Τα νύχια του αετού

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

Enrico Tomaselli

Πηγή: Red Jackets

Όπως προκύπτει τόσο από την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας όσο και από την πιο πρόσφατη Εθνική Στρατηγική Άμυνας, η υπεράσπιση της υπολειμματικής κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών, και ακόμη περισσότερο η προσπάθεια αντιστροφής της παρακμής της, απαιτούν ένα στρατιωτικό μέσο ικανό να ανταποκριθεί επαρκώς στις προκλήσεις αυτού του δεύτερου τετάρτου του αιώνα. Αυτές οι προκλήσεις προκύπτουν όχι μόνο από την ανάπτυξη παγκόσμιων παικτών ικανών να ανταγωνιστούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ή περιφερειακών παικτών που δεν επιθυμούν να διαδραματίσουν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά και από τις ίδιες τις φιλοδοξίες της Αμερικής και τον τρόπο με τον οποίο οραματίζεται στρατηγικά την επιδίωξή τους.
Το τεράστιο πρόβλημα που πρέπει πρωτίστως να αντιμετωπίσουν, ωστόσο, πιθανότατα ανυπέρβλητο, είναι δομικά εγγενές στη φύση του αμερικανικού συστήματος. Αυτό που στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια μιας φάσης αυτοκρατορικής ανόδου και κυριαρχίας, αποτελούσε πλεονέκτημα - δηλαδή, εξαιρετική βιομηχανική ικανότητα εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος - δεν υπάρχει πλέον σήμερα και όχι μόνο φαίνεται ανεπανόρθωτο, αλλά έχει γίνει ακόμη και μειονέκτημα.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που θα αποτελούσε το θεμελιώδες βήμα προς την ανάδειξή τους σε παγκόσμια δύναμη, το αποφασιστικό στοιχείο, ικανό να μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων τόσο στον Ειρηνικό όσο και στην Ευρώπη, ήταν ακριβώς η ικανότητά τους για μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα, η υπερτροφία της πολεμικής παραγωγής, τροφοδοτούμενη από μια σύγκρουση σχεδόν παγκόσμιων διαστάσεων, θα οδηγούσε στη δημιουργία αυτού που ο Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το έθνος στο τέλος της προεδρικής του θητείας, θα κατήγγειλε ως «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα ». Αυτό το μπλοκ συμφερόντων και ισχύος θα ασκούσε αποφασιστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ στις δεκαετίες που ακολούθησαν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΤΥΠΉΣΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΤΡΑΜΠ ΤΟ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥ

Post2Post 

Τα δεδομένα:

🔺️O αγωγός φυσικού αερίου  Ιράν-Τουρκμενιστάν  εγκαινιάστηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2010, συνδέοντας τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα μέσω της Κεντρικής Ασίας. 

 Ο αγωγός Dauletabad- Sarakhs- Khangiran συνδέει από το 10 τη βόρεια περιοχή της Κασπίας του Ιράν με το τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου του Τουρκμενιστάν. Από τότε, 'ολο και περισσότερο το Ιράν στρέφεται προς την Κίνα και τη Ρωσία όχι μόνο ως αγοραστές του φυσικού αερίου του αλλά και ως κατασκευαστές αγωγών. Μετα τις κυρώσεις του Τραμπ στο Ιραν, δήθεν για το πυρηνικό του προγραμμα, η Τεχεράνη απάντησε με μια 25ετη συμφωνία εξαγωγών φυσικού αερίου προς την Κινα μέσω αυτού του αγωγού.

Έτσι, η Μόσχα και το Πεκίνο εισέβαλλαν στην τεράστια δεξαμενή ενέργειας της Κεντρικής Ασίας. Αντίθετα, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν ολοκλήρωσαν το στάδιο της συζήτησης σε όσα αφορούν την κατασκευή αγωγών προς τη Δύση από αυτήν την περιοχή, το Ιράκ ή από τις χώρες του Κόλπου. 

