Άγιος Παΐσιος: Πατήρ, πάτερ, πατέρας!

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης (1924-1994).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Τέτοια μέρα ο Άγιος Παΐσιος μοιάζει να γίνεται ξανά πατήρ, πάτερ και πατέρας!

Χάνει την αγιότητά του, θα μου πείτε;

Κάθε άλλο! Ποτέ δεν τη χάνει, πια!

Ανήμερα, όμως, της γιορτής του ανοίγει την μεγάλη του αγκαλιά και έρχεται με τα μεγάλα αγγελικά φτερά που έχει αξιωθεί για να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά, τα ορφανά του θα έλεγα, όσους, δηλαδή, τον είχαν καταφύγιο και έσχατη καταφυγή όταν ήταν εν ζωή.

Αυτούς που κατέφευγαν σ’ αυτόν με βαθιά και ανείπωτη λαχτάρα για να τον συναντήσουν στα κελλιά του στον Άθωνα, τον Τίμιο Σταυρό της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα και της Παναγούδας της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου.

Δεν ξεχνάμε, βεβαίως, και όσες γυναίκες τον επισκέπτονταν, κατά την έξοδο του από το Άγιον Όρος στα γυναικεία Ησυχαστήρια του «Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου» στη Σουρωτή-Βασιλικά Θεσσαλονίκης και του «Άγιου Ιωάννη Προδρόμου» στη Μεταμόρφωση της Χαλκιδικής.

Στο δεύτερο Ησυχαστήριο βρισκόταν μαζί με το πνευματικό του τέκνο, τον ιδρυτή και πνευματικό της Μονής, τον παπα-Γρηγόρη ο οποίος εκείνες τις μέρες ήταν ακόμη πιο χαρούμενος και πιο φωτεινός από ποτέ. Ένας Ισάγγελος πλάι στον επίγειο Άγγελο.

Εμπειρίες από το Άγιον Όρος

Αναρτήσεις στο Γερομοριά για τον Άγιο Παΐσιο που τιμάται η μνήμη του στις 12 Ιουλίου ΕΔΩ...

Η μετά θάνατον ζωή

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι υπόδικοι νεκροί

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.
Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πως είναι οι κολασμένοι;

- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνη η τελική δίκη, η μέλλουσα κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

- Και οι Άγιοι και ο ληστής[2];

- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα, όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών[3]», παρατείνει-παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς[4] να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λά­βουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Η προσευχή και τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους[5]

Όσιος Παΐσιος: Ήταν ένα αναρχικό παιδί ...που έγινε πιο ακόμη αναρχικό »

Μια ιδιαίτερη και πλούσια σύνθεση: Η συγκλονιστική διήγηση του Αγίου Παϊσίου για έναν νεαρό αναρχικό που μεταμορφώνεται μέσα από το Ευαγγέλιο, την αυταπάρνηση και τη χαρά του Χριστού· μαζί με μια ευρύτερη προσέγγιση στη σχέση Χριστιανισμού και αναρχισμού, από τον Αντρέ Μαλρώ έως τον Λέοντα Τολστόι.

Ένα κείμενο για την αναρχία όχι ως ιδεολογική ταυτότητα, αλλά ως υπαρξιακή εξέγερση απέναντι στην αδικία, τον συμβιβασμό και κάθε μορφή εξουσίας που συνθλίβει την ανθρώπινη ελευθερία.

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης διηγείται την απρόσμενη ιστορία ενός νεαρού αναρχικού που, έχοντας μπλέξει με τα ναρκωτικά και βρεθεί σε αναμορφωτήριο στη Γερμανία, διάβασε για πρώτη φορά το Ευαγγέλιο και άλλαξε ριζικά πορεία ζωής. 

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αναζήτησε την Ορθοδοξία όχι ως ιδεολογία ή κοινωνική ασφάλεια, αλλά ως δρόμο ελευθερίας, αυταπάρνησης και βαθιάς πνευματικής αφύπνισης. 

Η ιστορία του, όπως την αφηγείται ο Άγιος Παΐσιος στους «Λόγους Β΄ Πνευματική Αφύπνιση», γίνεται αφετηρία για ένα ευρύτερο ερώτημα: 

μπορεί ο Χριστιανισμός, στην αυθεντική ευαγγελική του διάσταση, να θεωρηθεί μια ριζική άρνηση της εξουσίας, της βίας και της υποταγής; 

Γ. Αϋφαντής:Στην Άγκυρα επικυρώθηκε η Τουρκία ως επικυρίαρχος της Δύσης στην περιοχή

Ο πρέβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής , σε μια πρώτη αποτίμηση του κλίματος στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, τονίζει στον 98.4 ότι μετά τις δηλώσεις Τράμπ αλλά και την στάση έναντι της Τουρκίας με διακρατικές αμυντικές συμφωνίες των περισσότερων δυτικών συμμάχων, είναι εμφανές, πως η δύση επιφυλάσσει για την Τουρκία, ρόλο αυτόνομο και αυτοτελή ως επικυρίαρχου της από την Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο , την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα, ως δεδομένος υπάκουος δρων στη δυτική συμμαχία, απλά συμμετέχει σε μια Σύνοδο, όπου ο ρόλος της Τουρκίας , το αμέσως προσεχές διάστημα, προβλέπει ο κ. Αϋφαντής , ότι θα έχει νέες αναβαθμισμένες προκλήσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Ένας επιτάφιος ύμνος για την Ουκρανία

Ένα πράγμα είναι απολύτως σαφές: η Δύση δεν έχει Σχέδιο Β, ή, ακόμα καλύτερα, κανένα όραμα πέρα ​​από τον πόλεμο. Και όταν αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί, το φρούριο μετατρέπεται σε πύργο από τραπουλόχαρτα. Οι προθέσεις, όσο ψεύτικες και τρομερές κι αν είναι, μετατρέπονται σε ανούσιες ρητορικές τελετουργίες. Οι πράξεις γίνονται αυτόματες και χωρίς νόημα. Οι προοπτικές απατηλές. Το μέλλον γίνεται ένα παιδικό παραμύθι. Πάρτε για παράδειγμα την Ουκρανία, ή μάλλον, ό,τι έχει απομείνει από αυτήν: για περίπου ένα μήνα, οι Ρώσοι κατεδαφίζουν συστηματικά τις βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές της χώρας, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα οι Δυτικοί Wunferwaffen γι' αυτό. Αλλά η ψευδαίσθηση της αντίστασης του Κιέβου τροφοδοτείται από τρομοκρατικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οι οποίες σίγουρα προκαλούν κάποιες ζημιές και θύματα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν ένα γεγονός των μέσων ενημέρωσης, επιθέσεις που τροφοδοτούν αφηγήσεις στις οποίες ένα μεγάλο μέρος του κοινού ερωτεύεται σαν τον κυπρίνο με το καλαμπόκι.

Αυτό, ωστόσο, καθιστά σαφές ότι όλα τα χρήματα που αποστέλλονται στο Κίεβο είναι απλώς σπατάλη δημοσίων κεφαλαίων: δεν θα χρησιμεύσουν ούτε για την αύξηση της πολεμικής παραγωγής στα κατεστραμμένα εργοστάσια, ούτε για να εξευμενίσουν την παράλογη νίκη του καθεστώτος του Κιέβου, την οποία κατά κάποιο τρόπο ονειρεύεται ένα πλέον άνευ νοήματος μέσο ενημέρωσης που αντιλαμβάνεται την επιβίωσή του μόνο ως φερέφωνο του αφεντικού που πληρώνει μισθούς. Ωστόσο, ακόμη και αν επιτευχθεί κάποια επισφαλής ειρήνη, η Ουκρανία δεν θα είναι σε καμία περίπτωση ο παράδεισος της ανοικοδόμησης που έχουν ονειρευτεί οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί κύκλοι σε μια προσπάθεια να οικοδομήσουν συναίνεση γύρω από τον πόλεμο, αλλά θα είναι μια τεράστια αλυσίδα για μια Ευρώπη που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από τις κυρώσεις που έχει επιβάλει στη Ρωσία και βρίσκεται στη διαδικασία προοδευτικής αποβιομηχάνισης. Κάποιοι κερδοσκόποι θα επωφεληθούν, αλλά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες στο σύνολό τους θα πληρώσουν το τίμημα, και περιττό να πούμε ότι αυτές που θα τιμωρηθούν περισσότερο θα είναι οι εργατικές τάξεις.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Οδυσσέας Ελύτης

Η μαγεία του Παπαδιαμάντη

"... Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να 'χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία. Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το "θα μπορούσαμε" είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο. "Σα να 'χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου".

