Επικήδειος: Ξένος ως και στη χαρά του

Μιχαηλίδης Αλέκος 

Βάσο Φτωχόπουλλε, επειδή δεν ήθελες επικηδείους, αποφασίσαμε να σου γράψουμε τέσσερις. Συμφώνησε o Μήτσος και ο Καράμπελιας, που με έναν δικό του θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα και τους Ελλαδίτες συντρόφους σου. Ο Πρόδρομος αντιπροσωπεύει άλλες εποχές του Αιγαίου των εντύπων σου και μάλλον εγώ, μιαν αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική. Γι’ αυτό θα μου επιτρέψεις να διαβάσω δύο.

Ο πρώτος:

«Τόσος κόσμος πλάι του πέρασε και τον προσπέρασε

τι να ζητάει, επαρχιώτης στην Ομόνοια μες το ψιλόβροχο αρχές του Μάη

Ψυχές πολύβουες κι ούτε ένα πρόσωπο τι καρτεράει. κλαρίνα παίζουν

κόσμος γλεντάει η ώρα πάει η ώρα πάει.

Ξένος ως και στη χαρά του μεσονύχτι του Σαββάτου

τραγουδάκια μου κατάμονα αν σας αντάμωνα θα ’πεφτα κάτου

στο ρυθμό σας ονειρεύομαι και ξενιτεύομαι στα βήματα του

κάπου εδώ έχω γνωστούς αλλά τέτοιαν ώρα μη βαρύνω τους.

Ο Τουρκικός Αττίλας πλήττει την Κύπρο

Ευθύνες Καραμανλή

Κυριακη 06 Σεπ 2026

Νικόλαος Ψαρουδάκης. Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ευάγγελος Αβέρωφ.

Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης

Τελευταίο Μέρος

Στον κατάλογο επιμερισμού των ευθυνών για τη δεύτερη φάση της εισβολής συγκαταλέγεται και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Συγκεκριμένα, μέλος της Eπιτροπής για τον Φάκελο της Κύπρου, ο βουλευτής Επικρατείας Ψαρουδάκης, σε φάκελο που κατέθεσε, μεταξύ άλλων αναφέρει και τις ακόλουθες ευθύνες του κ. Καραμανλή:Κάλυψε τον Αβέρωφ, που δεν εκτέλεσε τις αποφάσεις του για αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Κύπρο.

Ο Καραμανλής όχι μόνο δεν έστειλε βοήθεια στις αγωνιζόμενες κυπριακές δυνάμεις, αλλά την απόφασή του αυτή (να μη στείλει βοήθεια) την ανακοίνωσε με διάγγελμά του στις 15.8.74 από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο σε όλον τον κόσμο και φυσικά και στους εχθρούς της Κύπρου, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Η αντίσταση της Εθνικής Φρουράς υπήρξε κατά τις δύο πρώτες ημέρες αξιοθαύμαστη. Αι μαχόμεναι, όμως, σκληρώς εθνικαί δυνάμεις δεν ήτο δυνατόν να ενισχυθούν από την Ελλάδα…» και παρακάτω: «Η ένοπλος αντιμετώπισις των Τούρκων εις την Κύπρον καθίστατο αδύνατος, λόγω αποστάσεως και λόγω των γνωστών τετελεσμένων γεγονότων…».

Η ομιλία αυτή του κ. Καραμανλή, που απεκάλυπτε στον εχθρό τα ελληνικά σχέδια, αποτελεί, σύμφωνα με την Επιτροπή, «καθαρή προδοσία» και γεννά σε βάρος του καταλυτικές και ποινικές ευθύνες: 

Σχετικά με τις ευθύνες αυτές η Επιτροπή δεν μπορεί να αγνοήσει την εμπεριστατωμένη έκθεση του Αντιστράτηγου ε.α. Α. Σιαπκαρά, που είχε κατατεθεί στον Φάκελο. Όπως και η έκθεση αυτή δεν μπορεί να αγνοηθεί και στο θέμα τής μη διώξεως των εγκλημάτων που διέπραξε η χουντική στρατιωτική ηγεσία, παράλειψη που γεννά μεγάλες ευθύνες και στον κ. Καραμανλή και στον κ. Αβέρωφ.Ο κ. Καραμανλής δεν προέβη, ως όφειλε, στην άμεση αντικατάσταση της ένοχης και ανάξιας χουντικής στρατιωτικής ηγεσίας, η οποία είχε παραλείψει να θέσει σ’ εφαρμογή τα σχέδια αμύνης της Κύπρου και κυριολεκτικά άνοιξε τις πόρτες στον Αττίλα! Το επιχείρημα της δήθεν βίαιης αντίδρασης των χουντικών, των κ.κ. Καραμανλή-Αβέρωφ, διαψεύδεται από τα γεγονότα: Οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων ζητούν ν’ αναλάβουν ορισμένα υπουργεία, αλλά μόλις συναντούν την αντίρρηση των πολιτικών, αμέσως σπεύδουν να παραιτηθούν.

Πάολο Φρέιρε:Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ

Του Γιώργου Λεχουρίτη 

Σήμερα, με αφορμή το άνοιγμα των σχολείων, θυμόμαστε τον ριζοσπαστικό παιδαγωγό και θεωρητικό, Πάολο Φρέιρε! Η εκπαίδευση χρειάζεται να προάγει τόσο την χειραφετητική αλλαγή όσο και την καλλιέργεια ολιστικά της νόησης.

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ

«Οι αλλοτριωμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να ξεπεράσουν την εξάρτηση τους με την «ενσωμάτωση» τους σε αυτή καθεαυτή τη δομή που είναι υπεύθυνη για την εξάρτηση τους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για τον εξανθρωπισμό τους καθώς επίσης και όλων των άλλων, παρά μόνο η αυθεντική μεταμόρφωση της απαθρωποποιητικής δομής». [1] 

Παράλληλα,ο Freire, υποστήριξε ότι η πραγματική εκπαίδευση μπορεί να συμβεί μέσα από το διάλογο και την επικοινωνία. Μόνο τότε η εκπαίδευση αποτελεί πράξη ελευθερίας και διεργασία απελευθέρωσης.

Όπως είπε ο ίδιος: 

«Η εκπαίδευση είτε λειτουργεί ως μέσο που χρησιμοποιείται για να διευκολύνει την ενσωμάτωση της νεότερης γενιάς στη λογική του παρόντος συστήματος και να επιφέρει συμμόρφωση είτε γίνεται η πρακτική της ελευθερίας, το μέσο με το οποίο οι άνδρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν κριτικά και δημιουργικά την πραγματικότητα και ανακαλύπτουν πώς να συμμετάσχουν στη μεταμόρφωση του κόσμου τους».

Τα «Σεπτεμβριανά» και αυτό που δεν κάναμε

Του Κώστα Πατλακίδη 

Σκέφτομαι για τα «Σεπτεμβριανά». Το πογκρόμ δηλαδή που υπέστησαν οι Έλληνες της Πόλης το ’55. Και φέτος, όπως κάθε χρόνο, αναρτήσεις στο διαδίκτυο, ομιλίες, εκδηλώσεις συζητήσεις, αφιερώματα. Κι αναρωτιέμαι. Ποιο είναι το νόημα της μνήμης. Γιατί το κάνουμε. 71 χρόνια είναι. Έγινε κάτι; Υπήρξε δηλαδή κάποιο αποτέλεσμα; Έγινε έστω ένα βήμα προς την δικαίωση; Προς το σταμάτημα των αλλεπαλλήλων ηττών; Όχι, εκτός αν μου διαφεύγει κάτι. Ίσα – ίσα, νομίζω ότι όχι μόνο δεν έγινε κάτι, αλλά οι Έλληνες της Πόλης, μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα επί της ουσίας, έγινε μια ασήμαντη αριθμητικά ομάδα. 3.000 και κάτι άνθρωποι, 40 περίπου φορές λιγότεροι από εκείνους που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάνης. Και με τα γνωστά προβλήματα που αφορούν στις ιδιοκτησίες τους. Κι αυτό ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ είναι (όπως και η συστηματική ΕΞΟΝΤΩΣΗ των κατοίκων της Ίμβρου και της Τενέδου).

Ήταν κεραυνός εν αιθρία; Όχι βέβαια. Είχε προηγηθεί, το 1942, η εξοντωτική περιουσιακή φορολόγηση, που ήταν το προοίμιο των Σεπτεμβριανών. Το τουρκικό κράτος έδειξε τότε, στην πράξη, ότι δεν αποδέχεται και δεν θέλει την μειονότητα και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την Συνθήκη. Το 1942. Δηλαδή όταν εμείς πληρώναμε με εκατόμβες νεκρών και με φόρο ατελείωτου αίματος και δημιουργήσαμε την μεγαλύτερη αναλογικά αντίσταση ενάντια στο ναζιστικό τέρας. Του οποίου η Τουρκία ήταν σύμμαχος, ασχέτως αν δήλωνε ουδέτερη, ξεπληρώνοντας ό,τι όφειλε για την συνεργασία στις γενοκτονίες: ποντίων, μικρασιατών, Αρμενίων, Ασσυρίων.