Ο αγωγός Τουρκμενιστάν-Ιράν, μήκους 182 χιλιομέτρων, ξεκινησε «σεμνά» με την άντληση 8 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων (bcm) φυσικού αερίου Τουρκμενιστάν, αλλά καλύπτει ήδη τις ενεργειακές απαιτήσεις της περιοχής της Κασπίας και της εσωτερικής αγοράς του Ιράν. Ωστόσο, η ετήσια χωρητικότητά του είναι 20 bcm, γεγονός που  επιτρέπει στο Ιράν να εξάγει το δικό του φυσικό αέριο προς τα ανατολικά, ως την μοναδική  διέξοδο δημιουργίας εσόδων για την οικονομία του, που υποφέρει από τις κυρώσεις του 18.

Οι 9 φορές που προδόθηκαν οι Κούρδοι

Η τελευταία εξελίσσεται τώρα στη Συρία: μετά από σχεδόν 15 χρόνια πολέμου, οι Κούρδοι της Ροζάβα/SDF οδηγούνται –με αμερικανική «παρότρυνση» και υπό τον φόβο νέας τουρκικής πίεσης– σε συμφωνίες που τους αφαιρούν στρατηγικές υποδομές, σύνορα και πόρους, τους σπρώχνουν σε «ενσωμάτωση» στις δομές της Δαμασκού και αφήνουν στην Άγκυρα την αίσθηση ότι ο στόχος διάλυσης του κουρδικού στρατιωτικο-πολιτικού αποτυπώματος στη βορειοανατολική Συρία έγινε πράξη. Είναι το πιο πρόσφατο κεφάλαιο ενός μοτίβου που επαναλαμβάνεται: οι Κούρδοι χρησιμεύουν ως εργαλείο, αλλά όταν έρθει η ώρα να ξεπληρωθεί ο λογαριασμός μένουν μόνοι.

Δημοσιεύτηκε στις 21 Ιανουαρίου 2026 

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Η παλιά, διάσημη κουρδική παροιμία που λέει ότι «οι Κούρδοι δεν έχουν φίλους παρά τα βουνά» επιβεβαιώνεται για μία ακόμα φορά με αφορμή τα γεγονότα που συμβαίνουν στη βορειοανατολική Συρία, όπου η αυτόνομη διοίκηση η αποκαλούμενη Ροζάβα δέχθηκε επίθεση από καθεστωτικές δυνάμεις με πλάτες της Τουρκίας αφού η υποστήριξη των ΗΠΑ είχε αποσυρθεί. Για μια ακόμα φορά στην ιστορία.

Οι Κούρδοι –περίπου 40 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόμβο Τουρκίας, Συρίας, Ιράν, Ιράκ– βρέθηκαν ξανά και ξανά στο ίδιο έργο: τους ζητείται να πολεμήσουν, να κρατήσουν μέτωπα, να γίνουν «χερσαίος εταίρος». Όμως η Ουάσιγκτον σπάνια δέχεται να πληρώσει το τίμημα μιας πραγματικής κουρδικής χειραφέτησης, γιατί αυτό συγκρούεται με τα συμφέροντα κρατών-κλειδιών και συμμάχων της. Έτσι χτίστηκε ο «κανόνας»: οι Αμερικανοί συνεργάζονται με τους Κούρδους όσο τους χρειάζονται – και τους εγκαταλείπουν όταν αλλάζει ο υπολογισμός.

Η αμερικανική αυτοκρατορία δεν σταμάτησε ποτέ να επεκτείνεται

Sergio Caruso - 20 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Σέρτζιο Καρούζο

Η καταγγελία που αποδίδεται στον Ντόναλντ Τραμπ για τη μη παραλαβή του Νόμπελ Ειρήνης -η οποία περιέχεται, σύμφωνα με διάφορες δημοσιογραφικές αναφορές, σε επιστολή που απευθύνεται στον Νορβηγό πρωθυπουργό- δεν είναι τόσο μια ακόμη ναρκισσιστική ιδιορρυθμία εκ μέρους του Τραμπ, όσο μια ακούσια ομολογία μιας βαθιάς σταθεράς στην αμερικανική ιστορία: η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η άσκηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ, ακόμη και όταν περιλαμβάνει απειλές, πόλεμο ή ανατροπή κυβερνήσεων, θα πρέπει να αναγνωρίζεται ως υπηρεσία στην παγκόσμια ειρήνη. 

