Γιατί δεν πολέμησαν όλοι...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Γιατί δεν πολέμησαν όλοι...                                       

                                                                              "Κάθε Ἕλλην θὰ ἐπιτελέσῃ τὸ καθῆκον μέχρι τέλους..θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν"...                                                                        

Τέτοια μέρα, το κάτωθι διάγγελμα αναφωνουσε ο "Βασιλιάς των Ελλήνων" Γεώργιος ο Β(ους).

Αυτός που όπως  αναφέρει στο ημερολόγιο του ο Αμερικανός πρέσβυς στην Αθήνα Μακβί, ο Έλληνας μονάρχης " δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τους συμπατριώτες του, τους οποίους συνεχώς αποκαλούσε " αυτοί οι άνθρωποι ".

Ο απόγονος των Γλυξμπουργκ, που ο πρεσβευτής της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα Λίπερ αναφερε ότι ο Γεώργιος θεωρεί την Αγγλία θετή (ο βασιλιάς της θετής πατρίδας του παντως ο Γεώργιος ο ΣΤ δεν τη κοπανησε...9 φορες βομβαρδιστηκαν τα ανάκτορα, κυκλοφορουσε  με τα ποδια και αποτελεσε μια εμβληματική μορφή εθνικης ενότητας και αντίστασης στην ιστορία της Αγγλίας)και πνευματική του πατρίδα.

Ο Βασιλιάς μας, που ο διπλωμάτης  τότε Γιώργος Σεφέρης μετέφερε την ατμόσφαιρα των ανακτόρων λέγοντας  :

 "Κοροϊδεύουν και σνομπάρουν τους Έλληνες. Είναι ανόητοι οι Έλληνες. Δεν τους αρέσουν ".

Αυτός, που για χάρη της καθεστωτικης επιβολής του, οι Βρετανοί  συνεπικουρουμενοι με τους τους ιθαγενείς τοποτηρητέs τους, αιματοκυλουσαν - εμφυλιακα-αλλα και 30 χρόνια μετά τον τόπο. 

Λίγους μήνες μετά (22-23 Μαΐου 1941) και ενώ ο πόλεμος συνεχιζόταν, αυτοί που θα κυβερνουσαν - επιβαλλομενοι από του Σκομπυ τα καλοπαιδα-αφότου τελείωνε ο πολεμος, επιβιβαζοντο στο Βασίλισσα Όλγα και στο Βασιλεύς Γεώργιος (πολεμικά πλοία) με παρέα τον χρυσό της Ελλάδος (που το μεγαλύτερο μέρος του, δεν επέστραφη ποτέ) και βάζαν ροτα για την ασφαλή Αίγυπτο. 

Ο Βαγόρας, η Power Metal και τα σκαλοπάτια της Λευτεριάς

Το «Stairs to Freedom», μια κυπριακή παραγωγή που συνδυάζει την ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη με την Power Metal και την Τεχνητή Νοημοσύνη, κατακτά νέες διεθνείς διακρίσεις.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ανέβηκε στην αγχόνη στα 19 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ποιήματα, όνειρα και μια παρακαταθήκη ελευθερίας. Εξήντα εννέα χρόνια αργότερα, η ανηφοριά του συνεχίζεται, αυτή τη φορά μέσα από τους ήχους της Power Metal. Το «Stairs to Freedom» κατακτά διεθνείς διακρίσεις και φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συγκλονιστική ιστορία του Βαγόρα, αποδεικνύοντας ότι ορισμένες θυσίες δεν περιορίζονται από τον χρόνο.

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Υπάρχουν ιστορίες που τις μαθαίνεις μεγαλώνοντας. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες που σε μεγαλώνουν οι ίδιες. Που τις κουβαλάς από παιδί, τις συναντάς ξανά σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου και κάθε φορά ανακαλύπτεις μέσα τους κάτι καινούργιο.

Για μένα, η ιστορία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ο Βαγόρας, όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά, κατέχει περίοπτη θέση στην πατριδογνωσία που έχτισα από τα σχολικά μου χρόνια. Δεν τον γνώρισα ως ένα ακόμη όνομα σε κάποιο ιστορικό βιβλίο. Τον γνώρισα ως μαθητή, ποιητή, αγωνιστή, ως ένα νέο παιδί που άφησε το θρανίο και πήρε τα βουνά της Κύπρου, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος που είχε επιλέξει μπορούσε να τον οδηγήσει στον θάνατο.

Και πράγματι, τον οδήγησε στην αγχόνη των Βρετανών αποικιοκρατών, τα ξημερώματα της 14ης Μαρτίου 1957. Ήταν μόλις 19 ετών.

Λαέ! Οικονομικά, άντε και...!

από τον Maurizio Murelli - 25 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι

Πριν από μια εβδομάδα, υποστήριξα τον αληθινό και πρωταρχικό λόγο για την αποστροφή προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, και ως εκ τούτου την ρητορική μνησικακία εκ μέρους των παγκοσμιοποιητικών ελίτ της ΕΕ. 

Ουσιαστικά, υποστήριξα ότι η σύγκριση μεταξύ του πραγματικού κοινωνικοπολιτικού μοντέλου της λεγόμενης ρωσικής απολυταρχίας και της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι ανελέητη: αφενός, ένα λειτουργικό μοντέλο κράτους πρόνοιας, και αφετέρου, ένα κρατικό μοντέλο σε πλήρη οργανική αποσύνθεση.

 Υποστήριξα ότι οι ηγέτες του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου των κρατών της ΕΕ, στην πράξη, δεν έχουν δεσμευτεί να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ανθρώπων που υποτίθεται ότι κυβερνούν, αλλά μάλλον τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα, ως εκπρόσωποι της ολιγαρχικής και πλουτοκρατικής εξουσίας που τους δημιούργησε και τους εμπιστεύτηκε τον ρόλο των επιστάτων στο τιμόνι των διαφόρων κρατών της ΕΕ.

Μια παράξενη θεωρία μου; Να τι δήλωσε σε μια συνέντευξη ο Γερμανός Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς:

«Αυτή τη στιγμή, αυτό που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι η οικονομία μας, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Αμερική, ούτε η Κίνα. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η επιρροή της Ρωσίας στην κοινωνία μας και η ικανότητά της να αποσταθεροποιεί με επιτυχία τις χώρες μας. Η συνθηκολόγηση της Ουκρανίας, ειδικά αν είναι άνευ όρων, είναι μια απαράδεκτη επιλογή, επειδή θα σήμαινε τη συνθηκολόγηση όλων μας. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που υποστηρίζω τόσο σθεναρά την Ουκρανία: είναι προς το συμφέρον μας, ανταποκρίνεται πλήρως στα συμφέροντά μας».

« πρόσω ολοταχώς και πάση δυνάμει» ,«Ώ παίδες Ελλήνων ίτε»

Του Νίκου Κωνσταντινίδη 

…Την επομένη με το πρώτο φως, η φρεγάτα των άλλων, ξέκοψε από την ομάδα συνοδείας του ερευνητικού κι άρχισε να κινείται αυτόνομα.

Ο έμπειρος Κυβερνήτης αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά.

«Έχετε το νού σας στη ναυαρχίδα των άλλων. Κάτι δε μου αρέσει»

Η αντίπαλη φρεγάτα κινούνταν ανεξάρτητα του σχηματισμού επί μια ώρα. Ήταν σαν να ήθελε να αποκοιμίσει το πλήρωμα της δικής μας φρεγάτας.

« Δεν είναι αστείο κ. Κυβερνήτα;»

« Ποιο ρε συ Μήτσο;»

«Είδατε ποια πλοία τοποθέτησαν για συνοδεία του ερευνητικού; Εκείνες τις πενηντάχρονες κορβέτες.»

« Από την Άλωση της Πόλης, ρε Μήτσο, τα ίδια κάνουν. Στέλνουν πρώτους τους αναλώσιμους»

Πόσο δίκιο είχε ο Κυβερνήτης. Πάντα οι γείτονες με την υψηλή πολεμική αρετή, πρώτους απ’ όλους έριχναν στη μάχη τους αναλώσιμους. Τα κορμιά για τα οποία δεν νοιάζονταν. Άντε να είσαι πλήρωμα σε κάποιο από αυτά τα πλοία και να ξέρεις ότι πολεμάς για το άδικο και ότι σε έχουν για θυσία. Άντε να βρεις ηθικό να πολεμήσεις.

Καμία σχέση με τους δικούς μας. Οι δικοί μας μπροστά, πιο μπροστά. Να μη βρεθεί κανείς να πει ότι ο αρχηγός δεν ήτανε μπροστά. Μπροστά για να μην τους περάσει των απέναντι αυτή η τρέλα που την ονόμασαν γαλάζια πατρίδα.

Βέβαια θα σκεφτεί κάποιος, αν τοποθετήσουμε δίπλα δίπλα τις δύο σημαίες και ρωτήσουμε έναν περαστικό για το ποια είναι η γαλάζια Πατρίδα, είμαστε σίγουροι για το ποια θα καταδείξει. Αλλά βλέπεις, οι εκπρόσωποι του μαρασμού και της ηττοπάθειας 25 χρόνια τώρα, μας έχουν πείσει πως πρέπει να το συζητάμε.

