Ο κρητικός διατροφικός πολιτισμός στο επίκεντρο: Παρουσιάζεται στα Χανιά το νέο βιβλίο του Μιχάλη Μ. Μινουδάκη

Από Αγώνας της Κρήτης
- 09/07/2026

Μια ξεχωριστή πολιτιστική και γαστρονομική εκδήλωση πρόκειται να πραγματοποιηθεί στα Χανιά, με αφορμή την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Μιχάλη Μ. Μινουδάκη, υπό τον τίτλο «Καλή Όρεξη: 12 κείμενα για τον κρητικό διατροφικό πολιτισμό».

Η παρουσίαση, η οποία τελεί υπό τη συνδιοργάνωση κορυφαίων θεσμικών, περιφερειακών και εκκλησιαστικών φορέων του τόπου, αναδεικνύει τη σημασία της παραδοσιακής διατροφής ως αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής ταυτότητας και της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κρήτης.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026, συγκεντρώνοντας το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας γύρω από τη γαστρονομική παράδοση και το έργο ενός ανθρώπου με έντονη κοινωνική και πνευματική δράση.

Το πρόγραμμα της παρουσίασης και οι συντελεστές της εκδήλωσης

Η επίσημη εκδήλωση παρουσίασης συνδιοργανώνεται από την Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας & Αποκορώνου, την Περιφέρεια Κρήτης – Περιφερειακή Ενότητα Χανίων, τον Δήμο Χανίων και το Πνευματικό Κέντρο Χανίων.

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026 και ώρα 19:30, στο κλιματιζόμενο αμφιθέατρο του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, το οποίο βρίσκεται στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου 70, με την είσοδο να είναι ελεύθερη για το κοινό.

Το βιβλίο προλογίζει ο Μητροπολίτης Κυδωνίας & Αποκορώνου, κ.κ. Τίτος. Τους παρευρισκομένους θα υποδεχθεί και θα καλωσορίσει ο γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου, Πτέραρχος ε.α. Εμμανουήλ Κελαιδής, ενώ τον συντονισμό της εκδήλωσης και της συζήτησης θα αναλάβει η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Χανίων, Κατερίνα Πολύζου.

Για το περιεχόμενο του έργου και τη σημασία των 12 κειμένων γύρω από τον διατροφικό πολιτισμό του νησιού θα μιλήσουν οι φιλόλογοι Αναστάσιος Παπακώστας και Δημήτρης Σταματάκης, καθώς και ο ίδιος ο συγγραφέας.

Μιχάλης Μ. Μινουδάκης: Μια διαδρομή προσφοράς, γαστρονομίας και κοινωνικών αγώνων

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!»

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

 

 

 Με αφορμή το citizen vigilante

  

 

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!», είναι το μότο με το οποίο έκλεινε το τραγούδι διασκευή, σε στίχους Παντελή Αμπαζή, με τίτλο «Madame».
΄
Τι εννοούσε ο ποιητής; Εννοούσε ότι δεν υπάρχει εθνικό κράτος. Εκείνο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας για να προστατεύει τους εγχώριους πολίτες του από κάθε απειλή τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Εθνικό κράτος, δηλαδή εκείνο που φροντίζει ως κράτος πρόνοιας τους πολίτες, με τις ανάλογες υπηρεσίες στους τομείς λόγου χάρη της υγείας, της παιδείας ή της δικαιοσύνης. Ωστόσο, κράτος υπάρχει και παραϋπάρχει! Μόνο που δεν είναι πλέον εθνικό. Είναι μορφή διεθνοποιημένης πολιτικής εξουσίας, άτυπου αυτοκρατορικού τύπου, με τοπικούς τοποτηρητές που ονομάζονται «πολιτική ηγεσία του τόπου». Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές «ψευτοδημοκρατικές» διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και «επιλέγει» βάση των προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ. 

Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά «προοδευτικούς», ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα. Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με «ανοιχτά σύνορα») και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες «open society» λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν «πολιτών του κόσμου». Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής «φυσικής» εξέλιξης.

Οδύσσεια της Οδύσσειας

Roberto Luigi Pagani - 09/07/2026

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Λουίτζι Παγκάνι

Θα με συγχωρήσετε που επιμένω σε αυτό το θέμα, αλλά ως Ιταλός, νιώθω βαθιά συνδεδεμένος με τα κλασικά έπη. Όπως νομίζω οι περισσότεροι από εσάς, νιώθω ότι είναι ένα σημαντικό μέρος της πολιτιστικής μου ιστορίας. Γι' αυτό μιλάω ανοιχτά.

Η Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη της Σπάρτης στην Οδύσσεια του Νόλαν, δήλωσε σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε χθες ότι, αν μπορούσε να κάνει μια ερώτηση στον Όμηρο, θα τον ρωτούσε γιατί δεν έδωσε περισσότερο χώρο στις γυναίκες, προσθέτοντας ότι δεν είχε διαβάσει την Οδύσσεια πριν επιλεγεί για την ταινία.

Ένα από τα πράγματα που με προβληματίζουν περισσότερο στην προώθηση ορισμένων ταινιών είναι να βλέπω ηθοποιούς που φαίνεται να αισθάνονται την ανάγκη να μεταδώσουν ηθικά μαθήματα στους συγγραφείς που έγραψαν τα έργα στα οποία εργάζονται τώρα. Ειδικά επειδή όποιος γνωρίζει πραγματικά την Οδύσσεια γνωρίζει ότι η υποβάθμισή της στον χρόνο προβολής αυτού ή εκείνου του χαρακτήρα στην οθόνη αγνοεί τον ρόλο μερικών από τους πιο εξαιρετικούς γυναικείους χαρακτήρες σε όλη τη δυτική λογοτεχνία.

Η Αθηνά είναι η πραγματική σκηνοθέτης της δράσης: προστατεύει τον Οδυσσέα, καθοδηγεί τον Τηλέμαχο και παρεμβαίνει συνεχώς στα γεγονότα. Χωρίς αυτήν, η επιστροφή στην Ιθάκη απλά δεν θα συνέβαινε, όπως ακριβώς η εκδίκηση εναντίον των μνηστήρων δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς τη βοήθειά της. Και μετά υπάρχει η Πηνελόπη, μια από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές που δημιουργήθηκαν ποτέ: είναι έξυπνη, πολιτικά επιδέξια, κρατάει το βασίλειο ενωμένο για είκοσι χρόνια, εξαπατά τους μνηστήρες με το περίφημο ιστό της, και όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει, αυτή τον υποβάλλει στην τελική δοκιμασία πριν τον αναγνωρίσει.

Το πρόβλημα με μια συγκεκριμένη σύγχρονη προσέγγιση είναι ακριβώς αυτό: αντί να προσπαθεί κανείς να κατανοήσει ένα έργο στο ιστορικό και πολιτιστικό του πλαίσιο, κρίνεται με σύγχρονες ηθικές κατηγορίες, σαν ένα ποίημα που γράφτηκε πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια να αντικατοπτρίζει τις αξίες του 21ου αιώνα. Μία από τις θεμελιώδεις αρχές της τέχνης του ιστορικού είναι η αποφυγή του αναχρονισμού: το παρελθόν δεν κατανοείται κρίνοντάς το με τα ηθικά πρότυπα του παρόντος, αλλά προσπαθώντας να κατανοήσει τις αξίες, τους θεσμούς και τη νοοτροπία της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει αναστολή της ηθικής κρίσης ή έγκριση όλων όσων έχουν συμβεί, αλλά τουλάχιστον καταβολή πνευματικής προσπάθειας για να κατανοήσει το παρελθόν στο πλαίσιό του.

Η Κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα σε δικαστήριο για τη χάλια μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Πριν 15 μήνες είχαμε ρωτήσει τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης για το θέμα και από τότε ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ.

Η περίπτωση που αναφέραμε ήταν σοκαριστική: «Μια εργαζόμενη, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός με καρκίνο, ζήτησε άδεια για να κάνει θεραπείες, αλλά οι Αρχές της είπαν ότι δεν γίνεται και ότι θα πρέπει να βγει σε άδεια άνευ αποδοχών.

Το 2024 διαγνώστηκε ξανά με καρκίνο, ήταν ανάγκη να λείψει τον Σεπτέμβριο 7 μέρες, σε άλλη πόλη για τις θεραπείες, όμως αντί να της επιτρέψουν, να κάνουν ηλεκτρονική ανάληψη καθηκόντων, οι Αρχές της απάντησαν ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για όσους αναπληρωτές νοσούν από δυσίατα και ανίατα νοσήματα. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναλάβει καθήκοντα μια βδομάδα μετά, δηλαδή την ανάγκασαν να χάσει 7 μεροκάματα.»

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώθηκε και μας απάντησε διαβάζοντάς μας τον νόμο. Ουσιαστικά επιβεβαίωσε το απάνθρωπο πλαίσιο εντός του οποίου αν μια αναπληρώτρια πάθει καρκίνο αυτή τη στιγμή έχει λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες άδειες από έναν εκπαιδευτικό.

