Τι μας λέει η κυβέρνηση, υποστηρίζοντας πως οι Έλληνες ευημερούν; Ότι το συμπέρασμα της βασίζεται στην άνοδο της κατανάλωσης - η οποία είναι μεγαλύτερη από άλλες χώρες.
Μάλιστα! Δηλαδή, εάν οι Έλληνες πουλούν τα σπίτια τους και ξοδεύουν τα έτοιμα, για να αγοράσουν τα αγαθά που τους είναι απαραίτητα, αφού έχουν γίνει πανάκριβα, ευημερούν!
Πως είναι δείγμα ευημερίας η κατανάλωση και όχι η αποταμίευση - όπου η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με αρνητικές αποταμιεύσεις (της τάξης του -3%), όταν η μέση στην ΕΕ είναι +14,1 έως +14,4% του διαθέσιμου εισοδήματος (στην Ευρωζώνη έως +15,2%).
Τι σημαίνει αρνητική αποταμίευση-3% στην Ελλάδα; Ότι εάν τα εισοδήματα ενός ατόμου είναι 100 €, τότε χρειάζεται 103 € για τις καταναλωτικές δαπάνες του και υποχρεώσεις - επομένως πρέπει να βρει τα 3€, με τα οποία θα συμπληρώσει τα εισοδήματα του για να επιβιώσει.
Τι σημαίνει θετική αποταμίευση +14% στην Ευρώπη; Πως όταν ένας Πολίτης έχει 100€ εισόδημα, δαπανά τα 86 € και αποταμιεύει τα 14€.
Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο(ευγενική προσφορά της Ντόρας μας),τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...
Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.
Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.
Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικων Παπαντωνίου βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες(η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ).
Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους ,την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.
Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του)από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.
Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο μόνος που γνώριζε και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.
Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν τον σεβασμό του Κοσκωτά...
Ιστορικά, όταν τα καθεστώτα αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο μιας εγχώριας εξέγερσης, συχνά κατέφευγαν στη δημιουργία ενός εξωτερικού εχθρού (η γνωστή “εξωτερική πολιτική αντιπερισπασμού“): Η εξέγερση ενός λαού κατά της άρχουσας τάξης μετατρεπόταν σε πόλεμο του λαού με έναν άλλο. Ωστόσο, στις μέρες μας, λόγω του φόβου των πυρηνικών όπλων, τα καθεστώτα δυσκολεύονται να στείλουν τους πολίτες να πεθάνουν σε πολέμους παγκόσμιας κλίμακας, προκειμένου να εκτονωθούν οι κοινωνικές εντάσεις.
Έχουν, λοιπόν, ένα σοβαρό πρόβλημα: Πώς θα ελέγξουν τους πληθυσμούς τους, αν δεν μπορούν να πάνε σε πόλεμο; Μια διαφαινόμενη λύση είναι η δημιουργία κράτους μαζικής επιτήρησης και χειραγώγησης του πληθυσμού μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ). Για χρόνια, ο νεοφιλελευθερισμός, με τη συστηματική απόρριψη της εγρήγορσης, που είχαν οι δημοκρατικές κοινωνίες ενάντια στη συγκέντρωση εξουσίας, προετοίμαζε το έδαφος για την εφαρμογή μιας υψηλής τεχνολογίας αυταρχικής διακυβέρνησης.
Η μηχανή της ΕΕ σταδιακά έπαυσε να υπηρετεί την Ευρώπη. Η Ευρώπη έγινε το καύσιμο της μηχανής που φέρει το όνομα ΕΕ. Ο αυταρχισμός είναι πλέον η φέρουσα δομή της Κομισιόν. Αποφάσεις με μεγάλες κοινωνικές προεκτάσεις λαμβάνονται από θεσμούς, χωρίς καμία δημοκρατική εντολή. Η προσωπική ζωή των διαφωνούντων συντρίβεται μέσω εκτελεστικών υπερβάσεων, που αντικατοπτρίζουν τακτικές ολοκληρωτισμού.
Χαρακτηριστική περίπτωση, ο Jacques Baud, στον οποίο η Κομισιόν πρόσφατα επέβαλε βαριές κυρώσεις (δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, μετρητών, τραπεζικών καταθέσεων, ακινήτων, ταξιδιωτικές απαγορεύσεις), επειδή έκανε κριτική στη πολιτική της Κομισιόν (BNE- Γραφείο Εθνικών Εμπειρογνομόνων): «Δεν καταγγέλθηκε για κανένα ποινικό αδίκημα, κανένα αποδεικτικό στοιχείο ενώπιον δικαστηρίου, καμία δικαστική απόφαση. Ένα άτομο τιμωρήθηκε μόνο με μια εκτελεστική απόφαση».
Αν δεχτούμε ότι αξιώσεις όπως «πολιτική μη ανάμειξης της Ελλάδας σε περίπτωση τουρκο-ισραηλινής σύγκρουσης με θέατρο πολέμου την Κύπρο» ή η οριστική εγκατάλειψη των 12 μιλίων στο Αιγαίο αποτέλεσαν ατζέντα συζητήσεων, οι κ. Μητσοτάκης, Δεμίρης και η παρεούλα του ΥΠΕΞ πρέπει να οδηγηθούν στο στρατοδικείο
Του Γιώργου Χαρβαλιά
Είναι περιττό νομίζω να εξηγήσουμε ότι στη διεθνή διπλωματική πρακτική δεν συνηθίζεται ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του εχθρού να επισκέπτεται το πρωθυπουργικό μέγαρο και να συναντά τον ίδιο τον εκλεγμένο πρωθυπουργό της αντίπαλης χώρας υπό συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας.