Μα τι να συζητάμε; Τα δικά μας;

Αλλάζουν πορεία οι Ηνωμένες Πολιτείες;

από τον Pietro Hänseler - 25/10/2026

Κατηγορία: Forumgeopolitica

Μερικές φορές πρέπει να παρουσιάσουμε μια τολμηρή θέση για να πλησιάσουμε την αλήθεια: οι Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι πλησιάζουν τη Ρωσία για να διατηρήσουν την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή, την οποία πρόκειται να χάσουν. Η Ευρώπη μένει πίσω και αργότερα θα εξαγοραστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες για μια μπουκιά ψωμί.

Εισαγωγή

Σε αυτό το άρθρο, επιχειρώ να ρίξω μια ματιά στα παρασκήνια των πολιτικών ενός προέδρου που παρουσιάστηκε ως ειρηνοποιός, ωστόσο, μέσω των πολέμων που ξεκίνησε ή επιχείρησε, όχι μόνο έσπειρε θάνατο και βάσανα. Του έδειξαν επίσης ξεκάθαρα τα όρια της δυτικής ηγεμονικής αυτοκρατορίας. Στρατιωτικά εξαντλημένες, οικονομικά εξαντλημένες και χωρίς πλέον να ληφθούν σοβαρά υπόψη διπλωματικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναζητήσουν μια διέξοδο - και σίγουρα θα βρουν μια.

Οι δηλώσεις και οι προβλέψεις που αναφέρονται σε αυτό το άρθρο έχουν ως στόχο να διερευνήσουν τον προβληματισμό και τη συζήτηση. Ένα προκλητικό ταξίδι στην επόμενη εποχή.
Μικρές οι προοπτικές για τις ενδιάμεσες εκλογές

Πρόβλημα για τον Τραμπ – απειλείται η διαδικασία παραπομπής

Αυτές είναι (μόνο) βουλευτικές εκλογές. Οι 435 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων είναι προς ανανέωση. Στη Γερουσία, 33 από τους 100 γερουσιαστές επανεκλέγονται. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία και κάθε δύο χρόνια, το τρίτο από αυτούς πρέπει να είναι υποψήφιος για επανεκλογή. Ο ίδιος ο Τραμπ δεν ανησυχεί.

Ωστόσο, τα διακυβεύματα είναι υψηλά για τον Τραμπ, αν όχι καθοριστικά για το υπόλοιπο της θητείας του. Πολλοί υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να αναμένει διαδικασίες καθαίρεσης, καθώς έχει παραβιάσει αμέτρητους νόμους, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου κατά του Ιράν. Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, το Κογκρέσο ψήφισε το Ψήφισμα περί Πολεμικών Εξουσιών. Σύμφωνα με την ερμηνεία του Κογκρέσου, ο Πρόεδρος μπορεί κατ' αρχήν να δεσμεύσει τον στρατό των ΗΠΑ να πολεμήσει μόνο εάν:

•Το Κογκρέσο κήρυξε τον πόλεμο,

•ή εάν υπάρχει κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης μετά από επίθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα εδάφη τους ή τις ένοπλες δυνάμεις τους.

Αχ. Ταουξής: Όταν ο στρατηγός υπερασπίστηκε την Τουρκία, οι Έλληνες ευρωβουλευτές σώπασαν…

Του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

Ενας Αμερικανός στρατηγός μίλησε για την τουρκική αμυντική βιομηχανία μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και κανένας Έλληνας ευρωβουλευτής δεν πήρε τον λόγο για να αντιδράσει. Αυτό είναι το γεγονός που απαιτεί εξηγήσεις. Στις 28 Σεπτεμβρίου, ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής Ευρώπης του ΝΑΤΟ, στρατηγός Alexus Grynkewich, έθεσε απέναντι στο «Made in EU» τη λογική του «Made in NATO» και κατονόμασε ρητά τις τουρκικές αμυντικές εταιρείες, μαζί με τις αμερικανικές, τις καναδικές, τις βρετανικές και τις νορβηγικές, ως επιχειρήσεις που έχουν συμφέρον από τη διεύρυνση της συνεργασίας.

Το μήνυμα του στρατηγού ήταν σαφές. Όποιος κρίνει τα οπλικά συστήματα με βάση τον τόπο παραγωγής τους και όχι την αποτελεσματικότητά τους στο πεδίο της μάχης, ωφελεί τους αντιπάλους της Συμμαχίας. Η θέση αυτή εξυπηρετεί τη λογική της διεύρυνσης της νατοϊκής αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας. Για την Τουρκία, όμως, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική αξία, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει μεγαλύτερη πρόσβαση στα ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, μεταξύ άλλων στο SAFE και στο EDIP.

Ο στρατηγός δεν μίλησε αόριστα για τρίτες χώρες. Ονόμασε την Τουρκία. Και η ελληνική πλευρά δεν απάντησε.

Παρακολούθησα ολόκληρη την απομαγνητοφώνηση της συνεδρίασης. Κανένας Έλληνας ευρωβουλευτής δεν παρενέβη για να απαντήσει στη συγκεκριμένη θέση ή να θέσει το ζήτημα των ελληνοτουρκικών διαφορών και της ασφάλειας της Κύπρου. Την ώρα που διατυπωνόταν μια άποψη με δυνητικές συνέπειες για τα ελληνικά συμφέροντα, δεν καταγράφηκε ελληνικός αντίλογος. Αυτό δεν αποδεικνύει συναίνεση, αναδεικνύει όμως μια σοβαρή πολιτική παράλειψη.

"Αποεδαφικοποίηση", νεανική βία και κοινωνική παθολογία στην Ελλάδα"- Δημήτρης Γιαννάτος

Εισήγηση του Δημήτρη Γιαννάτου, Κοινωνιολόγου, θεραπευτή απεξάρτησης, με τίτλο:

"Αποεδαφικοποίηση", νεανική βία και κοινωνική παθολογία στην Ελλάδα"

Το 5ο Επιστημονικό Συμπόσιο της Αστικής Εταιρείας Κω «Ιπποκράτης»(Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας), πραγματοποιήθηκε από τις 9 έως τις 11 Οκτωβρίου 2026 στο Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα Κω, με τίτλο:

"ΨΥΧΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΕΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ : 

Η βία και οι προεκτάσεις της στην πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική και ιδιωτική ζωή"

Η αρχή και το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου για την Ελλάδα - μια επανάληψη

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Εδώ και χρόνια υποστηρίζεται ότι κακώς γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940 όπου ξεκίνησε για την Ελλάδα ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος και όχι ( αρκετά) την 12η Οκτωβριου 1944 όπου απελευθερώθηκε η Αθήνα από τους ναζί  και τελείωσε για την χώρα  ο πόλεμος.

Με κάποιαν  έκπληξη είδα ότι και η νεολαία του ΚΚΕ έβγαλε φέτος βίντεο με το ίδιο θέμα.Γιατι δεν γιορτάζουμε πιο έντονα την απελευθέρωση της Αθήνας από το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ και γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;

Το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν θα κουραστω να το επαναλαμβάνω.Ας γιορτάζουμε και τις δύο ημερομηνίες, δεν βλάπτει .

Όμως , ας μην ξεχνάμε ότι η άρνηση του ελληνικού λαού να υποταγεί στον ιταλικό φασισμό ήταν η  κρίσιμη προϋπόθεση για την ίδρυση του ΕΑΜ ΕΛΑΣ .Χωρίς αυτήν την εμπειρία Εθνικής Ανεξαρτησίας και παλλαϊκής αντίστασης, θα γινομασταν μια χώρα αδιάφορων κατακτημένων η δωσίλογων. Κάτι σαν την Δανία η το Βελγιο.Δεν ήταν  λοιπόν κυρίως η απόφαση του φιλοαγγλικού  δικτατορικού  καθεστώτος Μεταξά, ήταν μια απόφαση που το καθεστώς Μεταξά ήταν υποχρεωμένο να πάρει αλλιώς θα κατέρρεε κάτω από την λαϊκή κατακραυγή .Το έπος του 1940 - 41 ήταν μια πολύτιμη λαϊκή εμπειρία αντίστασης και όχι σκέτα ή κυρίως  μια υπαγωγή  της χώρας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως θα έλεγε κανείς με  μια μηχανιστική αναδρομική οπτική .Ό ίδιος ό Νίκος Ζαχαριάδης το αναγνώρισε και κάλεσε τον λαό να πολεμήσει έστω και υπό την ηγεσία της δικτατορίας του Μεταξά.Σωστα έπραξε.

