Γερομοριάς

30 Μαρτίου 2026

(VIDEO) Η Μαρία Καρυστιανού στον τύμβο της Μακεδονίτισσας στην Κύπρο-Ηχηρό μήνυμα ελευθερίας-ειρήνης-αντίστασης-αξιοπρέπειας

Η ομιλία της στην εκδήλωση των Μητέρων

Πρόγραμμα Αναπαραγωγής ΒίντεοΗ ομιλία της στην εκδήλωση της πρωτοβουλίας των Μητέρων

Μαρία Καρυστιανού με αφορμή την επίσκεψή της στην Κύπρο και την συμμετοχή της στην σπουδαία και επιτυχημένη εκδήλωση “Η Φωνή της Μητέρας”, τίμησε τον τύμβο της Μακεδονίτισσας, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα πανανθρώπινου αγώνα, αντίστασης στην αδικία, για την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

“Γιατί δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, ούτε πατρίδα χωρίς εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία” πως είπε χαρακτηριστικά.

Του Θοδωρή Ζώτου

Οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού

” Είμαστε στην Κύπρο. Ήρθαμε να τιμήσουμε τους υπερασπιστές της μαρτυρικής Μεγαλονήσου αλλά και να ζωντανέψουμε τη μνήμη αντλώντας διδάγματα.

Η ιστορία δεν είναι υπόθεση του παρελθόντος. Οδηγεί, παροτρύνει, τροφοδοτεί την ελπίδα. Μαζί με γυναίκες από πολλές εμπόλεμες χώρες ιδρύσαμε εδώ ένα νέο κίνημα, τη Φωνή της Μητέρας, που θα αναλάβει ελπίζουμε πανευρωπαϊκές και διεθνείς ειρηνευτικές πρωτοβουλίες.

Greg Mayburry

Ακούγεται σαν κάποιον που γνωρίζουμε;

Υπάρχει ένα είδος μυρμηγκιού που πλησιάζει την άκρη μιας άλλης αποικίας, σκοτώνει έναν μόνο εργάτη και στη συνέχεια παίρνει τη μυρωδιά του νεκρού μυρμηγκιού.

Για τα μυρμήγκια, η μυρωδιά είναι το παν. Φορώντας αυτή τη μυρωδιά, ο εισβολέας μπαίνει μέσα χωρίς αντίσταση. Οι εργάτες περνούν χωρίς ανησυχία.

Ο εισβολέας κινείται προς τα μέσα, προς τη βασίλισσα, και στη συνέχεια ψεκάζει τη βασίλισσα με μια διαφορετική μυρωδιά που κάνει τους εργάτες να στραφούν εναντίον της. Στη συνέχεια την περικυκλώνουν και τη σκοτώνουν.

Ο εισβολέας δεν χρειάζεται να πολεμήσει κανέναν. Η αποικία κάνει τη δουλειά η ίδια.

Μόλις φύγει η βασίλισσα, ο εισβολέας αναπαράγεται. Ο πραγματικός εισβολέας δεν είναι πλέον εισβολέας. Είναι το μέλλον.

Έτσι λειτουργεί η ιδεολογική κατάληψη.

Μια καταστροφική ξένη ιδεολογία παίρνει τη μυρωδιά γνωστών ιδεών και μπαίνει σαν να ανήκει.

Μιλάει το τοπικό λεξιλόγιο, δικαιοσύνη, ισότητα, συμπόνια, δικαιώματα, πρόοδο. Χρησιμοποιεί αυτές τις λέξεις και αλλάζει ήσυχα αυτό που δείχνουν.

Η "κλειστή " Ιστορία στην εποχή της Ισχύος και οι "Ωδίνες" του μέλλοντος

Ο ρόλος του συστήματος της "Κλειστής Ιστορίας", η σύγχρονη μορφή του "Βελούδινου Ολοκληρωτισμού" και η λογική της "Θεολογίας της Ισχύος" σε προέκταση των γεωπολιτικών - γεωστρατηγικών χαοτικών εξελίξεων με παγκόσμια επίδραση.

Στο στούντιο των "Αντιθέσεων", ο Καθηγητής Θρησκειολογίας και Ερμηνευτικής της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος - επισκέπτης Καθηγητής στο Ινστιτούτο Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών, του Κέιμπριτζ και επισκέπτης Καθηγητής, στο Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ στον Λίβανο.

Γιατί υποστηρίζει ότι στο Δυτικό κόσμο, είμαστε προς μετάλλαξη του Χριστιανισμού σε ενδοκόσμιο σύστημα κυριαρχίας. Η θέληση για δύναμη και ισχύ, οδηγεί σε επιστροφή της "θυματοποιητικής" μηχανικής στη Δύση;

Eurostat: Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση μαζί με τη Βουλγαρία στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, απέχοντας 32% από τον μέσο όρο της Ε.Ε.

27/03/2026

Νέο ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση ρίχνουν τα νέα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) για το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα, καθώς ακόμα μία χρονιά συναγωνίζεται μόνο τη γειτονική Βουλγαρία.

Την ημέρα που ανακοινώθηκε η νέα αύξηση του κατώτατου μισθού, που το οικονομικό επιτελείο χαρακτηρίζει ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, η Eurostat φέρνει τη χώρα μας στην τελευταία θέση μαζί με τη Βουλγαρία, απέχοντας κατά 32% από τον μέσο όρο της Ε.Ε.!

Υπενθυμίζεται πως τα προηγούμενα χρόνια η κυβέρνηση απέρριπτε την κριτική για τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, υποστηρίζοντας πως ήταν… παλιά και δεν είχε ενσωματωθεί η μεγάλη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Ωστόσο, και τα νέα στοιχεία για το 2025 δείχνουν πως τα εισοδήματα των Ελλήνων πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση την πορεία που ακολουθεί η χώρα μας σύντομα θα βρεθεί μόνη της στην τελευταία θέση της πανευρωπαϊκής λίστας. Πέρυσι το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων -με βάση την ισοτιμία της αγοραστικής δύναμης- αντιστοιχούσε στο 66% του μέσου όρου της Ε.Ε. και φέτος ανέβηκε στο 68%. Αντιθέτως, στην Ελλάδα μειώθηκε φέτος στο 68%, από το 69% το 2024.

Ο Μακρυγιάννης δεν έδινε εξετάσεις. Έδινε… επανάσταση! Έγραφε ιστορία! Παρέδιδε ήθος!

Στρατηγός Μακρυγιάννης. Έργο του Karl_Krazeisen (1828).

Στέλιος Κούκος

Ποιος θυμάται τον Μακρυγιάννη; Πολλοί! Όπως και εγώ! Πρόκειται για ένα καλό και ωραίο παλικάρι. Όχι βεβαίως, λόγω της δεδομένης ανδρείας του, αλλά γιατί είναι από τους ανθρώπους που θα ήθελες να κάνετε παρέα. Κατ’ αρχήν για να σου διηγείται αυτά που έζησε και ζούσε, «δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος…», αλλά και να γεύεσαι και τις ατελείωτες και απόλυτες σιωπές του.