Ο Τραμπ, ισχυριζόμενος ότι «σταμάτησε» οκτώ πολέμους - από τη Βόρεια Κορέα μέχρι το Αφγανιστάν, από το Ιράν μέχρι τη Συρία, μέχρι το Κοσσυφοπέδιο-Σερβία και την Ινδία-Πακιστάν- ταιριάζει απόλυτα σε αυτή τη ρητορική παράδοση, παρόλο που πολλές από αυτές τις συγκρούσεις δεν ήταν συνεχιζόμενοι πόλεμοι μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων κρατών, και καμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει πραγματικά ολοκληρωθεί. 

Η αφήγηση, ωστόσο, είναι σαφής: Η Ουάσιγκτον δεν πολεμά για να κατακτήσει, αλλά για να σταθεροποιήσει. Δεν παρεμβαίνει για να κυριαρχήσει, αλλά για να αποφύγει το χάος. Πρόκειται για μια αρχαία, σχεδόν θεμελιώδη αφήγηση που συνοδεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες από την ίδρυσή τους και συνυπάρχει, χωρίς αμηχανία, με μια ιστορική πρακτική εδαφικής επέκτασης, επιθετικών πολέμων, προσαρτήσεων και αλλαγών καθεστώτων.

Κάρνεϊ από Νταβός: «Οι μεσαίες δυνάμεις να πουν την αλήθεια»

Με μια ομιλία υψηλού πολιτικού φορτίου, ο πρωθυπουργός του Καναδά προειδοποίησε από το Νταβός ότι η παγκόσμια τάξη, που βασιζόταν σε κανόνες έχει ραγίσει οριστικά. Στο φόντο των αμερικανικών δασμών για τη Γροιλανδία και των απειλών Τραμπ, κάλεσε τις «μεσαίες δυνάμεις» να σταματήσουν να «ζουν μέσα στο ψέμα» και να δράσουν συλλογικά

REUTERS/Denis Balibouse
21.01.2026

Τη νέα πραγματικότητα της διεθνούς πολιτικής περιέγραψε χωρίς περιστροφές και «στρογγυλέματα» ο πρωθυπουργός του Καναδά, κατά την τοποθέτησή του από το βήμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός. Ο Μαρκ Κάρνεϊ έστειλε αιχμηρά μηνύματα προς τις μεγάλες δυνάμεις, με σαφή υπαινιγμό στην πολιτική Τραμπ.

Στην ομιλία του, τόνισε ότι η διεθνής τάξη που βασιζόταν σε κανόνες ραγίζει και κάλεσε τις «μεσαίες δυνάμεις» να σταματήσουν να σιωπούν, να πουν την αλήθεια και να δράσουν συλλογικά, προκειμένου να προστατεύσουν την κυριαρχία τους και να μην πέσουν «στο μενού» των ισχυρών.

Η ρήξη στη διεθνή τάξη

Ο Κάρνεϊ ξεκίνησε με μια ωμή διαπίστωση: ο κόσμος δεν περνά απλώς σε μια νέα φάση, αλλά βιώνει μια βαθιά ρήξη. «Η γεωπολιτική των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται πλέον σε κανέναν περιορισμό», είπε, περιγράφοντας το τέλος της «όμορφης ιστορίας» της μεταπολεμικής διεθνούς τάξης, σημειώνοντας ότι οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν, ενώ οι υπόλοιποι υποφέρουν από τις συνέπειες.

Σύμφωνα με τον καναδό πρωθυπουργό, οι κρίσεις των τελευταίων δύο δεκαετιών – χρηματοπιστωτικές, υγειονομικές, ενεργειακές και γεωπολιτικές – αποκάλυψαν τα όρια της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης. Οι μεγάλες δυνάμεις πλέον χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως μοχλό πίεσης – δασμούς, χρηματοπιστωτικές υποδομές και εφοδιαστικές αλυσίδες.