Εμείς είπαμε τότε ότι:

 «σε αυτό το θέμα έχει έρθει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα. Έχει στείλει επιστολή προειδοποιητική. Επειδή μας έστειλαν δεκάδες μηνύματα αναπληρώτριες με καρκίνους και σκλήρυνση κατά πλάκας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, προχωρήσαμε την έρευνα. Επιτρέψτε μου να πω τι ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο για την Ελλάδα σε αυτή την επιστολή. Είπε ότι λόγω των διακρίσεων που βιώνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ξαναλέω οι διακρίσεις δεν είναι δικός μας όρος είναι της Κομισιόν, πρόκειται για μη ορθή μεταφορά της οδηγίας 1999/70/ΕΚ η οποία οδηγία απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε αν η Ελλάδα δέχθηκε τελικά πρόστιμο και αν εσείς θα αλλάξατε το νόμο που μόλις μας αναφέρατε για να υπάρχουν ίσα δικαιώματα, να μπορούν οι άνθρωποι που παθαίνουν καρκίνο να γιατρευτούν, να γίνουν καλά».

"Κατσαδιάζοντας" τον Όμηρο...

Του Θανάση Κ.

Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να δημιουργήσει τέχνη εμπνευσμένη από οτιδήποτε.
Το έκαναν οι αρχαίοι #τραγωδοί, παίρνοντας γνωστούς μύθους και αλλάζοντάς τους για να πουν τα δικά τους. Και πολλές φορές δημιούργησαν αριστουργήματα.
Το έκανε αργότερα ο #Σαίξπηρ. Το έκανε ο #Γκαίτε.
Το έκανε όλη η μεγάλη τέχνη.
Η μυθοπλασία είναι ελεύθερη.
Ελεύθερη όμως δεν σημαίνει υπεράνω κριτικής.

* Την τελευταία ταινία «Οδύσσεια» του Christopher #Nolan δεν την έχω δει.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να την κρίνω.
Θα κρίνω μόνο όσα είπε η πρωταγωνίστριά της, η κα. Lupita Nyong'o.
Η οποία, απόφοιτος του Yale παρακαλώ, δήλωσε ότι πριν πάρει τον ρόλο δεν είχε διαβάσει την #Οδύσσεια. Και αφού τελικά τη διάβασε, θεώρησε σκόπιμο να ..."εγκαλέσει" τον ίδιο τον #Όμηρο επειδή, όπως είπε, δεν αφιέρωσε αρκετό χώρο στις γυναίκες και δεν έδωσε τη «γυναικεία οπτική».

* Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η προσωπική τους ιδεοληψία είναι ταυτόσημη με τη «γυναικεία οπτική» γενικότερα...
Δεν είναι.
Οι #γυναίκες δεν σκέφτονται όπως οι φανατικές #woke ακτιβίστριες.
Ευτυχώς.
Ούτε οι άνδρες όπως οι "αρχετυπικοί φαλλοκράτες" που έχουν στο μυαλουδάκι τους...
Ευτυχέστατα...

Γρίβας στο Newsbreak: «Η Τουρκία έχει πείσει ΗΠΑ και Ευρώπη»

«Συνταγή καταστροφής» η «γεωπολιτική του καλού παιδιού» από την πλευρά της Ελλάδας

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».

Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»

Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.

Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.

Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη

Τα δικά μας και τα άλλα παιδιά...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ήταν λίγο μετά τις 11 το βράδυ στις 13 Νοεμβρίου 2008, όταν Πάνια και Καρβέλας με το μαύρο πολυτελές τζιπ τους κινούνταν στη λεωφόρο Βάρης – Κορωπίου. Αστυνομικοί του τοπικού τμήματος έκαναν σήμα στον Καρβέλα να σταματήσει, αλλά εκείνος τους αγνόησε και ανέπτυξε ταχύτητα. 

Το περιπολικό ξεκίνησε μία τρελή καταδίωξη και μετά από πολύ τρέξιμο ακινητοποιούν το όχημα λίγα χιλιόμετρα παρακάτω. 

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν αφού ο συνθέτης πάτησε γκάζι και για δεύτερη φορά έφυγε από το μπλόκο της αστυνομίας.

Τότε ξεκίνησε δεύτερος γύρος καταδίωξης ώσπου με τα πολλά καταφέρνουν να τους ακινητοποιήσουν – για τα καλά – και να οδηγήσουν το ζευγάρι στο αυτόφωρο. 

Βέβαια είχε προηγηθεί άλλο τρελό σκηνικό. Η αστυνομία ζήτησε να κάνει έλεγχο στο αυτοκίνητο για ναρκωτικά, αλλά ο Καρβέλας δεχόταν να γίνει αυτός μόνο παρουσία του εισαγγελέα. 

Ο εισαγγελέας έφτασε στο σημείο, οι διαπληκτισμοί μεταξύ των δύο πλευρών ήταν έντονοι, ο έλεγχος έγινε και δεν βρέθηκε τίποτε το επιλήψιμο στο αυτοκίνητο. 

Εις βάρος τους είχε σχηματιστεί δικογραφία για εξύβριση και απείθεια κατά της αρχής. 

Ο Καρβέλας με την Πάνια δήλωσαν τρομοκρατημένοι με το όλο σκηνικό, κατηγορώντας τους αστυνομικούς για γκανγκστερική καταδίωξη! 

Μάλιστα είχαν υποστηρίξει πως τους πέρασαν όχι για πραγματικούς αστυνομικούς, αλλά για τρομοκράτες.

Οι αστυνομικοί στις καταθέσεις τους είχαν δηλώσει:

Η Αναστασία Πάνια έκαμψε προς τα πάνω επιδεικτικά το μεσαίο δάχτυλο του χεριού της. 

Μας έλεγε «Ζητήστε μας συγγνώμη όσο έχετε καιρό, είμαι ο Καρβέλας και θα το μετανιώσετε. 

Άντε γαμηθείτε καραγκιόζηδες».

7 χρόνια μετά το δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 75.000 σε 4 αστυνομικους που κινδύνεψαν από τους ελιγμούς των "επωνύμων"

Εκλόγιμη μοναρχία, κομματοκρατία και δημοκρατία | Γ. Κοντογιώργης

Ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, γιατί, όμως, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα;

Συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Κοντογιώργη στον @kanellosPatsios (9/7/2026). 

Στη συζήτηση εξετάζονται η φύση του πολιτικού συστήματος της νεοτερικότητας, η έννοια της εκλόγιμης μοναρχίας, η διάκριση δημοκρατίας και αντιπροσώπευσης, καθώς και η κομματοκρατία ως εκφυλιστική εκδοχή του σημερινού πολιτικού συστήματος.

Ο Γιώργος Κοντογιώργης αναφέρεται επίσης στη σχέση κοινωνίας και πολιτικού προσωπικού, στο ζήτημα της πολιτικής ευθύνης, στις συνέπειες της κομματοκρατίας για την Ελλάδα, στα κοινωνικά δίκτυα και στο πρόταγμα του Ρήγα για τη δημοκρατία.

Συγκατοικώντας στην 9η Ιουλίου του 1821: Ο Ιερoμάρτυρας, ο ποιητής και το συναξάρι της Ρωμιοσύνης

Ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) και ο Ιερομάρτυρας Κυπριανός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (1756-1821).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

 Στον Νίκο Ορφανίδη

Το όνομα του αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού μοιάζει να ακούγεται ως ταυτολογία με την Μεγαλόνησο. Τόσο πολύ ταυτίστηκε μαζί της ο Ιερομάρτυρας και εθνομάρτυρας της 9ης Ιουλίου του 1821. Και μοιάζει να είναι ως εσαεί ο προεξάρχων, ο μιλλέτ μπασί, δηλαδή ο τοπικός εθνάρχης της Ρωμιοσύνης. Του κυπριακού τόπου που τέτοια μέρα γίνεται ένα διάσπαρτο μαρτυρικό τοπίο από τις άκρες των ακρών μέχρι το κέντρο της και το τουρκικό σαράι της Λευκωσίας έξω από το οποίο μαρτύρησε ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός.

Αλλά σε ποια Ρωμιοσύνη αναφερόμαστε; Αυτή την οποία ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης γράφει πως: «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,/ κανένας εν εβρέθηκεν για να την ιξηλείψει,/ κανένας, γιατί σσιέπει την που τά ‘ψη ο Θεός μου./ Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!»

Ουσιαστικά της Ρωμιοσύνης που ταυτίζεται τόσο με τον κόσμο όσο και με την διάρκειά του. Για να μην πούμε, μάλιστα, πως μερικές φορές δρα και εκ μέρους του, τον αντιπροσωπεύει ή τον εκπροσωπεί και μάλιστα ποικιλοτρόπως. Και, φυσικά, δεν αναφερόμαστε σε κουτσαβακισμούς, ψευτοπαλικαριές, πάσης φύσεως επιδειξιομανίες, αλλά για θυσίες υπέρ ελευθερίας της ύπαρξης, των προσωπικών πεποιθήσεων, της πίστης, του τόπου και όλης της ανθρωπότητας και της κτίσεως!

Και να που και ο ποιητής μοιάζει και ο ίδιος να προεξάρχει μέσα από την ποιητική του δεινότητα στον καημό της ίδιας πράξεως της φρικτής και υπέρκοσμης τελετής της 9ης Ιουλίου του 1821 στην Λευκωσία της Κύπρου. Έτσι, όπως κάθε ποιητής ο οποίος μπορεί να υψώνεται στο μέτρο του έπους που θέλει να απαγγείλει στον λαό και σε όσους κρολλοούνται, στήνουν δηλαδή αυτί, για να ακούσουν τι μεταφέρουν, τι αποκαλύπτουν οι θεσπέσιοι λόγοι του.

