασφαλισμένος. Δεν μπορεί να τον αγγίξει – έτσι τουλάχιστον νόμιζε- η ανθρώπινη ανάγκη. Δεν είχε καταλάβει τίποτα από τις προσευχές που διάβαζε προς το Θεό, ο οποίος είναι η ίδια η Αγάπη. Μετά προσπέρασε ο επόμενος, ένας λευίτης, δηλαδή ένας άνθρωπος που γνωρίζει την Αγία Γραφή, αλλά, όπως φαίνεται, δεν γνώρισε τον Θεό. Πλησίασε το μισοπεθαμένο, τον κοίταξε μια στιγμή και μετά συνέχισε τον δρόμο του. Ο νους του ήταν απασχολημένος με ψηλότερα πράγματα από μια ανθρώπινη ζωή ή το πάθος ενός ανθρώπου.

Και τέλος πάντων ήρθε ένας άνθρωπος που τον περιφρονούσαν οι εβραίοι απλά για την ύπαρξή του. Όχι εξαιτίας κάποιων προσωπικών, ηθικών ή άλλων αδυναμιών, αλλά απλά γιατί ήταν Σαμαρείτης – ένας απόβλητος. Αυτός σταμάτησε, όταν είδε τον πληγωμένο, γιατί ήξερε τι σημαίνει να είσαι απόβλητος, να είσαι μόνος, πώς νιώθεις όταν σε προσπερνάνε με περιφρόνηση. Έσκυψε επάνω στον πληγωμένο και έκανε ό,τι μπορούσε για να ανακουφίσει τον πόνο του. Τον έφερε σ΄ένα ήσυχο μέρος, όπου μπορεί να αναρρώσει. Όλα τα έξοδα τα ανέλαβε αυτός. Όχι μόνο τα έξοδα για τον πανδοχέα, για να φροντίζει τον πληγωμένο, αλλά ξόδεψε το δικό του καιρό, την δική του φροντίδα και τη δική του καρδιά. Τον φρόντισε με όλους αυτούς τους δυνατούς τρόπους, με τους οποίους και εμείς μπορούμε να φροντίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας.

«Κ. Μητσοτάκης: Η κρίση του κόστους ζωής είναι πραγματική, αλλά δεν υπάρχει μαγική λύση (WSJ)»



Βασίλης Βιλιάρδος 

«Μητσοτάκης στη WSJ: Στόχος ανάπτυξη με διπλάσιο ρυθμό από την ευρωζώνη».


Ανοησίες. Δυστυχώς, όταν μία χώρα αναπτύσσεται και αυξάνουν παράλληλα τα εξωτερικά της ελλείμματα, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα ξανά σήμερα, είναι καταδικασμένη - ενώ είναι ο βασικός λόγος της χρεοκοπίας του 2010.

Σύμφωνα δε με τον κανόνα, όταν το κράτος έχει πλεονάσματα και ο εξωτερικός τομέας ελλείμματα, επιβαρύνεται και με τα δύο ο ιδιωτικός τομέας - επειδή όχι μόνο υπερφορολογείται, αλλά και χρεώνεται στο εξωτερικό.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις δεν έχει κανένα νόημα η ανάπτυξη που αναφέρει ο πρωθυπουργός, ενώ είναι θνησιγενής - πόσο μάλλον όταν έχει στηριχθεί στην αύξηση του κρατικού χρέους στα 427 δις € το 2025 από 361 δις € το 2019, καθώς επίσης στην ένεση ρευστότητας των 36 δις € του Ταμείου Ανάκαμψης.

«Κ. Μητσοτάκης: Η κρίση του κόστους ζωής είναι πραγματική, αλλά δεν υπάρχει μαγική λύση (WSJ)»




Ασφαλώς δεν υπάρχει μαγική λύση για την ακρίβεια - υπάρχει όμως ευθύνη για την οικονομική πολιτική που την προκαλεί. Ευτυχώς πάντως που παραδέχθηκε το αυτονόητο - πως οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί και ότι η ακρίβεια έχει ουσιαστικά εξανεμίσει μεγάλο μέρος των αυξήσεων των εισοδημάτων.

