Πέμπτη 20 Ιουνίου 2024

Μακάριοι όσοι γνώρισαν αυτόν τον μη "κανονικό άνθρωπο"!



Το ακατανόητο θαύμα και το μέγα και παράδοξο μυστήριο του χώρου του βιβλίου ΓΕΩΡΓΙΟΣ του ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΣ έκλεισε πίσω του μια βαρειά σμιλεμένη για αιώνες και χρυσοποίκιλτη πόρτα και την σφάλισε με μάνταλο βαρύ! Ο τελευταίος κατ' ουσίαν Τιτάνας του βιβλίου,ο σημαντικότερος βιβλιοπώλης των τελευταίων πενήντα ετών που γνώριζε και ζούσε για το βιβλίο στην ολότητά του!

Μακάριοι όσοι γνώρισαν αυτόν τον μη "κανονικό άνθρωπο"! Ας είναι ευγνώμονες όσοι "πλούτισαν" από αυτόν!



ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/TvYc4fmQEkdYe63u/
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΑΝΗΚΩ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ


Νίκος Σίμος 

« Ανήκω στην γενιά της αποτυχίας ...στην γενιά του "μεσαίου χώρου" που ασκούσε χυδαία κριτική , όχι μόνο σ' εμένα , μα και σε όποιον Έλληνα ή Ελληνίδα διαπίστωνε την σαθρότητα μιας κοινωνίας, που "σάπιζε" στην δουλεία της , στην διαφθορά της , στην υποκρισία της . 

Ανήκω στην γενιά που «πιθήκισε» σε ότι ξενόφερτο , αφήνοντας το αναξιοποίητο και ξένο, αμετουσίωτο από μια κοινωνική πραγματικότητα που ίσως το είχε ανάγκη . 

Ανήκω στην γενιά που μεταπράτησε τον αντιδικτατορικό αγώνα, αφήνοντας τους αγωνιστές, για μια ακόμα φορά , στο σκοτάδι της ιστορικής άγνοιας των πολλών και «πλαστοπροσωπώντας» τυχαίους , σαν αντιστασιακούς , νόθευσε συνολικά το φρόνημα μιας γενιάς. 

Ανήκω στην γενιά της αποτυχίας , που χρησιμοποίησε τις αρχές της Παγκόσμιας Αριστεράς , για να διαμορφώσει άλλοθι στην σύγχρονη ολόπλευρη εκπόρνευση της κοινωνικής πραγματικότητας , βαφτίζοντας το χυδαίο σύγχρονο , τάχατες κι’ απελευθερωμένο...

Έφυγε άλλος ένας μάγος της φυλής των αφιερωμένων...



Νικόλας Σεβαστάκης 

Την άνοιξη του 1999 έφυγα από την Αθήνα για τη Μυτιλήνη όπου άρχιζε ένας νέος κύκλος της ζωής μου (τα πανεπιστημιακά χρόνια). Η πρότερη ζωή είχε σχεδόν καθημερινές συναντήσεις και κουβέντες με πρόσωπα του αθηναϊκού βιβλιακού κέντρου: στη Σόλωνος και στα άλλα τοπόσημα της νεότητάς μας, Ασκληπιού, Θεμιστοκλέους, Μπενάκη.

 Ο γενειοφόρος με το κάπως baba cool στιλ Γιώργος Τσάκαλος της ''Παρουσίας'' ήταν ένας από τους σταθμούς αυτού του περιπάτου. Στο βιβλιοπωλείο ''Παρουσία'' που συνδύαζε παράξενα περάσματα αναρχο-χριστιανικά, ανθρωπιστικά, την εστέτ ποιητική και την τρυφερή παρωδία των μικρόκοσμων της λογοτεχνίας. 
Ο ''Ναυτίλος'' ήρθε μετά που έφυγα, δεν τον έζησα παρά σε πολύ αραιές επισκέψεις.

Ο Γιώργος Τσάκαλος λοιπόν. Γεννημένος το 1958, της προηγούμενης γενιάς από τη δική μου, ένας βιβλιοπώλης από αυτούς που γέννησε η μεταπολιτευτική κάψα για γράμματα- αυτό το αχαρτογράφητο ποτάμι νέων με ερωτήματα, με λόξες, με       πρόωρη πνευματική ενηλικίωση και συχνα μια ακατάστρεπτη παιδικότητα γεμάτη συναισθηματικές ρωγμές.

Περνούσες από εκεί, τρύπωνες στον στενό χώρο και μάθαινες κάτι καινούριο και σημαντικό- δίχως αυτη η μάθηση να σε καταπιέζει και να σε καταπλακώνει. 

Πεθανε τώρα ο Τσάκαλος και φέρνω στο νου τον Λάγιο της αψύκορης έμπνευσης, τον Βασίλη Χατζηιακώβου με τον νιου γουέιβ σερραϊκό του δανδισμό και τον Γιώργο όρθιο να ρυθμίζει τη ζωή μέσα στο βιβλιοπωλείο, άλλος ένας μάγος της φυλής των αφιερωμένων που, ένας-ένας, αποχωρούν από τη σκηνή.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/zmcAVV6Fh3gFSuDf/
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Σχέδια και αποστολές όπου Γης για ΝΑΤΟ και κεφάλαιο

Πάνω από 7 δισ. ευρώ για τους σκοπούς του ΝΑΤΟ και φέτος



Τετάρτη 19 Ιούνη 2024


Ετοιμη να αποπλεύσει για το στόμα του λύκου στην Ερυθρά Θάλασσα είναι η φρεγάτα «Ψαρά». Ζώνη ευθύνης της καθορίζεται ο Κόλπος του Αντεν, όπου θα ενταχθεί στην ευρωενωσιακή επιχείρηση «Aspides» και θα επιχειρεί εναντίον των Χούθι. Θα είναι το δεύτερο ελληνικό πλοίο, μετά τη φρεγάτα «Υδρα», που θα αναπτυχθεί σε μια από τις πιο «θερμές» περιοχές του πλανήτη, για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των ομίλων της διαμετακόμισης.

Αλλωστε, τα 195 μέλη του πληρώματος, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι βατραχάνθρωποι και το πλήρωμα του οργανικού ελικοπτέρου, αναμένεται να αντιμετωπίσουν τους ίδιους κινδύνους που βίωσαν οι συνάδελφοί τους στη φρεγάτα «Υδρα», η οποία, θυμίζουμε, στις 13 Μάρτη έβαλε με πυροβόλο εναντίον 2 UAVs (drones), προερχόμενων από τη ζώνη που ελέγχουν οι Χούθι στην Υεμένη, τα οποία απομακρύνθηκαν. Ακολούθως, στις 25 Απρίλη, παρέχοντας «προστασία» σε εμπορικό πλοίο, έβαλε με πυροβόλο εναντίον άλλων δύο UAVs, ένα εκ των οποίων καταρρίφθηκε και το άλλο απομακρύνθηκε.

Επίσης, πρόσφατα και λίγο πριν επιστρέψει από την περιοχή, βρέθηκε στο βεληνεκές «εισερχόμενου», που έσκασε περίπου 200 μέτρα από το πλοίο, στο εσωτερικό του οποίου φέρεται να επικράτησαν μεγάλη αναστάτωση και ανησυχία στο πλήρωμα. Το οποίο βρισκόταν σε απόλυτη εγρήγορση 24 ώρες το 24ωρο όλο αυτό το τρίμηνο, πλην ελάχιστων ημερών (περίπου 3 μέρες εν όρμω μετά από 5 ή 6 εν πλω), που έψαχνε ευκαιρία να πάρει κάποιες «ανάσες» μαντρωμένο σε ελεγχόμενο από τους «Δυτικούς» κομμάτι στο λιμάνι του Τζιμπουτί.



Θυμίζουμε, εξάλλου, ότι η κυβέρνηση πρωτοστατώντας στην υλοποίηση της «EURONAVFOR Aspides», εκτός της αποστολής πλοίου στην περιοχή, επέμεινε και ορίστηκε αρχηγείο της ευρωενωσιακής επιχείρησης το Ελληνικό Στρατηγείο Επιχειρήσεων της ΕΕ, ΕΣΕΕΕ/EU - OHQ, με έδρα τη Λάρισα και διοικητή Ελληνα υποναύαρχο.

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2024

Ἐκοιμήθη ὁ Γιῶργος



19 Ιουνίου, 2024



Βαθύτατη θλίψη μᾶς γέμισε ἡ χτεσινὴ εἴδηση τῆς ἐκδημίας τοῦ Γιώργου Τσάκαλου. Ἑνὸς σπάνιου ἀνθρώπου, ποὺ συνέδεσε τὴν προσωπική καὶ ἐπαγγελματική του ζωὴ μὲ τὴ διάθεση καὶ διακίνηση τοῦ βιβλίου. Ἑνὸς ἀπὸ τοὺς βαθύτερους γνῶστες τοῦ ἀντικειμένου, ἀφοῦ ἀκόμα καὶ ὅταν τὸ βιβλιοπωλεῖο ὅπου ἐργαζόταν δὲν διέθετε τὸ βιβλίο ποὺ τοῦ ζητοῦσαν, γνώριζε πάντοτε πῶς ὁ ἴδιος νὰ τὸ ἀναζητήσει καὶ νὰ τὸ βρεῖ, ἂν δὲν εἶχε ἐξαντληθεῖ. Καὶ ταυτόχρονα ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀγαπητούς, ἀνοιχτόκαρδους εὐρυμαθεῖς καὶ πρόσχαρους ἀνθρώπους, ποὺ χαιρόσουν νὰ τὸν συναντᾶς καὶ νὰ συζητᾶς μαζί του.

Ὁ Γιῶργος ξεκίνησε νὰ ἐργάζεται στὸ χῶρο τοῦ βιβλίου ἀπὸ τὸ βιβλιοπωλεῖο τοῦ ἀείμνηστου Μιχ. Γρηγόρη ἐπὶ τῆς Σόλωνος. Λίγο ἀργότερα, ἐγκαταλείποντας αὐτὸ ποὺ κάθε ἄλλος θὰ θεωροῦσε ἀρχὴ μιᾶς καλῆς καριέρας στὴ βιβλιοπωλική ἀγορά, μεταφέρθηκε λίγο πιὸ κάτω στὴ Σόλωνος, στὸ ὑπόγειο βιβλιοπωλεῖο τοῦ Μηνύματος.

Ὁ Γιῶργος Τσάκαλος ἐργάστηκε στὸ βιβλιοπωλεῖο τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας, τὸ “Μήνυμα” στὴν ὁδὸ Σόλωνος 83 , σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς νεολαίας τῆς ΧΔ ΕΧΟΝ καὶ τῆς Χριστιανοσοσιαλιστικῆς Σπουδαστικῆς Κίνησης στὴν Ἀθήνα, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, τὴν περίοδο ποὺ τὸ διεύθυνε ὁ Γιῶργος Χατζηιακώβου, σημερινὸς ἰδιοκτήτης τῶν ἐκδόσεων ” Ἁρμός”. Ἡ παρουσία του ἐκεῖ συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὸν ἐμπλουτισμὸ καὶ στὴν ἀναβάθμιση τοῦ βιβλιοπωλείου, ὅπως καὶ στὴν ἀνάδειξή του σὲ στέκι νεολαίας.

Τὴ δεκαετία τοῦ 1990 δημιούργησε, πάλι στὴ Σόλωνος, σὲ συνεργασία μὲ τὸν ποιητὴ Ἠλία Λάγιο καὶ τὸν ἐκδότη Βασίλη Χατζηιακώβου τὸ βιβλιοπωλεῖο-ἐκδόσεις Παρουσία.

