Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου*
(Δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ της Κυριακής )
28 Ιουνίου 2026
Ξανά για την Δημοκρατία και τις Δημοκρατικές διαδικασίες
🇬🇷30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ
Γιώργος Τασιόπουλος
•Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από το 4ο Συνέδριο του ΠαΣοΚ (27 Ιουνίου 1996) αμέσως μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, το οποίο και εξέλεξε τον Κώστα Σημίτη ως διάδοχο του εκλιπόντος Ανδρέα Παπανδρέου στην προεδρία του κινήματος.
•Το συνέδριο εκτυλίχθηκε ως πολιτικό ντέρμπι ανάμεσα στον Κώστα Σημίτη και τον Άκη Τσοχατζόπουλο και ξεκίνησε μία μόλις ημέρα μετά την κηδεία του ιδρυτή του κόμματος.
•Οι δύο ανταγωνιστές αντιμετώπισαν το ιστορικό κίνημα ως πολιτικό φέουδο, ο Κώστας Σημίτης εκβιαστικά, είχε καταστήσει εξαρχής σαφές πως σε περίπτωση που δεν εκλεγεί πρόεδρος του κινήματος, θα παραιτηθεί από την πρωθυπουργία.
📎Μετά 30 χρόνια το ΠΑΣΟΚ είναι μια μεταλλαγμένη καρικατούρα του ιστορικού κινήματος που δεν φαίνεται να έχει καμία ιδεολογική και οραματική σχέση με την ιδρυτική του διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»
Δυστυχώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η δυνατότητα της αριστεράς να διατυπώσει ένα πολιτικό όνειρο ικανό να πείσει. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.
Γιάννης Πανταζόπουλος
3.5.2025Γεννήθηκα στην Αθήνα και το πρώτο μου σπίτι ήταν στην οδό Σπευσίππου. Η οικογένειά μου ήταν αστικής προελεύσεως, με πατέρα, παππού και προπάππου δικηγόρο. Είμαι παιδί της Κατοχής, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έζησα τις κακουχίες που βίωσαν οι περισσότεροι Έλληνες, δεν πείνασα. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ήμουν πολύ προστατευμένος, με τη μητέρα μου να περπατάει δεκάδες χιλιόμετρα για να μου φέρει να φάω από διάφορους προμηθευτές που είχε ακόμα και στον μακρινό Ασπρόπυργο. Η Κατοχή είχε σκεπάσει τα πάντα με έναν γκρίζο μανδύα. Φόβος και σιωπή στους δρόμους. Θυμάμαι τον πατέρα μου με χακί αλλά και τους Γερμανούς να παρελαύνουν στη Βασιλίσσης Σοφίας. Πώς να ξεχάσω τους βομβαρδισμούς του ’40, που τους άκουγα σε ένα υπόγειο που είχε μετασκευάσει σε καταφύγιο ο παππούς μου, με τον οποίο ζούσαμε μαζί. Αλλά και το γεγονός ότι οι γονείς μου χώρισαν λίγες μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.
Πούτιν προς τους Γερμανούς: «Δεν θέλουμε να σας κατακτήσουμε... τότε θα έπρεπε να σας συντηρήσουμε!» Από Μαουρίτσιο Μπλοντέ
Γεωπολιτική και προπαγάνδα
Πούτιν προς τους Γερμανούς: «Δεν θέλουμε να σας κατακτήσουμε... τότε θα έπρεπε να σας συντηρήσουμε!»
Μεταξύ πολιτικής ειρωνείας και πληροφοριακού πολέμου, ο Ρώσος ηγέτης απαντά στις δυτικές κατηγορίες αντιστρέφοντας την αφήγηση σχετικά με τον υποτιθέμενο κίνδυνο εισβολής στην Ευρώπη.από τον Maurizio Blondet
Σε μια ομιλία που σίγουρα θα προκαλέσει αντιπαράθεση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν απευθύνεται απευθείας στη γερμανική κυβέρνηση και τον λαό, χρησιμοποιώντας λέξεις που συνδυάζουν σαρκασμό, πρόκληση και στρατηγική επικοινωνία. Αμφισβητώντας την απεικόνιση της Ρωσίας ως άμεσης απειλής για την Ευρώπη, ο Ρώσος πρόεδρος υποστηρίζει τον παραλογισμό μιας υποθετικής κατάκτησης της Γερμανίας, αστειευόμενος μάλιστα για το κόστος διατήρησης μιας χώρας σε οικονομική και κοινωνική κρίση. Ο Μαουρίτσιο Μπλοντέ αναλύει την πολιτική σημασία αυτού του μηνύματος, τοποθετώντας το στο πλαίσιο της ευρύτερης αντιπαράθεσης μεταξύ Μόσχας και Δύσης, όπου η μάχη των λόγων φαίνεται τώρα να είναι παράλληλη με αυτή των όπλων . (NR)
ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΛΑΟ
Έτσι δίνεται το τελειωτικό χτύπημα – χωρίς όπλα, αλλά λεκτικά…
«Δεν θέλουμε να σας επιτεθούμε! Γιατί να το κάνουμε; Αυτές οι μέρες έχουν περάσει προ πολλού! Όποιος είναι ακόμα λογικός και μπορεί να σκεφτεί καθαρά, το καταλαβαίνει αυτό.»1. Έχετε ήδη δημόσιο χρέος 2,5 τρισεκατομμυρίων ευρώ και κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν έχει ιδέα πώς σκοπεύετε να το αποπληρώσετε ποτέ. Και τώρα θέλετε να δανειστείτε άλλο 1 τρισεκατομμύριο ευρώ για να οπλιστείτε εναντίον μας. Θέλετε ο ρωσικός λαός να πληρώσει αυτά τα χρέη; Ποτέ!
Κώστας Δημουλάς: «Κόμματα καρτέλ, νεφελώματα πολιτικής και κοινωνία σε παράλληλη πορεία» (ηχητικό)
Φωτ. socialpolicy.panteion.gr
Σαχίνης Γιώργος
Για την κρίση του πολιτικού συστήματος, την απουσία νέου πολιτικού οράματος και την αποσύνδεση των κομμάτων από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας μιλά στον 98.4 ο καθηγητής Κοινωνικής ΠολιτικήςΟ καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Κώστας Δημουλάς, μιλάει στον 98.4 για το πώς ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κύκλος κλείνει μεν μέσα σε παρακμή και σήψη, αλλά από την άλλη πως είμαστε και σε ένα μεταίχμιο, όπου το νέο δεν έχει εμφανιστεί, ούτε από την πίεση της κοινωνίας, ούτε από την εμφάνιση νέων πολιτικών στελεχών με πολιτικές και όραμα έξω από το πλαίσιο του συγκεκριμένου πολιτικού σκηνικού.
Αναλύει πώς και γιατί η λειτουργία των κομμάτων-καρτέλ αναπαράγεται με την επικοινωνιακή πολιτική ως αναγκαίο "καύσιμο", την ώρα που έχουμε νεφελώματα πολιτικής και όχι πολιτικές προτάσεις με στρατηγική βάθους, ενώ η κοινωνία και τα πραγματικά της ζητήματα είναι σε παράλληλη πορεία από το σημερινό πολιτικό σκηνικό.
27 Ιουνίου 2026
Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό
Θεοφάνης Μαλκίδης
Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό
Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου κόμματος, συνεπώς οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-1974) και την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση. Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».
Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.
Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης.
Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».