Αυτά τα… ευτηχήματά του, τις μετέωρες στιγμές του ανάμεσα στις αναμνήσεις του και την σύγχρονη πραγματικότητα που θα ανάσαινε και θα σκεφτόταν: «και τι κάνουμε τώρα; Το Ρωμαίηκο λίγο πολύ το φτιάξαμε. Τι γίνεται με όλους αυτούς που μπλέξαμε. Πώς ξεμπερδεύουμε με δαύτους; Μοναρχικούς και αρχομανείς που ταλαιπωρούν την πατρίδα λόγω της ‘διοτέλειάς τους».

Και ας είναι πάλιν στιγμές αγωνίας, αλλά και ζωής και δράσης για το Ρωμαίηκο για τον αγράμματο ο οποίος μοιάζει να έγινε ο σοφός πατέρας του γένους. Αυτό έχει συνέχεια στο μυαλό του με την αγωνία του γονιού, για να μην ξεστρατίσει το παιδί του.

Μπορεί και, κάπου κάπου, να σκεφτόταν, πως θα έχει δίκαιο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ο οποίος αύριο μεθαύριο θα γράψει: «Από τότε που μεταλλάξαμεν τυράννους»! Και θα αναρωτιέται, πού βρήκε τέτοιο σθένος ένας σχεδόν κουρελής συγγραφέας να το γράψει αυτό; Τέτοιους ανθρώπους θα ήθελα να έχω σήμερα κοντά μου.

Εξ ου και το κλάμα που βγήκε με την σκέψη αυτή από τα σωθικά του και οι ποταμοί των δακρύων που έρευσαν από τα μάτια του. Όχι δεν ήταν από γεροντική συγκίνηση, αλλά από το κακό που έβλεπε να γίνεται μπροστά του. Άκου τι λέει ο Σκιαθίτης, αυτός ο γίγαντας των ελληνικών γραμμάτων που τον μετράν από εδώ και από εκεί για να δουν αν αξίζει. Είναι έτσι ή αλλιώς, αναρωτιούνται δήθεν τάχα; Το ίδιο δεν θα πάθω και εγώ μ’ αυτά που γράφω; Και πού να βγουν και τα «Οράματα και θάματα» τι έχει να γίνει;

Η Επανάσταση του 1821 στην Πελοπόννησο!

🙋‍♂️Όλα όσα αξίζει να γνωρίζεις για την Επανάσταση του 1821 στην Πελοπόννησο!

🤔 Πως οργανώθηκε; - Η οικονομική και ναυτική ανάπτυξη των Ελλήνων στις αρχές του 19ου αιώνα, δημιούργησε έντονες προσδοκίες για την ανεξαρτησία τους. Στην Πελοπόννησο έγιναν αρκετές συναντήσεις οπλαρχηγών λίγες εβδομάδες πριν την κήρυξη της Επανάστασης το Μάρτιο του 1821. Οι πιο σημαντικές συναντήσεις ήταν στην Καρδαμύλη (6 Ιανουαρίου), Βοστίστα (26 - 29 Ιανουαρίου) και Μονή Ρεκίτσας (Αρχές Μαρτίου).

🧭Έναρξη - Στις 17 Μαρτίου 1821 υψώθηκε το λάβαρο της Επανάστασης στην Αρεόπολη, που σηματοδοτούσε την επίσημη έναρξη. Ωστόσο, τρεις μέρες πριν ξεκίνησαν εξεγέρσεις στην περιοχή των Καλαβρύτων από το Νικόλαο Σολιώτη, θέτοντας σε Επαναστατικό αναβρασμό όλη την Ορεινή Αχαΐα.

⚔️ Μάχες & Απελευθερώσεις - Το λάβαρο της Επανάστασης στην Αρεόπολη αποτέλεσε την αφορμή για ξεσηκωμό και μάχες σε όλη την Πελοπόννησο. Ακολούθησαν τα Καλάβρυτα και η Πάτρα (21 Μαρτίου), η Καλαμάτα (23 Μαρτίου) και η Δυτική Πελοπόννησος (24 Μαρτίου). Μάχες εξελίχθηκαν όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1821 με τις πιο σημαντικές να είναι στο Λεβίδι (15 Απριλίου), Βαλτέτσι (12 Μάϊου), Δολιανά (18 Μάϊου), Πούσι (13 Ιουνίου) με αποκορύφωμα την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου). Το 1822 σημαντικές μάχες διεξήχθησαν στην Ανατολική Πελοπόννησο με αποκορύφωμα τη Μάχη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822)

Ο Mearsheimer για τον πόλεμο – Γιατί δεν θα χάσει το Ιράν

25/03/2026

EPA/ABIR SULTA

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Μια αναλυτική συνέντευξη (θα την παραθέσουμε σε τρία μέρη) του Αμερικανού καθηγητή διεθνών σχέσεων της “ρεαλιστικής σχολής” στο πανεπιστήμιο του Σικάγου John J. Mearsheimer στον βραβευμένο με το βραβείο Pulitzer δημοσιογράφο Chris Hedges για τον πόλεμο και την στρατιωτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή, τις λάθος εκτιμήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης, την στρατηγική του Ιράν, τις γεωοικονομικές επιπτώσεις και τα γεωπολιτικά ρίσκο μιας περαιτέρω κλιμάκωσης της σύγκρουσης μεταξύ Αμερικανοϊσραηλινών και Ιρανών.

Στο ερώτημα του διακεκριμένου δημοσιογράφου Chris Hedsen για ποιο λόγο ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανέτρεψε την διαχρονική πολιτική όλων των προκατόχων του (Μπους, Ομπάμα και Μπάιντεν) κι επιτέθηκε στις 28 Φεβρουαρίου απρόκλητα και σε παράβαση του διεθνούς δικαίου στο Ιράν, ο διάσημος Αμερικανός καθηγητής διεθνών σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Σικάγου John J. Mearsheimer ήταν κατηγορηματικός: Η αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Ιράν είναι μια νέα πραγματικότητα και ο Τραμπ «είναι πράγματι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που έπεσε στην παγίδα» του Νετανιάχου.

Υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι «το πρώτο μικρό βήμα προς τα μπροστά έγινε τον περασμένο Ιούνιο με τον πόλεμο των 12 ημερών» εναντίον του Ιράν, που ξεκίνησε και ουσιαστικά διεξήγαγε και πάλι το Ισραήλ, αλλά ο Τραμπ ήταν αυτός που ανακοίνωσε ότι «ο πόλεμος έληξε νικηφόρα για τις ΗΠΑ, με την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν».

