Το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, στο αμφιθέατρο των Φερών Έβρου (πρώην Δημαρχείο) ο Ποντιακός Σύλλογος «Παναγία Σουμελά» διοργάνωσε υπό την αιγίδα του Δήμου Αλεξανδρούπολης και της Ένωσης Πολιτιστικών Φορέων Έβρου, ημερίδα αφιερωμένη στην ιστορική μνήμη και τη Γενοκτονία.
Η εκδήλωση επικεντρώθηκε στα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1921 στην Αμάσεια, όπου το Κεμαλικό καθεστώς οδήγησε στην αγχόνη την ηγεσία του Ποντιακού Ελληνισμού, μεταξύ των οποίων τον εμβληματικό δημοσιογράφο Νίκο Καπετανίδη, αλλά και τα μέλη του ιστορικού Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου Μερζιφούντας «Πόντος».
Η Ημερίδα ξεκίνησε με τον αγιασμό για την νέα πολιτιστική χρονιά από τον π. Ιωάννη, ενώ προλόγισαν ο πρόεδρος του Συλλόγου Ανδροκλής Γεωργουτσίδης, ο αντιδήμαρχος Φερών Χρήστος Γκουγκουλάκης και ο πρόεδρος της Ένωσης Πολιτιστικών Φορέων Νομού Έβρου Δημήτρης Κελεμίδης.
Στη συνέχεια ο ομιλητής Θεοφάνης Μαλκίδης, αναφέρθηκε στο ματωμένο Σεπτέμβριο του 1921 στον Πόντο, τονίζοντας μεταξύ των άλλων τα εξής:
«Οι Κεμαλικοί μετά την 19η Μαίου 1919 και την υλοποίηση της τελευταίας φάσης της Γενοκτονίας, προσπάθησαν και τελικώς πέτυχαν με διάφορα μέσα να εξοντώσουν ό,τι δεν είχαν μπορέσει να εξολοθρεύσουν οι Νεότουρκοι.
Διωγμοί, εξορίες, δολοφονίες, βιασμοί, δίκες και καταδίκες στα αποκαλούμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας», τα οποία εκδίδουν «αποφάσεις» και εκτελούνται πρόκριτοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, μαθητές γυμνασίων- Ανανιάδης και Παυλίδης του κολλεγίου "Ανατόλια" της Μερζιφούντας- και κληρικοί, από τους οποίους ζητούνται δηλώσεις ότι συμμετείχαν στην οργάνωση του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος στον Πόντο.
Η “απόφαση” του ψευτοδικαστηρίου σημείωνε σχετικά:
Ο Άρης Κωνσταντινίδης (1913-1993) ανήκει στις κορυφαίες µορφές της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής λόγω της στοχαστικής προσέγγισής του η οποία υπερβαίνει χαρακτηριστικά γνωρίσµατα του διεθνούς µοντερνισµού: τη ρήξη µε την παράδοση και την υποτίµηση της γεωγραφικής και πολιτισµικής διάστασης της αρχιτεκτονικής (Achleitner, 1965˙ ΦεσσάΕµµανουήλ, 1993β: 23-24). H µελέτη αυτή αυτό επαναπροσεγγίζει το έργο του της δεκαετίας 1957-1967 στον τοµέα του τουρισµού. Αρχίζοντας µε τη σκιαγραφία της συγκρότησης και της φιλοσοφίας του Κωνσταντινίδη και τελειώνοντας µε συµπερασµατικές παρατηρήσεις για τα ξενοδοχεία και µοτέλ Ξενία του Ελληνικού Οργανισµού Τουρισµού, που σχεδιάστηκαν από τον ίδιον και άξιους οµοτέχνους του, θα δοθεί έµφαση στις πτυχές εκείνες της ξενοδοχειακής αρχιτεκτονικής του που επιβεβαιώνουν την εξής γνώµη του ποιητή και ζωγράφου Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985): «Τα χρόνια, λέω, µας διδάσκουν πως όσο µια τέχνη έχει πιο τοπικό χαρακτήρα τόσο πιο παγκοσµίου ενδιαφέροντος είναι. Πως όσο είναι πιο προσωπική τόσο κι έχει πιο πανανθρώπινη αξία. Κι όσο είναι περισσότερο του καιρού της τόσο και το περιεχόµενό της είναι πιο αιώνιο». (Εγγονόπουλου Ν., 1999: 15 [1938, συνέντευξη] & http://www.engonopoulos.gr/_homeEN)
«Πρέπει να ξέρουμε, φίλε μου, ότι είναι μεγάλο κατόρθωμα να περιφρονούμε αυτό που οι άλλοι θεωρούν σημαντικό μες στην ζωή. Ο πλούτος, για παράδειγμα, οι τιμές, η δόξα, η εξουσία και όλα όσα περιβάλλονται από εξωτερική λάμψη, σαν να πρόκειται για θεατρική παράσταση, δεν θα φαίνονταν ανώτερα αγαθά σε έναν σοφό άνδρα. Αντίθετα, ανώτερη θα ήταν η ίδια η περιφρόνησή τους.»
ΛΟΓΓΙΝΟΣ, Περί Ύψους
«Θα πρέπει να ξοδεύουμε την περιφρόνησή μας με φειδώ καθότι, στην εποχή μας, είναι τόσοι πολλοί οι αξιοπεριφρόνητοι άνθρωποι.»
ΣΑΤΩΒΡΙΑΝΔΟΣ
«Αλλά τα κεφάλια δεν έχουν πρωκτό. Ό,τι εισέρχεται στο κουτί τους, δεν ξαναβγαίνει ποτέ.»
M. G. CLÉZIO, Les Géants
Ι.
Πράγα1. Νύχτα. Εσωτερικό. Μπαρ.
Έπειτα από ένα ανησυχητικό στριφογύρισμα μιάμισης ώρας γύρω από την Παλαιά Πόλη της Πράγας, αλλά και εντός της, υπό καταρρακτώδη βροχήν, κατάφερα να βρω μια ήσυχη γωνιά σε τούτην την μυστική πόλη της Παλαιάς Ευρώπης η οποία δεν κατάφερε να μην πέσει και η ίδια θύμα της μουσειοποίησης και του low-cost τουρισμού του συνεχούς διψασμένου αγγλοσαξωνικού, και όχι μόνον, όχλου. Επειδή βρίσκομαι αρκετά βαθιά μέσα στην νύχτα θα αναγγείλω, όπως ένας προσωκρατικός, «Πάντα τὰ σπουδαῖα νυχτὸς μᾶλλον ἐξευρίσκεται».