«Ο Σοπενχάουερ και η ανακάλυψη της σκιάς» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο
Στις απαρχές του ασυνειδήτου
«Ο Σοπενχάουερ και η ανακάλυψη της σκιάς»
Πολύ πριν από την ψυχανάλυση, ένας φιλόσοφος διαισθανόταν ότι ο άνθρωπος δεν κυβερνάται από τη λογική, αλλά από μια σκοτεινή δύναμη που δρα κάτω από την επιφάνεια της συνείδησης.
Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο
ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Όταν ο Σίγκμουντ Φρόιντ ανέπτυξε τη θεωρία του για το ασυνείδητο, η βάση είχε ήδη προετοιμαστεί από έναν στοχαστή που τόλμησε να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της λογικής. Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ έβλεπε τα ανθρώπινα όντα ως πλάσματα διαποτισμένα από παρορμήσεις, επιθυμίες και δυνάμεις πέρα από τον έλεγχο της συνείδησης. Αυτό το δοκίμιο ανιχνεύει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ του Γερμανού φιλοσόφου και της γέννησης της ψυχανάλυσης, καταδεικνύοντας πώς μια από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις στη σύγχρονη σκέψη ξεκίνησε πολύ πριν από τον Φρόιντ.[Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ. Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΗΤΑΝ ΗΔΗ ΔΙΑΒΡΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΣΙΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΧΩΡΙΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ Η ΟΠΟΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ EK ΘEOY. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΗΛΟΣ ΣΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.]
Για μεγάλο μέρος της ιστορίας της, η Δύση ζούσε με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος ήταν ένα πλάσμα ουσιαστικά διαφανές στον εαυτό του. Πέρα από τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες, πιστευόταν ότι υπήρχε ένας ορθολογικός πυρήνας ικανός να κατανοήσει τον κόσμο και να κυβερνήσει τη ζωή. Η φιλοσοφία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από αυτή τη θεμελιώδη πεποίθηση: ότι το να γνωρίζεις σήμαινε, σε κάποιο βαθμό, να φωτίζεις ό,τι ήταν σκοτεινό.
Ο Πλάτωνας είχε ήδη φανταστεί την ψυχή ως μια πραγματικότητα που τείνει φυσικά προς την αλήθεια. Ο άνθρωπος μπορούσε να χαθεί στις σκιές του σπηλαίου, αλλά διέθετε την ικανότητα να ανέβει ξανά προς το φως των ιδεών. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Πολιτεία , ο Αθηναίος φιλόσοφος γράφει ότι
Ο άνθρωπος που νόμιζε ότι γνώριζε τον εαυτό του
«Γνώθι σαυτόν.»
— Επιγραφή από τον Ναό των ΔελφώνΓια μεγάλο μέρος της ιστορίας της, η Δύση ζούσε με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος ήταν ένα πλάσμα ουσιαστικά διαφανές στον εαυτό του. Πέρα από τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες, πιστευόταν ότι υπήρχε ένας ορθολογικός πυρήνας ικανός να κατανοήσει τον κόσμο και να κυβερνήσει τη ζωή. Η φιλοσοφία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από αυτή τη θεμελιώδη πεποίθηση: ότι το να γνωρίζεις σήμαινε, σε κάποιο βαθμό, να φωτίζεις ό,τι ήταν σκοτεινό.
Ο Πλάτωνας είχε ήδη φανταστεί την ψυχή ως μια πραγματικότητα που τείνει φυσικά προς την αλήθεια. Ο άνθρωπος μπορούσε να χαθεί στις σκιές του σπηλαίου, αλλά διέθετε την ικανότητα να ανέβει ξανά προς το φως των ιδεών. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Πολιτεία , ο Αθηναίος φιλόσοφος γράφει ότι
Ο παράξενος κύριος Wilhelm Reich
Πρώτη Δημοσίευση 30.12.2015
«Η δολοφονία του Χριστού» Μια φορά στα δυο χιλιάδες χρόνια, ένας τέτοιος άνθρωπος έρχεται στη Γη για ν' αλλάξει το πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Καταδιώχθηκε, δυσφημίστηκε και διαστρεβλώθηκε το έργο του, ήρθε αντιμέτωπος με όλα, μέχρις...
Τα πρώτα χρόνια του Wilhelm Reich
Κάποια μέρα, θα γραφούν ολοκληρωμένες βιογραφίες και κριτικές για τον Wilhelm Reich. Η ζωή του ήταν τόσο πολύ πλούσια σε εμπειρίες, που τη σημασία τους μόνο σταδιακά θα μπορέσουν να αντιληφθούν οι άνθρωποι του κόσμου μας. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε τρία παιδιά. Έζησε σε έξι χώρες και η γνώση που απέκτησε για τη ζωή και τις λειτουργίες της είναι ασύγκριτη. Σε σημαντικά πεδία γνώσης λειτούργησε ως επαγγελματίας και επιπλέον τα εξέλιξε. Οι τομείς που ασχολήθηκε περιλαμβάνουν ψυχολογία, κοινωνιολογία, θρησκεία, χημεία, γεωργία, μετεωρολογία, αστρονομία, μηχανική, ζωγραφική, γλυπτική και μουσική, ενώ υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας. Στα τελευταία του χρόνια μελετούσε τη νομική.
Πέρα απ’ αυτά, ίδρυσε και ανέπτυξε μια καινούρια επιστήμη, την Οργονομία. Την επιστήμη των λειτουργικών νόμων της κοσμικής ενέργειας και έναν καινούριο τρόπο σκέψης που ονόμασε «λειτουργισμό». Η κύρια αρχή τού λειτουργισμού είναι η ταυτότητα των μεταβλητών με την κοινή λειτουργική αρχή. Ο Ράιχ άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα πάνω από εκατό χιλιάδες χειρόγραφες σελίδες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν ακόμη δει το φως της δημοσιότητας. Παρόλα αυτά, γύρω στα 20 βιβλία και πάνω από 100 άρθρα έχουν ήδη εκδοθεί. Με αυτό το κείμενο ευελπιστώ να παρουσιάσω μια συνοπτική περιγραφή της ζωής και της δουλειάς του, με μερικά μόνο δείγματα από τον κάθε τομέα.
Ο Βίλχελμ Ράιχ γεννήθηκε στο ανατολικότερο μέρος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, στη γερμανική Ουκρανία, στις 24 Μαρτίου 1897. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι κτηματίες που κατείχαν περίπου 1.000 στρέμματα γης. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο αγρόκτημά του. Παρακολουθούσε τα μαθήματα του σχολείου στο σπίτι με τη βοήθεια παιδαγωγών και πολύ νωρίς άρχισε να ενδιαφέρεται και να εξοικειώνεται με τα φαινόμενα της ζωής, τόσο στα φυτά όσο και στα ζώα, ειδικά με την αναπαραγωγή της ζωής. Είχε πολλές συλλογές εντόμων που τις μελετούσε με την καθοδήγηση του παιδαγωγού του. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Ράιχ ήταν 11 ετών και αναμφίβολα ο θάνατός της επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της σκέψης του. Στα 17 έχασε τον πατέρα του. Για ένα χρόνο διεύθυνε μόνος τις δουλειές του αγροκτήματος, μέχρι που η περιοχή καταστράφηκε από τους Ρώσους το 1915.