Καμία τέτοια… παράταιρη συνεύρεση δεν έχει καταγραφεί στα μεταπολεμικά χρονικά των διμερών σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας και υπό αυτή την έννοια ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικεί ακόμη μία εντυπωσιακή πρωτοτυπία στο παγκόσμιο διπλωματικό γίγνεσθαι. Ειδικότερα αν αναλογιστεί κανείς ότι ούτε ο Πούτιν αποτόλμησε να συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο τον αρχηγό της CIA, Tζον Ράτκλιφ, στο Κρεμλίνο και τον παρέπεμψε σε άλλους… αρμοδιότερους, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε συμβατικός ηγέτης. Αλλά ο Κυριάκος δεν είναι συμβατικός, το έχουμε πει. Δουλεύει σε άλλες στροφές…
Στο σημείο αυτό να διευκρινίσω ότι θεωρώ την είδηση της συνάντησης Μητσοτάκη – Καλίν δεδομένη. Διέρρευσε στο «έγκριτο» δημοσιογραφικό συγκρότημα Αλαφούζου, το οποίο απηχεί «έγκυρα» την καθεστωτική γραμμή, και 15 μέρες τώρα δεν διαψεύστηκε από τον λαλίστατο κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, ο οποίος ερωτηθείς σχετικά κατέφυγε στην έμμεση επιβεβαίωση «ουδέν σχόλιο». Αν τελικά δεν ισχύει, ο κύριος Μαρινάκης αυτομάτως πρέπει να πάει σπίτι του κι εγώ να ζητήσω συγγνώμη για τη… συγγνωστή πλάνη που με οδήγησε στην παράβαση του δημοσιογραφικού κώδικα.
Δεν ξέρω με ποιες προσδοκίες έγινε η πρώτη πρόσκληση του πατρός Βασιλείου (Γοντικάκη), ηγουμένου τότε της Μονής Σταυρονικήτα και αργότερα της Μονής Ιβήρων στις φοιτητικές εκδηλώσεις του «Ελευθέρου διαλόγου» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την άνοιξη του 1980. Αυτή, πάντως, πρέπει να ήταν και η πρώτη του ομιλία σε πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Όπως και να έχει, η εμφάνιση και η παρουσία του Αγιορείτη ιερομονάχου στον πανεπιστημιακό χώρο απετέλεσε έναν κεραυνό εν αιθρία για όλους.
Άγνωστο, παραμένει, και το πώς διαμορφώθηκε το ετερόκλιτο ακροατήριο που κατέκλυσε το αμφιθέατρο της Πολυτεχνικής Σχολής. Ίσως να οφειλόταν στην έκτακτη και νεοφανή τότε λάμψη του Άθωνα ως «καταφύγιο» νέων οι οποίοι εν μέσω της ευρύτερης μεταπολιτευτικής, επαναστατικής έξαρσης «εγκατέλειπαν» τον κόσμο για να περιβληθούν χωρίς πολλά προσχήματα το ευτελές σχήμα του μοναχού. Και ιδιαίτερα, του Αγιορείτη.
Εν τω μεταξύ, το ευτελές σχήμα του μοναχού, άρχισε σιγά σιγά να περιβάλλεται με την εκτίμηση της ευρύτερης κοινωνίας και φυσικά της Εκκλησίας. Κάτι που δεν ίσχυε λίγα χρόνια πριν. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η άποψη που επικρατούσε στην κοινωνία και στην Εκκλησία για τους μοναχούς ήταν αυτό που γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, περιγράφοντας στην ουσία τον εαυτό του στους «Χαλασοχώρηδες», πως δηλαδή ασχολούνταν με «έργα μη παραδεδεγμένης χρησιμότητος»!
Η δεκαεξαετία είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο ένας μαθητής εισέρχεται στην πρώτη Δημοτικού, πάει στο Γυμνάσιο, τελειώνει το Λύκειο, ολοκληρώνει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και εξέρχεται στην κοινωνία ως έτοιμος επιστήμονας.
Κι όμως, στο πεδίο της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, δεκαέξι ολόκληρα χρόνια μετά την εκδήλωση της δομικής κρίσης, το πολιτικό προσωπικό —με κορωνίδα τον νυν πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα— εμφανίζεται να μην έχει διδαχθεί απολύτως τίποτα.
Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας με υποδειγματική υπακοή τις σκληρότερες μνημονιακές δεσμεύσεις, υπερφορολογώντας τη μεσαία τάξη για να καλύψει τα επιβαλλόμενα δημοσιονομικά πλεονάσματα, επανέρχεται στις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης με τις ίδιες ακριβώς ανεφάρμοστες υποσχέσεις που κατέρρευσαν το 2015.
Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει σε μια δογματική προσήλωση στα οικονομικά της προσφοράς, παρουσιάζοντας ως ανάπτυξη την εκποίηση των εθνικών υποδομών και τη φούσκα των ακινήτων.
Ο Scevalier το 1699 γράφει δια την Κρήτη τα εξής :
«την ύπαιθρον χώραν κατοικούσι και καλλιεργούσι οι ιθαγενείς Κρήτες. Τόσον όμως πιέζονται και καταδυναστεύονται υπό των Τούρκων, ώστε πολλοί εξ αυτών δια να σωθώσι από τα δεινά και από την πληρωμή του χαράτς, είδος κεφαλικού φόρου γίνονται μουσουλμάνοι».
Ο Pouqueville λέγει ότι :
«εκατό χιλιάδες χριστιανοί επλήρωναν το χαράτς κατ’ αρχάς, αλλά μετά τόσης θηριωδίας μεταχειρίστηκαν αυτούς οι κατακτητές, ώστε πλέον των 60000 εξισλαμίσθησαν».