... Η ποιητική νοημοσύνη του Παπαδιαμάντη διατρέχει τις σελίδες του, συνεγείρει και μαγνητίζει τις λέξεις, τις υποχρεώνει να συναντηθούν σε μια φράση όπως ο αέρας τα λουλούδια σ' έναν αγρό.


Παράξενη ελευθερία που η συμβατική αντίληψη για τη σύνταξη του άλλου Σκιαθίτη [δηλ. του Μωραϊτίδη] δεν της επιτρέπει ν' απλωθεί. Αυτές οι νησίδες των παρομοιώσεων και των μεταφορών που αφθονούν στα κείμενα του πρώτου, χωρίς ποτέ να τα μεταβάλλουν σε πεζοτράγουδα, κάποτε και οι απλές περιγραφές, με μια μόνον, ίσως, ανάμεσά τους ανορθοδοξία (που κι αυτήν είναι δύσκολο να την εντοπίσεις με την πρώτη ματιά), τέλος μερικές, κατά μέρη άνισα, εισβολές της δημοτικής, απροσδόκητες, αρκούν, για ν' αποσπάσουν τη γλώσσα αυτή απ' την παγερότητα και να κυματίσουν την επιφάνειά της μ' έναν τρόπο που δεν έχει τον όμοιό του στα πεζογραφήματα της εποχής..."

Η αισθητικοποίηση της Ορθοδοξίας λέγεται Orthobros

από Μανώλης Γ. Βαρδής

Υπάρχει σε κάποιους κύκλους μία χαρά για την αναβίωση και επέκταση της ορθόδοξης πίστης στην Αμερική μέσω των δικτύων των Ορθόδοξων influencers, που θέλουν να συνδυάζουν μία θρησκευτική-κυρίως σημειακή- αυστηρότητα με μία υπερ-αρρενωπή αισθητική.

Ουσιαστικά μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προβάλλεται μία έμφαση στο τελετουργικό τυπικό (λατρευτικού ή σημειολογικού περιεχομένου), η οποία «γαρνίρεται» από ένα «ύφος» που προσφέρει την τόσο απαραίτητη για το υποκείμενο «διάκριση» από τον κόσμο και το ήθος του. Αίφνης, μία εικόνα ενός γέροντα με ασκητική ενδυμασία που μοιράζεται το παγκάκι του σε ένα σταθμό με δύο κορίτσια που με μοντέρνα ημι-αμφίεση σκρολάρουν στα κινητά τους, αποκτά δύναμη προσηλυτισμού, ή ένας αρρενωπός μπόντι μπίλντερ που πριν σηκώσει στο γυμναστήριο τα βάρη του, κάνει τον σταυρό του με μουσική επένδυση το «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου». Ομάδες όπως οι Orthodox Meme Squad και η OrthodoxMemes γίνονται της «μόδας»: «Η πιο δημοφιλής ανάρτηση του subreddit (μέχρι τον Μάρτιο του 2026) αποτελεί ένα σκίτσο με δύο μέρη: στο πρώτο μέρος, ένας Ρωσο-ορθόδοξος ιερέας ρωτά έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα, Πού είναι η γενειάδα [σου];, και ο δεύτερος σιωπά. Στο δεύτερο μέρος, ο Ρωμαιοκαθολικός εμφανίζεται με γενειάδα που θυμίζει αυτές των Ορθόδοξων κληρικών και ο Ρωσο-ορθόδοξος εμφανίζεται να του λέει, Καιρός για επανένωση [των δύο εκκλησιών]» (απόσπασμα από το άρθρο του Κώστα Πολύζου, Στην ορθόδοξη πλευρά της ιστορίας, περιοδικό Kaboom, 12/2026).

Άγνοια και Μύθοι για τη Λευκή Πατριαρχία: Ένα Μάθημα από την Οδύσσεια

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Νταμίκο

Η ηθοποιός Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη στη νέα ταινία του Νόλαν για την Οδύσσεια —δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι ο Όμηρος την αποκαλεί «λευκώλενο», ένα επίθετο που σήμερα θα προκαλούσε την οργή των πολιτικά ορθών αστυνομικών— υποστήριξε την κυρίαρχη ιδεολογία, απλώς για να δώσει στην ταινία μια πολιτική χροιά. Αποφάσισε να ισχυριστεί ότι ο Όμηρος έδωσε πολύ λίγο χώρο στις γυναίκες.
Τώρα, δεν με ενδιαφέρει πραγματικά να μπω στη διαμάχη. Αλλά η χρήση αυτής της δήλωσης, η οποία αποκαλύπτει μόνο την χονδροειδή και περήφανη άγνοια του συγγραφέα της —και κοινή σε έναν ολόκληρο πολιτισμικό χώρο που συγχέει τη μαχητικότητα με τη γνώση— μπορεί να είναι χρήσιμη στην κατάρριψη ορισμένων μύθων. Συγκεκριμένα, αυτόν μιας Δύσης αιώνια θύμα μιας cis-ετεροφυλόφιλης λευκής πατριαρχίας, καταπιεστικής εξ ορισμού και ανίκανης, σε όλες τις χιλιετίες ιστορίας της, να παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από την ανδρική κυριαρχία.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε τονίζοντας ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια διαδραματίζονται γύρω στον 12ο αιώνα π.Χ. και απεικονίζουν μια αρχαϊκή Ελλάδα. Τα κείμενα, στην τρέχουσα μορφή τους, συντέθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ., στην Αθήνα του τυράννου Πεισίστρατου. Επομένως, βρισκόμαστε σε μια περίοδο που δεν μπορεί ακριβώς να συγκριθεί με το κίνημα του 1968 και το κλίμα υπερηφάνειας που επικρατούσε. Είναι ένας κόσμος πολεμιστών, βασιλείων, δουλείας, ανθρωποθυσιών και εκδίκησης. Η τοποθέτηση σε ένα πλαίσιο δεν σημαίνει δικαιολόγηση: σημαίνει ότι δεν κρίνουμε το παρελθόν με τα εργαλεία του παρόντος, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε.

Ωστόσο, κοιτάζοντας τα κείμενα, παρατηρούμε κάτι εκπληκτικό.
Σίγουρα, στην Ιλιάδα, η οποία μιλάει για τον πόλεμο, ο ανδρικός ρόλος είναι εξαιρετικά κυρίαρχος. Ο πόλεμος ήταν ανδρική υπόθεση στον αρχαίο κόσμο και οι γυναίκες εμφανίζονται ως λάφυρα, ως μέλλουσες μητέρες, ως χήρες. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, οι γυναικείες μορφές έχουν βάθος και αυτονομία. Η Κασσάνδρα, η προφήτισσα που καταράστηκε από τον Απόλλωνα, της οποίας την προφητική κραυγή κανείς δεν πιστεύει: δεν είναι παθητικό θύμα, αλλά μια βασανισμένη συνείδηση ​​που βλέπει αυτό που δεν βλέπουν οι ήρωες. Η Εκάβη, η βασίλισσα της Τροίας, της οποίας η απελπισία για τον θάνατο του Πολύδωρου και του Έκτορα συγκαταλέγεται στις πιο οδυνηρές σελίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Κλυταιμνήστρα, η οποία σκοτώνει η ίδια τον Αγαμέμνονα και την Κασσάνδρα, και η οποία στις Χοηφόρες του Αισχύλου γίνεται το αρχέτυπο της γυναίκας που επαναστατεί ενάντια στην ανδρική καταπίεση - δεν είναι ηρωίδα, αλλά ούτε καν σκιά. Είναι ένας χαρακτήρας, με επιθυμίες, δυσαρέσκειες και στρατηγικές.