«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΑΣΚΕΙ»
Μια φιλοσοφική στοχαστική προσέγγιση για τη λησμονημένη αξία της αναμονής σε έναν πολιτισμό που κυριαρχείται από την αμεσότητα
«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η τέχνη που η σύγχρονη εποχή δεν ξέρει πλέον να ασκεί»
Γιατί ένας πολιτισμός που θέλει τα πάντα αμέσως (που τα θέλει όλα τώρα) κινδυνεύει να χάσει το νόημα του χρόνου.Συντακτικό Επιτελείο Inchiostronero
Η αναμονή είναι μία από τις πιο καθολικές ανθρώπινες εμπειρίες και, ταυτόχρονα, μία από τις λιγότερο κατανοητές. Σε έναν κόσμο οικοδομημένο πάνω στην αμεσότητα και την άμεση ικανοποίηση, η ικανότητα να περιμένει κανείς μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Κι όμως, πολλές από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις είδαν στην αναμονή όχι μια παθητική στάση, αλλά μια μορφή εσωτερικής προετοιμασίας. Το παρόν δοκίμιο διερευνά μια λησμονημένη αρετή, η οποία ίσως έχει πολλά να μας πει για τη σύγχρονη εποχή.
Η εποχή που δεν θέλει να περιμένει
Κάποτε οι άνθρωποι περίμεναν τα γράμματα. Περίμεναν την επιστροφή ενός αγαπημένου προσώπου, την άφιξη μιας είδησης, τη συγκομιδή μετά τη σπορά, ακόμη και την ολοκλήρωση ενός έργου προορισμένου να ξεπεράσει τη ζωή εκείνου που το είχε αρχίσει. Η αναμονή δεν θεωρούνταν ένα κενό διάστημα ανάμεσα σε δύο γεγονότα, αλλά ένα φυσικό συστατικό της ύπαρξης.Σήμερα, όλα μοιάζουν οργανωμένα έτσι ώστε να την εξαλείψουν.
Αν μια ιστοσελίδα χρειαστεί μερικά δευτερόλεπτα για να φορτώσει, νιώθουμε εκνευρισμό. Αν ένα μήνυμα μείνει αναπάντητο για λίγες ώρες, φανταζόμαστε αμέσως ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Αν μια αγορά χρειαστεί ημέρες για να παραδοθεί, μας φαίνεται σχεδόν ανωμαλία. Η τεχνολογία έχει μετατρέψει την ταχύτητα σε αξία και την αμεσότητα σε ένα αυτονόητο δικαίωμα.
Κι όμως, αυτή η διαρκής επιτάχυνση δεν παρήγαγε μεγαλύτερη γαλήνη. Ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν διέθετε τόσα μέσα για να μειώσει τις αποστάσεις και να συντομεύσει τους χρόνους, κι όμως σπάνια υπήρξε τόσο ανήσυχος. Η βιασύνη έχει μετατραπεί σε μόνιμη κατάσταση, σε μια νοητική στάση πριν ακόμη γίνει συμπεριφορά.
Αναστάσιος Λαυρέντζος: Η Ελλάδα πεθαίνει δημογραφικά, αλλά πληρώνει τους δανειστές στην ώρα τους.
Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος μιλάει στον 98.4 για την πλήρη απουσία στο δημόσιο διάλογο του δημογραφικού ζητήματος της χώρας την ώρα που για την Ελλάδα είναι διαπιστωμένο, πως αποτελεί το Νο1 υπαρξιακό της ζήτημα. Ο κ. Λαυρέντζος που έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, είναι ο συγγραφέας των βιβλίων «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση - Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας». Όπως τονίζει μεταξύ άλλων, έχουμε νέα μείωση στις γεννήσεις στην Ελλάδα το 2025, σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ.
Συγκεκριμένα, οι γεννήσεις μειώθηκαν κατά 4,2% σε σχέση με το 2024, καθώς ο αριθμός τους υποχώρησε από τα 68.467 παιδιά σε μόλις 65.594.Πρόκειται για το επόμενο βήμα ή μάλλον για το επόμενο άλμα στον δημογραφικό κατήφορο της χώρας. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, αφού το δημογραφικό έχει προ πολλού αφεθεί στην τύχη του. Άλλωστε, το βασικό επίτευγμα, το οποίο προβάλλει αυτόν τον καιρό η κυβέρνηση, είναι ότι πληρώνει τους δανειστές πριν από την ώρα τους.
Με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την εκδημία του Ανδρέα Παπανδρέου
Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού «Μιχάλης Χαραλαμπίδης»
Με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την εκδημία του Ανδρέα Παπανδρέου, αποδίδουμε έναν σύντομο φόρο τιμής σε μία σπουδαία και πολυδιάστατη προσωπικότητα του σύγχρονου Ελληνισμού.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν υπήρξε απλώς ένας σημαίνων πολιτικός αρχηγός, πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος που ηγεμόνευσε στη Μεταπολίτευση. Αυτή του η διάσταση υπήρξε αναμφισβήτητα καθοριστική για την πορεία της χώρας, αυτό που τον ξεχωρίζει από όλους τους άλλους μεγάλους πολιτικούς αρχηγούς και πρωθυπουργούς (σύγχρονους του, νεότερους αλλά και παλαιότερους) είναι πως πολύ περισσότερο από μεγάλος πολιτικός ηγέτης, ο Α.Π. υπήρξε σπουδαίος πολιτικός διανοητής.
Είναι γεγονός πως το διανοητικό του έργο είναι σπουδαίο, διότι χρήζει σπουδής και μελέτης, όχι απλώς ως ιστορικό τεκμήριο, αλλά ως πάντα επίκαιρο για την ανάλυση, ερμηνεία και κατανόηση της νεοελληνικής πραγματικότητας, των αιτίων και των συνεπειών της ιστορικά δοσμένης εξέλιξης της, από τα χρόνια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι την Τραγωδία τις Κύπρου, των κινδύνων, των δυνατοτήτων και των προοπτικών του Ελληνισμού.
26 Ιουνίου 2026
«Οικολογία», χωροταξία και πολεοδομία μοχλοί για περαιτέρω φτωχοποίηση και εξάρτηση της χώρας.
Γράφει η ΓΙΟΥΛΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ*
ΑΠΟ Militaire News
Σοκ προκαλούν στην κοινή γνώμη πρόσφατα δύο εικόνες :
– η εικόνα των δημόσιων λιγνιτωρυχείων Κοζάνης με τον εξοπλισμό τους να καταστρέφονται με εκρηκτικά
– η εξαιρετική φωτογραφία του Vassilis Stamos με τον πύργο του “The Ellinikon” να δεσπόζει έναντι της Ακρόπολης.
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αναφορικά στις πολιτικές της κυβέρνησης στη σφαίρα της “οικολογίας”, της χωροταξίας και πολεοδομίας.
Πολιτικές που έχουν τον ίδιο παρονομαστή: περισσότερα βάρη για τους πολλούς, κέρδη για τους λίγους και ισχυρούς και πάνω απ’ όλα βάθεμα της εξάρτησης της χώρας.
«ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ»
Ο τ. Κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, ομότιμος καθηγητής Δ.Κουτσογιάννης έδωσε πρόσφατα μια καίρια συνέντευξη το militaire.gr με τίτλο: «Ποια κλιματική αλλαγή;»
Ο κ. Καθηγητής αποκαλύπτει ότι αποδεδειγμένα το κλίμα μεταβάλλεται δραστικά μέσα στους αιώνες προς το ψυχρότερο ή προς το θερμότερο και η σημερινή κλιματική αλλαγή μόνο κατά 0,14% μπορεί να αποδοθεί στην αύξηση εκπομπών CO2 λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. Η “Πράσινη Ανάπτυξη” κατ’ επέκταση είναι εφεύρημα των think tanks της Ουάσιγκτον με σκοπό, μεταξύ άλλων, την κεφαλαιακή ανασυγκρότηση και αύξηση των κερδών των ολίγων.