Από τη woke κουλτούρα στον μετανθρωπισμό: ιστορικές, μεθοδολογικές και εννοιολογικές διευκρινίσεις


Ευγενία Σαρηγιαννίδη




Καλεσμένη από την ΣΥΝ.ΕΠ.ΕΙ.Α. συζητώ με τον κ. Αρβανίτη Κωνσταντίνο και την κ. Ορφανίδου Σωτηρία για την πορεία προς τον μετανθρωπισμό.
Η εισήγησή μου: “Από τη woke κουλτούρα στον μετανθρωπισμό: ιστορικές, μεθοδολογικές και εννοιολογικές διευκρινίσεις.”, βρίσκεται από το 22ο λεπτό έως το 55ο.


Μπορείτε να δείτε το video στο https://www.youtube.com/watch?v=nYjLlF2uXrQ
Newsletter



ΠΗΓΗ:https://youtu.be/nYjLlF2uXrQ?si=l9eOyYmbjTPZgcK3
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Aντίο αμνέ... Γιώργο Τσάκαλε...


Του Νίκου Ξυδάκη 

Aντίο αμνέ

Γιώργο αμνέ
μονάκριβο βιβλιοαρχείο μας,
διψασμένε βραχνέ συνομιλητή,
άγρυπνε πληροφορητή για καθετί ριζοσπαστικό,
παθιασμένε του πανκ και όλων των post ρευμάτων
συναυλιάκια όσο βαστούσαν τα πόδια και το σκούτερ

Γιώργο συνομήλικε και Σεπολιώτη,
από το Μήνυμα έναντι Χημείου, βάθη του '80,
στην Παρουσία με μακαριστό Ηλία Λάγιο και Βασιλάκη Χατζηιακώβου,
είτα στον Ναυτίλο με Κώστα Χριστόπουλο και Δημητράκη Πιπίνη,
πάντα ακοίμητος βαρδιάνος στο ποτάμι της Σόλωνος

Γιώργο αμνέ,
βασανίστηκες, δεν πτοήθηκες,
δεν πρόλαβες να χαρείς τη συνταξούλα σου, ολιγαρκέστατε
ανιδιοτελή σύντροφε και φίλε,
μια σπάνια μονοτυπία σε χαρτί vellum
σε περιμένει στον Παράδεισο
αντίο αμνέ, καλή αντάμωση

―――
φωτ. Θανάση Βασιλείου: Ο Γιώργος Τσάκαλος, καθιστός Νώε στην κιβωτό Ναυτίλος, ακούει προσεκτικά διάλεξη του Δημήτρη Πιπίνη για ένα καινούργιο βιβλίο.
Δίπλα: Το τελευταίο δώρο του Γιώργου προς εμένα. Εκδοση της 15ης Φεβρουαρίου 1941.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/11ybM6QFsKcDRNzQ/
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Έφυγε ο Γιώργος Τσάκαλος...

Ο τελευταίος αποχαιρετισμός την Παρασκευή 11.30 π.μ. στο κοιμητήριο Αγίων Αναργύρων 


Γιώργος Τασιόπουλος


Έφυγε και ο Γιώργος... 

Ο άνθρωπός μου στον κόσμο των βιβλίων. Τον Τσάκαλο πρωτογνώρισα στο ημιυπόγειο ΜΗΝΥΜΑ της Σόλωνος των Εξαρχείων όταν τη δεκαετία του '80 επαρχιωτόπουλο, καθώς αναζητούσα γνώση, ανθρώπους, πολιτικές διαδρομές. Εκεί συναντήθηκα με τη ΧΣΚ και τον Γιώργο πάντα καλοσυνάτο, να έχει βιβλία θησαυρούς που σου ταιριάζουν.

Στην ΠΑΡΟΥΣΙΑ μετά λίγο πιο πάνω, δίπλα στον παλιό ΛΙΒΑΝΗ, με τον Βασίλη και τον Γιώργο, τους χαιρόμουν να ελκύουν αυτόν τον όμορφο κόσμο του βιβλίου, το γεμάτο πνεύμα και ζωή!
 
Από το 2000 ο ΝΑΥΤΙΛΟΣ του Γιώργου , του Κώστα και του Δημήτρη έγινε το νέο στέκι στην ίδια γειτονιά. 
Ο Γιώργος δεν άλλαξε καθόλου, μόνο τώρα σε γνώριζε καλύτερα, και οι βιβλιοπροτάσεις του πιο εξειδικευμένες...

Θυμάμαι το πρωινό που δεν είχα χρήματα να αγοράσω τη "Θεωρία Πολέμου" του Κονδύλη, και ήθελε να με στείλει απέναντι να φωτοτυπήσω το τελευταίο κεφάλαιο γιατί έπρεπε να διαβαστεί....

Τα Σαββατόβραδα να με περιμένει με τον Κυριακάτικο Τύπο...

Και ο Γιώργος πάντα ίδιος με την αγάπη του στα ιδιαίτερα μουσικά του ακούσματα να τον συνοδεύουν, ακόμη και μετά την περιπέτεια της υγείας του να κατεβαίνει σιγά σιγά στο υπόγειο στην προσπάθεια να διασώσει από τη φθορά παλιά βιβλία.

Κάποια θα πήρε μαζί του στο ταξίδι και άλλοι φίλοι θα τον περιμένουν με τους νέους πνευματικούς τους κόπους γιατί η συντροφιά αυτών που έφυγαν όλο και μεγαλώνει...

Καλό σου ταξίδι Γιώργο...
_______________________

Του Ηλία Μαλεβίτη

Ο Γιώργος Τσάκαλος φυλλομετράει βιβλία πια στους ουρανούς




Μόλις την προηγούμενη Δευτέρα το απόγευμα τον συνάντησα στον Ναυτίλο. Με περίμενε για να μου δώσει το βιβλίο που είχα παραγγείλει. Κι όλος χαρά, μ' εκείνη την άδολη, ανυπόκριτη, καθάρια, παιδική χαρά που έφεγγε πάντα σ' όλο το πρόσωπό του μου είπε: σου έχω μια έκπληξη· βρήκα στο υπόγειο μια έκδοση του 1935 με τα Ρουμπαγιάτ του Χαγιάμ που μαζεύεις, πάρτην δώρο.

Η ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ


«Όλα τριγύρω αλλάζουνε …κι’ όλο τα ίδια μένουν!» 

Νίκος Σίμος 

Τελείωσαν οι ευρωεκλογές και το μέλλον της ευρωπαϊκής κολεκτίβας είναι παραδομένο απόλυτα πλέον  στα χέρια των, εκείθεν του Ατλαντικού, δημιουργών της.
Γράφτηκαν πολλά για τις εκλογικές αντιδράσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών. 

Διάβασα για παράδειγμα …«Σεισμός στην Γαλλία» … «κατάρρευση του Σόλτς στην Γερμανία»… «πολιτικό πρόβλημα σε Βέλγιο και Ολλανδία», με τα κόμματα του υπερσυντηρητισμού, αυτά που οι νεοταξίτες αποκαλούν «ακροδεξιά», να σημειώνουν σοβαρές εκλογικές επιτυχίες, απέναντι στις νεοταξίτικες υποτιθέμενες συντηρητικές και προοδευτικές παρατάξεις, οι τελευταίες των οποίων εδώ και καιρό, ήδη από την κατάρρευση του Σοβιετικού μοντέλου, απεμπόλησαν αρχές και αξίες που χαρακτήριζαν και διέπαν την αριστερά και την σοσιαλδημοκρατία για δεκαετίες και προσχώρησαν στην  πολιτική ατζέντα της «παγκοσμιοποίησης», στην ατζέντα δηλαδή του δυσμορφισμού και της δυστοπίας, σε αυτήν που συντομολογικά περιγράφεται σαν «woke» ατζέντα.   

Είναι ακριβές ότι οι κοινωνίες της Ευρώπης - ακόμα και η δική μας νεοελληνική κοινωνία, που απέχει πολύ από την μέση κοινωνική οργάνωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών, αφού παραμένει ουσιαστικά ανελεύθερη και αχειραφέτητη ως κοινωνία πολιτών, σταθερά μαϊμουδίζοντας σε ότι ξενόφερτο που το αφομοιώνει αμετουσίωτο  - αντέδρασαν δυναμικά στις νεοταξίτικες πολιτικές που προωθούνται από το κονκλάβιο των Βρυξελλών, που σχεδιάστηκε εξ αρχής να υφίσταται χωρίς ουσιαστική πολιτική νομιμοποίηση, ακριβώς για να εξυπηρετήσει τον νεοφεουδαρχισμό στο πλαίσιο της γηραιάς ηπείρου.

Είπαν οι κοινωνίες της Ευρώπης  - σε μεγάλα εκλογικά ποσοστά ή ακόμα και απέχοντας από την εκλογική διαδικασία - όχι στον πόλεμο ,όχι στην Ρωσοφοβία, όχι στην αποπαραγωγικοποίηση της γηραιάς ηπείρου, όχι στην υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου, όχι στην «πολιτική παντομίμα» που αποτελεί ο ευρωενωσιακός κοινοβουλευτισμός, αφού έχουν πλέον διαπιστώσει – κάπως αργά βέβαια – ότι η ευρωβουλή δεν έχει καμία πολιτική δυνατότητα παρέμβασης και ανάσχεσης πολιτικών που, κυριολεκτικά πια, επιτίθενται εναντίον του βιοτικού επιπέδου, του επιπέδου ζωής, αλλά ακόμα και της ιδίας της συνοχής των κοινωνιών της Ευρώπης.   

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ‘’ΣΩΣΤΗ’’ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


Του Πέτρου Μανγκανιάρη

Πρώτη δημοσίευση 29.03.2022

Το μετεμφυλιακό Ελληνικό Κράτος, αποζητούσε διακαώς να γίνει δεκτό  στο νεοσυσταθέντα  Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου -ΝΑΤΟ. Για την επίσπευση του στόχου αυτού, η  κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα και Σοφοκλή Βενιζέλου  αποφάσισε μεταξύ άλλων , την συμμετοχή  του Eλληνικού Eκστρατευτικού Σώματος (ΕΚΣΕ) στον πόλεμο της Κορέας  (Δεκέμβρης 1950 –Δεκέμβρης 1955).    Ο φόρος αίματος για το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα ήταν 187 νεκροί και 614 τραυματίες.
Η πολυπόθητη έγκριση δόθηκε  και στις  18 Φλεβάρη 1952  η ελληνική Βουλή συζητά και εγκρίνει  το σχετικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, που επικύρωνε την προσχώρηση της Ελλάδας  στο ΝΑΤΟ.
Στον απόηχο της  μέθης της παραπάνω επιτυχίας και μόλις  40 ημέρες από αυτή  την επικύρωση,  ο Ν. Μπελογιάννης καταδικάζεται από  έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο και  εκτελείται….
Στην ομιλία του λοιπόν εκείνη την μέρα στη Βουλή ο πρωθυπουργός Ν. Πλαστήρας εξήγησε με σαφήνεια γιατί  η Ελλάδα οφείλει  να βρίσκεται στην ‘’σωστή’’ πλευρά της Ιστορίας: 

«Η κυβέρνησις είναι ευτυχής σήμερον, διότι με την ψήφισιν, σχεδόν ομοφώνως, από τη Βουλήν του νομοσχεδίου περί εισόδου της Ελλάδος εις το Ατλαντικόν Σύμφωνον, επικυρώνεται γεγονός χαρμόσυνον και πολύ σοβαρόν... Δεν πρέπει να γίνεται λόγος, ότι η Ελλάς ημπορεί να ακολουθήση άλλην πολιτικήν...  Δεν ημπορεί κανείς να μην παραδεχτεί, ότι όταν η Ελλάς συμμετέχει εις το Ατλαντικόν Σύμφωνον μετά των Μεγάλων Δυνάμεων αι οποίαι κατοικούνται από ελεύθερους δημοκρατικούς λαούς, αισθάνεται εαυτήν ασφαλεστέρα...>>

Είχε προηγηθεί  στις 20 Σεπτέμβρη του 1951, το συμβούλιο της Ατλαντικής Συμμαχίας, όπου στη συνοδό του στην Οτάβα του Καναδά, αποφάσισε να κάνει δεχτή την ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ είσοδο στην συμμαχία , Ελλάδας και Τουρκίας.
Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ντιν Άτσεσον, μιλώντας στην αμερικανική Γερουσία εξηγούσε από την πλευρά της Αμερικής πως ερμηνεύεται η  ‘’σωστή’’ πλευρά της Ιστορίας:

«Αρκεί να ρίξουμε  μια ματιά στον χάρτη, για  να καταλάβουμε  ποία είναι η στρατηγική σημασία των δύο χωρών για τη δυτική άμυνα: φρουρούν τις ανατολικές προσβάσεις από  τη Μαύρη Θάλασσα προς την Κεντρική Μεσόγειο.   Επιπλέον, η Τουρκία πλευροκοπεί τις χερσαίες οδούς, οι οποίες οδηγούν  από τη Ρωσία προς τις πλούσιες πετρελαιοπηγες της Μέσης Ανατολής. Είναι δε γνωστή η απόφαση της Ελλάδας και της Τουρκίας να διατηρήσουν την ελευθερία και ανεξαρτησία τους  και να αναπτύξουν περαιτέρω τη δύναμή τους ως αποφασιστικό φράγμα εναντίον του επιθετικού κομμουνισμού, ιδιαιτέρως στην Μέση Ανατολή».

