Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΟΤΙ ΣΚΟΠΕΥΕΙ ΝΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙ ΠΟΛΩΝΟΥΣ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ! ΓΙΑΤΙ;

ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΉΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΖΉΤΗΜΑ! 

Του Αριστομένη Συγγελάκη 

Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι εντός του έτους θα υπάρξει συμφωνία για την Αποζημίωση 50.000 Πολωνών επιζώντων της Κατοχής, που υπέστησαν "ασύλληπτα δεινά" από τη ναζιστική Γερμανία και η δημοκρατική Γερμανία έχει την "υποχρέωση" να τους παράσχει "υλική και ηθική αποκατάσταση".Την ίδια ώρα αρνείται την παροχή οποιαδήποτε αποζημίωσης στους Έλληνες και σκανδαλωδώς αρνείται να πληρώσει ακόμη και τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στο Δίστομο, τα χωριά του Ρεθύμνου και το Αίγιο που έχουν στα χέρια τους αμετάκλητες αποφάσεις!

Η Ελλάδα, μάλιστα, σε αντίθεση με την Πολωνία έχει πιο ισχυρή νομικά και ηθικά στάση καθώς ουδέποτε παραιτήθηκε και ουδέποτε αποζημιώθηκε, κάτι που αναγνωρίζουν ακόμη και τα πορίσματα της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής.

Αλήθεια, τι φταίει; Γιατί οι Γερμανοί αγνοούν προκλητικά τις απαραγραπτες υποχρεώσεις τους απέναντι στην Ελλάδα; Γιατί περιφρονούν την πατρίδα μας;

Η απάντηση βρίσκεται στη στάση της πολωνικής κυβέρνησης που δυναμικά διεκδίκησε γερμανικές επανορθώσεις την τελευταία δεκαετία ενώ η πατρίδα μας, που έχει στερεά νομικά, ιστορικά και ηθικά επιχειρήματα, υποκριτικά διεκδικεί ενώ ουσιαστικά ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα!

Απαιτείται γενικός ξεσηκωμός! Όλοι στον αγώνα!

- ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΟΥ ΟΔΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ ΔΙΕΚΔΊΚΗΣΗΣ!

Κι απ’ τον ήλιο ξεξασπρότερη! Σχόλιο για τον δύσμοιρο τον Παρθενώνα

*

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

Ανέβασα προχθες ένα σημείωμα στο facebook για τον αναστηλωμένο Παρθενώνα μας και την παρδαλή κατά τη γνώμη μου, και κατά την γνώμη πάμπολλων άλλων, όπως φάνηκε (το ποστ έχει ώς τώρα πάνω από 40.000 προβολές), νέα του όψη. Έγραφα εκεί:

«Να είμαι άραγε ο μόνος που αποστρέφεται αυτά τα αναστηλωτικά έμπλαστρα; Αυτά τα κατάσπρα ως χιών, λ.χ., μάρμαρα, που γυαλίζουν πλάι στην πατίνα της παλιάς πέτρας όπως γυαλίζει στον ήλιο η λεύκη πάνω στην υγιή επιδερμίδα; Οι αρχαιολόγοι, όπως το βλέπω εγώ, είχαν δύο επιλογές. Είτε να περιοριστούν στα σωστικώς αναγκαία και ν’ αφήσουν το λοιπό μνημείο στην κατάσταση που το έφερε η ιστορία. Είτε, εκεί που έκριναν ότι πρέπει να συμπληρώσουν τα κενά, να προσαρμόσουν τις νεότερες προσθήκες χρωματικά, όπως το κάναν λ.χ. οι Πολωνοί ξαναχτίζοντας υπέροχα τις ισοπεδωμένες πόλεις τους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό το κατάλευκο του νιόκοπου μαρμάρου αλήθεια τι δείχνει; Σεβασμό τάχατες στο πρωτότυπο ή το άγχος του επιγόνου να κοτσάρει κι εκείνος κάπου τη σχολαστική τζίφρα του;»

Όπως κάθε φορά που αμφισβητεί κανείς το «δικαίωμα» ενός σιναφιού να αποφασίζει εκείνο κατά το δοκούν για ένα ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος, η συζήτηση δεν άργησε ν’ ανάψει. Παραπέμπω στα, ποικιλοτρόπως, ερεθιστικά σχόλια που κατατέθηκαν ένθεν κακείθεν.

Έτσι μου αντιτάχθηκε ότι ουδείς λόγος πέφτει στο κοινό για το τι κάνουν οι αναστηλωτές με τον έρμο τον ναό της Παλλάδας! Ή ότι δεν έχει καμιά σημασία αν το αποτέλεσμα της αναστήλωσης είναι ή δεν είναι όμορφο! Ή ότι η ιστορική σημασία του κτηρίου υπερισχύει της αισθητικής του αρτιότητας, και άλλα γενναιόφρονα τέτοια.

Φυσικά, μου επιρρίφθηκε και άγνοια των περί αναστηλώσεως θεσφάτων… Λες και το ζήτημα που έθεσα εξ αρχής δεν ήταν ακριβώς αυτό: πόσο εύλογες είναι εντέλει αυτές οι ντιρεκτίβες και σε τι αποτέλεσμα έχουν εμπράκτως οδηγήσει…

Το να κάνεις Τεστ DNA δεν είναι Επιλογή, Είναι Ευθύνη απέναντι στην Ιστορία.

Tamer Çilingir

Για περισσότερα από εκατό χρόνια, η μνήμη του Πόντου διαλύεται συστηματικά. Άνθρωποι δολοφονήθηκαν, εξορίστηκαν, αναγκάστηκαν να αλλάξουν θρησκεία, άλλαξαν ονόματα, αρνήθηκαν ρίζες. Αυτό που απομένει είναι σπασμένες οικογενειακές ιστορίες, μισές αριστερές ποινές και μια σιωπηλή ιστορία.

Σήμερα η τεχνολογία μας επιτρέπει να ξανανοίξουμε τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας. Τα τεστ DNA δεν παράγουν μόνο βιολογικά δεδομένα. Την ίδια στιγμή κάνει ορατές και τις αλήθειες που έχει καλύψει η πολιτική της άρνησης.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι ειδικά με καταγωγή από τον Πόντο, ειδικά αυτοί από την Τραπεζούντα που ζουν στη Μαύρη Θάλασσα, διερευνούν το οικογενειακό τους ιστορικό κάνοντας τεστ DNA. Πρόκειται για μια εξαιρετικά πολύτιμη εξέλιξη. Επειδή μερικές φορές η γενετική μνήμη μιλάει εκεί που σιωπούν τα κρατικά αρχεία.

Ωστόσο υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ.

Οικογένεια Μητσοτάκη...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ας πούμε μια ιστορία,από αυτές που λέγονται τα Κυριακάτικα απογεύματα...😉😊

Στη πρώτη φωτογραφία βλέπετε την Αλεξία Μπακογιάννη σε ψαροταβέρνα στο Περιστέρι, αδελφή  του Κώστα του δημάρχου... αυτού  που ήθελε  να σκάψει στην Ακαδημία Πλάτωνος για να βρει τη Πολιτεία του Πλάτωνα.

Επί της δημαρχίας  του μόχθησε να "αξιοποιήσει "τον λόφο του Στρέφη επιθυμώντας τη παραχώρηση  του  στην εταιρεία ακινήτων Prodea.

Συγκυριακά  εντελώς η Prodea έχει-ειχε εξαγοράσει τα μισά Εξάρχεια (ακίνητα) λίγο πριν αποφασιστεί το μετρό να φτάσει στη πλατεία.

Την Αλεξια ίσως εκτός από τις χορευτικές της ικανότητες (φωτό 3),να τη θυμάστε από την ιστορία πριν 3 χρόνια που ενεπλάκη στην εξαγορά  διυλιστηρίου της Σικελίας(ρωσικών συμφερόντων  της Lucoil)αξίας €1.5 δις.

Είναι πολλά τα λεφτά μάτια μου...

Όταν το ΜέΡΑ25  μέσα στη Βουλή κατηγορούσε από βήματος τον Πρωθυπουργό (και θείο της Αλέξιας)Κυριάκο Μητσοτάκη  πως ο στενός οικογενειακός του κύκλος εμπλέκεται με τα funds που εξαγοράζουν τα σπίτια από το πόπολο στο 5-7% της αξίας τους μέσω τον κόκκινων δανείων ,ήταν απλώς μια συνεδρία του ελληνικού κοινοβουλίου.

Απάντηση δεν δόθηκε από πλευράς πρωθυπουργού, άλλωστε πως να καταδεχτει να απαντήσει τα παρακάτω...

