«Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς και οι μεγάλοι τους ασκούν εξουσία πάνω τους. Δεν θα είναι έτσι όμως μεταξύ σας· αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας· και όποιος θέλει να γίνει πρώτος ανάμεσά σας, θα είναι δούλος όλων· γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του λύτρο για πολλούς».
Και φτάνοντας στην τελευταία Κυριακή πριν μπούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, και αφού θα προηγηθεί η παρένθεση τους Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαϊων, αγγίζουμε τελικά όχι μόνο το νόημα της νηστείας και της εγκράτειας αλλά το νόημα της χριστιανικής ζωής. Την απόρριψη της ισχύος, την αδιαφορία για τα αξιώματα, τη διάθεση για προσφορά χωρίς όρους.
Ο Χριστός απορρίπτει τη συμπεριφορά αυτών που κυβερνάνε τα έθνη. Αυτών που θεωρούν άρχοντες τους εαυτούς τους αλλά δεν είναι παρά τύραννοι. Αυτών που διαγκωνίζονται για το ποιος από αυτούς θα συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη εξουσία και την πιο πολλή δύναμη ώστε να εξουσιάζει όσο πιο πολλούς γίνεται.
30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 04:10 τα χαράματα:
"Η δημιουργία βαριάς μεταλλουργικής και χημικής βιομηχανίας στην Ελλάδα μπορεί να υποστηριχθεί όχι μονάχα επειδή υπάρχουν σημαντικά ευνοϊκές τεχνικές προϋποθέσεις στη χώρα μας ή γιατί είναι ανάγκη να διαφυλαχθούν οι εσωτερικοί οικονομικοί της πόροι που με τη μορφή συναλλάγματος βγαίνουν αθρόα στο εξωτερικό για να αγοράζονται εκεί μισοκατεργασμένα ή τελειωμένα προϊόντα, αλλά μπορεί, και πρέπει, πρωταρχικά να υποστηριχθεί ως μια από τις βασικές επιδιώξεις της λαϊκής δημοκρατίας για την ολοκλήρωση του αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού του τόπου και τη ριζική μετατροπή στη διάρθρωση της οικονομίας του. Η εκβιομηχάνιση της χώρας μπορεί να στηριχθεί και να πραγματοποιηθεί σε γερή τεχνικοοικονομική βάση μονάχα αν δημιουργηθεί βαριά βιομηχανία. [...]"
...Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Δημήτρης Μπάτσης, προτείνοντας από το 1947 το ίδιο μοντελο ΕΝΔΟΓΕΝΟΥΣ ανάπτυξης που έχει ακόμα και σήμερα ανάγκη η χώρα!
Δυο οι άξονες της πρότασης του: η παραγωγή ενέργειας και τα μεταλλεύματα.
Είμαι σίγουρος ότι αν δεν τον είχαν εκτελέσει, σαν σήμερα πριν 74 χρόνια, μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη επειδή τόλμησε να γράψει αυτό το οπισθόφυλλο, πάλι τα ίδια θα έλεγε.
Ίσως να πρόσθετε και την ανάγκη δημιουργίας ενός ενεργειακού νομίσματος αντικρυσμένο με μέρος της αξίας των κοιτασμάτων. Ψηφιακό επί των τεχνολογιών blockchain, για να μην το γλεντάνε όλες οι μαφίες της διαπλοκής των πλυντηρίων του μαύρου χρήματος φυσικά, και με απλους κανόνες δημοκρατικού ελέγχου στην έκδοση και κυκλοφορία του με διαφάνεια. Για να χρηματοδοτηθεί με αυτό ενδογενως και η εργασία, το κοινωνικό κράτος, το ΕΣΥ, η παιδεία και η έρευνα, η πρωτογενής παραγωγή διατροφικών κλπ.
Δηλαδή ένα πρόγραμμά ακριβώς ανάποδο από τον "εκσυγχρονισμό" του Σημίτη ή αυτό που λείπει ακόμα από ΟΛΑ τα προγράμματα των σημερινών υφιστάμενων ή εκκολαπτόμενων κομμάτων, για να γίνεται κατανοητό.
25η Μαρτίου 1821. Στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, σύμφωνα με την παράδοση, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός, υψώνει το λάβαρο της Επανάστασης. Σημασία δεν έχουν τόσο η χωροχρονική ακρίβεια, όσο η αδιαμφισβήτητη παρουσία του κλήρου στον Αγώνα. Στη δεκαετή διάρκειά της, στο όνομα της Επανάστασης, θυσιάστηκαν ιερείς του ανώτερου και του κατώτερου κλήρου, επίσκοποι σαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε', αρχιμανδρίτες σαν τον Παπαφλέσσα, διάκονοι όπως ο Αθανάσιος Διάκος όλοι ρίχθηκαν στη μάχη "υπέρ πίστεως και πατρίδος".
Από τα προεπαναστατικά χρόνια και τον σκοτεινό καιρό της Οθωμανοκρατίας, η Εκκλησία στήριξε τη Ρωμιοσύνη και ανέθρεψε τη γενιά, η οποία θα ξεκινούσε τη μάχη για την ελευθερία. Από την εκτέλεση του Πατριάρχου Γρηγορίου Ε' μέχρι την αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι ενάντια στις δυνάμεις του Ιμπραήμ, ο κλήρος ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή μάχης, είτε αυτή ήταν σωματική είτε πνευματική.
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 5 Μαρτίου 1951- Αθήνα 27 Μαρτίου 2024) σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Διωκόμενος, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, διέφυγε παράνομα στην Ιταλία, όπου ήταν μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος ΠΑΚ. Συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος από το 1977, ενώ εκλέχθηκε μέλος του εκτελεστικού γραφείου το 1994. Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και αγωνίσθηκε να συγκροτήσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό κίνημα, ιδρύοντας τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση».
Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και συμπαραστάθηκε σε πολλούς λαούς στην Αφρική, Νότια Αμερική, Ασία, καθώς και στους Αρμένιους και τους Κούρδους.
Στην ανάρτηση αυτή η 25η Μαρτίου δεν διαβάζεται ως απλή «διπλή γιορτή», αλλά ως συνάντηση 2 πράξεων ελευθερίας: του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ελληνικής Επανάστασης. Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» φωτίζονται ως 2 ρήματα που άλλαξαν την ιστορία.