Ακόμη ωστόσο κι αν αμφισβητεί κανείς τα παραπάνω, δεν έχει παρά να συγκρίνει πόσο ενεργοβόρος, αλλά και περιβαλλοντικά ζημιογόνος είναι ολόκληρος ο κύκλος της (κατά μέγιστο) 25ετούς ζωής των ΑΠΕ (αιολικά και φωτοβολταικά). Από τις εξορύξεις πρώτων υλών για την βιομηχανική παραγωγή τους (με χρήση ορυκτών καυσίμων φυσικά), τη μεταφορά τους, την αποψίλωση βουνοκορφών και αγρών για την τοποθέτησή τους, μέχρι την αναγκαστική αποξήλωσή τους στην 25ετία και μετατροπή τους σε ρυπογόνα απορρίμματα. Είναι τυχαίο άραγε το γεγονός ότι καμία γνωστή μελέτη μέχρι σήμερα δεν έχει υπολογίσει το ενεργειακό και περιβαλλοντικό αυτό κόστος? Μήπως το παραπάνω οδηγεί στην ανάγκη για λελογισμένη χρήση των ΑΠΕ και σίγουρα όχι στα σημεία όπου αποψιλώνεται το πράσινο?
Ρούντι Ρινάλντι: Το πολιτικό σύστημα "ανατινάζει" την Ελλάδα
Ο διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι , υπό το βάρος της επικαιρότητας των σκανδάλων, των προεκλογικών κινήσεων επικοινωνίας και όχι ουσίας για τα πραγματικά ζητήματα του λαού όπως λέει, αλλά και το γενικότερο πολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο, μέχρι και τις εξελίξεις με αφορμή τις αποχωρήσεις από το κόμμα Καρυστιανού, μιλάει στον 98.4 .
Εξηγεί πως κατά τα την γνώμη του, σε συνθήκες απόλυτης σήψης και καθεστωτικής διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο. Όπως λέει, τινάζουν κάθε πιθανότητα να υπάρχει Ελλάδα, η Ελλάδα "ανατινάζεται" προς όφελος μίας μεταπρατικής κυρίαρχης τάξης , από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει αντιπρόταση για να έρθει στο προσκήνιο μία άλλη Ελλάδα.
Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!
🇬🇷Διδακτικό μάθημα ενός Τούρκου για όσους ονειρεύονται τις "Πρέσπες του Αιγαίου"
Γερομοριάς
🔴Ένας Τούρκος εξηγεί αυτό που δεν καταλαβαίνουν το ΕΛΙΑΜΕΠ, η κ. Μπακογιάννη, ο κ. Κοτζιάς, ο Υφ. Εξ. κ. Λοβέρδος, ο κ. Χρήστος Ροζάκης κλπ του ελληνικού πολιτικού συστήματος που ονειρεύονται τις "Πρέσπες του Αιγαίου"
✔️Και τι εννοούν με την έκφραση «Πρέσπες του Αιγαίου;».
Σημαίνει πως η Ελλάδα αναθεωρεί την πάγια θέση της πως η μόνη διαφορά που υπάρχει με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.
✔️Σημαίνει ότι αποδέχεται προς συζήτηση τις τουρκικές θέσεις για την
✔️ αποστρατιωτικοποίηση νησιών,
✔️τον εναέριο χώρο,
✔️τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη
και προχωρεί σε έναν συνολικό συμβιβασμό.
Επειδή η Ελλάδα ουδέν διεκδικεί, ο συμβιβασμός ουσιαστικά αφορά μονομερείς παραχωρήσεις.
📎Στελέχη του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν διατυπώσει την άποψη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί μονομερώς να μετατρέψει όλο το Αιγαίο σε «ελληνική λίμνη», γεγονός που επιβάλλει την εξεύρεση έντιμων συμβιβασμών με την Τουρκία.
📎Νίκος Κοτζιάς: Δεν πρέπει «να είμαστε μοναχοφάηδες στο Αιγαίο».
📎Ντόρα Μπακογιάννη : «Το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη…».
📎Γιάννης Λοβέρδος: «εγώ προσωπικά είμαι υπέρ της συνεκμετάλλευσης με τους Τούρκους. Δεν μπορούμε να το κάνουμε χωρίς τους Τούρκους».
📎 Χρήστος Ροζάκης:«Σίγουρα, με την έννοια ότι το θέμα της πόντισης του καλωδίου, αλλά και οτιδήποτε την προϋποθέτει, πρέπει να περάσουν μέσα από τη δική της άδεια.Νόμιμες ενέργειες της Ελλάδας υπόκεινται στον έλεγχο της Τουρκίας, με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται…».
______*****________
Αντιγράφω την εανάρτηση από το Χ ενός Τούρκου. Πρώτα στα ελληνικά, μετά στα αγγλικά και στο τέλος στην γλώσσα που γράφτηκε, στα τούρκικα.
Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!
Εδώ η ανάρτηση - https://x.com/cinarozcan19/status/2069982068570742788
Υπάρχει ένα θεμελιώδες σημείο που παραβλέπουν όσοι κοιτάζουν τον χάρτη και κάνουν σχόλια αποκομμένα από την πραγματικότητα — λέγοντας πράγματα όπως, «Πώς γίνεται να υπάρχει ένα ελληνικό νησί ακριβώς στην πόρτα μας; Αυτό το μέρος θα έπρεπε να ήταν δικό μας». Βλέπετε τον χάρτη απλώς με όρους γεωγραφικής εγγύτητας, όμως κάθε μπλε κουκκίδα πάνω του αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα αιώνων στρατιωτικών και δημογραφικών πραγματικοτήτων.
Οι τοπικοί πληθυσμοί αυτών των νησιών είναι ιστορικά Έλληνες και σήμερα αποτελούν επίσημα ελληνικό έδαφος. Ναι, τα νησιά βρίσκονται ακριβώς δίπλα στην Ανατολία, αλλά το Αιγαίο είναι —λόγω της γεωγραφίας του— φυσικά μια ελληνική λίμνη, γεγονός που τους παρέχει ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτά τα σύνορα σας φαίνονται περίεργα, ή ακόμα και απαράδεκτα, επειδή σας λείπει η ιστορική γνώση. Αν το αποτέλεσμα απλώς αντανακλούσε τη φυσική ισορροπία δυνάμεων εκείνη την εποχή, όχι μόνο αυτά τα νησιά αλλά και η Σμύρνη και ολόκληρη η περιοχή του Αιγαίου θα τους ανήκαν σήμερα!