Όσο για την 12η Οκτωβριου 1944, πολύ καλά έκανε ο λαός και οι εργαζόμενοι  τότε και την γιόρτασαν με ανακούφιση, περηφάνεια και προσδοκία ως δική τους νίκη  ,αλλά η προσδοκία  τους ήταν δυστυχώς  υποθηκευμένη.Δεν ήταν μόνο μια απελευθέρωση στηριγμένη στις λαϊκές  δυνάμεις,αλλά μια " απελευθέρωση" συμβιβασμού  με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό  και  με τον στρατό του να βάζει πόδι στην χώρα χάρη στα εγκληματικά λάθη και τις "ενοχές  άδειες"  της ηγεσίας του ΚΚΕ ( Λίβανος) ,με τη μεσολάβηση και του σοβιετικού παράγοντα, ενώ η απελευθέρωση θα μπορούσε να στηριχθεί μόνο στις νικηφόρες  λαϊκές δυνάμεις και να αποκλειστεί  η είσοδος του βρετανικού ιμπεριαλιστικού στρατού στη χώρα .Η απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1944, όσο όμορφες και  σαγηνευτικές να είναι οι εικόνες  αρχείου που την συνοδεύουν, ήταν μια υποθηκευμένη από την ηγεσία του ΕΑΜ και  ιδίως του ΚΚΕ "απελευθέρωση" που κράτησε μόνο ενάμιση μήνα.Αυτο θα πρέπει να γιορτάζουμε ;

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ « ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ» ΛΟΥΛΑ ΝΤΑ ΣΙΛΒΑ

Νίκος Σίμος 

Ο νυν πρόεδρος της Βραζιλίας  Λούλα ντα Σίλβα  επανεξελέγη για τέταρτη θητεία.

Σύμφωνα με το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο της χώρας, μετά την καταμέτρηση άνω του 99,67% των ψήφων, έλαβε το 51,76% των ψήφων, ενώ ο αντίπαλός του, γερουσιαστής Φλάβιο Μπολσονάρο, έλαβε το 48,24%.

Η νέα θητεία του Λούλα θα ξεκινήσει στις 5 Ιανουαρίου 2027.

Το καταπληκτικό είναι ότι είναι η πρώτη φορά στη Βραζιλία που ένας υποψήφιος που έχασε στον πρώτο γύρο κερδίζει τον δεύτερο γύρο

 Να σημειωθεί ότι και οι δύο «μονομάχοι»  της εκλογικής αναμέτρησης  συναίνεσαν  στην  παράταση της εκλογικής διαδικασίας λόγω των κακών καιρικών συνθηκών 

Παρόλα αυτά  ο συντηρητικός Μπολσονάρο δεν κατάφερε να κερδίσει τον  δεύτερο γύρο αυτής της εκλογικής αναμέτρησης και τώρα σπεύδει να δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει το εκλογικό αποτέλεσμα, επιχειρώντας να δημιουργήσει κλίμα  κοινωνικών  αναταραχών στην μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής 

Μου είναι απολύτως κατανοητό γιατί η woke «αριστερά»  πανηγυρίζει για τον Λούλα 

Μου είναι απολύτως κατανοητό γιατί ο υιός Σόρος έσπευσε να πανηγυρίσει την εκλογή Λούλα Ντα Σίλβα 

Μου είναι απολύτως κατανοητό γιατί ο Λούλα έχει ελάχιστη σχέση με την ουσία και τις αρχές της Αριστεράς και του Σοσιαλισμού 

Είναι το τυπικό δείγμα των «ηγετών»   της «σύγχρονης δυστοπικής σοσιαλδημοκρατίας» ...αυτό είναι!

Ύψωμα 731. Χαμήλωσε 5 μέτρα από τους βομβαρδισμούς εκείνων των ημερών.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Τον Μάρτη του '41,ο  Μουσολίνι προσέβλεπε σε μια  επιτυχία πριν τον Απρίλιο, οπότε και αναμενόταν η γερμανική επίθεση. 

Σε μυστική του έκθεση προς τον βασιλιά της Ιταλίας, έγραφε πως «οφείλουμε να έχουμε τουλάχιστον μια στρατιωτική επιτυχία, προ της εξαπολύσεως της επίθεσης κατά τις αρχές Απριλίου από τους Γερμανούς».                                                                 

Οπότε ανέλαβαν πέντε ιταλικές μεραρχίες, συν μια λεγεώνα μελανοχιτώνων, τρεις μεραρχίες σε δεύτερη φάση και δύο μεραρχίες σε εφεδρεία στην περιοχή του Τεπελενίου για την δικαίωση των προθεσεών του Ντούτσε.

Οι δυνάμεις αυτές υποστηρίζονταν από 400 πυροβόλα και ισχυρές αεροπορικές δυνάμεις. Ιταλική επιδίωξη αποτελούσε η επίτευξη συντριπτικής υπεροπλίας στην περιοχή, προκειμένου η αποτυχία να καθίσταται «αδύνατη»- και τις επιχειρήσεις παρακολουθούσε ο ίδιος ο Μουσολίνι.

Το Ύψωμα 731 βρίσκεται περί τα 20 χλμ. βόρεια της Κλεισούρας, στην Αλβανία.

Ήταν ένα από τα ισχυρότερα ερείσματα που κατέλαβε ο Ελληνικός Στρατός κατά τις μάχες της περιόδου 6-11 Ιανουαρίου 1941 και κλειδί της όλης τοποθεσίας, στον κεντρικό τομέα του αλβανικού μετώπου.

 Η αρχή της ιταλικής επίθεσης έγινε νωρίς το πρωί της 9ης Μαρτίου 1941, με σφοδρή δράση του πυροβολικού, με όλμους και αεροπορικό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.

Να λέμε και κὰνα ΟΧΙ που και που σε αυτή τη ζωή...

Άννυ Λιγνού 

Κάθε χρόνο την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου, τα Καρδάμυλα της Χίου, το χωριό του πατέρα μου, στέλνουν το δικό τους μήνυμα υπερηφάνειας, άρνησης της επιβολής και τιμής. 

Σε αυτό το ιστορικό έθιμο συμμετείχε ενεργά και ο πατέρας μου, από τότε που ήταν ένα παιδί 10-12 χρόνων, κουβαλώντας στουπιά και καύσιμη ύλη, κυρίως πετρέλαιο στις απότομες πλαγιές μαζί με τους φίλους του και τα άλλα παιδιά απο το Μάρμαρο και τις γύρω γειτονιές. 

Πρόκειται για μια συγκλονιστική παράδοση που ξεκίνησε το 1948. Οι Γερμανοί, χαρούμενοι για την νικη τους και την ισοπέδωση της περιοχής, σχημάτισαν ενα τεράστιο "V" για να φαίνεται από το λιμάνι το κατόρθωμά τους. 

Έτσι, οι νέοι του χωριού αποφάσισαν να σβήσουν το γερμανικό «V» της Κατοχής, αντικαθιστώντας το με ενα τεράστιο, φλογισμένο, ελληνικό «ΟΧΙ». Παράλληλα, πιτσιρικάδες με κοντά παντελονὰκια, έτρεχαν στα σοκάκια των Καρδάμυλων με αναμμένους πυρσούς φωνάζοντας ΟΧΙ! 

ΕΝΑ "ΝΑΙ" ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΑΠ ΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ 1940, ΠΟΥ ΑΚΌΜΗ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙ

Post2post 

Η “Σύμβαση Cooper” επικυρώθηκε με τον Α.Ν. 2220/1940 (ΦΕΚ 65/Α’/17.02.1940) "Περί κυρώσεως συμβάσεως διά την παραχώρησιν υδραυλικής δυνάμεως Αχελώου ποταμού".

Η σύμβαση αυτή, που υπογράφτηκε ως απόρρητη και μυστική από το καθεστώς Μεταξά με ένα consortium 10 Αμερικανικών εταιριών στις αρχές Φεβρουαρίου του 1940, είχε μια αρχικη συμβατική περίοδο που έληγε το 2010. Λόγω αυτής,  όλος ο υδάτινος αλλά και ο υπόγειος και υποθαλάσσιος πλούτος ΟΛΗΣ της Χώρας (όπως τα λεγόμενα «στρατηγικά ορυκτά», σπάνιες γαίες, χρώμιο, νικέλιο, αλουμίνιο, αντιμόνιο ή άλλα μεταλλεύματα αλλά  και το πετρέλαιο, αέριο, γεωθερμία κλπ), τέθηκαν υπό την αιγίδα και τον απόλυτο ελεγχο αυτού του Αμερικάνικου consortium εταιρειών, μέχρι την λήξη της σύμβασης! 

Ο Δημήτρης Μπάτσης στο βιβλίο που είχε γράψει το 1947,  αποκάλυψε την ύπαρξη αυτής της Σύμβασης Cooper, μαζί και με πολλά στοιχεία των πρόδρομων γεωλογικών μελετών και ερευνών που έκαναν οι Γερμανοί κατά την διάρκεια της Κατοχής, όπου εμφανίσθηκαν και οι πρώτες ισχυρές ενδείξεις ενός πολύμορφου μεταλλευτικού υπεδάφους σε σπάνια ή στρατηγικα μέταλλα και υδρογονάνθρακες σε μεγάλες εκμεταλλεύσιμες ποσότητες πάρα  πολύ μεγάλης αξίας. 

Το πρώτο κείμενο του Μπάτση για το θέμα που σας  απασχολεί με αυτό το post, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά με τα αρχικά του συγγραφέα σε άρθρο που εξέδωσε για να υποστηρίξει τη θέση περί βιωσιμότητας της Ελληνικής οικονομίας στο περιοδικό «Ανταίος» (10 Μαΐου 1946), το επιστημονικό περιοδικό της Αριστεράς που διηύθυνε ο Δ. Μπάτσης και το εξέδιδε μαζί με τον Νίκο Κιτσίκη βουλευτή της Αριστεράς και πλειοψηφήσαντα υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων. Αναλυτικά τα ευρήματα  παρουσιάστηκαν στο βιβλίο "Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα" που εκδόθηκε το 1947 από τον νομικό και οικονομολόγο  Μπάτση.