Οι πρόσφατες εκλογές και το μέλλον της Αμερικής



από Ευάγγελος Κοροβίνης


Στην ιστορία των διεθνών σχέσεων παρουσιάζεται ορισμένες φορές μια αναντιστοιχία ανάμεσα στους φιλόδοξους στόχους κάποιας χώρας και στα ανεπαρκή μέσα που διαθέτει η χώρα αυτή, καθώς και την απουσία προθυμίας από μέρους της να υποστεί τις απαραίτητες θυσίες για να προωθήσει τα μεγαλεπήβολα σχέδιά της. Μια τέτοια περίπτωση αναντιστοιχίας προθέσεων και αποτελεσμάτων είναι και αυτή του τυχοδιωκτικού πολέμου των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Μετά την εύκολη νίκη του επί της Βενεζουέλας, ο Αμερικανός πρόεδρος πίστεψε ότι θα μπορούσε να επιτύχει αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν με «αποκεφαλισμό» της ηγεσίας του και ανηλεείς αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Όσο και αν μας φαίνεται σήμερα αβάσιμη και έωλη η απόφαση αυτή του Τραμπ για πόλεμο κατά του Ιράν, τον Φεβρουάριο του 2026 υπήρχαν αρκετοί στο περιβάλλον του Αμερικανού προέδρου -και όχι μόνον σε αυτό- που συμμερίζονταν την αισιοδοξία του και ανέμεναν από την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μια αναδιάταξη των ισορροπιών στην Μέση Ανατολή και στον κόσμο ολόκληρο. Η περιοχή θα μετατρέπονταν σε εφαλτήριο για τον έλεγχο της Κίνας μέσω της επίτευξης ενεργειακής εξάρτησης της χώρας αυτής από τις ΗΠΑ. Η διαβόητη «μονοπολική στιγμή», που ήταν απότοκος της νίκης της Αμερικής στον ψυχρό πόλεμο, αλλά είχε διασαλευθεί από την άνοδο της Κίνας και την ανασυγκρότηση της Ρωσίας, θα επιβεβαιώνονταν και πάλι πανηγυρικά.

Η Ασία παράγει πλέον σχεδόν το μισό της παγκόσμιας οικονομίας. 💰



Με βάση την αγοραστική δύναμη (PPP), η Ασία αντιστοιχεί περίπου στο 49% του παγκόσμιου ΑΕΠ, η Ευρώπη στο 21% και η Βόρεια Αμερική στο 18%. Η Αφρική, η Νότια Αμερική και η Ωκεανία μαζί αποτελούν μόλις το 11% περίπου.

ΟΙ κυρώσεις από ΕΕ στην Ρωσία απλά έστρεψαν την Ρωσία στις ανατολικές αγορές, εκεί που είναι όλη η δύναμη. Πρέπει να ξυπνήσει η Δύση στην νέα αυτή πραγματικότητα, δεν είναι κυρίαρχη πλέον.

Οι ελιές που κάποτε έθρεφαν γενιές, γίνονται τώρα αιτία φόβου και τιμωρίας.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Επειδή ηλθε η ώρα της συγκομιδής...
Και μαθαινω απο φίλους και συγγενείς τα παράπονα για το κόστος και τη μη συνάφεια προϊόντος και τιμή αγοράς.
Θυμίζω και αυτό...απο πέρυσι...

Οι ελιές που κάποτε έθρεφαν γενιές, γίνονται τώρα αιτία φόβου και τιμωρίας.

-Σε μια Ελλάδα που ασφυκτιά υπό το βάρος της ακρίβειας, το κράτος επιλέγει να σφίξει ακόμα περισσότερο τον κλοιό γύρω από τους πολίτες, επιβάλλοντας δυσβάσταχτα πρόστιμα στους ιδιοκτήτες ελαιόδεντρων – ακόμα και σε όσους δεν μαζεύουν ούτε μία σταγόνα λάδι!