Τώρα όμως, όπως υποστήριξε ο Αμερικανός καθηγητής, ο Τραμπ «μπήκε σε αγεωγράφητα νερά», χωρίς να γνωρίζει τις πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, ούτε να έχει κάποια στρατηγική απεμπλοκής από αυτήν την πολεμική περιπέτεια. Ήδη, μετά από τρεις εβδομάδες πολέμου κλυδωνίζεται η παγκόσμια οικονομία, αλλά και η νατοϊκή συμμαχία. Μια δυσμενή πραγματικότητα για την οποία προειδοποιούσε από καιρό ο νουνεχής, διορισμένος από τον Τραμπ αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, στρατηγός John Daniel Caine, καθώς «γνώριζε από την αρχή ότι τα πράγματα δεν θα εξελίσσονταν όπως φαντασιώνονταν Τραμπ και Νετανιάχου».

Η “παγίδα” Νετανιάχου

Ανδρέας Σταλίδης

Ο Σημίτης, η Ντόρα Μπακογιάννη (και ο πατέραςτης ΚωνσταντίνοςΜητσοτάκης), ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Συνασπισμός (προκάτοχος του ΣΥΡΙΖΑ) στην Ελλάδα και αρκετοί στην Κύπρο (Κληρίδης, Αναστασιάδης κλπ) υποστήριξαν με πολύ ή λίγο πάθος το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο το 2004.

Το ξέρετε ότι βάσει του Σχεδίου Ανάν, οι βάσεις δικαιούντο χωρικά ύδατα, και θα είχαν αξιώσεις για ΑΟΖ; (μωβ και κίτρινο στον χάρτη)

Το ξέρετε ότι βάσει του Σχεδίου Ανάν, ο Πρόεδρος της Κύπρου θα ήταν εκ περιτροπής Ελληνοκύπριος και Τουρκοκύπριος;

Το ξέρετε ότι στο ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα της Κύπρου, ο αριθμός των βουλευτών θα ήταν ο ίδιος μεταξύ των δύο κοινοτήτων; και ότι θα απαιτούνταν πλειοψηφία και από τα δύο σώματα για να περάσει οποιαδήποτε απόφαση, άρα οι Τουρκοκύπριοι θα είχαν ουσιαστικά βέτο στη νομοθετική εξουσία;

Το ξέρετε ότι λόγω αυτού του δυσλειτουργικού μοντέλου, θα υπήρχε 9μελής επιτροπή που θα έλυνε όλες τις εμπλοκές με συμμετοχή 3 Ελληνοκυπρίων, 3 Τουρκοκυπρίων και 3 ξένων (!);

Αντε στείλε F-16 και φρεγάτες στην Κύπρο σε αυτές τις συνθήκες.

Γι' αυτό δεν ξεχνάμε ποτέ:

ΖΗΤΩ Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ.

Το νόημα της χριστιανικής ζωής η απόρριψη της ισχύος

παπά - Κώστας Λαγός

«Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς και οι μεγάλοι τους ασκούν εξουσία πάνω τους. Δεν θα είναι έτσι όμως μεταξύ σας· αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας· και όποιος θέλει να γίνει πρώτος ανάμεσά σας, θα είναι δούλος όλων· γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του λύτρο για πολλούς».

Και φτάνοντας στην τελευταία Κυριακή πριν μπούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, και αφού θα προηγηθεί η παρένθεση τους Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαϊων, αγγίζουμε τελικά όχι μόνο το νόημα της νηστείας και της εγκράτειας αλλά το νόημα της χριστιανικής ζωής. Την απόρριψη της ισχύος, την αδιαφορία για τα αξιώματα, τη διάθεση για προσφορά χωρίς όρους.

Ο Χριστός απορρίπτει τη συμπεριφορά αυτών που κυβερνάνε τα έθνη. Αυτών που θεωρούν άρχοντες τους εαυτούς τους αλλά δεν είναι παρά τύραννοι. Αυτών που διαγκωνίζονται για το ποιος από αυτούς θα συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη εξουσία και την πιο πολλή δύναμη ώστε να εξουσιάζει όσο πιο πολλούς γίνεται.

30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 04:10 τα χαράματα:

"Η δημιουργία βαριάς μεταλλουργικής και χημικής βιομηχανίας στην Ελλάδα μπορεί να υποστηριχθεί όχι μονάχα επειδή υπάρχουν σημαντικά ευνοϊκές τεχνικές προϋποθέσεις στη χώρα μας ή γιατί είναι ανάγκη να διαφυλαχθούν οι εσωτερικοί οικονομικοί της πόροι που με τη μορφή συναλλάγματος βγαίνουν αθρόα στο εξωτερικό για να αγοράζονται εκεί μισοκατεργασμένα ή τελειωμένα προϊόντα, αλλά μπορεί, και πρέπει, πρωταρχικά να υποστηριχθεί ως μια από τις βασικές επιδιώξεις της λαϊκής δημοκρατίας για την ολοκλήρωση του αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού του τόπου και τη ριζική μετατροπή στη διάρθρωση της οικονομίας του. Η εκβιομηχάνιση της χώρας μπορεί να στηριχθεί και να πραγματοποιηθεί σε γερή τεχνικοοικονομική βάση μονάχα αν δημιουργηθεί βαριά βιομηχανία. [...]"

...Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Δημήτρης Μπάτσης, προτείνοντας από το 1947 το ίδιο μοντελο ΕΝΔΟΓΕΝΟΥΣ ανάπτυξης που έχει ακόμα και σήμερα ανάγκη η χώρα!

Δυο οι άξονες της πρότασης του: η παραγωγή ενέργειας και τα μεταλλεύματα.

Είμαι σίγουρος ότι αν δεν τον είχαν εκτελέσει, σαν σήμερα πριν 74 χρόνια, μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη επειδή τόλμησε να γράψει αυτό το οπισθόφυλλο, πάλι τα ίδια θα έλεγε.

Ίσως να πρόσθετε και την ανάγκη δημιουργίας ενός ενεργειακού νομίσματος αντικρυσμένο με μέρος της αξίας των κοιτασμάτων. Ψηφιακό επί των τεχνολογιών blockchain, για να μην το γλεντάνε όλες οι μαφίες της διαπλοκής των πλυντηρίων του μαύρου χρήματος φυσικά, και με απλους κανόνες δημοκρατικού ελέγχου στην έκδοση και κυκλοφορία του με διαφάνεια. Για να χρηματοδοτηθεί με αυτό ενδογενως και η εργασία, το κοινωνικό κράτος, το ΕΣΥ, η παιδεία και η έρευνα, η πρωτογενής παραγωγή διατροφικών κλπ.

Δηλαδή ένα πρόγραμμά ακριβώς ανάποδο από τον "εκσυγχρονισμό" του Σημίτη ή αυτό που λείπει ακόμα από ΟΛΑ τα προγράμματα των σημερινών υφιστάμενων ή εκκολαπτόμενων κομμάτων, για να γίνεται κατανοητό.

Εντός του ευρώ?