Για κάποιον περίεργο και ασυνείδητο λόγο, έβαλα στις αποσκευές μου μία από τiς μικρότερες διατριβές όλων των εποχών για ένα τεράστιο ζήτημα. Πρόκειται για ένα από τα τελευταία γραπτά του μακαρίτη, πλέον, Τζιανφράνκο Σανγκουινέττι. Απόδοση στην νεοελληνική: Το Μουνάκι χθες και σήμερα. Πιθανώς ο πόθος της ανάγνωσης του έργου, αντί για μια εκ νέου άγνωση του Κάφκα, του Τσάπεκ, του Κραλ ή κάποιας άλλης παραγνωρισμένης ή ξεχασμένης ιδιοφυίας που βγήκε από αυτόν τον τόπο, να οφείλεται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πρωτεύουσα της Τσεχικής Δημοκρατίας.
(Άρθρο 4 παρ. 1): Το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Αυτό σημαίνει ότι κανένας πολίτης, κανένας κρατικός λειτουργός και κανένας δικαστής δεν εξαιρείται από την υποχρέωση να τηρεί τους νόμους.
Κι όμως, ακαταδίωκτο στην Ελλάδα λοιπόν έχουν:
1. Μέλη της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων / Εμπειρογνωμόνων Covid-19 (2021)
2. Τραπεζικά Στελέχη / Τραπεζίτες & Μέλη της Διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ (2023): Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι το ταμείο διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας του Ελληνικού Κράτους —της περιουσίας μας, δηλαδή.
3. Στελέχη και Διοίκηση της ΑΑΔΕ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων)
4. Μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για το δυστύχημα των Τεμπών (2023)
5. Ακαταδίωκτο για το πόθεν έσχες των καναλαρχών!
Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη ο Πρωθυπουργός. ΕΧΕΙ βρει όλους τους τρόπους να καλυφθεί από παντού!
Ακαταδίωκτο στους ανθρώπους που έστελναν τον κόσμο να εμβολιαστεί. Στους τραπεζίτες —αλίμονο, τα φιλαράκια του θα άφηνε έτσι;
Στην ΑΑΔΕ τη δημόσια υπηρεσία που μπορεί να ξεπουλήσει από ένα αγαθό της πατρίδας μας μέχρι ολόκληρη την περιουσία της.
Στους εμπειρογνώμονες του δυστυχήματος των Τεμπών.
Πως θα πάτε σε δίκη ακύρωσης του επερχόμενου Νόμου “Γαλάζια Πατρίδα”, χωρίς μάρτυρα, όπως είναι ένας χάρτης μαζί και Νόμος; Ή δεν θα πάτε, επειδή υπάρχουν και άλλες λύσεις; Π. χ. οι, κατά την Τουρκία, δύο “ισόκυρες” ΑΟΖ του Αιγαίου, μια και το θαλάσσιο της πάρκο στην Ίμβρο -ΑΟΖ κατά τον Γιαϊτζί- γλύφει τον 25ο Μεσημβρινό;
Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός
Δημοσιεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2026 Ψηφιακή απεικόνιση: Χρήστος Κωνσταντινίδης {Πηγή: UNEP/MAP-SPA/RAC & MarinePlan (Universidad de Sevilla), 20/Dec/2019, σ. 91}
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Μια Ελλάδα χωρίς ΑΟΖ και χωρίς 12 μίλια, χάνει εθνικά εδάφη*, ίσαμε 25 φορές τον Αττίλα Κύπρου ή 5 φορές το Μικρασιατικό!
Επίσης, χάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, σε μια έκταση 2,27 φορές την έκταση της Ελλάδας! Και με μια ειρήνη που θα είναι χειρότερη ακόμη και από την Ανταλκίδειο!
Όταν οι νέοι της αρχαίας Αθήνας έδιναν τον ιερό όρκο της εφηβείας, υπόσχονταν το «ουκ ελάττω παραδώσω, πλείω δε και αρείω», δεσμευόμενοι να παραδώσουν την πατρίδα μεγαλύτερη και ισχυρότερη. Σήμερα, ο θαλάσσιος κουμπαράς των 500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (τ.χλμ.) της ελληνικής ΑΟΖ μοιράζεται με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια.
Τα πρώτα 115.000 τ.χλμ. αποτελούν τη σημερινή μας θαλάσσια επικράτεια, δηλαδή τα 6 μίλια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, μαζί με τα 12 μίλια που ήδη θεσπίστηκαν νομικά στο Ιόνιο έως το Ταίναρο. Κάτι που δεν έγινε στη συμφωνία με την Αίγυπτο επειδή «φυσούσε». Όπως ακριβώς φυσούν και ξεφυσούν οι αποδεκατισμένοι φυσητήρες φάλαινες της ελληνικής τάφρου. Τα υπόλοιπα 300.000 τ.χλμ. αφορούν την ανοιχτή θάλασσα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, μέσα στην οποία ζει και αναπνέει η πολύτιμη «μίνι φούστα» των 40.000 τ.χλμ. του συμπλέγματος του Καστελλόριζου.
Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η σύνοδος κορυφής των BRICS στο Νέο Δελχί, με θέμα «Οικοδόμηση για Ανθεκτικότητα, Καινοτομία, Συνεργασία και Βιωσιμότητα», η οποία σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για την ομάδα. Ο Ντόναλντ Τραμπ τους μισεί και, με λόγια, θέλει να τους καταστρέψει. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να επηρεάσει την Ευρώπη εάν έκανε μια προσεκτική και ψύχραιμη αξιολόγηση.
Λίγες ημέρες μετά την ετήσια σύνοδο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στο Κιργιστάν, ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι και οι πρόεδροι Βλαντιμίρ Πούτιν, Σι Τζινπίνγκ και Μασούντ Πεζεσκιάν της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, αντίστοιχα, συναντήθηκαν με τους αρχηγούς κρατών των άλλων μελών του ομίλου: Βραζιλία, Νότια Αφρική, Ινδονησία, Αίγυπτο, Αιθιοπία, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Παρόντες ήταν αρκετοί άλλοι πρωθυπουργοί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Μαλαισίας, του Καζακστάν και του Βιετνάμ, όλες υποψήφιες για ένταξη χώρες.
Δεδομένου ότι η Ινδία ασκεί την προεδρία για το 2026, ο Μόντι έπαιξε κεντρικό ρόλο στην παρουσίαση ενός στρατηγικού σχεδίου για τις μελλοντικές πρωτοβουλίες των BRICS. Στις εναρκτήριες παρατηρήσεις του, έδωσε προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις στην παγκόσμια διακυβέρνηση και πρότεινε την υιοθέτηση δέκα μέτρων που θα αναπτυχθούν σε έναν οδικό χάρτη για τις μελλοντικές δραστηριότητες της ομάδας. Ζήτησε επίσης μεγαλύτερη εκπροσώπηση του Παγκόσμιου Νότου στις διεθνείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων, περιγράφοντας το τρέχον σύστημα ως «πυραμίδα προνομίων» που θα πρέπει να μετατραπεί σε «πλατφόρμα συνεργασίας».