Ο παππούς μου ήταν φυσικός. Ήταν και 96 χρονών .

Όταν τον ρωτούσαν πόσων χρονών είναι απαντούσε «χοντρικά… λίγο πριν πεθάνω». 

Το καλύτερο είναι ότι χαμογελούσε όταν το ‘λεγε. 

Γνήσια, όχι μ’ αυτό το χαμόγελο-μορφασμό-κάλυμμα τρόμου. 

Ο παππούς μου χώρισε από τη γιαγιά μου όταν ήταν 75 χρονών.

Όχι γιατί βρήκε γκόμενα αυτός. 

Όχι επειδή βρήκε γκόμενο η γιαγιά. 

Χώρισε γιατί δεν ήθελε να πηγαίνει εκδρομές σε μοναστήρια μαζί της. 

Σιχαινόταν επίσης τις φίλες της, που αφού γλεντοκόπησαν με συζύγους και εραστές στις Μυκόνους και τα Καζίνα της Ευρώπης, αποφάσισαν να κάνουν πλέον Πάσχα στον πανάγιο τάφο μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκαν ότι έχουν πάρει την άγουσα για τον δικό τους τον τάφο. 

«Αυτές παιδί μου είναι συνηθισμένες να τα ρυθμίζουν όλα ζητώντας ρουσφέτια από τους βουλευτάδες τους», μου είπε τότε. 

«Ε, δεν μπορώ να τις βλέπω να μετατρέπουν και το θεό σε βουλευτή.

Ανάβουν κεριά, κάνουν τάματα, φτιάχνουν φανουρόψωμα, φιλάνε οστά και κάρες αγίων, γιατί αυτή τη φορά είναι γιγάντιο το ρουσφέτι: ρετιρέ στον παράδεισο. 

Καλύτερα μόνος μου.»

"Καλή σχολική χρονιά" ευχήθηκε ο φρουρούμενος πρωθυπουργός στα παιδιά Δημοτικού σχολείου στα Άνω Λιόσια...

Εκεί που η φτώχεια συναντά την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου.

Εκεί που οι γονείς που δουλεύουν 13ωρα αφήνουν τα παιδιά τους σε σχολεία με τραγικές ελλείψεις προσωπικού, 25άρες τάξεις και προβληματικές κτιριακές υποδομές.

Εκεί που οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας λόγω χρεών συναντούν τις διώξεις εκπαιδευτικών λόγω συνδικαλιστικής δράσης και συμμετοχής στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση.

"Πρόκληση" χαρακτήρισε την επίσκεψη το τοπικό σωματείο εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, "Ηρώ Κωνσταντοπούλου" και "ανεπιθύμητο" τον ίδιο τον πρωθυπουργό. (η πλήρης ανακοίνωση παρακάτω)

Που όχι τίποτα άλλο αλλά δεν μπόρεσε καν να αφήσει την προσωπική του φρουρά εκτός σχολείου και έτσι 8χρονα παιδιά έπρεπε να στέκονται πίσω ή ανάμεσα στους "άντρες με τα μαύρα" που συνοδεύουν τον κύριο Μητσοτάκη...

------------------------------------------

"Η επικείμενη αυτή επίσκεψη στην περιοχή μας, όπου οι οικογένειες παλεύουν καθημερινά με τη συνεχή υποβάθμιση, τη φτώχεια, την ανεργία και την εκμετάλλευση και τα σχολεία μας να βιώνουν καθημερινά σε όλα τα επίπεδα την απαξίωση δεν αποτελεί παρά μια προκλητική φιέστα που δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή καθιστώντας τον ουσιαστικά και σε όλα τα επίπεδα ανεπιθύμητο.

Σε μια περιοχή που με κάθε τρόπο τα παιδιά αφήνονται στη μοίρα τους στριμωγμένα σε υπερπλήρη 25 άρια τμήματα, χωρίς παράλληλες στηρίξεις με ουσιαστική κατάργηση της ειδικής αγωγής, σε ακατάλληλες αίθουσες, με τραγικές ελλείψεις σε βασικές ειδικότητες εκπαιδευτικών, με κοντέινερ αντί για αίθουσες ως μόνιμα προσωρινή λύση, με σχολεία σε προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης που μετά την «αναβάθμισή» τους έγιναν περισσότερο ακατάλληλα, με εκπαιδευτικούς που τρέχουν να καλύψουν ώρες σε 3 και 4 σχολεία και που βρίσκονται υπό διωγμό γιατί υπερασπίζονται αυτό το δημόσιο σχολείο που κρατούν στις πλάτες τους, είναι ανεπιθύμητος.

Σ’ αυτή την περιοχή, σ’ αυτά τα παιδιά, σ’ αυτούς τους εκπαιδευτικούς έρχεται ο πρωθυπουργός να ευχηθεί καλή σχολική χρονιά;

Δεν θα επιτρέψουμε να χρησιμοποιηθεί το σχολείο των παιδιών μας ως φόντο για επικοινωνιακά παιχνίδια και φιέστες απ’ όσους μετατρέπουν ψηφίδα την ψηφίδα το δημόσιο σχολείο σε επιχείρηση, απ’ όσους έχουν απαξιώσει την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς διώκοντας το πιο ζωντανό και ελπιδοφόρο κομμάτι της εκπαίδευσης, απ’ όσους έφεραν ξανά τον επιθεωρητισμό, απ’ όσους εμπορεύονται την υγεία μας, την παιδεία και τα όνειρά μας και βλέπουν τις ζωές μας και το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας ως πεδίο κερδοφορίας. Απ’ όσους μιλούν μονάχα για κέρδη και ζημιές ενώ εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές!" 

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης "Ηρώ Κωνσταντοπούλου"

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/17WjeMB64Y/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

«Όσα ξέχασα να πω στους μαθητές μου....»

Nikolaj Bogdanov Belsky (1868-1945), Χωριατόπουλα.  1910.

Τα σχολεία άνοιξαν και είναι ιδιαίτερη η πρώτη ημέρα για μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς!

Η σπορά αρχίζει και οι ευχές όλων μας είναι για ένα ζείδωρο παιδαγωγικό έτος, καρποφόρο πνευματικά!

 Η φράση της κεφαλίδος στην ανάρτηση παραπέμπει στο περίφημο ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ με τίτλο, «Αυτά που ξέχασα να πω στους μαθητές μου».

🚩ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ

Σας έμαθα πώς να διαβάζετε τις εφημερίδες.

Σας έμαθα να ξεχωρίζετε τις λέξεις από τα πράγματα.

Σας έμαθα να ακούτε τι λένε οι κυβερνήτες,

και να σκέφτεστε τι κάνουν.

Μα ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό: 

Ότι όλα αυτά δεν φτάνουν.

Σας έμαθα να μετράτε τα χρόνια των πολέμων,

και τις απώλειες των στρατών.

Μα ξέχασα να σας πω ποιος κέρδισε από αυτούς τους πολέμους και ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό.

Σας έμαθα να αναγνωρίζετε την αδικία,

όταν αυτή φοράει τα ρούχα του νόμου.

Μα ξέχασα να σας πω πώς να την πολεμάτε, όταν ο νόμος είναι με το μέρος του ισχυρού.

Τώρα που φεύγετε, θυμηθείτε:

Η γνώση είναι όπλο μόνο όταν τη χρησιμοποιείς.

Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το είπε ένας δάσκαλος.

Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το έγραψε ένα βιβλίο.

Να πιστεύετε μόνο ό,τι εσείς οι ίδιοι, αφού το εξετάσετε,

 το βρείτε αληθινό.

   ____****____

Το πιο όμορφο μάθημα όμως σήμερα, ή πιο φωτεινή διδασκαλία είναι από τον Αντώνης Ανδρουλιδάκης :

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Με την ευκαιρία της νέας σχολικής χρονιάς, ίσως αξίζει να προστατέψουμε τα παιδιά μας όχι μόνο από όσα φοβόμαστε ότι μπορεί να τους συμβούν στο σχολείο, αλλά και από όσα το σχολείο μπορεί να τους διδάξει χωρίς ποτέ να τα γράψει σε κανένα βιβλίο. Γιατί το σχολείο δεν διδάσκει μόνο γλώσσα, μαθηματικά και ιστορία. Διδάσκει, συχνά χωρίς να το γνωρίζει, ποιος έχει δικαίωμα να μιλά, ποιος ορίζει την αλήθεια, τι θεωρείται επιτυχία και πόση ελευθερία επιτρέπεται σε ένα παιδί πριν χαρακτηριστεί «δύσκολο».

