Τι συμφωνήθηκε στην επίσκεψη Ρούμπιο

07/10/2026

EPA/ALEXANDROS VLACHOSΣΥΝΤΑΞΗ


Στην καθοριστική επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρθηκε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο, στην ομιλία του στην Πνύκα, με φόντο την Ακρόπολη. Ο επικεφαλής του State Department υπογράμμισε ότι, σε αντίθεση με τα ερείπια άλλων πολιτισμών που έχουν χαθεί από τη ζωντανή μνήμη, η Ακρόπολη εξακολουθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια να ασκεί μοναδική επιρροή στη φαντασία του δυτικού κόσμου. Αργότερα είδε τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης Μητσοτάκη-Ρούμπιο επιβεβαιώθηκε το ιστορικά υψηλό επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, καθώς και η αμοιβαία βούληση για την περαιτέρω εμβάθυνση και διεύρυνση της διμερούς συνεργασίας στην άμυνα και την ασφάλεια, την ενεργειακή ασφάλεια, το εμπόριο, τις επενδύσεις, την τεχνολογία, τη ναυτιλία, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε τον ρόλο της Ελλάδας ως πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, ως αξιόπιστου εταίρου και συμμάχου, με κομβικό ρόλο για την ασφάλεια εταίρων και συμμάχων σε μια συγκυρία μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων και αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι η Ελλάδα στάθηκε στο πλευρό των εταίρων του Κόλπου, ενώ επανέλαβε την προσήλωση της Ελλάδας στην ασφάλεια και την ελευθερία της ναυσιπλοϊας, η οποία, άλλωστε, αποδεικνύεται στην πράξη, καθώς η χώρα μας συμμετέχει με πλοία στην ευρωπαϊκή επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES στην Ερυθρά Θάλασσα. Ακόμη, ανταλλάγησαν απόψεις για ζητήματα και έργα συνδεσιμότητας που ενισχύουν την ενεργειακή ασφάλεια και την περιφερειακή συνδεσιμότητα.




Συζητήθηκαν ακόμη οι τελευταίες διεθνείς και περιφερειακές εξελίξεις με έμφαση στην Ουκρανία, το Ιράν, τη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο. Επιπλέον, εξήραν τον ρόλο της ελληνικής κοινότητας στις ΗΠΑ ως γέφυρας κατανόησης και φιλίας μεταξύ των δύο χωρών.

«Πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στην οικονομία, στην ενέργεια και στο εμπόριο, τα οποία θα είναι επωφελή τόσο για τον ελληνικό όσο και για τον αμερικανικό λαό. Και αναζητούμε συνεχώς τέτοιες ευκαιρίες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός ΥΠΕΞ.

Όλη η δημοσίευση ΕΔΩ...

Η ομιλία του Ρούμπιο στην Πνύκα 

Η Δύση ηττήθηκε από το μεταμοντερνισμό και τον εμπορευματισμό

4/10/2026

EPA/MOHAMMED BADRA

ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Υπάρχει ένα παράδοξο στην ιστορική μοίρα της Δύσης: Η ίδια παράδοση που έμαθε στην ανθρωπότητα να αμφισβητεί την αυθεντία, να εξετάζει ορθολογικά τις πεποιθήσεις της, και να υποτάσσει την εξουσία στον λόγο, έφθασε σε ένα σημείο όπου η αμφισβήτηση κινδυνεύει να καταστεί άρνηση κάθε κοινού μέτρου.

Το βαθύτερο πρόβλημα της σύγχρονης Δύσης δεν είναι πρωτίστως οικονομικό, ούτε στρατιωτικό, ούτε δημογραφικό. Είναι νοηματοδοτικό: αφορά στην ικανότητα ενός πολιτισμού να απαντά στο ερώτημα γιατί υπάρχει, τι θεωρεί αγαθό, και ποιο μέλλον θεωρεί άξιο να οικοδομηθεί. Η Δύση ως πολιτισμική γενεαλογία. Η “αυθεντική Δύση” δεν πρέπει να νοηθεί ως φυλετική, γεωγραφική ή πολιτική κατηγορία. Είναι, περισσότερο, μια ιστορική σύνθεση ιδεών και μορφών ζωής.

Η πρώτη της μεγάλη μήτρα είναι ο κλασικός ελληνορωμαϊκός κόσμος: από την ελληνική φιλοσοφία και την αναζήτηση του καθολικού λόγου μέχρι τη ρωμαϊκή έννοια του δικαίου, της πολιτειότητας, και της θεσμικής τάξης. Η δεύτερη μεγάλη στιγμή είναι η ιταλική Αναγέννηση. Εκεί η αρχαιότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως μουσειακό κατάλοιπο αλλά ως ενεργός συνομιλητής. Ο άνθρωπος, η τέχνη, η φύση, και η δημιουργική ικανότητα επανήλθαν στο κέντρο του ευρωπαϊκού ορίζοντα.

Η τρίτη στιγμή είναι ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Εδώ, η κληρονομιά τού λόγου μετασχηματίστηκε σε αξίωση καθολικότητας: ο άνθρωπος μπορούσε να χρησιμοποιεί τη λογική του χωρίς να υποτάσσεται άκριτα στην παράδοση ή στην εξουσία. Η ελευθερία της σκέψης, η επιστημονική διερεύνηση, και η πολιτική αυτονομία απέκτησαν κανονιστική αξία.

Από την κριτική στην αποδόμηση

Η απόφαση De Oecumenismo και ό ἐθνικισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Σύνορο, τχ. 38 (Ιούνιος–Αύγουστος 1966), σσ. 98–107

Η απόφαση De Oecumenismo και ό ἐθνικισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας

ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Ἡ ἀπόφαση «De Oecumenismo» τῆς δεύτερης Βατικανῆς συνόδου προϋποθέτει τη διάκριση τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς μιᾶς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τις Ἐκκλησίες τῶν «ἀποσχισμένων ἀδελφῶν» (fratrum seiunctorum). Οἱ ὀρθόδοξες κριτικές ἐπεσήμαναν τη διάκριση, ὡς τη βασικὴν ἀδυναμία τῆς συνοδικῆς ἀπόφασης.

Παράλληλα, ωστόσο, ἡ ἀπόφαση ἐμφανίζει μια πρωτοτυπία ριζοσπαστική: Για πρώτη φορὰ τὸ θέμα τῆς καθολικότητας τίθεται σε μια διπλή βάση, θεολογικὴ καὶ ἱστορική. Ὁ «ἐπαναστατικός» χαρακτήρας τῆς συνοδικῆς ἀπόφασης” έγκειται στο γεγονός ότι ἡ Βατικανή σύνοδος άναγνωρίζει μὲ αὐτὴ τὴ θεολογική θεμελίωση τῆς καθολικότητας καὶ ἀποστολικότητας τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θεωρεῖ κοινὴ τὴ θεολογική βάση τῆς καθολικότητας τόσο τῆς ρωμαϊκῆς ὅσο καὶ τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἀναγνώριση δὲν τεκμηριώνεται μὲ μόνη τὴν ἀναφορὰ στην ἀποστολική διαδοχὴ καὶ στὸ κῦρος τῶν μυστηρίων, δὲν εἶναι μια «τυπική» μόνο ἀναγνώριση. Ἡ συνοδική ἀπόφαση βεβαιώνει ὅτι ὁλόκληρη ή θεολογική, λειτουργική καὶ πνευματική παράδοση τῆς ὀρθόδοξης ᾿Ανατολῆς εἶναι ἀπαραίτητη, ὅσο καὶ ἡ ἀντίστοιχη παράδοση τῆς Δύσης, γιὰ τὴν πληρότητα τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ἐκκλησίας. Παρά τη διαφορὰ τῶν σχημάτων καὶ τῆς νοοτροπίας, οἱ δυό παραδόσεις ἀλληλοσυμπληρώνονται καὶ ὁρίζουν τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας («ad plenam catholicitatem et apostolicitatem Ecclesiae pertinere». Κεφ. 3, § 17 - βλ. καί § 14.) Πιο συγκεκριμένα, ἡ ἀπόφαση ἀναφέρει στις ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς ᾿Ανατολῆς τη διατύπωση καὶ διαφύλαξη τῆς θεολογικῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν «ευχαριστιακήν» ὑπόσταση τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ τὸν χαρακτήρα της ὡς «Εἰκόνος τῆς ᾿Αγίας Τριάδος». Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἐκκλησιολογική ἀντίληψη διασώζει την καθολικότητα τῶν ἐπὶ μέρους τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. (Κεφάλαιο 3, § 15: «Εἶναι σὲ ὅλους γνωστὸ μὲ πόσην ἀγάπη οἱ Χριστιανοί τῆς ᾿Ανατολῆς τελοῦν τὴ θεία λατρεία καὶ ἰδιαίτερα τὴν Εὐχαριστία, τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ἐχέγγυο τῆς ἐρχόμενης δόξας. Ενωμένοι οἱ πιστοὶ στὴν Εὐχαριστία μὲ τὸν ἐπίσκοπό τους ἔχουν τὴν προσαγωγή πρὸς τὸν Πατέρα διὰ τοῦ Υἱοῦ, τοῦ σαρκωθέντος Λόγου, τοῦ παθόντος καὶ δοξασθέντος, ἐν τῇ ἐκχύσει τοῦ ᾿Αγίου Πνεύματος καὶ ἔτσι ἐπιτυγχάνουν τὴν κοινωνία μὲ τὴν Παναγία Τριάδα, γινόμενοι «θείας κοινωνοί φύσεως» – 2 Πέτρου 1,4 –. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο οἰκοδομεῖται διὰ τῆς Εὐχαριστίας στην κάθε ἐπὶ μέρους Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ». -«Per celebrationem Eucharistiae Domini in his singulis Ecclesiis, Ecclesia Dei aedificatur et crescit».)