Οι περισσότερες από τις προτάσεις του έγιναν δεκτές και ενσωματώθηκαν στην Τελική Διακήρυξη, η οποία υπογράφηκε από όλους τους συμμετέχοντες. Πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη σε σύγκριση με την προηγούμενη διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών της ομάδας, η οποία ολοκληρώθηκε χωρίς ομόφωνη συναίνεση. Εστιάζοντας στις μελλοντικές προοπτικές, ο Μόντι κατάφερε επίσης να πείσει το Ιράν και τα ΗΑΕ, που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Πιστεύουμε ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική εξέλιξη.
Αποσπάσματα από την ομιλία ΝΕ΄ του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου, σχετικά με την ανάγκη αυταπαρνήσεως για τα ουράνια αγαθά.
«Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του˙ όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει».
[…] Και πρόσεχε πώς ομιλεί χωρίς κανένα απολύτως εξαναγκασμό. Διότι δεν είπε, ότι κι αν ακόμη θέλετε, και αν δεν θέλετε, πρέπει να το πάθετε αυτό, αλλά τι είπε: «εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει». Δε σας ζητώ δια της βίας, δε σας εξαναγκάζω, αλλά τον καθένα τον αφήνω κύριο της διαθέσεώς του˙ για τον λόγο αυτό σας λέγω «αν κάποιος θέλει». Διότι σας προσκαλώ προς αγαθά, και όχι προς κακά και δυσάρεστα, όχι προς κόλαση και τιμωρία, ώστε να σας αναγκάσω. Πράγματι λοιπόν η ίδια η φύση του πράγματος είναι ικανή να προσελκύσει. Λέγοντας δε αυτά προσείλκυε ακόμη περισσότερο. Διότι εκείνος που χρησιμοποιεί βία, πολλές φορές απομακρύνει, ενώ εκείνος που αφήνει τον ακροατή να ενεργήσει μόνος του, τον προσελκύει περισσότερο. Καθόσον η φροντίδα για κάποιον έχει μεγαλύτερη δύναμη από την βία. Δια τούτο και ο Κύριος έλεγε˙ «εάν κάποιος θέλει». Διότι, λέγει, είναι μεγάλα τα αγαθά που σας δίδω και τέτοια, ώστε και να προσέρχεσθε με την θέλησή σας. Πράγματι, δε θα ήταν δυνατό να προσελκύει κανείς με την βία, πολύ περισσότερο δε συμβαίνει αυτό στα ουράνια αγαθά. Διότι, εάν δε σε πείθει να προσέλθεις η φύση του πράγματος, δεν είσαι άξιος ούτε να λάβεις αλλ΄, ούτε και αν λάβεις, θα γνωρίσεις καλά αυτό που έλαβες. Για τον λόγο αυτό, ο Χριστός, επειδή σέβεται την ελευθερία μας, δεν αναγκάζει, αλλά προτρέπει. Διότι, επειδή φαίνονταν να διαδίδουν πολλά, και ιδίως να στενοχωρούνται γι’ αυτό που ελέχθη, λέγει˙ «Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε και να ταράσσεσθε. Εάν δεν θεωρείτε το λεχθέν ως αίτιο απείρων αγαθών και σαν κάτι που συμβαίνει προς χάριν σας, δεν εκβιάζω, ούτε εξαναγκάζω, αλλά εάν κανείς θέλει να με ακολουθήσει αυτόν προσκαλώ. Αλλ΄ όμως μην έχετε την γνώμη ότι αυτό είναι το να με ακολουθείτε, αυτό που κάνετε τώρα ακολουθώντας με. Χρειάζεται να υπομείνετε πολλούς κόπους, πολλούς κινδύνους, εάν έχετε σκοπό να με ακολουθήσετε».
Πρόσεξε όμως πώς και τον λόγο κάνει ευχάριστο. Διότι δεν περιορίζει τις δυσχέρειες μόνο σε αυτούς, αλλά και παρουσιάζει την αλήθεια αυτήν κοινή για όλη την οικουμένη, λέγοντας «εάν κανείς θέλει»˙ ας βαδίζει δηλαδή αυτήν την οδό, είτε είναι γυναίκα, είτε άνδρας, είτε άρχοντας, είτε αρχόμενος. Και εκ πρώτης όψεως φαίνεται μεν ότι μία είναι η αλήθεια που είπε, αλλ’ όμως τρία είναι τα λεγόμενα˙ το «να απαρνηθεί κανείς τον εαυτό του», το «να σηκώσει τον σταυρό του» και το «να με ακολουθήσει». Και τα μεν δύο είναι στενά συνδεδεμένα, το άλλο όμως ελέχθη ως κάτι το ξεχωριστό. Αλλ’ ας δούμε κατ’ αρχήν τι τέλος πάντων σημαίνει το να αρνηθούμε τον εαυτό μας. Προηγουμένως όμως ας εξετάσουμε τι σημαίνει το να αρνηθούμε άλλον και τότε θα κατανοήσουμε πλήρως τι τέλος πάντων σημαίνει να αρνηθούμε τον εαυτό μας.
Ο 22χρονος φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου.
Διαμαρτυρήθηκε με την αυτοπυρπόλησή του για την δικτατορία στην Ελλάδα.
"Ο Κώστας Γεωργάκης ταυτίστηκε με τον ευγενικό αγώνα εκείνης της γενιάς για Λευτεριά και Δημοκρατία.
Οι φλόγες που ξεπήδησαν από το κορμί του ενέπνευσαν και έγιναν σύμβολο αγώνα και πάλης".
Στον πατέρα του άφησε το ακόλουθο γράμμα:
«Αγαπημένε μου πατέρα, σε παρακαλώ συγχώρα με χωρίς να κλάψης. Ο γυιός σου δεν είναι ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους ανθρώπους ίσως με περισσότερο φόβο. Φίλησε το χώμα της πατρίδας για μένα. Μετά από τρία χρόνια καταπίεσης, δεν μπορώ ν’ αντέξω άλλο. Δεν θέλω εσύ να αντιμετωπίσης κανένα κίνδυνο γι αυτή μου την πράξη, αλλά δεν μπορώ ούτε να σκεφθώ ούτε να ενεργήσω αν δεν είμαι ελεύθερος.
Ζήτω η Δημοκρατία, Κάτω η Τυραννία.
Η πατρίδα μας που γέννησε την ελευθερία θα εξαφανίση τους τυράννους.
Συγχώρα με αν μπορείς
ο Κώστας σου»
Με τον θάνατο του Κώστα Γεωργάκη έγινε φανερό σε όλους πως το φασιστικό εγκληματικό χέρι δουλεύει ασταμάτητα, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, φανερά και κρυφά, για να διαλυθεί το αντιφασιστικό κίνημα στην Ιταλία.
Στο «ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΔΕΛΤΙΟ» αρ. 11, του Α.Μ.Ε.Ε. στην Ιταλία, τον Οκτώβρη του 1970, τα στοιχεία που παρατίθονται είναι...
Ο 22χρονος φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου.
Διαμαρτυρήθηκε με την αυτοπυρπόλησή του για την δικτατορία στην Ελλάδα.