Ένα ζεϊμπέκικο για τον Βάσο

Μάριος Δημητρίου 9 Σεπτεμβρίου 2026

Αφιερωμένο στον πολιτικό ακτιβιστή Βάσο Φτωχόπουλλο, που πέθανε χθες στα 76 του το κείμενο αυτό – τον εκδότη, συγγραφέα και αρθρογράφο που συνέδεσε το όνομά του με το θρυλικό «Αιγαίον» στην παλιά Λευκωσία και έζησε για πολλά χρόνια μαζί με άλλους της παρέας του, «στο περιθώριο του περιθωρίου», όπως έγραψε ο ίδιος.

Σε χθεσινή ανάρτησή τους οι Εκδόσεις Έρμα, που είναι δικό του δημιούργημα, γράφουν μεταξύ άλλων: «Το Έρμα αποχαιρετά τον θεμέλιό του, όχι έναν απλό φίλο. Ο Βάσος Φτωχόπουλλος, που μπήκε σαν ξένος στη ζωή και ξαναφεύγει ξένος, δεν είναι για βιογραφικά. Είναι για γλέντι τρικούβερτο, για γέλιο μέχρι δακρύων, για φάρσες και σάτιρα άνευ ορίων και για τα πιο ωραία παραμύθια στα παιδιά που μεγάλωσαν στις αγκάλες του. Αυτά τα λίγα για τώρα, που ανάβει το τσιγάρο και σπεύδει να συναντήσει τους φίλους τους παλιούς στη “Λεωφόρο Βασίλη Τσιτσάνη” του δικού του παράδεισου, να τους ανακοινώσει το φευγιό του με τα συνηθισμένα του πειράγματα».

Θα έλεγα ότι αυτό το αποχαιρετιστήριο μήνυμα παραπέμπει άμεσα στο βιβλίο του Φτωχόπουλλου «Περιπλανώμενος Δυστυχισμένος – Ιστορίες με τραγούδια», που κυκλοφόρησε το 2015 και αποτυπώνει τη σπαραχτική και απαρηγόρητη νοσταλγία για τη χαμένη Γιαλούσα του συγγραφέα. Είναι ένα βιβλίο που …μυρίζει ποτό και τσιγάρο και καθορίζεται από οδύνη κι απελπισία, σκληρό χιούμορ και ανελέητο αυτοσαρκασμό.

Like a Rolling Stone

Έφυγε σε ηλικία 76 ετών ο σκηνοθέτης, συγγραφέας, εκδότης, αρθρογράφος και κυρίως ταβερνιάρης Βάσος Φτωχόπουλλος. Μετά από πολύχρονη μάχη για την υγεία του, ο Βάσος απεβίωσε τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026, στην ξενιτειά της Λευκωσίας, όπως ο ίδιος συνήθιζε να την αποκαλεί. Αφήνει πίσω του τεράστιο συγγραφικό έργο, μια εναλλακτική αντίληψη για τον ελληνικό τρόπο, αλλά και τη θρυλική ιστορία της ταβέρνας το «Αιγαίον», που δεν ήταν μόνο ταβέρνα.

Ο Βάσος Φτωχόπουλλος γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1950 στην πάμπτωχη και τότε αγγλοκρατούμενη Γιαλούσα. Ήταν το τρίτο παιδί του Νίκου και της Λουκίας, καθώς είχαν προηγηθεί η Κλαίρη και ο Γιώργος, ενώ ακολούθησε η Καίτη. Έζησε ως παιδί την ταραχώδη δεκαετία του ’50 και μιλούσε με θαυμασμό για τους μεγαλύτερούς του, που συμμετείχαν στον αγώνα της ΕΟΚΑ. «Χωρίς την ΕΟΚΑ, η Κύπρος θα ήταν ένας βόθρος» συνήθιζε να γράφει και να λέει.

Το 1962, λόγω φτώχειας και ανέχειας, η οικογένεια Φτωχόπουλλου μετανάστευσε στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο παραλιακό Margate, όπου είχαν εγκατασταθεί άλλοι συγγενείς τα προηγούμενα χρόνια. Γράφει στο πρώτο του βιβλίο «Περιπλανώμενος Δυστυχισμένος» που κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Κουκκίδα: «Μετά από δυόμισι μήνες στην Αγγλία είχα πέραν πάσης αμφιβολίας πειστεί πως δεν ήθελα να γίνω Εγγλέζος, ούτε καν να ζήσω στη χώρα τους. Παρόλ’ αυτά, στις 9 του Σεπτέμβρη, παρουσιάστηκα με τον πατέρα μου στο καθολικό σχολείο του Αγίου Γρηγορίου και γράφτηκα μαθητής σαν κανονικό Εγγλεζούδι. Ως και τη στολή του σχολείου μου είχαν αγοράσει. Την πρώτη ώρα με έβαλαν με κάτι μωρά πεντέξι χρονών, διότι δεν ήξερα καθόλου αγγλικά και δεν είχαν τι να με κάνουν. Μετά με πήραν σε μια τάξη της ηλικίας μου -ήμουν 12 ετών- όταν έμαθαν πως σε αυτή φοιτούσαν και δυο άλλες Greeks, η Χέλεν Τζιώρτζιου και η Χέλεν Πι».

Η ΜΥΗΣΗ ΣΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΡΟΚ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΠΟΥΛΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.

Του Γιάννη Σχίζα 

Ήταν η φωνή της Κύπρου,  αγωνιστής εφ ‘όλης της ύλης , μέχρι και θεατρικός συγγραφέας  με την ντοπιολαλιά  να είναι πρώτη προτεραιότητα. Δεν ήταν ποιητής, αλλά έστεκε  σαν φυσικός διάδοχος του αγώνα για την ελληνικότητα του κυπριακού λόγου από το μεγάλο ποιητάρη του νησιού ,  τον Κώστα Μόντη : 

«Ελάχιστοι μας διαβάζουν – ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας- μένουμε αδικαίωτοι κι αχειροκρότητοι – όμως αντισταθμίζει που γράφουμε ελληνικά». 

Και συμπλήρωνε : «Είναι δύσκολο να πιστέψω- πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας- είναι δύσκολο να πιστέψω- πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας – Πικρή θάλασσα της Κερύνειας- που πρέπει να αποσύρουμε πια – τους στίχους που σου γράψαμε!».

 Θυμάμαι πολλά γι αυτόν, μέχρι πως σχολίαζε  το θάνατο του γιου του τουρκοκύπριου ηγέτη  Ραούφ Ντεκτάς το 85  –του Ραϊφ Ντεκτάς – που υπήρξε μουσικός, συνθέτης και αρθρογράφος, και σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα. Ο Φτωχόπουλος έβρισκε την ευκαιρία  για να θυμίσει τα εκατέρωθεν θύματα, αυτής της πικρής εισβολής.

Το 1967 μεταναστεύει οικογενειακώς σε μια Βρετανική πόλη , το Margate , από όπου βρίσκει κάτι «ψευτοδουλιές στο Λονδίνο». Εκεί σημειώνει την κοινή δράση με τον φίλο του Πί τ τ α : «εγώ με κάτι Εβραίους που πουλούσαν υφάσματα κι ο Πίττα  πάλι με κάτι εβραίους που πουλούσαν ηλεκτρικές λάμπες…..Μέσα σε δυο εβδομάδες τα παρατήσαμε κι οι δυο για τους ίδιους λόγους, χωρίς καμιά συνεννόηση. Το 67 ήταν ο πόλεμος Ισραήλ –Αιγύπτου. Οι Εβραίοι είχαν λυσσάξει και έκαναν εράνους παντού. Εμείς, πέραν του ότι δεν είχαμε δεκάρα – πρώτη μας δουλειά ήταν- ήμαστε και κατά του Ισραήλ. Μας είπαν στη δουλειά ότι είτε δίνουμε στον έρανο είτε φεύγουμε. Φύγαμε». Και σε κάποια υποσημείωση επεξηγεί τα διπλά σύμφωνα, που προσδίδουν μιαν ιδιάζουσα προφορά στην κυπριακή διάλεκτο :

Οργή Ερντογάν για την «Ασπίδα του Αχιλλέα»...

Ποια δυνατόν να πιθανολογηθεί τώρα, μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια, η τρωτή πτέρνα της τωρινής «Ασπίδας του Αχιλλέα», δύναται καθείς να συλλογιστεί ενθυμούμενος τις εκάστοτε Αχίλλειες Πτέρνες της Ιστορίας των παλαιών και σύγχρονων τραγωδιών του Ελληνισμού...