Τόσο ο Ιεράρχης όσο και ο ποιητής, σε αντίθεση με τον Σαλαμίνιο Τεύκρο τον οποίο ο θεός Απόλλων εθέσπισε, όρισε να ζήσει στην Κύπρο («Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν οικείν» «Ελένη» Ευριπίδη), θεσπίζουν ο μεν πρώτος με την προσφορά και την θυσία της ζωής του υπέρ της πίστης, του ποιμνίου, της Ρωμιοσύνης και του τόπου του, και ο άλλος με την τέχνη του έναν δυσπερίγραπτο τρόπο ύπαρξης, ζωής, δημιουργίας και ασύλληπτης προσφοράς.

Τηρουμένων των αναλογιών ανάμεσα στις δύο αυτές προσωπικότητες ο μεν ένας προσφέρεται ο ίδιος ο δε άλλος με την ποίησή του δημιουργεί το πιο ποιητικό, εκφραστικό, στοχαστικό, θρηνητικό συναξάρι της θυσιαστικής και θριαμβευτικής πορείας και πράξης εξόδου του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού.

Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου – Βασίλης Μιχαηλίδης

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ο Ερντογάν αναγορεύτηκε χθες από τον Πρόεδρο Τραμπ στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ως ο παγκόσμιος ηγέτης, και όπως τόνισε η Τουρκία είναι η μοναδική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί και να  εξασφαλίσει τη ειρήνη στη περιοχή.

Μπορεί χέρι χέρι Τραμπ και Ερντογάν να παρουσιάζονται ως αρχάγγελοι ειρηνοποιοί  της Δύσης στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο αντιπρόσωπος της χώρας μας που παριστάνει τον Έλληνα πρωθυπουργό να παρακολουθεί εύχαρις,  αλλά η ιστορία είναι αδιάψευστη.

Σήμερα είναι 9η Ιουλίου 1821 και τους υπενθυμίζουμε τι έπραξαν οι πρόγονοί του στη Κύπρο σαν σήμερα.

 Απαγχόνισαν τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και σφαγίασαν τους 3 Μητροπολίτες και 400 περίπου Προκρίτους του νησιού.

Κι όμως, όπως γράφει ο ποιητής:

"....«Σφάξε μας ούλλους τζι’ ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν 

κάμε τον κόσμον ματζιελειόν τζαι τους Ρωμιούς τραούλλια, 

αμμά ’ξερε πως ίλαντρον,

 όντας κοπεί καβάτζιν

 τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια...

 ...Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψη,

κανένας, γιατί σιέπει την που τα ‘ψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!.."

Η Ειρήνη στην περιοχή μας μόνο με ένα τρόπο θα πραγματοποιηθεί όταν ο Θύτης αναγνωρίσει και ζητήσει συγγνώμη για τις γενοκτονίες που έπραξε σε όλους τους γηγενείς λαούς της περιοχής μας και όπως είπε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και όλοι γνωρίζουμε:

«Δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου. Δεν υπάρχει πρόβλημα νησιών. Δεν υπάρχει Κουρδικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα. Ένα είναι το πρόβλημα. Η Τουρκία».

Ώρα μηδέν για την αμερικανική αυτοκρατορία

Είμαστε μάρτυρες του τέλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας – κάτι που συμπίπτει με την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική στρατηγική της απομόνωσης και καταστροφής των μεγάλων οικονομιών μέσω κυρώσεων, ταυτόχρονα με τη στρατιωτική κυριαρχία τους, ασφαλώς δεν λειτουργεί για χώρες που είναι αρκετά μεγάλες – έτσι ώστε να είναι σε μεγάλο βαθμό αυτάρκεις. Η Κούβα, με τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους της, την αδύναμη γεωργία και την έλλειψη σημαντικού βιομηχανικού τομέα, δεν είναι μια τέτοια χώρα – είναι όμως το Ιράν, με τα 90 εκατομμύρια κατοίκους του, με τη δική του παραγωγή όπλων, με την πυρηνική τεχνολογία και με τα ενεργειακά αποθέματα που χρειάζεται όλος ο πλανήτης. Ένας πλανήτης πάντως, στον οποίο οι ΗΠΑ δεν θα παρεμβαίνουν συνεχώς στις υποθέσεις άλλων χωρών, θα ήταν ένας ασφαλέστερος πλανήτης – ενώ η κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει αποδείξει ότι, οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στον Κόλπο δεν έχουν προστατεύσει τις χώρες εκεί, αλλά μάλλον τις έχουν καταστήσει στόχους.

Ανάλυση

Όπως γράφει ο Steve Keen, ένας μετακεϋνσιανός οικονομολόγος και από τους λίγους που είχαν προβλέψει το κραχ του 2008, «ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι στην καριέρα μου ως οικονομολόγος, θα γινόμουν μάρτυρας της στιγμής που η αμερικανική αυτοκρατορία θα έφτανε ορατά και αμετάκλητα στα όριά της».

Συνεχίζει δε λέγοντας ότι, αυτό ακριβώς συνέβη – ενώ δεν είναι τυχαίο το ότι συνέβη στο 250ό έτος της ύπαρξης των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν ήταν δε η διπλωματία που οδήγησε στην εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν – αλλά ξεκάθαρα η οικονομία.

Επί δεκαετίες τώρα, οι οικονομολόγοι προειδοποιούσαν σταθερά ότι, οι κυρώσεις εναντίον μεγάλων, πλούσιων σε πόρους και πυκνοκατοικημένων χωρών, απλά δεν λειτουργούν – ενώ πλέον υπάρχουν εμπειρικές αποδείξεις που μεταδίδονται ζωντανά από τη Μέση Ανατολή.

Μια δυτική «καρικατούρα» καταρρέει

Συνεχίζοντας, για πολλές δεκαετίες η εικόνα της Δύσης για το Ιράν ήταν μια «καρικατούρα»: κακοί μουλάδες στην κορυφή, ένας καταπιεσμένος πληθυσμός, καθώς επίσης μια απομονωμένη, καθυστερημένη χώρα. Αυτή η αφήγηση ακουγόταν για το Ιράν – έως ότου ξέσπασε ο πόλεμος και ξαφνικά οι Ιρανοί διαπραγματευτές κάθονταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία. Άνθρωποι σοβαροί, με υψηλή νοημοσύνη, μορφωμένοι και με στρατηγική νοοτροπία – επίσης, άνθρωποι που είχαν σαφώς λάβει υπόψη την κατάστασή τους.

Επιπλέον, αυτό που μάθαμε κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου είναι ανησυχητικό: η χώρα προφανώς προετοιμαζόταν ακριβώς για αυτή τη σύγκρουση, εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες. Ειδικότερα, το Ιράν είχε χωρίσει το στρατό του σε 31 ξεχωριστές μεραρχίες, που αντιστοιχούν στις 31 επαρχίες της χώρας – με στόχο να μπορεί να συνεχίσει να μάχεται, ακόμη και χωρίς κεντρική διοίκηση. Διέθετε δε πυραύλους, η ύπαρξη των οποίων ήταν άγνωστη στη Δύση – οι οποίοι όμως ήταν ικανοί να χτυπήσουν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία.

Μ. Κοττάκης : Οι υποκλοπές υπονομεύουν την Εθνική Ανεξαρτησία

Ο διευθυντής της ιστορικής Εστίας και αρθρογράφος στη Δημοκρατία, Μανώλης Κοττάκης, εξηγεί στον 98.4 με βάση και την πολιτική επικαιρότητα, το πως οι υποκλοπές υπονομεύουν την εθνική ανεξαρτησία μίας χώρας και τις κυβερνήσεις που εμπλέκονται σε αυτές, ερμηνεύοντας με ένα τρόπο και το ρόλο θεατή της Ελλάδας στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, την ώρα που η Τουρκία κάνει "παιχνίδι" όχι μόνο με τις ΗΠΑ, αλλά και με στρατηγικούς μας συμμάχους όπως η Γαλλία, αλλά και χώρες όπως η Αγγλία ή η Ιταλία.

 Μιλάει για τις εσωτερικές εξελίξεις και κριτικάρει την άνευρη αντιπολίτευση , σημειώνοντας πως οι εξελίξεις ως προς το χρόνο των εκλογών είναι ανοιχτές, από το πόσο κοντά ή μακριά θα βρίσκεται η εκτίμηση του επιτελείου του πρωθυπουργού, για πρωτιά κοντά στο 30% ή όχι με δεδομένο ότι για αυτοδυναμία θα χρειαστεί το "άπιαστο" σήμερα 37% 

Ο Ντόκος αποκαλύπτει τις προθέσεις Μητσοτάκη χωρίς φερετζέ!

08/07/2026

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΤΑΡΚΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Η μέγιστη πολιτική ειρωνεία στην υπόθεση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας είναι ότι ο Θάνος Ντόκος δεν κατατάσσεται στους χειρότερους συνεργάτες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Ανήκει στην ολιγομελή ομάδα των καλύτερων και δεν σχετίζεται με τον πολυμελή κύκλο αυλοκολάκων του Μαξίμου.

Ανεξάρτητα από τις πάρα πολλές αμφιλεγόμενες θέσεις του – ειδικά ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – γνωρίζει τα θέματα, διατηρεί το θάρρος της γνώμης του και διορθώνει σωρεία λαθών και παραλείψεων του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, την τελευταία τριετία.