"Ο Κώστας Γεωργάκης ταυτίστηκε με τον ευγενικό αγώνα εκείνης της γενιάς για Λευτεριά και Δημοκρατία.
Οι φλόγες που ξεπήδησαν από το κορμί του ενέπνευσαν και έγιναν σύμβολο αγώνα και πάλης".
Στον πατέρα του άφησε το ακόλουθο γράμμα:
«Αγαπημένε μου πατέρα, σε παρακαλώ συγχώρα με χωρίς να κλάψης.
Ο γυιός σου δεν είναι ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους ανθρώπους ίσως με περισσότερο φόβο.
Φίλησε το χώμα της πατρίδας για μένα. Μετά από τρία χρόνια καταπίεσης, δεν μπορώ ν’ αντέξω άλλο. Δεν θέλω εσύ να αντιμετωπίσης κανένα κίνδυνο γι αυτή μου την πράξη, αλλά δεν μπορώ ούτε να σκεφθώ ούτε να ενεργήσω αν δεν είμαι ελεύθερος.
Ζήτω η Δημοκρατία,
Κάτω η Τυραννία.
Η πατρίδα μας που γέννησε την ελευθερία θα εξαφανίση τους τυράννους.
Το μαξιλάρι μηδενίστηκε, τα repos έφτασαν τα 65 δις € και το χρέος αυξήθηκε κατά 18% από το 2019. Τι συμβαίνει πραγματικά στα ταμεία του κράτους; Γιατί δανείζεται η Ελλάδα 65 δις € από τους ασφαλιστικούς και λοιπούς φορείς ή το 26,2% του ΑΕΠ της, όταν η Ιταλία μόλις 2,4%; Τι θα συμβεί εάν υπάρξει μία διεθνής κρίση ρευστότητας και ομολόγων;
Στο πρώτο γράφημα που παραθέτουμε, φαίνεται ότι το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης ανήλθε στις 31/12/2025 στα 427,123 δις € - από 422,646 δις € το 2024 και 361,160 δις € το 2019. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 65,963 δις € (+18,3%) από το 2019.
Στο δεύτερο γράφημα, αριστερά, τα διαθέσιμα της Γενικής Κυβέρνησης στις 31/12/2025 ανέρχονταν σε 39,576 δις € - ενώ το καθαρό χρέος, αφαιρουμένων δηλαδή των διαθεσίμων, ήταν 323,224 δις €.
Στο ίδιο γράφημα, δεξιά, στις 30/06/2026 τα διαθέσιμα είχαν μειωθεί στα 31,110 δις € - ενώ το καθαρό χρέος είχε αυξηθεί στα 326,466 δις €. Δηλαδή σε μόλις έξι μήνες τα διαθέσιμα μειώθηκαν κατά 8,466 δις € - ενώ το καθαρό χρέος αυξήθηκε κατά 3,242 δις €.
Στο τρίτο γράφημα, τα διαθέσιμα της Κεντρικής Διοίκησης μειώθηκαν από 13,028 δις € στις 31/03/2026 σε 10,775 δις € στις 30/06/2026 - ενώ το «μαξιλάρι» (Cash Buffer Account), ύψους 5,410 δις €, μηδενίστηκε.
Πολλοί πιστεύουν ότι για να κατανοηθεί η παγκόσμια δυναμική ισχύος (ποιοι επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις, ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις, ποιος ο ρόλος των κυβερνήσεων) πρέπει να ακολουθηθεί η πορεία του χρήματος και να αγνοηθεί η προπαγάνδα των πολιτικών και των ΜΜΕ: «Πώς η παγκόσμια οικονομία ορίζει την παγκόσμια πολιτική» ).
Κύριο ρόλο παίζει το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα που πλαισιώνεται από το τεχνολογικό και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Συνδετικός κρίκος της τριάδας είναι το “Δόγμα Γούλφοβιτς”: «Το στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ διασφαλίζει ότι δεν θα αναπτυχθούν ανταγωνιστές: ΄Ενας κόσμος με μια υπερδύναμη» (NYT). Σ΄αυτή τη τριάδα βρίσκεται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας δυναμικής ισχύος και πάνω σ΄αυτή εξυφαίνεται η τρέχουσα αμερικανική στρατηγική, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο πολυπολικός κόσμος.
Βασικά χαρακτηριστικά του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι: Πρώτον, το “νόμισμα χωρίς υπόβαθρο” (Fiat), δηλαδή δολάριο που τυπώνεται από τη κυβέρνηση και δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αντικείμενο (χρυσό, ασήμι). Δεύτερον, το βασισμένο στο χρέος σύστημα Πόντζι (Ponzi), όπου η αναχρηματοδότηση του χρέους συντηρεί την οικονομία. Επειδή δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους, δημιουργείται μια “ανάπτυξη χωρίς υπόβαθρο” μέσω του Πόντζι με το Fiat να είναι ουσιαστικά ένα Πόντζι νόμισμα. Τρίτον, όταν οι κεντρικοί τραπεζίτες κρίνουν ότι πρέπει να “ξεπλυθεί” το οικονομικό σύστημα, εφαρμόζεται μια “οικονομική επαναφορά” (Economic Reset).
θέλω να ευχαριστήσω ξανά, εκ μέρους όλης της οικογένειας, τους γιατρούς, νοσηλευτές, και κάθε εργαζόμενο/η στα δημόσια νοσοκομεία που τον φρόντισαν. Πρώτα απ’ όλα στο Ιπποκράτειο, το Νοσοκομείο Χανίων, και την Αγία Όλγα όπου νοσηλεύτηκε 5 φορές για σχεδόν 3 μήνες συνολικά, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ξέρουμε τους απαράδεκτους όρους με τους οποίους δουλεύουν και οφείλουμε να επισημαίνουμε ξανά και ξανά την προσπάθεια, τη φροντίδα, ακόμα και την τρυφερότητα που, πραγματικά, πολλές φορές επιδεικνύουν.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ειρήνη και τον Αντρέα φίλους και γιατρούς, που, ξεπερνώντας κατά πολύ ό,τι επιβάλλει το καθήκον ή ο όρκος στον Ιπποκράτη, στάθηκαν όποτε χρειάστηκε, ό,τι ώρα και αν ήταν, στο πλάι του και στο πλάι μας εδώ και πάνω από 1,5 χρόνο.
Τον Φάνη που τον σήκωσε στα πόδια του τον περασμένο Δεκέμβρη με ενάμιση μήνα φυσικοθεραπεία και που προσπάθησε, ακόμα και τώρα, τις 3 μέρες που ξαναβγήκε από το νοσοκομείο, να κάνει ό,τι ήταν δυνατό.
Θέλω ξεχωριστά να ευχαριστήσω τη Μζία, μια από τα εκατομμύρια των γυναικών που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Γυναίκες που πολλές φορές ζουν επί δεκαετίες όχι μόνο σε ξένο τόπο αλλά και σε ξένο σπίτι.