Τρίτη 18 Ιουνίου 2024

Γιάννης Μάζης: Γεωπολιτικές προβλέψεις





ΠΗΓΗ: https://youtu.be/WRUVYI8c94o?si=g624IV8Najasu9B0
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Εχουμε μεγαλύτερη ευθύνη, ότι είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί - Επίσκοπος Ειρηναίος Μπούλοβιτς


Επίσκοπος Μπάτσος κ. Ειρηναίος Μπούλοβιτς & Σταύρος Γιαγκάζογλου

 Ο επ. κ. Ειρηναίος (κατά κόσμον Μίρκο Μπούλοβιτς, γεννημένος στις 11 Φεβρουαρίου 1947), είναι Σέρβος Ορθόδοξος κληρικός, καθηγητής Θεολογίας και επίσκοπος Μπάτσκας. 
Μιλά ελληνικά, ιταλικά, γερμανικά, ρωσικά και γαλλικά.

Σχολιασμός Σταύρου Γιαγκαζογλου 

Το 2016, λίγους μήνες πριν τη διεξαγωγή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Κρήτη, πραγματοποιήσαμε στον ιστορικό ναό της Αγίας Ειρήνης στην Οδό Αιόλου, μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον Σεβ. Επίσκοπο Μπάσκας Ειρηναίο (Μπούλοβιτς) διακεκριμένο ιεράρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας και ήδη τότε ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2024

Μιχάλης Χαραλαμπίδης : άκυρη η συμφωνία των Πρεσπών



Από το Φάνη Μαλκίδη 



Ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης σε ομιλία του στη Ξάνθη το 2019, παρουσιάζοντας το βιβλίο του "Μακεδονικότητα, Ελληνικότητα, Οικουμενικότητα/Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία" , το οποίο είναι και η πρόταση του για το Μακεδονικό:

"Η Συμφωνία των Πρεσπών δείχνει ότι την έκαναν άνθρωποι με χαμηλό επίπεδο αυτοσεβασμού και χωρίς συνείδηση του τι σημαίνει ελληνισμός. Ποιοι ψήφισαν αυτή τη συμφωνία; Όχι πάντως ο ελληνικός λαός.

Και για αυτό το λόγο είναι άκυρη. Μέσα στην τόση φλυαρία δεν μιλά κανείς για αυτό. Από τη συμφωνία απουσιάζει το ένα υποκείμενο: ο ελληνικός λαός. Στα Σκόπια συμμετείχε, μέσω δημοψηφίσματος, ο λαός. Εδώ όχι… 
Αν σήμερα πάει ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας ή ένας πρωθυπουργός στον Ο.Η.Ε και το εξηγήσει , θα το κατανοήσουν όλοι… Αυτό που έγινε δεν είναι πολιτική κυρίαρχης χώρας".

Συμπλήρωσε ότι είναι λάθος για τους ίδιους τους Σκοπιανούς να τους δώσεις όνομα εθνικό. Το ζήτημα –είπε- για αυτούς δεν είναι ‘τι είναι’ αλλά το ότι βρίσκονται σε σύγχυση. Είναι ακαθόριστοι. Οι ίδιοι δεν ξέρουν τι είναι. Δεν είναι ούτε Βούλγαροι, ούτε Σλάβοι, υποστήριξε. Το ουσιαστικό όμως είναι το τι θα γίνει 30 χρόνια μετά΄. Παραπέμποντας στην ιστορία και στους πολιτικούς χειρισμούς που ακολουθήθηκαν από γειτονικές Βαλκανικές χώρες, παρατήρησε ότι υπάρχει διαχρονικά ένα υπόστρωμα ελληνικό (σ.σ : και το επέκτεινε λέγοντας ότι η άποψη του είναι πως υπάρχει σε όλο το βαλκανικό χώρο. Για να γίνει κατανοητή η θέση του Μ.Χαραλαμπίδη επ’ αυτού, ασχέτως αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί, θα πρέπει ο ακροατής να παραπεμφθεί στο βιβλίο του "Μακεδονικότητα-Ελληνικότητα-Οικουμενικότητα/Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία", όπου επεξηγεί τις έννοιες των παραπάνω όρων και καταλήγει "…Οι πολίτες του – των Σκοπίων- θα εκφράζουν ελεύθερα την ταυτότητα της εθνικής ή θρησκευτικής ομάδας στην οποία αισθάνονται ότι ανήκουν ή αναγνωρίζονται. Αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους Μακεδόνα, σημαίνει ότι θεωρούν τον εαυτό τους μέρος ενός ιστορικού και μαρτυρικού, λόγω των αλλεπάλληλων διώξεων και καταναγκασμών, κομματιού του ελληνισμού, του Μακεδονικού. Αυτού που ένωσε το Έθνος των Ελλήνων’)

Και συνέχισε υποστηρίζοντας πως "όπως το 'θρακικό' είναι το αδύναμο κράτος, έτσι και στο Σκοπιανό αποκαλύπτεται το ίδιο: "το αδύναμο κράτος". Για να αναλύσεις τέτοια θέματα πρέπει να πρωτίστως να γνωρίζεις τι είναι το ελληνικό κράτος. Οι μόνοι που κατάλαβαν τι είναι το ελληνικό κράτος είναι-είπε- οι Κρητικοί (το αναφέρει και στο βιβλίο).

Επανέλαβε τη γνώστη θέση του που αναλύει στα βιβλία του ότι στην Ελλάδα το κράτος είναι ενάντια στο έθνος. Από το 1952 και μετά είναι κάτι εμφανές, εκτιμά.

"Τα Μακεδονικά πεδία και τα Ισοκράτια πεδία είναι τα πεδία της αυτογνωσίας", επεσήμανε.

"Το Μακεδονικό περιορίζεται στο ζήτημα της ιστορίας. Δεν είναι μόνο ιστορία. Δεν είναι επίσης ζήτημα νομικών με περιορισμένη αντίληψη του δικαίου. Είναι ζήτημα εθνολογίας".

Σημείωσε ότι "το Σκοπιανό δεν ήταν προτεραιότητα. Είχαμε την άνεση να το χειριστούμε και η ιστορία ήταν μαζί μας".

"Η Μακεδονία είναι θεμέλιο του ελληνικού πολιτισμού", πρόσθεσε, και προχώρησε στον εξής παραλληλισμό: "αυτό που έγινε είναι σαν να βγάζουν οι Ιταλοί την Τοσκάνη στο σφυρί" :

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα



*Θεόδωρος Παντούλας

Καθημερινή 16.06.2024
null
Υπάρχουν στον τόπο και στις μέρες μας πολλές αφορμές και λόγοι δυσφορίας, αλλά έχουμε κι άλλες τόσες ευλογίες και παρηγοριές. Μία από αυτές –η σπουδαιότερη κατά την επισφαλή κρίση μου– είναι η γλώσσα μας. Έχουμε το μοναδικό προνόμιο να έχουμε μια αδιάλειπτη στους αιώνες, «χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές», ποιητική παραγωγή υψηλών επιδόσεων.

Ξέρετε, η ποίηση για χιλιετίες ήταν μια δραστηριότητα που αφορούσε πρωτίστως το κοινωνικό σώμα. Σε αυτό απευθυνόταν κατά κύριο λόγο, σε αυτό λογοδοτούσε και αυτό την καταξίωνε ή την απαξίωνε: η πόλις και οι πολίτες. Ήταν, δηλαδή, η ποίηση μια εξόχως πολιτική δραστηριότητα, μια πλήρους απασχόλησης δραστηριότητα και όχι μια μερικής απασχόλησης συντεχνιακή ιδιοτροπία στην οποία εμπλέκονται αυτάρεσκα κάποιοι «ειδικοί».

Τον Διονύσιο Σολωμό, που σεμνυνόμεθα (όσοι, τέλος πάντων, σεμνυνόμεθα) ότι είναι ο γενάρχης μας, πριν μας τον επανασυστήσει ο Ιάκωβος Πολυλάς (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι ένας από τους λίγους βουλευτές στους οποίους οφείλουμε χάριτες), τον είχαν δεξιωθεί και τον είχαν τραγουδήσει οι άνθρωποι που βύζαξαν το ίδιο με αυτόν γάλα. Ο Νικόλαος Μάντζαρος, δηλαδή, ήρθε δεύτερος σε αυτή την υπόθεση – για να μη θυμηθούμε την επιφυλακτικότητα των εκδοτών έναντι και του Σολωμού και του έργου του.

Από τότε κύλησε πολύ νερό (και πολλά απόνερα) στο αυλάκι και την αυλακιά της ποίησης για να καταλήξουμε (ή μήπως για να καταντήσουμε) στο ξεκόρμισμα και των ποιητών και της ποίησης από το κοινωνικό σώμα, της ποίησης που έγινε μια επί το πλείστον αυτοαναφορική απασχόληση, σχεδόν περίκλειστη κι αδιάφορη για τα τόσα που την περιβάλλουν. Μετά τη δεκαετία του ’70, μάλιστα, η κατάσταση απόγινε και η ποίηση αυτονομήθηκε ακόμη περισσότερο από τα κοινωνικά συμφραζόμενα. Αφησε κατά μέρος τη γλώσσα και τις σκοτούρες του ήθους της και με την εύκολη πρόφαση του «ελεύθερου στίχου» υιοθέτησε αχρείαστες ευκολίες που για την αποτόλμησή τους αρκούσαν και περίσσευαν η ακηδία και η θρασύτητα. Περιφρονήθηκαν με ασύγγνωστη ελαφρότητα οι παιδεμοί στο ξέφωτο της γλώσσας και οι μαθητείες στους τρόπους της ποιήσεως, οι οποίοι –πώς να το κάνουμε– διέπονται από συγκεκριμένους κανόνες και η παραβίασή τους είναι θεμιτή μόνον όταν τους γνωρίζεις και σε περιορίζουν, όχι όταν τους αγνοείς και σε ζορίζουν.

Και για να μην απομακρυνθούμε από τη Σολωμική επικράτεια, εντέλει, δεν αρκούν η φαντασία και το πάθος. Προαπαιτούμενα όλα αυτά, αλλά χρειάζεται να υποταχθούν «με καιρό και με κόπο εις το νόημα της τέχνης». Αλλιώς μένουν τσαλίμια των κατά φαντασίαν ποιητών.