Δικαίωμα στην ελεύθερη πληροφόρηση

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

- Κρίμα που απουσιάζει μια επαρκής μορφωτικά και πολιτικά Ελληνική ομάδα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.(Δεν υπήρξε ποτέ). Θα μπορούσε να εκφράσει έναν Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Λόγο που έχει ανάγκη η Ευρώπη και η Ελλάδα. Όταν το 2004 αποπειράθηκα την παρουσία μου οι «εγχώριες» μαφίες μηχανεύθηκαν πολλά για να την αποτρέψουν. Ούτε οι Τούρκοι θα αντιδρούσαν έτσι. Μέχρι και κόμμα μιας καθόδου, κόμμα μαϊμού έστησαν. Και πολλά άλλα.

Την λέξη κρίμα χρησιμοποίησε τις προηγούμενες Ευρωεκλογές, αναφερόμενη στο πρόσωπο μου, μια γυναίκα από την Πελοπόννησο η οποία έχει Πολιτική Μνήμη της μεταπολίτευσης. Αν ζούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης σήμερα θα έλεγε: Μνήμη ή Βαρβαρότητα.

- Από το 2007 στην Ελλάδα έχουμε Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή την φορά δεν άρχισε από το Καλπάκι της Ηπείρου αλλά από την Ολυμπία και τον Πενταδάκτυλο της Πελοποννήσου. Όπως είπα σε μια ομιλία μου το 1994 τον Ταΰγετο παλιά τον έλεγαν Πενταδάκτυλο. Μπορούμε να επαναφέρουμε και αυτό το όνομα. Κρίμα που δεν ζει ο Νίκος Γκάτσος.

- Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να εισάγει, να υφίσταται, χωρίς την θέληση της τις παθολογίες των Βαλκανίων, της Σκιπερίας, του Κοσόβου κλπ. Αν η Γερμανία, το Βερολίνο, η Μέρκελ θέλουν να το κάνουν θα μας διευκόλυναν πολύ. Θα την ευχαριστούσαμε πολύ. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναδεί την πολιτικής της στα Βαλκάνια.

- Στις πολιτικές κοινωνίες τύπου θεάτρου του Διονύσου, μια λέξη μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα σκέψης, μια διήγηση, μια σχολή, ένα πολιτικό κίνημα. 

Τώρα η λέξη ήταν αποχή. Το 2010 (και τώρα) ήταν «Μνημονιακοί ήταν όλοι τους». Κάπου έχω γράψει τι έλεγε ο Πλάτωνας για αυτά. Επιτέλους απαλλαγείτε, απελευθερωθείτε από τον εκβαρβαρισμό σας.

Σύγκρουση πρώην και νυν καθεστωτικών μηχανισμών εξουσίας.

Καταγγελίες για ολοκληρωτισμό και φασισμό.

Οι πρώην αποσιωπούν ότι ήταν αυτοί οι πατέρες, οι δημιουργοί, το φυτώριο αυτού του τρόπου, του αντιπολιτισμού. Οι συντηρητές, οι δημιουργοί, οι κατασκευαστές των νυν. Τότε ήθελαν μια κουτή και φλύαρη ψευτοαριστερά του 3% στο εκλογικό σώμα και 40% στα Μ.Μ.Ε. για την «αριστερή» κάλυψη του μοντέλου. «Οι αριστεροί φρουροί του».

Τι διάβασε η Λουπίτα στον Όμηρο: Η Ιθάκη ως κοινωνική κατασκευή

Πάνος Πικραμένος 

Ο Οδυσσέας δεν παλεύει να γυρίσει στην πατρίδα του. Παλεύει να απελευθερωθεί από τη νοσηρή προσκόλληση σε μια γεωγραφική ταυτότητα που του επέβαλε αυθαίρετα το πατριαρχικό σύστημα της κληρονομικής βασιλείας.

Ο Πολύφημος δεν είναι τέρας. Είναι μονοφθάλμιο υποκείμενο διαφορετικής οπτικής νευροποικιλότητας, το οποίο ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει με συστημική προκατάληψη επειδή δεν τρέφεται σύμφωνα με την κυρίαρχη ελληνική διατροφική νόρμα. Η τύφλωσή του ήταν ρατσιστικό hate crime, όχι άθλος.

Η Κίρκη δεν μεταμορφώνει τους 

άντρες σε γουρούνια. Τους βοηθά να ανακαλύψουν την βαθύτερη  ζωική τους ταυτότητα αποδομώντας την ανθρωποκεντρική τους κανονικότητα. Νοσηλεύονται σε ασφαλή πολυειδικό χώρο, που ο ελληναράς Όμηρος ονομάζει υποτιμητικά  «χοιροστάσιο».

Η σχέση του Οδυσσέα με τους συντρόφους του δεν πρέπει να διαβαστεί ως σχέση αρχηγού και πληρώματος. Αυτό είναι μιλιταριστική ανάγνωση. Πρόκειται για μια queer κοινότητα επιβίωσης, όπου η ναυσιπλοΐα είναι απλώς πρόσχημα για την αποδόμηση της τοξικής ανδρικής μοναξιάς και την ανάδειξη της θηλυκότητας τους..

Ο παρών Χάρτης διδάσκει Πολιτική. Όμως η Πολιτική Αθήνα είναι ανεπίδεκτη μαθήσεως

Ο παρών Χάρτης διδάσκει Πολιτική. Όμως η πολιτική Αθήνα είναι ανεπίδεκτη μαθήσεως.

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Απλά μαθήματα Πολιτικής Γεωοικονομίας και Γεωοικονομικής Δημοκρατίας. Όμως ο Μητσοτάκης και οι υπόλοιποι 296 δεν μπορούν. Απεναντίας, ο Ελληνισμός μπορεί.

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός

Αφιέρωση: Το άρθρο, μαζί με τον Χάρτη της Γεωγραφίας της Αλήθειας, αφιερώνεται στο
Στρατηγό Δημήτρη Αλευρομάγειρο, τόσο για την υπέρ του Ελληνισμού ιστορική του διαδρομή, όσο και για το ηθικό βάρος που έχει το όνομά του, στην τιμή που έκανε στο γραπτό μου το Δεκέμβριο του 2025:

 Δεν υπάρχει Αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα, ούτε Περιφερειακό. Υπάρχει μόνο Αθηναϊκό πρόβλημα. Να Δανειστείτε για τους Αγρότες σας είπαμε! Όχι για το Ζελένσκι.

Ο χάρτης της ΑΟΖ μας από τον περιβαλλοντικό τομέα του ΟΗΕ, (UNEP/MAP-SPA/RAC), της 20ης Δεκεμβρίου 2019, είναι ο άσσος στο μανίκι αλλά και ο εθνικός τίτλος κυριότητας, για την προδιαγεγραμμένη ακύρωση των λεγόμενων “Τουρκολιβυκού μνημονίου και Γαλάζιας Πατρίδας”.

Η ανάθεση της υπόθεσης σε εξειδικευμένο Διεθνές Νομικό Γραφείο είναι η αμέσως απαιτούμενη ενέργεια. Είναι επιπλέον έκφραση έμπρακτης συγνώμης του Μητσοτάκη, όπως και των υπολοίπων μελών της Βουλής, για την επταετή αποσιώπηση του συγκεκριμένου χάρτη και των αρχείων του περιβαλλοντικού τομέα του ΟΗΕ που βρίσκονται στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, όλα αυτά τα έτη.

Ο Ελληνισμός δεν έχει περιθώρια εφησυχασμού (συνέντευξη)

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα: πίσω από τη στήριξη στην Τουρκία κρύβονται τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα.