Ποιο από τα 2 ρήματα θεωρείτε πιο δύσκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο: το ναι της εσωτερικής συγκατάθεσης ή το όχι της αντίστασης στη δουλεία;
Γίνεται μια προσπάθεια αναθεώρησης των «Εθνικών μύθων» για την Επανάσταση του 1821. Κορυφώθηκε τις μέρες που γιορτάζονταν τα 200 χρόνια. Τα κύρια σημεία των «νέων» απόψεων είναι:
• Μας απελευθέρωσαν οι «ξένοι»
• Αυτοί που αγωνίστηκαν δεν ήταν Έλληνες!!!!
• Η εκκλησία ήταν εντελώς αντίθετη προς την Επανάσταση.
• Οι πρόγονοί μας ήταν υπεύθυνοι για σφαγές και εθνοκαθάρσεις.
Η προώθηση πολλών από αυτές τις απόψεις ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ από ξένες (σ.σ.και "συμμαχικές") πρεσβείες και τείνει στην καλλιέργεια της άποψης ότι είμαστε ένας ΕΘΝΟΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ, που κατά τύχη υπάρχουμε. Άρα φυσιολογικό είναι να είμαστε μια αποικία χρέους και υπάκουοι στα κελεύσματα του Αγγλοσαξονικού Ιμπεριαλισμού.
Είναι έτσι;
Ας ξεκινήσουμε με τους «ξένους».
Ανεβάζω φωτογραφία από την αψίδα με τα ονόματα των Φιλελλήνων που έπεσαν σε μάχες το 1821. (Βρίσκεται μέσα στην Φραγκόκλησα στο Ναύπλιο). Αυτοί πραγματικά πολέμησαν γενναία για την ιδέα της Ελευθερίας. Σεβόμαστε την μνήμη τους και την τιμούμε. Δεν ήταν όμως όλοι σαν αυτούς.
Ήταν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:
• Οι πραγματικά φιλελεύθεροι και φιλέλληνες. (κυρίως Πολωνοί και Αμερικανοί)
• Οι τυχοδιώκτες, κυρίως πρώην στρατιωτικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Ναπολεόντα, που, μετά το τέλος των πολέμων στην Ευρώπη (1815), είχαν μείνει χωρίς δουλειά και έλπιζαν σε επαγγελματική αποκατάσταση εδώ (κυρίως Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Πορτογάλοι)
🇬🇷 Ο οπλαρχηγός ‘Νικηταράς ο Τουρκοφάγος’ -κατά κόσμον Νικήτας Σταματελόπουλος - στα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και άρρωστος, ζητιανεύει για να ζήσει.
Το ‘φιλεύσπλαχνο’ ελληνικό κράτος, αντί να συνδράμει τον ήρωά του πήγε και τού χορήγησε ‘άδεια επαιτείας’.
🇬🇷 Ελάχιστοι γνωρίζουν το προοδευτικό, ανήσυχο και ριζοσπαστικό πνεύμα του του οπλαρχηγού της Ελληνικής επανάστασης.
🇬🇷 Μέγας και ανδρείος στρατηγός, γενναίος στη μάχη, ταπεινός στη ζωή. Το 1821 στη μάχη των Δολιανών κατόρθωσε με λίγες δυνάμεις να αποκρούσει την επίθεση με πυροβολικό του πολυάριθμου στρατού των Τούρκων. Κι επειδή στη μάχη αυτή, σκότωσε ο ίδιος πολλούς Τούρκους, ονομάστηκε Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.
🇬🇷 Ο άνθρωπος αυτός, 100 χρόνια μπροστά από την εποχή του, στην πάμπτωχη μετεπαναστατική Ελλάδα εκείνος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.
🇬🇷 Ενδεικτική η επιστολή που στέλνει στον Παπαφλέσσα, υπουργό των Εσωτερικών τότε.
Προτείνει.
🔺Στο Ναύπλιο το τζαμί του Αγά Πασά να γίνει θέατρο.
🔺Το αρχοντικό της πόλης απέναντι από το τζαμί, να μετατραπεί σε σχολείο – με εργαστήρια παρακαλώ – για να μάθουν τα παιδιά γράμματα.
🔺Ένα μεγάλο σπίτι στην ευρύτερη περιοχή να γίνει νοσοκομείο για άπορους ασθενείς.
🔺Και τέλος να διοριστεί ο ίδιος ‘επιστάτης’ να κρατάει τα τεφτέρια, να δίνει λογαριασμό και γενικώς να φροντίζει τα χρήματα πάνε εκεί πού πρέπει κι όχι στις τσέπες των επιτηδείων.
Ο Μιχάλης αυτοσυστηνόμενος – είτε σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (τα ‘’εγώ ειμί’’, ή, τα ‘’εμείς’’ του)
Ή αλλιώς, με λόγια απλά… ‘’Εμείς δεν είχαμε όπλα, είχαμε ισχυρές ιδέες’’
Από κάποια, απ΄ τα διάσπαρτα στο έργο του Μιχάλη, ‘’εγώ ειμί ‘’ του, συγκροτείται αυτό το κειμενάκι. Μιλώ για όλες εκείνες τις λίγες στιγμές που ο Μιχάλης, είτε μιλώντας σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, μιλά για τον εαυτό του. Θεώρησα πως ήταν χρήσιμο πολύ να γίνει αυτό, γιατί πίσω απ΄ αυτά τα ‘’εγώ ειμί’’ του, που άλλοτε εκφράζονται άμεσα και πρόδηλα και άλλοτε υπονοούνται, ξεκλειδώνεται ένα σπουδαίο –το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου- στοιχείο της προσωπικότητάς του, είτε σαν διανοούμενος-πολιτικός είτε σαν πρόσωπο, αυτό της ηθικής και της καθαρότητας.
Χρησιμοποιήθηκε η βιβλική έκφραση ‘’εγώ ειμί’’, αν και τις περισσότερες φορές ο Μιχάλης όταν αναφέρεται στον εαυτό του μιλά με το ‘’εμείς’’. Κι αυτό το κάνει όχι για λόγους ‘’πληθυντικής μεγαλοπρέπειας’’ αλλά επειδή αρχικά αυτό προτάσσει ο από την κούνια του ευγενικός του χαρακτήρας, κι απ΄ την άλλη, το γεγονός, ότι ο Μιχάλης ήτανε πάντα στο ‘’εμείς’’, θέλοντας μ΄ αυτό να δείξει ότι ό, τι έκανε δεν το ΄κανε μόνος του αλλά με τη συνέργεια ενός ολόκληρου χώρου, μιας οικογένειας πολιτικής που το κάθε μέλλος της το θεωρούσε ισότιμό του κι ας ξέραμε όλοι μας, όλοι εμείς που σταθήκαμε πλάι του, ότι όλο αυτό το οικοδόμημα, το σώμα ιδεών και πράξεων, το στίγμα και οι προτεραιότητες που πρόβαλλε ο χώρος μας ήτανε γ έ ν ν η μ α δ ι κ ό τ ο υ.