Τα σύνορα μετρούν 6

Συνέχεια από Δευτέρα 3. Αυγούστου 2026

Τα σύνορα μετρούν 6

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων

Frank Furedi

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

Οι κυρίαρχες σύγχρονες πολιτισμικές στάσεις έλκονται πολύ περισσότερο από την ευαισθησία της άρσεως των ορίων παρά από τον σεβασμό προς τις εσωτερικές και εξωτερικές γραμμές οριοθετήσεως που πλαισιώνουν το νόημα της ζωής των ανθρώπων. Οι περισσότερες ερμηνείες της επιρροής αυτής της αοριστίας των ορίων τη θεωρούν άμεσο αποτέλεσμα των ισχυρών δυνάμεων που απελευθερώθηκαν από την παγκοσμιοποίηση. Την αποδίδουν σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο, στον οποίο οι δυνάμεις της παγκοσμιοποιήσεως καθιστούν τα σύνορα πορώδη και μετατρέπουν τα συμβολικά όρια σε παρωχημένα κατάλοιπα. Υποστηρίζουν ότι, σε αυτό το ρευστό παγκόσμιο περιβάλλον, οι παραδοσιακές αφοσιώσεις και ταυτότητες χάνουν τη σημασία τους. Συνήθως επισημαίνουν τη διάρρηξη των παραδοσιακών ιεραρχιών, την επίδραση της κατανάλωσης των μέσων ενημέρωσης και τον πολλαπλασιασμό νεοεπινοημένων τρόπων ζωής. Ένας κοινωνιολόγος εξηγεί ότι «μια σειρά μεταβολών που αφορούν τη μετανάστευση, το διεθνικό κεφάλαιο, τις τεχνολογίες επικοινωνίας και την πολιτισμική εξαγωγή [...] έχουν αποσταθεροποιήσει την ταυτότητα στη Δύση και σε ολόκληρο τον κόσμο».¹

Σε αντίθεση με τις αντικειμενιστικές ερμηνείες, οι οποίες αποδίδουν κεντρικό ρόλο στην επίδραση των δομικών μετατοπίσεων στα πρότυπα της κοινωνικής ζωής, το κεφάλαιο αυτό υποστηρίζει ότι η κύρια κινητήρια δύναμη της απομακρύνσεως από την πρακτική της χαράξεως διαχωριστικών γραμμών είναι η φθίνουσα πολιτισμική αξία που αποδίδεται στην πράξη της ηθικής κρίσεως. Τα σύνορα και τα όρια θεμελιώνονται και νομιμοποιούνται μέσω των διακρίσεων στις οποίες καταλήγουμε με μια πράξη κρίσεως. Με αυτόν τον τρόπο, οι ηθικοί κανόνες αποκτούν όρια. Η αποδέσμευση των πολιτισμικών κανόνων από όρια —η αποσύνδεσή τους από τα σύνορα και τον χώρο— έχει ως συνακόλουθο την υποβάθμιση της κρίσεως. Η αποδέσμευση των πολιτισμικών κανόνων από όρια —της ίδιας της κανονιστικότητας— θέτει υπό αμφισβήτηση την ικανότητα μιας κοινότητας να αντλεί νόημα από την εμπειρία της.

Ἱερωσύνη καὶ Βασιλεία - Ἡ ὁμόνοια τῆς Ρωμανίας καὶ ἡ θεσμικὴ διαχείριση τοῦ διχασμοῦ στὴ Δύση

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα λάθη ποὺ κάνουμε, ὅταν μελετοῦμε τὴ Ρωμανία, εἶναι ὅτι μεταφέρουμε στὸ παρελθὸν τὶς πολιτικὲς κατηγορίες τῆς νεωτερικότητας.

Ρωτᾶμε: «Ποια ἦταν ἡ σχέση Κράτους καὶ Ἐκκλησίας στὸ Βυζάντιο;»

Ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἐρώτηση προϋποθέτει δύο αὐτοτελεῖς πραγματικότητες — ἕνα Κράτος καὶ μία Ἐκκλησία — ποὺ πρέπει κατόπιν νὰ ρυθμίσουν τὰ μεταξύ τους σύνορα.

Ἡ Ρωμανία δὲν ξεκινοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ.

Αὐτοκράτορας, Πατριάρχης, ἐπίσκοποι, κλῆρος καὶ λαὸς ἀνῆκαν στὴν ἴδια χριστιανικὴ κοινωνία. Εἶχαν διαφορετικὲς λειτουργίες, ἀλλὰ δὲν συγκροτοῦσαν διαφορετικὲς κοινωνίες.

Τὸ πολιτειακὸ ζητούμενο ἦταν ἡ ὁμόνοια, ἡ εἰρήνη, ἡ συμφωνία καὶ ἡ ἑνότητα.

- Ὁ Μέγας Θεοδόσιος: ἡ χριστιανικὴ αὐτοσυνειδησία τῆς πολιτείας -

Μὲ τὸν Μέγα Θεοδόσιο Α΄ συντελεῖται μία κρίσιμη μεταβολή.

Τὸ Διάταγμα τῆς Θεσσαλονίκης τοῦ 380 καὶ ἡ Α΄ Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 381 σηματοδοτοῦν τὴ στενότερη σύνδεση τῆς νικαιακῆς πίστεως μὲ τὴν αὐτοκρατορικὴ πολιτεία.

Η αρχιτεκτονική του χρέους

από Βασίλης Βιλιάρδος

Η σύγκριση της Ελλάδας με τις Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Γερμανία, τεκμηριώνει πως πραγματική χρηματοοικονομική εικόνα μιας οικονομίας, δεν αποτυπώνεται από έναν μόνο δείκτη χρέους – ενώ για την Ελλάδα ειδικά, η εικόνα πρέπει να εξετάζεται ως ένα σύνολο: δημόσιο χρέος, καθαρό δημόσιο χρέος, διαθέσιμα, repos, χρέος Κεντρικής Διοίκησης, ιδιωτικό χρέος, ληξιπρόθεσμες οφειλές – αριθμοί που φυσικά δεν πρέπει να αθροίζονται. Μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε όχι απλώς πόσο χρωστάει το κράτος, αλλά ποιος το χρηματοδοτεί, πόση ρευστότητα διαθέτει και πόσο μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης εξαρτάται από τους ίδιους τους φορείς του Δημοσίου – ενώ αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ του να κοιτάζουμε απλώς έναν αριθμό χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ και του να εξετάζουμε την πραγματική αρχιτεκτονική του χρέους και της χρηματοδότησης μιας οικονομίας. Φυσικά η εικόνα ολοκληρώνεται με τον σημαντικότερο δείκτη όλων – με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Ανάλυση

Όταν συγκρίνουμε το χρέος των ευρωπαϊκών χωρών, συνήθως εξετάζουμε έναν μόνο αριθμό: το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Εν τούτοις, είναι ένας αριθμός που, από μόνος του, δεν αρκεί για να περιγράψει τη συνολική χρηματοοικονομική εικόνα μιας οικονομίας – γεγονός που σημαίνει ότι, πρέπει να εξετάζουμε τουλάχιστον τα εξής τέσσερα διαφορετικά μεγέθη:

(α) το δημόσιο χρέος, (β) το ιδιωτικό χρέος, (γ) τα διαθέσιμα, τις εσωτερικές απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις μέσα στη Γενική Κυβέρνηση, καθώς επίσης (δ) τον τρόπο με τον οποίο η κεντρική διοίκηση χρηματοδοτεί τις ανάγκες της από τους ίδιους τους δημόσιους φορείς.