Ενώ δεν είχαμε ούτε ένα επιβατηγό πλοίο για να φτάσουμε στα νησιά που αποκαλείτε «ακριβώς στην πόρτα μας», η Ελλάδα διέθετε ήδη έναν σύγχρονο ναυτικό στόλο στο Αιγαίο. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, κατέλαβαν αυτά τα νησιά ένα προς ένα χωρίς ουσιαστικά καμία αντίσταση. Όταν η Βρετανία εξαπέλυσε την Ελλάδα εναντίον μας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τους είχε υποσχεθεί ακριβώς αυτή την περιοχή του Αιγαίου - κατοικημένη από πυκνή ελληνική πλειοψηφία. Μόνο η στρατιωτική μας αντίσταση στην ξηρά ματαίωσε αυτό το σχέδιο, επιτρέποντάς μας να ανακτήσουμε τη Σμύρνη με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Εν ολίγοις, το καθεστώς των νησιών για τα οποία εκφράζετε τώρα εθνικιστικά αισθήματα δεν είναι αποτυχία της Λωζάνης. Είναι το αναπόφευκτο, αναπόφευκτο διπλωματικό αποτέλεσμα του να καθόμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς να έχουμε καμία ναυτική ισχύ.
Ηλίας Μπιτσάνης: Το σταφιδικό κίνημα 1931-1936
Του Ηλία Μπιτσάνη
Με το βιβλίο για το σταφιδικό συνέδριο του Πύργου που αναρτήθηκε χθες, ολοκληρώθηκε η «μεγάλη εικόνα» για το κίνημα των σταφιδοπαραγωγών την κρίσιμη περίοδο 1931 – 1936. Η περίοδος αυτή καλύπτεται από τη σειρά των 5 βιβλίων καθώς η ιστορία, οι αγωνίες και η πείνα στις σταφιδοπαραγωγικές περιοχές ξεδιπλώνεται μέσα από 600 περίπου σελίδες. Υπάρχουν και άλλες πλευρές που αφορούν την περίοδο του μεσοπολέμου, οι οποίες ελπίζω κάποια στιγμή στη συνέχεια να αποτελέσουν αντικείμενο και άλλων εκδόσεων,
Για όσους ενδιαφέρονται τα βιβλία είναι διαθέσιμα στους συνδέσμους που ακολουθούν
1. ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΟ 1931 - «Μάρτης, γδάρτης» για τους σταφιδοπαραγωγούς - 2025
.
2. «Το “καυτό” καλοκαίρι του 1934 – Σταφιδικό κίνημα των αντιθέσεων» - 2024
3. «28 Ιουλίου 1935 - Το Συνέδριο Γαργαλιάνων σταθμός στο σταφιδικό κίνημα» - 2024
4. «Η μεγάλη σταφιδική εξέγερση του 1935» - 2025
5. «Συνέδριο στον Πύργο το 1936 – Το “κύκνειο” άσμα του σταφιδικού κινήματος» - Καλαμάτα 2026
ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣΔεν μπορείς να τα έχεις όλα : και το βαρέλι γεμάτο και τη γυναίκα μεθυσμένη
Οι αντιφάσεις του παρόντος
«Δεν μπορείς να έχεις και το βαρέλι γεμάτο και τη γυναίκα μεθυσμένη»
Μεταξύ διακηρυγμένων ελευθεριών και απορριπτόμενων συνεπειών: μια σκέψη πάνω στις ασυνέπειες της σύγχρονης κουλτούρας.
του Todd Hayen
Ξεκινώντας από μια παλιά λαϊκή παροιμία, ο Τοντ Χέινεν εξερευνά μία από τις πιο εμφανείς αντιφάσεις της εποχής μας: την αξίωση να απολαμβάνει κανείς δικαιώματα, οφέλη και ελευθερίες χωρίς να αποδέχεται το κόστος και τις συνέπειές τους. Μέσα από τη συζήτηση με μια ακραία φιλελεύθερη συνομιλήτριά του και μέσω μιας κριτικής στις πολιτισμικές μεταβολές των τελευταίων δεκαετιών, ο συγγραφέας διερωτάται για τη σημερινή σημασία όρων όπως «φιλελεύθερος» και για τα παράδοξα μιας κοινωνίας που φαίνεται να θέλει να συμβιβάσει ασύμβατες επιθυμίες, χωρίς να παραιτείται από τίποτε. (Σ.τ.Σ.)
Όταν ήμουν παιδί, άκουγα συχνά αυτή τη φράση από τους ενήλικες γύρω μου. Για μένα σήμαινε ουσιαστικά ότι δεν μπορείς να αποκτήσεις κάτι που επιθυμείς χωρίς να αποδεχθείς τις συνέπειές του.
Επισήμως, πρόκειται για μια κοινή παροιμία που σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να απολαμβάνει ταυτόχρονα δύο αμοιβαία αποκλειόμενα πλεονεκτήματα ή επιλογές: πρέπει να επιλέξει το ένα ή το άλλο.
Η επίσημη αυτή ερμηνεία δεν ταιριάζει στο πλαίσιο του παρόντος άρθρου με την ίδια σαφήνεια που ταιριάζει η παιδική μου αντίληψη. Σε λίγο θα καταλάβετε τι εννοώ.
25 Ιουνίου 2026
Γιατί έχουν σημασία τα σύνορα
Andrea Zhok - 24 Ιουνίου 2026
Πηγή: L'Adige
Ο Federico Dal Cortivo πήρε συνέντευξη από τον καθηγητή Andrea Zhok , ακαδημαϊκό φιλόσοφο, καθηγητή φιλοσοφικής ανθρωπολογίας και ηθικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, ερευνητή και δοκιμιογράφο, για την καθημερινή εφημερίδα της Βερόνας l'Adige. Έγραψε τον πρόλογο στο δοκίμιο του Frank Furedi, με τίτλο «Τα σύνορα έχουν σημασία: Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της σχεδίασης συνόρων » , καθηγητή κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στο Καντέρμπουρι.Καθηγητά Zhok, Ο Ούγγρος κοινωνιολόγος Frank Furedi, σε ένα βιβλίο που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πολιτικά μη ορθό, τονίζει τη σημασία των συνόρων, αυτών που οι Ρωμαίοι θα ονόμαζαν Limes. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι' αυτό;
Ειλικρινά , δεν θα έλεγα ότι το βιβλίο του Φουρέντι είναι «πολιτικά μη ορθό», εκτός αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την έκφραση για οποιαδήποτε μη προφανή ιδέα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ πλούσια ανάλυση, που παρέχει παραδείγματα μιας μακροπρόθεσμης πολιτισμικής διαδικασίας. Όταν ο υπότιτλος του βιβλίου μιλά για την «τέχνη της χάραξης συνόρων», η λέξη «σύνορα» μεταφράζεται ως «όρια», που στην πραγματικότητα είναι οποιοδήποτε οριοθετημένο όριο. Η λέξη «σύνορα» παραπέμπει στη γεωγραφία, αλλά αυτό που επισημαίνει ο Φουρέντι είναι μια εκτεταμένη πολιτισμική υποτίμηση της αξίας που αποδίδεται στα όρια , η οποία επηρεάζει την πολιτική όσο και την ψυχολογία, την παιδαγωγική και την κοινωνιολογία.
Φρανκ Φουρέντι: Η ιδέα του «ορίου»
Το θέμα της εχθρότητας προς τα όρια αναδύεται στο πλαίσιο ενός πολύ βαθυστόχαστου ερωτήματος, ενός ερωτήματος που σε κάποιο βαθμό καλύπτει ολόκληρη τη σύγχρονη εποχή. Στον αρχαίο κόσμο, η ιδέα του «ορίου» ήταν θεμελιώδης επειδή συνδεόταν με την ιδέα της δίκαιης αναλογίας, της φυσικής ισορροπίας, του μέτρου και της ομορφιάς. Το άπειρο αναδύθηκε ως μια διάσταση που γενικά θεωρούνταν θετική μόνο στη σύγχρονη εποχή, και μάλιστα μόνο τον 19ο αιώνα. Και μόνο πολύ πρόσφατα - ας πούμε τα τελευταία πενήντα χρόνια - έχει αναδυθεί η ιδέα ότι η «υπέρβαση των ορίων» θα μπορούσε να έχει μια θετική χροιά ως τέτοια.