Το τελικό ξεπούλημα της Ελλάδας που μετατρέπεται σε χώρα εταιρεία. - Δρ. Βασίλης Λύκος

Η συζήτηση με τον Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλη Λύκο έγινε με αφορμή την πανάκριβη ενέργεια που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, αλλά δεν έμεινε σε αυτό το θέμα. Γιατί η ακρίβεια στην ενέργεια δεν είναι «παγκόσμιο φαινόμενο» όπως με μεγάλη ευκολία μας λέει ο πρωθυπουργός . Είναι θέμα που έχει να κάνει με πολιτικές επιλογές. Και του πρωθυπουργού…

Ο κ. Λύκος εξηγεί γιατί παθαίνουμε ηλεκτροσόκ κάθε φορά που ανοίγουμε τους λογαριασμούς αλλά μιλά κυρίως για το τεράστιο ενεργειακό θέμα που έχει η χώρα, επισημαίνοντας ότι αυτό είναι και θέμα ασφάλειας της χώρας.
Εξηγεί το παιχνίδι κερδοσκοπίας που παίζεται στις πλάτες των πολιτών ,για τους «καμηλιέρηδες πετρελαιάδες  που έχουν έρθει στην Ελλάδα και επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», για τα funds που ελέγχουν τα πάντα στην χώρα, για τη ΔΕΗ που μέσω διαφήμισης σε μέσα ενημέρωσης προωθεί και στηρίζει την επιχειρηματική της στρατηγική που καμία σχέση δεν έχει με τους πολίτες και το συμφέρον τους.

ΒΛΑΧΟΙ: ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ

Του Νίκου Φελέκη

Στις καθημερινές μας συζητήσεις έχουμε ακούσει δυστυχώς ο όρος «βλάχος» να ταυτίζεται με τον άξεστο αγροίκο αλλά και πολλές φορές με τον αγράμματο χωριάτη. Βέβαια αυτή η άκρως προκατειλημμένη άποψη πέρα από το γεγονός ότι είναι προϊόν αμάθειας αποτελεί και μία επικίνδυνη αλλά και ανιστόρητη τοποθέτηση.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα με τον όρο Βλάχοι αποκαλούνται οι Έλληνες που κατοικούν κατά μήκος της οροσειράς της Πίνδου αλλά και στους υπόλοιπους ορεινούς αλλά και ημιορεινούς όγκους της Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας. Ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους Έλληνες διότι ομιλούν μόνο στις μεταξύ τους συζητήσεις ένα ελληνικό λατινογενές ιδίωμα.

Οι Βλάχοι κατά παρελθόν συμμετείχαν σε όλους τους εθνικό απελευθερωτικούς αγώνες και προήγάγαν την εμπέδωση και διάδοση της ελληνικής παιδείας. Αλλά ας αφήσουμε τον ίδιο τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κύριο Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο να εκφέρει την άποψη του, η οποία αποτελεί και επίσημη θέση της ελληνικής πολιτείας για τους Βλάχους, προλογίζοντας το βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών τετράτομο έργο του Στέργιου Κουκούδη «Μελέτες για τους Βλάχους».

Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος μεταξύ άλλων γράφει «...Τα ερωτήματα σχετικά με την καταγωγή των Βλάχων και την γνήσια ή φαλκιδευμένη ταυτότητα τους είναι περιττά. Κι αυτό γιατί είναι βέβαιο πως στον κεντρικό και βόρειο ελληνικό χώρο, αλλά και στις γύρω Βαλκανικές χώρες για ό,τι σοβαρό μπορεί να περηφανευτεί ο Ελληνισμός, εκπαιδευτική, οικονομική ή επαναστατική δραστηριότητα, τουλάχιστον από τα τέλη του 18ου αιώνα και ως το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οικοδομήθηκε σε έναν καθοριστικό βαθμό με την ουσιαστική αρωγή των Βλάχων.

ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ. Πάμε με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Πάμε με τη Μαρία Καρυστιανού.

Από τη ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ, από την Κεφαλλονιά & την Ιθάκη:

Η “Ελπίδα για τη δημοκρατία” είναι μια πρωτοβουλία που απαιτήθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, απευθυνόμενοι στην Μαρία Καρυστιανού, όταν πια είδαν πως και στην υπόθεση των Τεμπών κυβέρνηση και δικαστές συγκαλύπτουν ένα έγκλημα και θυσιάζουν τη δικαιοσύνη σε βωμούς ένοχων συμφερόντων.

 Εμείς γνωρίζουμε πως ως το τέλος του Σεπτέμβρη του 2025, που η Μαρία επισκέφθηκε, προσκεκλημένη, την Κεφαλονιά αρνιόταν την συμμετοχή της στην υπάρχουσα πολιτική σκηνή. Είπε ΝΑΙ σε κάτι που οι εκατοντάδες χιλιάδες απαιτούσαν. Η πρόσκληση ίδρυσης δεν ήρθε από τη Μαρία Καρυστιανού. Ήρθε από τον λαό. Αυτός μας προσκαλεί. Είναι ένα κίνημα που γεννήθηκε από τα κάτω και ο καθένας μας πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.

Μπορεί κάποια πράγματα να μη μας αρέσουν, αλλά αυτό το κίνημα και η απόφαση ίδρυσης του δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο που υλοποιείται τώρα. Ήταν και παραμένει μια λαϊκή επιθυμία. Κι εμείς σήμερα λέμε πως θέλουμε να είμαστε μέρος αυτού του πλήθους. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας. Μαζί με τη Μαρία, όλοι μας.

Τα μέλη της Συναδελφικής Κομπανίας, προερχόμενα από διάφορους, ακόμα και άκρως αντίθετους, πολιτικούς χώρους, και διατηρώντας τη συνοχή τους επί πολλά χρόνια, παρά τις διαφωνίες και τις διαφορές τους, αποφασίζουν ομόφωνα να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις αυτό το αδιαμόρφωτο ακόμα πολυσυλλεκτικό κίνημα που γεννήθηκε στις 21 του Μάη. Και είναι κομματική και καθεστωτική υποκρισία να ζητούν «προγράμματα» και «θέσεις» από ένα μεγάλο κίνημα εν τη γενέσει του. Θα εκπλαγούν, όμως, γιατί ο λαός διαθέτει τη μεγαλοφυΐα της τριανταφυλλιάς που δεν ξέρει γιατί κάνει όμορφα τριαντάφυλλα. Αλλά τα κάνει. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας.

Η Ελλάδα δεν πεθαίνει, θανατώνεται.

Της Αγγέλας Ταβιανάτου

Τα εγκλήματα που διαπράττονται κατά της Ελλάδας, είναι τόσα πολλά που αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος σκοτεινός σκοπός.

1. Ενώ η Ελλάδα είναι γεμάτη καραφλά βουνά, καλύφτηκαν χιλιάδες καλλιεργήσιμα στρέμματα  με φωτοβολταϊκά. 

Δηλαδή : Γεωργία μείον

2. Ενώ η Ελλάδα έχει λιγνίτη για τα επόμενα 100 χρόνια, τον αχρηστεύουμε και τον πουλάμε. 

Δηλαδή Αυτάρκεια σε ενέργεια μείον

3. Ενώ τα πρόβατα ήταν υγιή, τα σφάξαμε

Δηλαδή κτηνοτροφία μείον

" Ιμπεριαλιστική σύγκρουση και ανταγωνισμός" κατά το ΚΚΕ

Του Δημήτρη Μπελαντή 

"Ριζοσπάστης" σημερινό άρθρο.Γραφει ότι η ανακωχή και επικείμενη  συμφωνία Ιράν -ΗΠΑ αναβάλλει για κάποιον καιρό την "ιμπεριαλιστική σύγκρουση".  Και ότι οι ΗΠΑ είναι σε σύγκρουση "με τους ανταγωνιστές τους" , εννοείται το  έτερο ιμπεριαλιστικό μπλοκ Ρωσία - Ιραν- Κίνα .

Σε απλά ελληνικά ,κατά την  ιδιάζουσα διάλεκτο του ΚΚΕ, δεν είχαμε μια ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια ανεξάρτητη χώρα, και βασική εστία της αντίστασης κατά των ΗΠΑ και του Σιωνισμού στην περιοχή όπως το Ιραν.Αλλα μια σύγκρουση ισοδύναμων  η συμμετρικών η εξίσου άθλιων  ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τώρα πήρε μια  πρόσκαιρη αναστολή.Δεν είχαμε ήττα του  ενός και μόνου ιμπεριαλισμού αλλά  περίπου ....ενίσχυση του ιρανικού ιμπεριαλισμού.