Κυριακη 06 Σεπ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ο Ερντογάν σε οιονεί... ταραγμένα τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίον. Με πλόες «κρότου-λάμψης» τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Tubitak Marmara» στο Καστελλόριζο, με απειλητικές κραυγές «ιστορικών διδαγμάτων» εναντίον της «στρατιωτικοποίησης» των ελληνικών νησιών και προεδρικά διατάγματα τουρκικού επεκτατισμού με «πάρκα» στις θάλασσες Σαμοθράκης - Λήμνου στο βορειοανατολικό Αιγαίο και νοτιότερα στο Καστελλόριζο. Γεγονότα που - εξ αντιδιαστολής - επιβεβαιώνουν την ορθότητα της απόφασης των Αθηνών για την επιπρόσθετη ενίσχυση της Αμυντικής Θωράκισης του Ελληνισμού. Και ερντογανική ρητορική που έσπευσε να εκτοξευθεί μόλις ανακοινώθηκε η σημαντικότατη ενδυνάμωση της αναπτυσσόμενης ήδη ελληνικής ΙΣΧΥΟΣ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ, με την «Ασπίδα του Αχιλλέα», όπως ονομάστηκε το ολιστικής διοίκησης αμυντικό σύστημα αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και αντι-ντρόουν θόλου, το οποίο υπέγραψαν 31η Αυγ. 2026 η Ελλάς και ο Ισραήλ.

- Εξ ιδίων κρίνοντας τα αλλότρια, προφανώς. «Τα δικά μας του γειτόνου μας», στην καθομιλουμένη. Άλλωστε τα τουρκικά μυαλά από καιρό εκλαμβάνουν την ανάπτυξη της συνεργασίας και των αμυντικών σχέσεων Ελλάδος - Κύπρου - Ισραήλ ως επιθετική δήθεν κύκλωση της Τουρκίας.

- Καταλαβαίνει, όμως, πολύ καλά ο κατ’ αναγόρευση Τραμπ από το 2020 ως «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής» Τούρκος Πρόεδρος ότι, οι μέχρι τώρα παρτίδες σκακιού με την Ελλάδα δεν του... βγαίνουν.

- Οι πολεμικές του απειλές, που κλιμακώθηκαν από την Κρίση στον Έβρο του Φεβρουαρίου 2020, με το ξεπίτηδες πεμπάμενο για «εισβολή» κύμα χιλιάδων μεταναστών και εκτραχύνθηκαν τα επόμενα χρόνια στο Αιγαίο, αντί να του αποδώσουν μια πανικόβλητη Ελλάδα πρόθυμη να υποχωρήσει στις επεκτατικές νεο-οθωμανικές του απαιτήσεις, αφύπνισαν την Αθήνα. Ώστε να ανακαλύψει, επιτέλους, ότι η προσήλωσή της στην ισχύ των Αξιών του Διεθνούς Δικαίου πρέπει εμπράκτως ταυτόχρονα να θωρακίζεται αποφασιστικά και ανελλιπώς με την πολύτιμη αξία της Ισχύος της. Αεροσκάφη Ραφάλ, φρεγάτες Μπελαρά, F-16 viper, ραγδαία αναδιοργάνωση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων εκσυγχρονισμένων εξοπλισμών, ανάπτυξη διμερών και πολυμερών συμμαχικών διακρατικών σχέσεων και συνεργασιών με χώρες της ΕΕ, της Μέσης Ανατολής, της Βορείου Αφρικής, της Ασίας, της Αμερικής και έμπρακτη υλοποίηση επί του πεδίου, του «η Κύπρος ΔΕΝ κείται πλέον μακράν»...

ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΠΤΙΚΗ υπενθύμιση της ρητορικής των τουρκικών απειλών καθώς αυτοδιαφημίζεται η Άγκυρα ως η υπερδύναμη της περιοχής με παγκόσμιες διαστάσεις της επιρροής της, με γιγαντιαία πολεμική βιομηχανία και με τον μεγαλύτερο στρατό. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε ακόμα και δικοί μας που ψάχνουν διαρκώς τα στρατιωτικά της, απεγνωσμένοι να την διαφημίζουν ως... υπέρτερο φόβητρο!

"Οδύσσεια" του Νόλαν

Δημοσθένης Κούρτοβικ 

«Δεν θα μπορούσα ν' απαντήσω μονολεκτικά. μ' ένα ναι ή ένα όχι, στο ερώτημα αν μου άρεσε η "Οδύσσεια" του Κρίστοφερ Νόλαν. Είδα εκεί μερικά ενδιαφέροντα πράγματα στο σενάριο και μια εικαστικά καθηλωτική σκηνοθεσία. Αλλά, όταν τα μάτια μου ξεθόλωσαν από το εκθαμβωτικό και καταιγιστικό θέαμα των σχεδόν τριών ωρών, το συγκινησιακό αποτύπωμα που μου άφησε η ταινία ήταν μάλλον ρηχό.

Σπεύδω να διευκρινίσω ότι καθόλου δεν μ' ενόχλησε η συμπεριληπτική λογική του Νόλαν που έκανε την Ωραία Ελένη μαύρη, αν και δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ουσιαστικό πρόσφερε στην ταινία αυτή η επιλογή και οπωσδήποτε θα ήταν καλύτερα αν ο ρόλος είχε δοθεί σε μια πραγματικά ωραία μαύρη ηθοποιό (εκτός αν ο Νόλαν θέλησε ν' ακολουθήσει και σ' αυτό φεμινιστικές αντιλήψεις περί "γυναικείου κάλλους"). Δεν μ' ενόχλησε ούτε η απόφαση του Νόλαν, αυτή καθ' εαυτή, να προβάλει σύγχρονες αντιλήψεις και προβληματισμούς στο αρχαίο έπος - αυτό κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες και συγγραφείς που διασκευάζουν αρχετυπικούς μύθους.

Το μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, αυτό που σχεδόν ακυρώνει τις προθέσεις του Νόλαν, είναι κατά τη γνώμη μου ο αφόρητος και άκαιρος ρεαλισμός της κινηματογραφικής γλώσσας του. Όσες αλλαγές και αν κάνει κάποιος στο ομηρικό έπος, όσες καινούργιες ερμηνείες και αν του δώσει, πρόκειται για μια ιστορία γεμάτη τέρατα, μάγισσες, θεοφάνειες, θεογενείς νύμφες. Αν κάποιος δεν αποφασίσει να τα παραλείψει όλα αυτά (όπως έκανε ο Ουμπέρτο Παζολίνι πριν δύο χρόνια στη δική του εκδοχή, την "Επιστροφή"), πρέπει να βρει έναν τρόπο ώστε ο εγγενής ρεαλισμός της κινηματογραφικής εικόνας να μη συγκρούεται με την υποβλητικότητα και πολυσημία της μυθολογικής αφήγησης. Αλλιώς θα την αποστεγνώσει από τους χυμούς της και θα οδηγήσει ακούσια τον θεατή να τη σκέφτεται με πολύ διαφορετικούς όρους. Θα δώσω ένα παράδειγμα. Ο Οδυσσέας είναι επτά χρόνια ερωτικός αιχμάλωτος της Καλυψώς στο νησί της. Η Καλυψώ είναι νύμφη, δηλαδή θεότητα. Αλλά ο Νόλαν την κάνει μια χοϊκή, αν και όμορφη ώριμη γυναίκα (η Σαρλίζ Θερόν είναι εδώ γοητευτικότερη απ' ό,τι στα νιάτα της). Έτσι όμως ο θεατής αρχίζει να διερωτάται για πράγματα που δεν θα τον απασχολούσαν διαβάζοντας το αρχαίο έπος: πώς βρέθηκε η Καλυψώ σ' αυτό το ερημονήσι, πώς επιβιώνει τόσα χρόνια ολομόναχη κτλ. Με τη ρεαλιστική Καλυψώ της ταινίας να σβήνει τη μυθολογική Καλυψώ, όλο αυτό το επεισόδιο μοιάζει ξεκάρφωτο. Είναι ένα αμήχανο σεναριακό επινόημα για να υποκαταστήσει της μακρά διήγηση που κάνει ο Οδυσσέας στο παλάτι των Φαιάκων.

Ακόμη πιο απογοητευτική είναι η σκηνή με τη νέκυια, την επίσκεψη του Οδυσσέα στον Άδη. Όχι μόνο λείπουν οι συναντήσεις του με τη μητέρα του και τον Αχιλλέα (ίσως οι συγκλονιστικότερες στιγμές του έπους), αλλά και οι νεκροί που εμφανίζονται είναι ενοχλητικά υλικές και τονισμένα πεζές φιγούρες, ειδικά ο Τειρεσίας απεικονίζεται σαν ένας άμορφος σάρκινος μπόγος, ένα ατσούμπαλο και ρακένδυτο γερόντιο. Η όλη σκηνή δεν μεταδίνει καμία συγκίνηση. Λειτουργεί απλώς ως σύνοψη, για λόγους οικονομίας (διάρκεια της ταινίας και της αντοχής των θεατών), όσων μέλλεται να συμβούν στον Οδυσσέα και τους συντρόφους του.

Ο βιαστής, το «cancel» και οι βιασμοί της λογικής

Μια σοκαριστική καταγγελία βιασμού σε βάρος του «αντισεξιστή Μ.»