Έρχονται δύσκολες μέρες

του Κώστα Στούπα από το liberal.gr

Aυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Γαλλία δεν είναι «μαθητικές κινητοποιήσεις». Είναι σκηνές από το κοντινό μέλλον της Δύσης.

Σχεδόν 1.000 λύκεια αποκλεισμένα σε μία μέρα, πάνω από 5.000 προσαγωγές σε μία εβδομάδα, ένα λύκειο στη Νάντη κλειστό μετά από εμπρησμό. Η υποχρηματοδότηση της παιδείας είναι η αφορμή. Πέρυσι ήταν οι περικοπές του προϋπολογισμού και το «Bloquons tout», το 2023 ο θάνατος του 17χρονου Ναέλ Μερζούκ στη Ναντέρ. Και το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τη Γαλλία. Τα επεισόδια που ακολούθησαν τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ το 2020 ανήκουν στην ίδια κατηγορία.
Όταν η αφορμή αλλάζει κάθε χρόνο και το αποτέλεσμα μένει ίδιο, η αιτία βρίσκεται αλλού.

Γάλλοι, όχι μετανάστες

Όσοι προτείνουν απελάσεις δεν έχουν καταλάβει το πρόβλημα. Πολλοί από τους νέους των προαστίων που βλέπουμε στις οθόνες είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς. Οι παππούδες τους ήρθαν νόμιμα πριν από 50-60 χρόνια, όταν τους καλούσαν τα εργοστάσια. Οι ίδιοι μιλούν μόνο γαλλικά και δεν έχουν δει ποτέ τον τόπο καταγωγής τους. Το βασικότερο: οι περισσότεροι δεν έχουν βγει καν από το προάστιό τους.

Το θεωρώ βασικότερο, γιατί στις δυτικές κοινωνίες υπάρχει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που δεν έχει φύγει ποτέ από τον τόπο όπου γεννήθηκε. Ο πληθυσμός αυτός νιώθει εγκαταλειμμένος από μια κοινωνία που τρέχει να προλάβει τις αλλαγές που επιβάλλει εδώ και δεκαετίες ο νόμος του Μουρ*1.

ΠΩΣ ΜΑΘΑΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Η γενεαλογία της συλλογικής μας παραίτησης

1. ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ "ΜΕΓΑΛΟΥ" ΑΛΛΟΥ

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Ευρωπαίος περιηγητής έφτανε στον ελληνικό χώρο κουβαλώντας ήδη μέσα του μια Ελλάδα: την Ελλάδα του Περικλή και του Πλάτωνα, του Παρθενώνα, της δημοκρατίας και της κλασικής αρμονίας. Ύστερα συναντούσε πραγματικούς ανθρώπους, σημαδεμένους από αιώνες Βυζαντίου, Ορθοδοξίας, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Βαλκανίων και Ανατολικής Μεσογείου. Η πραγματική Ελλάδα απείχε από εκείνη που είχε κατασκευάσει η ευρωπαϊκή φαντασία.

Έτσι γεννήθηκε μια παράξενη σχέση βλέμματος. Ο Ευρωπαίος μπορούσε να θαυμάζει τον αρχαίο Έλληνα και να απογοητεύεται από τον σύγχρονο. Πάνω από τον τελευταίο άρχισε να αιωρείται ένα ερώτημα: "Είσαι άξιος εκείνων από τους οποίους κατάγεσαι;"

2. Ο ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ

Η αρχαιότητα έγινε συγχρόνως πηγή υπερηφάνειας και μέτρο σύγκρισης. Κάπως έτσι διαμορφώνεται το "παράδοξο του ανεπαρκούς κληρονόμου": "Κληρονόμησες κάτι σπουδαίο. Τώρα απόδειξε ότι το αξίζεις".

Γι' αυτό και στον σύγχρονο ελληνικό λόγο μπορούν να συνυπάρχουν δύο φαινομενικά αντίθετες φράσεις: "εμείς δώσαμε τα φώτα στον κόσμο" και "δεν είμαστε σοβαρή χώρα". Η πρώτη αντλεί αξία από το μεγαλείο της καταγωγής, η δεύτερη εκφράζει την απογοήτευση από το παρόν. Και οι δύο γεννιούνται μπροστά στον ίδιο καθρέφτη.

π. Ευάγγελος Παπανικολάου: “Καποδίστριας ο Μέγας”.

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου, μετά τον Εσπερινό, τελέστηκε Τρισάγιο στη μνήμη του Ιωάννη Καποδίστρια, με τη συμπλήρωση 195 ετών (27 Σεπτεμβρίου 1831) από τη δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος.

Ακολούθήσε ομιλία, από τον ιατρό και Ιεραπόστολο π. Ευάγγελο Παπανικολάου με θέμα:
“Καποδίστριας ο Μέγας”.

Από ήττα σε ήττα πάμε στην εκπαίδευση…

Βασίλης Μπετσάκος 

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα καταρρέει. Δεν ξεκίνησε η σχολική χρονιά, και δάσκαλοι/ καθηγητές νιώθουν εξουθενωμένοι από τη γραφειοκρατία. Πλατφόρμες επί πλατφορμών, δίπλα σε κραταιή χαρτούρα γιγαντωμένη παράλληλα με αυτές. 

Διευθυντές σχολείων ευνουχισμένοι μέσα σε ένα λαβύρινθο α-νόητων «υποχρεώσεων», σχολικοί σύμβουλοι με πλούσια ακαδημαϊκά προσόντα, αντί να ασχολούνται με την προαγωγή του γνωστικού τους αντικειμένου μέσα στα σχολεία και την υποστήριξη των νέων συναδέλφων, συμπληρώνουν φόρμες κυνηγημένοι από δοτούς διευθυντές εκπαίδευσης που μετράνε «ώρες γραφείου». Γελοίες νά-χαμε-να-λέμε «αξιολογήσεις» που επιβραβεύουν και φέρνουν στον αφρό τις μετριότητες, ενώ δεν εντοπίζουν όσους εκπαιδευτικούς  δεν θα έπρεπε να μπαίνουν σε σχολικές τάξεις (αλλά θα μπορούσαν να προσφέρουν στην εκπαίδευση από άλλα πόστα). 

Πρόσφατα νομοθετήθηκαν νέες μικρονοϊκές προϋποθέσεις που απαιτούνται για μια μορφωτική δράση, μια επίσκεψη σε ένα μουσείο, μια εκπαιδευτική εκδρομή, ώστε ο καθηγητής παραιτείται μόνο που τις διαβάζει. 

"ΠΟΣΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ;"

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Οι λέξεις δεν λένε απλώς τον κόσμο: μας βοηθούν να τον διακρίνουμε.

"ΠΟΣΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ;"

Σκεφτόμαστε ακόμη και χωρίς γλώσσα, αλλά το να έχουμε περισσότερες λέξεις μπορεί να αλλάξει αυτό που είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε μέσα και έξω από τον εαυτό μας.

Μπορούμε να νιώσουμε νοσταλγία χωρίς να γνωρίζουμε τη λέξη νοσταλγία. Μπορούμε να νιώσουμε ταπεινωμένοι χωρίς να μπορούμε να πούμε ότι αυτό που νιώθουμε είναι ταπείνωση. Η σκέψη, λοιπόν, δεν προκύπτει απαραίτητα από τις λέξεις. Κι όμως, κάτι συμβαίνει όταν μαθαίνουμε να ονομάζουμε με ακρίβεια αυτό που βλέπουμε, θυμόμαστε ή νιώθουμε: ο κόσμος φαίνεται να αποκτά διαφορές που προηγουμένως αντιλαμβανόμασταν μόνο αόριστα. Αυτό εγείρει ένα φαινομενικά απλό ερώτημα: πόσες λέξεις χρειάζεται να σκεφτούμε; Από τη φιλοσοφία της γλώσσας μέχρι τη γνωστική ψυχολογία, από τον Βιτγκενστάιν μέχρι τη Νέα Ομιλία που φαντάστηκε ο Όργουελ, η σχέση μεταξύ λεξιλογίου και σκέψης οδηγεί σε ένα πολύ σύγχρονο ερώτημα. Αν το λεξιλόγιό μας συρρικνωθεί, μήπως απλώς χάνουμε διαφορετικούς τρόπους να λέμε το ίδιο πράγμα ή μήπως κάποιες διακρίσεις στη σκέψη γίνονται επίσης πιο δύσκολες;

«Αν τα ονόματα δεν είναι σωστά,

«η γλώσσα δεν συμμορφώνεται με την αλήθεια των πραγμάτων.»