Η ιδέα του «ορίου» δεν συνδέεται πλέον με την ισορροπία, την αρμονία ή τη φύση, αλλά με ένα κλουβί, μια επιβολή ή μια καταπίεση. Αυτή η προοπτική έχει τροφοδοτηθεί ιδιαίτερα από το όραμα που είναι γνωστό ως «προοδευτισμός», το οποίο προσδιορίζει κάθε «υπέρβαση» ως εγγενώς καλό.
Το βιβλίο του Furedi δεν ασχολείται μόνο με τα εδαφικά όρια, αλλά συζητά επίσης κάθε μορφή ορίου , ορίου ή περιγράμματος, και επομένως και με την αναλογία, την ισορροπία και τη φύση.
Αυτό που παρατηρεί, κατά την άποψή μου άψογα, είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία βαθιάς παρανόησης της έννοιας των ορίων και των συνόρων, η οποία συμβαδίζει με διαδικασίες διάλυσης κάθε προσδιορισμού, κάθε σταθερότητας, κάθε νοήματος.
ΔΥΟ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ ΜΕΛΙ ΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΆΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ
Ξεκινάει μόνη της, με φτερά που χτυπούν 200 φορές το δευτερόλεπτο.
Από λουλούδι σε λουλούδι, συλλέγει σταγόνες νέκταρ — όχι για την ίδια, αλλά για χιλιάδες άλλες που δεν θα δουν ποτέ τα χωράφια που εκείνη βλέπει.Κάθε στάση είναι και μια ανταλλαγή: παίρνει γλυκύτητα, αφήνει γύρη.
Χωρίς να το ξέρει, γίνεται αγγελιοφόρος της ζωής — ενώνει φυτά που δεν θα συναντιόντουσαν ποτέ αν δεν περνούσε εκείνη.
Στην κυψέλη, το ταξίδι της δεν τελειώνει.
Το νέκταρ αλλάζει χέρια — ή μάλλον στόματα — περνάει από μέλισσα σε μέλισσα.Κάθε μία προσθέτει ένζυμα, αφαιρεί νερό, μέχρι να μεταμορφωθεί το νέκταρ σε μέλι.
Κάτι που μπορεί να κρατήσει για χρόνια, ακόμα κι όταν το λουλούδι που το γέννησε έχει ξεχαστεί.
Και το πιο εκπληκτικό; Όλο αυτό το επιτυγχάνει με ενεργειακή λογική που εμείς ακόμα προσπαθούμε να αντιγράψουμε.
Ο βανδαλισμός βιομηχανικών μνημείων και η πολιτισμική κληρονομιά!
ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣΗ πρόσφατη, ελεγχόμενη ανατίναξη τριών ιστορικών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στο λιγνιτωρυχείο Μαυροπηγής Κοζάνη – όπου τα σχετικά βίντεο έκαναν τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – είναι αδιαμφισβήτητα μια εγκληματική πράξη.
Και μάλιστα στο όνομα μιας βίαιης, δήθεν “πράσινης μετάβασης” και μιας ουσιαστικά ανεξέλεγκτης κερδοφορίας συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων που μονοπωλούν τον ενεργειακό τομέα (όπως και πολλών άλλων τομέων της εθνικής μας οικονομίας).
Όχι μόνο επειδή ουσιαστικά βάζει φραγμό στο όποιο ενδεχόμενο ενδυνάμωσης της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας εν μέσω ακραίας παγκόσμιας ενεργειακής ανασφάλειας και καταδικάζει τη Δυτική Μακεδονία σε οικονομικό μαρασμό και δημογραφική κατάρρευση, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που “παραδόξως” έμεινε στο περιθώριο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης και αφορά την πολιτισμική μας κληρονομιά.
Τα βιομηχανικά μνημεία της Ελλάδας αποτελούν σημαντικά τεκμήρια όχι μόνο βιομηχανικής αρχαιολογίας και αρχιτεκτονικής και συσσωρευμένης γνώσης, αλλά και της κοινωνικής και οικονομικής μας ιστορίας. Όπως όλα τα μνημεία, από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, έτσι και τα βιομηχανικά μνημεία, συγκροτούν στη σημερινή μεταβιομηχανική εποχή ένα “ιστορικό απόθεμα αισθητικής, πρακτικής, τεχνολογίας και νοοτροπιών”.
Αντί η σημερινή κυβέρνηση να ευαισθητοποιεί το κοινωνικό σύνολο για την αξία, την ανάδειξη και την προστασία μιας τέτοιας ειδικής κατηγορίας μνημείων και μιας πολιτιστικής κληρονομιάς μεγάλης κοινωνικο-οικονομικής και τεχνολογικής σημασίας, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, προχωρά ως υπηρέτης αλλότριων οικονομικών συμφερόντων στην καταστροφή τους. Με το υπουργείο Πολιτισμού σε ύπνωση (ή και συνεργό;) και παρά την ύπαρξη νομοθεσίας για την προστασία τέτοιων μνημείων.
Τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ μέχρι σήμερα
ΠΗΓΗ: Manolis Stavroulakis
Ενας φίλος κατέγραψε όλα τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε. Εκανε μια απλή, αλλά τόσο χρήσιμη δουλειά!Ο συνολικός αριθμός μέσα στην επταετία φτάνει τα 148 αυτοτελή σκάνδαλα, ίσως και λίγο περισσότερα.
Η ουσία είναι πάντως ότι η παρούσα Κυβέρνηση παράγει 21 σκάνδαλα κατ’ έτος. Και επειδή η "διαφθορά" είναι τεχνική της διακυβέρνησης, φανταστείτε πόση αναδιανομή πλούτου έχει μεθοδικά συντελεστεί προς τις ανώτερες τάξεις και τους "ημετέρους" αυτά τα 7 χρόνια.
Πάμε να απαριθμήσουμε:
2019: Η εγκατάσταση του επιτελικού κράτους.
1. Υπαγωγή ΕΥΠ και ΑΠΕ-ΜΠΕ στο Μαξίμου. Το επιτελικό κράτος γεννήθηκε ως κράτος ελέγχου.2. Φωτογραφική αλλαγή για τον διορισμό διοικητή της ΕΥΠ.
3. Απομάκρυνση Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με φωτογραφική διάταξη.
4. Διορισμός Κωνσταντίνου Ζούλα στην ΕΡΤ. Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού τοποθετήθηκε στην προεδρία της δημόσιας τηλεόρασης.
5. Υπόθεση Λούλη. Ο διορισμός του Κωνσταντίνου Λούλη, παρά τις αποκαλύψεις για υμνητικά κείμενα υπέρ της Χούντας, έδειξε την ανοχή του Μαξίμου σε πρόσωπα του στενού του κύκλου.
6. Ελληνικό – τροπολογίες και φωτογραφικές ρυθμίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για πολεοδομικές εξαιρέσεις και εξυπηρέτηση ισχυρών επενδυτικών συμφερόντων.
7. Μετακλητοί και κομματικό κράτος Από την αρχή εκτοξεύτηκε ο αριθμός των μετακλητών και των κομματικών διορισμών.