Μια ανατριχιαστική καταγγελία για «άγριο βιασμό» έχει έρθει στο φως της δημοσιότητας εδώ και λίγες ημέρες, με ένα κείμενο 2.500 λέξεων που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα athens.indymedia.org.

Όλη η καταγγελία ΕΔΩ

Η ταινία ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος 

H περιγραφή αυτή μου θύμισε το "Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο" του Χάξλεϊ. Σεξ υποχρεωτικό αλλά με διαφορετικούς συντρόφους κάθε φορά. Απαγορευόταν η επανάλειψη με τον ίδιο για να μην υπάρχουν συναισθηματικές συνδέσεις. Ο έρωτας απαγορευμένος, όπως και η λέξη "μαμά". Κοινωνία χωρίς συναίσθημα. 

Η έκδοση του έργου σε μορφή ταινίας από την δεκαετία του 1980. Θα βρείτε πολλά άλλα πράγματα από όσα μας προωθούν σήμερα. Τελικά, φαίνεται πως είναι σχέδιο κατά της ανθρωπότητας για πάνω από έναν αιώνα.

Μαρία Νικολακάκη 

_____****_____

Του Κώστα Βαξεβάνη

Με αφορμή την καταγγελία για έναν «βιαστή». Ζούμε έναν νεοπουριτανισμό. Οι νέες γενιές, κάτω από την πίεση να εμφανιστούν ευαίσθητες απέναντι σε αυτό που έχει βαφτιστεί παραβιαστικό, αρνούνται τη φύση τους. Τα φύλα δεν διαδρούν, δεν βιώνουν τη μαγεία του έρωτα όπως αυτή διαμορφώνεται από την αποδοχή ή την απόρριψη, δεν δοκιμάζουν την ανθρώπινη φύση τους ή τη σεξουαλική τους διάθεση, δεν διαμορφώνονται από αυτή τη βιολογική τους λειτουργία, αλλά μεταλλάσσονται σε κριτές που κρατούν στο χέρι τους κανόνες της σύγχρονης Ιεράς Εξέτασης.

Η προσέγγιση μεταξύ των ανθρώπων, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ενώ διαμορφώνεται ένα δικαστήριο συμπεριφορών. Πρόσφατα συμμετείχα σε μια συζήτηση, όπου 25χρονοι, υποστήριζαν πως να κοιτάς έντονα μία γυναίκα, αποτελεί σεξουαλική παρενόχληση. Ο βιολογικός ρόλος, το αρχέγονο ερωτικό κάλεσμα, η πάλη των ορμονών, μεταλάσσεται σε πανθομολογούμενη καταδίκη και δικαστήριο τυποποίησης συμπεριφορών. Οι άνθρωποι αρνούνται τη φύση τους, να φλερτάρουν ή να δείξουν προτίμηση, για να μην κατηγορηθούν για ανάρμοστη συμπεριφορά.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως τα νέα παιδιά που φοβούνται να δοκιμαστούν και να εκφραστούν στον έρωτα, με μεγάλη άνεση και ευκολία, μπορούν να στείλουν απευθείας μήνυμα σε κάποιον άγνωστο (ακόμη και με φωτογραφίες των γεννητικών τους οργάνων) για να οδηγηθούν σε μια πράξη που δεν έχει κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο. Αυτό δεν αντιμετωπίζεται ως παρενόχληση αλλά κάτι απολύτως αποδεκτό.

30% ΜΕΙΩΣΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΔΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ EUROSTAT

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1Eu8Go3u6B/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Οι εκλογικές δεξαμενές και το πολιτικό πλεονέκτημα του Σαμαρά

07/09/2026

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Για δύο κόμματα είμαι πολύ επιφυλακτικός να κάνω εκλογική πρόβλεψη: Το ένα η “Ελπίδα” της Καρυστιανού και το άλλο είναι το υπό ίδρυση του Σαμαρά. Η επιφύλαξή μου οφείλεται στο γεγονός ότι ούτε το ένα, ούτε το άλλο κόμμα, έχουν δοκιμαστεί στις κάλπες. Η ΕΛΑΣ είναι επίσης νέο κόμμα, αλλά ο Τσίπρας έχει δοκιμαστεί στην κάλπη.

Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί για την “Ελπίδα” είναι ότι ακολουθεί πτωτική πορεία, χωρίς να είναι ακόμα ορατό που θα καταλήξει. Για το κόμμα Σαμαρά το μόνο που μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά είναι ότι διέφυγε τον μεγάλο κίνδυνο: Το σύστημα Μητσοτάκη να το απαξιώσει εκλογικά, πριν καλά-καλά ιδρυθεί. Με δύο-τρεις στημένες δημοσκοπήσεις να το εμφανίσουν στο όριο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης (γύρω στο 3%) και να δημιουργήσουν κλίμα – ακόμα και σ’ αυτούς που θα ήταν διατεθειμένοι να το ψηφίσουν – ότι πρόκειται για θνησιγενές πολιτικό εγχείρημα.

Ο κίνδυνος αυτός απετράπη – αφενός λόγω των πολιτικών παρεμβάσεων του Σαμαρά, που προκάλεσαν αίσθηση – αφετέρου λόγω της μεγάλης πολιτικής-εκλογικής φθοράς της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της ανυπαρξίας εναλλακτικών λύσεων στο χώρο της αντιπολίτευσης.

Όσον αφορά τώρα την εκλογική επίδοση του κόμματος Σαμαρά, τόσο οι δημοσκοπήσεις, όσο και η εμπειρική εκτίμηση δείχνουν ότι πριν ακόμα ιδρυθεί κερδίζει έδαφος, κινείται ανοδικά, χωρίς να είναι ακόμα ορατό που θα καταλήξει. Το μεγάλο πλεονέκτημά του είναι ότι –σε αντίθεση με άλλα κόμματα– έχει πολλές και μεγάλες δεξαμενές από όπου μπορεί να αντλήσει:

Έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος και φίλος Βάσος Φτωχόπουλος, αγκωνάρι στα θεμέλια του σύγχρονου ελληνισμού

του Γιώργου Καραμπελιά

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών ο Βάσος Φτωχόπουλος, σύντροφος και αγαπημένος φίλος, αγωνιστής τους κυπριακού ελληνισμού, ακτιβιστής, συγγραφέας, σκηνοθέτης και εκδότης που έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην κυπριακή πολιτική και πνευματική ζωή των τελευταίων πενήντα χρόνων…  

Εδώ, προτού τον αποχαιρετήσω μαζί με τους άλλους Ελλαδίτες και Κύπριους συντρόφους και φίλους του στην τελευταία του κατοικία στην αγαπημένη του Λευκωσία, την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου του 2026,  θα πω ελάχιστα λόγια, και υπόσχομαι αν ο Θεός μου δώσει κι’ άλλες μέρες να επανέλθω.

Γεννημένος το 1950 στην κατεχόμενη σήμερα Αιγιαλούσα της Καρπασίας, έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Κύπρο, προτού η οικογένειά του μετακινηθεί στο Λονδίνο. Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση εγκαταστάθηκε για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη, όπου ανέπτυξε πολιτική και κοινωνική δράση, επικεφαλής μιας ομάδας Κυπρίων φοιτητών και φοιτητριών και συνδεθήκαμε στενά από τότε, καθώς μοιραζόμαστε κοινές φιλοσοφικές και ιδεολογικές αντιλήψεις. Άλλωστε η ομάδα των νεαρών Κυπρίων αγωνιστών δεν παρέμενε αποκλειστικά προσηλωμένη στο Κυπριακό, αλλά συμμετείχε στους ευρύτερους προβληματισμούς για τη μοίρα του ελληνισμού στο σύνολό του. 

Ο ΤΟΣΟ ΕΥΣΤΟΧΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΣΑΞΟΝΙΑ

Δημοσθένης Κούρτοβικ

Πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν στη Γερμανία μετά τη σεισμική εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ. Όχι όμως ένα: η νοοτροπία της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ.

 Όποιος αμφιβάλλει γι' αυτό, δεν έχει παρά να (ξανα)διαβάσει τι είπε ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μετά τη ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Αφού δήλωσε "σοκαρισμένος", συνέχισε λέγοντας ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι λόγος να αμφιβάλλει για την ορθότητα της πολιτικής του και απέδωσε την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος σε επικοινωνιακούς λόγους, σε ένα προβληματικό... μάρκετινγκ.

 Πρόκειται για μνημειώδη δήλωση. Αυτό που ουσιαστικά είπε ο καγκελάριος είναι ότι ο ρόλος της κυβέρνησής του είναι αυτός μιας διαφημιστικής εταιρείας στην υπηρεσία εντολέων (καταλαβαίνουμε ποιων) οι οποίοι υπαγορεύουν τις πιο κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Δεν αρμενίζουμε στραβά, είναι ο γιαλός στραβός... 