Δηλαδή, να μην τολμήσουμε να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραήλ ,αφού τους νίκησε το ιμπεριαλιστικό Ιράν. " Δεν επιλέγουμε μεταξύ ιμπεριαλιστών".Αυτή δεν είναι η γραμμή ;; 

Ρε λεβέντες του ΚΚΕ, σε ποιες χώρες έχει εισβάλλει  στρατιωτικά το... ιμπεριαλιστικό Ιράν, που  ακριβώς κάνει εξαγωγή κεφαλαίου, ποιες εργατικές τάξεις εκτός των συνόρων του εκμεταλλεύεται, ποιους ξένους πόρους καταληστευει, πως μετέχει στο ιμπεριαλιστικό  μοίρασμα του κόσμου, που έγραφε ο Βλαδίμηρος; Η φτάνει που έχει σχέσεις με τον Πούτιν και τον Σι  για να γίνει ιμπεριαλιστικό; Πολύ υλιστική ανάλυση.

Ρε λεβέντες του ΚΚΕ, η μόνη περίπτωση να χαρούμε για την ήττα των ΗΠΑ και Ισραηλ είναι να νικήσει το κόκκινο  εκστρατευτικό σώμα που θα στείλει στην Δυτική Ασία η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ; Με στρατάρχη τον Κουτσούμπα ; 

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και η Τεχνοφεουδαρχία που έρχεται...

«Ρίξτε μια καλή ματιά σε αυτόν τον χάρτη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται, περισσότερα από 3.000 νέα κέντρα δεδομένων σχεδιάζονται ή βρίσκονται ήδη υπό κατασκευή σε όλο τον κόσμο. Μαζί, αντιπροσωπεύουν μια ανακοινωμένη ζήτηση ενέργειας περίπου 190 γιγαβάτ, καταναλώνοντας έως και 1.500 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως.

Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό ισοδυναμεί περίπου με την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας πέντε Ηνωμένων Βασιλείων.

Οι ίδιες προβλέψεις εκτιμούν την κατανάλωση νερού που υπερβαίνει τα 15 δισεκατομμύρια λίτρα ετησίως.

Για δεκαετίες μας έλεγαν ότι η ανθρωπότητα πρέπει να μειώσει δραματικά την κατανάλωση ενέργειας. Μας έλεγαν ότι ο πλανήτης δεν μπορούσε να διατηρήσει οικονομική ανάπτυξη. Μας έλεγαν ότι πρέπει να αποδεχτούμε φόρους άνθρακα, περιορισμούς, έξυπνους μετρητές, δελτίο ενέργειας, ακριβές πράσινες πολιτικές και χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο για να σώσουμε τη Γη.

Μας έλεγαν ότι υπήρχαν όρια στην ανάπτυξη. Η διαβόητη Λέσχη της Ρώμης έχτισε μια ολόκληρη κοσμοθεωρία γύρω από την ιδέα ότι ο πληθυσμός, η βιομηχανική παραγωγή, η κατανάλωση πόρων και η οικονομική ανάπτυξη έπρεπε να περιοριστούν επειδή ο πλανήτης απλά δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει.

Ωστόσο, ξαφνικά, όταν ο στόχος είναι η κατασκευή της υποδομής που απαιτείται για την τεχνητή νοημοσύνη, τη βιομετρική επιτήρηση, τα συστήματα ψηφιακής ταυτότητας, τα ψηφιακά νομίσματα των κεντρικών τραπεζών, την προγνωστική μοντελοποίηση συμπεριφοράς και μια ολοένα και πιο αυτοματοποιημένη τεχνοκρατική κοινωνία, αυτά τα όρια φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί.

Σημάδια του τέλους μιας εποχής

Γιόχαν Χουιζίνγκα

(1872-1945)

«Ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του παρακμάζοντος μεσαιωνικού πνεύματος, είναι η πρωτοκαθεδρία της όρασης, η οποία μοιάζει να σχετίζεται στενά με την ατροφία της σκέψης.

Οι άνθρωποι σκέφτονταν και εκφράζονταν με οπτικές εικόνες. Και επειδή το πνεύμα εκείνης της εποχής αρκούνταν στην οπτική έννοια, γι’ αυτό έβρισκε ικανοποίηση στην πλαδαρότητα της πρόζας. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε αποθέωνε τη ζωγραφική. Η ζωγραφική έκφραση ήταν περισσότερο σύμφωνη με την πνευματική έκφραση εκείνων των καιρών. Γι’ αυτό, τέλος, η ποιότητα της πρόζας το 15ο αιώνα ήταν γενικά ανώτερη από της ποίησης. Η πρόζα, όπως και η ζωγραφική, μπορούσαν να εκφράσουν καλύτερα έναν άμεσο ρεαλισμό, που απαγόρευε στην ποίηση να ανθίσει. (...)

Η ποίηση του 15ου αιώνα δίνει συχνά την εντύπωση, ότι στερείται τελείως νέων ιδεών. Η αδυναμία να βρεθούν καινούργιες εμπνεύσεις είναι γενική. Το μόνο που κάνουν, είναι να ξαναδουλεύουν, να στολίζουν ή να εκσυγχρονίζουν παλιά θέματα. Υπάρχει κάτι σαν νέκρωση της σκέψης. Θα έλεγε κανείς, ότι το πνεύμα ολοκλήρωσε το μεσαιωνικό οικοδόμημα και εξαντλήθηκε, πέφτοντας σε κάποιου είδους νάρκη. Υπάρχει κενό και ξηρασία. Αμφιβολία για τον κόσμο. Γενικευμένη παρακμή. Δυσφορία βασιλεύει παντού. (...)»

Τα λευκά τείχη της Δύσης

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026

Ενώ η G7 γιόρτασε το κενό και την αδυναμία της με ψεύτικες αγκαλιές και φιλιά Ιούδα, ενώ κυκλοφορούν τουλάχιστον τρεις διαφορετικές εκδοχές του μνημονίου συνεννόησης που αναμένεται να υπογραφεί αύριο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, δείχνοντας πώς η Δύση είναι ένα γεωπολιτικό λούνα παρκ, όπου όλα είναι περιστασιακά, εφήμερα, επισφαλή, προτιμώ μια παρένθεση που καταδεικνύει τις πολιτισμικές και διαβιωτικές συνθήκες από τις οποίες προκύπτουν όλα αυτά.

Τα αγγλικά σχολεία, σύμφωνα με τις νέες οδηγίες, απογυμνώνουν κάθε πιθανή εικόνα. Οι λευκοί τοίχοι των διαδρόμων και των αιθουσών διδασκαλίας μοιάζουν με γυψοσανίδες που περιμένουν ανακαίνιση. Όλα «για να αποτρέψουν τους μαθητές από το να βιώσουν γνωστική υπερφόρτωση». Τι; Υπερβολικό γνωστικό φορτίο;

Υπάρχει μια άστοχη θεωρία σε αυτό το πλαίσιο που βλέπει το ανθρώπινο μυαλό ως ένα είδος μνήμης εργασίας ενός υπολογιστή, που συνήθως ονομάζεται RAM, η οποία υπερθερμαίνεται εύκολα και επομένως θα πρέπει να χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν πιο φειδωλά.

 Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, εάν πάρα πολλές πληροφορίες ανταγωνίζονται για την προσοχή, η μάθηση θα τεθεί σε κίνδυνο ή και θα είναι αδύνατη. Εξ ου και οι άδειοι τοίχοι. Προφανώς, αυτή η εξήγηση τροφοδοτείται από ανησυχίες σχετικά με την έκθεση των μαθητών στα σύμβολα και τα σημάδια άλλων πολιτισμών, γι' αυτό και επιλέγεται η οδός του μηδενισμού τους.

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Δεν είδα κάπου να μνημονεύεται φέτος ο Δημήτρης Ταγκόπουλος που κάποτε σφράγιζε την πνευματική ζωή μιας Ελλάδας με πίστη στο μέλλον της - με εξαίρεση την αναδημοσίευση μιας συνέντευξής του το 1923 στον Φώτο Γιοφύλλη, φροντίδι του κ. Σ. Κουρουζίδη στην Books' Journal.

 Ο εκδότης του περίφημου «Νουμά» που πέθανε πριν από εκατό χρόνια, είχε και δικό του έργο αλλά η μεγάλη του άνεση και επιτυχία ήταν το χρονογράφημα και το μαχητικό σημείωμα. Οι εξαιρετικές προσωπογραφίες του, με τίτλο «Φιλολογικά πορτραίτα» που εκδόθηκαν το 1922 και επανεκδόθηκαν το 1988 (από τις εκδόσεις των αδελφών Παϊρίδη, του Σωτήρη και του Ιάκωβου που ήταν διευθυντής φωτογραφίας σε εμβληματικές ταινίες όπως ο Μακεδονικός γάμος του Κανελλόπουλου και ο Θίασος του Αγγελόπουλου), διασώζουν ωραίες στιγμές των ανθρώπων μιας λογοτεχνικής εποχής αλλά και το στυλ του Ταγκόπουλου. 