 Θεωρείται ότι αυτός ήταν ο λόγος, η αποκάλυψη της Σύμβασης  και των δυνατοτητων ανάπτυξης αυτού του τόπου,  για τον οποίο εκτελέστηκε μαζι με τον Μπελογιάννη το 53, παρά το γεγονός ότι ήταν γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας (ο πατέρας του ήταν ναύαρχος).

28η Οκτωβρίου

Του Βασίλη Ασημακόπουλου 

«Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους»

Πρώτο ανακοινωθέν του Ελληνικού Γενικού Στρατηγείου, 28-10-1940 

«Η εικοστή ογδόη Οκτωβρίου, επέτειος της Αντιστάσεως του Έθνους εις την Ιταλικήν Επίθεσην και της συμμετοχής του εις το Συμμαχικόν μέτωπον της Ελευθερίας, ορίζεται ως ημέρα Εθνικού Εορτασμού».

ΕφΚ, φ. 4, 24-10-1944

Η θεσμική καθιέρωση της 28ης Οκτωβρίου ως ημέρα Εθνικής Εορτής, πραγματοποιήθηκε από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας στις 24 Οκτωβρίου 1944, αμέσως μετά την Απελευθέρωση της Αθήνας. 

H 1η παρέλαση θα πραγματοποιηθεί στις 28 Οκτωβρίου 1944 στην απελευθερωμένη Αθήνα (ακόμα δεν είχε απελευθερωθεί όλη η χώρα, λχ η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1944 από τμήματα του ΕΛΑΣ που θα εισέλθουν στην πόλη) ενώπιον της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας,  στρατιωτικών ηγετών των αντιστασιακών οργανώσεων και του ελληνικού στρατού Μέσης Ανατολής, εκπροσώπων ξένων στρατιωτικών αποστολών, με τη μαζική συμμετοχή  του ελληνικού λαού.  

Η ουσιαστική της καθιέρωση είχε ήδη πραγματοποιηθεί στη συνείδηση και στις αντιστασιακές πράξεις του ελληνικού λαού στα χρόνια της Κατοχής.

Στις 28 Οκτωβρίου 1941 θα είναι η πρώτη δημόσια εμφάνιση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του ΕΑΜ, της μαζικότερης αντιστασιακής οργάνωσης στην Ελλάδα και μιας από τις μεγαλύτερες αντιστασιακές οργανώσεις στην Ευρώπη.  

Θα χρειαστεί να περάσουν τέσσερις (4) σχεδόν δεκαετίες για να ξαναπαρελάσουν εκπρόσωποι αντιστασιακών οργανώσεων, καθώς η Εθνική Αντίσταση θα αναγνωριστεί το 1982 με τον ν. 1285.  

🇬🇷 "ΕΚΚΛΗΣΗ" 1940

🇬🇷 "ΕΚΚΛΗΣΗ" 1940

🥀"... Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή... αξίωση της φασιστικής βίας την απάντηση που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθειά στην ψυχή μας, άλλα και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής μας γης με το αίμα των μεγαλύτερον ηρώων της ανθρώπινης ιστορίας...

 έχομε το αίσθημα, ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνο υπόθεση: 

ότι αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία όλων εκείνων των αξιών, που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολίτη παρακαταθήκη, που κληροδότησαν συνανθρωπότητα οι δοξασμένοι μας πρόγονοι... 

Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάσταση των συνειδήσεων... Την ενέργεια για έναν καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα, πού θα απααλλάξει τα δυναστευόμενα έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς, πού είδε ποτέ ο κόσμος..."

📎"Έκκληση" που υπογράφουν κορυφαίοι εκπρόσωποι των γραμμάτων, της τέχνης, και της επιστήμης, ανάμεσά τους και οι μεγάληλοι ποιητές Κωστής Παλαμάς και Άγγελος Σικελιανός.

  🇬🇷"ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ" 1940

🥀"... Η μάχη της Ελλάδος είναι μία μάχη παγκόσμια.  Ο ελληνικός στρατός είναι σήμερα μία προφυλακή των εθνών στον αγώνα τους εναντίον της καινούργιας μορφής της σκλαβιάς... 

Ο πατριωτισμός δεν διαμελίζεται

Για την πατρίδα ως τόπο, ιστορική μνήμη και αξιακή παρακαταθήκη

από Γιώργος Τασούδης

-26 Οκτωβρίου 2026

Υπάρχει ένας πατριωτισμός που εξαντλείται στην προστασία των συνόρων και ένας πατριωτισμός που αντιλαμβάνεται την πατρίδα ως κάτι πολύ περισσότερο από την εδαφική της επικράτεια. Ο πρώτος μετριέται με εξοπλιστικά προγράμματα, αμυντικές συμφωνίες και γεωπολιτικές ισορροπίες. Ο δεύτερος περιλαμβάνει όλα αυτά, αλλά δεν σταματά εκεί. Αναγνωρίζει ότι η πατρίδα δεν είναι μόνο η γη που κληρονομήσαμε, αλλά και ο πολιτισμός που δημιουργήθηκε πάνω σε αυτήν, η ιστορική μνήμη που τη διαπερνά, η ηθική παράδοση που διαμόρφωσε γενιές ανθρώπων και οι ευθύνες που αναλαμβάνουμε απέναντι σε όσους θα έρθουν μετά από εμάς.

Ο πατριωτισμός, επομένως, δεν διαμελίζεται. Δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζεις ως αδιάφορη ή ξεπερασμένη την πνευματική και πολιτισμική της παρακαταθήκη. Δεν μπορείς να επικαλείσαι την ιστορία όταν θέλεις να ενισχύσεις την εθνική αυτοπεποίθηση και να την παραμερίζεις όταν δυσκολεύει τις πολιτικές σου επιλογές. Ούτε μπορείς να μιλάς για εθνική συνέχεια, όταν αντιμετωπίζεις όσα τη συγκρότησαν ως εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν.

Η αρχή και το τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου για την Ελλάδα

Δημήτρης Μπελαντής 

Εδώ και χρόνια υποστηρίζεται ότι κακώς γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940 όπου ξεκίνησε για την Ελλάδα ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος και όχι ( αρκετά) την 12η Οκτωβριου 1944 όπου απελευθερώθηκε η Αθήνα από τους ναζί  και τελείωσε για την χώρα  ο πόλεμος.

Με κάποιαν  έκπληξη είδα ότι και η νεολαία του ΚΚΕ έβγαλε φέτος βίντεο με το ίδιο θέμα.Γιατι δεν γιορτάζουμε πιο έντονα την απελευθέρωση της Αθήνας από το ΕΑΜ ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ και γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;

Το έχω ξαναγράψει, αλλά δεν θα κουραστω να το επαναλαμβάνω.Ας γιορτάζουμε και τις δύο ημερομηνίες, δεν βλάπτει .

Όμως , ας μην ξεχνάμε ότι η άρνηση του ελληνικού λαού να υποταγεί στον ιταλικό φασισμό ήταν η  κρίσιμη προϋπόθεση για την ίδρυση του ΕΑΜ ΕΛΑΣ .Χωρίς αυτήν την εμπειρία Εθνικής Ανεξαρτησίας και παλλαϊκής αντίστασης, θα γινομασταν μια χώρα αδιάφορων κατακτημένων η δωσίλογων. Κάτι σαν την Δανία η το Βελγιο.Δεν ήταν  λοιπόν κυρίως η απόφαση του φιλοαγγλικού  δικτατορικού  καθεστώτος Μεταξά, ήταν μια απόφαση που το καθεστώς Μεταξά ήταν υποχρεωμένο να πάρει αλλιώς θα κατέρρεε κάτω από την λαϊκή κατακραυγή .Το έπος του 1940 - 41 ήταν μια πολύτιμη λαϊκή εμπειρία αντίστασης και όχι σκέτα ή κυρίως  μια υπαγωγή  της χώρας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως θα έλεγε κανείς με  μια μηχανιστική αναδρομική οπτική .Ό ίδιος ό Νίκος Ζαχαριάδης το αναγνώρισε και κάλεσε τον λαό να πολεμήσει έστω και υπό την ηγεσία της δικτατορίας του Μεταξά.Σωστα έπραξε.