Με την Κοινή Υπουργική Απόφαση 77979/2025, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων εισάγει έναν ασφυκτικό έλεγχο μέσω του Ελαιοκομικού Μητρώου, απαιτώντας από κάθε ιδιοκτήτη με 21 ή περισσότερα ελαιόδεντρα να δηλώνει την παραγωγή του, ακόμα και αν αυτή είναι μηδενική, με ποινές που φτάνουν τα 5.000 ευρώ. 
Αυτή η κίνηση, που παρουσιάζεται ως «προστασία της ελαιοκομικής αλυσίδας», αποκαλύπτει την πραγματική πρόθεση του κράτους που θέλει να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής των πολιτών, πίνοντας το αίμα τους με φόρους και κυρώσεις, ακόμα και για το λάδι του σπιτιού τους!
Από τον Μάρτιο του 2026, όσοι κατέχουν 21 ή περισσότερα ελαιόδεντρα υποχρεούνται να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους στο Ελαιοκομικό Μητρώο και, από την 1η Οκτωβρίου 2026, να δηλώσουν ψηφιακά τη συγκομιδή τους ακόμα και αν δεν παράγουν τίποτα. 
Η δήλωση, που γίνεται μέσω gov.gr με κωδικούς Taxisnet, πρέπει να υποβληθεί από 1η Οκτωβρίου έως 31 Μαΐου, ενώ οι παραγωγοί οφείλουν να καταγράφουν λεπτομέρειες όπως το ΑΦΜ, την ποικιλία ελιάς και τον κωδικό ελαιοτεμαχίου.
Η μη συμμόρφωση ή η ανακρίβεια επισύρει πρόστιμα από 100 έως 5.000 ευρώ, ανάλογα με τον αριθμό των δέντρων, ενώ για κάθε λανθασμένο ελαιόδεντρο επιβάλλεται ποινή 60 ευρώ, και για κάθε 100 κιλά ελαιοκάρπου 60-150 ευρώ.

Ο ΕΑΜίτης μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος




Η ΘΡΗΣΚΕΊΑ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΟΠΊΟ ΤΟΥ ΛΑΟΎ 
Είχε πει ο Μarx

«Δυσκολεύομαι να βρω διαφορές μεταξύ κομμουνισμού και χριστιανισμού» είχε πει ο Feedel Castro 

Όταν η αμάθεια και η έλλειψη μόρφωσης κάνει το παπαδαριό να συνδέετε με την ακροδεξιά είναι ένα ζήτημα που πρέπει να μας το εξηγήσει ο.....ΘΕΟΣ.

Το έχουμε γράψει αρκετές φορές. Στην περίοδο της κατοχής της χώρας μας από τις δυνάμεις του άξονα η στάση της αρχιεπισκοπής Αθήνας υπήρξε δωσιλογική καθώς και των περισσοτέρων δεσποτάδων της εποχής. ενώ ακόμα και οι μοναχοί στο Άγιο Όρος φωτογραφίστηκαν με ναζί και έστειλαν συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ.

Τρεις ήταν οι μοναδικοί μητροπολίτες που αποτέλεσαν εξαίρεση και στάθηκα στο πλευρό του αγωνιζόμενου λαού, μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ.  Ο δεσπότης Ιωακείμ, στην Κοζάνη, ο μητροπολίτης Αντωνίου της Ηλείας, και ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Ιωακείμ (Και οι τρεις είχαν καθαιρεθεί από την ιεραρχία του παπαδαριού για την αντιστασιακή τους δράση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Με αφορμή ότι σαν σήμερα 13 Νοέμβρη του 1963 πέθανε ο επικεφαλής του ΕΑΜ ολόκληρης της Πελοποννήσου, μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος, θέλησα τιμώντας την μνήμη αυτού του αγωνιστή ρασοφόρου να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα, γι’ αυτόν τον αγωνιστή παπά που από κάποιους πήρε τον τίτλο του “Παπαφλέσσα της κατοχής”.
Κι αυτό για τα φλογερά του κηρύγματα υπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα που έκανε από τους άμβωνες των εκκλησιών του, καθώς για για την ακούραστη δουλειά του, προπαγανδίζοντας τις ΕΑΜικές ιδέες.

Περιόδευσε σε δεκάδες χωριά της Πελοποννήσου και με το πύρινο λόγο του ξεσήκωνε τον υπόδουλο πληθυσμό, παρακινώντας τον να ενταχθεί στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 
Αναζητώντας σχετικές πληροφορίες στο διαδίκτυο, για τις δραστηριότητες του ΕΑΜίτη δεσπότη Αντώνιου, τράκαρα την ιστοσελίδα της “ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας”.