«Η Ελλάδα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της απέναντι στις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες» δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό CRETAONE 102,3 και στην εκπομπή του Γιάννη Ραψωμανίκη, ο Θεοφάνης Μαλκίδης.

Παράλληλα εκτίμησε ότι οι τελευταίες εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και η αναβάθμιση των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας δημιουργούν νέα δεδομένα με σοβαρές επιπτώσεις για τα ελληνικά συμφέροντα. Στο επίκεντρο της συνέντευξης βρέθηκαν η στάση της Νατοϊκής Συμμαχίας απέναντι στην Άγκυρα, οι αμερικανικές επιλογές στην Ανατολική Μεσόγειο, η ευρωπαϊκή άμυνα και οι κινήσεις που, σύμφωνα με τον ίδιο, οφείλει να εξετάσει η Ελλάδα.

Ο κ. Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υποστήριξε ότι η διεθνής αντιμετώπιση της Τουρκίας χαρακτηρίζεται από εμφανείς αντιφάσεις, καθώς μία χώρα που εξακολουθεί να διατηρεί ανοικτά ζητήματα απέναντι στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία εξακολουθεί να επιβραβεύεται πολιτικά και στρατηγικά. Όπως ανέφερε, η Άγκυρα όχι μόνο δεν έχει υποστεί ουσιαστικό κόστος από τη στάση της τα τελευταία χρόνια, αλλά έχει αποκομίσει σημαντικά οφέλη από τις διεθνείς εξελίξεις, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία.

Στην ίδια κατεύθυνση, υπενθύμισε ότι η Κύπρος εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κατοχή για πενηνταδύο χρόνια, ενώ παραμένει σε ισχύ το Casus Belli, δηλαδή η απειλή πολέμου που έχει διατυπώσει η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα. Παράλληλα, έκανε λόγο για διαρκείς αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας, οι οποίες όπως σημείωσε, δεν περιορίζονται μόνο σε νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου, αλλά επεκτείνονται ακόμη και στην Κρήτη μέσω της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής.

Η εικόνα αυτή, όπως υπογράμμισε, αποδεικνύει ότι η σημερινή λειτουργία της Συμμαχίας δεν υπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, ενώ αντίθετα ενισχύει τις πιέσεις που δέχεται η χώρα τόσο σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας όσο και οικονομίας.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης χαρακτήρισε υποκριτική τη στάση που τηρείται απέναντι στην Τουρκία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι οι αποφάσεις των μεγάλων δυνάμεων δεν λαμβάνονται με βάση ηθικά ή πολιτικά κριτήρια, αλλά εξυπηρετούν συγκεκριμένα οικονομικά, επιχειρηματικά, διπλωματικά και στρατιωτικά συμφέροντα.

«Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ζούγκλα»

Ο Σωκράτης Φάμελλος πέταξε τα κλειδιά και έφυγε, την ώρα που ο Παύλος Πολάκης προκαλεί τον Αλέξη Τσίπρα και δοκιμάζει τις ισορροπίες στην Κουμουνδούρου.

Της Βασιλικής Σιούτη - Καθημερινή 

Ο Σωκράτης Φάμελλος έβλεπε τον ΣΥΡΙΖΑ να αδειάζει, την ουρά έξω από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα να μεγαλώνει, κι εκείνος που κρατούσε σφιχτά τα κλειδιά της Κουμουνδούρου, δεν ήξερε τι να τα κάνει. Να τα αφήσει στην πόρτα και να φύγει για να πιάσει κι αυτός μια θέση στην ουρά; να τα δώσει στον Τσίπρα; ή να περιμένει κάποιο μήνυμα με οδηγίες; 

Το μόνο μήνυμα που είχε λάβει -και αυτό μέσω τρίτων- ήταν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήθελε να υπάρχει ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές. Και ναι μεν ο Σωκράτης Φάμελλος δεν είχε αντίρρηση, αν θα υπήρχαν κάποιες εξασφαλίσεις,  αλλά δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει την τριάδα των «σκληρών» Πολάκη, Δούρου και Παππά. Επιπλέον, ο ίδιος δεν έχει λάβει καμία εγγύηση, όπως λένε συνομιλητές του στην Κουμουνδούρου, για το αν θα τον δεχθούν ή όχι στην ΕΛΑΣ. Οπότε, αποφάσισε να πετάξει τα κλειδιά και να φύγει. Η απόφαση ξάφνιασε γιατί ανακοινώθηκε χωρίς να έχουν δρομολογηθεί διαδικασίες και χωρίς να περιμένει την αυριανή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. «Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ζούγκλα» προβλέπει στέλεχος της ΕΛΑΣ που προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Πολύ σκληροί για να πεθάνουν

 Για την τριάδα των Πολάκη, Δούρου, Παππά, τα πράγματα είναι πιο απλά. Ο αποκλεισμός τους από τον Αλέξη Τσίπρα δεν τους έχει αφήσει άλλη επιλογή, από το να μείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και να παλέψουν για την επιβίωση του και τη δική τους μαζί. Διατηρούν μια μικρή ελπίδα ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βάλει λουκέτο, στο τέλος ο Τσίπρας θα αναγκαστεί να συνεργαστεί μαζί του, αλλά ακόμα και αν αυτό δεν γίνει, θα έχουν τη δυνατότητα να κατέβουν στις εκλογές και να διεκδικήσουν το 3% που θα τους βάλει στη Βουλή.

🟦 ΕΟΚΑ: Η Επανάσταση που χάρισε η Κύπρος στον κόσμο

- Οζ Καραχάν

Ο αντιαποικιακός αγώνας που θαύμαζε ο Κάστρο, υποστήριζαν οι Παναφρικανιστές και στο πλευρό του οποίου πολέμησε ο IRA

Ο αγώνας του 1955-1959 είναι γραμμένος στο αίμα του λαού της Κύπρου. Αλλά οι απήχησή του ταξίδεψε πολύ πέρα από το νησί. Η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) διεξήγαγε ανταρτοπόλεμο ενάντια στη βρετανική αποικιακή κυριαρχία με μια δύναμη που, στο απόγειό της, αριθμούσε εκατοντάδες. Ήταν πολύ φτωχότερα οπλισμένοι από τους Βρετανούς, λιγότεροι σε αριθμό, και δρούσαν υπό στρατιωτικό νόμο. Όταν τους έλειπαν τα όπλα, αναγκάζονταν να κατασκευάσουν τα δικά τους: από αυτοσχέδια πιστόλια μέχρι αυτοσχέδιους όλμους. Ο αγώνας τους θαυμάστηκε και υποστηρίχθηκε ενεργά από τα πιο σημαντικά αντιαποικιακά κινήματα και προσωπικότητες του εικοστού αιώνα – από την Γκάνα του Κουάμε Νκρούμα μέχρι την Κούβα του Κάστρο, κι από το FLN της Αλγερίας μέχρι τον IRA της Ιρλανδίας. Οι ιστορίες τους συνδέονται με αυτές της ΕΟΚΑ με τρόπους που η ιστορία σπάνια αφηγείται. Αυτή είναι η ιστορία.

🔵 Πρώτες λέξεις, Τελευταίες λέξεις

Όταν εκδόθηκε η πρώτη διακήρυξη της ΕΟΚΑ, την 1η Απριλίου 1955, στο επίκεντρό της ήταν η λέξη Απελευθέρωση. Καλούσε τους Κύπριους να απαλλαγούν από «τον βρετανικό ζυγό», και να δείξουν στον κόσμο ότι «αν η διεθνής διπλωματία είναι άδικη και λιπόψυχη, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία». Στη συνέχεια, στράφηκε απευθείας σε εκείνους που κρατούσαν λαούς υπό αποικιακή κυριαρχία: «Είναι ντροπή στον 20ό αιώνα για ένα έθνος να πρέπει να χύσει αίμα για να κερδίσει την ελευθερία του, το ιερό δώρο για το οποίο πολεμήσαμε στο πλευρό σας και για το οποίο εσείς οι ίδιοι ισχυρίζεστε ότι έχετε πολεμήσει ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό».