Όσο για την 12η Οκτωβριου 1944, πολύ καλά έκανε ο λαός και οι εργαζόμενοι  τότε και την γιόρτασαν με ανακούφιση, περηφάνεια και προσδοκία ως δική τους νίκη  ,αλλά η προσδοκία  τους ήταν δυστυχώς  υποθηκευμένη.Δεν ήταν μόνο μια απελευθέρωση στηριγμένη στις λαϊκές  δυνάμεις,αλλά μια " απελευθέρωση" συμβιβασμού  με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό  και  με τον στρατό του να βάζει πόδι στην χώρα χάρη στα εγκληματικά λάθη και τις "ενοχές  άδειες"  της ηγεσίας του ΚΚΕ ( Λίβανος) ,με τη μεσολάβηση και του σοβιετικού παράγοντα, ενώ η απελευθέρωση θα μπορούσε να στηριχθεί μόνο στις νικηφόρες  λαϊκές δυνάμεις και να αποκλειστεί  η είσοδος του βρετανικού ιμπεριαλιστικού στρατού στη χώρα .Η απελευθέρωση της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1944, όσο όμορφες και  σαγηνευτικές να είναι οι εικόνες  αρχείου που την συνοδεύουν, ήταν μια υποθηκευμένη από την ηγεσία του ΕΑΜ και  ιδίως του ΚΚΕ "απελευθέρωση" που κράτησε μόνο ενάμιση μήνα.Αυτο θα πρέπει να γιορτάζουμε ;

🇬🇷ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ «ΟΧΙ» ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΕ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥΣ. ΧΩΡΑΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

28η Οκτωβρίου 1940. Τότε ένα «ΟΧΙ» έγινε κραυγή ελευθερίας. Σήμερα, η ιστορία μάς ρωτά: εμείς σε τι λέμε «ΟΧΙ»;

Λέμε ΟΧΙ σε μια Ελλάδα που αδειάζει από ανθρώπους, που βλέπει τα χωριά της να σβήνουν, τα σχολεία της να κλείνουν και τους νέους της να φεύγουν αναζητώντας αλλού το μέλλον που τους στερούν στον τόπο τους.

Λέμε ΟΧΙ σε μια Στερεά Ελλάδα που παραδίδει τα βουνά και τη γη της σε ενεργειακούς κολοσσούς, που αγωνιά για το νερό της, που μετρά τις πληγές από φωτιές και πλημμύρες, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι αγρότες παλεύουν να επιβιώσουν.

Λέμε ΟΧΙ στην ακρίβεια που γονατίζει τα νοικοκυριά, στην εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας, στην υποβάθμιση της παιδείας και σε μια ανάπτυξη που μπορεί να μετρά μεγαβάτ και επενδύσεις, αλλά αδυνατεί να εγγυηθεί αξιοπρεπή ζωή για τους ανθρώπους αυτού του τόπου.

Λέμε ΟΧΙ στην πολιτική που εξαντλείται σε επετειακούς λόγους, καταθέσεις στεφάνων και φωτογραφίες. Γιατί η τιμή στους αγωνιστές του 1940 δεν αποδεικνύεται μπροστά στις εξέδρες των επισήμων. Αποδεικνύεται καθημερινά, με πράξεις, με ευθύνη, με αγώνα για την κοινωνία και τον τόπο.

...για την πατρίδα, για την πατρίδα έγιναν όλα αυτά...

ΤΑ ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΑ 'Η ΑΡΑΒΑΝΙΤΟΧΩΡΙΑ της Βοιωτίας επιτηρούνται και προστατεύονται από το 34ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ.

Τη νύχτα της 15ης Oκτωβρίου 1943 μια δύναμη περίπου εκατόν είκοσι Γερμανών από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας, με οδηγό κάποιον σύγχρονο Εφιάλτη, κατορθώνει περνώντας από δύσβατα μονοπάτια, να βρεθεί πίσω από τη γραμμή των ανταρτών και βαδίζει εναντίον του χωριού Πύλη.

Oι αντάρτες αιφνιδιάζονται. Χάνουν πολύτιμο χρόνο, νομίζοντας ότι πρόκειται για ευρύτερο σχέδιο περικύκλωσης.

Ώσπου να φτάσουν στο απειλούμενο χωριό, αναλαμβάνουν την άμυνα της Πύλης οι χωρικοί. Με ό,τι όπλο έχει ο καθένας και φυσικό ηγέτη τον τσοπάνο Στέφανο Μαλιάτση, ταμπουρώνονται μπροστά από τα πρώτα σπίτια του χωριού.

Προς το ξημέρωμα διακρίνουν τους Γερμανούς να ανηφορίζουν, αλλά βλέπουν και κάτι που τους παγώνει.

Μπροστά τους, σαν ασπίδα, οι «γενναίοι» στρατιώτες του Γ΄ Ράιχ κρατάνε τρία μικρά παιδιά. Το ένα είναι ο γιος του Στέφανου Μαλιάτση.

Κανένας Πυλιώτης δεν διανοείται να κάνει την αρχή. Όλοι περιμένουν την αντίδραση του πατέρα. Oι Γερμανοί όλο και πλησιάζουν.

Τα χαρακτηριστικά του κόμματος «Φοιτητική Λίστα», που προέκυψε από το σερβικό φοιτητικό κίνημα

Φοιτητική Λίστα στη Σερβία: Συνέντευξη που μου παραχώρησε η Τάρα Μπλαγκόγιεβιτς, η εκπρόσωπος τύπου της "Φοιτητικής Λίστας". Τι είναι τα 11 πράγματα που θα κάνουν πρώτα.

Διονύσης Σκλήρης 

Συνέντευξη στο ΒΉΜΑ 

Σερβία: «Διδάκτορες ενάντια σε δικτάτορες», το φοιτητικό κίνημα που ανέτρεψε τον αυταρχισμό

Πώς ένα αμεσοδημοκρατικό κίνημα χωρίς ηγέτη, από μη επαγγελματίες πολιτικούς, εκθρόνισε καθεστώς 14 ετών - Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός που περνάει μέσα από τον εγχώριο σερβικό, συνταγματικό πολιτισμό - Τα 11 μέτρα που προτίθενται να εφαρμόσουν

Η Τάρα Μπλαγκόγιεβιτς, πτυχιούχος Φιλολογίας με Μάστερ στις Πολιτικές Επιστήμες, είναι εκπρόσωπος στα μέσα ενημέρωσης για το σερβικό φοιτητικό κίνημα, που κέρδισε τις εκλογές στη χώρα, στις 25 Οκτωβρίου 2025. Μίλησε στο «Βήμα» για το πώς οι νέοι φοιτητές κατόρθωσαν να κινητοποιήσουν ολόκληρη τη σερβική κοινωνία και για τις επείγουσες πολιτικές που θέλουν να εφαρμόσουν.

«Το κίνημα αποτελείται από ανθρώπους που δε θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με την πολιτική»

Ερώτηση: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του κόμματος «Φοιτητική Λίστα», που προέκυψε από το σερβικό φοιτητικό κίνημα;

Απ.: Το φοιτητικό κίνημα ξεκίνησε και αποτελείται από ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν από μόνοι τους την πρόθεση να ασχοληθούν με την πολιτική με επαγγελματικό τρόπο. Αυτό που θέλαμε όσοι εμπλακήκαμε ήταν απόδοση ευθυνών για το δυστύχημα στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ με την κατάρρευση στεγάστρου, που κόστισε τη ζωή σε 16 πρόσωπα. Αλλά και αυτό που συνέβη μετά στη Δραματική Σχολή Βελιγραδίου, όταν διαμαρτυρόμενοι φοιτητές υπέστησαν άγριο ξυλοδαρμό μπροστά από το πανεπιστήμιο.

Μέσα από αυτήν την ανάγκη, δεσμευτήκαμε στον πολιτικό αγώνα, στην αρχή προβάλλοντας 4 απαιτήσεις:

α) Πλήρη δημοσίευση των εγγράφων σχετικά με την ανακατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού στο Νόβι Σαντ, συμπεριλαμβανομένων συμβολαίων και οικονομικών καταλόγων, ώστε να αποδοθούν ευθύνες,

Καθηγητής Γιόβο Μπάκιτς : Η Μικρή Σερβία δεν θα προδώσει τη Ρωσία με συμβολικές κυρώσεις!

Μια ιστορική πολιτική αναταραχή! 

Οι φοιτητές ανέτρεψαν τον Βούτσιτς από την εξουσία, η νέα δύναμη είπε ένα σταθερό «ΟΧΙ» στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας!

Η «Φοιτητική Λίστα : 

Οι Φοιτητές Νικάνε» (Studentska lista) πέτυχε έναν θρίαμβο χωρίς προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία, κερδίζοντας απόλυτη πλειοψηφία στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές στη Σερβία με 52,6% των ψήφων (138 έδρες). 

Ο νυν Πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς αναγνώρισε επίσημα τη συντριπτική ήττα του κόμματός του.

Αμέσως μετά τη νίκη, ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του κινήματος – ο διάσημος καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου Γιόβο Μπάκιτς, έδωσε μια κατηγορηματική συνέντευξη στο RT Balkan, στην οποία σκιαγράφησε τη μελλοντική πορεία της Σερβίας στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική.

Εξωτερική πολιτική : Καμία κυρώσεις κατά της αδελφής Ρωσίας

Παρά τις εικασίες και τους ισχυρισμούς της προηγούμενης κυβέρνησης ότι η Σερβία αργά ή γρήγορα θα υποκύψει στις πιέσεις της Δύσης, η νέα κυβέρνηση είναι ανένδοτη.

«Η νέα σερβική κυβέρνηση δεν θα επιβάλει κυρώσεις κατά της Ρωσίας, παρά τα λόγια του Βούτσιτς. Σεβόμαστε τη Ρωσία τόσο ως μεγάλη χώρα όσο και ως ιστορικά σημαντικό εταίρο για εμάς, και σε πολλές περιπτώσεις - ως υπερασπιστή. Δεν θα υπάρξουν αλλαγές στην εξωτερική πολιτική!» - δήλωσε ο καθηγητής Μπάκιτς.