Στον συμμαχητή του αγώνα για μια Άλλη Ελλάδα (του αγώνα που χάθηκε οριστικά το 1922), αφιέρωσε ένα ποίημα ο Κωστής Παλαμάς. Δημοσιευμένο το 1898 στην Εστία (πριν δηλαδή ξεκινήσει ο αγώνας του Νουμά το 1903), συμπεριελήφθη στην Ασάλευτη Ζωή το 1904. Το δημοσιεύω εδώ, τόσο εις μνήμην των εκατό χρόνων από τον θάνατο του Ταγκόπουλου όσο και ως παρηγοριά για φαινόμενα που δεν είναι σημερινά όπως συχνά νομίζουμε.

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Στὸν Ταγκόπουλο τοῦ «Νουμᾶ»

Ὦ ἐσεῖς, τοῦ κόσμου ὀνείρατα θαμπά, ποὺ σὰν κοιμᾶσαι 

τὰ βλέπεις, κ᾿ ἔξαφνα ξυπνᾶς καὶ μήτε τὰ θυμᾶσαι, 

ὤ! ποὺ ξεφεύγετε ἄγνωροι καὶ πᾶτε σκοτεινοί,

ὦ Ταπεινοί.

Φροντίδα για τον άνθρωπο και με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού.

Παπα - Κώστας Λαγός 

Στη σημερινή περικοπή, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών. 

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση; 

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο. 

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας. 

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν; 

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

Μας υπενθυμίζει ο Δημήτρης Μπαλτάς 

"Είναι αλήθεια ότι στην Εκκλησία πάντοτε κηρύττουν  το έλεος, τη φροντίδα για τους φτωχούς και την ελεημοσύνη. [...] από τις τύψεις της συνείδησης [ο χριστιανός] απαλλάσσεται συνήθως με την εύκολη, άκαρδη σκέψη ότι «δεν είναι δυνατόν να βοηθήσεις τους πάντες».

 Μπορεί δικαίως να θεωρηθεί πραγματικό σκάνδαλο για τον χριστιανικό κόσμο το ότι, σε αντίθεση με αυτή την διαδεδομένη αδιαφορία για το πεπρωμένο των μειονεκτούντων, η αυθεντική φροντίδα γι' αυτούς γίνεται συχνά προνόμιο ανθρώπων μη πιστών και αντιπάλων του χριστιανισμού. Όπως σωστά παρατήρησε ο Ν. Α. Μπερντιάγιεφ, η επιτυχία και η ελκυστική δύναμη των ιδεών του αθεϊστικού σοσιαλισμού και της πιο ακραίας μορφής του ‒ του υλιστικού κομμουνισμού ‒ καθορίστηκε πρωτίστως από τις ιστορικές αμαρτίες του χριστιανικού κόσμου, από την αδιαφορία του για τις κοινωνικές ανάγκες.

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Η μεγαλύτερη ημέρα. Η απειροελάχιστη στιγμή που ο ήλιος σταματά και όλα είναι δυνατά. Μια αιωρούμενη στιγμή όπου το φως θριαμβεύει πριν αρχίσει πάλι να ελαττώνεται. Υπενθύμιση πως οτιδήποτε μεγαλώνει έρχεται η στιγμή που αρχίζει να μειώνεται και οτιδήποτε μειώνεται αναπόφευκτα θα αρχίσει πάλι να αυξάνεται. Ένας νόμος των εποχών, αλλά και ο αμετάβλητος νόμος της ζωής. Η κυκλική πραγματικότητα ενός «κοσμικού όλου» που δεν διαχωρίζει τον άνθρωπο από το περιβάλλον, αλλά γιορτάζει τη σύνδεση με τη ζωτική δύναμη ενός σύμπαντος που είναι πολύπλευρο και ενιαίο. Η νύχτα δεν είναι ποτέ ολοκληρωτική, το φως ποτέ οριστικό. Όλα πεθαίνουν, όλα ξαναγεννιούνται. 

Το ηλιοστάσιο είναι κάτι περισσότερο από ένα αστρονομικό γεγονός. Είναι μια κοσμική ανάσα. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η γιορτή που ακολουθεί σε τρεις ημέρες, οι φωτιές του Άη Γιάννη. Πάνω από την φωτιά κάποτε οι άνθρωποι δεν αναζητούσαν μόνο την υπόσχεση της συγκομιδής, τη γονιμότητα του δεσμού τους, την προστασία της ζωής τους. Η φωτιά καθαρίζει. Η φωτιά προετοιμάζει. Η φωτιά καθαγιάζει.

Ο εορτασμός του τροχού των εποχών τι σημαίνει σήμερα; Σημαίνει πως δεν είμαστε ξεριζωμένοι, ακολουθούμε το ίδιο ιερό μονοπάτι με εκείνους που ήταν εδώ πριν από εμάς. Γιορτές, τελετουργίες και σύμβολα πέρα από κάθε δογματικό ζυγό αλλά με την ανησυχία για αρμονία και κατανόηση αυτού που διαφεύγει από το βλέμμα. 

Μπόρχες, η αληθινή πραγματικότητα είναι το όνειρο

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες απεβίωσε πριν από σαράντα χρόνια, στις 14 Ιουνίου 1986. Αυτό που απομένει είναι τα ποιήματά του, τα όνειρά του και τα βιβλία του, τα οποία, τελικά, είναι η αληθινή του ζωή. Τα υπόλοιπα είναι μυθοπλασία ή απλώς μια ατάκα. Τα «μαθήματά» του για την αγγλική λογοτεχνία» θα εκδοθούν στο τέλος του μήνα από τις εκδόσεις Adelphi με τον τίτλο Καθηγητής Μπόρχες.

Στις αμερικανικές διαλέξεις του, που εκδίδονται από τις εκδόσεις Mondadori με τον τίτλο Η Εφεύρεση της Ποίησης , ο Μπόρχες αφιέρωσε την τελευταία του διάλεξη «σε έναν μικρό ποιητή: έναν ποιητή του οποίου τα κείμενα δεν έχω διαβάσει ποτέ, αλλά έναν ποιητή για τον οποίο πρέπει να γράφω κείμενα. Θα μιλήσω για τον εαυτό μου».


Στη συνέχεια ζήτησε συγγνώμη για αυτό το «λάθος στο ύφος». Και ομολόγησε: «το κεντρικό γεγονός της ζωής μου ήταν η ύπαρξη των λέξεων και η δυνατότητα μετατροπής αυτών των λέξεων σε ποίηση».Ο Μπόρχες παρέθεσε τον Όμηρο: «Οι θεοί υφαίνουν περιπέτειες για τους ανθρώπους, ώστε οι μελλοντικές γενιές να έχουν κάτι να τραγουδήσουν». Η ζωή ως μέσο, ​​ακόμη και θυσιαστικό, η αφηγηματική τέχνη ως στόχος.

Αυτό που απομένει από μια ζωή είναι η ιστορία της. είναι η καλύτερη κληρονομιά της, η πραγματικότητα που αναμειγνύεται με φήμες ή αναπαραστάσεις. Υπάρχουν ζωές που καταφέρνουν να επινοηθούν, απελευθερώνονται από την πραγματικότητα, σταδιακά γίνονται φευγαλέες μέχρι να γίνουν μυθικές.

Ακόμα κι αν «όλη η λογοτεχνία είναι αυτοβιογραφική», η προσωπικότητα για τον Μπόρχες δεν έχει συνέπεια. ο εαυτός δεν υπάρχει, το πολύ-πολύ συγχωνεύεται σε ένα υπερβατικό και απρόσωπο εγώ: «Είμαστε όλοι το ίδιο άτομο. η ανυπαρξία μας διαφέρει τόσο λίγο και οι περιστάσεις επηρεάζουν τόσο πολύ τις ψυχές μας, που είναι σχεδόν σύμπτωση ότι εσύ είσαι ο αναγνώστης και εγώ είμαι ο συγγραφέας».

ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ ΣΒΟΡΩΝΟ

Κάθε  Σάββατο  μια  σταλιά  λογοτεχνίας          

 

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

    Στο Νίκο Σβορώνο είναι αφιερωμένη η σημερινή σταλιά, και συγκεκριμένα στις θέσεις που διατύπωσε πάνω στο ζήτημα της Ελληνικής ταυτότητας όπως αυτές είναι αποτυπωμένες στο κεφάλαιο ‘’Παράδοση και Ελληνική Ταυτότητα’’ που βρίσκεται στη σελίδα 388 του σπουδαίου του βιβλίου  ‘’Ανάλεκτα Νεοελληνικής Ιστορίας και Ιστοριογραφίας’’ (μυριοδιαβασμένο από μένα –κι απ΄ όλο τον πολιτικό μας χώρο φαντάζομαι).