Ιδού λοιπόν κάποια απ΄ τα ‘’εγώ ειμί’’ ή τα ‘’εμείς’’ του Μιχάλη :
‘’Αυτά τα χρόνια δεν ήμασταν εμείς που πήγαμε την πολιτική στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της κομματοκρατίας. Δεν πήραμε ούτε δείξαμε εμείς το δρόμο της υπουργικής καρέκλας… ‘’
Ο φετινός εορτασμός της Επανάστασης του 1821, βρίσκει την Ελλάδα να ασφυκτιά από τις εσωτερικές της ανεπάρκειες, τις αντιφάσεις και τις υστερήσεις, σε συνδυασμό με τις δραματικές διεθνείς εξελίξεις, βαδίζοντας χωρίς ολιστική εθνική στρατηγική, σε έναν πλανήτη, που κινείται με ιλιγγιώδεις γεωπολιτικές περιστροφές.
Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, που αν και περιφερειακός αγγίζει άμεσα όλο τον πλανήτη, δημιουργεί ένα νέο πεδίο διεθνών ανακατατάξεων στη σημερινή μεταβατική περίοδο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού κόσμου στα πλαίσια του “φθινοπώρου” της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας.
Σε αυτές τις ρευστές μεταβατικές περιόδους η ύπαρξη πολιτικών ηγεσιών με όραμα και οξυδέρκεια, στοιχεία που απουσιάζουν από την χώρα, αποτελούν το πιο ασφαλές πλαίσιο για την κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Το βίαιο άνοιγμα της “ντουλάπας με τους σκελετούς”, που έχουν σωρευθεί κατά την Μεταπολίτευση, την πιο ίσως ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, έφερε στο άμεσο προσκήνιο όλες τις στρεβλώσεις και της παθογένειες.
Από το κράτος που χαρακτηρίζεται από έντονο πελατειασμό, γραφειοκρατία και δραματική υστέρηση, το πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε μετά την πτώση της χούντας με την ενεργή και δυναμική συμμετοχή των κομμάτων ως κρίσιμων πυλώνων στο δημοκρατικό πολίτευμα και κατέληξε σήμερα σε μια βαριά νοσηρή κομματοκρατία, την αέναη παρασιτική οικονομική ολιγαρχία με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη εθνικής συνείδησης, τη διαπλοκή με το κράτος και τέλος την κοινωνία που από την έντονη ριζοσπαστικοποίησή της μετά την πτώση της Χούντας και την ολόπλευρη συμμετοχή στα κοινά με στόχο την αναβάθμιση της χώρας, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα κατακερματισμένο άθροισμα εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κομματικής εξουσίας με κύρια χαρακτηριστικά τον ιδιότυπο “μιθριδατισμό” και αυξανόμενο ανορθολογισμό.
Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΟΣΩΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ.
Γρηγόρης Κλαδούχος
Α.
ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ: «Ο διανοούμενος είναι ένα άτομο ικανό να αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα του κόσμου και να την συνοψίζει, ενδεχομένως με ανατρεπτικές συνέπειες»(1). Αντιλαμβάνεται την δομή της πραγματικότητας και δημιουργεί μια σύνθεση: των ιδεών και της ιστορίας και προσφέρεται στην δράση της με προορισμό να δώσει σε αυτήν το μέγιστο της οικουμενικότητας και της δυνατής επικαιρότητας. Ο κόσμος του είναι αυτός της παιδαγωγικής, των προτάσεων, να φέρνει αρμονικότητες στις αντινομίες σε μια ευγενή συνάρθρωση φαντασιακού και εμπειρίας. Το βασίλειο των καλών διαθέσεων. Τέτοια εφόδια είχε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η ιστορία δεν μπόρεσε να τον διαψεύσει. Ούτε διαμεσολαβητικός, ούτε συγκρουσιακός, αλλά με την διαλεκτική της υγειοφόρου πολιτικής αποστολής.
Πρώτη διαπιστωτική του αφετηρία: ο χαρακτήρας του κράτους, εξαρτημένου, επιτηρούμενου, δορυφορικού, συσσώρευσης κεφαλαίων από οικονομικές μεταπρατικές ελίτ και εξαγωγής κεφαλαίων από το κράτος, με το απαραίτητο θεσμικό και πολιτικό δυναμικό. Με βάση μια διαλεκτική αυτοδιαχειριστική κοινωνική θεωρία γεωιστορικής ολότητας υπέδειξε πράξεις μετασχηματισμών. «Μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που αλλάζουν την δομή ενός συστήματος και όχι αυτές που αλλάζουν τις παραμέτρους του» (2).
Ο Μ. Χ. στερέωσε μια πύλη στους λαβύρινθους της ζωής και της πολιτικής, πάνω στην σχέση δημοκρατίας ως ιδεατό και μορφών πραγμάτωσής της. Ανέλαβε την ευθύνη ύφανσης ενός νήματος προς την διέξοδο. Οι προβλέψεις του θεμελιώθηκαν στην «προσεκτική μελέτη των συμπτωμάτων». (3)
Ο περιορισμός του τίτλου στο μικρό μόνο όνομα, φυσικά και δεν συνιστά κάποια έκφραση χαριεντισμού ή χαϊδευτικού ή πολιτικού υποκοριστικού. Αυτό διότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, έκφραση σεβασμού προς την παλαιόθεν καθιερωθείσα προσφώνησή του, από όλους.
Οι ιδέες του, ο λόγος, η διαδρομή, επέβαλλαν να τον φωνάζουν με το μικρό, επιβεβαιώνοντας και μια μοναδική οικειότητα.
Αδιάψευστος μάρτυς το ίδιο το κάποτε κόμμα μας ΠΑΣΟΚ. Οι Κεντρικές του Επιτροπές, όπως και τα Συνέδρια. Μόνο τον Ανδρέα και το Μιχάλη, τους έλεγαν με τα μικρά ονόματα. Και αυτό πότε; Όταν το Ανδρέας, ήταν ήδη γνωστό και σε χρήση από το 1964, το δε Μελίνα, από το 1954, αν όχι 1944. Ας μην επεκταθώ σε κάποια ιδιαίτερα θλιβερή εξαίρεση του κανόνα, που άλλωστε ποτέ δεν είχε σχέση με ιδέες, πολιτική και ηθική.