Η εξωμοσία γινόταν είτε από άτομα μεμονωμένα, είτε από ολόκληρες οικογένειες, είτε ολόκληρα χωριά, σε όλη την Κρήτη. Π.χ. στο Αξέντι Ηρακλείου, όπου περί το 1740, εξωμότησε όλο το χωριό μαζί με τον παπά και το 1881 είχε 70 οικογένειες μόνο Μουσουλμάνων.
Στο Νομό Χανίων έτσι έγινε στους Στράτους, Φλώρια, Κατσοματάδος, Μυλωνές, και Σάσαλο Σελίνου. Στην περιοχή της Σητείας στα χωριά Βαβέλοι (Νέα Πραισός), Δάφνη, Λαμνώνι, Ζάκανθος και Κατελιώνας. Τα ίδια έγιναν σε πολλά χωριά της Αμπαδιάς στο Ρέθυμνο, στην Μεσαρά κλπ.
Μετά την εξωμοσία ακολουθούσαν τελετές που ολοκληρωνόταν με τη περιτομή του νέου μουσουλμάνου. Γράφει ο F.W. Sieber (1789-1844) :
Το θέμα μου δεν είναι η καλλιτεχνική ή ηθική αξιολόγηση του Μαζωνάκη, αλλά η πρωτοφανής ταχύτητα με την οποία γύρω του δημιουργήθηκε ένας λαϊκός μύθος.
Η διαδικασία της μυθοποίησης πυροδοτήθηκε και τροφοδοτήθηκε από κόσμους που κανονικά δύσκολα συναντιούνται: από τη Μάρω Βαμβουνάκη στον Ξαρχάκο, από τον Μητροπολίτη Νικαίας στη λαϊκή πίστα, από τους επώνυμους καλλιτέχνες, στον κυβερνητικό εκπρόσωπο και στους ανώνυμους του Facebook.
Στην αρχή ήταν «καλός», «γνήσιος», «διάφανος». Ύστερα γίνεται «ψυχούλα», «διαμάντι», «άρχοντας». Μετά «το τελευταίο λαϊκό είδωλο», άνθρωπος των «αμέτρητων σταυρών», σύμβολο των αδικημένων. Και στο τέλος σχεδόν μυθική μορφή, με τον… Διγενή Ακρίτα να επιστρατεύεται για τον αποχαιρετισμό του.
Άλλες γλώσσες, άλλοι κόσμοι, άλλες αφετηρίες, όμως όλα κατευθύνονται προς το ίδιο σημείο: τη γέννηση ενός λαϊκού μύθου.
Και κάπου εκεί χάνεται ο πραγματικός άνθρωπος με τις όποιες αντιφάσεις του, -τον οποίο άλλωστε ελάχιστοι γνώριζαν πραγματικά, και μένουν μόνο λίγες μεγάλες λέξεις «γνήσιος», «καλός», «λαϊκός», «αδικημένος».
Έτσι, χωρίς κεντρικό σκηνοθέτη, μια κοινωνία κατασκευάζει συλλογικά τον μύθο που έχει ανάγκη: ο φίλος προσφέρει την προσωπική ανάμνηση, ο καλλιτέχνης την εξιδανίκευση, ο ιερέας τον συμβολισμό, τα media τον τίτλο και την εικόνα, ο θαυμαστής τη λατρεία, ενώ πάνω στην εξαρση και την υπερβολή βρίσκουν χώρο και η πολιτική αξιοποίηση, οι καλλιτεχνικές έριδες και κάθε είδους αυτοπροβολή.
Το ιερό και η αστυνόμευση του πένθους
Και όσο ένας άνθρωπος μετατρέπεται σε σύμβολο όσων η κοινωνία αισθάνεται ότι της λείπουν, τόσο ο μύθος αποκτά κάτι από την ανθρωπολογική λειτουργία του Ιερού. Και το Ιερό δεν συζητείται απλώς, αλλά προστατεύεται. Γι’ αυτό αρκεί ακόμη και ένα «δεν τον γνώριζα» για να προκαλέσει οργή. Η απόκλιση δεν αντιμετωπίζεται πια ως απλή διαφορά γνώμης, αλλά σχεδόν ως κάτι βέβηλο.
Είναι η λογική του πλήθους: το συναίσθημα μεταδίδεται, διογκώνεται και τελικά επιβάλλεται. Η αστυνόμευση του πένθους είναι ακριβώς το σημείο όπου η συλλογική συγκίνηση γίνεται κοινωνική πίεση. Τότε δεν μιλάμε πια μόνο για αγάπη, αλλά για μαζική υπερβολή που αυτοτροφοδοτείται και απαιτεί συμμετοχή.
👉🏼Ο φασισμός, η επιβολή του ισχυρού στον ανίσχυρο, είναι βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών. Τα αφεντικά επιβάλλονται στους εργαζόμενους, οι κοινωνικά προβεβλημένοι στους ανίσχυρους, οι κυβερνώντες στους κυβερνώμενους, η αστυνομία σε όποιον σηκώνει κεφάλι.
Επομένως, οι ιδεολόγοι φασίστες είναι απλό σύμπτωμα της εποχής, όχι ο πυρήνας του προβλήματος.
👉🏼Ο Κασιδιάρης δεν είναι ιδεολογικά εθνικιστής. Είναι ένας από τους εκφραστές του χρυσαυγιτισμού, ενός μείγματος ναζιστών, καλτ ακροδεξιών χουντοβασιλικών και αγανακτησμένων λούμπεν στοιχείων.
Εσχάτως προσπαθεί να υποδυθεί τον μοντέρνο ακροδεξιό, τύπου Μελόνι.
Τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με τον ελληνικό εθνικισμό.