 Ο Νίκος Σβορώνος, έχαιρε μεγάλης τιμής και σεβασμού από εμάς, και ιδιαίτερα, ‘’έτι και έτι’’ περισσότερο, απ΄ το Μιχάλη Χαραλαμπίδη (οι αναφορές του Μιχάλη και οι αφιερώσεις βιβλίων του σ΄ αυτόν, επίσης, είναι συχνές). Ο Σβορώνος στάθηκε δάσκαλος του χώρου μας και η σκέψη του μαστόρεψε τη δική μας σκέψη, της άνοιξε δρόμους, την τροφοδότησε, όπως για παράδειγμα, μπορούμε να διακρίνουμε την επιρροή στη σκέψη μας του διανοητικού του δημιουργήματος, δηλαδή το άρρηκτο  δέσιμο της ελληνικής εθνικής συνείδησης με τον αντιστασιακό χαρακτήρα της ταυτότητας του λαού μας. Στο πως δηλαδή, αυτό το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς απέναντι σε έξω απειλές, από μια απλή αντίδραση του ένστικτου επιβίωσής του, του έγινε ριζικό χαρακτηριστικό, θεμελιώδες γνώρισμά του  και πέρασε σ΄ όλα τα επίπεδα της ζωής του (στον πολιτισμό κυρίως) και την καθόρισε.  Αποσπάσματα λοιπόν,  από το έργο του σπουδαίου αυτού Έλληνα διανοητή και επιστήμονα που στην αρχή ανάφερα, παραθέτω αμέσως παρακάτω.

    ‘’…ξεκινώ κι εγώ από μια απλή διαπίστωση, που πολλοί διατύπωσαν με διαφορετικούς τρόπους.

    Ξαναθυμίζω τη διατύπωση του Rex Wainer, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί τη βάση της σκέψης του ακολουθεί ένας από τους μεγαλύτερους και ουσιαστικά ελληνικότερους νεοέλληνες δημιουργούς, ο ποιητής Σεφέρης

(Δοκιμές Ι, σ. 520 σημ. 2, ‘’Κ. Καβάφη, Θ.Σ. Έλιοτ : Παράλληλοι’’, σ. 362) :  

   

   ‘’Ένα μέρος του παρελθόντος πεθαίνει κάθε στιγμή και η θνησιμότητα του μας μολύνει, αν προσκολληθούμε σ΄ αυτό με υπερβολική αγάπη. Ένα μέρος του παρελθόντος μένει πάντα ζωντανό και κινδυνεύουμε καταφρονώντας τη ζωντάνια του’’

Πού βρισκόμαστε μετά τον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ — και ποιος κερδίζει τελικά; Ο διδάκτορας Διεθνούς Δικαίου Θέμης Τζήμας απαντά χωρίς ταμπού.

Σε αυτό το επεισόδιο αναλύουμε τη συσσωρευμένη ένταση στη Μέση Ανατολή: γιατί οι επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο εγείρουν σοβαρά ερωτήματα ως προς το διεθνές δίκαιο, τι σηματοδοτεί η εκεχειρία Ιράν-ΗΠΑ για την παγκόσμια τάξη, και πώς οι οικονομίες του Κόλπου έχουν ήδη πληρώσει το τίμημα. Εξετάζουμε τον ρόλο της Κίνας στην παγκόσμια σκακιέρα και πώς η επίσκεψη Τραμπ-Πούτιν στο Πεκίνο αλλάζει τις ισορροπίες. Αναλύουμε αν η Ελλάδα έχει πραγματικά κοινά συμφέροντα με το Ισραήλ — ή αν αυτό παραμένει μια βολική αυταπάτη. 

Και προσγειωνόμαστε στο εσωτερικό: μια ελληνική δημοκρατία που αντιμετωπίζει πρωτοφανή παρακμή και ένα πολιτικό σκηνικό που αναδιατάσσεται βίαια.

✦ Τι καλύπτουμε:
– ΗΠΑ εναντίον Ιράν και η επόμενη μέρα
– Ισραήλ, Λίβανος και τα όρια του διεθνούς δικαίου
– Το οικονομικό μοντέλο που γεννά πολέμους
– Ρόλος Κίνας στην παγκόσμια σκακιέρα

«Το Κράτος των Βαμπίρ: Τρέφεται από τον φόβο μας, την ελευθερία μας και τα οικονομικά μας.» Από ΕΚΤΟΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

Όταν η εξουσία τρέφεται από τον φόβο

«Το Κράτος των Βαμπίρ: Τρέφεται από τον φόβο μας, την ελευθερία μας και τα οικονομικά μας.»

Ο Τζον και η Νίσα Γουάιτχεντ καταγγέλλουν τον μετασχηματισμό του σύγχρονου κράτους σε μια μηχανή που καταναλώνει ελευθερία, χρήμα και δικαιώματα.

από τους John και Nisha Whitehead

Ξεκινώντας από την ανησυχητική εικόνα τεράτων με ανθρώπινα πρόσωπα, ο John και η Nisha Whitehead περιγράφουν ένα κράτος που δεν κυριαρχεί πλέον μέσω της ωμής βίας αλλά μέσω του εκτεταμένου ελέγχου, της επιτήρησης, του φόβου και της χειραγώγησης της συναίνεσης. Πίσω από τη ρητορική της ασφάλειας και της προστασίας, υποστηρίζουν οι συγγραφείς, κρύβεται ένα σύστημα που διαβρώνει προοδευτικά τις ατομικές ελευθερίες, μεταφέρει πλούτο σε κέντρα εξουσίας και μετατρέπει τους πολίτες σε ολοένα και πιο εξαρτημένα υποκείμενα. Αυτό αποτελεί κατηγορητήριο για αυτό που αποκαλούν «κράτος βαμπίρ», μια δομή που ευδοκιμεί τρεφόμενη από τους υλικούς και πνευματικούς πόρους της κοινωνίας που ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται. (NR)

« Αλλά αυτά δεν ήταν τέρατα με πλοκάμια και σάπιο δέρμα, όπως αυτά που θα μπορούσε να φανταστεί ένα επτάχρονο παιδί: ήταν τέρατα με ανθρώπινα πρόσωπα, με άψογες στολές, που παρελαύνουν σε κοντινή απόσταση, τόσο συνηθισμένα που δεν τα αναγνωρίζεις για αυτό που είναι μέχρι να είναι πολύ αργά.»
Ράνσομ Ριγκς, Σπίτι για Ασυνήθιστα Παιδιά της Μις Πέρεγκριν

Τα τέρατα δεν εμφανίζονται πάντα καλυμμένα με τα τυπικά στοιχεία τρόμου ή μύθου. Πολύ συχνά, τα τέρατα του πραγματικού κόσμου μοιάζουν με απλούς ανθρώπους. Περπατούν ανάμεσά μας. Χαμογελούν στις κάμερες. Υπόσχονται προστασία και ευημερία, ενώ τρέφονται με φόβο και υπακοή.

Δεν είναι όλα όπως φαίνονται.

Ζούμε σε δύο κόσμους.

Υπάρχει ο κόσμος που μας παρουσιάζεται - η λαμπερή, προπαγανδιστική ψευδαίσθηση που δημιουργείται από την κυβέρνηση και τους εταιρικούς χρηματοδότες της - και ο κόσμος στον οποίο ζούμε στην πραγματικότητα, όπου η οικονομική ανισότητα επιδεινώνεται, οι αληθινοί στόχοι είναι θαμμένοι κάτω από στρώματα οργουελιανής διγλωσσίας και η «ελευθερία» κατανέμεται σε ελεγχόμενες, νομιμοποιητικές δόσεις από μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομική δύναμη και ομοσπονδιακούς πράκτορες.

Η διανοητική πυρά!

από την Andrea Zhok - 19 Ιουνίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Χθες, μετά τη δημοσίευση των ερωτήσεων για τις τελικές εξετάσεις, η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» εξαπέλυσε μια εικονοκλαστική οργή.