Μια μάνα που η ζωή τη χτύπησε με το χειρότερο τρόπο, αλλά παραμένει τρυφερή, χαμογελαστή και χρυσοχέρα, φροντίζοντας τη μάνα μου και τον πατέρα μου ακόμα και αφού εκείνος έκλεισε τα μάτια.
Αν είχαμε την τύχη να βρεθούμε μαζί της νωρίτερα, η σημερινή μας μάζωξη μάλλον θα αργούσε ακόμα. Αν από την άλλη δεν είχαμε βρεθεί, ούτε μπορώ να φανταστώ πως θα είχαμε περάσει τους τελευταίους μήνες.
Στο τέλος, για την Ξανθή μια αγκαλιά ακόμα, και τα άλλα τα ξέρει εκείνη καλύτερα.
***
Για τον πατέρα μας τώρα
Όπως τραγουδάει και ένας συνονόματος μου, ανάμεσα σε άλλες μαντινάδες:
Τον αντρειωμένο μην τον κλαις μηδέ κι αν ξαστοχήσει,
και αν ξαστοχήσει μια και δυο, πάλι αντρειωμένος θα ‘ναι
Δεν το λέω για να επικεντρώσω στην αντρειοσύνη. Δεν αμφιβάλω καθόλου ότι ο πατέρας μου ήταν πραγματικά γενναίος άνθρωπος. Δεν ήταν όμως ο μόνος. Στη γενιά του ήταν και άλλοι αντρειωμένοι και άλλες αντρειωμένες. Ας μιλήσουν λοιπόν για αυτό όσοι και όσες ήταν εκεί και μπορεί να ξέρουν καλύτερα.
Εγώ την έμφαση εδώ τη δίνω στο «ξαστοχήσει».
Στην εκκλησία, στην αντίστοιχη διαδικασία, ο παπάς λέει: ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει·
Δε θέλω να με παρεξηγήσετε. Ο πατέρας μου ήταν καλός, πολύ καλός, ξεχωριστός: άνθρωπος, πατέρας, αγωνιστής, κομμουνιστής-επαναστάτης.
Πολλοί και πολλές του χρωστάμε πολλά. Και είναι συγκινητικά όσα γράφονται εδώ και 3 μέρες, και όσα έχουμε ακούσει προφορικά για αυτόν από αμέτρητους ανθρώπους όσο ακόμα ζούσε.
Κάποιοι λίγοι, αναμφίβολα, ήταν απλώς υστερόβουλοι κόλακες, κάποιοι γενικώς γλειψιματίες, αμέτρητοι εξέφραζαν έναν άδολο θαυμασμό λόγω του γενικότερου κλίματος χωρίς απαραίτητα να έχουν ιδία πείρα. Υπάρχουν όμως, όπως φαίνεται, πολλές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που τον εκτίμησαν ειλικρινά και κάποιοι που τον αγάπησαν πραγματικά.
Συμφωνώ απόλυτα με τον Andrea Zhok όταν λέει ότι το πραγματικό πρόβλημα του AfD δεν είναι ότι είναι πολύ ριζοσπαστικό, αλλά ότι είναι πολύ λίγο ριζοσπαστικό. Το ίδιο το γεγονός ότι η αρχηγός του κόμματος Alice Weidel προέρχεται από την Goldman Sachs μαρτυρά το γεγονός ότι τα θεμέλια του AfD δεν διαφέρουν και πολύ από αυτά του εχθρού του, του CDU. Οι γελοίες και τελετουργικές κατηγορίες για φασισμό, που ισχύουν για οτιδήποτε αντιτίθεται στην παγκοσμιοποίηση, είναι πραγματικά άνευ νοήματος και θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να απευθύνονται στην κυβέρνηση του Βερολίνου, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να κηρύξει πόλεμο στη Ρωσία, όπως έκανε πριν από 85 χρόνια, και να στρατιωτικοποιήσει τον πληθυσμό σε αυτή την προσπάθεια. Ακόμη και η θέση του AfD για τη μετανάστευση δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική, παρά το γεγονός ότι, ελλείψει οποιουδήποτε άλλου στοιχείου, το status quo βασίζεται σε αυτό το ζήτημα για να αποφύγει να χρειαστεί να σκεφτεί τα πράγματα διεξοδικά. Τα αιτήματα αρχής είναι ένα πράγμα. Ο σεβασμός σε μια απερίσκεπτη υποδοχή που τελικά οδηγεί σε σύγκρουση παρά σε ενσωμάτωση, η οποία είναι αδύνατη δεδομένων των αριθμών, είναι κάτι άλλο.
Στην πραγματικότητα, το AfD δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα είδος CDU με την εξάλειψη ορισμένων παγκοσμιοποιητικών ιδεολογιών, εκείνων που δεν έχουν λειτουργήσει και υπονομεύουν την προσήλωση στο σύστημα.
Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στις 24 Ιουνίου 1999, στην Πρίστινα, λίγο μετά το τέλος των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας.
Από αριστερά προς τα δεξιά στο κάδρο εικονίζονται οι:
Χασίμ Θάτσι, ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του ΟΗΕ Μπερνάρ Κουσνέρ, ο Βρετανός στρατηγός Σερ Μάικ Τζάκσον, ο διοικητής του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου (UCK) Αγίμ Τσέκου και ο Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Γουέσλι Κλαρκ.
Αυτή η ομαδική φωτογραφία αποτυπώνει μια βαθιά ειρωνική ιστορική στιγμή: η δυτική στρατιωτική και πολιτική ισχύς, έχοντας μόλις ολοκληρώσει μια εκστρατεία βομβαρδισμών διάρκειας 78 ημερών, ανέδειξε στον ρόλο του «απελευθερωτή» έναν άνδρα που αργότερα καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου από το Δικαστήριο της Χάγης.
Στις 30 Ιανουαρίου 1972, ο Μάικ Τζάκσον υπηρετούσε ως λοχαγός στο 1ο Τάγμα του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, στην περιοχή Μπόγκσαϊντ (Bogside) του Ντέρι. Κατείχε τη θέση του υπασπιστή του τάγματος, με κύρια ευθύνη τα διοικητικά καθήκοντα, ωστόσο, μετά την έναρξη της επιχείρησης, εντάχθηκε στην ομάδα του συνταγματάρχη Ντέρεκ Γουίλφορντ και εισήλθε στον χώρο των γεγονότων.
Ο Τζάκσον κατέθεσε στην Εξεταστική Επιτροπή Σάβιλ (Saville Inquiry) ότι, καθώς διέσχιζε τον αδόμητο χώρο, ήταν «απολύτως βέβαιος ότι δεχόταν πυρά» και άκουγε τις σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι του. Υποστήριξε σθεναρά ότι ο σκοπός της εισόδου των αλεξιπτωτιστών στο Μπόγκσαϊντ ήταν αποκλειστικά η σύλληψη ταραχοποιών, αρνούμενος ότι η επιχείρηση αποσκοπούσε στο να προκαλέσει τον IRA σε ένοπλη σύγκρουση ή στο να δώσει ένα «μάθημα» στον τοπικό πληθυσμό.