Όσο τώρα για την προσθήκη στον ίδιο τίτλο, της φράσης: “Πολιτικού Φιλοσόφου”, έχω να πω και να προβλέψω, ότι θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ονόματος και της ταυτότητάς του.
Η ναζιστική Γερμανία εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τις αποστολές πετρελαίου από την US Standard Oil.
Από τον καθηγητή Michel Chossudovsky
Εικόνα: Ο Αδόλφος Χίτλερ μαζί με τον Πρέσκοτ Μπους, παππού του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους του νεότερου.
Πρώτη δημοσίευση από το GR στις 13 Νοεμβρίου 2019.
Στις 27 Ιανουαρίου 2024, η Ρωσία τιμά την επέτειο: αυτό συνέβη πριν από 80 χρόνια
«Μια κοσμοϊστορική επέτειος από τα χρονικά της σύγχρονης ιστορίας πλησιάζει σε άλλες δέκα ημέρες, η οποία παραμένει μια ζωντανή ανάμνηση για τον ρωσικό λαό. Η πολιορκία του Λένινγκραντ, αναμφισβήτητα το πιο φρικιαστικό επεισόδιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία διήρκεσε 900 ημέρες, έσπασε τελικά από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1944, πριν από ογδόντα χρόνια για να είμαστε ακριβείς.»
Την πολιορκία άντεξαν περισσότεροι από τρία εκατομμύρια άνθρωποι, εκ των οποίων σχεδόν οι μισοί πέθαναν, οι περισσότεροι από αυτούς τους πρώτους έξι μήνες, όταν η θερμοκρασία έπεσε στους -30 βαθμούς υπό το μηδέν. Ήταν ένα αποκαλυπτικό γεγονός. Άμαχοι πέθαναν από την πείνα, τις ασθένειες και το κρύο. Ωστόσο, ήταν μια ηρωική νίκη. Οι κάτοικοι του Λένινγκραντ δεν προσπάθησαν ποτέ να παραδοθούν, παρόλο που οι μερίδες τροφίμων μειώθηκαν σε μερικές φέτες ψωμί ανακατεμένες με πριονίδι, και οι κάτοικοι έτρωγαν κόλλα, αρουραίους - ακόμη και ο ένας τον άλλον - ενώ η πόλη έμενε χωρίς νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, καύσιμα ή μέσα μεταφοράς και βομβαρδιζόταν καθημερινά.
«Οι Νεομάρτυρες αποτελούσαν κίνδυνο για την επικρατούσα τάξη πραγμάτων και ζωντανοί και νεκροί. Ακόμη και η ώρα του μαρτυρίου τους ήταν μήνυμα αντίστασης και πηγή δύναμης για τους υπόδουλους χριστιανούς». Με αυτόν τον τρόπο οι Ι. Θεοχαρίδης και Δ. Λουλές αποδίδουν τη σημασία της ύπαρξης των νεομαρτύρων στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.
Οι Τούρκοι, από τα πρώτα χρόνια της κατάκτησης στην περιοχή, προσπάθησαν να επικρατήσουν σε ένα κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Για να κατορθωθεί αυτό όμως έπρεπε να επικρατήσουν στο ένα κοινό σημείο όλων των Ελλήνων, την Ορθοδοξία. Σε μια μακρά περίοδο 400 χρόνων, οι Τούρκοι βασάνισαν και σκότωσαν έναν μεγάλο αριθμό Ορθοδόξων Ελλήνων οι οποίοι αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους, να "τουρκέψουν".
Οι νεομάρτυρες αυτοί, αποτελούσαν φωτεινά παραδείγματα για τους Έλληνες της περιόδου, οι οποίοι με θάρρος αντιστάθηκαν στις βίαιες διαθέσεις των Τούρκων. Θρυλική έχει μείνει η απάντηση του Αθανασίου Διάκου στον Ομέρ Βρυώνη, όταν ο τελευταίος του πρότεινε να αλλαξοπιστήσει για να σωθεί: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε ν’ αποθάνω.»
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε αδόκητα, πέρασε στην αιωνιότητα σαν σήμερα στις 27 Μαρτίου 2024.
Παρέμεινε ως το τέλος ασυμβίβαστος, απροσκύνητος!
Υπερασπίστηκε με ψυχή και πνεύμα ένα άλλο Σχέδιο για την πατρίδα μας και το δικαίωμα των λαών για ελευθερία και δικαιοσύνη!
Ο Μιχάλης για όλους εμάς αποτελεί το διαχρονικό πρότυπο ήθους, του διανοούμενου πολιτικού αγωνιστή που έδειξε τον άλλο δρόμο απέναντι στον καιροσκοπισμό, τη "δολοφονία" της πολιτικής, της "κακιστοκρατίας", όπως έλεγε.
Σε νεαρή ηλικία συνέγραψε τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη
Σχεδίασε μια νέα εθνική στρατηγική για τον ελληνισμό, εμπνεύστηκε από τη μεγάλη κοινοτιστική, αγροτοδιατροφική και συνεταιριστική παράδοση του τόπου, πρότεινε την "Επαναθεμελίωση του Κράτους", το όραμα της "Πολυκεντρικής Ελλάδας" ενάντια στην μονοκεντρικότητα της Αθήνας.
Ηγήθηκε σε σημαντικές πρωτοβουλίες για την κατασκευή της Εγνατίας και της Ιονίας οδού, την ανάγκη νέων λιμανιών στους νέες εμπορικές θαλάσσιες διαδρομές, την "επανασύνδεση" με τους κόσμους των Βαλκανίων, του Ευξείνου Πόντου, της Μέσης Ανατολής, της Λιβύης και εναντιώθηκε στη "μεγάλη ιδέα" του αθηναϊκού χρεοβόρου κράτους, την Ολυμπιάδα της Αθήνας 2004 του κλεπτο-κρατικο-καπιταλισμού.
Το 1996 στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, προφητικά, προέβλεψε την χρεοκοπία της χώρας στο "Στο τέλος του ιστορικού κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω τουρκομπαρόκ" θα γίνει 'Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ"
Η αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας στην ελληνική Βουλή, η διεθνοποίηση του ζητήματος ήταν δική του πρωτοβουλία.
Ως μέλος της Ε.Ε. του Διεθνούς Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών το 1986, σε ομιλία του εισήγαγε για πρώτη φορά το Κουρδικό στον ΟΗΕ στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη, ενώ ως μέλος της ίδιας οργάνωσης εισήγαγε με παρεμβάσεις του το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ.