 Πρώτον, ο Christian Raimo εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση στα επιλεγμένα ερωτήματα, κατηγορώντας το υπουργείο ότι «κήρυξε τον πόλεμο στους νέους» (ρε Raimo, τι συμβαίνει με αυτόν τον υπερβολικά εκτεταμένο αρσενικό πληθυντικό; Δεν σου λειτούργησε το κουμπί με τον αστερίσκο;). Λίγο
αργότερα, η Sinistra Italiana χρησιμοποίησε ξανά την ανάρτηση του Raimo, μεταφράζοντάς την στα ιταλικά, για να πει ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Δεν θα επιχειρήσω καν να εμβαθύνω στις λεπτομέρειες της κριτικής, επειδή -όπως πάντα- δεν πρόκειται για επιχειρηματολογικές λεπτομέρειες, αλλά μάλλον για συναισθηματική αποστροφή που κρύβεται μέσα σε λέξεις.
Ένα απόσπασμα, ωστόσο, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, και είναι αυτό στο οποίο διαμαρτύρονται για το ίδιο το γεγονός της παράθεσης ενός βιβλίου του κοινωνιολόγου Frank Furedi σε μια ερώτηση. Για να κατανοήσουμε τη δραματική φύση της κατηγορίας, για τον Raimo είναι σαν να είχε εμφανιστεί ένα απόσπασμα από το "Passage to the Woods" σε ένα απόσπασμα, και παραθέτω: "ένα απόσπασμα από τον Charlie Kirk ή ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Passage to the Woods".

Ας σημειώσουμε τον μηχανισμό.
Για τον Raimo (και για τη σημερινή "αριστερή" διανόηση), το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το περιεχόμενο που προτείνεται, αλλά η προέλευσή του. Το περιεχόμενο είναι πάντα αδιάφορο, δεν αξιολογείται καν, δεν ρέει μέσω νευρωνικών κυκλωμάτων αλλά συναντά ένα προκαταρκτικό φράγμα. Υπάρχουν συγγραφείς, εκδότες, άνθρωποι που "δεν είναι κοσέρ", ακάθαρτοι, απόκληροι, στους οποίους δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να "διαφθείρουν τη νεολαία" (η περίφημη κατηγορία κατά του Σωκράτη).
Το διανοητικό κάψιμο των βιβλίων ως δεύτερη φύση.

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟ ...

🔴 Ανατίναξη-σοκ στο ορυχείο Μαυροπηγής Κοζάνης, όπου η ΔΕΗ προχώρησε σε ελεγχόμενη κατεδάφιση τριών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και πολιτική αντιπαράθεση.


Τα τεράστια μηχανήματα καταστράφηκαν με εκρηκτικά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ το θέμα πήρε γρήγορα διαστάσεις στα social media, με καταγγελίες για σπατάλη και ερωτήματα για τη διαχείριση του εξοπλισμού.

[Στέλιος Κούκος, Περί ελληνικού θέρους και μεταμορφώσεων]

📚 Η παρουσίαση του βιβλίου του Στέλιου Κούκου, «Περί ελληνικού θέρους και μεταμορφώσεων» (εκδόσεις Μανιφέστο), θα γίνει:
🗓️ Δευτέρα 22 Ιουνίου
⏰ 19:30 - 21:00
📍 «Κόκκινη Κλωστή» (Παπαδιαμαντοπούλου 10, Αμπελόκηποι, Αθήνα)
🗣️ Ομιλητές:
* Κώστας Θεολόγου (καθηγητής ΕΜΠ και ΕΑΠ)
* Κυριάκος Μαργαρίτης (συγγραφέας)


Κείμενα θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Κουλαρμάνη.

από Κώστας Χατζηαντωνίου

Στον κύκλο του χρόνου, είναι βέβαιο πως, κάθε εποχή θα μπορούσε να εμπνεύσει, σε γραφείς με την στοχαστική ευαισθησία του ανθρώπου για το βιβλίο του οποίου μιλούμε, εξαιρετικά κείμενα ψυχικής αγαλλίασης ή διανοητικής οξύτητας που θα έθελγαν τον κατάκοπο αναγνώστη της εποχής μας. Δεν είναι ωστόσο σύμπτωση ότι ο Στέλιος Κούκος, σπάνια περίπτωση δημοσιογράφου σε μια εποχή που αυτή η λέξη ηχεί περίπου υβριστική, επέλεξε να περιστρέφει ξανά και ξανά το ταλέντο του ως χρονογράφου γύρω από το θέρος –και ειδικά το ελληνικό θέρος, που όλοι ξέρουμε πόσο ανυπόφορο ή πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι.

Τα κείμενα ενός τετάρτου σχεδόν αιώνος (2000-2023) που σε αυτόν τον τόμο συμποσούνται, υπενθυμίζουν εξαρχής κάτι το οποίο συχνά μάλλον ξεχνούμε. Το καλοκαίρι είναι το τέλος της χρονιάς, όχι ο χειμώνας. Απαρχή του έτους είναι το φθινόπωρο κι όχι απλώς επειδή το επιβάλλει η εκκλησιαστική αρχή της Ινδίκτου αλλά επειδή έτσι ορίζει ο φυσικός παραγωγικός κύκλος, όπως όλοι, όσοι έχουν έστω και μία αχνή εικόνα της φύσης, γνωρίζουν. Κι όσο και αν μια ατέλειωτη συζήτηση θα μπορούσε να ξεκινήσει για το τι σημαίνει καλός καιρός, η ετυμολογία και η γλώσσα μας κάτι παραπάνω γνωρίζουν που όρισαν αυτή την εποχή του θερισμού ως καλοκαίρι. Μήπως «χαρά Θεού» δεν ονομάζουμε κάθε καλή ημέρα και μη δεν είναι φως και ελπίδα σε κάθε εποχή οι εξώστες της λιακάδας, δόξα ζωής και ψυχικής αγαλλίασης, για να μην πω κάθαρσης και μπούμε από τώρα στα βαθιά; Γιατί η καλοκαιρινή αποθέωση δεν είναι ασύμβατη με την άσκηση ή με την κάθαρση κι όλες οι σημαδούρες του χρόνου κι οι επέτειοι, με κορυφαία αυτή του Δεκαπενταύγουστου και τα ατέλειωτα πανηγύρια, αποδεικνύουν αυτό που γράφει ο Κούκος, πως «το θέρος αποτελεί την μοναδική υπαρκτή ουτοπία, μια υψικάμινο που εξαϋλώνει τα πάντα. Στοιχεία και σύνολα μετατρέπονται σε μια πυρίκαυστο ανάταση, σχεδόν δοξολογία», αλλά και σε αφορμή «για να σβήσει ο καψερός ταξιδευτής του θέρους την εσωτερική του πύρωση, την προσωπική του ψυχική πυροβασία μέσα στον χώρο και τον κόσμο».

Αναζητώντας τις προϋποθέσεις μιας κυρίαρχης χώρας

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη η Ημέρα Διαλόγου της Πανελλαδικής Δικτύωσης

Από δρόμος
- 16 Ιουνίου, 2026

Περισσότεροι από 100 άνθρωποι παρακολούθησαν δια ζώσης, και άλλοι τόσοι διαδικτυακά (όλη ή σημαντικό μέρος αυτής), την Ημέρα Διαλόγου με θέμα «Προϋποθέσεις για μια κυρίαρχη χώρα», που πραγματοποιήθηκε στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης. Η εκδήλωση, που οργανώθηκε από την Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, επιχείρησε να ανοίξει μια συζήτηση η οποία απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά από τον επίσημο πολιτικό διάλογο: ποιες είναι οι ελάχιστες πολιτικές, παραγωγικές και κοινωνικές προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει μεγαλύτερους βαθμούς αυτονομίας και να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές κρίσεις που τη διαπερνούν.

Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν ήταν. Στις αρχές του καλοκαιριού, σε μια περίοδο κοινωνικής κόπωσης, διεθνούς αστάθειας και ιδιότυπης προεκλογικής κινητικότητας, οι παρεμβάσεις επικεντρώθηκαν σε ζητήματα που ξεπερνούν τη διαχείριση της καθημερινότητας και την επικοινωνία των κομμάτων: την παραγωγική αποδυνάμωση της χώρας, τη δημοκρατική κρίση, τις μορφές εξάρτησης, το δημογραφικό, τη διατροφική επάρκεια, αλλά και την ανάγκη συγκρότησης ενός νέου συλλογικού υποκειμένου που θα μπορούσε να διεκδικήσει μια διαφορετική πορεία.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός και το ζήτημα του υποκειμένου

Η Ημέρα Διαλόγου ξεκίνησε με τη συζήτηση του Βασίλη Κεχαγιά με τον Ρούντι Ρινάλντι. Ο εκδότης της εφημερίδας Δρόμος υποστήριξε ότι η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα συνολικό υπαρξιακό πρόβλημα, το οποίο δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά την ίδια τη δυνατότητα της κοινωνίας να λειτουργήσει ως συλλογικό υποκείμενο.

Ὄχι κι ἄλλος διασυρμός!

" Προβληματίστηκα πολύ ἄν ἔπρεπε νά γράψω κάτι ἤ νά σιωπήσω γιά τό ζήτημα τῆς κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας γιά τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν Μητροπολιτῶν, τό ὁποῖο αὐτές τίς μέρες τόσο θόρυβο προκαλεῖ. Ἡ ἐπίμονη ὅμως σύσταση προσώπου πού μέ περιβάλλει μέ βαθύ σεβασμό καί πολλή ἀγάπη μέ ἀνάγκασε τελικά νά παραμερίσω τούς δισταγμούς μου καί νά χαράξω τίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν.