Το αντιφατικό στην περίπτωσή μας είναι ότι όσο οι προχειρογραφίες εκτόπιζαν τη μαστορική, ο λαός μας στις χαρές και στις λύπες του τραγουδούσε των μεγάλων ποιητών τα λόγια! Και όσοι τουλάχιστον καβατζάραμε τα πενήντα «σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει». Αυτά ήσαν η δημόσια περιουσία μας. Η «νεοελληνική κοινή». Και, ειλικρινά, δεν ξέρω αν άλλος λαός ξεσεκλετίστηκε, λόγου χάριν, τραγουδώντας:

Tο πέρασμα από την κατάφαση της ζωής στη βλαστήμια της ήταν μια Μεταπο- λίτευση δρόμος κι ένας απύλωτος εσμός ακκιζόμενων ποιηματογράφων, που δεν έχουν έγνοια τη γλώσσα μας.

Τα δυο σου χέρια πήρανε / βεργούλες και με δείρανε / βεργούλες και με δείρανε / και τη χαρά μου πήρανε. […]. Μ’ αυτά τα χέρια σου τα δυό / σκάψε τη γη βαθιά να μπω, / σκάψε τη γη βαθιά να μπω / να μη σε βλέπω και πονώ.

Γιάννης Μάζης : Γεωπολιτικές προβλέψεις



Ναυπάκτου Ιερόθεος: “Εισαγωγή στην Ιστορία της Δυτικής Θεολογίας”, του Γεωργίου Παναγόπουλου



Την Τρίτη 23 Απριλίου 2013 στο Μέγαρο Λόγου και Τέχνης Πατρών έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Γεωργίου Παναγόπουλου, επίκουρου καθηγητού της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς, με τίτλο «Εισαγωγή στην Ιστορία της Δυτικής Θεολογίας». Κατά την παρουσίαση ομίλησαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, ο Κ. Ντίνος, ιατρός, και ο συγγραφέας.

Ναυπάκτου Ιερόθεος: «Σχολαστική και μεταπατερική θεολογία» Ομιλία

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ – 14/05/2013

(Σελίδες: 348, Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2012)

Στην συνέχεια παρατίθεται η ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ιεροθέου -κατά την παρουσίαση του βιβλίου «Εισαγωγή στην Ιστορία της Δυτικής Θεολογίας»- με τίτλο «Σχολαστική και μεταπατερική θεολογία»:

Όταν κανείς δέχεται την πρόσκληση να συμμετάσχη σε μια εκδήλωση για να παρουσιάση ένα βιβλίο και να τιμήση τον συγγραφέα του, συνήθως δέχεται τις ευχαριστίες του τιμωμένου για τον κόπο που κατέβαλε για την παρουσία του και την παρουσίαση του βιβλίου. Όμως, στην παρούσα περίσταση θα ήθελα εγώ να ευχα­ριστήσω τον κοπιά­σαντα συγγραφέα του βιβλίου που παρουσιάζεται σήμερα.

Είναι αλήθεια ότι κάθε μέρα στο γραφείο μου λαμβάνω μαζί με την αλληλογραφία και νέα βιβλία που μου αποστέλ­λονται με τιμή από τους συγγραφείς. Είναι ακόμη ευνόητο ότι δεν μπορώ να μελετήσω όλα τα βιβλία που λαμβάνω, αλλά επιλέγω εκείνα που με ενδιαφέρουν και μου προκαλούν την προσοχή, κυρίως σε ένα θέμα που με απασχολεί εκείνο τον καιρό.

Ένα από αυτά που απέσπασαν αμέσως την προσοχή μου είναι το βιβλίο του καθηγητή της Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων Γεωργίου Παναγοπούλου, με τίτλο «Εισαγωγή στην ιστορία της δυτικής θεολογίας» και υπότιτλο «Πρόσωπα, διδασκαλία, κριτική θεώρηση από την άποψη της Ορθόδοξης Παράδοσης». Πάντοτε ενδιαφερόμουν για την δυτική θεολογία, μελέτησα πολλά κείμενα σχετικά με το θέμα αυτό, μάλιστα τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι με το θέμα αυτό, όπως θα πω στην συνέχεια, και γι’ αυτό αμέσως άρχισα την ανάγνωσή του, παίρνοντάς το μαζί μου κατά τις μετακινήσεις μου, και υπογραμμίζοντας τα σημεία που μου προκαλούσαν το ενδια­φέρον. Έτσι, θεωρώ τιμή που με προσκάλεσε ο ίδιος ο συγγραφέας να συμμετάσχω σε αυτήν την παρουσίαση του βιβλίου του και να εκφράσω τις απόψεις μου γι’ αυτό.

Θα τονίσω τρία σημεία.

1. Τα πλαίσια της σχολαστικής θεολογίας


Στην ιστορία της δυτικής θεολογίας ως σχολαστική θεολογία χαρακτηρίζεται η θεολογία που αναπτύχθηκε μεταξύ του 11ου και 13ου αιώνος στην Δύση, στην προσπάθεια των δυτικών θεολόγων να υπερβούν την πατερική θεολογία, η οποία, όπως πίστευαν τελείωσε τον 8ο αιώνα με την διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, ο οποίος θεωρείται ως ο τελευταίος Πατέρας της Εκκλησίας. Ο όρος σχολαστική θεο­λογία δημιουργήθηκε από τις σχολές που υπήρχαν τότε στα Πανεπιστήμια, και μάλιστα σχολαστικοί θεολόγοι λέγονται αυτοί που σήμερα χαρακτηρίζονται φοιτητές ή πανεπιστημιακοί, και διαιρούνται κατά διάφορες σχολές.

Βασική αρχή του σχολα­στικισμού είναι ο τρόπος έρευνας και η μέθοδος γνώσης που είναι η λογική, οπότε οι θεολόγοι αυτοί έθεσαν την λογική ως το όργανο της γνώσης, τόσο του κόσμου των επιστημών όσο και του Θεού. Οι σχολαστικοί μελετούσαν τον Θεό και όλα τα θέματα της θεολογίας μέσα από τον στοχασμό, την λογική, τον ορθό λόγο, χρησιμοποιώντας την κλασσική μεταφυσική, τον συνδυασμό μεταξύ Πλάτωνος και Αριστοτέλους, κυρίως του δευτέρου. Έτσι, οι σχολαστικοί θεολόγοι έκαναν κατά­χρηση της διαλεκτικής μεθόδου για να κατανοήσουν λογικά τα σχετικά με τον Θεό. Ταύτιζαν την μεθοδολογία της γνώσης τόσο για τον Θεό όσο και για την κτίση.

Λουκάς Αξελός: «Καμία ήττα δεν είναι οριστική»



Κώστας Βενιζέλος


Ο Λουκάς Αξελός έχει βάλει τη δική του σφραγίδα για την Κύπρο, το Κυπριακό, με το οποίο ασχολείται από μαθητής και στη συνέχεια ως μελετητής, αναλυτής, ιστορικός. «Το Κυπριακό με βοήθησε να πραγματοποιήσω το πιο ουσιαστικό ταξίδι μου στον Ελληνισμό και τον πολιτισμό του» θα σημειώσει και θα θυμίσει τον χαμό του Κύπριου φίλου του Ιάκωβου Κουμή, που δολοφονήθηκε άνανδρα από τα κρατικά όργανα την ημέρα της εβδόμης επετείου του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1980, αλλά και την τραυματική στην συνέχεια απώλεια, του, επίσης, δολοφονημένου από την ΜΙΤ, Θεόφιλου Γεωργιάδη το 1994.


Ο Λουκάς Αξελός, συγγραφέας- διευθυντής των  εκδόσεων «Στοχαστής» και του Περιοδικού «Τετράδια», διδάκτορας Ιστορίας, έχει γράψει βιβλία και άρθρα για την Κύπρο, συμμετείχε σε συνέδρια και συζητήσεις ενώ εξηγεί πώς «το Κυπριακό κατέληξε, με έναν ιδιότυπο  τρόπο να εσωτερικευθεί μέσα μου και να μετατραπεί σε μιαν έμμονη ιδέα». Με τον Λουκά Αξελό,  είχαμε μια κουβέντα με αφορμή την επετειακή έκδοση των «Τετραδίων» για τα 50 χρόνια από την εισβολή. Μια συλλογική έκδοση με 30 κείμενα, δίνοντας συνέχεια στα επετειακά τεύχη για το 1821 και το 1922.

-Μετά τα μεγάλα αφιερώματα των «Τετραδίων» για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 και τα 100 χρόνια από την  Μικρασιατική Καταστροφή, έχετε κυκλοφορήσει και ένα νέο τριπλό αφιερωματικό τεύχος για τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο.

Προκύπτει ένα συνολικό μήνυμα από τη συλλογική αυτή δουλειά για την Κύπρο;

-Τα «Τετράδια» όπως εμφανώς προκύπτει από την ύλη τους επικεντρώνουν συστηματικά το ενδιαφέρον τους σε αυτό που θα μπορούσε να συνοψιστεί ως διαρκής αγωνία και σπουδή γύρω από το παρελθόν, παρόν και μέλλον της Ελλάδας, της Κύπρου, του Ελληνισμού, του Ελληνικού Κόσμου.

Είναι φυσικό, λοιπόν, ότι μετά το τριπλό αφιέρωμα συμβολής προς κατανόηση του 1821, να σταθούμε εξίσου αποφασιστικά στο 1922 και το 1974, δύο έτη που σημάδεψαν την μοίρα και την πορεία του νεότερου Ελληνισμού και του Ελληνικού Κόσμου, με έναν κατεξοχήν αρνητικό τρόπο. Με την εξολόθρευση μεγάλων τμημάτων του συνολικού πληθυσμού των περιοχών που καταλήφθηκαν και την απώλεια ιστορικών εδαφών που κατοικούνταν από συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς από τα προομηρικά ακόμη χρόνια.

Θεωρώντας την Κυπριακή Δημοκρατία ως το δεύτερο ελληνικό κράτος, ως αδιάσπαστο κομμάτι του Ελληνικού Κόσμου, είναι φυσικό, φρονώ, για ένα περιοδικό σαν τα «Τετράδια», να εστιάσει στην τραγωδία των 50 χρόνων εισβολής και κατοχής, επιδιώκοντας ύστερα από μια τριετία συστηματικής δουλειάς και έρευνας να αναδείξει, όλα όσα σφραγίζουν το παρελθόν άρα και το παρόν μας να αναδείξουν, με δυο λόγια, το όλον πρόβλημα στις πραγματικές του και μόνον διαστάσεις.

Διότι για τον Ελληνισμό και τον Ελληνικό Κόσμο, η Κύπρος δεν αντιπροσωπεύει ένα κάποιο «κομμάτι γης», κάποιο «Χρυσοπράσινο  φύλλο ρηγμένο στο πέλαγο», ούτε το Αιγαίο και η Θράκη κάποια περιορισμένα τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου βυθού ή εδάφους.

Το Αιγαίο και η Θράκη, αντιπροσωπεύουν αυτή την στιγμή τους όρους ύπαρξής μας ως ανεξάρτητου κράτους και η Κύπρος, νοούμενη ως ενιαία Κυπριακή Δημοκρατία, την βούλησή μας ως έθνους να μην εγκαταλείψουμε την έσχατη αυτή Αλεξάνδρεια, συγκατανεύοντας στον οριστικό ενταφιασμό του Ανατολικού Ελληνισμού.