—Κομφούκιος, Ανάλεκτα , XIII, 3

(προσαρμοσμένη μετάφραση)«Δεν μπορώ να βρω τη λέξη»

Συμβαίνει πιο συχνά από όσο είμαστε διατεθειμένοι να παραδεχτούμε. Κάποιος μας ρωτάει τι συμβαίνει και εμείς απαντάμε:

Να μη μετράς τα λάθη που έκανες, αλλά τις καρδιές που ζέστανες...

Κάποτε θα καταλάβεις πως η ζωή δεν είναι οι μέρες που πέρασαν, αλλά οι άνθρωποι που άφησαν φως μέσα σου.

Να αγαπάς… γιατί η αγάπη είναι η μόνη προσευχή που ακούγεται χωρίς λόγια. Να συγχωρείς… γιατί η καρδιά που κρατάει θυμό δεν βρίσκει ποτέ γαλήνη. Και να ελπίζεις…

Μην ψάχνεις την ευτυχία στα μεγάλα και στα σπουδαία. Κρύβεται σε ένα βλέμμα που σε καταλαβαίνει, σε ένα χέρι που σε κρατά όταν λυγίζεις, σε μια αγκαλιά που σου θυμίζει πως δεν είσαι ποτέ μόνος.

Οι πληγές δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου. Είναι τα σημάδια που άφησε η ζωή για να σου θυμίζει πόσο δυνατή έγινε η ψυχή σου. Γιατί κάθε δάκρυ που κύλησε με πίστη, έγινε κάποτε χαμόγελο που άνθισε από μέσα σου.

Κι αν ο δρόμος σου σκοτεινιάσει, μην φοβηθείς. Τα αστέρια φαίνονται μόνο μέσα στη νύχτα και τα πιο όμορφα λουλούδια ανθίζουν ύστερα από την βροχή.

Μη σπαταλάς την ζωή προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι. Εκείνοι που αγαπούν αληθινά, βλέπουν την αξία σου χωρίς να τους τη φωνάξεις.

Και όταν ένα βράδυ γείρεις το κεφάλι στο μαξιλάρι, εύχομαι η ψυχή σου να είναι ήρεμη.

Εθνική απ' τα παλιά...

Θέμης Σινάνογλου

Οι αρνήσεις ΕΛΛΗΝΩΝ όπως ο Τζόλης και ο Μαυροπάνος να βγουν με τραυματισμούς, θύμισαν παλιές εποχές που είχαν λείψει από τον κόσμο. Γέμισαν με ξένους μισθοφόρους το ελληνικό ποδόσφαιρο, έλειψε η παλικαριά και το φιλότιμο που έζησαν οι προηγούμενες γενιές.

Τα παιδιά τώρα της Εθνικής θύμισαν εποχές που οι παίκτες έδειχναν μεράκι και αυταπάρνηση. Ήταν σκληρά παιδιά μεγαλωμένα στις αλάνες παίζοντας όλη μέρα μπάλα, όχι στις Ακαδημίες 1 ώρα μόνο προπονησούλα και όλη μέρα καθισιό με το κινητό. 

Ο Δομάζος μού είχε πει ότι την πρώτη φορά που έπαιξε 16 ετών στην ανδρική ομάδα του Παναθηναϊκού, τον ρώτησε ο Μιγιάκης «δεν πιστεύω μικρέ να έπαιξες σήμερα αγώνα με την Άμυνα Αμπελοκήπων» και ο Δομάζος τού είπε ψέματα! Ενώ είχε παίξει την ίδια μέρα αγώνα ήθελε να αγωνιστεί ίδια μέρα και με τον Παναθηναϊκό! Και έπαιξε, μάλιστα με την ΑΕΚ, και κατέπληξε. 

Ο Αρδίζογλου που με τις κάλτσες κάτω αλώνιζε το άλογο, μου είπε «έφευγα το πρωί 7.30 για το σχολείο και γυρνούσα στο σπίτι μου το βράδυ στις 10.00! Δεν έτρωγα το μεσημέρι, για τη μπάλα! Στα διαλείμματα στο σχολείο μπάλα, μετά το σχολείο μπάλα, ως το βράδυ μπάλα! Νέα Ιωνία, Γαλάτσι, Περισσός, Ελευθερούπολη, όργωνα όλες αυτές τις γειτονιές. Με περίμενε ο πατέρας μου το βράδυ για να με δείρει! Γύριζα στο σπίτι βράδυ, έκλεινε ο πατέρας μου τα παράθυρα και με έδερνε! Κάθε μέρα, κάθε μέρα... Έκρυβα στο σχολείο το ένα παπούτσι με το άλλο όταν με σήκωναν όρθιο, για να μη δουν ότι ήταν τρύπιο»…

Η αγροτική μας παραγωγή καταρρέει δεν θα αποφευχθεί μια επώδυνη διατροφική κρίση

Βασίλης Βιλιάρδος 

Η αγροτική μας παραγωγή καταρρέει - εύλογα, αφού οι αγρότες μας γίνονται όλο και λιγότεροι.

Αυτοί δε που παραμένουν, είναι όλο και πιο ηλικιωμένοι - με τους νέους να εγκαταλείπουν μαζικά την περιφέρεια.

Την ίδια στιγμή, το κόστος λειτουργίας των αγροτών έχει αυξηθεί σε εξωφρενικά επίπεδα - οπότε η ενασχόληση τους με τον κλάδο είναι συνήθως ζημιογόνα.

Το αποτέλεσμα είναι η συνεχής άνοδος των τιμών των αγροτικών προϊόντων - σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και όχι με τις υπερβολές που αναρτώνται εδώ.

Ακόμη χειρότερα, θα υπάρξουν τεράστιες ελλείψεις μεσοπρόθεσμα - γεγονός που σημαίνει ότι, εάν δεν αλλάξει άμεσα η πολιτική της κυβέρνησης, δεν θα αποφευχθεί μια επώδυνη διατροφική κρίση.

Γιατί όχι ΕΣΥ;

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η Γαλλία και οι πτυχιούχοι στην εκούσια τύφλωση

Το πιο εντυπωσιακό στα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία είναι η αδυναμία κατανόησης του γενικότερου νοήματός τους, τουλάχιστον στα μέρη μας. Ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερες καθηγητριούλες που παραπονιούνται επειδή οι μαθητές αντιδρούν στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων, της μαντίλας, των φουστών και ούτω καθεξής· εν ολίγοις, θεωρούν ότι πρόκειται για μια βολική, προσχηματική διαμαρτυρία, χωρίς πραγματικούς λόγους και, επομένως, καταδικαστέα καθεαυτή.

Αν υπήρχε μια περασμένη εποχή, όπως τά «βράδια των Χριστιανοδημοκρατών», θα ήταν δική τους. Έπειτα, υπάρχουν οι αμετανόητοι κήρυκες της τάξης, οι καναπεδάκηδες που είναι «εναντίον» —κανείς δεν ξέρει ακριβώς τίνος—, αλλά πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν ενώ οι ίδιοι παραγεμίζουν το στομάχι τους με μπισκότα Mulino Bianco και αποφαίνονται: «είναι όλοι κάγκουρες» (maranza). Έπειτα υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν κάθε παρασκήνιο και είναι βέβαιοι ότι οι διαμαρτυρίες αποτελούν ένα σενάριο γραμμένο από τις ολιγαρχίες..

Εν τω μεταξύ, τα επίσημα μέσα ενημέρωσης παραμένουν, ως συνήθως, σιωπηλά ή απλώς επισημαίνουν, ενίοτε με υπόγειο τρόπο, τις οπτικά πιο χρήσιμες στιγμές για να καταδικάσουν τους διαδηλωτές.