"Σμιλεύοντας το θαύμα...:Μέρος 10ο - Η Εκκλησία στην Επανάσταση

25η Μαρτίου 1821. Στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, σύμφωνα με την παράδοση, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός, υψώνει το λάβαρο της Επανάστασης. Σημασία δεν έχουν τόσο η χωροχρονική ακρίβεια, όσο η αδιαμφισβήτητη παρουσία του κλήρου στον Αγώνα. Στη δεκαετή διάρκειά της, στο όνομα της Επανάστασης, θυσιάστηκαν ιερείς του ανώτερου και του κατώτερου κλήρου, επίσκοποι σαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε', αρχιμανδρίτες σαν τον Παπαφλέσσα, διάκονοι όπως ο Αθανάσιος Διάκος όλοι ρίχθηκαν στη μάχη "υπέρ πίστεως και πατρίδος".

Από τα προεπαναστατικά χρόνια και τον σκοτεινό καιρό της Οθωμανοκρατίας, η Εκκλησία στήριξε τη Ρωμιοσύνη και ανέθρεψε τη γενιά, η οποία θα ξεκινούσε τη μάχη για την ελευθερία. Από την εκτέλεση του Πατριάρχου Γρηγορίου Ε' μέχρι την αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι ενάντια στις δυνάμεις του Ιμπραήμ, ο κλήρος ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή μάχης, είτε αυτή ήταν σωματική είτε πνευματική.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ

Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

• Πρόλογος : Χρήστος Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.- Επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

• Εισαγωγή -Έρευνα- επιμέλεια: Θεοφάνης Μαλκίδης

• Ψηφιοποίηση ανέκδοτων ομιλιών: Στέλιος Βικόπουλος, Γιάννης Κουριαννίδης, Μιχάλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Φουρνάρος, Θεοφάνης Μαλκίδης

• Απομαγνητοφώνηση ανέκδοτων ομιλιών: Γιάννης Χούτας

• Πρωτότυπο έργο εσωφύλλου: Μαργαρίτα Ράντεβα

•Δημιουργικό και συντονισμός έκδοσης: Χρόνης Αμανατίδης

©Οικογένεια Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Αθήνα 2026

1.Βίος πολιτικός

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 5 Μαρτίου 1951- Αθήνα 27 Μαρτίου 2024) σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Διωκόμενος, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, διέφυγε παράνομα στην Ιταλία, όπου ήταν μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος ΠΑΚ. Συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος από το 1977, ενώ εκλέχθηκε μέλος του εκτελεστικού γραφείου το 1994. Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και αγωνίσθηκε να συγκροτήσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό κίνημα, ιδρύοντας τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση».

Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και συμπαραστάθηκε σε πολλούς λαούς στην Αφρική, Νότια Αμερική, Ασία, καθώς και στους Αρμένιους και τους Κούρδους.

Στην ανάρτηση αυτή η 25η Μαρτίου δεν διαβάζεται ως απλή «διπλή γιορτή», αλλά ως συνάντηση 2 πράξεων ελευθερίας: του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ελληνικής Επανάστασης. Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» φωτίζονται ως 2 ρήματα που άλλαξαν την ιστορία.

Ποιο από τα 2 ρήματα θεωρείτε πιο δύσκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο: το ναι της εσωτερικής συγκατάθεσης ή το όχι της αντίστασης στη δουλεία;

ΚΛΙΚ στις εικόνες ή ΕΔΩ για να διαβάσετε τη δημοσίευση

ΤΌΛΗΣ ΚΟΪ́ΝΗΣ

Γίνεται μια προσπάθεια αναθεώρησης των «Εθνικών μύθων» για την Επανάσταση του 1821. Κορυφώθηκε τις μέρες που γιορτάζονταν τα 200 χρόνια. Τα κύρια σημεία των «νέων» απόψεων είναι:

• Μας απελευθέρωσαν οι «ξένοι»

• Αυτοί που αγωνίστηκαν δεν ήταν Έλληνες!!!!

• Η εκκλησία ήταν εντελώς αντίθετη προς την Επανάσταση.

• Οι πρόγονοί μας ήταν υπεύθυνοι για σφαγές και εθνοκαθάρσεις.

Η προώθηση πολλών από αυτές τις απόψεις ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ από ξένες (σ.σ.και "συμμαχικές") πρεσβείες και τείνει στην καλλιέργεια της άποψης ότι είμαστε ένας ΕΘΝΟΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ, που κατά τύχη υπάρχουμε. Άρα φυσιολογικό είναι να είμαστε μια αποικία χρέους και υπάκουοι στα κελεύσματα του Αγγλοσαξονικού Ιμπεριαλισμού.

Είναι έτσι;

Ας ξεκινήσουμε με τους «ξένους».

Ανεβάζω φωτογραφία από την αψίδα με τα ονόματα των Φιλελλήνων που έπεσαν σε μάχες το 1821. (Βρίσκεται μέσα στην Φραγκόκλησα στο Ναύπλιο). Αυτοί πραγματικά πολέμησαν γενναία για την ιδέα της Ελευθερίας. Σεβόμαστε την μνήμη τους και την τιμούμε. Δεν ήταν όμως όλοι σαν αυτούς.

Ήταν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:

• Οι πραγματικά φιλελεύθεροι και φιλέλληνες. (κυρίως Πολωνοί και Αμερικανοί)

• Οι τυχοδιώκτες, κυρίως πρώην στρατιωτικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Ναπολεόντα, που, μετά το τέλος των πολέμων στην Ευρώπη (1815), είχαν μείνει χωρίς δουλειά και έλπιζαν σε επαγγελματική αποκατάσταση εδώ (κυρίως Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Πορτογάλοι)

Έλενα Ακρίτα

🇬🇷 Ο οπλαρχηγός ‘Νικηταράς ο Τουρκοφάγος’ -κατά κόσμον Νικήτας Σταματελόπουλος - στα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και άρρωστος, ζητιανεύει για να ζήσει.

Το ‘φιλεύσπλαχνο’ ελληνικό κράτος, αντί να συνδράμει τον ήρωά του πήγε και τού χορήγησε ‘άδεια επαιτείας’.

🇬🇷 Ελάχιστοι γνωρίζουν το προοδευτικό, ανήσυχο και ριζοσπαστικό πνεύμα του του οπλαρχηγού της Ελληνικής επανάστασης.

🇬🇷 Μέγας και ανδρείος στρατηγός, γενναίος στη μάχη, ταπεινός στη ζωή. Το 1821 στη μάχη των Δολιανών κατόρθωσε με λίγες δυνάμεις να αποκρούσει την επίθεση με πυροβολικό του πολυάριθμου στρατού των Τούρκων. Κι επειδή στη μάχη αυτή, σκότωσε ο ίδιος πολλούς Τούρκους, ονομάστηκε Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.

🇬🇷 Ο άνθρωπος αυτός, 100 χρόνια μπροστά από την εποχή του, στην πάμπτωχη μετεπαναστατική Ελλάδα εκείνος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.

🇬🇷 Ενδεικτική η επιστολή που στέλνει στον Παπαφλέσσα, υπουργό των Εσωτερικών τότε.

Προτείνει.

🔺Στο Ναύπλιο το τζαμί του Αγά Πασά να γίνει θέατρο.

🔺Το αρχοντικό της πόλης απέναντι από το τζαμί, να μετατραπεί σε σχολείο – με εργαστήρια παρακαλώ – για να μάθουν τα παιδιά γράμματα.