Στο βίντεο η "κιβωτός" των σκέψεων, η ιστορική προφητική ομιλία στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Αξίζει να αφιερώσετε χρόνο για να την δείτε. Ειδικά για όσα λέει για τα εθνικά μας θέματα, για την ίδια την ύπαρξη μας…"
______***______
Ο "ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ" ΜΙΧΑΛΗΣ…
Γιώργος Τασιόπουλος
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε...
Δεν μπορούμε να το πιστέψουμε...
Η φωνή του όμως, γεμάτη δύναμη, με την ιδιαίτερη ζεστή χροιά, ηχεί! Ο πολιτικός του λόγος ζωντανός περισσότερο από ποτέ, αποτελεί πολιτική διαθήκη για όσους διαμορφωθήκαμε κοντά του για 50 χρόνια!
Ερχόμενος στην Αθήνα, τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου, είχα διακαή πόθο να συνδεθώ μαζί του.
Παρότι νέος, υποσχόταν πολλά, μου άνοιγε πνευματικούς και κινηματικούς δρόμους. Στο πρόσωπό του επιβεβαιωνόταν η αγωνία του Αριστοτέλη να είναι ο άνθρωπος ζώο (ον) κοινωνικό!
Δεν αρκεί να έχεις ιδέες, πρέπει να έχεις και χαρακτήρα
Αν η φράση του Σολωμού «με λογισμό και όνειρο», μας φέρνει στον νου κάποιους ανθρώπους που όπως ο εθνικός μας ποιητής άφησαν το στίγμα τους μέσα από συνεχή σχεδιάσματα, α-συνέχειες, αναιρέσεις αλλά και άλματα, τότε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα μπορούσε να ενταχθεί στην κατηγορία αυτή.
Αυτό κατ’ αρχήν φυσικά, χωρίς γενικεύσεις και απολυτοποιήσεις. Και το ίδιο θα ισχυριστώ για τον χαρακτηρισμό του από μέρους μου ως ιδαλγού.
Διότι αναλύοντας περισσότερο τα όσα, τέλος πάντων εμπεριέχει ο χαρακτηρισμός του ιδαλγού, καθ’ υπέρβασιν του τίτλου του Ισπανού ευγενούς, ως «προσώπου που υπηρετεί μιαν ιδέα με ανιδιοτέλεια και αφοσίωση, αλλά και πολλές φορές και “ως αιθεροβάμων”, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των περισσότερων “ρεαλιστικά σκεπτόμενων”», ο Χαραλαμπίδης πράγματι προσεγγίζει το παραπάνω «πρότυπο», υπερβαίνοντάς το όμως όσον αφορά αυτό που αποτελούσε (θετικοαρνητικά) το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του, ως ανθρώπου όχι μόνο πλούσιου σε ιδέες, πίστη και οράματα, αλλά –κυρίως– όπως θα το διατύπωνε και ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ως ανθρώπου με ισχυρό χαρακτήρα.
Μετά τον πόλεμο που κήρυξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν αποκτά μεγάλη επικαιρότητα το βιβλίο του Γερμανού υπαρξιστή φιλοσόφου και ψυχοπαθολόγου Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers) «Η ατομική βόμβα και το μέλλον του ανθρώπου. Πολιτική συνείδησις της συγχρόνου εποχής», το οποίο εξεδόθη στην Βασιλεία της Ελβετίας το 1958.
Στην ελληνική γλώσσα μεταφράσθηκε από τον Κ. Α. Αναγνωστόπουλο σε δύο τόμους. Ο Α΄ Τόμος κυκλοφόρησε το 1965, ο δε Β΄ Τόμος το 1966.
Στο Β΄ Τόμο του έργου του ο Γιάσπερς αναφέρει την ακόλουθη ρήση του Δανού φιλοσόφου και θεολόγου Σαίρεν Κίρκεγκωρ (Søren Kierkegaard):
«ούτε ο λιμός ούτε αι επιδημίαι ούτε οι πόλεμοι θα επαναδώσουν εις τον άνθρωπον την σοβαρότητάν του. Μόνον όταν αι αιώνιοι τιμωρίαι της κολάσεως θα καταστούν και πάλιν πιστευτή πραγματικότης, ο άνθρωπος θα επανακτήση την έννοιαν του σοβαρού».
Ειδικά, όμως, στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα η τιμωρία της κολάσεως δεν αποτελεί μια τρομακτική προοπτική για τους μαζανθρώπους, αφού ένα πολύ μεγάλο μέρος των λαών, ίσως η κατά Ίψεν λεγόμενη «συμπαγής πλειοψηφία», έχει δολοφονήσει τον Θεό και στην θέση του λατρεύει το χρήμα, την τροφή, το σώμα, την υγεία, το αυτοκίνητο κ.ο.κ.
Επομένως, αν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θελήσει να χειραγωγήσει τον πολίτη, δεν έχει παρά να τον εκβιάσει με την απειλή της απώλειας κάποιων από αυτά τα λατρευτικά του αντικείμενα.
Μετά τη συνθηκολόγηση των Τούρκων της Καλαμάτας πολλοί Μανιάτες πήραν λάφυρα και Τούρκικες περιουσίες και γύρισαν στη Μάνη να γιορτάσουν το γεγονός. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μαζί με λίγους Μανιάτες προχώρησε για την Καρύταινα και προσπάθησε να δημιουργήσει το στρατόπεδο της Τριπολιτσάς. Ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας και ο Φραντζής κατευθύνθηκαν προς την Κυπαρισσία για να συναντήσουν τους Ντρέδες. Αυτό ήταν και το πιο οργανωμένο μάχιμο σώμα, οι Ντρέδες των Σουλιμοχωρίων.
Οι Ντρέδες με γενικό αρχηγό το Γιαννάκη Μέλιο είχαν ορίσει ως σημείο συνάντησης το Κεφαλάρι, τον σημερινό Αϊ Γιώργη δηλαδή.
Στον Αϊ Γιώργη συναντήθηκαν: οι Κουβελαίοι με τον Γιαννάκη Μέλιο και τα αδέρφια του, οι Ψαραίοι με τους Αντώνη και Γεώργιο Συρράκο, τον Αντώνη Ντάρα και το θρυλικό Γιαννάκη Γκρίντζαλη, οι Κλεσουραίοι με τους Γεώργιο Μεγάλη και Δήμο Τότση, οι Λαπαίοι με τους Τζουμάνηδες και Πανουσάκηδες, οι Ριπισαίοι με τους Μπαλταίους, οι Σουλιμαίοι με τον θρυλικό παπα-Δημήτρη και τους δύο γιους του.