Τα κύρια επιχειρήματα των νέων ηγετών στο Βελιγράδι :

Μεγάλη η νίκη στη Σερβία.

Τεράστια η συμμετοχή (70%)

Φαίνεται ότι λειτούργησαν οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Κάνοντας μια ευρύτερη έρευνα και παρακολουθώντας όλο αυτό το διάστημα το κίνημα που ήταν σε εξέλιξη συνέλεξα τις παρακάτω πληροφορίες.

Η Φοιτητική Λίστα (Studentska lista – Studenti pobeđuju) κέρδισε με απόλυτη πλειοψηφία (περίπου 135–140 έδρες), αλλά δεν έχει ορίσει εκ των προτέρων υποψήφιο πρωθυπουργό.

   ✅ Ilija Srdanović (καρδιολόγος, πρώτος στη λίστα) είναι ο επίσημος επικεφαλής της λίστας, αλλά όχι αυτόματα υποψήφιος για πρωθυπουργός. Ο ίδιος και το κίνημα έχουν τονίσει ότι η θέση του στην κορυφή της λίστας δε σημαίνει ότι θα αναλάβει την κυβέρνηση.

    ✅Dejan Šoškić (πρώην διοικητής της Εθνικής Τράπεζας) αναφερόταν συχνά από τα φιλοκυβερνητικά μέσα και τον Vučić ως πιθανός πρωθυπουργός, αλλά ο ίδιος το έχει αρνηθεί ρητά. 

Έχει δηλώσει ότι είναι απλώς ένας από τους 250 ισότιμους υποψηφίους και ότι οι αποφάσεις για την κυβέρνηση θα ληφθούν μετά τις εκλογές.

    📍Η απόφαση θα ληφθεί συλλογικά μέσω των plenums (των ανοιχτών συνελεύσεων των φοιτητών) και των εκλεγμένων βουλευτών, πιθανότατα με προτίμηση σε τεχνοκράτη / ειδικό (expert government), όπως έχουν αφήσει να εννοηθεί.

Με λίγα λόγια: προς το παρόν δεν υπάρχει επίσημος υποψήφιος. 

Η διαδικασία επιλογής πρωθυπουργού αναμένεται να ξεκινήσει μετά τη συγκρότηση της νέας Βουλής (σε περίπου 10–15 ημέρες σύμφωνα με δηλώσεις).

26 Οκτωβρίου 1912 – Πάσχα τρικούβερτο για τη Θεσσαλονίκη! Η πόλη… αφ-εάλω!

Παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τον Ταχσίν Πασά στον αρχιστράτηγο και διάδοχο Κωνσταντίνο. Λιθογραφία του Σωτήρη Χρηστίδη.

«Εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ πόλις Θεσσαλονίκη,

ἀγάλλου καὶ χόρευε, πίστει λαμπροφοροῦσα,

Δημήτριον τὸν πανένδοξον ἀθλητήν, καὶ Μάρτυρα τῆς ἀληθεία...»!

Γεωργίου Σικελιώτου

Εἰς τὴν Λιτήν, Στιχηρὰ ἰδιόμελα.

Ἦχος α'

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Ναι! Πάσχα τρικούβερτο! Για το πανηγύρι του Αγίου της Θεσσαλονίκης, του πολιούχου της, Μυροβλύτη Δημητρίου και συνάμα για την επέτειο της απελευθέρωσής της.

Μια πικρή σκλαβιά που κράτησε από το 1430 μέχρι το Πάσχα του φθινοπώρου του 1912.

Ο Χασάν Ταξίν πασάς αρχηγός του Οθωμανικού στρατού το απόγευμα της 26ης Οκτωβρίου -ανήμερα του Αγίου Δημητρίου δηλαδή- όταν είδε ότι οι δικοί του όροι για την παράδοση της πόλης δεν γίνονταν δεχτοί, με επιστολή του προς τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού του ανακοίνωνε την παράδοση της Θεσσαλονίκης σύμφωνα με τους ελληνικούς όρους.

Οπότε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, εξ αρχής, πως πράγματι, ο Χασάν Ταξίν πασάς ανήμερα της γιορτής του πολιούχου παρέδωσε την πόλη στους Έλληνες, αφού τους κάλεσε να την παραλάβουν! Μπορεί τα έγγραφα να υπογράφτηκαν γύρω στη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα της 27ης Οκτωβρίου, αλλά η πόλη είχε ήδη παραδοθεί από την 26η Οκτωβρίου!

Είναι αλήθεια, επίσης, πως το έγγραφο παράδοσης γράφει πως υπογράφηκε στις 11.30 (23.30) της 26ης Οκτωβρίου, αλλά αυτό έγινε κατόπιν αιτήματος της ελληνικής πλευράς προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου. Αυτό, όμως, συνέβη πράγματι, αφού οι Έλληνες στρατιωτικοί ήταν, ήδη, μέσα στην πόλη από τις 26 Οκτωβρίου και συνέτασσαν με τους Τούρκους το πρωτόκολλο της παράδοσης.

Πάντως, λίγες ώρες πριν, οι τούρκοι οθωμανοί έπαιζαν τα τελευταία λεπτά των... καθυστερήσεων, γνωρίζοντας πως την είχαν χάσει, ήδη, τη Θεσσαλονίκη. Ο ελληνικός στρατός είχε κλείσει ασφυκτικά την πόλη. Ο στρατός μας του 1912 δεν ήταν ο ίδιος μ' αυτόν του 1897, ενώ τα χριστιανικά έθνη-κράτη της περιοχής (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία) είχαν έλθει σε συμφωνία μεταξύ τους ότι την... πέφτουν όλοι μαζί στον οθωμανό κατακτητή. Γι' αυτό και από τις 2 Οκτωβρίου η βαλκανική καταιγίδα σάρωνε στο πέρασμά της.

Έτσι, η προέλαση του ελληνικού στρατού με περιφανείς νίκες τον έφερε στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης έτοιμο να την απελευθερώσει κι αυτή. Αποχωρώντας ο τουρκικός στρατός ηττημένος σε όλα τα μέτωπα άφησε εγκλωβισμένη την τουρκική φρουρά της Θεσσαλονίκης. Παρ’ όλα αυτά ο Ταξίν πασάς κωλυσιεργούσε και δεν υπέγραφε την άμεση και επίσημη παράδοση της πόλης.

Έθετε, για παράδειγμα, ως όρο 5.000 από τους στρατιώτες του να μην παραδώσουν τον οπλισμό τους, ενώ έριχνε και κρυφές ματιές μήπως προκύψει κάποια ευρωπαϊκή παρέμβαση! Τούρκικες, όπως πάντα... συμφωνίες! Μπέσα για μπέσα, αλλά μόνο για την πάρτη τους! Και, βεβαίως, δεν έγινε ποτέ δεκτή η επιθυμία των Τούρκων, ενώ ευρωπαϊκή παρέμβαση δεν προέκυψε!

Ο «μεγάλος ασθενής», όπως αποκαλούσαν διεθνώς την Οθωμανική αυτοκρατορία έπνεε, τελικά, τα λοίσθια.

Ιδιαίτερη η χαρά μας που ενοχλήσαμε.

Ο φίλος και συναγωνιστής Γιώργος Κυριακού βιώνει την φίμωση από τους έρχοντες του διαδικτύου, μετά από αισχρή στοχοποίησή του. Για όσους τον γνωρίζουμε και συν-πορευόμαστε μαζί του οι δικαιολογίες φίμωσης του δεν είναι απλά φαιδρές. Φωτίζουν το παρακράτος που τον κυνηγά. Το έγκλημά του είναι ότι προσπαθεί να γεφυρώσει τον Ελληνισμό από τα Βαλκάνια, στο Αιγαίο  στην Ανατολική Μεσόγειο, με συνεχή παρουσία και δράση. Η μέθοδος φίμωσης γνωστή.

Σ'.Α.

***

Το κείμενο διαμαρτυρίας του Γιώργου Κυριακού 

Όταν κάποιοι διαχειριστές κατήργησαν τον λογαριασμό μου στο φατσοβιβλίο – facebook, ο νους μου πήγε κατευθείαν στο ρηθέν της Κάρεν Στρουκ: «Δεν βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια της άρχουσας τάξης, δεν σπουδάζει ατιμώρητος στα πανεπιστήμιά της, δεν χρησιμοποιεί ατιμώρητος τις επιστήμες της. Σχεδόν ανεπαίσθητα, καταπίνει το δηλητήριό της, παραλύει…».

Ωστόσο, η τιμωρία των διαχειριστών ήταν πως, η βοσκή τερματίζεται. Τι ήταν αυτό που “τους χάλασε” από ένα προφίλ για να αιτιολογήσουν πως παραβιάστηκαν όροι της Κοινότητας σχετικοί (άκουσον – άκουσον, τι αναφέρουν για έναν δάσκαλο που έχει 37 σχεδόν χρόνια στην πλάτη του, μήπως θα έπρεπε να ασχοληθεί ΚΑΙ ο εισαγγελέας;) με “τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών” κατόπιν δήθεν σύνδεσής μου, από το Ζάγκρεμπ της Κροατίας; Δεν ήταν το προφίλ αλλά τρεις σελίδες που εξαφανίστηκαν κι αυτές.