🔺Ένα μεγάλο σπίτι στην ευρύτερη περιοχή να γίνει νοσοκομείο για άπορους ασθενείς.

🔺Και τέλος να διοριστεί ο ίδιος ‘επιστάτης’ να κρατάει τα τεφτέρια, να δίνει λογαριασμό και γενικώς να φροντίζει τα χρήματα πάνε εκεί πού πρέπει κι όχι στις τσέπες των επιτηδείων.

“Εξοχώτατε Υπουργέ των Εσωτερικών

ΜΝΗΜΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ - ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Ο Μιχάλης αυτοσυστηνόμενος – είτε σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (τα ‘’εγώ ειμί’’, ή, τα ‘’εμείς’’ του)

Ή αλλιώς, με λόγια απλά… ‘’Εμείς δεν είχαμε όπλα, είχαμε ισχυρές ιδέες’’

Από κάποια, απ΄ τα διάσπαρτα στο έργο του Μιχάλη, ‘’εγώ ειμί ‘’ του, συγκροτείται αυτό το κειμενάκι. Μιλώ για όλες εκείνες τις λίγες στιγμές που ο Μιχάλης, είτε μιλώντας σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, μιλά για τον εαυτό του. Θεώρησα πως ήταν χρήσιμο πολύ να γίνει αυτό, γιατί πίσω απ΄ αυτά τα ‘’εγώ ειμί’’ του, που άλλοτε εκφράζονται άμεσα και πρόδηλα και άλλοτε υπονοούνται, ξεκλειδώνεται ένα σπουδαίο –το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου- στοιχείο της προσωπικότητάς του, είτε σαν διανοούμενος-πολιτικός είτε σαν πρόσωπο, αυτό της ηθικής και της καθαρότητας.

Χρησιμοποιήθηκε η βιβλική έκφραση ‘’εγώ ειμί’’, αν και τις περισσότερες φορές ο Μιχάλης όταν αναφέρεται στον εαυτό του μιλά με το ‘’εμείς’’. Κι αυτό το κάνει όχι για λόγους ‘’πληθυντικής μεγαλοπρέπειας’’ αλλά επειδή αρχικά αυτό προτάσσει ο από την κούνια του ευγενικός του χαρακτήρας, κι απ΄ την άλλη, το γεγονός, ότι ο Μιχάλης ήτανε πάντα στο ‘’εμείς’’, θέλοντας μ΄ αυτό να δείξει ότι ό, τι έκανε δεν το ΄κανε μόνος του αλλά με τη συνέργεια ενός ολόκληρου χώρου, μιας οικογένειας πολιτικής που το κάθε μέλλος της το θεωρούσε ισότιμό του κι ας ξέραμε όλοι μας, όλοι εμείς που σταθήκαμε πλάι του, ότι όλο αυτό το οικοδόμημα, το σώμα ιδεών και πράξεων, το στίγμα και οι προτεραιότητες που πρόβαλλε ο χώρος μας ήτανε γ έ ν ν η μ α δ ι κ ό τ ο υ.

Ιδού λοιπόν κάποια απ΄ τα ‘’εγώ ειμί’’ ή τα ‘’εμείς’’ του Μιχάλη :

‘’Αυτά τα χρόνια δεν ήμασταν εμείς που πήγαμε την πολιτική στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της κομματοκρατίας. Δεν πήραμε ούτε δείξαμε εμείς το δρόμο της υπουργικής καρέκλας… ‘’

Το 1821 καταλύτης επανακαθορισμού της πορείας του Ελληνισμού

25/03/2026

ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο φετινός εορτασμός της Επανάστασης του 1821, βρίσκει την Ελλάδα να ασφυκτιά από τις εσωτερικές της ανεπάρκειες, τις αντιφάσεις και τις υστερήσεις, σε συνδυασμό με τις δραματικές διεθνείς εξελίξεις, βαδίζοντας χωρίς ολιστική εθνική στρατηγική, σε έναν πλανήτη, που κινείται με ιλιγγιώδεις γεωπολιτικές περιστροφές.

Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, που αν και περιφερειακός αγγίζει άμεσα όλο τον πλανήτη, δημιουργεί ένα νέο πεδίο διεθνών ανακατατάξεων στη σημερινή μεταβατική περίοδο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού κόσμου στα πλαίσια του “φθινοπώρου” της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας.

Σε αυτές τις ρευστές μεταβατικές περιόδους η ύπαρξη πολιτικών ηγεσιών με όραμα και οξυδέρκεια, στοιχεία που απουσιάζουν από την χώρα, αποτελούν το πιο ασφαλές πλαίσιο για την κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Το βίαιο άνοιγμα της “ντουλάπας με τους σκελετούς”, που έχουν σωρευθεί κατά την Μεταπολίτευση, την πιο ίσως ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, έφερε στο άμεσο προσκήνιο όλες τις στρεβλώσεις και της παθογένειες.

Από το κράτος που χαρακτηρίζεται από έντονο πελατειασμό, γραφειοκρατία και δραματική υστέρηση, το πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε μετά την πτώση της χούντας με την ενεργή και δυναμική συμμετοχή των κομμάτων ως κρίσιμων πυλώνων στο δημοκρατικό πολίτευμα και κατέληξε σήμερα σε μια βαριά νοσηρή κομματοκρατία, την αέναη παρασιτική οικονομική ολιγαρχία με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη εθνικής συνείδησης, τη διαπλοκή με το κράτος και τέλος την κοινωνία που από την έντονη ριζοσπαστικοποίησή της μετά την πτώση της Χούντας και την ολόπλευρη συμμετοχή στα κοινά με στόχο την αναβάθμιση της χώρας, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα κατακερματισμένο άθροισμα εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κομματικής εξουσίας με κύρια χαρακτηριστικά τον ιδιότυπο “μιθριδατισμό” και αυξανόμενο ανορθολογισμό.

Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΟΣΩΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ.

Γρηγόρης Κλαδούχος

Α.

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ: «Ο διανοούμενος είναι ένα άτομο ικανό να αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα του κόσμου και να την συνοψίζει, ενδεχομένως με ανατρεπτικές συνέπειες»(1). Αντιλαμβάνεται την δομή της πραγματικότητας και δημιουργεί μια σύνθεση: των ιδεών και της ιστορίας και προσφέρεται στην δράση της με προορισμό να δώσει σε αυτήν το μέγιστο της οικουμενικότητας και της δυνατής επικαιρότητας. Ο κόσμος του είναι αυτός της παιδαγωγικής, των προτάσεων, να φέρνει αρμονικότητες στις αντινομίες σε μια ευγενή συνάρθρωση φαντασιακού και εμπειρίας. Το βασίλειο των καλών διαθέσεων. Τέτοια εφόδια είχε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η ιστορία δεν μπόρεσε να τον διαψεύσει. Ούτε διαμεσολαβητικός, ούτε συγκρουσιακός, αλλά με την διαλεκτική της υγειοφόρου πολιτικής αποστολής.