Οι ΧΑτες, και στο πεζοδρόμιο, έχουν αφήσει ιστορία για τα ξυλίκια στους ενωτικούς Κύπριους φοιτητές στην Αθήνα, τους τσακωμούς με τους Ποντίους στις συγκεντρώσεις για την γενοκτονία ή τις ατιμωτικές συμπεριφορές στα μνημόσυνα για τον Κατσίφα
Η δεξιά και η ακροδεξιά ιστορικά ταυτίζονται με εθνικές προδοσίες, από την Μικρασία, ως την Κατοχή και από εκεί ως το κυπριακό. Η ελλαδική ακροδεξιά πολλάκις λειτούργησε σαν παρακράτος, ενός εθνοπροδοτικού κράτους. Πολύ περισσότερο η υποστήριξη του ναζισμού, ενός γερμανικού κινήματος, που πολέμησε και βασάνισε τον ελληνισμό, συνιστά εθνική προδοσία.
Έπειτα, η Ορθοδοξία, αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής ταυτότητας, δεν μπορεί να συσχετίζεται με θεωρίες μίσους, ενώ η ανερχόμενη σύγχρονη δυτική ακροδεξιά κατά κανόνα συγκρούεται γεωπολιτικά με τα ελληνικά συμφέροντα.
Η αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης- η οποία μαζί με την αποστρατιωτικοποίηση των Δαρδανελίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ίμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan), προεβλέπετο από τη Σύμβαση της Λοζάνης για τα Στενά του 1923.
ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ όμως από τη Σύμβαση του Montreux του 1936 η οποία, όπως ρητώς μνημονεύεται στο προοίμιό της, αντικατέστησε στο σύνολό της την προαναφερόμενη Σύμβαση της Λοζάνης.
Το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίσθηκε και από την ίδια την Τουρκία, όταν ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Rustu Aras, απευθυνόμενος προς την Τουρκική Εθνοσυνέλευση με την ευκαιρία της κύρωσης της Συμβάσεως του Montreux, αναγνώρισε ανεπιφύλακτα το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να εγκαταστήσει στρατεύματα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, με τις εξής δηλώσεις του:
"Οι διατάξεις που αφορούν τις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στη γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποστρατιωτικοποιηθεί κατ' εφαρμογήν της Σύμβασης της Λοζάνης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Montreux και αυτό μας ευχαριστεί ιδιαίτερα".
Ἐλάχιστα γεγονότα χαράχθηκαν τόσο βαθιὰ στὴ συλλογικὴ μνήμη τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὅσο ἡ 29η Μαΐου 1453.
Ἡ Κωνσταντινούπολη ἔπεσε. Ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτορας σκοτώθηκε μαχόμενος. Ἡ Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων ἔπαψε νὰ ὑπάρχει ὡς κυρίαρχη πολιτεία. Μία ἱστορικὴ συνέχεια μεγαλύτερη τῶν χιλίων ἐτῶν ἔχανε τὴν κρατική της ὑπόσταση.
Ἀλλὰ τί ἀκριβῶς τελείωσε τὸ 1453;
Τὸ κράτος. Ὄχι ἡ Ῥωμανία.
Ἐὰν ἡ Ῥωμανία ἦταν ἁπλῶς μία κρατικὴ κατασκευή, τότε πράγματι θὰ εἶχε πεθάνει μαζί της. Ἦταν ὅμως κάτι βαθύτερο: μία οἰκουμένη, μία ἐκκλησιαστικὴ καὶ πολιτισμικὴ πραγματικότητα, μία κοινὴ μνήμη καὶ ἕνας τρόπος ζωῆς.
Όταν η κοινωνική αποξένωση μετατρέπεται από προσωπικό βίωμα σε μια χρυσή αγορά, οι επιχειρήσεις παγκοσμίως στήνουν χορό δισεκατομμυρίων κεφαλαιοποιώντας τη μοναξιά. Το φαινόμενο αυτό μεγιστοποιείται με γεωμετρική πρόοδο στην Ασία, όπου ολόκληρες κοινωνίες αναδιαμορφώνονται. Η «οικονομία του ενός» καλπάζει , την ίδια ακριβώς ώρα που κυβερνήσεις αναγκάζονται να επιστρατεύσουν μέχρι και «Υπουργούς Μοναξιάς» για να μαζέψουν τα σπασμένα μιας πρωτοφανούς κρίσης ψυχικής υγείας.
Το φαινόμενο περνά πλέον με ορμή στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, κατακτώντας τις ΗΠΑ. Εκεί, κολοσσοίαναγκάζονται να αναπροσαρμόσουν τη στρατηγική τους. Όπως η Domino’s Pizza λανσάροντας μικρές, ορθογώνιες πίτες σχεδιασμένες αποκλειστικά για έναν πελάτη.
Αντί για πάνες…
Η κατακόρυφη άνοδος των μονομελών νοικοκυριών σε χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Κίνα τροφοδοτεί τη λεγόμενη «οικονομία της μοναξιάς». Αντί για πάνες ή αγορές τροφίμων σε μεγάλες συσκευασίες, οι μεμονωμένοι καταναλωτές στρέφουν τα κεφάλαιά τους στη φροντίδα κατοικιδίων, σε συλλεκτικά παιχνίδια και σε πρωτότυπες εμπειρίες.
Το επιχειρηματικό οικοσύστημα προσαρμόζεται ταχύτατα στα νέα δεδομένα, αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη από τη διαμόρφωση ενός κόσμου κομμένου και ραμμένου για έναν μόνο άνθρωπο.
Τα πάντα, από τα καθημερινά ψώνια μέχρι τα έτοιμα γεύματα, προσγειώνονται απευθείας στην πόρτα τους με ένα κλικ. ‘Οταν νιώθουν την ανάγκη να μιλήσουν απλώς ανοίγουν το κινητό και πιάνουν κουβέντα με chatbots, σημειώνει το CNN.
Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι:
α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος,
β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη.
Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη».
Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030.
Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία…
Να το θυμίσω σε όσους βλέπουν τον τελευταίο καιρό στο Σαμαρά τη σωτηρία της Ελλάδας.