Ο Χάβελ και το «ζώντας μέσα στο ψέμα»

Ως εμβολιαστούμε ενάντια στην ασθένεια του αμερικανισμού

από τον Marco Tarchi - 16th January 2026

Πηγή: Δεξιά

Καλημέρα, καθηγητά Tarchi. Για να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας, θα ήθελα να κάνω μια ανασκόπηση με την έννοια της «φιλελεύθερης δημοκρατίας», της πιο διαδεδομένης μορφής διακυβέρνησης στη Δύση. Για τον de Benoist, αυτή η έννοια είναι ήδη μια αντίφαση: είναι κάτι που γεννήθηκε άσχημα, που περιέχει τους σπόρους της δικής του διάλυσης. Δεδομένου ότι ο φιλελευθερισμός τείνει προς τον ατομικισμό, η σχετικοποίηση και η διάλυση όλων των αξιών, ακόμη και των κοινοτικών αξιών που στηρίζουν τη δημοκρατία, τελικά καταρρέουν. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η μοίρα των φιλελεύθερων δημοκρατιών; Και αν αυτό είναι σφραγισμένο, αφού είναι «καταραμένες», τι ακολουθεί;

Δεν έχω προφητικά χαρίσματα και δεν μπορώ να προβλέψω τι θα ακολουθήσει τις φιλελεύθερες δημοκρατίες, και δεν ξέρω καν τους είναι σφραγισμένη. Απλώς σημειώνω την ενέργειά τους, η οποία οδηγεί να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τις υποσχέσεις τους οι θεωρητικοί τους τις παρουσίασαν στο κοινό.

 Ο διαχωρισμός μεταξύ των αρχουσών τάξεων και των κυβερνωμένων έχει συζητηθεί πάρα πολύ συχνά εδώ και δεκαετίες, και όλοι μπορούμε να δούμε την απογοήτευση για τα δημόσια πράγματα να εκφράζεται σπάνια απαξίωση της πολιτικής τάξης και στην απαγόρευση του δικαιώματος ψήφου. Αλλά σε αυτή την άρνηση, αντί να φταίει η θεσμική μορφή των πλουραλιστικών συστημάτων, βλέπω μια συνέπεια του θριάμβου της φιλελεύθερης ιδεολογίας, σε αυτόν τον ατομικό πυρήνα που αναφέρατε. 

Με άλλα λόγια, η αιτία της τρέχουσας κατάστασης είναι πολιτισμική, όχι δομική. Όταν η οικονομία γίνεται ο κυρίαρχος παράγοντας μέσα σε μια κοινωνία και τίποτα δεν θεωρείται πιο σημαντικό από την ικανοποίηση των υλικών αναγκών κάποιου, η κόλλα οποιασδήποτε κοινότητας χάνεται και μακροπρόθεσμα, ο κίνδυνος διάλυσης γίνεται όλο και πιο στενός. Δεν υπάρχουν πολιτικές θεραπείες για αυτήν την παρακμή. Φοβάμαι ότι μόνο ένα σοκ, μια καταστροφή, θα μπορούσε να αντιστρέψει τη διαδικασία διάλυσης των συλλογικών ταυτοτήτων που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το αγκάθι στο πλευρό: Το Ιράν των Αγιατολάχ και η Μακρά Σκιά της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

από τον Sergio Saraceni - 16 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: 2dipicche.news

Σε έναν κόσμο όπου η γεωπολιτική συνυφαίνεται με ιδεολογικές αφηγήσεις, το μετα-επαναστατικό Ιράν αντιπροσωπεύει ένα επίμονο αίνιγμα, ένα προπύργιο αντίστασης που, από το 1979, αμφισβητεί την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ.
Η Ισλαμική Επανάσταση, με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, δεν ήταν μόνο μια εσωτερική ανατροπή του καθεστώτος του Σάχη Ρεζά Παχλεβί - ενός πιστού συμμάχου της Ουάσινγκτον, του οποίου τα ενδιαφέροντα στοιχεία, ωστόσο, θα χρειαστεί να αναλύσουμε αργότερα - αλλά μια πράξη αποστασίας από το δυτικό σύστημα, μια ριζική απόρριψη του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού μοντέλου που επέβαλε η Αμερική.