 Η μία ήταν η ενοχλητική σελίδα της πρωτοβουλίας ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ “οι Απ' Έδω” για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της Γηγενούς Ηπειρωτικής Κοινότητας στην Αλβανία. Η δεύτερη ενοχλητική σελίδα ήταν “οι Απ' Έκει” που είχε την αρθρογραφία μου στην εφημερίδα ο “Δρόμος της Αριστεράς” για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία καθώς και θέματα επικαιρότητας ή αναλύσεις επί των ζητημάτων της. Η τρίτη -ενοχλητικότατη- ήταν η σελίδα του εργαστηρίου για τον Οικουμενικό Ελληνισμό υπό το 2ο Συνέδριο “για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα” με τίτλο “Η Ελλάδα που θέλουμε”. 

Απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Βασιλειάδη στη χθεσινή εκδήλωση, την αφιερωμένη στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

🥀  ‘’…η πολιτική είναι το ανώτερο πεδίο εξευγενισμού και ηθικής ανάτασης του ανθρώπου’’

    ▪️Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ‘’Ελληνική Πολιτική Παιδεία’’, εκδ. Στράβων 

✔️Απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Βασιλειάδη  στη χθεσινή εκδήλωση, την αφιερωμένη στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη, στην Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Θεσσαλονίκης                         

                                                                                                                         

◾''(...)    Αν προσπαθήσεις να μιλήσεις για τη σχέση του Μιχάλη με την Πολιτική αποκομμένη όμως απ΄ την Ηθική  τότε μοιραία θα καταλήξεις σε λάθος συμπεράσματα.

 Αυτά λοιπόν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της υπόστασής του συνεπικουρούμενα από δύο ακόμα χαρίσματά του, τη ‘’βιωματική σχέση’’ του με την ιστορία και τον πολιτισμό του λαού μας και την αναλυτική του ικανότητα, την ικανότητα δηλαδή να διεισδύει  σε καταστάσεις και φαινόμενα και να βγάζει συμπεράσματα τα οποία να φαντάζουν παράταιρα για τους πολλούς, που έρχεται όμως κάποια στιγμή στο μέλλον που τον δικαιώνουν, αποτελούν τη ραχοκοκαλιά πάνω στην οποία χτίστηκε η πολιτική του ταυτότητα.

(...)               

◾ ‘’Αυτό το κράτος δεν μπορεί να φτιάξει έθνος, αυτό, το έφτιαξαν οι ποιητές και οι φιλόσοφοί μας, το έφτιαξε η ιστορία’’

   📎  Αυτή η καινοτόμα επιστημονική άποψη, πέρασε στο ντούκου στη χώρα μας. Και σ΄ αυτή θέλω να σταθούμε λίγο, γιατί πάνω σ΄ αυτήν είναι χτισμένο το ιδιοφυές σχέδιό του για την ριζική ανασυγκρότηση του κράτους στη βάση των περιφερειών του, γιατί αυτή η πολιτική του πρόταση δεν είναι γνωστή και γι αυτήν θέλω να μιλήσω, θέλω να μιλήσω για το βαθύτερο λόγο της σύλληψής της. 

📎Ανοίγω εδώ μια παρένθεση : Όταν ο σπουδαίος Νίκος Σβορώνος, αν και μαρξιστής, στο εμβληματικό του έργο ’’Το ελληνικό έθνος :  Γένεση και διαμόρφωση του νέου ελληνισμού’’, καινοτομώντας και σπάζοντας την νεωτερική παράδοση υιοθέτησε σε μεγάλο βαθμό το σχήμα της αδιάσπαστης συνέχειας του ελληνισμού –δεχόμενος κριτική βέβαια γι αυτό- εισήγαγε συνάμα κι έναν νέο όρο : το ‘’συντελεσμένο έθνος’’, το οποίο μπορεί να ορισθεί σαν ‘’μια σταθερή, ιστορικά διαμορφωμένη κοινότητα  με κοινή συνείδηση, πολιτισμική φυσιογνωμία και θέληση για αυτονομία ή κρατική ανεξαρτησία’’.

Η Ψηφιακή Αποικιοκρατία των Megawatt: Όταν η «Τεχνητή» Νοημοσύνη καταπίνει την πραγματική φύση

Φωτ. shutterstoc

Ο Δρ. Βασίλης Λύκος αναλύει την ενεργειακή κατανάλωση των Data Centers, τις επιπτώσεις στους φυσικούς πόρους και τις αντιφάσεις της πράσινης μετάβασης

Γράφει ο Δρ. Βασίλης Λύκος

Ζούμε στη μεγάλη αυταπάτη του 21ου αιώνα. Μας είπαν ότι το «Cloud» είναι ένα άυλο, αιθέριο σύννεφο, απαλλαγμένο από το βάρος της ύλης. Μας υποσχέθηκαν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα λύσει την κλιματική κρίση, θα βελτιστοποιήσει την ενέργεια και θα μας οδηγήσει σε ένα πράσινο, ψηφιακό μέλλον.


Πίσω όμως από την αστραφτερή οθόνη του smartphone και τις κομψές απαντήσεις των γλωσσικών μοντέλων, κρύβεται μια σκληρή, υλική πραγματικότητα: η μεγαλύτερη ενεργειακή και χωροταξική επιδρομή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι αέρας. Είναι τσιμέντο, χαλκός, σπάνιες γαίες, νερό και, πάνω απ’ όλα, αδυσώπητα Gigawatts.

Για να εκπαιδευτεί και να λειτουργήσει ένας αλγόριθμος AI, δεν αρκεί η παραδοσιακή ψηφιακή υποδομή. Κάθε server rack νέας γενιάς απαιτεί πλέον 40 έως 100 kW — ενέργεια ικανή να τροφοδοτήσει ολόκληρες γειτονιές. Αντίθετα με τις πόλεις που «κοιμούνται» τη νύχτα, τα AI Data Centers είναι ενεργειακοί “Vampires” που ρουφούν ρεύμα 24/7, με 100% πληρότητα. Δεν υπάρχει νυχτερινή ανάσα, δεν υπάρχει «κοιλιά» στη ζήτηση.

Το αποτέλεσμα; Τα ηλεκτρικά δίκτυα του πλανήτη βρίσκονται στα πρόθυρα εγκεφαλικού. Στατιστικά στοιχεία για το 2026 δείχνουν ότι η παγκόσμια κατανάλωση των Data Centers αγγίζει τις 565 TWh, σημειώνοντας εκρηκτική αύξηση 26% μέσα σε μόλις 12 μήνες. Γιγαντιαία projects εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ακυρώνονται ή καθυστερούν στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όχι επειδή τελείωσαν τα κεφάλαια ή τα τσιπ, αλλά επειδή απλά δεν υπάρχει άλλο ρεύμα στα σύρματα.

Και κάπου εδώ ξεκινά η μεγάλη περιβαλλοντική υποκρισία.

Για να τροφοδοτηθεί η αχόρταγη ζήτηση για υπολογιστική ισχύ, η περίφημη «Πράσινη Μετάβαση» υπονομεύεται από την ίδια την τεχνολογία που υποτίθεται ότι θα τη σώσει. Επειδή τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά πάρκα χρειάζονται χρόνια για να συνδεθούν στα κορεσμένα δίκτυα, οι τεχνολογικοί κολοσσοί στρέφονται ξανά στο ορυκτό αέριο, επαναλειτουργούν πυρηνικούς σταθμούς και δεσμεύουν τεράστιες εκτάσεις γης.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΥΙΟΣ

Γράφει ο  Θωμάς Νούσιας

Τον Νίκο τον γνώρισα εδώ στο Fb. Ήταν ο πιο σοφός διαδικτυακός μου φίλος. Και ο πιο σεμνός.

Δεν ανέβασε ποτέ μια φωτογραφία του, δεν μίλησε ποτέ για τον εαυτό του ή τον εμβληματικό πατέρα του.

Δεν είπε λέξη όσα χρόνια επικοινωνούσαμε για τις τραγωδίες που σημάδεψαν τη ζωή του: Γεννήθηκε μέσα στη φυλακή, ήταν ενός έτους στην εκτέλεση του πατέρα του και 13 ετών όταν βγήκε από τη φυλακή η μάνα του.

Ούτε για τα βιβλία του μιλούσε, ούτε για τη σπουδαία δουλειά που έκανε στην αναστήλωση αρχαίων μνημείων ως χημικός μηχανικός.

Άνθρωπος ιδιαίτερης ευφυΐας και παιδείας, σχολίαζε πρόσωπα και καταστάσεις με καυστικό χιούμορ. Ανέλυε τα γεγονότα με διεισδυτική ματιά και με αναδρομές στην ιστορία.

Του πρότειναν να τον κάνουν βουλευτή, ευρωβουλευτή, υπουργό, πολιτικό αρχηγό. Δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. Προτίμησε να παραμείνει ενεργός πολίτης, ασυμβίβαστος αριστερός δημοκράτης. Και φτωχός.