Ο Παπαδημήτρης Τζώρης ή Παπατσώρης στις 24 Μαρτίου κάλεσε τους Σουλιμαίους Ντρέδες στο εκκλησάκι του Αϊ Δημήτρη και, αφού ο ίδιος τέλεσε θεία λειτουργία, ύστερα τους μετάλαβε και τους ευλόγησε τα όπλα και τη σημαία. Στη συνέχεια ορκίστηκαν όλοι τους με τον όρκο «Λευτεριά ή Θάνατος». Αργότερα ο Δημήτριος Παπατσώρης ως αρχηγός οδήγησε τους Σουλιμαίους Ντρέδες στον Αϊ Γιώργη όπου συναντήθηκαν με τους Ντρέδες των άλλων χωριών.
Στις 24 Μαρτίου ο οπλαρχηγός Αναγνώστης Τζοχαντάρης από το Χρυσοχώρι παρουσίασε μια επιστολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Παπαφλέσσα.
Ο Λουκάς Αξελός παρουσιάζει ένα βιβλίο – σταθμό στη μελέτη του Ρήγα
Καταδίκασε τον δεσποτισμό, ανέδειξε την ελευθερία σε πρώτιστη αξία, υπερασπίστηκε την εθνική ανεξαρτησία και την αγάπη στην πατρίδα, εισηγήθηκε σεβασμό και ειρήνη για τα ελεύθερα κράτη, ανεξιθρησκεία, διάκριση των εξουσιών, κοινωνική ευαισθησία και πρόνοια για τους αδύναμους, υποστήριξε τα ατομικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές αξίες. Μελετώντας και φωτίζοντας το έργο του σε όλο του το βάθος ο Ρήγας Βελεστινλής μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος και θεμελιωτής στην έννοια που σήμερα προσδιορίζεται ως Δημοκρατικός Πατριωτισμός.
Την πολύ ενδιαφέρουσα αυτή προσέγγιση του Ρήγα παρουσιάζει στο βιβλίο του με τίτλο «Ρήγας Βελεστινλής – Πατέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και του Δημοκρατικού Πατριωτισμού» ο καθηγητής, συγγραφέας και ιδρυτής του ιστορικού εκδοτικού οίκου Στοχαστής, Λουκάς Αξελός.
Για μια προσωπικότητα τόσο πληθωρική και πολυσύνθετη όσο ο Ρήγας που συνδύαζε την ακρίβεια του χαρτογράφου και το πάθος του μελετητή με το φλογερό ταπεραμέντο του ποιητή και το ανυπότακτο φρόνημα του επαναστάτη με τη βαθιά εντιμότητα, αυταπάρνηση και ευαισθησία του μάρτυρα, είναι φυσικό οι περισσότερες μελέτες να παρουσιάζουν ελλείψεις ή να χαρακτηρίζονται από μονομέρεια. Πολύ περισσότερο που οι πληροφορίες για τη ζωή αυτής της μοναδικής προσωπικότητας που άνθισε αλλά και διώχθηκε στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είναι σε αρκετές περιπτώσεις συγκεχυμένες και ένα μέρος από το έργο του έχει χαθεί.
Το 1828 σημαίνει μια καμπή για την πορεία του ελληνικού έθνους. Το 1827, οι ενωμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις καταστρέφουν την αρμάδα των Τουρκο-Αιγυπτίων και θέτουν νέα δεδομένα στην προσπάθεια του ελληνικού Γένους για ανεξαρτησία. Η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας αποφασίζει να παραδώσει την κυβέρνηση της Ελλάδας στον Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας και κορυφαίο διπλωμάτη της εποχής, τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Γεννημένος στην Κέρκυρα και σπουδαγμένος στην ιατρική, με εμπειρία στην πολιτική και τη διπλωματία, ο Καποδίστριας είχε ένα όραμα για την Ελλάδα εντελώς διαφορετικό σε σχέση με αυτά τα οποία γνώριζε ο ελληνικός λαός. Συνδέει την Ευρώπη με την Ορθοδοξία, την Ανατολή με τη Δύση και τις ευρωπαϊκές ιδέες με το ελληνικό ιδεώδες για ελευθερία.
Ο θάνατός του το 1831 έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο άλλαξε τα δεδομένα της ηγεσίας στην Ελλάδα. Οι κορυφαίες μορφές της εποχής αδυνατούσαν να βρουν λύση για το πρόβλημα της έλλειψης κάποιου κυβερνήτη, με αποτέλεσμα την παρέμβαση ξένων δυνάμεων για την επίλυσή του. Στις 6 Φεβρουαρίου του επόμενου χρόνου φτάνει στη χώρα ο Όθωνας.
Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους: Δημήτρη Σταθακόπουλο, Κωνσταντίνο Χολέβα και Γιώργο Καραμπελιά
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε αδόκητα στις 27 Μαρτίου 2024.
Παρέμεινε ως το τέλος ασυμβίβαστος, απροσκύνητος!
Υπερασπίστηκε με ψυχή και πνεύμα το δικαίωμα των λαών για ελευθερία και δικαιοσύνη!
______ *** ______
«Εἶσαι τοῦ Ρήγα Φερραίου παιδί!».
Οι δύο Ημέρες Διαλόγου και Προβληματισμού αφιερωμένες στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη (28 - 29 Μαρτίου)
• για τη διανοητική και πολιτισμική αναγέννηση του Ελληνισμού.
• για την ιστορική δικαίωση και την απελευθέρωση των αγωνιζόμενων λαών της Ανατολικής Μεσογείου.
• για την επιστροφή της πολιτικής στο προσκήνιο.
Στη μακρά, αλλά πάντα νεανική, διαδρομή του ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε η προσωποποίηση της διαρκούς νιότης, του εφικτού που είναι θεμελιωμένο στην ουτοπία, του καλού και αγαθού, του δίκαιου, του ακέραιου και του ανιδιοτελούς.
Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατό του Εμείς, σύντροφοι και φίλοι του, διοργανώνουμε στην Αθήνα διήμερο διαλόγου και προβληματισμού αφιερωμένο στη μνήμη του.