ΜΑΞ ΜΕΡΤΕΝ: Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ ΠΟΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Γιάννης Γκόλιας

Ήταν Γερμανός ανώτατος εισαγγελέας της ναζιστικής Γερμανίας, που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944 και ανέλαβε τη γενική εποπτεία των διώξεων των Εβραίων της Μακεδονίας

Το παρατσούκλι του ηταν «Ο Χασάπης της Θεσσαλονίκης»

Ηταν αυτός που έστειλε τουλάχιστον 50.000 Εβραίους στο Άουσβιτς

Στις 13 Ιουλίου 1943, ο Μέρτεν οργάνωσε στην πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης, 

τον δημόσιο βασανισμό και τη διαπόμπευση 11.000 Εβραίων της πόλης, μαζί με 480 αναπήρους πολέμου

Το έκανε για να αναγκάσει τους επιφανείς Εβραίους της κοινότητας της Θεσσαλονίκης να έρθουν σε προσωπική διαπραγμάτευση,

προκειμένου να τους απαλλάξει από την καταναγκαστική εργασία

Για αντάλλαγμα εισέπραξε τερατώδη ποσά και τιμαλφή

Αφού τους ξεζούμισε και έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη τους,

ενα πρωί τους μάντρωσε, τους φόρτωσε στα τρένα και τους έστειλε στο Άουσβιτς 

48.000 ψυχές εστάλησαν στο Άουσβιτς, εκ των οποίων επέστρεψαν πίσω μετά το τέλος του πολέμου λιγότεροι από χίλιοι 

Με το που τους έβαλε στο τρένο ο Χασάπης, λες και δεν του είχαν φτάσει αυτά που τους είχε πάρει, έδωσε εντολή να ανασκαφούν τα εβραϊκά νεκροταφεία για τυχόν τιμαλφή,

ενώ άρπαξε κινητές περιουσίες

και πούλησε (λες και ήταν δικές του) τεράστιες ακίνητες περιουσίες των Εβραίων σε Έλληνες

Επειδή του άρεσε αυτή η μπιζνα, μόλις τέλειωσαν οι Εβραίοι, άρχισε να κάνει την ίδια δουλειά με εύπορους Έλληνες

Δογματικός Επιστημονισμός η νέα "κοσμική θρησκεία"

Βασίλης Τσάκαλος 

Με αφορμή τα τρέχοντα γεγονότα στον χώρο της Υγείας, είχα μια συζήτηση με μια κυρία που δηλώνει άθεη, υλίστρια, αριστερή, κατά πάσα πιθανότητα εκτιμώ πως προέρχεται από κάποιο παρακλάδι του μαρξισμού. 

Εξεπλάγην ιδιαίτερα δυσάρεστα δε, όταν μεταξύ άλλων μου ανέφερε πως κατά την πανδημία του κορονοϊού ήταν υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού. Το σύνολο των απόψεών της σχετικά με την Παραδοσιακή, Συμπληρωματική & Συνδυαστική Υγεία είναι απολύτως αρνητικές, προβάλλοντας το αφήγημα της ψευδοεπιστημονικότητας.

 Έχοντας, λόγω σπουδών, μια εικόνα περί της Επιστημολογίας και της Ιστορίας της Επιστήμης νομίζω πως είναι απαραίτητο να δώσω έμφαση σε κάτι που επίσης είναι διαστρεβλωμμένο στην κοινή γνώμη και το δημόσιο διάλογο. Είναι χρήσιμο να έχετε στο νου σας πως στην ανθρώπινη εμπειρία υπάρχουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα που εκφράζονται με διαφορετικό τρόπο, και πως το μηχανιστικό, αναγωγικό μοντέλο με ρίζες στον καρτεσιανό δυισμό είναι μια αντίληψη του 19ου αι. για τον κόσμο. Αυτές τις ημέρες, η ασύμμετρη επίθεση που δέχεται συνολικά η TCIH από πέντε διαφορετικές ομάδες, μια εκ των οποίων είναι εκείνη των δογματικών θετικιστών, είναι απόρροια ακριβώς αυτού που θα διαβάσετε παρακάτω. Διαβάστε:

Η διαφορά της Επιστήμης από τον δογματικό Επιστημονισμό

Ο ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ

Η κρυπτο-αποικία μέσα μας και το βλέμμα με το οποίο μάθαμε να κοιτάζουμε την Ελλάδα

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται στην Ελλάδα με εκπληκτική ευκολία: "Ελλάδα είσαι, τι περίμενες;". Τη λέμε όταν η γραφειοκρατία μάς εξαντλεί, όταν ένα νοσοκομείο δυσλειτουργεί, όταν αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ακόμη μία θεσμική αποτυχία. Συχνά ακολουθεί μια δεύτερη: "Αυτά μόνο εδώ γίνονται". Μέσα σε αυτές τις καθημερινές εκφράσεις κρύβεται ένας ολόκληρος τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να κοιτάζουμε τον συλλογικό μας εαυτό. Η δυσλειτουργία γίνεται χαρακτηριστικό μας. Η αποτυχία αποκτά εθνικότητα. Κάπως έτσι το "αυτό συνέβη" μετατρέπεται σε "αυτοί είμαστε".

Ο ανθρωπολόγος Michael Herzfeld έχει χρησιμοποιήσει για την ελληνική περίπτωση την έννοια της *crypto-colonialism*, της κρυπτο-αποικιοκρατίας. Περιγράφει μια ιδιαίτερη ιστορική και πολιτισμική συνθήκη, μέσα στην οποία η συγκρότηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους πραγματοποιήθηκε υπό ισχυρές ευρωπαϊκές επιρροές, σχέσεις εξάρτησης και πολιτισμικές ιεραρχήσεις. Η Ευρώπη είχε ήδη κατασκευάσει τη δική της Ελλάδα: την Ελλάδα του Περικλή και του Πλάτωνα, της δημοκρατίας, του Παρθενώνα και της κλασικής αρμονίας. Η πραγματική Ελλάδα κουβαλούσε μια πολύ πιο σύνθετη ιστορία: Βυζάντιο, Ορθοδοξία, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειο, τοπικές παραδόσεις και πολιτισμικές προσμίξεις.

Μέσα σε αυτή τη συνάντηση γεννήθηκε μια παράξενη ιστορική εμπειρία. Η Ευρώπη μπορούσε να θαυμάζει βαθιά την αρχαία Ελλάδα και συγχρόνως να αντιμετωπίζει τους σύγχρονους Έλληνες ως ανεπαρκείς κληρονόμους της. Σαν να αιωρείται πάνω από κάθε γενιά μια σιωπηλή εντολή: "Γίνετε αντάξιοι αυτού που υπήρξαν οι πρόγονοί σας".

Ευγενία Σαρρηγιαννίδη:Από τα εργαστήρια των Δεξιοτήτων και τη Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση στο Πολλαπλό Βιβλίο

Διάλεξη από το αρχείο που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος», Δήμος Αιγάλεω, 3/11/2024, με αντικείμενο τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων στην Εκπαίδευση, τμήμα των οποίων είναι και η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση.

 Τι ισχύει αναφορικά με το συγκεκριμένο ζήτημα;

 Πρόκειται άραγε για κατήχηση στις αξίες μιας νέας θρησκείας; 

Ποιοι οι απώτεροι στόχοι; 

Διευκρινίστηκαν ορισμένα αμφιλεγόμενα ζητήματα αναφορικά με την υπέρ και παραπληροφόρηση που επικρατεί στο δημόσιο διάλογο που έχει ανοίξει περί του θέματος.

 Σήμερα, δύο χρόνια μετά, εισάγεται το πολλαπλό βιβλίο και ανοίγει νέος διάλογος, με σχεδόν ίδιους προβληματισμούς. Όπως αναφέρεται και στη διάλεξη τα εργαστήρια δεξιοτήτων, των οποίων τη διδασκαλία πολλοί γονείς και κηδεμόνες θα ήθελαν να αποφύγουν, σήμερα εισάγεται εκ νέου με όρους εκπαιδευτικής υποχρεωτικότητας, αφού τα θέματα αυτά θα συμπεριλαμβάνονται στα βασικά σχολικά εγχειρίδια και στη διδακτέα ύλη.