    Από κοντά οι γνωστοί δημοσιολογούντες απολογητές της "φιλελεύθερης" ολιγαρχίας άρχισαν πάλι (και στη χώρα μας) αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κουνάνε το δάχτυλο στο πόπολο, στους deplorable της Χίλαρι Κλίντον, που είναι ανίδεοι, αμόρφωτοι, ανεύθυνοι, καθυστερημένοι και άλλα τέτοια, τα οποία δίνουν, υποτίθεται, τη βαθύτερη ερμηνεία του φαινομένου. Αυτοί φταίνε που ακροδεξιά κόμματα όπως η Afd κερδίζουν την εργατική τάξη και τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα (δηλαδή τους ίδιους). 

Δεν φταίει, προς Θεού, η συνεχιζόμενη αποψίλωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα τώρα και των πολεμικών εξοπλισμών, δεν φταίει η προϊούσα εσωτερική αποβιομηχάνιση και η ανεργία που παράγει, δεν φταίει μια "πράσινη" ενεργειακή πολιτική που σχεδιάστηκε ερήμην και εις βάρος των άμεσα θιγόμενων λαϊκών στρωμάτων, δεν φταίει η μαζική μετανάστευση, η οποία, με τον τρόπο που γίνεται, δημιουργεί τεράστια προβλήματα κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής, δεν φταίνε τα κόμματα που έχουν χάσει κάθε επαφή με τα πολιτικά υποκείμενα που εκπροσωπούσαν άλλοτε, με την ίδια την πραγματικότητα, και το μόνο που βλέπουν είναι ο εξωραϊσμένος από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη εαυτός τους.

    Αν όμως πιστεύουν όντως ότι δεν φταίνε όλα αυτά και άλλα, αν το φταίξιμο είναι των "καθυστερημένων", η λύση είναι αυτή που πρότεινε σαρκαστικά ο Μπρεχτ μετά την καταστολή της εξέγερσης του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο: 

η κυβέρνηση να καταψηφίσει τον λαό και να εκλέξει άλλον.

Βάσος Πτωχόπουλος: Ένας εκδότης, μια ιστορία

Εκδήλωση στον ΙΑΝΟ, 20 Φεβρουαρίου 2016

Φιορδ" του Κριστιάν Μουντζίου

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ 

Είδα το "Φιορδ" του Κριστιάν Μουντζίου (και όχι Μουνγκίου, όπως το βλέπω γραμμένο σε διάφορα ελληνικά μίντια) και θεωρώ ότι, πέρα από φιλμικό αριστούργημα, είναι η πιο ευπρόσδεκτα προκλητική ταινία των τελευταίων χρόνων.

 Για να εξηγήσω πώς το εννοώ, θα αρχίσω από το πρώτο ερώτημα που μου γεννήθηκε όταν βγήκα από την κινηματογραφική αίθουσα.

 Γιατί άραγε στην καλοπροαίρετη μεν, αλλά αποστειρωμένη, απρόσωπη, χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης, ισοπεδωτική και σε τελική ανάλυση ολοκληρωτική λογική ενός σκανδιναβικού κράτους πρόνοιας (εν προκειμένω της νορβηγικής υπηρεσίας προστασίας παιδιών) ο Μουντζίου αντιπαρέθεσε μια πολύ δεμένη, αλλά υπερσυντηρητική, θρησκομανή ρουμανο-νορβηγική οικογένεια, σκυμμένη καθημερινά πάνω από τη Βίβλο, με παιδιά που δεν τους επιτρέπεται να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, να ακούν μοντέρνα μουσική, να χορεύουν κτλ.;

 Μήπως επιχειρεί, όπως κατηγορήθηκε από κάποιους κινηματογραφικούς κριτικούς μας, να περάσει έμμεσα ένα αντιδραστικό μήνυμα (ποιος, ο Μουντζίου του "4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες" ή της "Αποφοίτησης"!). Και αν δεν είχε τέτοια πρόθεση, δεν θα ήταν άραγε καλύτερα αν είχε παρουσιάσει μια συμπαθητική μέση οικογένεια μεταναστών, κάπως γραφικά παραδοσιακή, αλλά χωρίς τέτοιες ακρότητες;

Ιδού η Κάσος, ιδού και το πήδημα!

04/09/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΕΝ/STR

ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ

Κατά παράφραση της φράσης “Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα”, που χρησιμοποιείται από την Αρχαιότητα (μύθος του Αισώπου) για να προκαλέσομε κάποιον, ώστε να αποδείξει αυτό για το οποίο καυχιέται. H παραπάνω πρόκληση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδείξει η κυβέρνηση την ορθότητα της πολιτικής της για την υπεράσπιση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, που αναγνωρίζεται στη χώρα μας από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και που αμφισβητείται από τη γείτονα με τα δικά της θαλάσσια πάρκα, το Τουρκολιβυκό Σύμφωνο και έμπρακτα με τη παρεμπόδιση στην ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κάσου και Καρπάθου.

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στη προεδρία των ΗΠΑ σηματοδοτεί μια νέα προσέγγιση στη παγκόσμια διακυβέρνηση και στις διεθνείς σχέσεις, όπου κυρίαρχη αναδεικνύεται η βούληση της εκάστοτε υπερκυβέρνησης και η ικανότητα των κρατών και των συμμάχων τους να επιβάλουν τις απόψεις τους με βάση τη στρατιωτική ισχύ τους. Οι διεθνείς συνθήκες, οι διεθνείς οργανισμοί ακόμα και οι παραδοσιακές συμμαχίες φαίνεται πως αργά αλλά σταθερά χάνουν τη σημασία και την επιρροή τους και διολισθαίνουν στο περιθώριο της ιστορίας.

Η Τουρκία με δύο προεδρικά διατάγματα ανακήρυξε δύο “Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα” στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, τα όρια των οποίων εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων σε διεθνή ύδατα (ανοικτή θάλασσα) και στη με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Έτσι και με το Τουρκολιβυκό Σύμφωνο προσπαθεί να υλοποιήσει το σχέδιο για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, να διχοτομήσει το Αιγαίο Πέλαγος και να απομονώσει το ΚαστελΛόριζο. Σαφώς η ίδρυση των πάρκων αποτελεί συνέχεια των προκλήσεων της γείτονας σε βάρος της χώρας μας.

Το Γενέθλιο της Θεοτόκου

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ

Η γέννηση της Παναγίας (8 Σεπτεμβρίου) δεν έρχεται στην ιστορία με θόρυβο, εξουσία ή επίδειξη. Έρχεται αθόρυβα... και όμως προετοιμάζει μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές της ανθρώπινης ύπαρξης: ο Θεός θα προσλάβει την ανθρώπινη φύση και ο άνθρωπος θα κληθεί ξανά σε κοινωνία μαζί Του.

Ίσως γι’ αυτό η σημερινή εορτή έχει κάτι πολύ ουσιαστικό να πει και στην εποχή μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο που μετρά σχεδόν τα πάντα με δύναμη, αποτελεσματικότητα, προβολή και αριθμούς. Το Γενέθλιο της Θεοτόκου αντιστρέφει αυτή τη λογική. Το πραγματικά καινούργιο αρχίζει από κάτι που κανείς δεν θεωρεί ακόμη σημαντικό. Από ένα παιδί. Από μια οικογένεια που περίμενε. Από μια παρουσία χωρίς πολιτική ή κοινωνική ισχύ.

Κι όμως, από αυτή τη φαινομενικά ασήμαντη αρχή προετοιμάζεται η Ενανθρώπηση.

Αυτό είναι ίσως και το πολιτικό μήνυμα της εορτής: μια κοινωνία κρίνεται από το αν μπορεί να αναγνωρίζει αξία εκεί όπου η εξουσία βλέπει αδυναμία... στο παιδί, στον φτωχό, στον ηλικιωμένο, στον άνθρωπο χωρίς δημόσια φωνή.

Και είναι συγχρόνως υπαρξιακό μήνυμα: κανείς μας δεν γνωρίζει ποια μεγάλη αλλαγή μπορεί να κυοφορεί μια μικρή, αθέατη αρχή.

Η ιστορία του Θεού με τον άνθρωπο δεν αρχίζει πάντοτε από τα κέντρα της δύναμης. Συχνά αρχίζει εκεί όπου ο κόσμος δεν κοιτάζει.

ΔΕΙΤΕ ένα βαθύτερο βλέμμα στο μυστήριο του Γενεθλίου της Θεοτόκου 👇 

https://www.sophia-ntrekou.gr/2019/09/Nativity-of-the-Theotokos.html

.