Στις 9 Μαρτίου 1959, η διακήρυξη κατάπαυσης του πυρός ξεκίνησε επιβεβαιώνοντας αυτό που ήταν πάντα ο αγώνας: «Την 1η Απριλίου 1955, υψώθηκε η σημαία του επαναστατικού απελευθερωτικού κινήματος». Στη συνέχεια, καλούσε τους αγωνιστές να χτίσουν «τη νέα δομή της νεαρής Δημοκρατίας πάνω στα ερείπια και τις στάχτες του Κυπριακού έπους».

Από την πρώτη διακήρυξη μέχρι την τελευταία, η γλώσσα ήταν η ίδια: απελευθέρωση από την αποικιακή κυριαρχία, ανυπακοή στον φασισμό και τον ναζισμό, αξιοπρέπεια για έναν λαό υπό κατοχή και, τέλος, δημοκρατία. Η αυτοδιάθεση –το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για το πολιτικό του μέλλον– ήταν, στα μέσα της δεκαετίας του 1950, το κεντρικό αίτημα του παγκόσμιου Νότου. Κατοχυρωμένη στη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, ήταν η κοινή γλώσσα μιας εποχής. Όταν η ΕΟΚΑ ύψωσε αυτή τη σημαία, ο κόσμος την αναγνώρισε.

Σταύρος Λυγερός - Σύνοδος ΝΑΤΟ: Γιατί η Δύση χορεύει στον ρυθμό της Τουρκίας

Ο κρητικός διατροφικός πολιτισμός στο επίκεντρο: Παρουσιάζεται στα Χανιά το νέο βιβλίο του Μιχάλη Μ. Μινουδάκη

Από Αγώνας της Κρήτης
- 09/07/2026

Μια ξεχωριστή πολιτιστική και γαστρονομική εκδήλωση πρόκειται να πραγματοποιηθεί στα Χανιά, με αφορμή την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Μιχάλη Μ. Μινουδάκη, υπό τον τίτλο «Καλή Όρεξη: 12 κείμενα για τον κρητικό διατροφικό πολιτισμό».

Η παρουσίαση, η οποία τελεί υπό τη συνδιοργάνωση κορυφαίων θεσμικών, περιφερειακών και εκκλησιαστικών φορέων του τόπου, αναδεικνύει τη σημασία της παραδοσιακής διατροφής ως αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής ταυτότητας και της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κρήτης.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026, συγκεντρώνοντας το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας γύρω από τη γαστρονομική παράδοση και το έργο ενός ανθρώπου με έντονη κοινωνική και πνευματική δράση.

Το πρόγραμμα της παρουσίασης και οι συντελεστές της εκδήλωσης

Η επίσημη εκδήλωση παρουσίασης συνδιοργανώνεται από την Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας & Αποκορώνου, την Περιφέρεια Κρήτης – Περιφερειακή Ενότητα Χανίων, τον Δήμο Χανίων και το Πνευματικό Κέντρο Χανίων.

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026 και ώρα 19:30, στο κλιματιζόμενο αμφιθέατρο του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, το οποίο βρίσκεται στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου 70, με την είσοδο να είναι ελεύθερη για το κοινό.

Το βιβλίο προλογίζει ο Μητροπολίτης Κυδωνίας & Αποκορώνου, κ.κ. Τίτος. Τους παρευρισκομένους θα υποδεχθεί και θα καλωσορίσει ο γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Πνευματικού Κέντρου, Πτέραρχος ε.α. Εμμανουήλ Κελαιδής, ενώ τον συντονισμό της εκδήλωσης και της συζήτησης θα αναλάβει η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Χανίων, Κατερίνα Πολύζου.

Για το περιεχόμενο του έργου και τη σημασία των 12 κειμένων γύρω από τον διατροφικό πολιτισμό του νησιού θα μιλήσουν οι φιλόλογοι Αναστάσιος Παπακώστας και Δημήτρης Σταματάκης, καθώς και ο ίδιος ο συγγραφέας.

Μιχάλης Μ. Μινουδάκης: Μια διαδρομή προσφοράς, γαστρονομίας και κοινωνικών αγώνων

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!»

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ*

 

 

 Με αφορμή το citizen vigilante

  

 

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!», είναι το μότο με το οποίο έκλεινε το τραγούδι διασκευή, σε στίχους Παντελή Αμπαζή, με τίτλο «Madame».
΄
Τι εννοούσε ο ποιητής; Εννοούσε ότι δεν υπάρχει εθνικό κράτος. Εκείνο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας για να προστατεύει τους εγχώριους πολίτες του από κάθε απειλή τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Εθνικό κράτος, δηλαδή εκείνο που φροντίζει ως κράτος πρόνοιας τους πολίτες, με τις ανάλογες υπηρεσίες στους τομείς λόγου χάρη της υγείας, της παιδείας ή της δικαιοσύνης. Ωστόσο, κράτος υπάρχει και παραϋπάρχει! Μόνο που δεν είναι πλέον εθνικό. Είναι μορφή διεθνοποιημένης πολιτικής εξουσίας, άτυπου αυτοκρατορικού τύπου, με τοπικούς τοποτηρητές που ονομάζονται «πολιτική ηγεσία του τόπου». Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές «ψευτοδημοκρατικές» διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και «επιλέγει» βάση των προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ. 

Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά «προοδευτικούς», ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα. Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με «ανοιχτά σύνορα») και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες «open society» λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν «πολιτών του κόσμου». Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής «φυσικής» εξέλιξης.

Οδύσσεια της Οδύσσειας

Roberto Luigi Pagani - 09/07/2026

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Λουίτζι Παγκάνι

Θα με συγχωρήσετε που επιμένω σε αυτό το θέμα, αλλά ως Ιταλός, νιώθω βαθιά συνδεδεμένος με τα κλασικά έπη. Όπως νομίζω οι περισσότεροι από εσάς, νιώθω ότι είναι ένα σημαντικό μέρος της πολιτιστικής μου ιστορίας. Γι' αυτό μιλάω ανοιχτά.

Η Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη της Σπάρτης στην Οδύσσεια του Νόλαν, δήλωσε σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε χθες ότι, αν μπορούσε να κάνει μια ερώτηση στον Όμηρο, θα τον ρωτούσε γιατί δεν έδωσε περισσότερο χώρο στις γυναίκες, προσθέτοντας ότι δεν είχε διαβάσει την Οδύσσεια πριν επιλεγεί για την ταινία.

Ένα από τα πράγματα που με προβληματίζουν περισσότερο στην προώθηση ορισμένων ταινιών είναι να βλέπω ηθοποιούς που φαίνεται να αισθάνονται την ανάγκη να μεταδώσουν ηθικά μαθήματα στους συγγραφείς που έγραψαν τα έργα στα οποία εργάζονται τώρα. Ειδικά επειδή όποιος γνωρίζει πραγματικά την Οδύσσεια γνωρίζει ότι η υποβάθμισή της στον χρόνο προβολής αυτού ή εκείνου του χαρακτήρα στην οθόνη αγνοεί τον ρόλο μερικών από τους πιο εξαιρετικούς γυναικείους χαρακτήρες σε όλη τη δυτική λογοτεχνία.

Η Αθηνά είναι η πραγματική σκηνοθέτης της δράσης: προστατεύει τον Οδυσσέα, καθοδηγεί τον Τηλέμαχο και παρεμβαίνει συνεχώς στα γεγονότα. Χωρίς αυτήν, η επιστροφή στην Ιθάκη απλά δεν θα συνέβαινε, όπως ακριβώς η εκδίκηση εναντίον των μνηστήρων δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς τη βοήθειά της. Και μετά υπάρχει η Πηνελόπη, μια από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές που δημιουργήθηκαν ποτέ: είναι έξυπνη, πολιτικά επιδέξια, κρατάει το βασίλειο ενωμένο για είκοσι χρόνια, εξαπατά τους μνηστήρες με το περίφημο ιστό της, και όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει, αυτή τον υποβάλλει στην τελική δοκιμασία πριν τον αναγνωρίσει.