Έκτοτε, το Ιράν των Αγιατολάχ στέκεται ως αγκάθι στο πλευρό της αστραφτερής αυτοκρατορίας, ένα αδιάσειστο εμπόδιο για την πλήρη κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Είναι μια ιστορία αντίστασης που αξίζει να γιορταστεί όχι από φανατισμό, αλλά για το βαθύ μάθημά της για την κυριαρχία και τον αγώνα κατά της μονοπολικότητας.

Το μοιραίο έτος 1979.

Αναλογιζόμενοι εκείνο το μοιραίο έτος του 1979, γίνεται σαφές ότι η επανάσταση δεν ήταν απλώς ένα θρησκευτικό πραξικόπημα, αλλά μάλλον ένα λαϊκό κίνημα που ένωσε τους Σιίτες, τους κοσμικούς διανοούμενους και τους μειονεκτούντες ενάντια σε ένα καθεστώς που θεωρούνταν μαριονέτα της Δύσης.

Δόγμα Μονρόε – Σχολή Μακίντερ: Η διπλή θεωρητική βαση της ολοκληρωτικής (αντ)επίθεσης των ΗΠΑ

από Βασίλειος Χρ. Μπούτος

-8 Ιανουαρίου 2026

Όπως κατά κόρον σημειώνεται αυτές τις ημέρες, η αμερικανική επέμβαση στην Βενεζουέλα σηματοδοτεί την αναβίωση του Δόγματος Μονρόε, ως δόγματος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, το οποίο και εισήχθη, ως πυλώνας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, το μακρινό 1823 και κατά το οποίο ουσιαστικά ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος -οφείλει να- αποτελεί προνομιακό πεδίο των ΗΠΑ, σε βαθμό, ώστε οποιαδήποτε προσπάθεια επέμβασης ή ανάμειξης στα πολιτικά πράγματα αυτής εκ μέρους άλλου -κατ’ αρχάς ευρωπαϊκού- κράτους να μπορεί να εκληφθεί ως επιθετική εναντίον των ΗΠΑ ενέργεια.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες δε, την πλέον εμβληματική περίπτωση εφαρμογής του Δόγματος Μονρόε αποτελεί η περίφημη «Κρίση των Πυραύλων» στην Κούβα του Φιντέλ Κάστρο (1962), η οποία και έφερε την ανθρωπότητα μιάν ανάσα πριν από τον πυρηνικό όλεθρο, για να εκτονωθεί εν τέλει -με την απόσυρση των εγκατεστημένων στην Κούβα επίμαχων σοβιετικών πυραύλων- χάρις και στην σύνεση και την σοφία που επέδειξαν οι ηγέτες των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, Τζον Κένεντι και Νικίτα Χρουστσόφ, αντιστοίχως -σημειουμένου, πάντως, ότι και οι Αμερικανοί ανέλαβαν την παράλληλη δέσμευση ότι ουδέποτε θα εισβάλουν στο νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής (όσο και ότι θα αποσύρουν τους δικούς τους πυραύλους από την Τουρκία).

Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί, ότι την ανάγκη διακήρυξης του ως άνω δόγματος ασφαλείας επέβαλε η -μετά την ήττα του Ναπολέοντος- παλινόρθωση της Μοναρχίας στην Ευρώπη, η υπό τον Μέττερνιχ σύμπηξη της Ιεράς Συμμαχίας και, τελικώς, ο φόβος εγκατάστασης, εκ μέρους των Ευρωπαίων, μοναρχικών καθεστώτων επί των άρτι τότε ανεξαρτητοποιηθέντων -κυρίως από την Ισπανία- νέων κρατών της Νοτίου Αμερικής.

40 Χώρες αμφιβητούν το Δολάριο. Η αρχή του τέλους της παγκόσμιας Ηγεμονίας.

​

40 χώρες κατέθεσαν επίσημα αιτήματα ένταξης στους BRICS. Όχι φήμες. Όχι υποθέσεις. Επίσημα έγγραφα, διπλωματικές αποστολές και στρατηγικές αποφάσεις.

Την ίδια στιγμή που ο κόσμος αλλάζει μπροστά στα μάτια μας, πολλοί στη Δύση συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το δολάριο είναι άτρωτο και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα αμετάβλητο.