📸  Το Γενέθλιο της Θεοτόκου· από την Ουκρανή αγιογράφο Λίντια Γιακομπτσούκ (Lidiya Yakobchuk)

ΠΗΓΗ: https://www.sophia-ntrekou.gr/2019/09/Nativity-of-the-Theotokos.html

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος εκδότης και συγγραφέας Βάσος Φτωχοπουλος

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/V0YLYhcKDQA?is=NWnsgOy5Z2G1bycD

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

+Βάσος Φτωχόπουλος

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

FOREVER YOUNG

«Leave your steppingstones behind there

Something calls for you

Forget the dead you've left, they will not follow you

The vagabond who's rapping at your door

Is standing in the clothes that you once wore

Strike another match, go start anew

And it's all over now, Baby Blue» - Bob Dylan

Συζητούσε πολύ για την ώρα του θανάτου του, από τα πρώτα χρόνια της αιμοκάθαρσης και βλέποντας φίλους να αποχωρούν για τις αυλές του παραδείσου. Ή της κόλασης. Κάθε που γύριζε από μια δοκιμασία, έβαζε στοιχήματα για το αν θα βγάλει τη χρονιά. Ο ίδιος έλεγε «δεν θα την φκάλω», οι υπόλοιποι στοιχηματίζαμε για το αντίθετο. Επαναλάμβανε, όλα αυτά τα χρόνια, το αριστουργηματικό «Απελπίστηκα» του Μάρκου: «Τι πάθος ατελείωτο, που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ τον θάνατό μου». Του άρεσε πολύ να μεμψιμοιρεί σατιρίζοντας, κάτι που μόνο αυτός μπορούσε να κάνει με μαεστρία. Να απολαμβάνει τα χάδια των παλιών φιλενάδων του, να «οδύρεται» για να κερδίσει μισή πίτα με χαλλούμι με πολλή, πολλή ρίγανη ή έναν μπακλαβά. Να το παίζει παππούς, χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις μιας γεροντικής στοργής, αλλά να πείθει τους πάντες ότι θα προτιμούσε να φοράει βράκα και να αγορεύει στον καφενέ μιας ελεύθερης Γιαλούσας. Σιγά.

Τον πειράζαμε, ίσως ως αντίποινο για τα πολύχρονα πειράγματά του και πολλές φορές με ένταση, όπως θα του άρεσε. Διότι κατ’ ακρίβειαν, μέχρι την τελευταία του ώρα, ήταν εκείνος ο έφηβος που έφυγε από το ταπεινό χωριό του για την Αγγλία, το Λονδίνο, το Μάργκεϊτ και έμαθε -από την καλή κι απ’ την ανάποδη- τη μέρα και τη νύχτα του χάους. Εκείνος ο έφηβος που στα 12 μπήκε σε ένα σοβαροφανές καθολικό σχολείο της Αγγλίας και έγραψε έκθεση με 657 «φακλίκκια» γιατί δεν είχε μάθει άλλη λέξη στα αγγλικά. Τους άξιζε, ασφαλώς.

Αυτόν τον τόπο καίνε σήμερα...κι αύριο,..βλέπουμε

Ελένη Πρωτονοταρίου 

Αγρίμια κι αγριμάκια μου,

Λάφια μου μερωμένα,

Πέστε μου πού 'ναι οι τόποι σας,

Και πού 'ν' τα χειμαδιά σας ;

 

Γκρεμνά 'ναι μας οι τόποι μας,

Λέσκες τα χειμαδιά μας,

Τα σπηλιαράκια του βουνού

Είναι τα γονικά μας.

Το μεγαλύτερο τμήμα της λεκάνης απορροής του Αώου βρίσκεται σε προστατευόμενη περιοχή,

εντός του εθνικού πάρκου Βόρειας Πίνδου, 

με τη χλωρίδα και την πανίδα να συνεισφέρουν στο σύστημα της βιοποικιλότητας.

Στο εθνικό πάρκο υπάρχουν περισσότερα από 2.000 είδη φυτών, 

μερικά από τα οποία είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά, όπως είναι ο άγριος κρίνος και πολλά είδη ορχιδέων. 

Υπάρχουν επίσης βότανα με φαρμακευτικές ιδιότητες όπως και πολλά σπάνια, ενδημικά και προστατευόμενα είδη φυτών. 

Το παρόν της δηλώνει και η μυκοχλωρίδα, με χιλιάδες είδη μανιταριών να έχουν καταγραφεί.

Ὑποχωροῦμε λεονταρίζοντας: Διαγράψαμε τήν «ὑφαλοκρηπῖδα»!

Ἀποκάλυψη «ΕτΚ»: Οὐδεμία ἀναφορά περί αὐτῆς στίς θαλάσσιες ζῶνες πού περιέχει ἡ ὑπουργική ἀπόφαση Παπασταύρου – Τσάφου γιά τίς ΑΠΕ

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης | Εστία της Κυριακής

– Στό φῶς ὅλες οἱ ὕποπτες ἀλλαγές πού προκαλοῦν βλάβη στό status quo τοῦ Αἰγαίου – Τό Χωροταξικό Πλαίσιο γιά τίς ΑΠΕ κατατάσσει τήν Κρήτη στήν… ἠπειρωτική χώρα καί καταργεῖ πλήρως τούς ὅρους «βραχονησῖδες» καί «ἀκατοίκητες νησῖδες», πού προέβλεπε τό Χωροταξικό Σιούφα γιά τίς Ἀνανεώσιμες Πηγές Ἐνέργειας τοῦ 2008!

– Τήν ὥρα πού οἱ Τοῦρκοι ἀμφισβητοῦν ὡς γκρίζες ζῶνες τίς βραχονησῖδες καί χωροθετοῦν στό Καστελλόριζο θαλάσσιο πάρκο ἔξω ἀπό τά χωρικά τους ὕδατα, ἐμεῖς κλεινόμαστε στά 6 μίλια, ἀφαιροῦμε οἰκονομική δραστηριότητα καί ΑΟΖ ἀπό τίς νησῖδες, ἐξουδετερώνουμε τήν Κρήτη ὡς νησί στήν ὁριοθέτηση θαλασσίων ζωνῶν καί διαγράφουμε τήν ἔννοια τῆς ὑφαλοκρηπίδας ἀπό τά ἐπίσημα κείμενα στό ΦΕΚ!!

ἩἙλλάς κινεῖται ἀπό χθές στόν ἀστερισμό τῶν παροχῶν, πού ἀνακοίνωσε ὁ Πρωθυπουργός ἀπό τό βῆμα τῆς ΔΕΘ ὑπέρ κοινωνικῶν ὁμάδων, ὅπως οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ μικρομεσαῖοι, οἱ πολύτεκνοι, οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, οἱ ἀγρότες, οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες, οἱ νέοι γονεῖς, πού ἀποτέλεσαν στίς προηγούμενες ἐκλογικές ἀναμετρήσεις τήν «ραχοκοκκαλιά» τῆς ἐκλογικῆς βάσης τῆς ΝΔ καί τώρα ἔχουν ἀποστασιοποιηθεῖ ἀπό αὐτήν.

Μέ τό φάντασμα τοῦ ὑπό ἵδρυσιν κόμματος τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ νά ἵπταται πάνω ἀπό τό Μέγαρο Μαξίμου, ἡ Κυβέρνηση θά ἐπιδοθεῖ σέ μιά μακρά, ὡς φαίνεται, προεκλογική ἐκστρατεία, γιά νά ἀνατάξει –ἄν τά καταφέρει– τήν συσπείρωση τῆς ΝΔ, νά ἀνακόψει τίς διαρροές πρός τά δεξιά της καί νά «σκαρφαλώσει» –δύσκολο μέ βάση τίς σημερινές μετρήσεις– στό 30%.

Βάσος Πτωχόπουλος (1950-2026)

Είναι η ζωή μου άδεια. Ξέρω τι πρέπει να κάνω.

 Είμαι πρόσφυγας εις τριπλούν, δεν θα πέσω αμαχητί ούτε θα υποκύψω στις ασθένειες και τα τερτίπια τους. Θα βγάλω τα τραπεζάκια μου έξω, ένα στην αυλή μου στο Καϊμακλί, ένα στο μπαλκόνι του “Αιγαίου” κι ένα στη βεράντα μου στο Μαρμάρι και θα αρχίσω να καπνίζω 555 ώσπου να φλομώσω την νεφρική μου ανεπάρκεια στους καπνούς. Θα βάλω το ουζάκι μου και μαζί με τον Κύριλλο θα αναλάβουμε την ευθύνη, ώσπου να γίνουμε στουπί. Θ’ ακούμε Καζαντζίδη, Μενιδιάτη και Τσιτσάνη, τσιμπώντας σουβλάκια, παϊδάκια και χαλλούμια οφτά. Θα φουμέρνουμε αγρινιώτικο χασισάκι και αργά το βράδυ ίσως ρίξουμε και κανέναν αμανέ. Επειδή αμφιβάλλω αν θα μπορέσουμε να βγάλουμε καμιά γκόμενα, θα πείσω τον Κύριλλο να μου απαγγείλει κανένα ποίημα, είναι τόσο καλός στην απαγγελία. 

Βάσος Ν Πτωχόπουλος 

(από το βιβλίο του “Like a Rolling Stone” Αιγαίον/Κουκκίδα, 2018)

Καλό ταξίδι αδερφέ, φίλε, σύντροφε, κουμπάρε.