Μπογκντάν Φίλοφ (1883-1945) - Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ ΕΛΓΙΝ

Ο Μπογκντάν Φίλοφ (1883-1945) ήταν σημαντικός αρχαιολόγος και διευθυντής του Λαϊκού Μουσείου της Σόφιας, που βρέθηκε στον πυρήνα των βουλγαρικών "επιστημονικών αποστολών" που αφαίρεσαν εκατοντάδες κειμήλια από μοναστήρια της Μακεδονίας 

Αργότερα έφτασε στον πρωθυπουργικό θώκο, υπέγραψε την προσχώρηση της Βουλγαρίας στον Άξονα και η κυβέρνησή του έφερε την πολιτική ευθύνη για τη βουλγαρική κατοχή και διοίκηση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από το 1941

Την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φίλοφ ήταν ήδη ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολόγους της Βουλγαρίας και διευθυντής του Λαϊκού Μουσείου της Σόφιας

Με την είσοδο της χώρας στον πόλεμο, συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση "επιστημονικών αποστολών" στις περιοχές που καταλάμβανε ο βουλγαρικός στρατός, με αντικείμενο την καταγραφή αρχαιοτήτων, μνημείων, χειρογράφων και εκκλησιαστικών κειμηλίων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μαρτυρία του Μποζιντάρ Ντιμιτρόφ, επί χρόνια διευθυντή του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Βουλγαρίας

Σε συνέντευξή του το 2015, υποστήριξε ότι το 1916 ο Φίλοφ απευθύνθηκε με επιστολή στον αρχιστράτηγο του βουλγαρικού στρατού, στρατηγό Νικόλα Ζέκοφ, προτείνοντας τη συγκρότηση ειδικής ομάδας επιστημόνων που θα αναζητούσε και θα συγκέντρωνε πολιτιστικά αγαθά από τις περιοχές του μετώπου, με το επιχείρημα ότι κινδύνευαν να καταστραφούν ή να λεηλατηθούν από τις πολεμικές επιχειρήσεις (σας θυμίζει κάτι;)

👩‍🏫👨‍🏫Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου.

Γιώργος Τασιόπουλος 

Κάθε χρόνο στην Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών θα ακουστούν λογύδρια που θα μας υπενθυμίζουν το πολύτιμο έργο τους, τη σημαντική τους αξία των δασκάλων.

 Πολλοί θα μιλούν για λειτούργημα καθώς θα αναφέρονται στο επάγγελμα του εκπαιδευτικού.

 

✔️Στην Ελλάδα όμως δεν δικαιούμαστε σε ανάλογη μνεία.

🥀Γιατί στην Ελλάδα αφήσαμε τα χωριά μας χωρίς δασκάλους και οι σχολικές μονάδες της πόλης όλο και συρρικνώνονται.

🥀Γιατί οι αίθουσες διδασκαλίας όλο και λιγότερο θυμίζουν ιερά τεμένη της γνώσης,

 οι μαθητές έχουν την αίσθηση ότι φοιτούν σε ένα διασκεδαστήριο όπου συνεχώς προετοιμάζονται οι μαθητές για να ζήσουν στην εποχή του Τεχνοπωλίου (Νιλ Πόστμαν) -ενός αυτορρυθμιζόμενου συστήματος στο οποίο η τεχνολογία, με όλες τις μορφές της, τείνει να επιβληθεί στους κοινωνικούς θεσμούς και στις κοινότητες των ανθρώπων.

🥀Γιατί οι πενιχρά αμειβόμενοι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, περιμένουν πάνω από τη συσκευή τους καρτερικά για να λάβουν το πολυπόθητο μήνυμα της πρόσληψης και

«οργώνουν» την Ελλάδα για να ζήσουν ως σκηνίτες ή στα αυτοκίνητά τους.

🥀Γιατί τα σχολεία παραμένουν υποστελεχωμένα (και) για το 2026 και τα κενά που έχει διασταυρώσει πλήρως η ΔΟΕ ξεπερνούν τα 8.400.

🥀Γιατί ο μεγάλος χαμένος της φετινής χρονιάς είναι η παράλληλη στήριξη και η ειδική αγωγή. 

🥀Γιατί όπως αναφέρει δηκτικά ο πρόεδρος της ΔΟΕ Ν. Βουρδουμπάς, φέρνοντας το πάντα επίκαιρο παράδειγμα της Ύδρας, που έχει καταστεί ακριτική για έναν εκπαιδευτικό. 

«Είναι πρόκληση σε μια χώρα που μπορεί να στεγάζει πάνω από 40.000.000 τουρίστες να μην μπορεί να στεγάσει κάποιες λίγες χιλιάδες εκπαιδευτικούς».

Η συμφωνία της ντροπής με τη Βουλγαρία για τα κλεμμένα κειμήλια

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Στην είσοδο της ιστορικής Ιεράς Μονής Παναγίας Εικοσιφοίνισσας (ιδρύθηκε γύρω στο 518 μ.Χ.) στις βόρειες πλαγιές του Παγγαίου, πριν ακόμα αντικρίσει κανείς κάποια εικόνα ή ακόμα και αυτήν με τους δύο κτήτορες της Μονής, Διονύσιο και Γερμανό, ο επισκέπτης βλέπει κρεμασμένη σ΄ ένα εσωτερικό τοίχο μια φωτογραφία με μερικά από τα ανυπολόγιστης ιστορικής και θρησκευτικής αξίας ιερά κειμήλια και τα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας χειρόγραφα της Μονής που σύλησαν οι Βούλγαροι κατακτητές στη διάρκεια της κατοχής στην περίοδο του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Είναι σαν, σε σημειολογικό επίπεδο, οι μοναχές της Μονής να θέλουν να δείξουν στον επισκέπτη-προσκυνητή ότι πριν ακόμα και από τους αγίους τους βρίσκονται αυτά τα συλημένα ιερά κειμήλια, αυτοί οι ανεκτίμητοι εθνικοθρησκευτικοί θησαυροί που παρανόμως, σύμφωνα και με τα άρθρα 125 και 126 της Συνθήκη του Νεϊγύ (27 Νοεμβρίου 1919), κατακρατούν για πάνω από έναν αιώνα οι Βούλγαροι, περιφέροντάς τα μάλιστα σε όλη την υφήλιο υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για “δείγματα του βουλγαροβυζαντινού πολιτισμού”, χωρίς να υπάρξει ποτέ για αυτό κάποια επίσημη ελληνική διαμαρτυρία.

Ήταν Μεγάλη Δευτέρα, στις 27 Μαρτίου 1917, όταν ο αρχικομιτατζής Τοντόρ Πανίτσα εισέβαλε μαζί με πάνοπλους Βούλγαρους στρατιώτες και τον αρχαιολόγο Βλαδίμηρο Σις στη Μονή κατατρομοκρατώντας πρώτα τους μοναχούς και λεηλατώντας κατόπιν πολλές εκατοντάδες ιερά κειμήλια και χειρόγραφα (πάνω από 1200 συνολικά). Ολόκληρο το σκευοφυλάκιο και η περίφημη βιβλιοθήκη της Μονής άδειασαν.

Τι πρέπει να κάνει η επόμενη κυβέρνηση για να μαζέψει το μητσοτακικό χάος!

3/10/2026 

Του Δημοκράτη

Είναι πλέον σε όλους φανερό, ακόμη και στο Μ. Μαξίμου, πως η περίοδος Μητσοτάκη θα τελειώσει την Κυριακή των εκλογών. Από τη Δευτέρα θα τεθούν τρία ζητήματα: πρώτον, τα κόμματα που θα σχηματίσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεύτερον, το όνομα του νέου πρωθυπουργού και τρίτον – και σπουδαιότερον – το κυβερνητικό πρόγραμμα. Ας τα δούμε εν συντομία.Όπως δείχνουν τα πράγματα, η ΝΔ θα είναι μεν πρώτο κόμμα, αλλά με ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά, πιθανότατα κάτω και από το 25%, το όριο το οποίο δίνει μπόνους εδρών. Ο μέσος όρος των σημερινών δημοσκοπήσεων- αν πάρουμε τις σχετικώς σοβαρότερες MRB, ALCO, METRON-δίνει στη ΝΔ 24,4% πρόθεση ψήφου και αν κάνουμε απλή αναγωγή αναποφασίστων και όχι αυθαίρετη εκτίμηση, τότε το ποσοστό αυτό μπορεί να φτάσει στο 28%. Αυτό είναι , με τα σημερινά δεδομένα, το ανώτατο όριο. Πλην όμως η απλή αναγωγή αναποφασίστων δεν είναι ασφαλής, διότι, σύμφωνα με τα επιμέρους ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων, μόνον ένα 10-15% εξ αυτών δηλώνει πιθανότητα να επανέλθει στην κάλπη της ΝΔ. Οπότε το ανώτατο όριο πέφτει από το 28% στο 26%. Αλλά ούτε και αυτό είναι ασφαλές, διότι δεν έχει ακόμα εμφανιστεί το κόμμα Σαμαρά. Επειδή αυτό το κόμμα πρόκειται- σύμφωνα τουλάχιστον με τις επίσημες μετρήσεις- να μεταφέρει από τη σημερινή ΝΔ στο κόμμα Σαμαρά πάνω από 3%, τότε, τελικά, η πιθανότητα η ΝΔ να πέσει κάτω από το κρίσιμο 25% είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Άρα, θα χρειαστούν 3 κόμματα για να σχηματιστεί κυβέρνηση, ΝΔ, κόμμα Σαμαρά, ΠΑΣΟΚ.