-Πότε ξεκινά αυτή η συστηματική και θα μου επιτρέψετε να αναφέρω επίμονη ενασχόλησή σας με την Κύπρο;

-Σε αυτό το κρίσιμο, προσωπικό ερώτημα, δεν έχω κάτι καινούργιο να σας πω, παρά αυτό που εδώ και δεκαετίες επαναλαμβάνω. Ότι δηλαδή  η Κύπρος και το Κυπριακό όπως για πολλούς νέους της γενιάς μου, αποτέλεσε και για μένα τον πολιτικό και πολιτισμικό καταλύτη.

Το Κυπριακό με έκανε, έφηβο ακόμη όντα, να υπερβώ την φορμαλιστική ρητορική «περί ασκόπου κυπριακού αγώνος», κατεβαίνοντας στο πεζοδρόμιο μαζί με χιλιάδες άλλους νέους που εμπνεόμενοι από τα ολοκαυτώματα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, διαδήλωσαν υπέρ της αυτοδιάθεσης της Κύπρου.

Το Κυπριακό με έφερε, μαθητή ακόμη, κοντά στα σχήματα της ελλαδικής ιστορικής Αριστεράς, που πρωτοστατούσε – τότε – στους αγώνες για την αυτοδιάθεση της Μεγαλονήσου, και το Κυπριακό είναι που με απομάκρυνε, φοιτητή πλέον, από τα συγκεκριμένα αυτά σχήματα, όταν η ιστορική Αριστερά απεμπόλησε τις προηγούμενες θέσεις και διακηρύξεις της.

Γιώργος Αϋφαντής: Το πολιτικό σύστημα προχωρεί σε παράδοση κυριαρχίας στην Τουρκία (14-6-2024)

Γιώργος Αϋφαντής: Ο κόσμος απέχει γιατί δεν υπάρχει φορέας που να καταθέτει τη διαμαρτυρία του. 




Ο κόσμος δεν ψήφισε τα κόμματα γιατί δεν είναι φορείς ιδεών αλλά ιδιοτελεστατων συμφερόντων και επειδή δεν είχαν προτάσεις. Οι άνθρωποι του ΑΚΕΛ θέλουν να είναι μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα δεν έχει το σθένος να σταματήσει τον Ραμα. Ήρθαν οι Πακιστανοί από την άλλη άκρη του πλανήτη και μας εξευτέλισαν με την κορβέτα που έκανε ασκήσεις στο Αιγαίο. Για να μην κάνουν οι Τούρκοι παραβιάσεις, εμείς κάτω από το τραπέζι παραχωρούμε εθνική κυριαρχία φέτα-φέτα. Αποδεχόμαστε τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, η οποία διαμορφώνει στις συνειδήσεις των ξένων, ότι κατείχαν παράνομα... Φαινόμενο το ελληνικό κράτος που παραχωρεί κυριαρχία εφευρίσκοντας θεωρήματα περί σκληρού και μαλακού περιβλήματος. Το πολιτικό σύστημα προχωρεί αθόρυβα στην παραχώρηση κυριαρχικά δικαιωμάτων.

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/SsSOTktdbfo?si=wqt8w_PXl5EFhwHL
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κυριακή 16 Ιουνίου 2024

Ο “πόλεμος των λέξεων” και η “Ακροδεξιά”. (*)



Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Ένας από τους βασικούς στόχους “στρατηγικού βάθους” της ευρωπαϊκής Αριστεράς στην εξέγερση του Μάη του 1968 ήταν η ρήση του Γερμανού “εθνοεπαναστάτη” Ρούντι Ντούτσκε: 
«Πορεία (προς την κατάληψη της εξουσίας) μέσα από τους (δημοκρατικούς) θεσμούς» (Marsch durch die Institutionen).

Στα χρόνια που ακολούθησαν το σύντομο καλοκαίρι της “υπερταξικής αμφισβήτησης” του 1968, ο μακροπρόθεσμος αυτός πολιτικός στόχος αποδείχτηκε ρεαλιστικός, με αποτέλεσμα τη σταδιακή δημιουργία στην Ευρώπη μιας νέας πολιτικής πραγματικότητας “αριστερών προδιαγραφών”. Σε αρκετές χώρες της Δύσης (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία κ.α.) ήρθαν στην εξουσία με δημοκρατικό τρόπο όχι μόνο “αριστερά” κόμματα (Πράσινοι, Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές κ.α.), αλλά και μια πληθώρα προσώπων που ως “Αριστεροί” ανέλαβαν σημαντικές κυβερνητικές θέσεις ακόμα και σε “δεξιές” κυβερνήσεις.

Τα τελευταία χρόνια στους κόλπους της Αριστεράς εκδηλώνεται δυναμικά και πάλι μια νέα πορεία, αν και με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Το πεδίο αγώνων αυτής της νέας πορείας είναι η γλώσσα, συχνά μάλιστα με χαρακτηριστικά ζηλωτικής δράσης και πιεστικής έως και επιθετικής συμπεριφοράς δυναμικών μειοψηφιών.

Ουσιαστικά, πρόκειται για τη συστηματική επιβολή και προσπάθεια καθιέρωσης δεκάδων αυθαίρετων νεολογισμών, ασαφειών, παρερμηνειών και την ad absurdum αντικατάσταση συγκεκριμένων γλωσσικών όρων, ορολογιών, φράσεων και εννοιών. Και μάλιστα συχνά με την αγαστή σύμπραξη νεοφιλελεύθερων και σοσιαλφιλελεύθερων κέντρων εξουσίας, πανεπιστημίων, αρχισυνταξιών mainstream, στρατιών ΜΚΟ, “ευαγών” ιδρυμάτων τύπου Σόρος, Bertelsmann κ.α.

  Πόλεμος των λέξεων
Συγκρίνοντας κανείς παλιά και νέα λεξικά για τις ίδιες λέξεις αντιλαμβάνεται εύκολα προς τα που οδεύει αυτός ο “πόλεμος των λέξεων” όπου τα όρια της γλωσσικής επιστήμης και του πολιτικού ακτιβισμού έχουν καταργηθεί προ πολλού. Το διαπιστώσαμε τελευταία στη χώρα μας και με τις δημόσιες αντιπαραθέσεις αναφορικά π.χ. με τις λέξεις “ομόφυλος”, “ομοφυλόφιλος”, “πρόσφυγας”, “μετανάστης” κλπ.

Λεφτά γιά τήν Οὐκρανία ὑπάρχουν! 2 δισ. εὐρώ ἀπό τήν Ἑλλάδα στόν Ζελένσκυ



Ἐνῷ γιά τήν μείωση τοῦ ΦΠΑ στά τρόφιμα γιά τήν καταπολέμηση τῆς ἀκρίβειας δέν ὑπάρχουν, ἐπειδή εἶπε ὁ Πρωθυπουργός ὅτι «ξεράθηκαν τά λεφτόδεντρα» – Ἕως πότε θά πληρώνει ὁ Ἕλλην φορολογούμενος τόν ἀδιέξοδο πόλεμο τῆς Συμμαχίας;


Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Κυριάκος Μητσοτάκης –μετά τήν ἐντυπωσιακή ἀποδυνάμωσή του στό ἐσωτερικό– βρίσκεται ἐνώπιον καί μιᾶς σημαντικῆς ἀποφάσεως γιά τήν διπλωματική καί ἀμυντική θέση τῆς χώρας στό ἐξωτερικό, ἡ ὁποία θά ἔχει ἐπιπτώσεις καί στήν ἐθνική οἰκονομία

Tοῦ Ἀλέξανδρου Τάρκα*

Ἡ ἑλληνική κυβέρνηση ὀφείλει ὥς τήν σύνοδο κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ στήν Οὐάσιγκτων, στίς 9 Ἰουλίου, νά ἔχει ἀποφασίσει ἄν συναινεῖ ἤ διαφωνεῖ μέ τήν, πρό τριμήνου, πρόταση τοῦ γενικοῦ γραμματέα Γ. Στόλτενμπεργκ γιά τήν ἐνίσχυση τῆς Οὐκρανίας μέ €100 δισ. τήν περίοδο 2025-2030. Ἄν ἡ πρωτοβουλία Στόλτενμπεργκ ἐγκριθεῖ, οἱ ἑλληνικές καταβολές, μέσῳ τοῦ κοινοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς Συμμαχίας, θά εἶναι πάνω ἀπό €200.000.000 ἐτησίως ἤ –συνολικά– €1 δισ. τήν πενταετία.

Ὡστόσο, ὁ (ἀπερχόμενος) γ.γ. τοῦ ΝΑΤΟ ἔχει ἤδη ἀναθεωρήσει τήν ἀρχική του πρόταση, ζητῶντας πλέον τό διπλασιασμό τῆς λεγόμενης «οἰκονομικῆς δέσμευσης» πρός τήν Οὐκρανία, στό ποσό τῶν 200 δισ. ὥς τό 2030, μέ ἀποτέλεσμα οἱ Σύμμαχοι νά ἔχουν διχαστεῖ. Εἰδικά γιά τήν Ἑλλάδα, ἡ ἀναθεωρημένη πρόταση Στόλτενμπεργκ μπορεῖ νά μή σημαίνει μόνο διπλασιασμό τῶν ἐτήσιων καταβολῶν ἀπό €200.000.000 σέ €400.000.000, ἀλλά ποσό ἀκόμα καί μεγαλύτερο τῶν €500.000.000. Ἡ μεγάλη αὐτή διαφορά ἴσως προκύψει, ἄν γίνει δεκτή ἡ πρόταση ὁρισμένων μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ γιά ὑπολογισμό τῆς ἐτήσιας βοήθειας σέ ποσοστό 0,25% τοῦ ΑΕΠ κάθε χώρας καί ὄχι μέ βάση τό «κλειδωμένο» ποσοστό ἐθνικῶν συνεισφορῶν στόν κοινό προϋπολογισμό τοῦ ΝΑΤΟ.

Αυτοκρατορία της Νίκαιας: Το Μικρασιατικό εργαστήρι του Νέου Ελληνισμού13/06/2024





Τρεις βυζαντινές δυνάμεις ανέλαβαν να αντεπιτεθούν εναντίον των Λατίνων, ύστερα από την Άλωση της Βασιλεύουσας από την Δ’ Σταυροφορία (1204). Ήταν η αυτοκρατορία της Τραπεζούντος, το δεσποτάτο της Ηπείρου και η αυτοκρατορία της Νίκαιας.

Στη Νίκαια κατέφυγε ο Θεόδωρος Λάσκαρης, γαμβρός του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ’ Αγγέλου, ο οποίος συγκέντρωσε τις εξόριστες δυνάμεις της κωνσταντινουπολίτικης αριστοκρατίας. Αντίθετα με τις άλλες δύο ηγεμονίες, η Νίκαια δεν προστατευόταν με φυσικά όρια (βουνά) από τις εχθρικές επιθέσεις. Ο Βόσπορος και η Προποντίδα προσέφεραν έναν φραγμό, αλλά η διάβασή του μόνο αδύνατη δεν ήταν. Στην δυτική Μικρά Ασία, η οποία πιεζόταν αφόρητα από τους Τούρκους, υπήρχαν και άλλοι ανεξάρτητοι Βυζαντινοί τοπάρχες, όπως ο Θεόδωρος Μαγκαφάς στην Φιλαδέλφεια, ο Μανουήλ Μαυροζώμης στην κοιλάδα του Μαιάνδρου και ο Σάββας Ασιδηνός στην Αμισό.