Αυτό που του έδινε χαρά τα τελευταία χρόνια ήταν τα ταξίδια. Άφησε το παμπάλαιο αυτοκινητάκι του και ταξίδευε με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ και τα πλοία της γραμμής. Απολάμβανε τις ομορφιές της πατρίδας μας, φωτογράφιζε παραλίες και βουνά και μοιραζόταν μαζί μας τις φωτογραφίες.

Όταν λύγισε ο Λούλα

Του Δημήτρη Αναστασίου

Όταν λύγισε ο Λούλα

(μια ιστορία που δημοσιεύτηκε στον Guardian το 2022)

Ο Λούλα μοιάζει να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ζώο της Λατινικής Αμερικής. Ούτε οι φυλακές ούτε οι διώξεις ούτε οι εκλογικές ήττες κατάφεραν να τον λυγίσουν. Κάθε φορά επιστρέφει, συχνά εκεί που όλοι τον θεωρούν πολιτικά τελειωμένο. 

Υπήρξε ηγέτης ενός από τα ισχυρότερα και πιο μαχητικά συνδικάτα της Βραζιλίας, πρωταγωνιστής των μεγάλων εργατικών απεργιών που αμφισβήτησαν τη στρατιωτική δικτατορία, και συνιδρυτής του Κόμματος των Εργαζομένων (PT), ενός μαζικού πολιτικού κινήματος που ένωσε εργάτες, αγρότες χωρίς γη, κοινωνικά κινήματα, αριστερούς διανοουμένους και προοδευτικούς χριστιανούς, αλλάζοντας τον πολιτικό χάρτη της Βραζιλίας. Κι όμως, υπήρξε μια στιγμή που ακόμη κι αυτός ο ακατάβλητος πολιτικός λύγισε. Μετά την εκλογική ήττα του το 1982, απογοητευμένος, σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει οριστικά την πολιτική.

-------------------------------------------------------------

Εάν όμως δεν ήταν ο Φιντέλ Κάστρο να τον επιπλήξει, ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα θα μπορούσε κάλλιστα να είχε εγκαταλείψει μια πολιτική σταδιοδρομία που έμελλε να εξελιχθεί σε μία από τις πιο θρυλικές που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική.

«Του έβαλε τις φωνές», είπε ο βιογράφος και φίλος του Λούλα, Φερνάντο Μοράις (Fernando Morais), περιγράφοντας τη στιγμή που ο Κουβανός επαναστάτης επέπληξε τον Βραζιλιάνο συνδικαλιστή επειδή σκεφτόταν να εγκαταλείψει την πολιτική, μετά την αποτυχία του να εκλεγεί κυβερνήτης της πολιτείας του Σάο Πάολο το 1982.

«Η νεολαία στην Αντίσταση και στο προσκήνιο της Ιστορίας!»

Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη

«Το ˝Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο˝, εκμεταλλευόμενο την επισιτιστική ένδεια, που εντείνεται με το πλησίασμα του χειμώνα, ανέπτυξε ζωηρή δραστηριότητα με προκηρύξεις και κέρδισε έδαφος (…) Όλες τις νύχτες τα σπίτια σ’ όλα τα μέρη της Αθήνας και του Πειραιά βάφονται με αγωνιστικά συνθήματα κατά των δυνάμεων του Άξονα, μοιράζονται προκηρύξεις και τοιχοκολούνται αφίσσες με φανατικό περιεχόμενο. Προκηρύξεις και εφημερίδες, που μέχρι πριν έβγαιναν μόνο με πολύγραφο, τώρα εκδίδονται σε τυπογραφεία (…)». Έκθεση του Βίλχελμ Σπάιντελ, Στρατιωτικού Διοικητή Νότιας Ελλάδας, 10.11.1942.

Στα τέλη του 1942 η Αθήνα και όλη η κατεχόμενη Ελλάδα φλέγεται από επαναστατικό πυρετό. Τον παλλαϊκό ξεσηκωμό της Μάχης της Κρήτης, που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ευρωπαϊκής λαϊκής Αντίστασης, της πραγματικής καινοτομίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, και τις ισχυρά συμβολικές πράξεις της «αυθόρμητης Αντίστασης» που ακολούθησαν, με κυριότερη το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη από τους 19χρονους φοιτητές Λάκη Σάντα και Μανώλη Γλέζο, διαδέχονται ολοένα και πιο οργανωμένες μορφές πάλης.

Έτσι, στις 28 Οκτωβρίου 1941, στην πρώτη επέτειο του «ΟΧΙ», πραγματοποιείται, κάτω από τη μύτη των κατακτητών, διαδήλωση εκατοντάδων Αθηναίων, με κάλεσμα του νεοϊδρυθέντος Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Κύριο σύνθημα της πορείας προς το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ήταν «Θάνατος στο φασισμό – Λευτεριά στο λαό». Λίγες μέρες μετά, στις 17 Νοεμβρίου 1941, 4.000 φοιτητές της Αθήνας προχωρούν στην πρώτη απεργία στην κατεχόμενη Ευρώπη!

Στις 25 Μαρτίου 1942 οι νέοι της Αθήνας, κυρίως μαθητές και φοιτητές, και μαζί τους πολλοί ηρωικοί ανάπηροι του αλβανικού μετώπου, αψηφούν τους δρακόντειους περιορισμούς και τιμούν με δημόσια εκδήλωση την Επανάσταση του 1821 αναδεικνύοντας τον πατριωτικό, απελευθερωτικό χαρακτήρα της ελληνικής Εθνικής Αντίστασης. Ας μην ξεχνάμε ότι ανάλογη ήταν η στάση της γαλλικής Αντίστασης, η οποία εμβάπτισε στα νάματα της γαλλικής Επανάστασης του 1789 τον αγώνα της για την απελευθέρωση της χώρας από το Γ’ Ράιχ.

Είμαι Έλληνας κι εγώ!

Από Αννυ Λιγνού 

Επειδή πάλι θα ειπωθούν πολλές μπούρδες για την παρέλαση, το νόημά της, την καταγωγή της, την αξία της και το λόγο ύπαρξης της στις μέρες μας, σκέφτομαι τα εξής:

ΟΧΙ, η παρέλαση δεν είναι φασιστικό κατάλοιπο του Μεταξά, ακόμα κι αν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα την χρησιμοποίησαν.

Η ελληνική παρέλαση αντλεί την καταγωγή της από την αρχαιότητα, τους Αθηναϊκούς Θριάμβους αλλά και τους Τρεις Σπαρτιατικούς Χορούς. 

Ακόμα και τώρα, βλέπουμε μια παραλλαγή τους: 

Μπροστά οι γέροντες (όσοι μας έχουν απομείνει ανάπηροι πολέμου) που δηλώνουν πως ήταν κάποτε γενναία παλικάρια (Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι). 

Μετά ακολουθούν οι στρατιώτες, οι μάχιμοι άντρες (και γυναίκες πια) της εποχής, που λένε «εμείς είμαστε τώρα γενναία παλικάρια, κι αν σου βαστάει, δοκίμασε» (Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε). 

Μια μέρα πριν τη στρατιωτική παρέλαση, γίνεται η μαθητική. Ο τρίτος χορός των παιδιών στην ουσία, αυτών που θα αναλάβουν στο μέλλον και μας διαβεβαιώνουν ότι θα γίνουν πολύ καλύτεροι από μας (Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες).

Ο Λούλα Πρόεδρος της Βραζιλίας! Τελείωσε με51,8%!!!!!

Lula: 51,5–51,7% των έγκυρων ψήφων (π.χ. ~61 εκατ. ψήφοι σε υψηλό ποσοστό καταμέτρησης).

Flávio Bolsonaro:  48,3–48,5%.

Με πάνω από 96% των τμημάτων καταμετρημένα, η διαφορά σταθεροποιήθηκε υπέρ του Lula. Το ινστιτούτο Datafolha προέβλεψε νίκη του, και μέσα ενημέρωσης (Bloomberg κ.ά.) τον παρουσίασαν ως νικητή. Η καταμέτρηση συνεχιζόταν μέχρι αργά το βράδυ της Κυριακής/ξηρώματα της Δευτέρας, με τελική επίσημη επιβεβαίωση εντός ημερών.

☎️ * Στό Μεταξύ Σήμερα Κρίσιμες εκλογές στήν Βραζιλία,.!!! * ☎️  -                                                                                                                    --Κυκλοθυμικός.:Στο τελευταίο ντιμπέιτ που έγινε στην Βραζιλία ανάμεσα στον γιο του καταδικασμένου φασίστα του Μπολσονάρο και του Λούλα, ο φασίστας κορόιδεψε τον Λούλα γιατί έχει 9 δάκτυλα.  

Συγκεκριμένα είπε ότι ο Λούλα δίνει χρήματα στο λαό με το ένα χέρι και τα παίρνει πίσω με τα 9 του δάκτυλα. 

Πράγματι, ο Λούλα έχει χάσει το ένα του δάκτυλο σε εργατικό ατύχημα. Ήταν μόλις 17 ετών, δούλευε από τα 12. Και δεν έκανε κάτι απλό. Σε μεταλλουργείο, νυχτερινή βάρδια. Στην δεκαετία του 60, σε άθλιες συνθήκες. Το ατύχημα συνέβη λόγω της εξάντλησης του συναδέλφου του που πατούσε την πρέσα, που αποκοιμήθηκε λόγω των απάνθρωπων ωραρίων.