Το διήμερο έχει γενικό τίτλο «Εἶσαι τοῦ Ρήγα Φερραίου παιδί!» (από το Μπολιβάρ, ένα Ελληνικό Ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου) και αρχίζει την Παρασκευή 28 Μαρτίου (19.00, Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός») με τιμητική εκδήλωση με κεντρικό ομιλητή τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Δημήτρη Μάρτο, ο οποίος θα κάνει μια ιστορική αναδρομή στη σκέψη και την πολιτική δράση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Το Σάββατο 29 Μαρτίου (10 π.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας) και για μία ολόκληρη ημέρα θα πραγματοποιηθούν έξι στρογγυλά τραπέζια στα οποία θα συζητηθούν ζητήματα που έθετε στην αγορά, στην εκκλησία του δήμου, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης: η θέση του Ελληνισμού σε έναν κόσμο που αλλάζει, ο αγώνας των λαών της Ανατολικής Μεσογείου για απελευθέρωση και αυτοδιάθεση, η ανάγκη περιφερειακής/πολυκεντρικής επαναθεμελίωσης της Ελλάδας, η νέα αγροφιλία, το θέμα των πόλεων, η ταυτότητα της Ευρώπης και η θέση της Ελλάδας σε αυτή, το δικαίωμα στη μνήμη και ο αγώνας των λαών για δικαίωση απέναντι στα εγκλήματα των γενοκτονιών, η ανάγκη επιστροφής της πολιτικής στη γη που γεννήθηκε ως υψηλή τέχνη.
Από την εποχή του αντιδικτατορικού αγώνα στις τάξεις του φοιτητικού κινήματος και του ΠΑΚ στην Ιταλία, από τη συμμετοχή του στη δημιουργία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, την ίδρυση της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης και μέχρι τον θάνατό του, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης συνεισέφερε όσο λίγοι στον δημόσιο διάλογο και στην αυτοσυνειδησία των Ελλήνων με τον κριτικό πολιτικό του λόγο και την εναλλακτική του πρόταση, με την πρωτογενή παραγωγή ιδεών, με τη συνέπεια λόγων και πράξεων, με το φωτεινό ηθικό του παράδειγμα.
Το διήμερο διαλόγου και προβληματισμού «Εἶσαι τοῦ Ρήγα Φερραίου παιδί!», αποτελεί έναν σεμνό φόρο τιμής και οφειλόμενης αναγνώρισης στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, αλλά και μια κοινή υπόσχεση ότι οι αγώνες του δεν θα μείνουν αδικαίωτοι, ότι οι νεότερες γενιές θα ανατρέχουμε στην πνευματική και ηθική παρακαταθήκη του αντλώντας έμπνευση «για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα!»
ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ, 1η ημέρα
Παρασκευή 28 Μαρτίου - Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός
19.30: Χαιρετισμοί
‒ Μανόλης Χατζηνάκης, Αντιπρόεδρος Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», Φιλόλογος, πρώην Βουλευτής και Υπουργός
20.00: Εισαγωγή: Γιάννης Νάος
20.15: “Η αρχική περίοδος της πολιτικής ζωής του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και η επικήρυξή του από το τουρκικό κράτος”.
‒ Γιάννης Χούτας, φίλος του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για πάνω από μισό αιώνα
20.30: «Μιχάλης Χαραλαμπίδης: πεδία περιπλάνησης της πολιτικής του σκέψης»
‒ Δημήτρης Μάρτος, αρχιτέκτονας, Δρ. Πολεοδομίας, Χωροταξίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης.
* ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ, 2η ημέρα
Σάββατο 29 Μαρτίου - Δημοτικό θέατρο Καλλιθέας
10.30: Χαιρετισμός από τον Δήμαρχο Καλλιθέας Κώστα Ασκούνη.
10.45-11.00: Μια Εισαγωγή.
‒ Αθανασία Φωτιάδη, Δικηγόρος
*11.00-12.15: Το Παρόν ως Ιστορία. Ο Ελληνισμός σε έναν κόσμο που αλλάζει.
ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ! ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!
Για μία ακόμη φορά το γερμανικό κράτος αποδεικνύει ότι δεν έλαβε τα διδάγματα του παρελθόντος και συνεχίζει, κυνικά, να προκαλεί με τη συμπεριφορά του. Δεν διστάζει μάλιστα να βάλει στο στόχαστρό του ακόμη και τα φωτογραφικά ιστορικά ντοκουμέντα του τουφεκισμού των διακοσίων πατριωτών κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και συγκλόνισαν όλους τους Έλληνες.
Πιο συγκεκριμένα, το ίδρυμα Friedrich Ebert στην Αθήνα οργανώνει εκδήλωση με θέμα «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο». Η εκδήλωση θα λάβει χώρα, ως συνήθως στο «Goethe-Institut», με την παρουσία μάλιστα του Andreas Kindl, Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα, μην αφήνοντας καμία αμφιβολία για τη σημασία που αποδίδει το γερμανικό κράτος στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Ίσως γι’ αυτό επιλέχθηκε η εκδήλωση να πραγματοποιηθεί την Πρωταπριλιά ώστε να είναι ελεύθεροι οι εισηγητές και ο εκπρόσωπος του γερμανικού κράτους να μιλήσουν …τη γλώσσα της αλήθειας!...
Στην επιμελώς διαμορφωμένη ανακοίνωσή τους, οι οργανωτές θέτουν ερωτήματα απ’ όπου γίνονται φανεροί οι πραγματικοί στόχοι της εκδήλωσης: το γερμανικό κράτος ομολογεί, χωρίς αιδώ, ότι αναζητά «μία νέα προσέγγιση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα» (!!!) και ενδιαφέρεται για το εάν και κατά πόσο «θα επηρεάσει η ανακάλυψη τις τρέχουσες συζητήσεις για την κουλτούρα μνήμης στη χώρα» μας. Και, τέλος, οι οργανωτές δεν κρύβουν την αγωνία τους για το «τι σημαίνουν οι εικόνες για τις ελληνογερμανικές σχέσεις και την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινής κουλτούρας μνήμης» (!!!)
Ευθείες βολές κατά της ελληνικής κυβέρνησης, της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) και της ελληνικής δικαιοσύνης εξαπολύει ο Ταλ Ντίλιαν, ιδρυτής της Intellexa του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, με νέα δήλωσή του αποκλειστικά στο inside story και στο MEGA stories με αφορμή την καθαρογραφή της καταδικαστικής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Ο Ταλ Ντίλιαν:Βάζει στο κάδρο την κυβέρνηση και την ΕΥΠ (χωρίς να κατονομάζει πρόσωπα) και επαναλαμβάνει κάτι που τονίζει τουλάχιστον από το 2019, ότι δηλαδή ο όμιλος του ανέπτυξε λογισμικό προληπτικής άμυνας «και το παρέχει νόμιμα αποκλειστικά σε εξουσιοδοτημένες κυβερνητικές αρχές και αρχές επιβολής του νόμου».