Επομένως, προκαλεί έκπληξη ότι, μετά το κωμικοτραγικό γεγονός με τους ανεπίσημους εκπροσώπους του Κρεμλίνου, ο κ. Ντόκος δεν υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους ευθιξίας. Άλλωστε, δεν θα διακινδύνευε να γινόταν τελικά δεκτή, καθώς ο πρωθυπουργός δεν έχει την πολυτέλεια κλυδωνισμών στο παρόν κυβερνητικό οικοδόμημα, που προσβάλλει την ιστορία της άλλοτε κραταιάς και υπερήφανης Νέας Δημοκρατίας.

Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αξίωσε, πρώτος, την παραίτηση του συμβούλου του. Επίσης, προκαλεί μεγαλύτερη έκπληξη το ότι ο Ντόκος αποδέχθηκε εξαρχής τον παραλογισμό των ανώνυμων κυβερνητικών πηγών (σ.σ.: οι “πηγές” είναι, συχνά, προάγγελοι μελλοντικού “αδειάσματος”) ότι δήθεν δεν συνέβη και κάτι φοβερό, επειδή έχουν προηγηθεί παρόμοια περιστατικά με άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Προφανώς, οι ανώνυμες πηγές – μετά από 7 ολόκληρα χρόνια στην εξουσία – δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί κατάντια, αντί να επιδιώκουν το καλύτερο, να συγκρίνουν – εθελοντικά – την κυβέρνηση Μητσοτάκη με τις αποτυχίες άλλων χωρών. Γιατί, στο γεωγραφικό σταυροδρόμι που βρίσκεται η Ελλάδα, με τις τόσες εξωτερικές απειλές και τα τόσα εσωτερικά προβλήματα, δεν είναι δυνατόν κανένας κυβερνητικός παράγοντας να αποδέχεται – σαν να μη συνέβη τίποτα – φάρσες, υβριδικές απειλές, υποκλοπές και hacking.

Πώς ο Ερντογάν μετατρέπει την Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη

Η σύνοδος κορυφής των ηγετών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα θα δώσει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μια πλατφόρμα για να προβάλει τα επιτεύγματά του στον τομέα της ασφάλειας και της διπλωματίας, καθώς και τη φιλοδοξία του να τοποθετήσει την Τουρκία ως περιφερειακή και διεθνή δύναμη. Από την αμυντική βιομηχανία μέχρι την επιρροή από την Αφρική έως τον Καύκασο: αυτοί είναι οι στόχοι του Τούρκου προέδρου.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Φωτογραφία: AP, Getty

israelhayom.com

Της Neta Bar
Δημοσιεύθηκε στις 08/07/2026, 15:30


Η σύνοδος του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται αυτή την εβδομάδα στην Άγκυρα αποτελεί μια κορυφαία στιγμή για την Τουρκία γενικά και για τον πρόεδρό της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ειδικότερα. Ενώ πολλοί έχουν ασκήσει κριτική στην καταναγκαστική και επιθετική εξωτερική πολιτική του ανθρώπου που επιδίωξε να αποκαταστήσει τις ημέρες δόξας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας ότι αυτή απομόνωνε την Τουρκία και της προκαλούσε οικονομική ζημιά, τώρα φαίνεται ότι η χώρα απλώς εδραιώνει τη θέση της ως περιφερειακή δύναμη.

Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο τις εξελίξεις στη χώρα τον τελευταίο χρόνο μπορεί εύκολα να πει ότι η Τουρκία βρίσκεται εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου διαδικασίας στρατιωτικής ενίσχυσης και εξοπλισμού, με αιχμή την τουρκική στρατιωτική βιομηχανία. Υπό αυτή την έννοια, η σύναξη του ΝΑΤΟ στην τουρκική πρωτεύουσα προσφέρει μια πρωτοφανή ευκαιρία στις τουρκικές αμυντικές εταιρείες να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.

«Είναι αδιανόητο να οικοδομηθεί ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς την Τουρκία», δήλωσε ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς πίεζε συνεχώς για την «ένταξη» της Τουρκίας σε όλες τις ευρωπαϊκές δομές άμυνας και ασφάλειας, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα SAFE της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ — δηλαδή 171 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο Ερντογάν και ο Τραμπ περνούν μπροστά από τιμητικό άγημα Γενιτσάρων.
Φωτογραφία: AP

Η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, με 355.000 στρατιώτες και άλλους 378.000 εφέδρους, ενώ η αμυντική της βιομηχανία έχει γνωρίσει αξιοσημείωτη άνθηση την τελευταία δεκαετία. Όμως η Άγκυρα θέλει να ξεπεράσει τον ρόλο του απλού προμηθευτή και να γίνει στρατηγικός εταίρος ικανός να υπαγορεύει πολιτική.

Η προστασία των ελληνικών θαλασσών αποτελεί συνταγματική υποχρέωση και ζήτημα εθνικής ασφάλειας άμεσα

Η προστασία της ελληνικής θάλασσας δεν είναι μόνο περιβαλλοντική πολιτική. Είναι πολιτική εθνικής ασφάλειας, οικονομικής ανάπτυξης, προστασίας της αλιείας, του τουρισμού και της δημόσιας υγείας.

Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.).

Η Ελλάδα διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή της Μεσογείου και έναν από τους σημαντικότερους θαλάσσιους φυσικούς πλούτους στον κόσμο. Η διαφύλαξη αυτού του πλούτου δεν αποτελεί επιλογή της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά συνταγματική και διεθνή νομική υποχρέωση του ελληνικού κράτους.

Το άρθρο 24 του Συντάγματος ορίζει ρητά ότι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, το οποίο οφείλει να λαμβάνει προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα σύμφωνα με την αρχή της αειφορίας. Παράλληλα, η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας επιβάλλει στα κράτη την υποχρέωση προστασίας και διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Το νομικό επιχείρημα έχει διατυπωθεί με το άρθρο 24 του Συντάγματος που επιβάλλει στο κράτος την υποχρέωση προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) προβλέπει ότι τα κράτη έχουν υποχρέωση να προστατεύουν και να διαφυλάσσουν το θαλάσσιο περιβάλλον.

Σήμερα οι ελληνικές θάλασσες απειλούνται από την ανεξέλεγκτη εξάπλωση εισβολικών ειδών, όπως ο λαγοκέφαλος (που μπορεί και να έχει έρθει με την υβριδική μορφή εμβολής), ο οποίος προκαλεί σοβαρές ζημιές στην αλιεία, καταστρέφει αλιευτικά εργαλεία, διαταράσσει την οικολογική ισορροπία και εγκυμονεί κινδύνους για τη δημόσια υγεία λόγω της ισχυρής τοξικότητάς του, αλλά και της επικινδυνότητας για τη βιομηχανία του τουρισμού μας ξένου και εγχώριου.

Ο ορισμός του “γλείφτη”

Ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος σχολιάζει στη Ναυτεμπορική τη στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία, τη φωτογραφία Ρούτε–Ερντογάν, τα F-35, τους S-400 και το νέο νατοϊκό στρατηγείο στον Βόσπορο.

Σκληρή παρέμβαση για τη στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία, τη συμπεριφορά του Μαρκ Ρούτε προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά και τα μεγάλα ανοιχτά ζητήματα της Συμμαχίας έκανε ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος στη Ναυτεμπορική.

Σχολιάζοντας τη φωτογραφία του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ με τον Τούρκο πρόεδρο, ο κ. Εγκολφόπουλος χρησιμοποίησε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για εικόνα «δουλικότητας» απέναντι στον Ερντογάν. Όπως ανέφερε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με τέτοιο τρόπο μια χώρα που, κατά την άποψή του, έχει παραβιάσει κάθε έννοια δικαίου, υποστηρίζει τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, δεν εφαρμόζει κυρώσεις κατά της Ρωσίας και ταυτόχρονα ζητά αναβαθμισμένο ρόλο εντός της Συμμαχίας.

Ο αντιναύαρχος ε.α. επισήμανε ότι η Ευρώπη έχει επιλέξει σε μεγάλο βαθμό να μην αντιδρά στις τουρκικές κινήσεις, είτε λόγω οικονομικών συμφερόντων είτε λόγω τραπεζικής έκθεσης στην Τουρκία είτε λόγω βιομηχανικών και αμυντικών σχέσεων, όπως συμβαίνει με τη Γερμανία. Ωστόσο, διαχώρισε την ευρωπαϊκή στάση από εκείνη του Μαρκ Ρούτε, τονίζοντας ότι ο γ.γ. του ΝΑΤΟ δεν φαίνεται να έχει αντίστοιχο εθνικό ή οικονομικό λόγο για να εμφανίζεται τόσο κοντά στον Ερντογάν.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο νέο νατοϊκό στρατηγείο που σχεδιάζεται στην περιοχή του Βοσπόρου, προς τη Μαύρη Θάλασσα. Σύμφωνα με τον κ. Εγκολφόπουλο, το συγκεκριμένο στρατηγείο θα έχει ναυτικό χαρακτήρα και θα συνδέεται με τον μελλοντικό έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας μετά τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία. Όπως εξήγησε, η εξέλιξη αυτή μπορεί να φαίνεται ως αναβάθμιση της Τουρκίας, αλλά στην πράξη φέρνει την Άγκυρα σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Ρωσία.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι υπάρχει αντίδραση ακόμη και στο εσωτερικό της Τουρκίας, καθώς η εγκατάσταση νατοϊκού στρατηγείου κοντά στα Στενά αγγίζει ευαίσθητα ζητήματα κυριαρχίας και τη Συνθήκη του Μοντρέ. Η Τουρκία, κατά την ανάλυσή του, βάζει το ΝΑΤΟ να παρακολουθεί τη Μαύρη Θάλασσα και κατ’ επέκταση τη ρωσική δραστηριότητα, γεγονός που περιορίζει το περιθώριο της Άγκυρας να πατά ταυτόχρονα σε δύο βάρκες.