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/19WLN7ozna/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Από την εργατική τάξη στην AfD: ποιος έχασε την κοινωνία;

Μια ανάλυση του Panos Pikramenos 

Η σαρωτική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, με περίπου 44%, και η κατάρρευση της CDU στο 18% σηματοδοτούν βαθιά μετατόπιση πολιτικής εκπροσώπησης της γερμανικής κοινωνίας σε αυτό το κρατίδιο.

Η AfD:

– κινητοποίησε περίπου 170.000 ψηφοφόρους που απείχαν στις προηγούμενες εκλογές οι οποίοι απετέλεσαν τη μεγαλύτερη πηγή της εκλογικής της ενίσχυσης.

– απέσπασε περίπου 82.000 ψηφοφόρους από τη Χριστιανοδημοκρατία και

– συγκέντρωσε το 61% των εργατών.

Αυτό δεν είναι απλώς ψήφος οργής ή διαμαρτυρίας.

Πρόκειται για ιδεολογική στροφή εργατικών και συντηρητικών στρωμάτων προς ένα κόμμα που προτάσσει την εθνική ταυτότητα, την αυστηρή μεταναστευτική πολιτική και την αμφισβήτηση του σημερινού ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Οι βασικές αιτίες είναι:

-Αποβιομηχάνιση, δημογραφική συρρίκνωση και αίσθηση υποβάθμισης της πρώην Ανατολικής Γερμανίας

Ο Βάσος Πτωχόπουλος δεν είναι πια κοντά μας

Του Μελχίτη

Μόλις πληροφορήθηκα ότι ο εκδότης Βάσος Πτωχόπουλος που είχε τις εκδόσεις Αιγαίον έφυγε από τη ζωή.

Δεν είχα ποτέ την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά. Άκουγα όμως από ανθρώπους που τον ήξεραν για την όμορφη και μοναδική του περίπτωση.

Παράλληλα ήταν ένα όμορφο απόκτημα τα μικρά βιβλιαράκια των εκδόσεων του, από ομιλία του Γιανναρά μέχρι Κάλβο, Μπολιβάρ, Μπόμπι Σαντς και Τσε Γκεβάρα. Και για τους Kinks και τη ροκ ακόμα έβγαζε βιβλία. Δεν είναι λίγο επίσης το ότι αρκετοί έμαθαν τα ιστορικά βιβλία του Νίκου Ψυρούκη από τις εκδόσεις Αιγαίον.Και ο εκδότης έχει αυτό το χαρακτηριστικό, είναι σαν να τον έχεις γνωρίσει μέσα από το εκδοτικό του έργο.

Η κοσμοθεωρία του την οποία ξέραμε ακόμα και όσοι μόνο τον διαβάζαμε ή τον ακούγαμε από τα λίγα βίντεο που υπάρχουν, ήταν η τρανή απόδειξη ότι μπορεί να είναι κανείς αναρχικός, ροκάς, διεθνιστής ενώ αγαπάει την πατρίδα του και κρατάει την εθνική του ταυτότητα. Και πάντα παρέμενε σταθερά αντι-αποικιοκράτης, γιατί μόνο έτσι μπορεί να είναι όποιος ποθεί τα δίκαια των λαών.

Κάτι καταλάβαινε παραπάνω ως Έλληνας της Κύπρου, αν και δυστυχώς είναι και πολλοί στο νησί του είτε δεξιοί, είτε διζωνιστές που δεν καταλαβαίνουν.

Αιωνία του η μνήμη, συλλυπητήρια στους οικείους του και στους συναγωνιστές του!

Χεσμένη την έχουμε την οικονομία…

Πρώτη Δημοσίευση 30/3/13

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα Μαρτίου

Από την εφ. ΕΝΩΣΙΣ που κυκλοφορεί…

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αναλύσει κανείς τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Ούτε έχει νόημα να επιρρίψουμε ευθύνες. Προσωπικά ό,τι είχα να πω το είπα στο προηγούμενο τεύχος της εφ. ΕΝΩΣΙΣ, από αυτή τη στήλη, σε άρθρο μου με τίτλο «Έχετε γεια, βρυσούλες», πριν γίνει το μεγάλο κακό. Προτείνω κάποιοι τουλάχιστον να το ξαναδιαβάσουν.

Δεν είμαι προφήτης, ούτε ιδιαιτέρως έξυπνος, ούτε είμαι ειδικός, ούτε έχω πτυχία Πολιτικών επιστημών, Οικονομίας ή Κοινωνιολογίας, ούτε είμαι επιστήμονας απ’ αυτούς που η Κύπρος είναι γεμάτη και κατανοούν τους όρους της υψηλής πολιτικής και της οικονομίας. Ξέρω μόνο πολύ καλά πως, ως Γιαλουσίτης Έλληνας, δεν έχω τίποτα άλλο πλην της πατρίδας μου. Κατέχω μόνο τον κοινό νου για να ξεχωρίζω το κακό από το καλό. Αυτό το έμαθα από τους γονείς μου, την Εκκλησία μου, τους δασκάλους μου, κοινώς την ΠΑΤΡΙΔΑ μου. Οπότε δεν με ενδιαφέρει να σας παίξω κι εγώ τον έξυπνο.

ΕΟΚΑ, η πιο λαμπρή όψη της ιστορίας μας

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Πρώτη δημοσίευση 01.04.2015

Αφαίρεσε την ΕΟΚΑ από την ιστορία μας και ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ τίποτα. Χωρίς την ΕΟΚΑ αυτός ο τόπος θα ήταν προ πολλού τουρκo-κυπριακός ή, στην καλύτερη περίπτωση, Φραγκολεβαντινικός. Ως μικρός λαός αντιστεκόμαστε έως τώρα, διότι η ΕΟΚΑ μάς έκανε περήφανους, η ΕΟΚΑ προβάλλει τον καλό μας εαυτόν, και ανθρωποποιεί τα γαιδουρίσια γνωρίσματα του λαού μας. Η ΕΟΚΑ είναι η αστείρευτη πηγή έμπνευσης, μύθου, περηφάνιας και αντίστασης. Χωρίς την ΕΟΚΑ, πιθανόν σήμερα να σερνόμαστε χαμαί με τα τέσσερα. Είναι θαύμα θεού που ακόμη υπάρχουμε. Σιέπει μας που τ’ άψη ο Θεός μας, ξεπληρώνοντας την ΠΙΣΤΗ που είχαν τα παιδιά της ΕΟΚΑ προς αυτόν. Είμαστε ΕΔΩ, διότι η ΕΟΚΑ πότε κρυφά, πότε μέσα στο φως της ημέρας, κυκλοφορεί στα στενά των πόλεων και στα λημέρια των βουνών μας. Η ΕΟΚΑ υπάρχει ακόμη μέσα στη ψυχή μας, μέσα στο συλλογικό μας ΕΓΩ.  Χωρίς την ΕΟΚΑ το κυπριακό πρόβληµα, εάν υφίστατο έως τις µέρες µας, θα είχε λυθεί οριστικώς. Η CYPRUS, ως µία άλλη Μάλτα, θα άντεχε στις τρικλοποδιές των Τούρκων ελάχιστα χρόνια. Σήµερα η Κύπρος θα ήταν ένα προτεκτοράτο της Τουρκίας ή ακόµη και µία τουρκική επαρχία.

Aς δούμε τι οφείλουµε στην ΕΟΚΑ.

Η κυπριακή κοινωνία εισέρχεται στον µοντερνισµό λόγω της ΕΟΚΑ. Η κυπριακή κοινωνία αρχίζει να λειτουργεί ως δηµοκρατία και κάνει τα πρώτα της βήµατα στην απελευθέρωση των µαζών και την συνειδητοποίηση των δικαιωµάτων τους µαζί µε την ΕΟΚΑ. Η κοινωνική έκρηξη και η κοινωνική αλλαγή, από τη δεκαετία του 50 έως τα πρώτα χρόνια της κολοβής ανεξαρτησίας, οφείλονται στη δυναµική της ΕΟΚΑ, ως κίνηµα όχι µόνο εθνικό, αλλά και ως κίνηµα λαϊκό . Τον ρόλο µιας απούσας ριζοσπαστικής αριστεράς τον παίζει η ΕΟΚΑ. Η µεγάλη κινητοποίηση της νεολαίας και των γυναικών, όπως και των πάµπτωχων στρωµάτων της υπαίθρου και των πόλεων, µαζί µε την απουσία των εµπόρων αστών και γαιοκτηµόνων αφυπνίζει όλο τον λαό και θέτει τα θεµέλια για µια σύγχρονη δηµοκρατική πολιτεία. Η ΕΟΚΑ ήταν μαζικό λαϊκό κίνημα, ανεξαρτήτως προδοτών, ανεξαρτήτως του μικρό αριθμό ανταρτών που διέθετε. Αυτά ας τα ξεκαθαρίσουμε στη συζήτηση.