   1. Διανύω τό 24ο ἔτος τῆς ἀρχιερατείας μου. Οὐδέποτε σέ σύνοδο ἐτέθη ἤ διατυπώθηκε γραπτῶς ἀπό κάποιον Ἱεράρχη δημοσίως αἴτημα αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν μας. Ἑπομένως τό λεχθέν ἀπό ἐπίσημα χείλη ὅτι αὐτό ἀποτελοῦσε «πάγιο αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας», δέν εἶναι ἀληθές.

 2. Ὅτι δέν ἀντιστοιχοῦν οἱ ἀποδοχές μας στή θέση καί στήν τιμή πού ἀνέκαθεν ἀποδίδει ἡ Πολιτεία, στό ὑφιστάμενο πλαίσιο σχέσεων, πρός τό λειτούργημά μας εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό. Κανείς ὅμως ἀπό μᾶς τούς ἀρχιερεῖς δέν διανοήθηκε αὐτό νά τό ἀπαιτήσει. Τώρα ἄν στίς ἐπικοινωνίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μέ τόν πρωθυπουργό, ὁ πρῶτος χαριτολογώντας «ἀπείλησε» νά μεταπηδήσει στό Ἰσλάμ καί νά ...γίνει «μουφτῆς» (ἐπειδή οἱ ἕλληνες μουφτῆδες ἀμείβονται κατά πολύ ὑψηλότερα ἀπό τούς Μητροπολίτες) καί ὁ πρωθυπουργός «φοβήθηκε» μήπως κοντά στά ἄλλα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει θά τοῦ τύχαινε καί αὐτό, δέν μπορῶ νά γνωρίζω...

 3. Δυστυχῶς τό πολιτικό κατεστημένο τοῦ τόπου μας ὅλων τῶν χρωμάτων χαίρεται ὅταν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί ἀφορμή πλήττεται τό κύρος τῶν ἐπισκόπων. Ἔτσι καί τώρα ἡ πρόταση γιά αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ἱεραρχῶν σήκωσε ὁλόκληρο κουρνιαχτό. Βουΐζει τό διαδίκτυο. Οἱ πάντες μέ πολλή χολή σπεύδουν νά ἐκφέρουν γνώμη. Ἀπρόσμενη ἐπιτυχία τῶν κομματικῶν ἐπικοινωνιολόγων! Ἔστρεψαν τήν προσοχή τῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τά φλέγοντα ζητήματα τῆς κοινωνίας στήν αὔξηση τῶν ἀρχιερατικῶν ἀποδοχῶν! Τῶν ἐπικοινωνιολόγων λοιπόν οἱ ἀμοιβές θά πρέπει νά πολλαπλασιαστοῦν!

⚡ Η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή.

Το κλείσιμο ενεργειακών μονάδων, οι σχεδιαζόμενες κατεδαφίσεις και οι αλλαγές στο ενεργειακό μοντέλο της χώρας προκαλούν έντονο προβληματισμό για την απασχόληση, την ενεργειακή ασφάλεια και το μέλλον της περιοχής.

📍 Τι σημαίνει η παύση λειτουργίας των μονάδων;
📍 Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην τοπική οικονομία;
📍 Υπάρχει σχέδιο για την επόμενη μέρα;

Άλλες χώρες, όπως η Γερμανία και η Πολωνία, πήραν παρατάσεις στη χρήση του λιγνίτη για πολλά ακόμη χρόνια. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έπραξε το ίδιο υπερασπιζόμενη το εθνικά συμφέρον και τη μείωση του κόστους της ενέργειας για τους πολίτες;

Μαρία Καρυστιανού: «Σταματήστε το έγκλημα στη Δυτική Μακεδονία» 

========================================== Καταγγέλει τον διαγωνισμό για την κατεδάφιση των εγκαταστάσεων της λιγνιτικής μονάδας του Αγίου Δημητρίου.

Έντονη κριτική για την απολιγνιτοποίηση ασκεί το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, κάνοντας λόγο για «ενεργειακό έγκλημα» σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας συνολικά.

Σε ανακοίνωσή του, το κίνημα εκφράζει την αντίθεσή του στον κατεπείγοντα διαγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη για την κατεδάφιση εγκαταστάσεων της λιγνιτικής μονάδας ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου 5, η οποία έπαυσε τη λειτουργία της στις 15 Μαΐου 2026.

Αναλυτικά η ανακοίνωση

---------------------------------

Τούτες τις μέρες γινόμαστε μάρτυρες της ολοκλήρωσης ενός τεράστιου ενεργειακού εγκλήματος σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας μας συνολικά.

Διεξάγεται διαγωνισμός με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος για την κατεδάφιση καμινάδων, πύργων ψύξης και λοιπών δομικών στοιχείων της ατμοηλεκτρικής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο λιγνίτη ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 5. Προηγήθηκε πολύ πρόσφατα, στις 15/05/2026, η παύση λειτουργίας της μονάδας. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 2025, είχε οδηγηθεί σε παύση λειτουργίας η μονάδα ΜΕΛΙΤΗ 1, ενώ πρόσφατα ανακοινώθηκε επίσης η επικείμενη, τον Σεπτέμβριο του 2026, παύση λειτουργίας της υπερσύγχρονης μονάδας με καύσιμο λιγνίτη ηλικίας μόλις τριών ετών ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5.

O Καποδίστριας κατά του ξεπουλήματος της Ελληνικής γης

Όταν υπογράφηκε το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας το 1830, η Αττική και η Εύβοια βρίσκονταν ακόμη υπό οθωμανικό έλεγχο και η παράδοσή τους στο ελληνικό κράτος έγινε σταδιακά μέχρι το 1833. Επειδή οι Μεγάλες Δυνάμεις επέβαλαν τον όρο ότι οι αποχωρούντες Τούρκοι είχαν το δικαίωμα να πουλήσουν τις ιδιωτικές τους γαίες, άνοιξε ένα τεράστιο παράθυρο για real estate της εποχής.  Καθώς οι Έλληνες αγρότες ήταν πάμπτωχοι και το κράτος χρεοκοπημένο, αρκετοί εύποροι ξένοι φιλέλληνες, διπλωμάτες και προσωπικότητες της εποχής έσπευσαν να αγοράσουν τεράστιες εκτάσεις από τους αποχωρούντες Τούρκους.  Οι πιο εμβληματικές περιπτώσεις ξένων που αγόρασαν περιουσίες από Τούρκους είναι οι εξής:

1. Έντουαρντ Νόελ (Edward Noel) – Βόρεια Εύβοια

Ο Άγγλος Έντουαρντ Νόελ, στενός συγγενής της συζύγου του Λόρδου Βύρωνα, έφτασε στην Ελλάδα και το 1832 αγόρασε από τον Τούρκο Ισμαήλ Μπέη ένα τεράστιο τσιφλίκι στο Αχμέτ Αγά (το σημερινό Προκόπι Ευβοίας). Η οικογένεια Νόελ-Μπάικερ (Noel-Baker) διατήρησε αυτό το κτήμα για πάνω από έναν αιώνα.   Σημερινή εκτιώμενη αξία των ακινήτων είναι περίπου στα 200 εκ. ευρώ. 

2. Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay) – Αττική

Ο φιλελεύθερος Σκωτσέζος ιστορικός, Τζορτζ Φίνλεϊ, ήταν από τους πρώτους που αγόρασαν ελληνική γη. Αγόρασε μεγάλα οθωμανικά κτήματα στην Αττική (κυρίως στην περιοχή των Τραχώνων, στον σημερινό Άλιμο, αλλά και στην περιοχή της Λιοσίων). Ο Φίνλεϊ αγόρασε επίσης γη μέσα στην Αθήνα, χτίζοντας ένα από τα πρώτα οργανωμένα σπίτια της πόλης στην Πλάκα, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Σημερινή εκτιώμενη αξία των ακινήτων είναι περίπου στα 315 εκ. ευρώ. 