Γιατί η 24η Ιουλίου δεν πρέπει να γιορτάζεται ως ημέρα μετάβασης στην δημοκρατία

Δεξίωση για την 48η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, Κυριακή 24 Ιουλίου 2022. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

Γεννήθηκα τέσσερις ημέρες μετά την μετάβαση

στην δημοκρατία, στις 28 Ιουλίου 1974

Αλέξης Τσίπρας

Θα διατυπώσω μια σειρά παρατηρήσεων για το ΝΑΤΟ, την θέση της χώρας μας σ’ αυτό, το ρόλο του στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων συγκροτούν και τα διδάγατα που πρέπει να αφομοιώσουμε ως λαός για να βαδίσουμε με σιγουριά στο μέλλον επί τη βάση μιας νέας στρατηγικής κουλτούρας. Θα ξεκινήσω με κάποιες ιστορικές παρατηρήσεις, γιατί η πραγματικότητά μας είναι ιστορικά διαμορφωμένη και η ιστορία βαραίνει πάρα πολύ στο παρόν και, σε μερικές περιπτώσεις, αυτο-προτείνει στρατηγικές για το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη: Ο άνθρωπος που επινόησε το ΝΑΤΟ, που έβαλε τη σφραγίδα του σ’ αυτό, που επέμενε με νύχια και με δόντια να δημιουργηθεί, ήταν ένας δικηγόρος της Ουάσιγντον, Αγγλικής καταγωγής, πολύ γνώριμος λόγω του Κυπριακού ζητήματος, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντην Άτσεσον. Η συμβολή του Άτσεσον, καθοριστικότατη, δεν ήταν η δημιουργία ενός Ψυχροπολεμικού οργανισμού ασφάλειας προκειμένου να προστατεύσει την Ευρώπη από μια Σοβιετική εισβολή. Τέτοια απειλή δεν υπήρχε. Η συμβολή του έγκειται στο ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι η εμπέδωση διαρκούς ηγεμονίας επί της Ευρώπης, η εγκατάσταση και ο έλεγχος από τις ΗΠΑ πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και η δημιουργία πλούσιας αγοράς για τη διείσδυση Αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του Άτσεσον.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ταυτόχρονη είσοδος της Τουρκίας και της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1952 μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν ισοβαρής. Το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ προσδιόρισε την Τουρκία ως σύμμαχο με πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική βαρύτητα. Η εκτίμηση ήταν ότι η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις σε ευρύ θέατρο επιχειρήσεων ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τους εχθρούς του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα όχι. Έτσι, το ΝΑΤΟ φρόντισε να εξοπλίσει την Τουρκία κατά το μέγιστο δυνατόν, ενώ στην Ελλάδα φρόντισε να εξοπλίσει περισσότερο ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής με μεγάλη παρουσία μυστικών υπηρεσιών και δομές τύπου Γκλάντιο. Και αυτό λόγω της μεγάλης επιρροής της κομμουνιστικής ιδεολογίας μετά τον εμφύλιο.

ΙΣΡΑΗΛ: Ο ΔΗΜΙΟΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ(ΑΥΤΟ) ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΤΟΥ

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

Μάρκο Τοσάτι
Αγαπητοί φίλοι και εχθροί του Stilum Curiae, σας εφιστούμε την προσοχή σε αυτό το άρθρο που δημοσιεύτηκε από τη Lavinia Marchetti στο προφίλ της στο Substack, το οποίο σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε. Καλή ανάγνωση και συμμετοχή

Κλινικό ημερολόγιο μιας κοινότητας που δηλητηριάζει τον εαυτό της ενώ παράλληλα εξοντώνει

Λαβίνια Μαρκέτι

Σε αυτό το άρθρο, θέλω να προσπαθήσω να απαντήσω σε ένα ερώτημα που μέχρι τώρα ήταν δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να απαντηθεί: τι συμβαίνει σε μια κοινωνία που διαπράττει γενοκτονία; Γνωρίζουμε, σε ατομικό επίπεδο, τι συμβαίνει στο μυαλό όσων σκοτώνουν: από την ψυχοπάθεια μέχρι την ενοχή του Ντοστογιέφσκι. Είναι πιο δύσκολο, ωστόσο, να γνωρίζουμε αυτά τα δεδομένα μέσα σε μια ολόκληρη κοινωνία. Σίγουρα, κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει όταν μια κοινότητα δημοσιεύει, σε μια από τις πιο έγκυρες εφημερίδες της, την αναφορά της δικής της διάλυσης, ενώ την παράγει με τα ίδια της τα χέρια. Αυτή είναι η περίπτωση στις σελίδες επτά και οκτώ της Haaretz, στο τεύχος του Σαββάτου 28 Ιουνίου, όπου ο δημοσιογράφος Tom Levinson συνέγραψε μια έρευνα που το συντακτικό προσωπικό τιτλοφόρησε κατηγορηματικά: «Μια κοινωνία που καταρρέει. Το Ισραήλ υποφέρει από κρίση ψυχικής υγείας λόγω του πολέμου στη Γάζα». Μια κοινωνία που καταρρέει.

Όποιος περιμένει τη συνήθη ρητορική της θυσίας ή μια ψυχρή καταγραφή των απωλειών από τον Τύπο μιας χώρας σε πόλεμο, θα βρει ακριβώς το αντίθετο σε αυτές τις σελίδες. Συναντά μια λίστα με προσωπικότητες του τομέα της υγειονομικής περίθαλψης αναμεμειγμένη με τις φωνές των επικεφαλής γιατρών που ερωτήθηκαν και τις αφηγήσεις άυπνων ασθενών, συντεταγμένων στη φαινομενικά άνυδρη γλώσσα των κλινικών στατιστικών για να πιστοποιήσουν ότι το συλλογικό ισραηλινό σώμα αρρωσταίνει από τη βία που ασκεί. Η έρευνα δεν το δηλώνει με αυτά τα λόγια, αλλά το καθιστά κατανοητό σε όσους, εδώ και χρόνια, έχουν μελετήσει τις εξωτερικές επιπτώσεις που έχει αυτή η κοινωνία στους «εχθρούς» της και στον κόσμο. Τι σημαίνει για έναν πληθυσμό να συντάσσει μια αναφορά για την αυτοκαταστροφή του σε πραγματικό χρόνο, ενώ η δράση που την παράγει συνεχίζεται;

Τέλος εποχής ...

Της Αγγέλας Καστρινάκη 

ΝΕΑ 04.06.2026

Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…

Και τι έχει αλλάξει φέτος και χρησιμοποιώ τον δραματικό τίτλο «τέλος εποχής»; Λοιπόν, φέτος δεν χρειάστηκε να σκύψω πάνω από τα γραπτά, να ξεδιαλύνω αν κάτι είναι σωστό ή λάθος, εύστοχο ή άστοχο. Φέτος άνοιγα την κόλλα αναφοράς και την έκλεινα με μια ματιά. Ήταν σχεδόν λευκή… Αυτό δεν είναι πια κρίση ταυτότητας, είναι ακύρωση.

Δίδαξα το μάθημα «Εισαγωγή στη νεοελληνική φιλολογία», μάθημα υποχρεωτικό για τα δύο από τα τρία Τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής. Είχα 257 εγγεγραμμένους φοιτητές, πρωτοετείς και περασμένων ετών, στην παράδοση έρχονταν περίπου τριάντα και στις εξετάσεις έγραψαν 180. Υπολόγιζα πόσες μέρες θα έπρεπε να διορθώνω – και δεν χρειάστηκα παρά μόνο τον κόπο να ανοίγω και να κλείνω μια κόλλα, πού και πού κάποια απάντηση.

Δύο άριστοι φοιτητές (που είχαν εγκαταλείψει άλλες σπουδές για να έρθουν στην ανθρωπιστικές επιστήμες), πέντε-έξι αρκετά καλοί, με το ζόρι μερικά πεντάρια, ενώ η μεγάλη μάζα πήρε ένα συμβολικό τρία. Δούλεψα για λιγότερους από 10 ανθρώπους. Είναι φανερό ότι το σύστημα που ξέραμε πέθανε. Ακούω πως σε κάποιες άλλες Σχολές και στα Κεντρικά Πανεπιστήμια η κατάσταση είναι καλύτερη, πως υπάρχουν ακόμα και «σπασικλάκια». Τι κάνουμε όμως με το μεγάλο πλήθος;

«Από τα δικαιώματα στις αξιώσεις είναι ένα ταξίδι μιας στιγμής.» Από Αντριάνο Σεγκατόρι

Δικαιώματα, ελευθερίες και όρια του Κράτους

 

 «Από τα δικαιώματα στις αξιώσεις είναι ένα ταξίδι μιας στιγμής.»