Ο Γιάννης Μηλιός, είναι βαθύτατα αντισοβιετικός-αντισταλινικός (=αντικομμουνιστής): εκφράζει μια συστηματική κριτική στον «σταλινισμό» και τον «σοβιετικό μαρξισμό». Μέσα από το έργο του (όπως το βιβλίο «Ταξική θεωρία και ιστορία: Καπιταλισμός και σοσιαλισμός στην Ε.Σ.Σ.Δ.»), απορρίπτει τη Σοβιετική Ένωση (και κάθε χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού) ως σοσιαλιστικό κράτος. Απλώς βαφτίζει την ΕΣΣΔ «ένα ταξικό εκμεταλλευτικό καθεστώς, το οποίο προσιδιάζει στον κρατικό καπιταλισμό»!
• Θεωρεί ότι «η κρατική γραφειοκρατία στην ΕΣΣΔ ήταν συλλογικός καπιταλιστής»: Η διευθυντική και κομματική ελίτ (η γραφειοκρατία) λειτουργούσε ως μια ιδιότυπη «άρχουσα τάξη». Ιδιοποιούνταν το υπερπροϊόν της εργασίας των εργατών, αναπαράγοντας τη βασική σχέση εκμετάλλευσης του καπιταλισμού (κεφάλαιο εναντίον μισθωτής εργασίας), απλώς υπό την ομπρέλα του κράτους.
👉Αντιπαλεύει συστηματικά τον «Σταλινισμό» και τον «Σοβιετικό Μαρξισμό»:
• Θεωρεί ότι ο «σταλινισμός» συνιστά ιδεολογική μετάλλαξη που επέφερε μια βαθιά θεωρητική και πολιτική ήττα για το εργατικό κίνημα.
• Κατά τον Μηλιό, ο «σοβιετικός μαρξισμός» είναι Οικονομισμός και Θετικισμός που μετέτρεψε τη μαρξιστική θεωρία σε ένα εργαλείο κρατικής προπαγάνδας και εκβιομηχάνισης. Αντικατέστησε την πάλη για την κατάργηση των ταξικών σχέσεων με τη λατρεία της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.
Τι μας λέει η κυβέρνηση, υποστηρίζοντας πως οι Έλληνες ευημερούν; Ότι το συμπέρασμα της βασίζεται στην άνοδο της κατανάλωσης - η οποία είναι μεγαλύτερη από άλλες χώρες.
Μάλιστα! Δηλαδή, εάν οι Έλληνες πουλούν τα σπίτια τους και ξοδεύουν τα έτοιμα, για να αγοράσουν τα αγαθά που τους είναι απαραίτητα, αφού έχουν γίνει πανάκριβα, ευημερούν!
Πως είναι δείγμα ευημερίας η κατανάλωση και όχι η αποταμίευση - όπου η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με αρνητικές αποταμιεύσεις (της τάξης του -3%), όταν η μέση στην ΕΕ είναι +14,1 έως +14,4% του διαθέσιμου εισοδήματος (στην Ευρωζώνη έως +15,2%).
Τι σημαίνει αρνητική αποταμίευση-3% στην Ελλάδα; Ότι εάν τα εισοδήματα ενός ατόμου είναι 100 €, τότε χρειάζεται 103 € για τις καταναλωτικές δαπάνες του και υποχρεώσεις - επομένως πρέπει να βρει τα 3€, με τα οποία θα συμπληρώσει τα εισοδήματα του για να επιβιώσει.
Τι σημαίνει θετική αποταμίευση +14% στην Ευρώπη; Πως όταν ένας Πολίτης έχει 100€ εισόδημα, δαπανά τα 86 € και αποταμιεύει τα 14€.
Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο(ευγενική προσφορά της Ντόρας μας),τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...
Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.
Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.
Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικων Παπαντωνίου βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες(η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ).
Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους ,την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.
Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του)από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.
Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο μόνος που γνώριζε και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.
Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν τον σεβασμό του Κοσκωτά...
Ιστορικά, όταν τα καθεστώτα αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο μιας εγχώριας εξέγερσης, συχνά κατέφευγαν στη δημιουργία ενός εξωτερικού εχθρού (η γνωστή “εξωτερική πολιτική αντιπερισπασμού“): Η εξέγερση ενός λαού κατά της άρχουσας τάξης μετατρεπόταν σε πόλεμο του λαού με έναν άλλο. Ωστόσο, στις μέρες μας, λόγω του φόβου των πυρηνικών όπλων, τα καθεστώτα δυσκολεύονται να στείλουν τους πολίτες να πεθάνουν σε πολέμους παγκόσμιας κλίμακας, προκειμένου να εκτονωθούν οι κοινωνικές εντάσεις.
Έχουν, λοιπόν, ένα σοβαρό πρόβλημα: Πώς θα ελέγξουν τους πληθυσμούς τους, αν δεν μπορούν να πάνε σε πόλεμο; Μια διαφαινόμενη λύση είναι η δημιουργία κράτους μαζικής επιτήρησης και χειραγώγησης του πληθυσμού μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ). Για χρόνια, ο νεοφιλελευθερισμός, με τη συστηματική απόρριψη της εγρήγορσης, που είχαν οι δημοκρατικές κοινωνίες ενάντια στη συγκέντρωση εξουσίας, προετοίμαζε το έδαφος για την εφαρμογή μιας υψηλής τεχνολογίας αυταρχικής διακυβέρνησης.
Η μηχανή της ΕΕ σταδιακά έπαυσε να υπηρετεί την Ευρώπη. Η Ευρώπη έγινε το καύσιμο της μηχανής που φέρει το όνομα ΕΕ. Ο αυταρχισμός είναι πλέον η φέρουσα δομή της Κομισιόν. Αποφάσεις με μεγάλες κοινωνικές προεκτάσεις λαμβάνονται από θεσμούς, χωρίς καμία δημοκρατική εντολή. Η προσωπική ζωή των διαφωνούντων συντρίβεται μέσω εκτελεστικών υπερβάσεων, που αντικατοπτρίζουν τακτικές ολοκληρωτισμού.
Χαρακτηριστική περίπτωση, ο Jacques Baud, στον οποίο η Κομισιόν πρόσφατα επέβαλε βαριές κυρώσεις (δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, μετρητών, τραπεζικών καταθέσεων, ακινήτων, ταξιδιωτικές απαγορεύσεις), επειδή έκανε κριτική στη πολιτική της Κομισιόν (BNE- Γραφείο Εθνικών Εμπειρογνομόνων): «Δεν καταγγέλθηκε για κανένα ποινικό αδίκημα, κανένα αποδεικτικό στοιχείο ενώπιον δικαστηρίου, καμία δικαστική απόφαση. Ένα άτομο τιμωρήθηκε μόνο με μια εκτελεστική απόφαση».