Ο Λατίνος αυτοκράτορας Βαλδουίνος πέρασε σχεδόν αμέσως στην Ασία, απειλώντας το κράτος της Νίκαιας. Ο Θεόδωρος είχε επιπλέον να αντιμετωπίσει τον Δαβίδ Μεγάλο Κομνηνό από τα βόρεια, και τις μηχανορραφίες του πεθερού του Αλεξίου Γ΄, ο οποίος με τη βοήθεια των Ελλήνων της Ηπείρου και των Φράγκων επέστρεψε στην Μικρά Ασία και κέρδισε την υποστήριξη των Σελτζούκων του Ικονίου. Ο Θεόδωρος αντιμετώπισε την τουρκική εισβολή στην μάχη της Αντιόχειας του Μαιάνδρου (1211). Η βυζαντινή δύναμη κινδύνευσε με καταστροφή, μέχρι που ο Θεόδωρος μονομάχησε και φόνευσε τον σουλτάνο Καϊχοσρόη, τρέποντας τους Τούρκους σε φυγή. Ο Αλέξιος συνελήφθη και τελείωσε τις ημέρες του σε μοναστήρι.

Εν τω μεταξύ οι προσπάθειες των Σταυροφόρων στην Μικρά Ασία, έφθασαν σε αδιέξοδο. Οι Λατίνοι επικρατούσαν στις μάχες, όμως όποτε επέστρεφαν στην Κωνσταντινούπολη για να αντιμετωπίσουν τους Ηπειρώτες ή τους Βουλγάρους, ο Θεόδωρος επιτίθετο ξανά. Ο αυτοκράτορας Ερρίκος, αδελφός και διάδοχος του Βαλδουίνου (1206-1216) αναγκάσθηκε να συνάψει ειρήνη το 1214, εξασφαλίζοντας μόνο τις βόρειες ακτές της Μυσίας και της Βιθυνίας. Ο Θεόδωρος εξασφάλισε την υποταγή των Ελλήνων τοπαρχών, έδιωξε τους Τραπεζούντιους από τη Βιθυνία και εξασφάλισε ειρηνικές σχέσεις με τους Σελτζούκους.

Βασικό του μέλημα ήταν κατοχύρωση των δικαιωμάτων του στο βυζαντινό θρόνο, ώστε να εξασφαλιστεί ως νόμιμος διάδοχος του προ του 1204 καθεστώτος. Ο πατριάρχης Ιωάννης Ι’ Καματηρός είχε καταφύγει στην Βουλγαρία μετά την άλωση. Όταν απεβίωσε όμως το 1206, ο δεσπότης της Νίκαιας φρόντισε να συγκαλέσει σύνοδο, στην οποία οι επίσκοποι εξέλεξαν τον Μιχαήλ Δ΄ Αυτωρειανό, ο οποίος το 1208 έστεψε τον Θεόδωρο Λάσκαρη αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Τον Θεόδωρο Α’ Λάσκαρη διαδέχθηκε το 1222 ο γαμβρός του, Ιωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης, ένας από τους αξιότερους αυτοκράτορες όλης της βυζαντινής ιστορίας και άγιος της Εκκλησίας. Η ανάρρησή του στον θρόνο προκάλεσε αντιδράσεις από τους αδελφούς του Θεόδωρου, οι οποίου εξεγέρθηκαν και κάλεσαν σε βοήθεια τους Λατίνους. Καταστέλλοντας την κίνηση αυτή, ο Ιωάννης κατάφερε να ανακτήσει όλα σχεδόν τα εδάφη που κατείχαν οι Φράγκοι στην Μικρά Ασία. Παράλληλα, ναυπήγησε στόλο και κυριάρχησε στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Ο στόλος της Νίκαιας επικοινωνούσε και εφοδίαζε την Μονεμβασιά, την δυσπόρθητη καστροπολιτεία της Πελοποννήσου, η οποία μόλις το 1246 παραδόθηκε στους Φράγκους.

Εξάπλωση της Νίκαιας

Σάββατο 15 Ιουνίου 2024

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Νίκος Σίμος 


Υπάρχει μια φιλολογία που γίνεται και αρθρογραφία μάλιστα, στο κατά πόσον και εάν ο κ Μητσοτάκης πήρε το παρεμπίπτον μήνυμα από το συντριπτικό για την ΝΔ αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. 

Η ΝΔ, η Μητσοτακική Δεξιά δηλαδή,  έχασε στις ευρωεκλογές  750.000 ψηφοφόρους από τις ευρωεκλογές του 2019 και 1.000.000 ψηφοφόρους από τις εθνικές εκλογές του 2023.

Η θηριώδης αποχή που αγγίζει το 60% στο εκλογικό σώμα δίνει το ουσιαστικό στίγμα της σημερινής κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας στην Χώρα. 

Ένα μέρος πολιτών φαίνεται ότι έστω και αργά μάλλον, καταλαβαίνει το βάθος της πολιτικής παρακμής στην Ελλάδα  και κυρίως το αδιέξοδο που παρατεταμένα οδηγεί την Χώρα στην κοινωνικοοικονομική αποδρομή 

Βέβαια η αποχή περιλαμβάνει μέσα της και ποσοστά απολιτίκ  (ιδιωτευόντων ηλιθίων) δηλαδή, φραπεδάκηδων δεβαριεσάκηδων, όπως σημείωσε ένας αγαπητός και εύστοχος στον σχολιασμό του πάντα φίλος μου, «είδη» πολιτών που ευδοκιμούν κατά κόρον και κατ' εξακολούθηση, δυστυχώς, στην συνένοχο για την ιστορική εξέλιξη της χώρας κοινωνική πλειοψηφία. 

Θα ήταν αφέλεια πολιτική και θεμελιακή παράλειψη τουλάχιστον να μην σημειωθεί  ότι, στο ποσοστό της αποχής συνέβαλε  και η δυσαρέσκεια  σημαντικού μέρους των οικονομικών νεοκοτζαμπάσιδων των Αθηνών - αυτού που  συνηθίσαμε στην χώρα αυτή να αποκαλούμε - σικ τρομάρα μας - επιχειρηματικό κεφάλαιο, καθ' έξιν και κατά πλειοψηφία κρατικοδίαιτο - που δεν συμφωνεί με το... «μοίρασμα της πίτας»  στην οικονομική, επιχειρηματική δραστηριότητα της χώρα,  που βεβαίως  γίνεται με δανεικά, εξ’ αιτίας των οποίων  βαθαίνει ετησίως η μνημονιακή  υποθήκη της χώρας και στο πλιάτσικο, δια μέσου της ακριβείας και της ομολογημένης - σε κάποιες περιπτώσεις από το ίδιο το Μητσοτακικό επιτελείο - αισχροκέρδειας , που βαραίνει και δυσαρεστεί μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αλλά όμως εξυπηρετεί κάποιους στενούς επιχειρηματικούς φίλους του Μεγάρου Μαξίμου.

Ἐνθύμηση Φώτη Κόντογλου


Νεανικό πορτρέτο του Στρατή Δούκα από τον Φώτη Κόντογλου

του Στρατὴ Δούκα από το περιοδικό Αἰολικά Γράμματα, τ. 6, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1971, σσ. 491-496.

Αναδημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 129

Στὰ 1908 ἀποφοιτῶντας ἀπὸ τὸ σχολαρχεῖο τῆς πατρίδας μου, γράφτηκα στὸ γυμνάσιο τῶν Κυδωνιῶν, ὅπου φοίτησα ἀπὸ τὸ 1908 – 1912. Συμμαθητές μου εἶχα τοὺς Γονατάδες, τὸν Χονδρονίκη ἀπὸ τὴν Πέργαμο, τὸν Βαγῆ ἀπὸ τὴ Θάσο, τὸν Γιῶργο τὸν Ψαρᾶ, τὸν Θανάση Γκράβαλη, τὸν Φώτιο Ἀποστολέλλη, (τὸν κατόπι Φωτῆ Κόντογλου) καὶ ἄλλους. Μιὰ ἢ δυὸ τάξεις πιὸ πάνω ἀπὸ μᾶς ἦταν ὁ Γιάννης Ἰμβριώτης, ὅπως φαίνεται ἀνάμεσα στοὺς τελειοφοίτους καὶ τοὺς καθηγητές του στὸ τέλος τῆς δίτομης «ἱστορίας τῶν Κυδωνιῶν» τοῦ Ἴω. Καραμπλιά. Γυμνασιάρχη εἴχαμε τὸν πρῶτο χρόνο τὸν Γ. Σάκκαρη, φιλάσϑενο καὶ ποιητή, μὰ γερὸ φιλόσοφο καὶ πρῶτο ἱστορικὸ τῶν Κυδωνιῶν, τὸ δεύτερο χρόνο τὸν Λαμπρίδη φημισμένο Πινδαριστή, καὶ στὰ δυὸ τελευταῖα χρόνια (1910-1912) τὸν Ἰωάννη Ὀλύμπιο τὸν γνωστὸ συγγραφέα τῆς «Φιλοσοφίας τοῦ Πλάτωνος», ποὺ τὸν πρῶτο τόμο της, ὅπως θυμᾶμαι, τὸν τύπωσε στὴ Μυτιλήνη, στὰ τυπογραφεῖα τῆς «Σάλπιγγος».
Καθηγητὲς εἴχαμε τὸν Ἰωάννη Καραμπλιὰ τὸν ἱστορικό, συγγραφέα κι αὐτὸν τῆς «Ἱστορίας τῶν Κυδωνιῶν καὶ Μοσχονησίων», στὰ λατινικὰ τὸν Δήμου, στὰ μαθηματικὰ τὸν Ἀλέξανδρο Πανταζῆ, τὸν ἀργότερα νομομηχανικὸ τοῦ νομοῦ Λέσβου, στὰ γαλλικὰ τὸν Εὐθυμιάδη, ἠθοποιό, ὅπως λέγανε, στὰ νειάτα του σὲ γαλλικὸ θίασο, ποὺ μᾶς ἐνθουσίαζε μὲ τὶς ποιητικὲς ἀπαγγελίες του καὶ ἀναγνώσεις του ἀπὸ τὸ «Toure de la France». Tὸν τουρκιστὴ Ραπτάρνη καὶ ἄλλους. Ἀπ᾿ τοὺς συμμαθητές μας διακρίνονται γιὰ τὶς ἐξωσχολικὲς ἐπιδόσεις τοὺς ὁ Θανάσης Γκράβαλης καὶ ὁ Φωτῆς, μὲ τὸν ὁποῖο συνδέθηκα ἀπ᾽ ἀρχῆς καὶ καθόλη τὴ φοίτησή μας, στενά. Κοντός, πυρόξανθος μὲ μιὰ σημαδιακὴ ἄσπρη τούφα στὰ μαλλιά του, μιᾶς ἐξαρχῆς σοῦ ἐπιβάλλονταν μὲ τὰ χαρίσματα τοῦ ἀφηγητῆ, μιμητῆ καὶ ζωγράφου καταγέλαστων καὶ κωμικῶν τύπων, ἀπ᾽ τοὺς ὁποίους εἶχε καταρτίσει ἀπὸ τότε ὁλόκληρη πινακοθήκη, ἀλλὰ καὶ τὸ συγγραφικὸ ταλέντο του, μὲ τὸ ὁποῖο ξεφούρνιζε στὸ ἇψε – σβύσε, τόμους ὁλόκληρους, μὲ ἱστορίες περιπετειῶν, ἀλὰ ᾿Ιούλιο Βέρν. Στὴν εὐχέρεια τὴ συγγραφικὴ, μονάχα ὁ Θ. Γκράβαλης τὸν παράβγαινε μὲ τὰ ἔμμετρα κωμειδύλλιάτου ἀλὰ «Χάϊδω» καὶ «Ἀγαπητικὸ τῆς βοσκοπούλας». Ἐγώ, μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους, ἀρκούμουνα νὰ τοὺς θαυμάζω τότε.
Μὰ ἴσως, κι ἐγὼ νὰ εἶχα κάποιο χάρισμα ἀνεκκόλαπτο, ποὺ δὲν τὸ εἶχα συνειδητοποιήσει ἀκόμη. Γιατί ὅταν στὸν τελευταῖο χρόνο ὁ Ὀλύμπιος μας ἔβαλε στο μάθημα τῆς σύνθεσης γιὰ θέμα τὴν ἀπολογία τοῦ Σωκράτη ἀπὸ τὸν Πλάτωνα κι ὁ φίλος μου Φωτῆς σκάρωσε μιὰ θαυμάσια, περιγραφὴ τοῦ δικαστηρίου, ἐγώ, ἐπωφελούμενος κι ἀπὸ μιὰ ἀδιαθεσία ποὺ μὲ κράτησε λίγες μέρες στὸ σπίτι, παρουσίασα μιὰ πολυσέλιδη φιλοσοφικὴ ἀνάλυση, ποὺ τόσο ἐνθουσίασε τὸν Πλατωνικὴ Γυμνασιάρχη μου, ὥστε νὰ τὴν καταστολίσει στὰ περιθώρια μὲ τὰ «εὖγε» «εὖγε» καὶ τὰ «πόθεν», μὴ πιστεύοντας ἴσως πὼς μποροῦσε νὰ εἶναι ὅλη αὐτὴ ἡ νοηματικὴ ἀλληλουχία δικιά μου, ποὺ μοῦ τὴ βαθμολόγησε στὸ τέλος μὲ 10 καὶ δύο τόνους, ἐνῷ τὸ φίλο μου Φωτῆ μὲ 9,5, πρᾶγμα ποὺ εἰλικρινὰ μὲ ἐξόργισε, γιατί ἐγὼ πάντα θαύμαζα τοὺς φίλους μου, ποὺ τοὺς θεωροῦσα ἀνωτέρους μου.