Σε αυτό το βίντεο αναλύουμε γιατί η εξάρτηση από το δολάριο μετατρέπεται σε στρατηγικό κίνδυνο, πώς οι BRICS χτίζουν ένα παράλληλο οικονομικό σύστημα και γιατί η συσσώρευση χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες δεν είναι τυχαία.
Δεν πρόκειται για θεωρίες συνωμοσίας, αλλά για αριθμούς, γεωπολιτικούς υπολογισμούς και ιστορικά μοτίβα που επαναλαμβάνονται.

Τι σημαίνει αυτό για την παγκόσμια οικονομία;
Πώς επηρεάζει την Ευρώπη και την Ελλάδα;
Και γιατί οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα θα καθορίσουν το οικονομικό τοπίο των επόμενων δεκαετιών;

Σειρά της Γροιλανδίας; Σάλος από μήνυμα της…συζύγου του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου!

January 4, 2026

Ο πρεσβευτής της Δανίας στις ΗΠΑ ζήτησε σήμερα «απόλυτο σεβασμό» στην εδαφική ακεραιότητα της Γροιλανδίας, μετά από ένα tweet της συζύγου του αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Στίβεν Μίλερ, η οποία ανήρτησε μια φωτογραφία της Γροιλανδίας με τα χρώματα της σημαίας των ΗΠΑ.

Η Κέιτι Μίλερ, σύζυγος του αναπληρωτή προσωπάρχη της αμερικανικής προεδρίας, ανήρτησε στον λογαριασμό της στο X χθες Σάββατο μια φωτογραφία της Γροιλανδίας χρωματισμένης με την αμερικανική σημαία. Η φωτογραφία συνοδευόταν από μια λεζάντα που έγραφε με κεφαλαία γράμματα: «ΣΥΝΤΟΜΑ».

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει αρκετές φορές στη διάρκεια των ετών ότι η Γροιλανδία, ένα έδαφος της Δανίας που διαθέτει εκτεταμένη αυτονομία, θα πρέπει να γίνει τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, επικαλούμενος λόγους ασφαλείας και το ενδιαφέρον για τους ορυκτούς πόρους του νησιού.

Η Γροιλανδία και η Δανία έχουν απορρίψει την ιδέα.

Για τις ΗΠΑ και όσα συμβαίνουν στη Βενεζουέλα και μας αφορούν

Της Ιωάννας Τσιβάκου

Με αφορμή την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα αναρτώ ένα απόσπασμα από άρθρο του David Stockman, με τίτλο «Ο Μεγάλος Πόλεμος Ήταν το Μεγάλο Λάθος» που δημοσιεύτηκε 28 Δεκεμβρίου 2025. 

Ο Στόκμαν είναι Senior Scholar στο Brownstone Institute, συγγραφέας πολλών βιβλίων για την πολιτική και τα οικονομικά. Επίσης, πρώην μέλος του Κογκρέσου από το Μίσιγκαν και πρώην Διευθυντής του Γραφείου Διαχείρισης και Προϋπολογισμού του Κογκρέσου. Διευθύνει τον ιστότοπο ανάλυσης ContraCorner 

(η  μετάφραση δεν είναι δική μου)

Το άρθρο γράφηκε προκειμένου να δείξει ότι η συνεχής προπαγάνδα των ΗΠΑ για έναν πιθανό εξωτερικό κίνδυνο και ο συνεχής στρατιωτικός εξοπλισμός τους είναι ένα ψέμα που υπηρετεί το αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο (ή όπως το αποκαλεί ο Στόκμαν, το κόμμα του Πόταμοκ, εννοώντας την Ουάσιγκτον). Η δική μου σκέψη να το αναρτήσω οφείλεται στο να καταλάβουμε αφενός την αμερικανική επιθετικότητα και αφετέρου γιατί επιτρέπεται στην αμερικανική υπερδύναμη να κάνει ό,τι κάνει, χωρίς καμία αντίσταση.