3. Δούκισσα της Πλακεντίας (Sophie de Marbois-Lebrun) – Αθήνα & Αττική

Πατριαρχείο Ιερουσαλήμ: Η αρπαγή της γης του Σιλουάν παραβιάζει τα δικαιώματα της Εκκλησίας και την Ιστορική Χριστιανική Παρουσία της Ιερουσαλήμ

Ιερουσαλήμ - Το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων εξέφρασε σοβαρή ανησυχία για την ισραηλινή επιδρομή και αρπαγή γης που στοχεύει στην Εκκλησιαστική του περιουσία στο Σιλβάν στις 15 Ιουνίου 2026. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αφαιρέθηκε βίαια ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου, κατασχέθηκε ο εξοπλισμός του, ξεριζώθηκαν δέντρα και η περιουσία περικλείστηκε με περίφραξη και πύλες. Το Πατριαρχείο δήλωσε ότι το περιστατικό συνιστά παράνομη και παράνομη κατάσχεση καθιερωμένης Εκκλησιαστικής περιουσίας στην καρδιά της Ιερουσαλήμ.

Το Πατριαρχείο επιβεβαίωσε ότι η γη, Parcel 6 του Block 29985, είναι καταχωρημένη στο όνομά της με επίσημα αρχεία, βρίσκεται δίπλα σε αρχαίο μοναστήρι και περιέχει ιστορικά, αρχαιολογικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Ανέφερε ότι η κατάσχεση αυτής της ιδιωτικής εκκλησιαστικής περιουσίας, με τη χριστιανική κληρονομιά και τη θρησκευτική της σημασία, δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο για τα δικαιώματα της Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ. Το Πατριαρχείο πρόσθεσε ότι η εξάρτηση από δημοτική εντολή κηπουρικής που εκδόθηκε στις 18 Απριλίου 2019, η θητεία της οποίας έληξε τον Απρίλιο του 2024, δεν παρέχει νόμιμη βάση για τον ξεριζωμό των δέντρων, την απομάκρυνση του νόμιμου φροντιστή, τη σφράγιση της Εκκλησιαστικής γης ή την άρνηση πρόσβασης στο Πατριαρχείο σε δική του περιουσία.

Το Πατριαρχείο δήλωσε ότι τα γεγονότα στο Σιλβάν εμπίπτουν σε ένα ευρύτερο πρότυπο κλιμακούμενων επιθέσεων με στόχο την αποδυνάμωση της παρουσίας των αυτόχθονων χριστιανικών στους Αγίους Τόπους. Σημείωσε με βαθιά ανησυχία τις αυξανόμενες ισραηλινές επιθέσεις εναντίον Χριστιανών και εκκλησιών εν μέσω απαράδεκτης διεθνούς ανοχής. Το 2024 καταγράφηκαν 111 ισραηλινές επιθέσεις ή πράξεις βίας κατά χριστιανών κληρικών, μοναχών, πιστών και εκκλησιαστικών κοινοτήτων, συμπεριλαμβανομένων 35 επιθέσεων με στόχο εκκλησίες, μοναστήρια και θρησκευτικά σύμβολα.

Η Κοινωνικοτεχνική Ιστορία της Τεχνητής Νοημοσύνης - Matteo Pasquinelli

«Το Βλέμμα του Κυρίου»: Η Κοινωνικοτεχνική Ιστορία της Τεχνητής Νοημοσύνης

Συγγραφέας: Matteo Pasquinelli

Μετάφραση - Επιμέλεια: Commun✮rios

Κεντρική Θέση: Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) δεν είναι η μίμηση της βιολογικής νοημοσύνης, αλλά η αυτοματοποίηση και η κωδικοποίηση της κοινωνικής εργασίας και των εργασιακών σχέσεων.

1. Εισαγωγή: Απομυθοποιώντας το "Μυστήριο" της ΤΝ

Ο Pasquinelli ξεκινά αμφισβητώντας την κυρίαρχη αφήγηση που θέλει την ΤΝ να είναι μια προσπάθεια "επίλυσης" του γρίφου του ανθρώπινου μυαλού. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι:

Η ΤΝ είναι μια τεχνολογία εξαγωγής και αυτοματοποίησης της συλλογικής γνώσης.

Ο "εσωτερικός κώδικας" της ΤΝ δεν προέρχεται από τη νευρολογία, αλλά από την ιστορία του καταμερισμού της εργασίας.

Η ιδέα της "αυτόνομης" ή "αισθανόμενης" ΤΝ είναι μια φαντασίωση που συσκοτίζει την πραγματική της λειτουργία: την εντατικοποίηση του ελέγχου πάνω στην ανθρώπινη δραστηριότητα.

2. Η Προϊστορία του Αλγορίθμου

Πριν από τους υπολογιστές, υπήρχαν οι κοινωνικοί αλγόριθμοι. Ο συγγραφέας ανατρέχει σε αρχαίες τελετουργίες και πρώιμες οικονομικές πρακτικές για να δείξει ότι ο αλγόριθμος είναι, στην ουσία του, μια "διαδικασία κανόνων" για την οργάνωση των ανθρώπων.

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ο ιθύνων νους της πιο επιτυχημένης αντιπροδοτικής διαφημιστικής εκστρατείας της Εθνεγερσίας

Συμπληρώνονται σήμερα 199 χρόνια από τη 19η Ιουνίου 1827, την ημέρα που ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με επιστολή του ξεκαθάριζε τη στάση που θα κρατούσε σε όσους δήλωναν υποταγή στους Τούρκους (και συγκεκριμένα στον Κιουταχή και στον Ιμπραήμ, που αλώνιζε στον Μοριά).

Στη σελίδα 183 των απομνημονευμάτων του, που υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη, διαβάζουμε τα εξής: 

«Εγώ, όντας εβγήκα εις τον Αγιον Γεώργιον, έγραψα γράμματα εις τον Γενναίο και εις τον Κολιόπουλον, όπου ήτον συναγμένοι, και επετάχθηκαν εις το Λιβάρτζι, την επαρχία την προσκυνημένη (Καλαβρύτων) και τους διέταττα: “Τζεκούρι και φωτιά εις τους προσκυνημένους”. Και έτζι επέρασαν εις το Λιβάρτζι.

Τότε έστειλεν ο Μπραΐμης καταπατητάδες να ιδεί πού είμαι και τι ασκέρι έχω, και έδωσε ενός ρωμηού 300 μπαρμπούτια διά να μάθει πού είμαι να μου ριχθεί επάνω, και εγώ τον έπιασα και έστειλα εις την δημοσιά και τον εκρέμασα εις τα Καλάβρυτα, δύο ώρες απέξω. Τον εκρέμασα με ένα χαρτί που έλεγε το φταίξιμό του “προδότης του έθνους” και τους άλλους δύο τους έστειλα εις το μοναστήρι, εις το Μέγα Σπήλαιον, διότι δεν ήτον βεβαιωμένοι προδότες, και επήγα και εγώ εις το Σπήλαιον».

Στη σελίδα 187 αφηγείται πώς «εξήγησε» στους προσκυνημένους χωρικούς γιατί τους συμφέρει να… ξεπροσκυνήσουν: 

Σωτ. Μητραλέξης: Η ουσία της εκεχειρίας ΗΠΑ - ΙΡΑΝ, οι σοβαρές επιφυλάξεις, η μεγάλη εικόνα

Ο πολιτικός επιστήμονας , ερευνητικός εταίρος στο University College London, επισκέπτης καθηγητής στο IOCS του Cambridge, Σωτήρης Μητραλέξης , αφού καταθέτει τις σοβαρότατες επιφυλάξεις του για την βιωσιμότητα ενός μνημονίου εκεχειρίας 60 ημέρων μεταξύ ΗΠΑ- Ιράν την Παρασκευή κι όχι μόνο εξαιτίας της μεταβλητής του Ισραήλ, αλλά πολύ περισσότερο της ανά πάσα στιγμή ανατροπής αυτής της συμφωνίας ακόμη και μετά την υπογραφή της, μιλάει για την ουσιαστική της πλευρά , ως προς τον πραγματικό πλέον ρόλο των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία και πολύ περισσότερο για την μεγάλη εικόνα σε παγκόσμια διάσταση .

Όπως υποστηρίζει , όλα δείχνουν ότι η στρατηγική σκέψη του Δημήτρη Πεπόνη για το τέλος της μεγάλης παρέκκλισης , όπως έχει αποτυπωθεί στο σχετικό του βιβλίο, είναι εν εξελίξη με την επαναφορά του παγκόσμιου κέντρου βάρους στον Ευρασιατικό χώρο και όχι όπως συνέβη επί 2,5 αιώνες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η Ελλάδα όπως λέει και ειδικά το πολιτικό της σύστημα, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία στρατηγικής που ίσχυαν πριν 30 χρόνια σε ένα κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά με νέες πραγματικότητες. Ειδικά στα εθνικά θέματα , εκτίμησε πως αν δεν υπάρξει ανατροπή της αντίληψης ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε ως proxy κράτος για λογαριασμό άλλων κρατών στη περιοχή, τότε διατρέχουμε τον κίνδυνο ενός γεγονότος αλά "Ιωαννίδη Β΄ " , όπως στη τραγωδία της Κύπρου το 1974.