Πρώτη διαπιστωτική του αφετηρία: ο χαρακτήρας του κράτους, εξαρτημένου, επιτηρούμενου, δορυφορικού, συσσώρευσης κεφαλαίων από οικονομικές μεταπρατικές ελίτ και εξαγωγής κεφαλαίων από το κράτος, με το απαραίτητο θεσμικό και πολιτικό δυναμικό. Με βάση μια διαλεκτική αυτοδιαχειριστική κοινωνική θεωρία γεωιστορικής ολότητας υπέδειξε πράξεις μετασχηματισμών. «Μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που αλλάζουν την δομή ενός συστήματος και όχι αυτές που αλλάζουν τις παραμέτρους του» (2).

Ο Μ. Χ. στερέωσε μια πύλη στους λαβύρινθους της ζωής και της πολιτικής, πάνω στην σχέση δημοκρατίας ως ιδεατό και μορφών πραγμάτωσής της. Ανέλαβε την ευθύνη ύφανσης ενός νήματος προς την διέξοδο. Οι προβλέψεις του θεμελιώθηκαν στην «προσεκτική μελέτη των συμπτωμάτων». (3)

Τριλογία Χρήστου Κηπουρού

“Εις μνήμην Πολιτικού Φιλοσόφου Μιχάλη”

Εισαγωγή

Ο περιορισμός του τίτλου στο μικρό μόνο όνομα, φυσικά και δεν συνιστά κάποια έκφραση χαριεντισμού ή χαϊδευτικού ή πολιτικού υποκοριστικού. Αυτό διότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, έκφραση σεβασμού προς την παλαιόθεν καθιερωθείσα προσφώνησή του, από όλους.

Οι ιδέες του, ο λόγος, η διαδρομή, επέβαλλαν να τον φωνάζουν με το μικρό, επιβεβαιώνοντας και μια μοναδική οικειότητα.

Αδιάψευστος μάρτυς το ίδιο το κάποτε κόμμα μας ΠΑΣΟΚ. Οι Κεντρικές του Επιτροπές, όπως και τα Συνέδρια. Μόνο τον Ανδρέα και το Μιχάλη, τους έλεγαν με τα μικρά ονόματα. Και αυτό πότε; Όταν το Ανδρέας, ήταν ήδη γνωστό και σε χρήση από το 1964, το δε Μελίνα, από το 1954, αν όχι 1944. Ας μην επεκταθώ σε κάποια ιδιαίτερα θλιβερή εξαίρεση του κανόνα, που άλλωστε ποτέ δεν είχε σχέση με ιδέες, πολιτική και ηθική.

Όσο τώρα για την προσθήκη στον ίδιο τίτλο, της φράσης: “Πολιτικού Φιλοσόφου”, έχω να πω και να προβλέψω, ότι θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ονόματος και της ταυτότητάς του.

Η ναζιστική Γερμανία εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τις αποστολές πετρελαίου από την US Standard Oil.

Από τον καθηγητή Michel Chossudovsky

Εικόνα: Ο Αδόλφος Χίτλερ μαζί με τον Πρέσκοτ Μπους, παππού του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους του νεότερου.

Πρώτη δημοσίευση από το GR στις 13 Νοεμβρίου 2019.

Στις 27 Ιανουαρίου 2024, η Ρωσία τιμά την επέτειο: αυτό συνέβη πριν από 80 χρόνια

«Μια κοσμοϊστορική επέτειος από τα χρονικά της σύγχρονης ιστορίας πλησιάζει σε άλλες δέκα ημέρες, η οποία παραμένει μια ζωντανή ανάμνηση για τον ρωσικό λαό. Η πολιορκία του Λένινγκραντ, αναμφισβήτητα το πιο φρικιαστικό επεισόδιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία διήρκεσε 900 ημέρες, έσπασε τελικά από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1944, πριν από ογδόντα χρόνια για να είμαστε ακριβείς.»

Την πολιορκία άντεξαν περισσότεροι από τρία εκατομμύρια άνθρωποι, εκ των οποίων σχεδόν οι μισοί πέθαναν, οι περισσότεροι από αυτούς τους πρώτους έξι μήνες, όταν η θερμοκρασία έπεσε στους -30 βαθμούς υπό το μηδέν. Ήταν ένα αποκαλυπτικό γεγονός. Άμαχοι πέθαναν από την πείνα, τις ασθένειες και το κρύο. Ωστόσο, ήταν μια ηρωική νίκη. Οι κάτοικοι του Λένινγκραντ δεν προσπάθησαν ποτέ να παραδοθούν, παρόλο που οι μερίδες τροφίμων μειώθηκαν σε μερικές φέτες ψωμί ανακατεμένες με πριονίδι, και οι κάτοικοι έτρωγαν κόλλα, αρουραίους - ακόμη και ο ένας τον άλλον - ενώ η πόλη έμενε χωρίς νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, καύσιμα ή μέσα μεταφοράς και βομβαρδιζόταν καθημερινά.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Ένας σπουδαίος Έλληνας. Ο τελευταίος Φιλικός φιλικός.

"Σμιλεύοντας το θαύμα..:Μέρος 9ο - Εξισλαμισμοί και Νεομάρτρες

«Οι Νεομάρτυρες αποτελούσαν κίνδυνο για την επικρατούσα τάξη πραγμάτων και ζωντανοί και νεκροί. Ακόμη και η ώρα του μαρτυρίου τους ήταν μήνυμα αντίστασης και πηγή δύναμης για τους υπόδουλους χριστιανούς». Με αυτόν τον τρόπο οι Ι. Θεοχαρίδης και Δ. Λουλές αποδίδουν τη σημασία της ύπαρξης των νεομαρτύρων στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Οι Τούρκοι, από τα πρώτα χρόνια της κατάκτησης στην περιοχή, προσπάθησαν να επικρατήσουν σε ένα κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Για να κατορθωθεί αυτό όμως έπρεπε να επικρατήσουν στο ένα κοινό σημείο όλων των Ελλήνων, την Ορθοδοξία. Σε μια μακρά περίοδο 400 χρόνων, οι Τούρκοι βασάνισαν και σκότωσαν έναν μεγάλο αριθμό Ορθοδόξων Ελλήνων οι οποίοι αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους, να "τουρκέψουν".

Οι νεομάρτυρες αυτοί, αποτελούσαν φωτεινά παραδείγματα για τους Έλληνες της περιόδου, οι οποίοι με θάρρος αντιστάθηκαν στις βίαιες διαθέσεις των Τούρκων. Θρυλική έχει μείνει η απάντηση του Αθανασίου Διάκου στον Ομέρ Βρυώνη, όταν ο τελευταίος του πρότεινε να αλλαξοπιστήσει για να σωθεί: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε ν’ αποθάνω.»

ΜΝΗΜΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ...

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε αδόκητα, πέρασε στην αιωνιότητα σαν σήμερα στις 27 Μαρτίου 2024.