Αν δεχτούμε ότι αξιώσεις όπως «πολιτική μη ανάμειξης της Ελλάδας σε περίπτωση τουρκο-ισραηλινής σύγκρουσης με θέατρο πολέμου την Κύπρο» ή η οριστική εγκατάλειψη των 12 μιλίων στο Αιγαίο αποτέλεσαν ατζέντα συζητήσεων, οι κ. Μητσοτάκης, Δεμίρης και η παρεούλα του ΥΠΕΞ πρέπει να οδηγηθούν στο στρατοδικείο
Του Γιώργου Χαρβαλιά
Είναι περιττό νομίζω να εξηγήσουμε ότι στη διεθνή διπλωματική πρακτική δεν συνηθίζεται ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του εχθρού να επισκέπτεται το πρωθυπουργικό μέγαρο και να συναντά τον ίδιο τον εκλεγμένο πρωθυπουργό της αντίπαλης χώρας υπό συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας.
Καμία τέτοια… παράταιρη συνεύρεση δεν έχει καταγραφεί στα μεταπολεμικά χρονικά των διμερών σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας και υπό αυτή την έννοια ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικεί ακόμη μία εντυπωσιακή πρωτοτυπία στο παγκόσμιο διπλωματικό γίγνεσθαι. Ειδικότερα αν αναλογιστεί κανείς ότι ούτε ο Πούτιν αποτόλμησε να συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο τον αρχηγό της CIA, Tζον Ράτκλιφ, στο Κρεμλίνο και τον παρέπεμψε σε άλλους… αρμοδιότερους, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε συμβατικός ηγέτης. Αλλά ο Κυριάκος δεν είναι συμβατικός, το έχουμε πει. Δουλεύει σε άλλες στροφές…
Στο σημείο αυτό να διευκρινίσω ότι θεωρώ την είδηση της συνάντησης Μητσοτάκη – Καλίν δεδομένη. Διέρρευσε στο «έγκριτο» δημοσιογραφικό συγκρότημα Αλαφούζου, το οποίο απηχεί «έγκυρα» την καθεστωτική γραμμή, και 15 μέρες τώρα δεν διαψεύστηκε από τον λαλίστατο κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, ο οποίος ερωτηθείς σχετικά κατέφυγε στην έμμεση επιβεβαίωση «ουδέν σχόλιο». Αν τελικά δεν ισχύει, ο κύριος Μαρινάκης αυτομάτως πρέπει να πάει σπίτι του κι εγώ να ζητήσω συγγνώμη για τη… συγγνωστή πλάνη που με οδήγησε στην παράβαση του δημοσιογραφικού κώδικα.
Δεν ξέρω με ποιες προσδοκίες έγινε η πρώτη πρόσκληση του πατρός Βασιλείου (Γοντικάκη), ηγουμένου τότε της Μονής Σταυρονικήτα και αργότερα της Μονής Ιβήρων στις φοιτητικές εκδηλώσεις του «Ελευθέρου διαλόγου» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την άνοιξη του 1980. Αυτή, πάντως, πρέπει να ήταν και η πρώτη του ομιλία σε πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Όπως και να έχει, η εμφάνιση και η παρουσία του Αγιορείτη ιερομονάχου στον πανεπιστημιακό χώρο απετέλεσε έναν κεραυνό εν αιθρία για όλους.
Άγνωστο, παραμένει, και το πώς διαμορφώθηκε το ετερόκλιτο ακροατήριο που κατέκλυσε το αμφιθέατρο της Πολυτεχνικής Σχολής. Ίσως να οφειλόταν στην έκτακτη και νεοφανή τότε λάμψη του Άθωνα ως «καταφύγιο» νέων οι οποίοι εν μέσω της ευρύτερης μεταπολιτευτικής, επαναστατικής έξαρσης «εγκατέλειπαν» τον κόσμο για να περιβληθούν χωρίς πολλά προσχήματα το ευτελές σχήμα του μοναχού. Και ιδιαίτερα, του Αγιορείτη.
Εν τω μεταξύ, το ευτελές σχήμα του μοναχού, άρχισε σιγά σιγά να περιβάλλεται με την εκτίμηση της ευρύτερης κοινωνίας και φυσικά της Εκκλησίας. Κάτι που δεν ίσχυε λίγα χρόνια πριν. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η άποψη που επικρατούσε στην κοινωνία και στην Εκκλησία για τους μοναχούς ήταν αυτό που γράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, περιγράφοντας στην ουσία τον εαυτό του στους «Χαλασοχώρηδες», πως δηλαδή ασχολούνταν με «έργα μη παραδεδεγμένης χρησιμότητος»!
Η δεκαεξαετία είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο ένας μαθητής εισέρχεται στην πρώτη Δημοτικού, πάει στο Γυμνάσιο, τελειώνει το Λύκειο, ολοκληρώνει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και εξέρχεται στην κοινωνία ως έτοιμος επιστήμονας.
Κι όμως, στο πεδίο της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, δεκαέξι ολόκληρα χρόνια μετά την εκδήλωση της δομικής κρίσης, το πολιτικό προσωπικό —με κορωνίδα τον νυν πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα— εμφανίζεται να μην έχει διδαχθεί απολύτως τίποτα.
Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας με υποδειγματική υπακοή τις σκληρότερες μνημονιακές δεσμεύσεις, υπερφορολογώντας τη μεσαία τάξη για να καλύψει τα επιβαλλόμενα δημοσιονομικά πλεονάσματα, επανέρχεται στις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης με τις ίδιες ακριβώς ανεφάρμοστες υποσχέσεις που κατέρρευσαν το 2015.
Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει σε μια δογματική προσήλωση στα οικονομικά της προσφοράς, παρουσιάζοντας ως ανάπτυξη την εκποίηση των εθνικών υποδομών και τη φούσκα των ακινήτων.
Ο Scevalier το 1699 γράφει δια την Κρήτη τα εξής :
«την ύπαιθρον χώραν κατοικούσι και καλλιεργούσι οι ιθαγενείς Κρήτες. Τόσον όμως πιέζονται και καταδυναστεύονται υπό των Τούρκων, ώστε πολλοί εξ αυτών δια να σωθώσι από τα δεινά και από την πληρωμή του χαράτς, είδος κεφαλικού φόρου γίνονται μουσουλμάνοι».
Ο Pouqueville λέγει ότι :
«εκατό χιλιάδες χριστιανοί επλήρωναν το χαράτς κατ’ αρχάς, αλλά μετά τόσης θηριωδίας μεταχειρίστηκαν αυτούς οι κατακτητές, ώστε πλέον των 60000 εξισλαμίσθησαν».
Η εξωμοσία γινόταν είτε από άτομα μεμονωμένα, είτε από ολόκληρες οικογένειες, είτε ολόκληρα χωριά, σε όλη την Κρήτη. Π.χ. στο Αξέντι Ηρακλείου, όπου περί το 1740, εξωμότησε όλο το χωριό μαζί με τον παπά και το 1881 είχε 70 οικογένειες μόνο Μουσουλμάνων.