Αυτή είναι η επική φωτογραφία του Reuters, τέτοιες μέρες τον Ιούλιο του 2013 μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου…
Δε χρειάζονται πολλά λόγια. Για την ακρίβεια δε χρειάζονται καθόλου λόγια.
Η φωτογραφία, που έκανε το γύρο του κόσμου, αποτυπώνει με τη μεγαλύτερη σαφήνεια το πόσο στεναχωρημένοι (χαχαχα!) ήταν τότε οι κυβερνώντες ( το έπαιξαν και αυτοί αντιμνημονιακοί προεκλογικά!!) που ψήφισαν το 2ο μνημόνιο, ένα νομοσχέδιο που καταδίκαζε και αυτό τη χώρα και τους Έλληνες πολίτες.
Ο διαχρονικός εθνικός τραπεζίτης βέβαια, θεματοφύλακας των συμφερόντων των γνωστών ελίτ, πανταχού παρόν, μέσα στη τρελή χαρά....
Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στο κεντρικό δελτίο του τηλεοπτικού σταθμού Θράκη, επικεντρώθηκε σε κρίσιμα εθνικά, γεωπολιτικά και ιστορικά ζητήματα που αφορούν τη Θράκη, το Αιγαίο και τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Τα βασικά σημεία της συνέντευξής του συνοψίζονται στα εξής:
1. Η κατάσταση στη Θράκη & ο ρόλος του Τουρκικού Προξενείου
•Παρεμβάσεις και επιρροή: Τονίζεται η συστηματική προσπάθεια του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής να επηρεάζει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή στην περιοχή, χειραγωγώντας τη μουσουλμανική μειονότητα.
•Θεσμική υποχώρηση της Αθήνας: Ασκείται κριτική στην ελληνική πολιτεία για «απουσία» ή υποχωρητικότητα απέναντι στις τουρκικές μεθοδεύσεις, υποστηρίζοντας ότι το ελληνικό κράτος οφείλει να προστατεύσει όλους τους πολίτες της Θράκης (χριστιανούς και μουσουλμάνους) ισότιμα, χωρίς να αφήνει περιθώρια παρέμβασης από την Άγκυρα.
2. Ελληνοτουρκικά & Γεωπολιτική Στρατηγική
•Η στρατηγική της Τουρκίας («Γαλάζια Πατρίδα»):
Υπογραμμίζεται ότι η τουρκική αναθεωρητική πολιτική δεν είναι ευκαιριακή αλλά μακροπρόθεσμη, στοχεύοντας στην αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας σε Αιγαίο, Θράκη και Ανατολική Μεσόγειο.
•Η ελληνική εξωτερική πολιτική:
Επισημαίνεται η ανάγκη για μια ενεργητική και αποτρεπτική εθνική στρατηγική αντί μιας φοβικής ή αμυντικής στάσης που συχνά οδηγεί σε υποχωρήσεις.
Ένα εξαιρετικό πρόγραμμα της "Ελπίδας για τη Δημοκρατία"!
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ;
Είχα προκληθεί αρνητικά ακούγοντας την Μαρία Καρυστιανού να δηλώνει ότι δεν αναφέρεται δημόσια στις θέσεις του κόμματος γιατί φοβάται μήπως κλαπούν οι θέσεις του.
Τελικά, η Μαρία έκανε λάθος!
Όχι γιατί όπως ισχυρίζονταν οι πολιτικοί της αντίπαλοι και οι συστημικοί δημοσιογράφοι το κόμμα δεν είχε πρόγραμμα, αλλά γιατί αυτά τα κόμματα αδυνατούν, δεν τους επιτρέπουν οι δεσμεύσεις τους, να εκφράσουν ανάλογες θέσεις...
Η κ. Καρυστιάνου έκανε λάθος, καθώς έπρεπε να γνωρίζει ότι ένα μνημονιακό κόμμα, ένα κόμμα που οι θέσεις του για την εθνική στρατηγική, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την αυτόχθονη πολιτική για την παιδεία και τον πολιτισμό του τόπου, το μεταναστευτικό και την αντιμετώπιση του δημογραφικού, καθορίζονται από ατζέντες ξένων πρεσβειών, την υποτέλεια στον ξένο παράγοντα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΝΆΛΟΓΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕ Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ!
ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ:
Η αλήθεια είναι ότι παρακολούθησα την ομιλία της Προέδρου της "ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" με χαμηλές προσδοκίες .
Ίσως είχα επηρεαστεί από τις συνεχείς λοιδορίες των συστημικών δημοσιογράφων.
Όπως, την ίδια ημέρα της συνέντευξης όπου η γνωστή δημοσιογράφος Ελένη Καλογεροπουλου κατέθεσε με "πειστικό" λόγο ότι ενδέχεται το κόμμα να μην κατέλθει τελικά στις εκλογές και ότι συνεχίζεται η διαρροή στελεχών του κόμματος που όμως δεν κατονόμαζε.
Κάπως έτσι είτε με σιωπή ή με απαξιωτικές αναφορές προβάλλεται η "ΕΛΠΊΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" και η Πρόεδρος Μαρία Καρυστιανού από το σύνολο των ΜΜΕ!
Φυσικά δεν κατόρθωσα να ακούσω τη συνέντευξη ζωντανά, καθώς δεν προβλήθηκε από κανένα κανάλι και οι ηλεκτρονικοί σύνδεσμοι που φιλοδοξούσαν να την μεταδώσουν μέσω You Toube δεν λειτουργούσαν (τυχαίο;)!
Μόλις χθές άκουσα την ομιλία και εξεπλάγην θετικά για την πληρότητα και την ποιότητα των θέσεων. Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που πράγματι μπορεί να είναι η αφετηρία για την επανεκκίνηση της χώρας, την ανάκτηση της εθνικής αξιοπρέπειας και του δημοσίου πλούτου προς όφελος του λαού της πατρίδας!