Παρέμεινε ως το τέλος ασυμβίβαστος, απροσκύνητος!

Υπερασπίστηκε με ψυχή και πνεύμα ένα άλλο Σχέδιο για την πατρίδα μας και το δικαίωμα των λαών για ελευθερία και δικαιοσύνη!

Ο Μιχάλης για όλους εμάς αποτελεί το διαχρονικό πρότυπο ήθους, του διανοούμενου πολιτικού αγωνιστή που έδειξε τον άλλο δρόμο απέναντι στον καιροσκοπισμό, τη "δολοφονία" της πολιτικής, της "κακιστοκρατίας", όπως έλεγε.

Σε νεαρή ηλικία συνέγραψε τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

Σχεδίασε μια νέα εθνική στρατηγική για τον ελληνισμό, εμπνεύστηκε από τη μεγάλη κοινοτιστική, αγροτοδιατροφική και συνεταιριστική παράδοση του τόπου, πρότεινε την "Επαναθεμελίωση του Κράτους", το όραμα της "Πολυκεντρικής Ελλάδας" ενάντια στην μονοκεντρικότητα της Αθήνας.

Ηγήθηκε σε σημαντικές πρωτοβουλίες για την κατασκευή της Εγνατίας και της Ιονίας οδού, την ανάγκη νέων λιμανιών στους νέες εμπορικές θαλάσσιες διαδρομές, την "επανασύνδεση" με τους κόσμους των Βαλκανίων, του Ευξείνου Πόντου, της Μέσης Ανατολής, της Λιβύης και εναντιώθηκε στη "μεγάλη ιδέα" του αθηναϊκού χρεοβόρου κράτους, την Ολυμπιάδα της Αθήνας 2004 του κλεπτο-κρατικο-καπιταλισμού.

Το 1996 στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, προφητικά, προέβλεψε την χρεοκοπία της χώρας στο "Στο τέλος του ιστορικού κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω τουρκομπαρόκ" θα γίνει 'Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ"

Η αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας στην ελληνική Βουλή, η διεθνοποίηση του ζητήματος ήταν δική του πρωτοβουλία.

Ως μέλος της Ε.Ε. του Διεθνούς Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών το 1986, σε ομιλία του εισήγαγε για πρώτη φορά το Κουρδικό στον ΟΗΕ στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη, ενώ ως μέλος της ίδιας οργάνωσης εισήγαγε με παρεμβάσεις του το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ - Η ιστορική προφητική ομιλία στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ

Στο βίντεο η "κιβωτός" των σκέψεων, η ιστορική προφητική ομιλία στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Αξίζει να αφιερώσετε χρόνο για να την δείτε. Ειδικά για όσα λέει για τα εθνικά μας θέματα, για την ίδια την ύπαρξη μας…"

______***______

Ο "ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ" ΜΙΧΑΛΗΣ…

Γιώργος Τασιόπουλος

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε...

Δεν μπορούμε να το πιστέψουμε...

Η φωνή του όμως, γεμάτη δύναμη, με την ιδιαίτερη ζεστή χροιά, ηχεί!
Ο πολιτικός του λόγος ζωντανός περισσότερο από ποτέ, αποτελεί πολιτική διαθήκη για όσους διαμορφωθήκαμε κοντά του για 50 χρόνια!

Ερχόμενος στην Αθήνα, τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου, είχα διακαή πόθο να συνδεθώ μαζί του.

Παρότι νέος, υποσχόταν πολλά, μου άνοιγε πνευματικούς και κινηματικούς δρόμους. Στο πρόσωπό του επιβεβαιωνόταν η αγωνία του Αριστοτέλη να είναι ο άνθρωπος ζώο (ον) κοινωνικό!

Από Λουκάς Αξελός

- 25 Μαρτίου, 2026

του Λουκά Αξελού

Δεν αρκεί να έχεις ιδέες, πρέπει να έχεις και χαρακτήρα

Αν η φράση του Σολωμού «με λογισμό και όνειρο», μας φέρνει στον νου κάποιους ανθρώπους που όπως ο εθνικός μας ποιητής άφησαν το στίγμα τους μέσα από συνεχή σχεδιάσματα, α-συνέχειες, αναιρέσεις αλλά και άλματα, τότε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα μπορούσε να ενταχθεί στην κατηγορία αυτή.

Αυτό κατ’ αρχήν φυσικά, χωρίς γενικεύσεις και απολυτοποιήσεις. Και το ίδιο θα ισχυριστώ για τον χαρακτηρισμό του από μέρους μου ως ιδαλγού.

Διότι αναλύοντας περισσότερο τα όσα, τέλος πάντων εμπεριέχει ο χαρακτηρισμός του ιδαλγού, καθ’ υπέρβασιν του τίτλου του Ισπανού ευγενούς, ως «προσώπου που υπηρετεί μιαν ιδέα με ανιδιοτέλεια και αφοσίωση, αλλά και πολλές φορές και “ως αιθεροβάμων”, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των περισσότερων “ρεαλιστικά σκεπτόμενων”», ο Χαραλαμπίδης πράγματι προσεγγίζει το παραπάνω «πρότυπο», υπερβαίνοντάς το όμως όσον αφορά αυτό που αποτελούσε (θετικοαρνητικά) το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του, ως ανθρώπου όχι μόνο πλούσιου σε ιδέες, πίστη και οράματα, αλλά –κυρίως– όπως θα το διατύπωνε και ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ως ανθρώπου με ισχυρό χαρακτήρα.

Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη

Μετά τον πόλεμο που κήρυξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν αποκτά μεγάλη επικαιρότητα το βιβλίο του Γερμανού υπαρξιστή φιλοσόφου και ψυχοπαθολόγου Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers) «Η ατομική βόμβα και το μέλλον του ανθρώπου. Πολιτική συνείδησις της συγχρόνου εποχής», το οποίο εξεδόθη στην Βασιλεία της Ελβετίας το 1958.

Στην ελληνική γλώσσα μεταφράσθηκε από τον Κ. Α. Αναγνωστόπουλο σε δύο τόμους. Ο Α΄ Τόμος κυκλοφόρησε το 1965, ο δε Β΄ Τόμος το 1966.

Στο Β΄ Τόμο του έργου του ο Γιάσπερς αναφέρει την ακόλουθη ρήση του Δανού φιλοσόφου και θεολόγου Σαίρεν Κίρκεγκωρ (Søren Kierkegaard):

«ούτε ο λιμός ούτε αι επιδημίαι ούτε οι πόλεμοι θα επαναδώσουν εις τον άνθρωπον την σοβαρότητάν του. Μόνον όταν αι αιώνιοι τιμωρίαι της κολάσεως θα καταστούν και πάλιν πιστευτή πραγματικότης, ο άνθρωπος θα επανακτήση την έννοιαν του σοβαρού».

Ειδικά, όμως, στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα η τιμωρία της κολάσεως δεν αποτελεί μια τρομακτική προοπτική για τους μαζανθρώπους, αφού ένα πολύ μεγάλο μέρος των λαών, ίσως η κατά Ίψεν λεγόμενη «συμπαγής πλειοψηφία», έχει δολοφονήσει τον Θεό και στην θέση του λατρεύει το χρήμα, την τροφή, το σώμα, την υγεία, το αυτοκίνητο κ.ο.κ.