Ο νέος πρωθυπουργός δεν θα είναι φυσικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Θα έχει αποδοκιμαστεί εκλογικά. Αλλά ούτε και κάποιος από τους νυν υπουργούς της ΝΔ μπορεί να είναι. Διότι δεν είναι πολιτικά νοητό να έχει αποδοκιμαστεί η κυβέρνηση από τους πολίτες και τα κόμματα να την επαναφέρουν στην εξουσία από το παράθυρο. Θα πρόκειται για ευθεία παραβίαση της λαϊκής εντολής. Άρα, πρωθυπουργός θα γίνει κάποιος που θα είναι αποδεκτός και από τα 3 κόμματα.

Τι θα μπορούσε να είναι το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης; Στο σημείο αυτό περνάμε στην ουσία του προβλήματος. Μετά την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της οκταετίας Μητσοτάκη, κατά τη διάρκεια της οποίας η κυβέρνηση εξάρθρωσε τελείως τον δημόσιο χώρο, τη δημόσια χρήση, τον δημόσιο έλεγχο και τα παρέδωσε όλα στον ιδιωτικό έλεγχο, σε εταιρείες που αγόρασαν ή ανέλαβαν κρατικές μέχρι τώρα εξουσίες, δεν είναι καθόλου εύκολο να επανακτήσει το κράτος θέσεις που έχασε. Έχουν πωληθεί σε ιδιώτες μέχρι και οι χρήσεις των αρχαιολογικών χώρων!

Casseurs (Ταραχοποιοί/Κουκουλοφόροι)

από τον Francesco Petrone - 03/10/2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Μια υπενθύμιση για όσους φαντασιώνονται εξεγέρσεις νέων χωρίς σαφή βάση, όπως η γαλλική.
Ένα από τα πιο διαυγή αποσπάσματα του Alain de Benoist για το '68 μπορεί να συνοψιστεί στη φόρμουλά του: «Το '68 μετακινήθηκε από την επιθυμία για επανάσταση στην επανάσταση της επιθυμίας».

Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, στις αρχές του '68, συνυπήρχαν δύο ασύμβατες ψυχές, καταδικασμένες να χωρίσουν λίγο αργότερα.

Η μία ήταν η πιο πολιτική και ιδεολογική ψυχή, σχεδόν νοσταλγική για την Κομμούνα.
Είχε μια εργατίστικη, μαρξιστική, τριτοκοσμική ψυχή. Ήθελε να καταλάβει την εξουσία, να φέρει μια κοινωνική επανάσταση, να αλλάξει το κράτος, να αμφισβητήσει την ίδια την έννοια της ιδιοκτησίας. Είναι η κάπως μη ρεαλιστική ψυχή εκείνων που φώναζαν «εργατική εξουσία». Πέθανε μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς μέλλον.

Η άλλη ήταν η ελευθεριακή, ελευθεριοφιλελεύθερη ψυχή, η οποία είναι τελικά το συστατικό που κέρδισε και άλλαξε την κοινωνία.

Ήταν το συστατικό κατά του οποίου έγραψε ο Pier Paolo Pasolini. Ένα συστατικό που δεν ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήθελε μόνο να τη διαλύσει. Δεν ήθελε επαναστατική πειθαρχία. Ήθελε την απελευθέρωση του σώματος, της σεξουαλικότητας, της κατανάλωσης, του ατόμου. «Απαγορεύεται να απαγορεύεται», «απεριόριστη απόλαυση».

Για τον ντε Μπενουά, αυτή η δεύτερη ψυχή εύκολα αφομοιωνόταν από τον καπιταλισμό. Μάλιστα, έγινε η ιδεολογική του μηχανή.

Ο φορντιστικός παραγωγικός καπιταλισμός χρειαζόταν πειθαρχημένους εργάτες, σταθερές οικογένειες και αποταμιεύσεις. Ο νέος, μεταφορντιστικός, καταναλωτικός καπιταλισμός χρειάζεται το αντίθετο: ξεριζωμένα άτομα, χωρίς κανόνες, χωρίς περιορισμούς, που καταναλώνουν επιθυμίες.

35 Επώνυμοι Σημιτικοί και Εκσυγχρονιστές που προσχώρησαν στην ΝΔ! -Παρακαλούμε να συμπληρώσετε τον κατάλογο-

Σε σημερινή μας ανάρτηση από το slpress διαβάζαμε για τη διαφοροποίηση του μέχρι χθες λαγού στα εθνικά του Μητσοτάκη, Α. Συρίγου .

Σε άλλο άρθρο διαβάζουμε τις ευθείες βολές ενός αγαπημένου του σημιτικού εκσυγχρονισμού Τ. Γιαννίτση:

Α ρε Κυριάκο να σου τη λένε και συντρόφια στο σημιτισμό! Σ’ εσένα τον… αδιάφθορο!

1. Αλεξανδρής Πάνος Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Νομικός με έντονη συνδικαλιστική και πολιτική παρουσία, προερχόμενος από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.

2. Ασκητής Θάνος πρ βουλευτής ΠΑΣΟΚ συνεργάστηκε με τη ΝΔ στην Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση Αττικής υμνώντας τον Άδωνη Γεωργιάδη

3.  Γεραπετρίτης Γιώργος –Υπουργός Εξωτερικών, πρώην νομικός σύμβουλος και τεχνοκράτης σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

4.  Δημαδάμα Ζέφη – Πρώην αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, Γενική Γραμματέας Ισότητας στην κυβέρνηση ΝΔ.

5.  Ζερβός  Γιώργος Ειδικός Γραμματέας Διαχείρισης Προγραμμάτων Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) και Ταμείου Συνοχής στο Υπουργείο Ανάπτυξης, με μακρά προηγούμενη θητεία σε επιτελικές τεχνοκρατικές θέσεις επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ

6.  Θεμιστοκλέους Μάριος – Υφυπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, με παλαιότερη συνδικαλιστική δράση στη νεολαία του ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΠ).

7.  Θεοδωρικάκος Τάκης από το ΠΑΣΟΚ Υπουργός Ανάπτυξης της ΝΔ

Η Κάσος, ο Συρίγος και η στρουθοκάμηλος

4/10/2026

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΠΕΤΑΛΑΣ ΣΑΒΒΑΣ

Ελληνική υποχώρηση στην Κάσο – και μάλιστα δύο φορές – παραδέχθηκε πλέον δημόσια ο βουλευτής της ΝΔ Άγγελος Συρίγος. Τα τελευταία δύο χρόνια, από την υπόθεση της Κάσου, πολλοί από εμάς είχαμε προβληματιστεί, ανησυχήσει και αναρωτηθεί δημόσια για την ακολουθούμενη εθνική πολιτική στα Ελληνοτουρκικά. Για την ορθότητα της πολιτικής των υποτιθέμενων “ήρεμων νερών” με την Τουρκία, που ακολούθησαν οι κ.κ. Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών.

Από την πρώτη στιγμή της περιβόητης Διακήρυξης των Αθηνών είχαν εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις ειδικοί, καθηγητές και δημοσιογράφοι, αλλά και πολιτικοί: Οι πρώην πρωθυπουργοί και πρόεδροι της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης και άλλοι. Από διαφορετικό πολιτικό χώρο, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός αρμόδιος για την Ενέργεια Γιάννης Μανιάτης. Πολύ αργότερα – με καθυστέρηση σχεδόν δύο ετών – το ζήτημα ανέδειξε, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κάσο, και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης.

Την ίδια περίοδο, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης υποστήριζε ότι οι εργασίες στην Κάσο είχαν ολοκληρωθεί και ότι αποτράπηκε μια ελληνοτουρκική κρίση, χωρίς ελληνική υποχώρηση. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, από την άλλη, αντιμετώπιζε επανειλημμένα ανάλογες ανησυχίες ως υπερβολικές. «Κατ’ επάγγελμα ανησυχούντες», «υπερπατριώτες του καναπέ» και άλλοι ανάλογοι χαρακτηρισμοί μπήκαν στην πολιτική αντιπαράθεση.