Θα ήταν χρήσιμο να τοποθετηθούν ως προς τις θέσεος της ΕΛΠΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΠΚΡΑΤΙΑ, όχι τα συστημικά κόμματα, καθώς οι δεσμεύσεις στον ξένο παράγοντα και τους ντόπιους ολιγάρχες δεν το επιτρέπουν, αλλά θα πρέπει να το κάνουν όλα τα άλλα αντί - συστημικά κόμματα καθώς οι συγκλίσεις για το Κοινό καλό επιτρέπονται!
Ποιος μας έμαθε για ποια πράγματα αξίζει να τρέχουμε;
Η εικόνα είναι σχεδόν αλληγορική. Οι μπάρες ανοίγουν και εκατοντάδες άνθρωποι αρχίζουν να τρέχουν. Τρέχουν πραγματικά, με όση δύναμη έχουν, για να προλάβουν μια καλύτερη θέση στη συναυλία, να βρεθούν λίγο πιο κοντά στη σκηνή, εκεί όπου συμβαίνει το γεγονός.
Θα ήταν πολύ εύκολο να τους ειρωνευτούμε. Και θα ήταν λάθος.
Γιατί το ενδιαφέρον στην εικόνα δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι τρέχουν. Είναι ότι μπορούν ακόμη να τρέξουν. Μπορούν να επιθυμήσουν κάτι τόσο πολύ ώστε να περιμένουν ώρες, να στριμωχτούν, να κινητοποιηθούν, να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες στον ίδιο τόπο.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η κοινωνία μας έχασε την επιθυμία της. Το ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Γιατί καμία κοινωνία δεν γεννιέται γνωρίζοντας τι είναι σημαντικό. Μαθαίνει τι αξίζει να θαυμάζει, να επιθυμεί, να αγοράζει, να φοβάται, για ποιο πράγμα αξίζει να περιμένει, να ταξιδέψει, να συγκινηθεί ή να θυμώσει. Και αυτή η εκπαίδευση δεν γίνεται μόνο στο σχολείο. Γίνεται καθημερινά από τις οθόνες, τη διαφήμιση, την τηλεόραση, τις πλατφόρμες, από τα πρόσωπα που προβάλλονται αδιάκοπα και από εκείνα που δεν προβάλλονται ποτέ.
Μια κοινωνία εκπαιδεύεται κυρίως από αυτά στα οποία μαθαίνει να στρέφει την προσοχή της. Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο αθέατες λειτουργίες του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν χρειάζεται να σου απαγορεύσει να σκέφτεσαι. Δεν χρειάζεται καν να σου πει τι να σκέφτεσαι. Αρκεί να επηρεάζει αποφασιστικά για ποια πράγματα θα σκέφτεσαι. Η εξουσία πάνω στην προσοχή προηγείται συχνά της εξουσίας πάνω στη σκέψη.
Θυμήθηκα απόψε στη Νίκαια τον Φρέντυ Γερμανό, από τα χρόνια που φοιτούσα στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, να μας λέει πως ένας από τους τόπους όπου μαθαίνεις τον άνθρωπο και, επομένως, μαθαίνεις να γράφεις, είναι οι κηδείες. Με τον Παναγιώτη Κακολύρη, συμφοιτητή και κολλητό μου τότε, πήραμε τη φράση σχεδόν κατά γράμμα και αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε δημόσιες, μεγάλες, λαϊκές κηδείες, σαν να μπορούσε κανείς εκεί να μαθητεύσει σε κάτι που κανένα εργαστήριο γραφής δεν διδάσκει: στη στιγμή όπου ο άνθρωπος παύει για λίγο να επιμελείται τον εαυτό του.
Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να αισθανθώ σήμερα την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνο το παράξενο σχολείο και να ξαναδώ τι σημαίνει λαϊκή κηδεία. Και το πρώτο πράγμα που είδα δεν ήταν το φέρετρο, αλλά τις πολυκατοικίες. Γύρω από τον ναό, στα μπαλκόνια, είχαν βγει άνθρωποι, πολλοί, κάποιοι έτρωγαν ακόμη το βραδινό τους και κοιτούσαν προς τα κάτω, ενώ στον δρόμο χιλιάδες περίμεναν τον Γιώργο. Έμεινα σχεδόν δύο ώρες ανάμεσά τους και σκεφτόμουν πόσο λίγο γνωρίζουμε πια αυτόν τον κόσμο, επειδή έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε κοινωνία εκείνο που εμφανίζεται στις οθόνες μας. Όμως εδώ δεν υπήρχαν followers.
Υπήρχαν σώματα.
Άνθρωποι κανονικοί, εργαζόμενοι, γείτονες, οικογένειες, ψηφοφόροι, εκείνοι που τα κόμματα μετατρέπουν σε ποσοστά, οι πλατφόρμες σε δεδομένα, η αγορά σε καταναλωτές και η τηλεόραση σε κοινό, είχαν κατέβει στον δρόμο χωρίς κανείς να τους οργανώσει, επειδή ένας θάνατος τούς αφορούσε.
Θα ήθελα να τους έβλεπαν έτσι κάποτε οι πολιτικοί, όχι από την πρώτη σειρά μιας κηδείας και όχι μέσα από μια κυλιόμενη μέτρηση πρόθεσης ψήφου, αλλά από πίσω, ανώνυμοι ανάμεσά τους. Γιατί αυτό που βρισκόταν απόψε γύρω μου δεν χωρούσε ούτε σε δημοσκόπηση ούτε σε hashtag. Ήταν κάτι πολύ παλαιότερο και πολύ πιο επικίνδυνο για όποιον έχει ξεχάσει να το ακούει:
λαϊκό αίσθημα.