Αριθμολογίες



Του Θεόδωρου Ντρίνια από το Άρδην τ. 129


Σύμφωνα με την Eurostat, η κατάταξη των ελληνικών περιφερειών ως προς το ΑΕΠ του 2022, σε σύγκριση με το μέσο περιφερειακό ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι: Βόρειο Αιγαίο (41%), Ανατολική Μακεδονία & Θράκη και Ήπειρος (και οι δύο με 47% του μέσου όρου της Ε.Ε.), Δυτική Ελλάδα (49%), Θεσσαλία (52%), Κεντρική Μακεδονία (53%), Κρήτη (56%), Ιόνια Νησιά (57%), Πελοπόννησος (59%), Δυτική Μακεδονία (60%), Νότιο Αιγαίο (67%), Στερεά Ελλάδα (72%) και Αττική (90%). Να σημειωθεί ότι το Βόρειο Αιγαίο θεωρείται η δεύτερη φτωχότερη περιφέρεια της Ευρώπης μετά το Σεβεροζαπάντεν στη Βουλγαρία (40% του μέσου όρου της Ε.Ε.), ενώ η υψηλότερη εισοδηματικά περιφέρεια είναι η Νότια Ιρλανδία (286% του μέσου όρου).

֎

Κι ενώ, όπως είδαμε παραπάνω, η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας βρίσκεται στον εισοδηματικό πάτο ανάμεσα στις περιφέρειες της Ε.Ε., το άλλοτε παραγωγικό και εμπορικό της κέντρο, η πόλη της Πάτρας, και τρίτη πόλη της χώρας σε πληθυσμό, ακολουθεί τη δική της «αναπτυξιακή οδό». Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στον τοπικό Τύπο, προερχόμενα από τα αντίστοιχα μητρώα του Δήμου Πατρέων, οι επιχειρήσεις εστίασης (κατά κύριο λόγο καφέ), στα όρια του Δήμου, ήταν το 2010 περίπου 1.000, κατά τη διάρκεια της μνημονιακής κρίσης αυξήθηκαν στις 1.250, το 2014, συνέχισαν να αυξάνονται έπειτα, φτάνοντας κατά τη διάρκεια της πανδημίας τις 2.000 περίπου, και με βάση τον τωρινό ρυθμό αύξησης αναμένεται να ξεπεράσουν τον επόμενο χρόνο τις 2.500.

֎

Η Ελλάδα, με 37 εκατ. στρέμματα καλλιεργειών, παράγει προϊόντα αξίας 190 ευρώ ανά στρέμμα. Το Ισραήλ, με μόλις 6 εκατ. στρ. καλλιεργειών, παράγει προϊόντα αξίας 1.290 ευρώ ανά στρέμμα. Και η Ολλανδία, με 45 εκατομμύρια στρέμματα καλλιεργειών, παράγει προϊόντα αξίας 1.700 ευρώ ανά στρέμμα. Η Ελλάδα εισάγει περίπου το 60% των τροφίμων που καταναλώνει.

֎

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το λιανικό εμπόριο στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 7% το 2023 σε σύγκριση με το 2022. Ποιες δραστηριότητες είχαν τη μεγαλύτερη αύξηση;


Πώληση αυτοκινήτων και ελαφρών μηχανοκίνητων οχημάτων, αύξηση 28,0%.
Πώληση άλλων μηχανοκίνητων οχημάτων, αύξηση 26,8%.
Λιανικό εμπόριο παιχνιδιών κάθε είδους σε ειδικευμένα καταστήματα, αύξηση 26,8%.
Ποιες είχαν τη μεγαλύτερη μείωση;
Λιανικό εμπόριο καυσίμων κίνησης σε ειδικευμένα καταστήματα, μείωση 11,4%.
Άλλο λιανικό εμπόριο καινούργιων ειδών σε ειδικευμένα καταστήματα, μείωση 5,7%.
Άλλο λιανικό εμπόριο εκτός καταστημάτων, υπαίθριων πάγκων ή αγορών, μείωση 4%.
Φαρμακευτικά είδη σε ειδικευμένα καταστήματα, μείωση 0,3%.
Πρώτες σε αύξηση η Περιφέρεια Αττικής (9,6%) και η Περιφέρεια Κρήτης (7,2%), ενώ τη μεγαλύτερη μείωση εμφάνισαν η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης (1,3%) και η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας (0,2%).

Πρόχειρο συμπέρασμα: Οι εισαγωγές καλά κρατούν. Οι πιο φτωχές περιφέρειες γίνονται φτωχότερες.

Το ειδικό τεύχος για την Κύπρο του περιοδικού Τετράδια στην Λευκωσία

Εκδήλωση παρουσίασης του αφιερωματικού τεύχους των "Τετραδίων 85-87" για τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο που θα πραγματοποιηθεί στην Λευκωσία στις 19 Ιουνίου 2024.




Για να μη γίνει «συνήθεια» η βάρβαρη εισβολή και η κατοχή του τουρκικού Αττίλα: 

Το εξαιρετικό αφιέρωμα των «Τετραδίων» για την πολύπαθη Κύπρο μας…


Του ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗΤο περιοδικό «Τετράδια πολιτικού διαλόγου, έρευνας και κριτικής», αφιερώνει το νέο τεύχος του (85-87, Άνοιξη-Φθινόπωρο 2024) στην Κύπρο, με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα ετών από την τουρκική εισβολή του 1974.


Γράφει σχετικά, μεταξύ των άλλων, ο εκδότης των «Τετραδίων», συγγραφέας και διδάκτορας του ΕΚΠΑ Λουκάς Αξελός:

«Όταν μέσα του 2022 κάναμε τις πρώτες συζητήσεις για την προετοιμασία του τεύχους με αφορμή τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αυτό που δέσποζε στην σκέψη μας είναι ότι θα έπρεπε να καταβάλουμε όλες τις προσπάθειες για την έκδοση ενός αφιερώματος που θα στέκονταν με προσήλωση και σεβασμό στο τραγικό γεγονός, ένα αφιέρωμα στο οποίο δεν θα είχε θέση η ιδεολογική χρήση της ιστορίας, αλλά που η παρουσίαση του Κυπριακού θα γινόταν στο πεδίο των πραγματικών του διαστάσεων, δηλαδή αυτού του υπ’ αρ. 1 εθνικού μας ζητήματος. Δύο και πλέον χρόνια κράτησε η περιπέτεια αυτή και τολμώ να πω (….) ότι είμαστε ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα.

Πρώτον γιατί τα σχεδιασθέντα και συμφωνηθέντα επετεύχθησαν πλήρως και στον καθορισμένο χρόνο(…)

Δεύτερον, γιατί στο εγχείρημα αυτό ανταποκρίθηκαν, όλοι οι προσκληθέντες (…) με κείμενα κριτικού στοχασμού που –κατά την γνώμη μας- φωτίζουν με επάρκεια και σε ικανοποιητικό βαθμό, πλείστες όσες πλευρές του Κυπριακού και δη από ποικίλες και διαφορετικές πτυχές, γεγονός που δίνει την δυνατότητα για μια σφαιρικότερη αποτίμηση της δεύτερης, μετά την Μικρασιατική, μείζονος Εθνικής Καταστροφής.

Τρίτον γιατί η συμμετοχή στο παρόν εγχείρημα, η συγκέντρωση δυνάμεων και πυρός, δείχνει, χωρίς όμως αυταπάτες, ότι «ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει» και πολλά θα κριθούν από την περαιτέρω ενίσχυση αυτού που θα μπορέσουμε να θεωρήσουμε ως σοβαρή επιστημονική και συνεκτική πολιτισμική εθνικό-λαϊκή παρέμβαση/αντίσταση απέναντι στον επελαύνοντα και υπερκχυλίζοντα τον δημόσιο βίο ιστορικό και πολιτικό αναθεωρητισμό(….)»


Τα κείμενα τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο αφιέρωμα των «Τετραδίων» είναι τα εξής:

Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης: Η Τουρκία αντιμετωπίζει ενιαία Ελλάδα και Κύπρο

Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου Γεώργιος: Αν πέσει η Κύπρος θα αρχίσει και η αποδόμηση της Ελλάδος

Λουκάς Αξελός: Κύπρος, Ελλάδα, Ελληνισμός. Ο Ελληνικός Κόσμος μπροστά στα επίδικα του 21ου αιώνα

Περικλής Νεάρχου:
Το έλλειμμα στρατηγικής θανάσιμη απειλή για την Κύπρο

Λαοκράτης Βάσσης
: Η αποκυπροποίηση του «εθνικού αισθήματος» και η βαθύτερη αιτιότητά της

Κώστας Βενιζέλος:
Κυπριακό 1974-2024. 50 χρόνια χωρίς αφήγημα και διεκδίκηση του αυτονόητου

Γιώργος Κοντογιώργης:
Το Κυπριακό πενήντα χρόνια μετά την καταστροφή. Η γεωπολιτική διάσταση και η ελλαδική δυστοπία

Ρούντι Ρινάλντι: «Σκάβοντας» για το θέμα της κρατικότητας της Κύπρου

Παναγιώτης Ήφαιστος: Κύπρος: Συμπλεκόμενα στρατηγικά, πολιτικά, νομικά, θεσμικά και διπλωματικά κριτήρια και παράγοντες

Κώστας Μαυρίδης:
Ο τουρκικός επεκτατισμός, οι εγχώριες ελίτ του κατευνασμού και η ώρα του ορθολογισμού για Ελλάδα-Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση



Το ειδικό τεύχος για την Κύπρο του περιοδικού Τετράδια

Σταύρος Λυγερός: Ανάγκη αναθεώρησης της στρατηγικής στο Κυπριακό από μηδενική βάση

Πέτρος Παπαπολυβίου: Το πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο (Ιούλιος-Αύγουστος 1974)

Δημήτρης Αλευρομάγειρος: Κύπρος 1974-2024. Τα δικά μας διαχρονικά λάθη και η πολιτική των ισχυρών της Γης συνέτειναν στην καταστροφή της Κύπρου

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2024

Η Βόρεια Κύπρος έχει γίνει ασφαλές τρομοκρατικό καταφύγιο

Πενήντα χρόνια ήταν αρκετά. Καιρός να σοβαρευτούμε και να παίξουμε hardball




Michael Rubin
Πριν από πενήντα χρόνια που συμπληρώνονται τον επόμενο μήνα, τα τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Κύπρο και κατέλαβαν το ένα τρίτο του νησιού. Σε αντίθεση με την τουρκική προπαγάνδα, η κατάληψη του 1/3 του νησιού από τον Τουρκικό Στρατό δεν ήταν για να προστατεύσει τους Κύπριους Μουσουλμάνους.