Ὁ γῦρος τοῦ θριάμβου



Μανώλης Κοττάκης Νοέ 12, 2026


Τό 1997 ὑπεγράφη μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας ἡ Συμφωνία τῆς Μαδρίτης, πού ἀναγνώριζε «νόμιμα καί ζωτικά συμφέροντα» τῆς Τουρκίας στό Αἰγαῖο

Τήν ἔγραψε μέ τά χεράκια της, ὅπως ἀποκάλυψε ἀργότερα στόν Ἀλέξη Παπαχελᾶ ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης, ἡ ἀναπληρώτρια ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Μαντλίν Ὀλμπράιτ.

Τό 1999 ὑπεγράφη στήν Σύνοδο Κορυφῆς τῆς ΕΕ στό Ἐλσίνκι τῆς Φινλανδίας ἡ ὁμώνυμη Συμφωνία, μέ τήν ὁποία ἡ Κυβέρνηση Σημίτη ἀνελάμβανε τήν ὑποχρέωση νά κάνει διάλογο μέ τήν Τουρκία γιά «μεθοριακές διαφορές καί συναφῆ θέματα» (γκρίζες ζῶνες). Καί στίς δύο περιπτώσεις, ἰδιαίτερα στήν δεύτερη, ἀσκήθηκαν φοβερές πιέσεις στήν τότε ἡγεσία τῆς Ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως καί σέ ἐμᾶς τούς δημοσιογράφους νά ποῦμε «ζήτω» καί νά λιβανίσουμε τήν Κυβέρνηση γιά τήν «μεγάλη ἐπιτυχία της».

Σέ κάποιους ἐξ ἡμῶν, στήν πρώτη περίπτωση, ὑπεβλήθη καί μήνυση ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν γιά «κατασκοπεία» καί «παραβίαση μυστικῶν τῆς Πολιτείας», ἐπειδή ἀποκαλύψαμε πώς ἔγιναν 4.000 παραβιάσεις τοῦ ἐναερίου χώρου μας λίγες μέρες μετά τά Ἴμια. Ἀπηλλάγημεν μέ βούλευμα, ὁ ὑπογράφων, ὁ Γιῶργος Χαρβαλιᾶς καί ἡ Νόνη Καραγιάννη. Δέν κάναμε πίσω. Πολλά χρόνια ἀργότερα, διαβάσαμε, στά βιβλία πού ἐξέδωσαν ὁ Μιχάλης Ἰγνατίου, ὁ Νῖκος Μελέτης καί ὁ Ἀθανάσιος Ἔλλις, τήν ἀλήθεια στά ἀπόρρητα τηλεγραφήματα τοῦ Σταίητ Ντηπάρτμεντ. Ἡ τότε Κυβέρνηση συζητοῦσε νά στείλει στό Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης… τήν κυριαρχία τῶν Ἰμίων καί τά ζητήματα τῆς ἀποστρατιωτικοποιήσεως!

Θέλω, θέλουμε μέ αὐτή τήν ἱστορική ἀναδρομή νά ποῦμε σέ ὅλους ὅτι πατᾶμε πολύ γερά στά πόδια μας γιά νά μήν ποῦμε τήν ἀλήθεια καί τώρα. Εἰδικά τό λέω στόν ἀγαπητό ὑπουργό Ὑγείας Ἄδωνι Γεωργιάδη, πού ἀναφέρει σέ κάθε του ἀνάρτηση τό πόσο τόν ἐνοχλεῖ ἡ κριτική πού ἀσκεῖ στήν ἐξωτερική πολιτική ὁ Ὅμιλος Φιλιππάκη. Λησμονῶντας ὅτι τά στελέχη του ἔχουν τεθεῖ στό στόχαστρο τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν μέ μηνύσεις πού περιέχουν τήν κατηγορία ὅτι «ἐμποδίζουμε τήν πολιτική του στήν Θάλασσα τῶν Νησιῶν» (Αἰγαῖο). Προφανῶς ἐπειδή ἐμεῖς δέν «συντονιζόμαστε», δέν κάνουμε ὑποκλίσεις, δέν δηλώνουμε «φιλέλληνες» καί δέν λέμε ὅτι «δέν ἔχω πρόβλημα ἄν μέ ποῦν καί μειοδότη». Ξέρετε ποιός τά εἶπε αὐτά. Ὄχι ἐμεῖς.