Και ήταν λαϊκός θρήνος.
Άρχισα να μιλώ με ανθρώπους δίπλα μου που κατάλαβα πως ανήκαν σε αυτή την κοινότητα της Δυτικής Αττικής, ανθρώπους που δεν είχαν φτάσει για να καταγράψουν το γεγονός, αλλά γνώριζαν τον τόπο και την οικογένεια. Ο κύριος στα κεριά, φίλος της οικογένειας, μου είπε σχεδόν παρεμπιπτόντως δύο πράγματα που άλλαξαν για μένα ολόκληρη τη βραδιά: σε αυτόν τον ναό βαφτίστηκε ο Γιώργος και σε αυτόν τον ναό έψελνε παιδί.
Μια σημείωση για τη χτεσινή μέρα, από την έντιμη, γενναία, καθαρή κι ευαίσθητη φωνή του Λουΐς Σεπούλβεδα, που έφυγε τόσο γρήγορα μέσα στον κόβιντ. Μια σημείωση 25 ήδη χρόνων, που φωτίζει όμως διαυγέστατα και το σήμερα.
Αντιγράφω από τις «Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου», στην αψεγάδιαστη μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, από το σύντομο άρθρο του
«Η καταραμένη μέρα»:
«Εδώ και 30 χρόνια κουβαλάω αυτή την καταραμένη ημερομηνία σαν ταφόπλακα με την οποία μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σκέπασε τα νιάτα μου και τα νιάτα χιλιάδων ανθρώπων όπως εγώ· γιατί το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα που κατέλυσε τη δημοκρατία στη Χιλή, δεν ήταν ιδέα του Πινοτσέτ ή των άλλων επίορκων αξιωματικών, δεν ήταν αποκλειστική ευθύνη του Κίσιντζερ, του επόμενου που πρέπει να καθίσει στο εδώλιο της διεθνούς ποινικού δικαστηρίου, ούτε μόνο του Νίξον, του μεγάλου παλιάτσου της δεκαετίας του '70. Αυτοί που αποφάσισαν να συντρίψουν τη χιλιανή δημοκρατία, οι ίδιοι που σήμερα καταστρέφουν την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, το Εκουαδόρ, ίσως και την Βραζιλία, γιατί ξέρουν πως το καθαρό δημοκρατικό παιχνίδι δεν θα τους είχε επιτρέψει ποτέ να εφαρμόσουν οικονομικά μοντέλα βασισμένα στην άρνηση όλων των αξιών του δυτικού πολιτισμού, στον οποίο έχουμε δικαίωμα να προσβλέπουμε όλοι εμείς οι κάτοικοι του τρίτου κόσμου.
Ο Πατουλης και τα όργανα του ιατρικού συλλόγου Αθηνών τιμώρησαν με 6 μήνες αναστολή και 14.000€ το γιατρό που στο ιατρείο του πέθανε ο Μαζωνάκης.
Θα πάρει τώρα αυτή την απόφαση του ΙΣΑ ο γιατρός και θα την δώσει στον συνήγορο του που θα επιχειρήσει να τον αθωώσει στα δικαστήρια.
Και ρωτώ γιατί βιάστηκε τόσο γρήγορα ο Πατούλης να βγάλει αυτή την απόφαση χάδι, γιατί δεν ανακαλεί την άδεια του ιατρείου μέχρι να βγει η δικαστική απόφαση και μετά ο Πατούλης και τα όργανα του ΙΣΑ να τιμωρήσουν τον γιατρό σύμφωνα με την δικαστική απόφαση;
Έτσι δίνουν άλλοθι και χαρτιά σε τσαρλατάνους της υγείας να συνεχίζουν το δολοφονικό τους εργο με τις ευλογίες του ιατρικού συλλόγου Αθηνών του προέδρου Πατούλη.
Βρε άθλιοι ακόμα δεν έχει γίνει η κηδεία του θύματος και εσείς βάλατε μπροστά τους μηχανισμούς αθώωσης του απατεώνα.
Συνδικαλισμός η μάστιγα της σύγχρονης Ελλάδας που βοηθά απατεώνες.
Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου, αλλά και πολύ πιο πριν, αναδεικνύεται ένα δομικό στοιχείο - πρόβλημα, που έχουν οι ίδιοι, αλλά και δημιουργούν στο επικοινωνιακό πεδίο οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του κόμματος. Δεν γράφω αριστεροί κι έχει την σημασία του αυτό, ως ευκαιρία. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα επικοινωνίας-ψηφιακού αλφαβητισμού. Κατά παράβαση της κεντρικής γραμμής μάλιστα (όμορφα και λιτά το δείχνει το screenshot).
Οσοι αποδέχονται τον όρο «Σοσιαλισμός με κουβανικά, κινεζικά και ό,τι άλλα χαρακτηριστικά» είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν και τον αντίστοιχο όρο «Σοσιαλισμός με Ελληνικά χαρακτηριστικά». Αν ναι, πώς φαντάζονται οτι θα συμβεί αυτό; Μακριά απο την κουλτούρα του μεγάλου μέρους του λαού; Τα ήθη κι έθιμα, τις παραδόσεις του, την θρησκεία ως μέρος του πολιτισμού μέσα στους αιώνες; Τις μουσικές και τα τραγούδια του, τα πανηγύρια και τους βάρδους του;
Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του;
Αυτό που συμβαίνει με την προσέγγιση που κάνουν στις μεγάλες μάζες - που παρεμπιπτόντως, αυτές, μια χαρά ενώνονται σε κάθε χαρά και τραγικό γεγονός, από τους χορούς που κάνουν αγκαλιασμένοι σε κύκλους στην Ικαρία, στον Πόντο, στην Κρήτη κι αλλού, έως και τις κηδείες αγαπημένων τους λαϊκών ειδώλων - είναι να τους διώχνουν, ή μάλλον καλύτερα, να τους σπρώχνουν απευθείας στο στόμα του φασισμού.