Τώρα όμως ένας βουλευτής της ίδιας της ΝΔ, καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και πρώην υφυπουργός, έρχεται ουσιαστικά να πει ότι στην Κάσο υποχωρήσαμε δύο φορές. Και δεν το είπε μόνο μία φορά. Μετά τη δημόσια αντίδραση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ο οποίος επέμεινε ότι καμία υποχώρηση δεν υπήρξε ο Συρίγος επανήλθε. Δήλωσε ότι εμμένει στην άποψή του και ότι δεν παίρνει πίσω τον χαρακτηρισμό περί υποχώρησης.

Θ. Τζήμας: Ένα εξαρτημένο σύστημα σε αποδρομή, σε καιρούς εθνικών και γεωπολιτικών κινδύνων

Ο Θέμης Τζήμας Επίκουρος Καθηγητής στο Νομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας , νομικός, δικηγόρος και διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ),αναλύει στον 98.4 τις εσωτερικές εξελίξεις αλλά και τα δρώμενα σε Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα .

Επισημαίνει ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι σε αποδρομή και ταυτόχρονα πρόθυμο να εξυπηρετήσει τις έξωθεν εξαρτήσεις του , είτε στην εσωτερική ανισότητα που διευρύνεται στη κοινωνία , είτε στα μεγάλα εθνικά θέματα . Ειδικά για την Κύπρο , εκτίμησε ότι είναι σε εξέλιξη μια χειρότερη εκδοχή του σχεδίου Άτσεσον, όπου η Κυπριακή Δημοκρατία τίθεται υπό Νατοϊκή και Ισραηλινή "ομπρέλα" σε μια διαρκή διχοτόμηση , όπου τα Κατεχόμενα απλά ενσωματώνονται ακόμη περισσότερο στη Τουρκία.

Κυριακή Βʼ Λουκά: Η τέλεια αγάπη (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. στ’ 31-36)

Όταν οι άνθρωποι έχουν παντοτινή επίγνωση της φιλανθρωπίας του Θεού προς αυτούς, θα είναι φιλάνθρωποι κι ο ένας προς τον άλλον. Δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο που να κάνει τους ανθρώπους άσπλαχνους προς τους άλλους, όσο η πεποίθηση πως κανένας δε θέλει να δώσει και στους ίδιους. Κανένας; Και πού είναι ο Θεός τότε; Δε μας αποζημιώνει κάθε μέρα και κάθε νύχτα ο Θεός με την ευσπλαχνία Του, σε αντίθεση μ’ εμάς που είμαστε άσπλαχνοι; Δεν είναι πιο σπουδαίο για μας να μας ευεργετήσει ο Βασιλιάς στην αυλή Του με την ευσπλαχνία Του, αντί να μας ευεργετούν οι δούλοι Του; Τί μας ωφελεί αν μας ευεργετούν όλοι οι δούλοι Του, αλλά ο Βασιλιάς είναι συγκρατημένος απέναντι μας;

Οι άνθρωποι γίνονται ανελεήμονες όταν περιμένουν από τους άλλους να τους ελεήσουν, ενώ οι άλλοι περιμένουν το ίδιο απ’ αυτούς. Σ’ αυτήν την αμοιβαία αναμονή, στο να περιμένει δηλαδή ο ένας από τον άλλον να τον ελεήσει, όλοι οι άνθρωποι, σαν ένας γενικός κανόνας, γίνονται άσπλαχνοι κι ανελεήμονες. Η ελεημοσύνη όμως δεν είναι παθητική αρετή, αλλά ενεργητική. Πώς θα γνώριζαν οι άνθρωποι τη φιλανθρωπία, αν ο Θεός δεν την είχε πρώτος ασκήσει σ’ αυτούς; Η φιλανθρωπία του Θεού απαιτεί τη φιλανθρωπία των ανθρώπων. Αν ο Θεός δεν είχε πρώτος δείξει τη φιλανθρωπία Του, ο κόσμος δε θα ήξερε τι ήταν.
Εκείνος που κατανοεί πως η φιλανθρωπία είναι ενεργητική αρετή κι όχι παθητική, κι αρχίσει να την εφαρμόζει μ’ αυτόν τον τρόπο, σύντομα θα διαπιστώσει πως ο ουρανός κι η γη αποκαλύπτονται μπροστά του με νέα χρώματα. Σύντομα θα κατανοήσει τόσο του Θεού τη φιλανθρωπία όσο και του ανθρώπου.

Η φιλανθρωπία είναι όπως η θραύση πέτρας με πέτρα, που πάντα παράγει σπινθήρα. Αυτός που παράγει το σπινθήρα αυτόν κι ο άλλος που τον δέχεται, νιώθουν κι οι δυο τους την παρουσία του Θεού. Τη στιγμή εκείνη νιώθουν το χέρι του Θεού να θωπεύει τις καρδιές τους. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος: «Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται» (Ματθ. ε’ 7).

Η ευσπλαχνία είναι ανώτερη από τη συμπόνια, που οι ινδουιστές θεωρούν ως τη μεγαλύτερη αρετή. Ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει συμπόνια για έναν επαίτη, αλλά και να τον προσπεράσει. Ο φιλάνθρωπος όμως θα νιώσει συμπάθεια για τον επαίτη και θα τον βοηθήσει. Το να δείξεις φιλανθρωπία στον επαίτη δεν είναι ούτε το πιο δύσκολο ούτε το ανώτερο πράγμα στο Νόμο του Χριστού. Μεγάλο πράγμα είναι να δείξεις αγάπη στους εχθρούς σου. Η ελεημοσύνη είναι ανώτερη από τη συχώρεση των προσβολών. Η συχώρεση των προσβολών είναι το πρώτο μισό του δρόμου προς το Θεό. Η τέλεση έργων αγάπης είναι το δεύτερο μισό.

Είναι απαραίτητο να το πούμε πως η αγάπη είναι ανώτερη από την κοσμική δικαιοσύνη; Αν δεν υπήρχε η αγάπη, όλοι οι άνθρωποι θα ήταν θύματα της κοσμικής νομικής δικαιοσύνης. Χωρίς αγάπη ο νόμος δεν μπορεί να περιφρουρήσει αυτό που ήδη υπάρχει. Η αγάπη όμως δημιουργεί καινούργια και μεγάλα έργα στον κόσμο. Ολόκληρο τον κόσμο τον δημιούργησε η αγάπη. Γι’ αυτό και είναι καλλίτερο στους ανθρώπους ν’ ασκούνται από τη παιδική τους ηλικία στη γνώση της γλυκύτητας που προσφέρει η αγάπη κι η φιλανθρωπία, παρά να μάθουν τη σκληρότητα του νόμου. Το νόμο τον μαθαίνει κανείς οποτεδήποτε. Όταν όμως η καρδιά σκληρυνθεί, είναι δύσκολο να ξαναγυρίσει και να γίνει σπλαχνική. Όταν οι άνθρωποι είναι ελεήμονες δε θ’ αμαρτήσουν ενάντια στο νόμο. Όταν όμως τηρούν το νόμο αλλά τους λείπει η φιλανθρωπία, διακινδυνεύουν να χάσουν το στεφάνι της δόξας που υποσχέθηκε ο Κύριος στους φιλάνθρωπους.

Θεοφάνης Μαλκίδης: H διαπραγμάτευση της ιστορίας και η νομιμοποίηση της κλοπής. Η αποκαλούμενη συμφωνία με τη Βουλγαρία, για την επιστροφή των 48 κειμηλίων.

Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό STAR Βορείου Ελλάδος στον παρακάτω σύνδεσμο

H συμφωνία ανακοινώθηκε την 29η Σεπτεμβρίου, η οποία αποτελεί μέρα μνήμης και μαρτυρίου για τη Δράμα, τις Σέρρες και την Καβάλα λόγω των βουλγαρικών εγκλημάτων κατά την κατοχή (1941-1944).

Από τις χιλιάδες χειρόγραφα και κειμήλια που εκλάπησαν το 1917 από τους Βούλγαρους και βρίσκονται στη Σόφια, επιστρέφονται μόλις 48 κειμήλια (μια «σταγόνα στον ωκεανό»).

Σε αντάλλαγμα, η Βουλγαρία λαμβάνει τα οστά του Τσάρου Σαμουήλ, ο οποίος αποτελεί κεντρικό σύμβολο και πρωταγωνιστή του βουλγαρικού εθνικισμού .