Αναφέρεται εμμέσως στον Γρηγόρη Δημητριάδη, ανιψιό και πρώην γενικό γραμματέα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο τηλεφωνικός αριθμός του οποίου χρησιμοποιήθηκε με τη μέθοδο spoofing ώστε να τον εμφανίσει ως φερόμενο αποστολέα μολυσμένων με Predator μηνυμάτων όταν ξεκίνησε να λειτουργεί το σύστημα στην Ελλάδα. Όπως σημειώνει: «Η ίδια η απόφαση αναφέρεται στη χρήση ταυτοτήτων που συνδέονται με ανώτερα κυβερνητικά στελέχη, ωστόσο δεν έγινε καμία προσπάθεια πλήρους διερεύνησης αυτών των κατευθύνσεων».
Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος αναφέρει τα γεγονότα που οδήγησαν στο ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, όπως αυτά παρατίθενται από διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων και Οθωμανικές. Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι Οθωμανικές πηγές συμφωνούν με αυτά που είναι κοινώς αποδεκτά και γνωρίζουμε από την Ιστορία μας, παρά την προσπάθεια ορισμένων να ανασκευάσουν την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσης.
Βίντεο αφιερωμένο στην επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης, με κοινώς αποδεκτή ημερομηνία έναρξης την 25η Μαρτίου 1821.
Η ιστορία της Περσίας και του Ιράν αποτελεί ένα από τα πιο παρεξηγημένα κεφάλαια της παγκόσμιας ιστορίας. Στο βίντεο αυτό παρουσιάζεται μια βαθιά ιστορική και γεωπολιτική ανάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας, των σχέσεων της με την αρχαία Ελλάδα, αλλά και της επιρροής που συνεχίζει να ασκεί το Ιράν στη σύγχρονη γεωπολιτική.
Σύμφωνα με την ανάλυση του κ. ΙωάννηΑντωνόπουλου, η σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Περσία δεν περιορίζεται μόνο στους γνωστούς Μηδικούς Πολέμους. Αντίθετα, η ιστορία αποκαλύπτει μια πολύ πιο σύνθετη πραγματικότητα, όπου Έλληνες και Πέρσες συνυπήρξαν, συγκρούστηκαν αλλά και συνεργάστηκαν σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας.
Στο βίντεο αναλύονται σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως η εκστρατεία των Μυρίων του Ξενοφώντα, η πορεία των Ελλήνων μισθοφόρων μέσα στην Περσική Αυτοκρατορία, καθώς και η περίφημη στιγμή της επιστροφής τους στον Εύξεινο Πόντο με την κραυγή «Θάλαττα, Θάλαττα». Παράλληλα εξετάζεται ο ρόλος της Περσίας στην ελληνική ιστορία, αλλά και η επιρροή της στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Μια νέα μορφή ιμπεριαλισμού εκφράζει η πολιτική που υιοθέτησε ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλτ Τραμπ. Προκρίνει μονομερείς επεμβάσεις, εκτός πλαισίου του ΟΗΕ, χωρίς καν να τις αιτιολογεί. Αυτό αναφέρει σε συνέντευξή του στον «Φ», ο νομικός, Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, Αχιλλέας Αιμιλιανίδης, σε μια συζήτηση, που είχαμε μαζί του με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται την τελευταία περίοδο στην περιοχή μας, με τους πολέμους να αποτελούν βασικό εργαλείο άσκησης πολιτικής.
Ο κ. Αιμιλιανίδης έχει σαφή άποψη για την αμερικανική εξωτερική πολιτική επί Τραμπ και εκφράζει μια έντονη ανησυχία. Αναφέρει δε ευθέως ότι «βεβαίως, θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως ένα μικρό κράτος, αν δεν είναι στο τραπέζι ως συνδαιτημόνας, τότε θα είναι στο μενού, στον κατάλογο με τα φαγητά, γεγονός που δημιουργεί προφανείς ανησυχίες ως προς τον τρόπο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Αλλά από την άλλη, σε ένα διεθνές σύστημα χωρίς κανόνες, σιγά-σιγά όλοι θα είμαστε στο μενού».
Ο Αχιλλέας Αιμιλιανίδης είναι ξεκάθαρος και σε ό,τι αφορά το ρόλο των Ηνωμένων Εθνών, που αν και είναι προδήλως υποβαθμισμένος, δεν πρέπει να υποτιμάται. Κυρίως για κράτη, όπως η Κύπρος, που αντιμετωπίζουν θέμα κατοχής εδαφών και συστηματικής υπονόμευσης, ο κ. Αιμιλιανίδης υπενθυμίζει πως «αν δεν είχαμε τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ δεν θα είχαμε αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητου κράτους μετά τη μονομερή αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων το 1964, ούτε και θα γινόταν κατορθωτό να μην έχει αναγνωριστεί ακόμα το ψευδοκράτος περισσότερα από 50 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή».
-Παρακολουθώντας τα όσα διαδραματίζονται διεθνώς, με τις προσεγγίσεις και πρακτικές που υιοθετεί ο Αμερικανός Πρόεδρος, πόσο θεωρείτε επηρεάζει τούτο το Κυπριακό; Υπό την έννοια ότι τα ανοικτά θέματα αντιμετωπίζονται εκτός του γνωστού πλαισίου, των Ηνωμένων Εθνών.
Ακούσαμε και είδαμε πριν από λίγες ημέρες τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να κάνει μπροστά στις κάμερες μάθημα αντιχριστιανικής ηθικής και «δικαίου της πυγμής», συγκρίνοντας τον Ιησού Χριστό με τον Τζένγκις Χαν.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ισχυρίσθηκε ότι η σύγκριση αυτή έχει γίνει από τον Αμερικανό ιστορικό Γουίλ Ντουράντ (Will Durant) σε κάποιο βιβλίο του.
Όπως είθισται να κάνει κάθε θρησκευτικός προσβολέας, μετά την (προφανώς προμελετημένη) κοτσιλιά που αμόλησε, ο Νετανιάχου βγήκε να μας πει ότι «δεν είχε πρόθεση προσβολής» (του Χριστού και, κατ’ επέκταση, των Χριστιανών).
Πράγματι, ο Ντουράντ έχει γράψει ένα ενδεκάτομο έργο με τίτλο «Παγκόσμιος ιστορία του πολιτισμού» (Story of Civilization), σε έναν δε εκ των τόμων αυτών, τον τρίτο, πραγματεύεται ζητήματα που αφορούν τον Καίσαρα και τον Χριστό (Caesar and Christ, 1944).
Σε αυτόν τον τόμο, όμως, το όνομα του Τζένγκις Χαν αναφέρεται μόνο μία φορά και δεν γίνεται καμία σύγκριση με τον Χριστό.
ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