Στο Νομό Χανίων έτσι έγινε στους Στράτους, Φλώρια, Κατσοματάδος, Μυλωνές, και Σάσαλο Σελίνου. Στην περιοχή της Σητείας στα χωριά Βαβέλοι (Νέα Πραισός), Δάφνη, Λαμνώνι, Ζάκανθος και Κατελιώνας. Τα ίδια έγιναν σε πολλά χωριά της Αμπαδιάς στο Ρέθυμνο, στην Μεσαρά κλπ.
Μετά την εξωμοσία ακολουθούσαν τελετές που ολοκληρωνόταν με τη περιτομή του νέου μουσουλμάνου. Γράφει ο F.W. Sieber (1789-1844) :
Το θέμα μου δεν είναι η καλλιτεχνική ή ηθική αξιολόγηση του Μαζωνάκη, αλλά η πρωτοφανής ταχύτητα με την οποία γύρω του δημιουργήθηκε ένας λαϊκός μύθος.
Η διαδικασία της μυθοποίησης πυροδοτήθηκε και τροφοδοτήθηκε από κόσμους που κανονικά δύσκολα συναντιούνται: από τη Μάρω Βαμβουνάκη στον Ξαρχάκο, από τον Μητροπολίτη Νικαίας στη λαϊκή πίστα, από τους επώνυμους καλλιτέχνες, στον κυβερνητικό εκπρόσωπο και στους ανώνυμους του Facebook.
Στην αρχή ήταν «καλός», «γνήσιος», «διάφανος». Ύστερα γίνεται «ψυχούλα», «διαμάντι», «άρχοντας». Μετά «το τελευταίο λαϊκό είδωλο», άνθρωπος των «αμέτρητων σταυρών», σύμβολο των αδικημένων. Και στο τέλος σχεδόν μυθική μορφή, με τον… Διγενή Ακρίτα να επιστρατεύεται για τον αποχαιρετισμό του.
Άλλες γλώσσες, άλλοι κόσμοι, άλλες αφετηρίες, όμως όλα κατευθύνονται προς το ίδιο σημείο: τη γέννηση ενός λαϊκού μύθου.
Και κάπου εκεί χάνεται ο πραγματικός άνθρωπος με τις όποιες αντιφάσεις του, -τον οποίο άλλωστε ελάχιστοι γνώριζαν πραγματικά, και μένουν μόνο λίγες μεγάλες λέξεις «γνήσιος», «καλός», «λαϊκός», «αδικημένος».
Έτσι, χωρίς κεντρικό σκηνοθέτη, μια κοινωνία κατασκευάζει συλλογικά τον μύθο που έχει ανάγκη: ο φίλος προσφέρει την προσωπική ανάμνηση, ο καλλιτέχνης την εξιδανίκευση, ο ιερέας τον συμβολισμό, τα media τον τίτλο και την εικόνα, ο θαυμαστής τη λατρεία, ενώ πάνω στην εξαρση και την υπερβολή βρίσκουν χώρο και η πολιτική αξιοποίηση, οι καλλιτεχνικές έριδες και κάθε είδους αυτοπροβολή.
Το ιερό και η αστυνόμευση του πένθους
Και όσο ένας άνθρωπος μετατρέπεται σε σύμβολο όσων η κοινωνία αισθάνεται ότι της λείπουν, τόσο ο μύθος αποκτά κάτι από την ανθρωπολογική λειτουργία του Ιερού. Και το Ιερό δεν συζητείται απλώς, αλλά προστατεύεται. Γι’ αυτό αρκεί ακόμη και ένα «δεν τον γνώριζα» για να προκαλέσει οργή. Η απόκλιση δεν αντιμετωπίζεται πια ως απλή διαφορά γνώμης, αλλά σχεδόν ως κάτι βέβηλο.
Είναι η λογική του πλήθους: το συναίσθημα μεταδίδεται, διογκώνεται και τελικά επιβάλλεται. Η αστυνόμευση του πένθους είναι ακριβώς το σημείο όπου η συλλογική συγκίνηση γίνεται κοινωνική πίεση. Τότε δεν μιλάμε πια μόνο για αγάπη, αλλά για μαζική υπερβολή που αυτοτροφοδοτείται και απαιτεί συμμετοχή.
👉🏼Ο φασισμός, η επιβολή του ισχυρού στον ανίσχυρο, είναι βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών. Τα αφεντικά επιβάλλονται στους εργαζόμενους, οι κοινωνικά προβεβλημένοι στους ανίσχυρους, οι κυβερνώντες στους κυβερνώμενους, η αστυνομία σε όποιον σηκώνει κεφάλι.
Επομένως, οι ιδεολόγοι φασίστες είναι απλό σύμπτωμα της εποχής, όχι ο πυρήνας του προβλήματος.
👉🏼Ο Κασιδιάρης δεν είναι ιδεολογικά εθνικιστής. Είναι ένας από τους εκφραστές του χρυσαυγιτισμού, ενός μείγματος ναζιστών, καλτ ακροδεξιών χουντοβασιλικών και αγανακτησμένων λούμπεν στοιχείων.
Εσχάτως προσπαθεί να υποδυθεί τον μοντέρνο ακροδεξιό, τύπου Μελόνι.
Τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με τον ελληνικό εθνικισμό.
Οι ΧΑτες, και στο πεζοδρόμιο, έχουν αφήσει ιστορία για τα ξυλίκια στους ενωτικούς Κύπριους φοιτητές στην Αθήνα, τους τσακωμούς με τους Ποντίους στις συγκεντρώσεις για την γενοκτονία ή τις ατιμωτικές συμπεριφορές στα μνημόσυνα για τον Κατσίφα
Η δεξιά και η ακροδεξιά ιστορικά ταυτίζονται με εθνικές προδοσίες, από την Μικρασία, ως την Κατοχή και από εκεί ως το κυπριακό. Η ελλαδική ακροδεξιά πολλάκις λειτούργησε σαν παρακράτος, ενός εθνοπροδοτικού κράτους. Πολύ περισσότερο η υποστήριξη του ναζισμού, ενός γερμανικού κινήματος, που πολέμησε και βασάνισε τον ελληνισμό, συνιστά εθνική προδοσία.
Έπειτα, η Ορθοδοξία, αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής ταυτότητας, δεν μπορεί να συσχετίζεται με θεωρίες μίσους, ενώ η ανερχόμενη σύγχρονη δυτική ακροδεξιά κατά κανόνα συγκρούεται γεωπολιτικά με τα ελληνικά συμφέροντα.
Ψηφιακή απεικόνιση: Χρήστος Κωνσταντινίδης {Πηγή: UNEP/MAP-SPA/RAC & MarinePlan (Universidad de Sevilla), 20/Dec/2019, σ. 91}
Πηγή: Mario Lettieri και Paolo Raimondi
ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Πηγή: AAABACA Abaca Press Profimedia
ΣΤΑΛΙΑΣ ΣΠΥΡΟΣ