Το πρόβλημα με μια συγκεκριμένη σύγχρονη προσέγγιση είναι ακριβώς αυτό: αντί να προσπαθεί κανείς να κατανοήσει ένα έργο στο ιστορικό και πολιτιστικό του πλαίσιο, κρίνεται με σύγχρονες ηθικές κατηγορίες, σαν ένα ποίημα που γράφτηκε πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια να αντικατοπτρίζει τις αξίες του 21ου αιώνα. Μία από τις θεμελιώδεις αρχές της τέχνης του ιστορικού είναι η αποφυγή του αναχρονισμού: το παρελθόν δεν κατανοείται κρίνοντάς το με τα ηθικά πρότυπα του παρόντος, αλλά προσπαθώντας να κατανοήσει τις αξίες, τους θεσμούς και τη νοοτροπία της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει αναστολή της ηθικής κρίσης ή έγκριση όλων όσων έχουν συμβεί, αλλά τουλάχιστον καταβολή πνευματικής προσπάθειας για να κατανοήσει το παρελθόν στο πλαίσιό του.

Η Κομισιόν παραπέμπει την Ελλάδα σε δικαστήριο για τη χάλια μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Πριν 15 μήνες είχαμε ρωτήσει τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης για το θέμα και από τότε ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ.

Η περίπτωση που αναφέραμε ήταν σοκαριστική: «Μια εργαζόμενη, αναπληρώτρια εκπαιδευτικός με καρκίνο, ζήτησε άδεια για να κάνει θεραπείες, αλλά οι Αρχές της είπαν ότι δεν γίνεται και ότι θα πρέπει να βγει σε άδεια άνευ αποδοχών.

Το 2024 διαγνώστηκε ξανά με καρκίνο, ήταν ανάγκη να λείψει τον Σεπτέμβριο 7 μέρες, σε άλλη πόλη για τις θεραπείες, όμως αντί να της επιτρέψουν, να κάνουν ηλεκτρονική ανάληψη καθηκόντων, οι Αρχές της απάντησαν ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για όσους αναπληρωτές νοσούν από δυσίατα και ανίατα νοσήματα. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναλάβει καθήκοντα μια βδομάδα μετά, δηλαδή την ανάγκασαν να χάσει 7 μεροκάματα.»

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώθηκε και μας απάντησε διαβάζοντάς μας τον νόμο. Ουσιαστικά επιβεβαίωσε το απάνθρωπο πλαίσιο εντός του οποίου αν μια αναπληρώτρια πάθει καρκίνο αυτή τη στιγμή έχει λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες άδειες από έναν εκπαιδευτικό.

Εμείς είπαμε τότε ότι:

 «σε αυτό το θέμα έχει έρθει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα. Έχει στείλει επιστολή προειδοποιητική. Επειδή μας έστειλαν δεκάδες μηνύματα αναπληρώτριες με καρκίνους και σκλήρυνση κατά πλάκας που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, προχωρήσαμε την έρευνα. Επιτρέψτε μου να πω τι ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Σεπτέμβριο για την Ελλάδα σε αυτή την επιστολή. Είπε ότι λόγω των διακρίσεων που βιώνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, ξαναλέω οι διακρίσεις δεν είναι δικός μας όρος είναι της Κομισιόν, πρόκειται για μη ορθή μεταφορά της οδηγίας 1999/70/ΕΚ η οποία οδηγία απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε αν η Ελλάδα δέχθηκε τελικά πρόστιμο και αν εσείς θα αλλάξατε το νόμο που μόλις μας αναφέρατε για να υπάρχουν ίσα δικαιώματα, να μπορούν οι άνθρωποι που παθαίνουν καρκίνο να γιατρευτούν, να γίνουν καλά».

"Κατσαδιάζοντας" τον Όμηρο...

Του Θανάση Κ.

Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να δημιουργήσει τέχνη εμπνευσμένη από οτιδήποτε.
Το έκαναν οι αρχαίοι #τραγωδοί, παίρνοντας γνωστούς μύθους και αλλάζοντάς τους για να πουν τα δικά τους. Και πολλές φορές δημιούργησαν αριστουργήματα.
Το έκανε αργότερα ο #Σαίξπηρ. Το έκανε ο #Γκαίτε.
Το έκανε όλη η μεγάλη τέχνη.
Η μυθοπλασία είναι ελεύθερη.
Ελεύθερη όμως δεν σημαίνει υπεράνω κριτικής.

* Την τελευταία ταινία «Οδύσσεια» του Christopher #Nolan δεν την έχω δει.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να την κρίνω.
Θα κρίνω μόνο όσα είπε η πρωταγωνίστριά της, η κα. Lupita Nyong'o.
Η οποία, απόφοιτος του Yale παρακαλώ, δήλωσε ότι πριν πάρει τον ρόλο δεν είχε διαβάσει την #Οδύσσεια. Και αφού τελικά τη διάβασε, θεώρησε σκόπιμο να ..."εγκαλέσει" τον ίδιο τον #Όμηρο επειδή, όπως είπε, δεν αφιέρωσε αρκετό χώρο στις γυναίκες και δεν έδωσε τη «γυναικεία οπτική».

* Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η προσωπική τους ιδεοληψία είναι ταυτόσημη με τη «γυναικεία οπτική» γενικότερα...
Δεν είναι.
Οι #γυναίκες δεν σκέφτονται όπως οι φανατικές #woke ακτιβίστριες.
Ευτυχώς.
Ούτε οι άνδρες όπως οι "αρχετυπικοί φαλλοκράτες" που έχουν στο μυαλουδάκι τους...
Ευτυχέστατα...

Γρίβας στο Newsbreak: «Η Τουρκία έχει πείσει ΗΠΑ και Ευρώπη»

«Συνταγή καταστροφής» η «γεωπολιτική του καλού παιδιού» από την πλευρά της Ελλάδας

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.

Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».

Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»

Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.

Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.

Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη

Τα δικά μας και τα άλλα παιδιά...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ήταν λίγο μετά τις 11 το βράδυ στις 13 Νοεμβρίου 2008, όταν Πάνια και Καρβέλας με το μαύρο πολυτελές τζιπ τους κινούνταν στη λεωφόρο Βάρης – Κορωπίου. Αστυνομικοί του τοπικού τμήματος έκαναν σήμα στον Καρβέλα να σταματήσει, αλλά εκείνος τους αγνόησε και ανέπτυξε ταχύτητα. 

Το περιπολικό ξεκίνησε μία τρελή καταδίωξη και μετά από πολύ τρέξιμο ακινητοποιούν το όχημα λίγα χιλιόμετρα παρακάτω. 

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν αφού ο συνθέτης πάτησε γκάζι και για δεύτερη φορά έφυγε από το μπλόκο της αστυνομίας.

Τότε ξεκίνησε δεύτερος γύρος καταδίωξης ώσπου με τα πολλά καταφέρνουν να τους ακινητοποιήσουν – για τα καλά – και να οδηγήσουν το ζευγάρι στο αυτόφωρο. 

Βέβαια είχε προηγηθεί άλλο τρελό σκηνικό. Η αστυνομία ζήτησε να κάνει έλεγχο στο αυτοκίνητο για ναρκωτικά, αλλά ο Καρβέλας δεχόταν να γίνει αυτός μόνο παρουσία του εισαγγελέα. 

Ο εισαγγελέας έφτασε στο σημείο, οι διαπληκτισμοί μεταξύ των δύο πλευρών ήταν έντονοι, ο έλεγχος έγινε και δεν βρέθηκε τίποτε το επιλήψιμο στο αυτοκίνητο. 

Εις βάρος τους είχε σχηματιστεί δικογραφία για εξύβριση και απείθεια κατά της αρχής. 

Ο Καρβέλας με την Πάνια δήλωσαν τρομοκρατημένοι με το όλο σκηνικό, κατηγορώντας τους αστυνομικούς για γκανγκστερική καταδίωξη! 