8. Απαλλαγή καναλαρχών από υποχρεώσεις πόθεν έσχες
9. Ασυλία τραπεζικών στελεχών Με αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα δόθηκε ειδική προστασία σε τραπεζικά στελέχη. Το τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίστηκε ως άβατο ευθυνών.
Θυμάστε τον χερ Ράιχενμπαχ*; Αυτοί που μας σκλάβωσαν θέλουν να μας ελευθερώσουν!
Συγχαρητήρια στην κυρία Ζορζέττα Λάλη* η οποία ανέλαβε από χθες τα υψηλά καθήκοντα της Σκιώδους Υπουργού Ευρωπαΐκών Υποθέσεων στη Σκιώδη Κυβέρνηση του Τσίπρα.
Για όσους γεννήθηκαν μετά το 2019 ή τους δάγκωσε λαγοκέφαλος και έπαθαν αμνησία, ο κύριος με τον οποίο ανταλάσσει χειραψία ο σύντροφος Άδωνις είναι ο χερ Ράιχενμπαχ.
Στο τέλος μας βλέπω να μας πλακώνει στις μπούφλες ο Τσίπρας επειδή δεν παραδεχθήκαμε ότι «τα μνημόνια είναι ευλογία για τον τόπο» και ότι «μαζί τα φάγαμε»...
Για όσους γεννήθηκαν μετά το 2019 ή τους δάγκωσε λαγοκέφαλος και έπαθαν αμνησία, ο κύριος με τον οποίο ανταλάσσει χειραψία ο σύντροφος Άδωνις είναι ο χερ Ράιχενμπαχ.
Στο τέλος μας βλέπω να μας πλακώνει στις μπούφλες ο Τσίπρας επειδή δεν παραδεχθήκαμε ότι «τα μνημόνια είναι ευλογία για τον τόπο» και ότι «μαζί τα φάγαμε»...
*Γράφαμε σε ανάρτησή μας στις 13 Δεκεμβρίου 2013 στον Γερομοριά:
Και φυσικά οι Γερμανοί είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν και να ευχαριστούν την ελληνική πλευρά, αφού όλα οι «μεταρρυθμίσεις» που ζήτησαν να γίνουν στον τομέα τις υγείας – με τις οποίες όλως τυχαίως ωφελούνται οι πολυεθνικές τους - έγιναν πράξη.
Κατά την τοποθέτησή τους τόσο ο επικεφαλής της Task Force, Χορστ Ράιχενμπαχ όσο και ο Γερμανός υφυπουργός Υγείας παρείχαν απόλυτη στήριξη στον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη δίνοντάς του συγχαρητήρια για το έργο του.
Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο
Του Ρούντι Ρινάλντι
Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.
Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν
Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα.Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Κι αυτά όλα την στιγμή που το μεταπρατικό μοντέλο γνώρισε μια μεγάλη Χρεοκοπία το 2010, η χώρα μπήκε υπό επιτροπεία που δεν έχει λήξει, κι όλος ο δημόσιος πλούτος έχει υποθηκευτεί για 99 χρόνια. Και όμως, υπάρχει «κάτι ακόμα»: Αυτό το πολιτικό σύστημα υπηρέτησε την Υποβάθμιση της χώρας, και δημιούργησε (με όσα ψήφισε και έπραξε στα 15 χρόνια από τη Χρεοκοπία) ακόμα δυσμενέστερους όρους για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Κυρίως, προστάτεψε τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα ως πολιτικό σύστημα νομής, ακολούθησε μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου υπέρ μιας μειοψηφίας, θέσπισε και υπερασπίστηκε το «ακαταδίωκτο».
Η ματαιοδοξία των καλοκαιρινών διακοπών
από Πέτρος Φαραντάκης 30/7/25
Οι καλοκαιρινές διακοπές μοιάζουν να έχουν υποκαταστήσει τη σιωπηλή ανάγκη του ανθρώπου για ύπαρξη από μια εξωτερική ανάγκη για απόδραση. Ο σύγχρονος άνθρωπος, εξαντλημένος από το άγχος του να είναι αποδοτικός, στρέφεται στις διακοπές όπως ο διψασμένος στην όαση. Αλλά συχνά δεν αναζητά ξεκούραση. Αναζητά νόημα, και το αναζητά με τους όρους της απόσπασης: αλλάζοντας το οπτικό πεδίο, τις παρέες, τα τοπία. Δεν τολμά να σταθεί απέναντι στο ερώτημα που τον ακολουθεί σιωπηλά: ποιός είμαι όταν όλα παύουν; Ο Κίρκεγκορ έλεγε ότι το άγχος είναι η ζάλη της ελευθερίας. Αυτό το άγχος εμφανίζεται συχνά μέσα στις διακοπές ̇ όχι επειδή δεν έχουμε τι να κάνουμε, αλλά επειδή, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν μας επιβάλλεται τι να κάνουμε. Εκεί, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρόλους, χωρίς παραγωγική λειτουργία, εμφανίζεται η ελευθερία ως βάρος. Και μαζί της, η αμηχανία. Ο εαυτός μας, στερημένος από τις καθημερινές του αποδράσεις, εμφανίζεται γυμνός και σιωπηλός. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να τον δουν.Σε αυτό το πλαίσιο, οι σχέσεις που μας συνοδεύουν δοκιμάζονται. Η φιλία, όταν δεν στηρίζεται στην αλήθεια αλλά στην ανάγκη ή τη συνήθεια, δεν αντέχει τη διαρκή παρουσία του άλλου. Ο ένας γίνεται βάρος για τον άλλον, όχι επειδή υπάρχει κακία, αλλά γιατί η κοινή ζωή χωρίς βαθύτερο θεμέλιο φθείρει. Ο Χάιντεγκερ μιλούσε για την καθημερινότητα ως μια πτώση στο εσύ, στην ετεροκαθοριζόμενη ύπαρξη. Στις διακοπές, αυτή η πτώση συνεχίζεται, συχνά χωρίς να την αντιλαμβανόμαστε. Απλώς αλλάζει το σκηνικό, όχι το βάθος. Και πλάι σε αυτό, έρχεται η υλική ματαιότητα. Η οικονομική αιμορραγία, η ανάγκη επίδειξης, η αναμονή σε λιμάνια και αεροδρόμια, η τυραννία του να φαίνεται ότι περνάμε καλά. Ο Καμύ έγραφε πως ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να ζήσει χωρίς να αισθάνεται τον βράχο. Αλλά ο βράχος είναι πάντα εκεί. Η κόπωση, η ανία, η δυσκολία να είμαστε μόνοι ή μαζί. Όλα αυτά δεν είναι αποτυχίες των διακοπών. Είναι καθρέφτες της υπαρξιακής μας κατάστασης.
24 Ιουνίου 2026
Θ. Μαλκίδης: Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις
Συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης (Βίντεο)
Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη μέση Ανατολή – Όσα είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης .
Η πρόσφατη δίμηνη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά μια κρίσιμη προθεσμία εξήντα ημερών, κατά την οποία τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να λάβουν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους.
Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή «Rewind» και τον Δημήτρη Κανάκη στο ραδιόφωνο του Cretaone 102,3, δεν πρόκειται για μια τελική συμφωνία, αλλά για μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών δύο μηνών.
Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές σπεύδουν να αυτοανακηρυχθούν νικητές για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολιτικού κύρους, η πραγματικότητα στο πεδίο αναδεικνύει μια διαφορετική εικόνα. Ζητήματα που προϋπήρχαν της σύγκρουσης, όπως το άνοιγμα των στενών, παρουσιάζονται σήμερα τεχνητά ως επιτεύγματα, την ώρα που ο πρωτεύων στόχος της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος απέτυχε πλήρως, αφήνοντας το Ιράν ενδεχομένως πιο ισχυρό από πριν.
Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παραμένει κομβικός.
Ο κύριος Μαλκίδης υπογράμμισε ότι το Ισραήλ, επηρεάζοντας σταθερά την αμερικανική πολιτική σκηνή, αποτελεί τον τρίτο συμβαλλόμενο της συμφωνίας.
Από τους διαλόγους του "κυκλώματος της πολεοδομίας" (τύφλα να έχουν οι διάλογοι του Οικονομίδη):
Της Δέσποινας Κουτσούμπα
Ο εκλεκτός κ. Μινέσχος, κουνιάδος του παραιτηθέντα ΓΓ Μπακογιάννη αρμόδιου για τις πολεοδομίες, ακούγεται σε συνομιλίες να βρίζει υπαλλήλους ΥΔΟΜ γιατί η αρμόδια Υπηρεσία Δόμησης Ελληνικού-Αργυρούπολης δεν δεχόταν να συνεχίσει να χτίζεται μια οικοδομή που ήθελε να χρησιμοποιήσει παράνομα το bonus δόμησης, ενώ δεν το δικαιούτο. Και κανονίζει ο Μινέσχος, μιας και είναι στην Αποκεντρωμένη, να φτιάξει μια δική του ερμηνεία του νόμου για να εντέλλει την ΥΔΟΜ να δεχτεί το χτίσιμο της μη νόμιμης οικοδομής.
Ο κ. Μινέσχος λέει τα εξής γλαφυρά:
"Θ.Μ. Αυτή τη στιγμή, ο Μητσοτάκης για αυτό θέλει να γαμ*** τις πολεοδομίες.
Θ.Μ. Και θα του το πάω να το υπογράψει (εννοεί τον γ.γ. της Αποκεντρωμένης) και θα το στείλω στην ΥΔΟΜ. Και ό,τι θέλει η ΥΔΟΜ ας απαντήσει, αφού είναι τόσο μάγκες… Γιατί στο ξαναείπα, το μαγαζί θέλει κλείσιμο, να πει το Δημόσιο, κύριοι, απολύεστε όλοι οι π******ς, όλοι, από τον τελευταίο κλητήρα μέχρι τον διευθυντή. Θα είμαι οδηγός στο τανκς που θα πατάει τους δημοσίους υπαλλήλους. Κι αυτό για να μη χαλάσουμε σφαίρες που τις χρειαζόμαστε για τους Τούρκους. Ετσι είναι. Γιατί εγώ αυτά που σ’ τα λέω, σ’ τα λέω μετά από είκοσι πέντε χρόνια στο Δημόσιο, εκ των οποίων τα δεκαπέντε, τα δέκα ήμουν -πώς το λένε- προϊστάμενος οικοδομικών αδειών και τα τρία ήμουν διευθυντής."
Ο ίδιος κύριος, όπως και η σύζυγός του, προφυλακισμένοι και οι δύο για το κύκλωμα, είχαν συνεννοηθεί με το Θ. Μπακογιάννη ότι θα τοποθετηθούν Διευθυντές στο νέο Κτηματολόγιο, αυτό που -συνεχίζει να διαφημίζει χωρίς να ντρέπεται- διαφημίζει ο Μητσοτάκης. Που θα πάρει τις αρμοδιότητες των ΥΔΟΜ. Καταλάβατε το γιατί.
Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο
του Ρούντι Ρινάλντι
Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.
Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν
Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα.
Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».
📂ΕΡΕΥΝΕΣ JNFP -GREECE - ΦΑΚΕΛΟΣ Ι : Πώς το Ισραήλ «εισβάλλει» στην ελληνική επικράτεια
Της Μαρίας Νικολακάκη
Το Journalists Network for Palestine – Greece παρουσιάζει τις τρεις έρευνες που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα, αποκαλύπτοντας διαφορετικές πλευρές της ολοένα και βαθύτερης ισραηλινής διείσδυσης στην Ελλάδα.
Μέσα από μήνες έρευνας, συλλογής στοιχείων και διασταύρωσης πληροφοριών, εξετάσαμε τρεις διαφορετικές αλλά αλληλένδετες όψεις αυτού του φαινομένου: τη δραστηριοποίηση ισραηλινών εταιρειών που συνδέονται με τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ σε ελληνικούς δημόσιους φορείς, τις συνεργασίες ελληνικών δήμων και θεσμών με το κράτος του Ισραήλ και τις βιομηχανίες πολέμου, καθώς και τη διείσδυση ισραηλινών κεφαλαίων στην ελληνική αγορά ακινήτων.
1. Πως ισραηλινές εταιρείες με δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες έχουν ενταχθεί σε ελληνικούς δημόσιους φορείς
2. Πώς ελληνικοί δήμοι και θεσμοί συνεργάζονται με το κράτος του Ισραήλ και τις βιομηχανίες πολέμου.
3. Ποια είναι η έκταση της ισραηλινής διείσδυσης στην ελληνική αγορά ακινήτων. Από τη Δυτική Όχθη μέχρι την Αθήνα, ποια δίκτυα κεφαλαίου διαμορφώνουν το νέο τοπίο;
Λιγα λόγια για το ΤΑΙΠΕΔ...
'''Ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο δεν υπογράφεις τέτοια μνημόνια'',
σύμφωνα με τον αείμνηστο και κορυφαίο συνταγματολόγο Γρηγόρη Κασιμάτη
Της Ευστρατίας Σουραβλά
❌❗❗❗👉Λιγα λόγια για το ΤΑΙΠΕΔ:
Το ΤΑΙΠΕΔ ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2011 με στόχο να «αξιοποιηθεί» η ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου (το ποια είναι αυτή θα δείτε παρακάτω). Η διάρκεια του ταμείου έχει οριστεί, αρχικά, στα έξι(6) έτη. Ο ιδρυτικός του νόμος 3986/2011, περιλαμβάνει τις εξής διατάξεις:
1. Με τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων θα πληρώνονται αποκλειστικά οι δανειστές. (άρθρο 1, παράγρ. 2)
2. Το Δημόσιο παραιτείται από τα έσοδα που προκύπτουν από την ιδιωτική περιουσία του και τα παραχωρεί στο ΤΑΙΠΕΔ. (άρθρο 2, παράγρ. 5)
3. Ότι ιδιωτικοποιείται δε μπορεί να αναμεταβιβαστεί στο Ελληνικό Δημόσιο με οποιονδήποτε τρόπο. (άρθρο 2, παράγρ. 7)
4. Μπορεί να γίνει αναγκαστική απαλλοτρίωση σε εμπράγματα δικαιώματα τρίτων (π.χ. ιδιωτών) αν κρίνονται αναγκαία για ένα επενδυτικό σχέδιο. Τη δαπάνη της απαλλοτρίωσης τη πληρώνει το Ελληνικό Δημόσιο και όχι ο επενδυτής (άρθρο 2, παράγρ. 😎
5. Αν σε κάποιο Δημόσιο ακίνητο υπάρχει ήδη μισθωτής, τότε λύνεται μονομερώς η σύμβαση, λαμβάνει τρία(3) μισθώματα και παραχωρεί το ακίνητο στο ΤΑΙΠΕΔ. (άρθρο 2, παράγρ. 9)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)