«Οι ΗΠΑ διαθέτουν 3.700 ενεργές πυρηνικές κεφαλές, εκ των οποίων περίπου 1.800 είναι επιχειρησιακές ανά πάσα στιγμή. Με τη σειρά τους, αυτά είναι διασκορπισμένα κάτω από τις επτά θάλασσες, σε σκληρυμένα σιλό και σε έναν στόλο βομβαρδιστικών 66 B-2 και B-52 - όλα πέρα από τον εντοπισμό ή την εμβέλεια οποιασδήποτε άλλης πυρηνικής δύναμης.

ΤΑ ΦΙΛΟΔΟΞΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΤΕΛΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Γράφει ο αείμνηστος Δημήτρης Γληνός στο ιδρυτικό μανιφέστο ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΑΜ. 

"Ὅταν ὁ Χίτλερ ἐπροετοίμαζε στὰ κρυφὰ τὰ ἐγκληματικά του σχέδια γιὰ τὴν ὑποδούλωση τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν, συζητώντας κάποιαν ἡμέρα μ' ἕνα φίλο του ποὺ τὸν ἐρωτοῦσε μὲ ποιὸν τρόπο θὰ νικήσει τὴν ἐσωτερικὴ ἀντίσταση τῶν λαῶν καὶ θὰ τὴν παραλύσει, εἶπε μὲ τὴ συνειθισμένη του ξετσιπωσιά : «Σὲ κάθε

τόπο θὰ βρεθοῦνε κάμποσα φιλόδοξα καὶ ἰδιοτελῆ καθάρματα, ποὺ θὰ ἐξυπηρετήσουν πρόθυμα τοὺς σκοπούς μου, γιατὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ἀναδειχτοῦν καὶ νὰ πλουτίσουνε στὴ χώρα τους». 

Καὶ ἡ πρόβλεψή του αὐτὴ ἐπραγματοποιήθηκε δυστυχῶς. Γιατὶ σ' ὅλες τὶς χῶρες βρέθηκαν οἱ διάφοροι Λαβάλ καὶ Κουΐσλιγκ γιὰ νὰ προδώσουνε τὸν τόπο τους. Ἔτσι καὶ στὴ δική μας χώρα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἔτρεξαν κοντὰ στοὺς καταχτητὲς τὰ φιλόδοξα καὶ ἰδιοτελή καθάρματα".

Έτσι και στην Βενεζουέλα σήμερα. Όπως φαίνεται, υπήρξαν κι εκεί -όπως υπάρχουν κι εδώ, να είμαστε βέβαιοι- κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα που εξυπηρέτησαν τους σκοπούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. 

Στη φωτο, μέσα στο αεροπλάνο που ανάρτησε ο Τραμπ, με καλυμμένα μάτια και δεμένα χέρια μεταφέρεται ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας...

Πώς το 2025 δικαίωσε προβλέψεις του Μπρούσκο

02/01/2026

EPA/MACIEJ KULCZYNSKI POLAND OUT

ΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας στην προεδρία Τζιμ Κάρτερ, σύμβουλος άλλων τριών προέδρων, καθηγητής Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τζονς Χόπκινς και συγγραφέας, εξέδωσε την περίοδο 1997-2012 έξι βιβλία. Τα πνευματικά πονήματα του σκιαγράφησαν αριστοτεχνικά, επιχειρησιακά και λεπτομερειακά τους άξονες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Κανένας άλλος αναλυτής δεν διέθετε (και δεν διαθέτει έως και τώρα, εννέα σχεδόν χρόνια από το θάνατο του Μπρεζίνσκι) την οξυδέρκεια στο βαθμό που τολμούσε να κάνει προβλέψεις σεναρίων, τα όποια στο μεγαλύτερο μέρος επιβεβαιώθηκαν και συνεχίζουν να επιβεβαιώνονται ακόμη και σήμερα.