Οποιαδήποτε απειλή γι’ αυτούς είχε περάσει και όλες οι πλευρές της Κυπριακής σύγκρουσης διαπραγματεύονταν στη Γενεύη. Μάλλον, η τουρκική κίνηση ήταν μια γυμνή αρπαγή γης, καθόλου διαφορετική από την εισβολή της Γερμανίας στην Τσεχοσλοβακία ή την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Χένρι Κίσινγκερ, ωστόσο, ήταν πρόθυμος να δώσει στην Τουρκία ένα δωρεάν πάσο. Η Τουρκία ήταν μία από τις δύο, μόνο, χώρες του ΝΑΤΟ που συνόρευαν με τη Σοβιετική Ένωση και ο στρατός της ήταν από τους μεγαλύτερους του ΝΑΤΟ.
«Δεν υπάρχει αμερικανικός λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι δεν πρέπει να έχουν το ένα τρίτο της Κύπρου», είπε ο Κίσινγκερ στον Πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ. «Η τουρκική τακτική είναι σωστή – αρπάξτε ό,τι θέλετε και μετά διαπραγματευτείτε με βάση την κατοχή».

Ήταν κυνισμός υπό το πρόσχημα της επιτήδευσης. Αυτό που ο Κίσινγκερ απέτυχε να αναγνωρίσει είναι ότι ο κόσμος δεν ήταν στατικός και ότι οι χώρες που θεωρούνταν λιγότερο σημαντικές στην εποχή του θα μπορούσαν αργότερα να γίνουν κρίσιμοι σύμμαχοι, ενώ εκείνες που θεωρούσε κομβικά κράτη θα μπορούσαν να γίνουν παθητικό.

Στεγνοκαθαριστηριο Ο Χριστός


Του Στέλιου Πελασγού

Χρόνια είχε ο κ.Ηλιας στεγνοκαθαριστήριο στην γωνία.
Όταν το έκλεισε 
έγινε απλά ένας άντρας μέσα στο καφενειο
δεν κουβαλούσε το μαγαζί πάντοτε μαζί του
όπως οι άλλοι
όπως τόσοι και τόσοι που μείνανε 
για πάντα
"ο Μιχαλης ο φουρναρης", "Ο Σόλων ο τραπεζικος", ή "ο Βαλάντης ο λογιστής". 

Το όνομα του το κρατούσε καθαρό
από δουλειές και πάθη
ακόμα - ακόμα κι από γυναίκα και παιδιά
γονιούς και πατρίδες.
Ούτε Ηλίας του τάδε ή της τάδε
ούτε πατέρας της Ειρηνης
ούτε ο Ηλίας ο Ζαγοριανός. 

Στο καφενειο τον βρήκα 
με το ονομα του καθαρό
και του μίλαγα με ενθουσιαμό για το καινούριο Σχέδιο
για την ανάγκη του και τις λυσεις
που θα δώσει
τον φόβο και τον κόπο 
που θα παραμερίσει στην ζωή 

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια
- είχε αρχικά κολακευτεί από την πρόσκληση
να συνεισφέρει
στην αλλαγή του κόσμου για άλλη μια φορά- 
μα γρήγορα ήρθε σε συναίσθηση και μ' ειπε: 

" Είμαι μεγάλος πια παιδάκι μου,
ετοιμάζομαι να παραδώσω"
Τότε θυμήθηκα το μαγαζί. 
Πόσες φορές του "παραδωσαν" 
τα μιαρά και τετραχηλισμενα
πόσες φορές τα παρέδωσε πίσω
καθαρά
το μεγάλο τεφτερι με τις ημερομηνίες παράδοσης,
-είχε να το λέει όλη η γειτονιά για την συνέπεια του     
"αυθημερόν παραδοσις"- 

ανοίξανε τα μάτια μου και τον είδα
να ετοιμάζει την ψυχή του
να μετράει τα ξηλωματα
και την φθορά στα χερια 
να αδειάζει τις εσωτερικές τσέπες
ίσως και να χαϊδεύει κάποια σκισιματα
στην φόδρα
κάποια "αόρατα μπαλώματα" 
και πενθη μυστικά. 

Να την παραδώσει περιποιημενη
ευθυτενής, λεπτός και έτοιμος
διπλωμένη ελαφρά στο μπράτσο του

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2024

Ευρωεκλογές τα πραγματικά αποτελέσματα




Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής


Τα οικτρά αποτελέσματα των ευρωεκλογών, κυρίως της ΝΔ και των «μεγάλων» κομμάτων, αλλά όχι μόνο, προκαλούν θυμηδία. Αξιοπρόσεκτο, πως ο καθένας τους υπερτονίζει την αποτυχία των άλλων, αποφεύγοντας επιμελώς να αναφερθεί στα «του οίκου του». Μάλλον δεν έφτασε το «μήνυμα» στους αποδέκτες!


Με απλούς υπολογισμούς, όταν ψηφίζει μόνο το 41,39% (εγγεγραμμένοι 9.841.685), τα πραγματικά ποσοστά των κομμάτων σε επίπεδο κοινωνίας, είναι:


ΝΔ                            11,7 %

ΣΥΡΙΖΑ                      6,2 %

ΠΑΣΟΚ                       5,3 %

Ελληνική λύση             3,84 %

ΚΚΕ                              3,8 %

ΝΙΚΗ                             1,8 %

Πλεύση ελευθερίας        1,4 %

Φωνή λογικής                 1,25 %


Παίρνοντας υπόψη τον αριθμό ψήφων, σε σχέση με τις τελευταίες εθνικές εκλογές, αντιλαμβανόμαστε ότι αύξηση είχαν μόνο η «Ελληνική λύση» του Βελόπουλου (από 231.491 πήρε τώρα 369.727 ψήφους) και η «Φωνή λογικής» της Λατινοπούλου (από 22.347 πήρε 120.310). Μόνο αυτά τα δύο κόμματα αύξησαν τις ψήφους τους. Όλα τα άλλα είχαν απώλειες!!! Ακόμα και το ΚΚΕ ή η «ΝΙΚΗ», που φαίνονται με αυξημένο ποσοστό, είχαν απώλειες (ΚΚΕ από 401.224 πήρε τώρα 367.796 και η «ΝΙΚΗ» από 193.124 πήρε 173.574). 

Ζει ο κυρ Αλέξανδρος;




Ζει ο κυρ Αλέξανδρος;

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Στο δοκίμιό τους υπό τον τίτλο «Ζει ο κυρ Αλέξανδρος;» (Εκδόσεις βιβλιοπωλείο της ΕΣΤΙΑΣ) δυο φίλοι, ο Λάμπρος Καμπερίδης που είναι ιερέας στην Ελληνική Αρχιεπισκοπή Καναδά και διακονεί μια κοινότητα στα δυτικά του Μόντρεαλ και ο Λάκης Προγκίδης που ζει στο Παρίσι και εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό L’Atelier du roman, διασταυρώνουν τις αναγνώσεις τους του έργου του Παπαδιαμάντη. Εξερευνούν και αναδεικνύουν την σχέση αυτού του έργου με τον σημερινό κόσμο, κουβεντιάζουν για τον συγγραφέα που αγαπούν και για ένα έργο που τους έθρεψε πνευματικά και καλλιτεχνικά.

Στην παρούσα βιβλιοπαρουσίαση δεν γίνεται αναφορά σε ζητήματα αισθητικής, παρά μόνον ακροθιγώς, καθώς είμαι αμέτοχος των λογοτεχνικών σπουδών. Επιχειρώ απλώς με τα λόγια των συγγραφέων κατά βάσιν να εκθέσω τον πυρήνα των απόψεών τους για το έργο του Παπαδιαμάντη.

Το λογοτεχνικό έργο λοιπόν, κατά τους συγγραφείς, δεν φτιάχνεται με κάποιες σκέψεις, όσο βαθιές και αν είναι αυτές. Φτιάχνεται με πειστικές ζωές φανταστικών προσώπων. Τέτοιου είδους πρόσωπα είναι και οι χαρακτήρες των έργων του Παπαδιαμάντη. Τα πρόσωπα αυτά είναι ενταγμένα στην σκιαθίτικη μικροκοινωνία της εποχής, τα περισσότερα. Δεν απηχούν όμως, όπως θέλουν να πιστεύουν μερικοί μια νοσταλγία για μια ιδανική υποτίθεται τοπική κοινωνία που αντιπαραβάλλεται με την ζωή στις μεγάλες πόλεις. Τα πρόσωπα του παπαδιαμαντικού έργου δεν ζωντανεύουν για να καταδικάσουν τον ατομοκεντρικό τύπο ανθρώπου των Νέων Χρόνων. Ούτε όμως και για να τον υμνήσουν.

Ο νεωτερικός άνθρωπος, όπως λένε οι συγγραφείς, προσπάθησε να θεμελιώσει έναν χρησιμοθηρικό πολιτισμό που αποφεύγει τον πόνο, απωθεί τον θάνατο, στηλιτεύει την αποτυχία και φιλοδοξεί να προγραμματίσει το απρόβλεπτο και να προνοήσει για το απροσδόκητο. Το έργο του Παπαδιαμάντη, όπως και η τέχνη του μυθιστορήματος εν γένει, δεν γεννήθηκε για να συνοδεύσει ως διάκοσμος τον άνθρωπο των Νέων Χρόνων, αλλά για να λειτουργήσει ως αντίστιξη, ως παράλληλη με τον πραγματικό κόσμο σκηνή όπου παίζονται τα αδιέξοδα αυτού του τύπου ανθρώπου.

Οι σύγχρονοι Έλληνες είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.

Ο κορυφαίος Έλληνας γενετιστής παγκόσμια, Γιώργος Σταματογιαννόπουλος μιλάει για την έρευνα του.




Ο κορυφαίος Έλληνας γενετιστής παγκόσμια, Γιώργος Σταματογιαννόπουλος, μίλησε στη ΚΡΗΤΗ TV και τον Γιώργο Σαχίνη, από το Σιάτλ των ΗΠΑ, για την νέα γονιδιακή έρευνα, που συνδέει σε γραμμική συνέχεια το DNA, των Μινωιτών και Μυκηναίων για 5.000 χρόνια με τους σύγχρονους Έλληνες σε κοινά κατά 70% χαρακτηριστικά, καταρρίπτοντας αρχαιολογικούς και ιστορικούς μύθους και θεωρίες.




Όπως είπε, «κανένας λαός δεν έχει καθαρότητα αίματος, επιμειξίες υπάρχουν παντού, αλλά η γραμμική συνέχεια του DNA στον Ελλαδικό χώρο, επί 5.000 χρόνια είναι το αποτέλεσμα της έρευνας, 35 κορυφαίων παγκόσμια ακαδημαϊκών και ερευνητικών κέντρων».

Συνάμα, αποκαλύπτει ότι ακόμη και οι κοινωνικές και ταξικές διαφορές μεταξύ αρχαίων αρχόντων και λαού, έχουν ως αναφορά ότι όλοι προέρχονται από το ίδιο DNA, καταρρίπτοντας τον μύθο ότι οι Έλληνες ως φύλο ήταν μία μειοψηφία επιβολής σε άλλα φύλα της περιοχής.

Δείτε ΕΔΩ δημοσιευμένη την έρευνα του κ. Σταματογιαννόπουλου