Πρίν ἀπαντήσω σημεῖο πρός σημεῖο στήν ἐπιχείρηση ἐξαπατήσεως τῶν Ἑλλήνων γιά τό καλώδιο, ὀφείλω νά καταθέσω καί τό ἑξῆς: Στίς ἀρχές τοῦ 2026 ἐπικοινώνησα μέ τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν καί τοῦ εἶπα ὅτι, ἀνεξαρτήτως τῆς κριτικῆς καί τῶν διαφωνιῶν μας, ἡ χρονιά εἶναι κρίσιμη, ἀπαγορεύεται νά μήν μιλᾶμε καί νά μήν ξέρουμε τί λέει. Ἡ κριτική κριτική, ἀλλά τά κανάλια κανάλια, ἀνοικτά γιά ἐπικοινωνία. Πρός τιμήν του, δέχτηκε.

14 Νοεμβρίου 2026

Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Michalis Charalambidis)



Διεθνής Ένωση για τα δικαιώματα και την απελευθέρωση των λαών International Association for the Rights and Liberation of Peoples 

Ούτε Σκύλα, ούτε Χάρυβδη. Πολυκεντρική Ανατολία 

Neither Scylla, nor Charybdis: Multi-centre Anatolia 

Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Michalis Charalambidis)

Πολιτικός Επιστήμων, (Political Scientist).

Πέρα από τη Δύση: Ανθρωπολογική Αλλαγή και το Πεπρωμένο των Λαών της Ευρώπης

από τον Francesco Marotta - 12 Νοεμβρίου 2026


Πηγή: GRECE Ιταλίας

Πέρα από τη Δύση: Ανθρωπολογική Αλλαγή και το Πεπρωμένο των Λαών της Ευρώπης

Η κρίση της ορθολογιστικής νεωτερικότητας έχει ανοίξει ξανά το πανάρχαιο ζήτημα της ανάκτησης και αναβίωσης μιας πρωτότυπης, οντολογικής και ιερής ευρωπαϊκής διάστασης. Ωστόσο, αντιμέτωποι με τις προκλήσεις της εποχής μας, προκύπτει αυθόρμητα ένα ερώτημα: αρκεί η ανάκληση του παρελθόντος για να αντιστραφεί η τάση; Η απάντηση είναι ένα ηχηρό όχι.

Αν ο Μάρτιν Χάιντεγκερ οραματιζόταν μια Δύση που είχε ξεχάσει το Είναι και είχε εμπιστευτεί τυφλά τον εαυτό της στις Οντότητες - αντικείμενα, πράγματα, τεχνολογία - σήμερα αντιμετωπίζουμε ένα διαφορετικό πρόβλημα: το νεφέλωμα του αιθέρα έχει αντικαταστήσει τη σύγχρονη ρευστότητα. Όλα έχουν γίνει αραιωμένα, αεριώδη, απρόσωπα.

Σε αυτό το σενάριο, το πραγματικό ανθρωπολογικό σημείο καμπής δεν έγκειται στο να ονειρευόμαστε μια νοσταλγική «επιστροφή στις ρίζες», αλλά μάλλον στην έκφραση της πρωτοτυπίας μας : την ικανότητα των λαών της Ευρώπης να προτείνουν νέες αναπαραστάσεις, πεποιθήσεις και πεποιθήσεις μέσα στο ζοφερό σύγχρονο κοινωνικο-ιστορικό πανόραμα.

Ο νέος ανθρωπολογικός παράγοντας: από τη ρευστότητα στον αιθέρα

Ο συνεχιζόμενος ανθρωπολογικός μετασχηματισμός χαρακτηρίζεται από μια συνεχή έκρηξη γνώσης που αναπαράγεται χωρίς να κατανοούνται πλήρως οι επιπτώσεις της. Σε έναν κόσμο όπου οι κλειστές ομάδες έχουν δώσει τη θέση τους σε διασυνδεδεμένα δίκτυα, αναδύεται η ανάγκη να σκεφτούμε μεγάλους, ομοιογενείς χώρους. Περιφέρειες, επαρχίες και δήμοι σταδιακά ανακαλύπτουν ξανά το νόημα του δικού τους πεπρωμένου: την εγκατάλειψη συγκεκριμένων συμφερόντων υπέρ του κοινού καλού και των οργανικών κοινοτήτων. Η φιλελεύθερη μοιρολατρία δίνει τη θέση της στην amor fati — την τάση να μην υπομένουμε παθητικά τα γεγονότα, αλλά να μετατρέπουμε κάθε εμπειρία σε απαραίτητο στοιχείο του δικού μας ταξιδιού.