Επομένως, αν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θελήσει να χειραγωγήσει τον πολίτη, δεν έχει παρά να τον εκβιάσει με την απειλή της απώλειας κάποιων από αυτά τα λατρευτικά του αντικείμενα.

Μετά τη συνθηκολόγηση των Τούρκων της Καλαμάτας πολλοί Μανιάτες πήραν λάφυρα και Τούρκικες περιουσίες και γύρισαν στη Μάνη να γιορτάσουν το γεγονός. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μαζί με λίγους Μανιάτες προχώρησε για την Καρύταινα και προσπάθησε να δημιουργήσει το στρατόπεδο της Τριπολιτσάς. Ο Γρηγόριος Παπαφλέσσας και ο Φραντζής κατευθύνθηκαν προς την Κυπαρισσία για να συναντήσουν τους Ντρέδες. Αυτό ήταν και το πιο οργανωμένο μάχιμο σώμα, οι Ντρέδες των Σουλιμοχωρίων.

Οι Ντρέδες με γενικό αρχηγό το Γιαννάκη Μέλιο είχαν ορίσει ως σημείο συνάντησης το Κεφαλάρι, τον σημερινό Αϊ Γιώργη δηλαδή.

Στον Αϊ Γιώργη συναντήθηκαν: οι Κουβελαίοι με τον Γιαννάκη Μέλιο και τα αδέρφια του, οι Ψαραίοι με τους Αντώνη και Γεώργιο Συρράκο, τον Αντώνη Ντάρα και το θρυλικό Γιαννάκη Γκρίντζαλη, οι Κλεσουραίοι με τους Γεώργιο Μεγάλη και Δήμο Τότση, οι Λαπαίοι με τους Τζουμάνηδες και Πανουσάκηδες, οι Ριπισαίοι με τους Μπαλταίους, οι Σουλιμαίοι με τον θρυλικό παπα-Δημήτρη και τους δύο γιους του.

Ο Παπαδημήτρης Τζώρης ή Παπατσώρης στις 24 Μαρτίου κάλεσε τους Σουλιμαίους Ντρέδες στο εκκλησάκι του Αϊ Δημήτρη και, αφού ο ίδιος τέλεσε θεία λειτουργία, ύστερα τους μετάλαβε και τους ευλόγησε τα όπλα και τη σημαία. Στη συνέχεια ορκίστηκαν όλοι τους με τον όρκο «Λευτεριά ή Θάνατος». Αργότερα ο Δημήτριος Παπατσώρης ως αρχηγός οδήγησε τους Σουλιμαίους Ντρέδες στον Αϊ Γιώργη όπου συναντήθηκαν με τους Ντρέδες των άλλων χωριών.

Στις 24 Μαρτίου ο οπλαρχηγός Αναγνώστης Τζοχαντάρης από το Χρυσοχώρι παρουσίασε μια επιστολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Παπαφλέσσα.

Ο Λουκάς Αξελός παρουσιάζει ένα βιβλίο – σταθμό στη μελέτη του Ρήγα

Καταδίκασε τον δεσποτισμό, ανέδειξε την ελευθερία σε πρώτιστη αξία, υπερασπίστηκε την εθνική ανεξαρτησία και την αγάπη στην πατρίδα, εισηγήθηκε σεβασμό και ειρήνη για τα ελεύθερα κράτη, ανεξιθρησκεία, διάκριση των εξουσιών, κοινωνική ευαισθησία και πρόνοια για τους αδύναμους, υποστήριξε τα ατομικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές αξίες. Μελετώντας και φωτίζοντας το έργο του σε όλο του το βάθος ο Ρήγας Βελεστινλής μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος και θεμελιωτής στην έννοια που σήμερα προσδιορίζεται ως Δημοκρατικός Πατριωτισμός.

Γράφει η Ελπίδα Πασαμιχάλη

Την πολύ ενδιαφέρουσα αυτή προσέγγιση του Ρήγα παρουσιάζει στο βιβλίο του με τίτλο «Ρήγας Βελεστινλής – Πατέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και του Δημοκρατικού Πατριωτισμού» ο καθηγητής, συγγραφέας και ιδρυτής του ιστορικού εκδοτικού οίκου Στοχαστής, Λουκάς Αξελός.

Για μια προσωπικότητα τόσο πληθωρική και πολυσύνθετη όσο ο Ρήγας που συνδύαζε την ακρίβεια του χαρτογράφου και το πάθος του μελετητή με το φλογερό ταπεραμέντο του ποιητή και το ανυπότακτο φρόνημα του επαναστάτη με τη βαθιά εντιμότητα, αυταπάρνηση και ευαισθησία του μάρτυρα, είναι φυσικό οι περισσότερες μελέτες να παρουσιάζουν ελλείψεις ή να χαρακτηρίζονται από μονομέρεια. Πολύ περισσότερο που οι πληροφορίες για τη ζωή αυτής της μοναδικής προσωπικότητας που άνθισε αλλά και διώχθηκε στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είναι σε αρκετές περιπτώσεις συγκεχυμένες και ένα μέρος από το έργο του έχει χαθεί.

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ/ - Μέρος Η.

Το 1828 σημαίνει μια καμπή για την πορεία του ελληνικού έθνους. Το 1827, οι ενωμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις καταστρέφουν την αρμάδα των Τουρκο-Αιγυπτίων και θέτουν νέα δεδομένα στην προσπάθεια του ελληνικού Γένους για ανεξαρτησία. Η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας αποφασίζει να παραδώσει την κυβέρνηση της Ελλάδας στον Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας και κορυφαίο διπλωμάτη της εποχής, τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Γεννημένος στην Κέρκυρα και σπουδαγμένος στην ιατρική, με εμπειρία στην πολιτική και τη διπλωματία, ο Καποδίστριας είχε ένα όραμα για την Ελλάδα εντελώς διαφορετικό σε σχέση με αυτά τα οποία γνώριζε ο ελληνικός λαός. Συνδέει την Ευρώπη με την Ορθοδοξία, την Ανατολή με τη Δύση και τις ευρωπαϊκές ιδέες με το ελληνικό ιδεώδες για ελευθερία.

Ο θάνατός του το 1831 έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο άλλαξε τα δεδομένα της ηγεσίας στην Ελλάδα. Οι κορυφαίες μορφές της εποχής αδυνατούσαν να βρουν λύση για το πρόβλημα της έλλειψης κάποιου κυβερνήτη, με αποτέλεσμα την παρέμβαση ξένων δυνάμεων για την επίλυσή του. Στις 6 Φεβρουαρίου του επόμενου χρόνου φτάνει στη χώρα ο Όθωνας.

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Δημήτρη Σταθακόπουλο, Κωνσταντίνο Χολέβα και Γιώργο Καραμπελιά