Όταν οι ατομικές διεκδικήσεις κινδυνεύουν να μετατραπούν σε συλλογικές διεκδικήσεις.

από τον Adriano Segatori

Ξεκινώντας από τις αντιπαραθέσεις που πυροδότησε η Gay Pride, ο Adriano Segatori αναλογίζεται την πραγματική έννοια του νόμου και τα όρια που χωρίζουν τη νόμιμη προστασία των ατομικών ελευθεριών από τη μετατροπή τους σε απαιτήσεις που αφορούν ολόκληρη την κοινότητα. Αυτή η ανάλυση οδηγεί στην καρδιά της πολιτικής φιλοσοφίας, αμφισβητώντας τον ρόλο του κράτους, τα όρια της ατομικής αυτονομίας και την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων, καθηκόντων και κοινού καλού. (NR)

Το καρναβάλι της Gay Pride έφερε στο φως πιο πιεστικά από το συνηθισμένο το ζήτημα των δικαιωμάτων και, μαζί με αυτό, τα όρια της διεκδίκησής τους και τους περιορισμούς της ικανοποίησής τους.

Από νομική άποψη, «νόμος είναι το σύνολο των νομικών κανόνων που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά μέσα σε μια κοινωνία, θεσπίζοντας κανόνες, υποχρεώσεις και κυρώσεις για να διασφαλίσουν την ειρηνική συνύπαρξη ». Πέρα από την αντικειμενική πτυχή, υπάρχει επίσης μια ατομική, ιδιωτική προσδοκία, όπως το δικαίωμα άσκησης της προσωπικής ελευθερίας.
Τα ερωτήματα, σε αυτό το σημείο, είναι πολλά: ποιο είναι το όριο της ελευθερίας κάποιου; Ποια είναι τα όρια εντός των οποίων μπορεί να ασκήσει κανείς αποκλειστική αυτονομία; Μπορεί ή θα έπρεπε το κράτος να βαθμονομεί, να επιλέγει, και ίσως ακόμη και να επικυρώνει αιτήματα και παραστάσεις που δεν ευθυγραμμίζονται με τις απόψεις της πλειοψηφίας και τις διατάξεις των κωδίκων;

Εδώ εισερχόμαστε συγκεκριμένα στο τέλεια οριοθετημένο βασίλειο της πολιτικής φιλοσοφίας ή, ακόμα καλύτερα, σε αυτό που συγκεκριμένα εννοείται με την έννοια του Κράτους.

Στρατηγικές ανακατατάξεις στο ΝΑΤΟ: Η Τουρκία στο επίκεντρο, Ελλάδα και Κύπρος μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις

Η σύνοδος στην Τουρκία ανοίγει τη συζήτηση για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Άγκυρας, με το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το Κυπριακό να παραμένουν κρίσιμες παράμετροι για την ελληνική στάση.

Εν μέσω ρευστών διεθνών εξελίξεων και καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων η σύνοδος της Ατλαντικής Συμμαχίας στην Τουρκία αποτελεί συνάντηση εν δυνάμει μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει και για τυπικές συνόδους, συνδιασκέψεις ή άτυπες συναντήσεις στο πλαίσιο άλλων διεθνών θεσμών στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά. Μεταξύ άλλων

Ποιος είναι ο προσανατολισμός και τα πιθανά χρονοδιαγράμματα σταθεροποίησης νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων πλανητικά και περιφερειακά;

Ποιες είναι οι τάσεις και ποιες οι υπό διαμόρφωση θεσμικές δομές στην ευρύτερη Μέση Ανατολή;

Είναι η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ εφήμερο φαινόμενο, οφείλεται σε ηγετικά πρόσωπα ή οφείλεται σε βαθύτερα γεωπολιτικά κριτήρια, και ως προς αυτό ποιοι είναι οι προσανατολισμοί των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων εάν όπως όλα δείχνουν επιθυμούν να προσεγγίσουν την Άγκυρα;

Πως θα εξελιχθεί το καθεστώς στο Ιράν, πως και πότε θα σταθεροποιηθούν νέες σχέσεις των ΗΠΑ με άλλα περιφερειακά κράτη συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και του Ισραήλ

Όλο το άρθρο ΕΔΩ..

Γιορτάζουν την 250ή επέτειο απειλώντας με σφαγή

Μόλις χθες, στο αποκορύφωμα των εορτασμών για την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τραμπ είχε την καλή λογική να πει ότι κατά τη διάρκεια των τελετών κηδείας που λαμβάνουν χώρα στην Τεχεράνη για τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ -που δολοφονήθηκε από αμερικανικά όπλα- θα μπορούσε για άλλη μια φορά να εξαλείψει ολόκληρη την ιρανική ηγεσία, όλους παρόντες στις νεκρώσιμες τελετές, μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους. Τώρα, είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ είναι ένα άτομο πιο δυσάρεστο από τα κακά σκύλου στις σόλες των παπουτσιών του, και ότι τώρα έχει κατακλυστεί από έναν ασταθή και ανίατο παθολογικό ναρκισσισμό, αλλά θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι πρόκειται για απλό ατύχημα: δεν μπορείς να πεις ορισμένα πράγματα χωρίς ένα κοινό που με κάποιο τρόπο εκτιμά αυτές τις εκρήξεις ή δεν βλέπει τον παραλογισμό τους. Αλλά αυτό ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό της Αμερικής και της ολιγαρχίας της, η οποία -πολύ λανθασμένα- παρουσιάζεται ως ένα παγκόσμιο μοντέλο δημοκρατίας. Και σήμερα δείχνει σαφή σημάδια παρακμής δεδομένης της πραγματικής κατάστασης, με το πλουσιότερο 10% να ελέγχει την κυβέρνηση και να αγωνίζεται να προστατεύσει τον πλούτο του, ενώ το υπόλοιπο 90% καταπίνεται από τις αμαρτίες της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας διακήρυξε ότι «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι », ότι οι κυβερνήσεις αντλούν τις εξουσίες τους από τη λογική και τη «συγκατάθεση των κυβερνωμένων» και ότι ο λαός έχει καθήκον να «αλλάξει ή να καταργήσει» οποιαδήποτε κυβέρνηση που θίγει τα «αναφαίρετα» δικαιώματά του στη «ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας». 

Ζούμε ανάμεσα στο μυστήριο και την άβυσσο

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ποιες εικόνες και σκέψεις σας προκαλούν το μυστήριο και η άβυσσος; Τα πιο σκοτεινά βάθη, ή μάλλον, ένα σκοτεινός, όλο και πιο σκοτεινό βυθός, ένα απύθμενος βυθός· και την αντίληψη ενός άλλου βασιλείου, διαφορετικού από τον οικείο και γνωστό σε εμάς κόσμο, όπως το θαλάσσιο βασίλειο και το μυστήριο της αβύσσου. Το μυστήριο είναι μια σκιά που σε περιβάλλει, και η άβυσσος είναι ένας σκοτεινός κώνος στον οποίο πέφτεις και καταποντίζεσαι.

Μερικές φορές το μυστήριο είναι το πρόσωπο ενός ατόμου ή ένα πορτρέτο ενός άγνωστου προσώπου· και η άβυσσος είναι το πάθος στο οποίο σε βυθίζει ένα άτομο, μια δίνη ή ένα όραμα. Το μυστήριο και η άβυσσος είναι αυτό που δεν ξέρεις, αυτό που δεν μπορείς να ελέγξεις· σου διαφεύγουν και σε κατακλύζουν, είναι πέρα ​​από εσένα και τον κώνο φωτός σου, ξεπερνούν τα όριά σου και τις βεβαιότητές σου. Φέτος, το Eolié , το φεστιβάλ τέχνης, σκέψης και ποικιλόμορφης ανθρωπότητας που πραγματοποιείται στο Λίπαρι, με ιδέα και συντονιστή τον Francesco Malfitano, είναι αφιερωμένο στο μυστήριο και την άβυσσο. Είναι η σειρά μου να μιλήσω γι' αυτό σήμερα στα εγκαίνια του φεστιβάλ, το οποίο θα συνεχιστεί με καλεσμένους και παραστάσεις, εκθέσεις και αναγνώσεις μέχρι τη Δευτέρα.
Αν συνδυάσετε το μυστήριο με την άβυσσο, σκέφτεστε τα μυστηριώδη βάθη του βυθού του ωκεανού, την σιωπηλή και απέραντη κοιλιά της θάλασσας, ύπουλη και προσβάσιμη μόνο για λίγο. Ένα αρχιπέλαγος νησιών όπως τα Αιολικά Νησιά θυμίζει τα μυστήρια των βυθών της θάλασσας. Και η ηφαιστειακή φύση των νησιών κάνει αυτό το μυστήριο και αυτή την άβυσσο ακόμα πιο απειλητικές και ελλοχεύουσες. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται μόνο από τα βάθη της θάλασσας αλλά και από τα βαθιά έγκατα της γης. Αυτή η συνύφανση γης, λάβας και θαλάσσιων κυμάτων, φωτιάς και κυμάτων, κάνει το τοπίο ακόμα πιο τρομακτικό. Το όμορφο υποχωρεί μπροστά στο υψηλό.