Μάλιστα είχαν υποστηρίξει πως τους πέρασαν όχι για πραγματικούς αστυνομικούς, αλλά για τρομοκράτες.

Οι αστυνομικοί στις καταθέσεις τους είχαν δηλώσει:

Η Αναστασία Πάνια έκαμψε προς τα πάνω επιδεικτικά το μεσαίο δάχτυλο του χεριού της. 

Μας έλεγε «Ζητήστε μας συγγνώμη όσο έχετε καιρό, είμαι ο Καρβέλας και θα το μετανιώσετε. 

Άντε γαμηθείτε καραγκιόζηδες».

7 χρόνια μετά το δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 75.000 σε 4 αστυνομικους που κινδύνεψαν από τους ελιγμούς των "επωνύμων"

Εκλόγιμη μοναρχία, κομματοκρατία και δημοκρατία | Γ. Κοντογιώργης

Ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, γιατί, όμως, δεν αλλάζει το πολιτικό σύστημα;

Συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργου Κοντογιώργη στον @kanellosPatsios (9/7/2026). 

Στη συζήτηση εξετάζονται η φύση του πολιτικού συστήματος της νεοτερικότητας, η έννοια της εκλόγιμης μοναρχίας, η διάκριση δημοκρατίας και αντιπροσώπευσης, καθώς και η κομματοκρατία ως εκφυλιστική εκδοχή του σημερινού πολιτικού συστήματος.

Ο Γιώργος Κοντογιώργης αναφέρεται επίσης στη σχέση κοινωνίας και πολιτικού προσωπικού, στο ζήτημα της πολιτικής ευθύνης, στις συνέπειες της κομματοκρατίας για την Ελλάδα, στα κοινωνικά δίκτυα και στο πρόταγμα του Ρήγα για τη δημοκρατία.

Συγκατοικώντας στην 9η Ιουλίου του 1821: Ο Ιερoμάρτυρας, ο ποιητής και το συναξάρι της Ρωμιοσύνης

Ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) και ο Ιερομάρτυρας Κυπριανός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (1756-1821).

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

 Στον Νίκο Ορφανίδη

Το όνομα του αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού μοιάζει να ακούγεται ως ταυτολογία με την Μεγαλόνησο. Τόσο πολύ ταυτίστηκε μαζί της ο Ιερομάρτυρας και εθνομάρτυρας της 9ης Ιουλίου του 1821. Και μοιάζει να είναι ως εσαεί ο προεξάρχων, ο μιλλέτ μπασί, δηλαδή ο τοπικός εθνάρχης της Ρωμιοσύνης. Του κυπριακού τόπου που τέτοια μέρα γίνεται ένα διάσπαρτο μαρτυρικό τοπίο από τις άκρες των ακρών μέχρι το κέντρο της και το τουρκικό σαράι της Λευκωσίας έξω από το οποίο μαρτύρησε ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός.

Αλλά σε ποια Ρωμιοσύνη αναφερόμαστε; Αυτή την οποία ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης γράφει πως: «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,/ κανένας εν εβρέθηκεν για να την ιξηλείψει,/ κανένας, γιατί σσιέπει την που τά ‘ψη ο Θεός μου./ Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!»

Ουσιαστικά της Ρωμιοσύνης που ταυτίζεται τόσο με τον κόσμο όσο και με την διάρκειά του. Για να μην πούμε, μάλιστα, πως μερικές φορές δρα και εκ μέρους του, τον αντιπροσωπεύει ή τον εκπροσωπεί και μάλιστα ποικιλοτρόπως. Και, φυσικά, δεν αναφερόμαστε σε κουτσαβακισμούς, ψευτοπαλικαριές, πάσης φύσεως επιδειξιομανίες, αλλά για θυσίες υπέρ ελευθερίας της ύπαρξης, των προσωπικών πεποιθήσεων, της πίστης, του τόπου και όλης της ανθρωπότητας και της κτίσεως!

Και να που και ο ποιητής μοιάζει και ο ίδιος να προεξάρχει μέσα από την ποιητική του δεινότητα στον καημό της ίδιας πράξεως της φρικτής και υπέρκοσμης τελετής της 9ης Ιουλίου του 1821 στην Λευκωσία της Κύπρου. Έτσι, όπως κάθε ποιητής ο οποίος μπορεί να υψώνεται στο μέτρο του έπους που θέλει να απαγγείλει στον λαό και σε όσους κρολλοούνται, στήνουν δηλαδή αυτί, για να ακούσουν τι μεταφέρουν, τι αποκαλύπτουν οι θεσπέσιοι λόγοι του.

Τόσο ο Ιεράρχης όσο και ο ποιητής, σε αντίθεση με τον Σαλαμίνιο Τεύκρο τον οποίο ο θεός Απόλλων εθέσπισε, όρισε να ζήσει στην Κύπρο («Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν οικείν» «Ελένη» Ευριπίδη), θεσπίζουν ο μεν πρώτος με την προσφορά και την θυσία της ζωής του υπέρ της πίστης, του ποιμνίου, της Ρωμιοσύνης και του τόπου του, και ο άλλος με την τέχνη του έναν δυσπερίγραπτο τρόπο ύπαρξης, ζωής, δημιουργίας και ασύλληπτης προσφοράς.

Τηρουμένων των αναλογιών ανάμεσα στις δύο αυτές προσωπικότητες ο μεν ένας προσφέρεται ο ίδιος ο δε άλλος με την ποίησή του δημιουργεί το πιο ποιητικό, εκφραστικό, στοχαστικό, θρηνητικό συναξάρι της θυσιαστικής και θριαμβευτικής πορείας και πράξης εξόδου του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού.

Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου – Βασίλης Μιχαηλίδης

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ο Ερντογάν αναγορεύτηκε χθες από τον Πρόεδρο Τραμπ στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ως ο παγκόσμιος ηγέτης, και όπως τόνισε η Τουρκία είναι η μοναδική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί και να  εξασφαλίσει τη ειρήνη στη περιοχή.

Μπορεί χέρι χέρι Τραμπ και Ερντογάν να παρουσιάζονται ως αρχάγγελοι ειρηνοποιοί  της Δύσης στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο αντιπρόσωπος της χώρας μας που παριστάνει τον Έλληνα πρωθυπουργό να παρακολουθεί εύχαρις,  αλλά η ιστορία είναι αδιάψευστη.

Σήμερα είναι 9η Ιουλίου 1821 και τους υπενθυμίζουμε τι έπραξαν οι πρόγονοί του στη Κύπρο σαν σήμερα.

 Απαγχόνισαν τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και σφαγίασαν τους 3 Μητροπολίτες και 400 περίπου Προκρίτους του νησιού.

Κι όμως, όπως γράφει ο ποιητής:

"....«Σφάξε μας ούλλους τζι’ ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν 

κάμε τον κόσμον ματζιελειόν τζαι τους Ρωμιούς τραούλλια, 

αμμά ’ξερε πως ίλαντρον,

 όντας κοπεί καβάτζιν

 τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια...

 ...Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψη,

κανένας, γιατί σιέπει την που τα ‘ψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!.."

Η Ειρήνη στην περιοχή μας μόνο με ένα τρόπο θα πραγματοποιηθεί όταν ο Θύτης αναγνωρίσει και ζητήσει συγγνώμη για τις γενοκτονίες που έπραξε σε όλους τους γηγενείς λαούς της περιοχής μας και όπως είπε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και όλοι γνωρίζουμε:

«Δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου. Δεν υπάρχει πρόβλημα νησιών. Δεν υπάρχει Κουρδικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα. Ένα είναι το πρόβλημα. Η Τουρκία».

