Ιδεολογίες του παρόντος
Κατακερματισμός και μοναξιά με την πάροδο του χρόνου «Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα – Μέρος Α΄»
Συνδυάζοντας το δίκαιο, τον πολιτισμό και τις αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, μια κριτική σκέψη πάνω στην έννοια της γυναικοκτονίας και τη σύγχρονη αναπαράσταση της ανδρικής φιγούρας.
από τον Ρομπέρτο Πεκιόλι
Ξεκινώντας από τη συζήτηση που πυροδότησαν οι δηλώσεις του Roberto Vannacci, ο Roberto Pecchioli αναλύει τις πολιτισμικές και νομικές επιπτώσεις της εισαγωγής της γυναικοκτονίας ως ειδικού εγκλήματος. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η προοδευτική κατασκευή μιας αφήγησης που βασίζεται σε ιδεολογικές κατηγορίες καταλήγει να αλλοιώνει την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου και να τροφοδοτεί μια αναπαράσταση των ανδρών ως εξ ορισμού ενόχων. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολεμικός στοχασμός σχετικά με τη σχέση μεταξύ νόμου, μέσων ενημέρωσης και σύγχρονου πολιτισμού, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα και οι νέες ερμηνευτικές κατηγορίες επαναπροσδιορίζουν την αντίληψη των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών. (NR)
Η ψευδής αφήγηση που βασίζεται σε ιδεολογίες αποδομεί τη ζωή, τα συναισθήματα και τα ένστικτα του μισού ανθρώπινου είδους.
Η στάση του Roberto Vannacci σχετικά με την λεγόμενη γυναικοκτονία, η οποία αρνείται ότι η δολοφονία γυναικών από συζύγους, συντρόφους ή πρώην συντρόφους αποτελεί ειδικό έγκλημα —πιο σοβαρό από άλλες δολοφονίες— έχει πυροδοτήσει θύελλα αντιπαραθέσεων.
Η καταδίκη του στρατηγού ήταν ομόφωνη σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τη δεξιά (Μελόνι, Μπονγκιόρνο) έως την αριστερά.
Ο συγγραφέας είναι πεπεισμένος: όταν μια παράξενη νέα ιδέα κερδίζει τόσο ομόφωνη αποδοχή, υπάρχει μια απάτη, ένα ψέμα ή μια ιδεολογική επιβολή από πίσω της. Ή και όλα αυτά μαζί.
Η χορωδία των αντιδράσεων δεν προκαλεί έκπληξη. Ο κομφορμισμός και η σιωπή των ψυχολόγων και των εγκληματολόγων είναι ανησυχητικές. Λίγες μέρες μετά τη δήλωση του στρατηγού -η οποία συγκέντρωσε σημαντική δημόσια υποστήριξη- ο πιο εξέχων δεξιός διανοούμενος, ο Μαρτσέλο Βενετσιάνι, επανεξέτασε το ζήτημα από πολιτισμική σκοπιά, δηλώνοντας τη συμφωνία του με τη θέση ότι η γυναικοκτονία είναι μια πολιτισμική κατασκευή, καθώς και μια νομική προσβολή (νομικό τερατούργημα).
Όπως όμως γνωρίζουμε, η κυρίαρχη γνώμη (η μόνη που γίνεται δεκτή στη δημόσια συζήτηση) είναι η άποψη των κυριάρχων. Θέλουμε να προσθέσουμε τη ταπεινή μας φωνή στη συζήτηση.
Η καθιέρωση του ειδικού εγκλήματος της γυναικοκτονίας —με υποχρεωτικές ποινές και επιβαρυντικές περιστάσεις— δεν αποτελεί μόνο σοβαρή παραβίαση της καθολικότητας του νόμου, αλλά και καθιερώνει την υπεροχή του φύλου του θύματος (γυναικείου) έναντι της αρχής ότι οι ποινές εφαρμόζονται σε όσους διαπράττουν έγκλημα, ανεξάρτητα από το «φύλο» των εμπλεκομένων ατόμων, αφήνοντας την πραγματική επιβολή της ποινής σε μεμονωμένες περιπτώσεις και στο σύστημα των ελαφρυντικών και επιβαρυντικών περιστάσεων.
Αυτό είναι το δυσοίωνο σημάδι της απανθρωποποίησης του αρσενικού μέλους του ανθρώπινου είδους. Σημαντική απόδειξη αυτού είναι η αρνητική χροιά πολλών συμπεριφορών από την παιδική ηλικία και μετά, από το άγριο παιχνίδι των αγοριών μέχρι την απαγόρευση πολλών συμπεριφορών και την θεραπευτική τους ιατρικοποίηση. Αυτό ενσταλάζει στα παιδιά και τους εφήβους ένα αίσθημα φόβου για το ποιοι είναι, μια αρνητική κρίση για τα φυσικά τους ένστικτα, η οποία οδηγεί σε αυτολογοκρισία, απώλεια ταυτότητας και σύγχυση.
.jpg)
ΡΟΜΠΟΛΗΣ ΣΑΒΒΑΣ - ΜΠΕΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