ένα ορόσημο που μην αφήσεις τη βαριά κουλτουριάρικη Θεολογία να στο κάνει αφυδατωμένα τροπάρια ..............
στο Αιγάλεω, το γενέθλιο City της λαικής ρίζας, με Ζαμπέτα και αρχαία παράνομα ζευγάρια και καταδιωκόμενους αριστερούς, μεγάλη γιορτή, μυθικό πανηγύρι στην κεντρική πλατεία, εκεί που ξεκινάγαμε μαθητές για την Πορεία του Πολυτεχνείου...........
σήμερα όλα αλλιώς, μια καρικατούρα Καταναλωτικής Μητρόπολης, ένα μελαγχολικό κιτς "εκμοντερνισμού", αλλά ο Σταυρός αναλλοίωτο δέος, πάντα, ακόμα από τα αναρχικά νεανικά χρόνια, ένα μυστήριο Stop, μια ανεπαίσθητη αμπάρα στις πύλες κάποιων κακών...ποτέ δεν "το φιλοσοφήσαμε", κάτι "εξωγήινο" σα να μας έλεγε "μυστήριο μέγα, τι το ψάχνεις;"....................
μαλλί της γριάς, "καμάκι" στην πλατεία, αλλά ο Σταυρός, Σταυρός, μια παρόρμηση κατάδυσης στην πίκρα και το χαμόγελο του διπλανού..........
ώσπου μάθαμε, νιώσαμε στην ψυχή δηλαδή, ότι το Ιερό είναι το προσωπικό άδυτο της Άγνοιας καθενός, που ψάχνει ελπίδα και νόημα, καθένας κι ο άρρητος Καημός του, όχι "ταξίδι" και σαχλαμάρες, Βαρύς Ξύλινος Σταύρος............
και ψάχνοντας έτσι καθένας συναντά και χάνει ανθρώπους, βρίσκει και στερείται "λύσεις", ανακαλύπτει και εγκαταλείπει ηπείρους, γιατί ο Σταυρός είναι σαν Νόημα με χίλιους κινητήρες και αισθητήρες και φυλλοκάρδια που "διαβάζουν τα Ταρώ της Δημιουργίας" ..............
και μένει πάντα μόνο ο Σταυρός, του καθενός ο Σταυρός, το βάσανο, ο τεράστιος βράχος, ο πόνος καθενός, που τον σηκώνει και πορεύεται.....................
σιγά σιγά, ξεπερνώντας ιδεολογίες, στερεότυπα, σκίτσα, μοτίβα, κλισέ, αρχίσαμε να βλέπουμε δισεκατομμύρια Σταυρούς, φορτωμένους σε κουρασμένους αλλά ασυμβίβαστους ώμους, και νιώσαμε Αδέλφια σε μια φλεγόμενη ζωή και σε μια αδιέξοδη έρημο..................
και η διέξοδος ήταν ο Σταυρός, η ευθύνη, η μοίρα, το χρέος καθενός, το προσωπικό που αντιλαλεί στο παγκόσμιο, το ατομικό αχ! που χωράει όλη τη συγχώρεση και την αγάπη...γιατί χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει ανάσταση.... και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες!......
Η φιλοσοφική έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποτελεί το θεμέλιο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού: όλα υποτάσσονται σε αυτήν. Η απώλειά της θα σήμαινε την επιστροφή σε έναν νέο Τριακονταετή Πόλεμο.
Το παρακάτω είναι ένα αντίγραφο ομιλίας που έδωσε ο Peter Hänseler στις 5 Σεπτεμβρίου 2026, στην εκδήλωση «Courage to Be Ethical» στο Sirnach.
Ο Τριακονταετής Πόλεμος έληξε το 1648. Οι εμπόλεμοι έμαθαν ότι η συνέχιση της σύγκρουσης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική καταστροφή για την Ευρώπη.
Χάρη σε αυτή την οδυνηρή συνειδητοποίηση έχουμε την θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου: την αναγνώριση της κυριαρχίας των κρατών, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους ή τη μορφή διακυβέρνησής τους. Οι κοινωνικές αλλαγές που προέκυψαν - η μείωση της επιρροής της Εκκλησίας και η ανάπτυξη και εδραίωση των πολιτικών δικαιωμάτων και της κοινωνίας των πολιτών - έχουν με τη σειρά τους θέσει τα θεμέλια για μια σημαντική περίοδο ανάπτυξης στους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού και της οικονομίας. Σε αυτή τη στιγμή οφείλουμε τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Εμμανουήλ Καντ.
Οι ιδέες του Καντ για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ήταν καρπός του πνευματικού κινήματος της εποχής, το οποίο ονομάζουμε Διαφωτισμό. Θα ήταν αδύνατες χωρίς τις οδυνηρές εμπειρίες ενός από τους πιο αιματηρούς πολέμους στην ιστορία, που είχε λάβει χώρα 200 χρόνια νωρίτερα.
Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα από τα πιο φιλοσοφικά συζητημένα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών —και όχι μόνο στον γερμανόφωνο κόσμο— εκδόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα. Όταν ο χαρακτήρας στο «The Easter Walk» δηλώνει: «Να 'μαι, ένας άνθρωπος· να 'μαι!» , αυτή η σύντομη πρόταση έχει ένα νόημα που ξεπερνά κατά πολύ το πεδίο της λογοτεχνίας.«Ιδού, είμαι άνθρωπος, να 'μαι.» Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Πηγή: AAABACA Abaca Press Profimedia
ΣΤΑΛΙΑΣ ΣΠΥΡΟΣ