Ώρα μηδέν για την αμερικανική αυτοκρατορία

Είμαστε μάρτυρες του τέλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας – κάτι που συμπίπτει με την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική στρατηγική της απομόνωσης και καταστροφής των μεγάλων οικονομιών μέσω κυρώσεων, ταυτόχρονα με τη στρατιωτική κυριαρχία τους, ασφαλώς δεν λειτουργεί για χώρες που είναι αρκετά μεγάλες – έτσι ώστε να είναι σε μεγάλο βαθμό αυτάρκεις. Η Κούβα, με τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους της, την αδύναμη γεωργία και την έλλειψη σημαντικού βιομηχανικού τομέα, δεν είναι μια τέτοια χώρα – είναι όμως το Ιράν, με τα 90 εκατομμύρια κατοίκους του, με τη δική του παραγωγή όπλων, με την πυρηνική τεχνολογία και με τα ενεργειακά αποθέματα που χρειάζεται όλος ο πλανήτης. Ένας πλανήτης πάντως, στον οποίο οι ΗΠΑ δεν θα παρεμβαίνουν συνεχώς στις υποθέσεις άλλων χωρών, θα ήταν ένας ασφαλέστερος πλανήτης – ενώ η κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει αποδείξει ότι, οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στον Κόλπο δεν έχουν προστατεύσει τις χώρες εκεί, αλλά μάλλον τις έχουν καταστήσει στόχους.

Ανάλυση

Όπως γράφει ο Steve Keen, ένας μετακεϋνσιανός οικονομολόγος και από τους λίγους που είχαν προβλέψει το κραχ του 2008, «ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι στην καριέρα μου ως οικονομολόγος, θα γινόμουν μάρτυρας της στιγμής που η αμερικανική αυτοκρατορία θα έφτανε ορατά και αμετάκλητα στα όριά της».

Συνεχίζει δε λέγοντας ότι, αυτό ακριβώς συνέβη – ενώ δεν είναι τυχαίο το ότι συνέβη στο 250ό έτος της ύπαρξης των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν ήταν δε η διπλωματία που οδήγησε στην εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν – αλλά ξεκάθαρα η οικονομία.

Επί δεκαετίες τώρα, οι οικονομολόγοι προειδοποιούσαν σταθερά ότι, οι κυρώσεις εναντίον μεγάλων, πλούσιων σε πόρους και πυκνοκατοικημένων χωρών, απλά δεν λειτουργούν – ενώ πλέον υπάρχουν εμπειρικές αποδείξεις που μεταδίδονται ζωντανά από τη Μέση Ανατολή.

Μια δυτική «καρικατούρα» καταρρέει

Συνεχίζοντας, για πολλές δεκαετίες η εικόνα της Δύσης για το Ιράν ήταν μια «καρικατούρα»: κακοί μουλάδες στην κορυφή, ένας καταπιεσμένος πληθυσμός, καθώς επίσης μια απομονωμένη, καθυστερημένη χώρα. Αυτή η αφήγηση ακουγόταν για το Ιράν – έως ότου ξέσπασε ο πόλεμος και ξαφνικά οι Ιρανοί διαπραγματευτές κάθονταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία. Άνθρωποι σοβαροί, με υψηλή νοημοσύνη, μορφωμένοι και με στρατηγική νοοτροπία – επίσης, άνθρωποι που είχαν σαφώς λάβει υπόψη την κατάστασή τους.

Επιπλέον, αυτό που μάθαμε κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου είναι ανησυχητικό: η χώρα προφανώς προετοιμαζόταν ακριβώς για αυτή τη σύγκρουση, εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες. Ειδικότερα, το Ιράν είχε χωρίσει το στρατό του σε 31 ξεχωριστές μεραρχίες, που αντιστοιχούν στις 31 επαρχίες της χώρας – με στόχο να μπορεί να συνεχίσει να μάχεται, ακόμη και χωρίς κεντρική διοίκηση. Διέθετε δε πυραύλους, η ύπαρξη των οποίων ήταν άγνωστη στη Δύση – οι οποίοι όμως ήταν ικανοί να χτυπήσουν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία.

Μ. Κοττάκης : Οι υποκλοπές υπονομεύουν την Εθνική Ανεξαρτησία

Ο διευθυντής της ιστορικής Εστίας και αρθρογράφος στη Δημοκρατία, Μανώλης Κοττάκης, εξηγεί στον 98.4 με βάση και την πολιτική επικαιρότητα, το πως οι υποκλοπές υπονομεύουν την εθνική ανεξαρτησία μίας χώρας και τις κυβερνήσεις που εμπλέκονται σε αυτές, ερμηνεύοντας με ένα τρόπο και το ρόλο θεατή της Ελλάδας στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, την ώρα που η Τουρκία κάνει "παιχνίδι" όχι μόνο με τις ΗΠΑ, αλλά και με στρατηγικούς μας συμμάχους όπως η Γαλλία, αλλά και χώρες όπως η Αγγλία ή η Ιταλία.

 Μιλάει για τις εσωτερικές εξελίξεις και κριτικάρει την άνευρη αντιπολίτευση , σημειώνοντας πως οι εξελίξεις ως προς το χρόνο των εκλογών είναι ανοιχτές, από το πόσο κοντά ή μακριά θα βρίσκεται η εκτίμηση του επιτελείου του πρωθυπουργού, για πρωτιά κοντά στο 30% ή όχι με δεδομένο ότι για αυτοδυναμία θα χρειαστεί το "άπιαστο" σήμερα 37% 

Ο Ντόκος αποκαλύπτει τις προθέσεις Μητσοτάκη χωρίς φερετζέ!

08/07/2026

Φωτό: ΑΠΕ:ΜΠΕ

ΤΑΡΚΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Η μέγιστη πολιτική ειρωνεία στην υπόθεση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας είναι ότι ο Θάνος Ντόκος δεν κατατάσσεται στους χειρότερους συνεργάτες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Ανήκει στην ολιγομελή ομάδα των καλύτερων και δεν σχετίζεται με τον πολυμελή κύκλο αυλοκολάκων του Μαξίμου.

Ανεξάρτητα από τις πάρα πολλές αμφιλεγόμενες θέσεις του – ειδικά ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – γνωρίζει τα θέματα, διατηρεί το θάρρος της γνώμης του και διορθώνει σωρεία λαθών και παραλείψεων του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, την τελευταία τριετία.

Επομένως, προκαλεί έκπληξη ότι, μετά το κωμικοτραγικό γεγονός με τους ανεπίσημους εκπροσώπους του Κρεμλίνου, ο κ. Ντόκος δεν υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους ευθιξίας. Άλλωστε, δεν θα διακινδύνευε να γινόταν τελικά δεκτή, καθώς ο πρωθυπουργός δεν έχει την πολυτέλεια κλυδωνισμών στο παρόν κυβερνητικό οικοδόμημα, που προσβάλλει την ιστορία της άλλοτε κραταιάς και υπερήφανης Νέας Δημοκρατίας.

Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αξίωσε, πρώτος, την παραίτηση του συμβούλου του. Επίσης, προκαλεί μεγαλύτερη έκπληξη το ότι ο Ντόκος αποδέχθηκε εξαρχής τον παραλογισμό των ανώνυμων κυβερνητικών πηγών (σ.σ.: οι “πηγές” είναι, συχνά, προάγγελοι μελλοντικού “αδειάσματος”) ότι δήθεν δεν συνέβη και κάτι φοβερό, επειδή έχουν προηγηθεί παρόμοια περιστατικά με άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Προφανώς, οι ανώνυμες πηγές – μετά από 7 ολόκληρα χρόνια στην εξουσία – δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί κατάντια, αντί να επιδιώκουν το καλύτερο, να συγκρίνουν – εθελοντικά – την κυβέρνηση Μητσοτάκη με τις αποτυχίες άλλων χωρών. Γιατί, στο γεωγραφικό σταυροδρόμι που βρίσκεται η Ελλάδα, με τις τόσες εξωτερικές απειλές και τα τόσα εσωτερικά προβλήματα, δεν είναι δυνατόν κανένας κυβερνητικός παράγοντας να αποδέχεται – σαν να μη συνέβη τίποτα – φάρσες, υβριδικές απειλές, υποκλοπές και hacking.