Όταν λέτε άβυσσοι, ποιες σκέψεις, ποιοι συγγραφείς σας έρχονται στο μυαλό; Σας έρχεται αμέσως στο μυαλό ο Νίτσε, που έβλεπε τον άνθρωπο ως σχοινοβάτη. Πράγματι, ο ίδιος ο άνθρωπος, στα μάτια του, είναι ένα τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στο θηρίο και τον υπεράνθρωπο, αλλά τεντωμένο πάνω από μια άβυσσο. Έτσι, ένα επικίνδυνο, επισφαλές, υψηλού κινδύνου περπάτημα πάνω από έναν γκρεμό. «Είναι επικίνδυνο να πηγαίνεις από τη μία πλευρά στην άλλη, επικίνδυνο να βρίσκεσαι στα μισά του δρόμου, επικίνδυνο να κοιτάς μέσα σου. Επικίνδυνο να τρέμεις, επικίνδυνο να σταματάς». Δεν υπάρχει ανάπαυλα, ο κίνδυνος είναι παντού, επομένως ο άνθρωπος πρέπει να ζει επικίνδυνα. Αλλά αυτό που είναι σπουδαίο στον άνθρωπο, συνεχίζει ο Νίτσε, είναι «ότι είναι μια γέφυρα και όχι ένας προορισμός». Η γέφυρα είναι το πεπρωμένο του, όχι απλώς ένας σταθμός, ένας τόπος διέλευσης. Μην κοιτάς στην άβυσσο, προειδοποιεί ο Νίτσε, γιατί η άβυσσος θα σε κοιτάξει. Αν κοιτάξεις τον εαυτό σου στην άβυσσο, η άβυσσος θα σε κοιτάξει: το χάος του σύμπαντος είναι τρομακτικό όταν σε απειλεί μέχρι το ίδιο σου το σπίτι, δηλαδή όταν εισέρχεται στο μυαλό σου, στην ψυχή σου. Μας προειδοποίησε, αλλά έπεσε θύμα του και τρελάθηκε.

Πώς η Τουρκία ενορχηστρώνει την ανθελληνική εκστρατεία των Αλβανοτσάμηδων

06/07/2026

ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ

Θα εστιάσουμε την προσοχή μας σε δύο νέα στοιχεία των εκδηλώσεων κάποιων φορέων των Τσάμηδων στην Αλβανία, τα οποία αμφότερα – μαζί με τις έτερες επαναλήψεις του ιδίου προπαγανδιστικού-ανθελληνικού πολέμου στους κόλπους της αλβανικής κοινωνίας – καταδεικνύουν με σαφήνεια την ανάμειξη τουρκικών μηχανισμών. Κάθε άλλη προσέγγιση αποτελεί ουσιαστικά εφησυχασμό σε ένα ζήτημα που αφορά τον ακριτικό Ελληνισμό και μελλοντικά δύναται να προσλάβει κι άλλες διαστάσεις, όπως μαρτυρά και η ιστορία.

Ως γνωστόν, μετά την κατάρρευση του κομουνιστικού καθεστώτος, η Αλβανία “ενέδωσε” άμεσα σε πιέσεις δήθεν κληρονόμων των Μουσουλμάνων Τσάμηδων που είχαν εγκαταλείψει τη Θεσπρωτία, ακολουθώντας τα ηττημένα ναζιστικά στρατεύματα με τα οποία είχαν συνεργαστεί αρκετοί από τους προύχοντες τους. Όπως τεκμηριώνουν οι ιστορικές πηγές, οι Αλβανοτσάμηδες είχαν πρωταγωνιστήσει σε βαριά εγκλήματα εις βάρος του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού.

Ωστόσο, εδώ και χρόνια ο Ιούνιος μετατρέπεται σε μια εκστρατεία ανθελληνικών εκδηλώσεων προς αξιοποίηση ενός στην πραγματικότητα ανύπαρκτου ζητήματος, με σκοπό την διέγερση της κοινής γνώμης και εμμέσως πλην σαφώς, στην “τεκμηρίωση” εδαφικών βλέψεων εις βάρος της ελληνικής επικράτειας στην ακριτική Ήπειρο. Εξάλλου, η αλβανική Βουλή έχει από το 1994 κατοχυρώσει την 27η Ιουνίου ως “Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων, κατά των Τσάμηδων Αλβανών”.

Φέτος η ρητορική των παραγόντων που εκπροσωπούν το εν λόγω “ζήτημα” με τους Αλβανοτσάμηδες είχε και ακόμη ένα στοιχείο: Κατηγόρησαν τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ως υπαίτιο και αυτουργό της αποκαλούμενης αυτής «εθνοκάθαρσης»! Τούτο δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας… Ενώ η ελληνική πολιτεία ατονεί και αδιαφορεί, ένας δήθεν μη κυβερνητικός οργανισμός – με έδρα την Πρίστινα του Κοσσόβου και με άμεση σύνδεση και χρηματοδότηση από τις τουρκικές υπηρεσίες, το Ίδρυμα “Χότζα Χασάν Ταχσίν” – επιδιώκει να προσδώσει μια σύγχρονη διάσταση στην υπόθεση, ενδύοντας τη με αντιλήψεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μειονοτικών πολιτικών κ.α.

Ισλαμικά κηρύγματα για τους Αλβανοτσάμηδες

🌍 Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ: Γιατί σφάζονται οι δύο μεγάλοι τώρα στην ποδιά της Ευρώπης (κι ας μην το παίρνουμε χαμπάρι).

Post2post 

​Ακούμε κάθε μέρα στις ειδήσεις για τον Τραμπ, τον Κινεζικό Δράκο, τους δασμούς και τα δισεκατομμύρια που αλλάζουν χέρια. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι πρόκειται για το παλιό, γνωστό παιχνίδι: ποιός θα πουλήσει περισσότερα αυτοκίνητα ή ποιός θα ελέγξει τα πετρέλαια στα Στενά.

​Λάθος. Το παλιό παιχνίδι πέθανε.

​Σήμερα, ο πραγματικός πόλεμος δεν γίνεται για το μαύρο χρυσό, αλλά για την άμμο. Για το πυρίτιο. Για τα περιβόητα «τσιπάκια» που τα φοράνε από το κινητό στο χέρι σου μέχρι οι πύραυλοι και τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης. Όποιος ελέγχει την παραγωγή τους, ορίζει και το παγκόσμιο χρήμα!

​Και το πιο τρελό; Το κλειδί αυτού του παγκόσμιου πολέμου δεν βρίσκεται ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στο Πεκίνο. Βρίσκεται στην Ευρώπη.

​🔺️ Το «Μπακάλικο» των Υπερδυνάμεων και το Ευρωπαϊκό Μονοπώλιο

​Για να καταλάβουμε το μέγεθος του παραλογισμού: Αμερικανοί και Κινέζοι τσακώνονται για το ποιος θα κάνει κουμάντο στα εργοστάσια της Ταϊβάν. Όμως, αυτά τα εργοστάσια είναι απλώς οι «ράφτες». Ο μοναδικός «κατασκευαστής των μηχανών» που επιτρέπει σε αυτά τα εργοστάσια να λειτουργήσουν είναι μια ολλανδική εταιρεία, η ASML.

​Αυτοί οι Ολλανδοί, αξιοποιώντας την έρευνα δεκάδων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, φτιάχνουν τις πιο εξελιγμένες μηχανές λιθογραφίας του κόσμου. Μηχανές που «χαράζουν» πάνω στην άμμο κανάλια τόσο μικρά, που το πλάτος τους μετριέται σε άτομα.

​Η Κίνα το ξέρει αυτό, γι' αυτό και απαντά χτίζοντας τη δική της αυτόνομη αυτοκρατορία σε «σίδερο» και hardware, προσπαθώντας να ξεφύγει από τις αμερικανικές παγίδες. Μόλις προχθές ανακοίνωσε μια ακόμα ήττα  των πολιτικών του Τραμπ,  τώρα σε αυτό το καυτό μέτωπο.

Μουντιάλ και αποικιοκρατία

Οι αποικιοκρατικές χώρες ξεζούμισαν την Αφρική και όχι μόνο την Αφρική.

Το ίδιο έκαναν και στον αθλητισμό. 

Όπως τους έκλεψαν τα διαμάντια , τα πραγματικά διαμάντια έτσι έκλεψαν και τα διαμάντια του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ και όχι μόνο. Και σε πολλά άλλα αθλήματα.

Είχαμε στο παρελθόν και το γελοίο δυο αδέρφια να παίζουν στο Μουντιάλ με άλλες εθνικές ομάδες.

Ο Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ έπαιξε με την χώρα του την εθνική Γκάνας 

Ο Τζερόμ Μπόατενγκ έπαιξε με την εθνική Γερμανίας 

Και κοιτάξτε τώρα το οξύμωρο.

Αν κάποιος πει το αυτονόητο  ότι ο Τζερομ Μπόατενγκ δεν είναι Γερμανός, ο  Εμπαπέ είναι από το Καμερούν δεν είναι Γάλλος η ο Γιαμάλ δεν είναι Ισπανός κτλ κτλ αμέτρητα τα παραδείγματα,  οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι θα τον αποκαλέσουν φασίστα .

Στον προηγούμενο τελικό στην Εθνική Γαλλίας σε ένα σημείο οι 9 από τους 11 παίκτες ήταν δυτικόΑφρικανοί. Προφανώς δεν ήταν η Γαλλία αλλά μια μικτή αφρικανική ομάδα . Η Γαλλία είχε κλέψει τους παίκτες από την Αφρική για να πάρει αυτή την (ψεύτικη )δόξα. Το ίδιο κάνουν και άλλες χώρες.  Γερμανία Αγγλία Ολλανδία κτλ. Το " πολιτισμένο" Βέλγιο εκοβε τα χέρια και τα πόδια των μικρών παιδιών στο Κονγκό και στο ποδόσφαιρο τώρα έκλεψε τον Λουκακου .

Το Υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην Παγκόσμια Γυμνή Μετάβαση και ο Ριζοσπαστικός Ρεαλισμός

Στις  "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά στον αιώνα της τεχνολογικής επανάστασης και των μεγάλων γεωστρατηγικών ανακατανομών με επίκεντρο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που χάνονται, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που θα πρέπει όχι απλά να θέλουμε, αλλά που μέσα από διάλογο και αντιπαράθεση ιδεών να περιγραφεί.

    Στο στούντιο των  "Αντιθέσεων",  ο συνδημιουργός του διαρκούς επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού Συνεδρίου, για  " Το Υπαρξιακό Πρόβλημα  της χώρας  στην τροχιά του 21ου αιώνα" και διευθυντής  σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι:

Βύρων Κοτζαμάνης , Διευθυντής του Ινστιτούτου  Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών  (ΙΔΕΜ), Ομότιμος Καθηγητής Δημογραφίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ένας από  τους κορυφαίους Έλληνες  ειδικούς στην ανάλυση του πληθυσμού, με ερευνητική πορεία που περιλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και τη διεύθυνση του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ).

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

Πρώτη ανάρτηση 08.04.2021

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

WikiLeaks -Εθνικό σκάνδαλο: Ο ΣΕΑ του πρωθυπουργού Θ. Ντόκος συμβούλευε την Τουρκία πώς θα μπει σε ΕΕ!!!

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού κ. Ντόκος, συνεργάτης και μυστικοσύμβουλος των Τούρκων, σύμφωνα με τα Wikileaks.
Αν αληθεύει, και πρέπει άμεσα να απαντηθεί, να διωχθεί, "ΧΘΕΣ", ο συνεργάτης των Τούρκων από την θέση του, να ερευνηθεί ο διαχρονικός ρόλος και να πάψει η επιχορήγηση στο ΕΛΙΑΜΕΠ, να δώσει ο Πρωθυπουργός εξηγήσεις για τις επιλογές των συνεργατών του.

Φυσικά, έχουν μείνει αναπάντητες και οι κατηγορίες Δοξιάδη για τις σχέσεις Καλπαδάκη, διπλωματικού συμβούλου του Τσίπρα, και της Τουρκάλας συντρόφου του, διπλωμάτιδος του Τουρκικού ΥΠΕΞ, ανηψιού του Βρούτση, με την Τουρκία.
(Επισυνάπτω ανάρτηση με την καταγγελία)
https://www.google.com/.../ntomino-meta-arthro-doxiadi...

ΠΗΓΗ:ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ΕΕ και οι θρησκευτικοί της πόλεμοι

Ο δρόμος προς την κόλαση είναι γνωστό ότι είναι άνετος, και ο δρόμος προς την οπισθοδρόμηση είναι ακόμη πιο άνετος. Μάλιστα, όταν ξεκινήσει, κατηφορίζει απότομα. Τώρα, σε αυτό το ταξίδι προς τους νέους Μεσαίωνες, η ΕΕ εξετάζει το ενδεχόμενο να επιβάλει κυρώσεις ακόμη και στον Πατριάρχη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Κύριλλο, κατόπιν πρότασης του Κιέβου, το οποίο έχει εθνικοποιήσει και ελέγξει αυστηρά ό,τι έχει απομείνει από την ορθόδοξη λατρεία στην Ουκρανία. Παρ' όλα αυτά, επιμένει ότι η Ευρώπη πρέπει να θεωρεί τους Ρώσους Ορθόδοξους Χριστιανούς Πουτινικούς. Φυσικά, οι εποχές κατά τις οποίες αυτή η τελευταία επίδειξη ηλιθιότητας και άρνησης όλων των «αξιών» που διακηρύσσονται συνεχώς στις Βρυξέλλες, χωρίς καν να σκουπίζουν τα χέρια τους από αίμα, έχουν ωριμάσει σε ένα κλίμα ανίκανης εκδίκησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα νέα για αυτή τη λαμπρή ιδέα διαδόθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με την πτώση της Κονσταντίνοφκα, ενός από τα τελευταία οχυρά που κατείχε το καθεστώς του Κιέβου. Αυτή η παράλογη νέα κύρωση έχει επίσης επικριθεί από την ιταλική κυβέρνηση, αλλά μόνο ανεπίσημα, επειδή είναι γνωστό ότι η εκτελεστική μας εξουσία δεν έχει κότσια, αλλά είναι γεμάτη κότσια.

Αυτή που απέρριψε αυτήν την πρόταση, την οποία υποστήριξε με ενθουσιασμό η Κάγια Κάλλας, η οποία έχει ορισμένα χαρακτηριστικά στο κεφάλι της, ήταν η κυβέρνηση της Βουλγαρίας, όπου η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η Σόφια έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα υποστηρίξει «κυρώσεις που είναι πρωτίστως συμβολικές», οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση παρουσιάζονται ως ένα είδος θρησκευτικού διωγμού.

«Η αποανθρωποποίηση του άνδρα – Μέρος Β΄»

Συνέχεια από: Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026

Πέρα από τα στερεότυπα της συζήτησης για τα φύλα

«Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα - Μέρος II»

Μια αναστοχαστική προσέγγιση στις λιγότερο ορατές μορφές της ανδρικής ευαλωτότητας στη σύγχρονη δημόσια συζήτηση

από τον Roberto Pecchioli

Στο δεύτερο κεφάλαιο της ανάλυσής του, ο Ρομπέρτο Πεκιόλι αμφισβητεί μια αποκλειστικά μονομερή ανάγνωση των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών, υποστηρίζοντας ότι η ιστορία επέβαλε και στα δύο φύλα διαφορετικούς ρόλους, προνόμια και θυσίες. Από τους πολέμους και τα πλέον επικίνδυνα επαγγέλματα έως την κοινωνική και ψυχολογική δυσφορία των ανδρών, η οποία συχνά αγνοείται, ο συγγραφέας καλεί σε μια διεύρυνση της οπτικής πέρα από τα ιδεολογικά σχήματα, χωρίς να αρνείται τις διακρίσεις που εξακολουθούν να πλήττουν τις γυναίκες, αλλά ζητώντας έναν διάλογο θεμελιωμένο στα γεγονότα και όχι στις αντιπαραθέσεις. (Σ.τ.Σ.)

Μια αφήγηση φύλου από ανδρική σκοπιά δεν χρησιμεύει για να τροφοδοτήσει παράλογους ανταγωνισμούς, αλλά για να επαναφέρει την αλήθεια στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει στη Δύση ένα μονοκατευθυνόμενο σύστημα που καταπιέζει τις γυναίκες προς όφελος των ανδρών. Εκείνο που υπήρξε (και εν μέρει εξακολουθεί να υπάρχει) είναι ένα σύστημα έμφυλων ρόλων, το οποίο ζημιώνει και ευνοεί αμφότερα τα φύλα σε διαφορετικούς τομείς.

Στους άνδρες αποδιδόταν υψηλότερο κοινωνικό κύρος και στις γυναίκες μεγαλύτερη προστασία. Αυτό εξηγεί, μεταξύ άλλων, γιατί οι άνδρες στρατολογούνταν πάντοτε για τον πόλεμο, υποχρεώνονταν σε καταναγκαστικές και επικίνδυνες εργασίες ή γιατί αποτελούν την πλειονότητα των αστέγων, των νεκρών και των αναπήρων από εργατικά ατυχήματα, καθώς και των αυτοχείρων. Ένα σύστημα σχεδιασμένο προς όφελος των ανδρών δεν θα τους έστελνε συστηματικά στον θάνατο.

Τα προβλήματα φύλου που πλήττουν τους άνδρες όχι μόνο υπάρχουν, αλλά η έκτασή τους είναι συγκρίσιμη με εκείνη που υφίστανται οι γυναίκες. Είναι αναμφισβήτητο ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να υφίστανται επιθέσεις και διακρίσεις, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με αδιαλλαξία· όμως και οι άνδρες είναι θύματα ακρωτηριασμών γεννητικών οργάνων, λιθοβολισμών, σεξουαλικών επιθέσεων και άλλων μορφών βίας. Κι όμως, τα φαινόμενα αυτά λαμβάνουν ελάχιστη δημοσιογραφική προσοχή.

Οι άνδρες αντιπροσωπεύουν το 80% των αυτοχείρων και των θυμάτων ανθρωποκτονιών, τα τρία τέταρτα των αμάχων που έχασαν τη ζωή τους στις πρόσφατες ένοπλες συγκρούσεις και το 93% του πληθυσμού των φυλακών. Για το ίδιο αδίκημα, οι άνδρες τιμωρούνται με ποινές κατά 63% βαρύτερες από εκείνες των γυναικών. Στη Νότια Αφρική, 947 θάνατοι ετησίως αποδίδονται σε τελετουργικές περιτομές, ενώ στο Ιράν 71 άνδρες έχουν λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου για μοιχεία, αριθμός που, αντίθετα προς τη διαδεδομένη πεποίθηση, υπερβαίνει εκείνον των γυναικών.