Στο βιβλίο του “Στρατηγικό Όραμα. Η Αμερική και η Κρίση της Παγκόσμιας Δύναμης“, που ήταν το τελευταίο του και εκδόθηκε το 2012, επιχειρεί να περιγράψει το παγκόσμιο γίγνεσθαι στην μετα-αμερικανική εποχή. Συγκεκριμένα στο τρίτο κεφάλαιο επικεντρώνεται στις εξελίξεις που θα λάβουν χώρα μέχρι το 2025. Αναλυτικά:

Ο Μπρεζίνσκι για το Διεθνές Σύστημα

Θεωρoύσε ότι «Ο κόσμος δεν θα είναι υπό την κινέζικη κυριαρχία που θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ, αλλά χαοτικός. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξει μια παρατεταμένη φάση μη καθορισμένων και σχετικά χαοτικών ανακατανομών στην παγκόσμια και περιφερειακή τάξη, χωρίς μεγάλους νικητές, αλλά με αρκετούς χαμένους, σε μια διαδικασία διεθνούς αβεβαιότητας και ακόμη δυνητικών θανάσιμων κινδύνων για την παγκόσμια ευμάρεια».

Σωστά ο Μπρεζίνσκι περιγράφει το μεταβαλλόμενο, ρευστό, συγκρουσιακό, πολυπολικό, πολυκεντρικό και μετα-δυτικόκεντρικο διεθνές σύστημα στο όποιο βρισκόμαστε, λόγω του επαναπροσδιορισμού ισχύος και της ανακατανομής συμφερόντων. Ταυτόχρονα αναφέρει ότι «Η διεθνής συνεργασία είναι πολύ πιθανόν να μειωθεί, με ορισμένες δυνάμεις να προωθούν αποκλειστικά σχήματα περιφερειακής συνεννόησης ως ευέλικτα πλαίσια για την ενίσχυση των συμφερόντων τους».

Κώστας Γρίβας: Η σύγκρουση για την παγκόσμια κυριαρχία ξεκινά - Το νέο κείμενο στρατηγικής των ΗΠΑ

Ο καθηγητής Κώστας Γρίβας σχολιάζει και αναλύει κρίσιμα σημεία από το επίσημο κείμενο της νέας παγκόσμιας στρατηγικής των ΗΠΑ, όπως παρουσιάστηκε από τον Λευκό Οίκο.

Στο κείμενο αποτυπώνεται μια σημαντική στροφή: οι Ηνωμένες Πολιτείες παραδέχονται ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης μονοκρατορίας έχει παρέλθει, αναγνωρίζοντας την άνοδο της Κίνας ως συστημικού ανταγωνιστή. Την ίδια στιγμή, ξεκαθαρίζουν ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν την ανάδειξη οποιασδήποτε άλλης δύναμης σε θέση παγκόσμιας ηγεμονίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λέξη-κλειδί «Ρωσία». Η Ουάσινγκτον δηλώνει ότι επιδιώκει μια πιο ισορροπημένη σχέση με τη Μόσχα, αντιλαμβανόμενη πως μια σφιχτή στρατηγική σύμπραξη Ρωσίας–Κίνας θα λειτουργούσε εις βάρος των αμερικανικών συμφερόντων.

Η σύγκρουση για την παγκόσμια ισχύ έχει ήδη ξεκινήσει. Το διεθνές σύστημα μετασχηματίζεται και κάθε χώρα, κάθε περιφερειακός παίκτης, κάθε «πιόνι» αποκτά κρίσιμη σημασία στη μεγάλη παγκόσμια σκακιέρα.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/XEUIPcFt_y8?si=GZUzyYRLN9T-0PzW
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑΜΕΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟ (1971-2025) ΚΑΙ Η ΠΡΌΚΛΗΣΗ ΤΟΥ "ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ?" ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΏΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΌΜΕΝΗ

Post2Post 

🔺️Το 71, μετά την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, ο θείος Σαμ μέσω ενός ημίτρελου ρεμπουμπλικάνου προέδρου,  του Νιξον, ανέτρεψε ότι είχε παγιοποιηθει ως κανονικός τρόπος παραγωγής χρήματος τους προηγούμενους δύο αιώνες: τον κανόνα του χρυσού. Από το 72 και μετά το αμερικανικό δολάριο, ως παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα μετά την συμφωνία του Bretton Woods του 1947, παρέσυρε και όλα τα άλλα στο να εκδίδονται μόνο μέσω δανείων και κρατικών χρεών.

Μετά την ενεργειακή κρίση του 74, το αμερικανικό δολάριο άρχισε να εξάγει τον πληθωρισμό των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη μέσω των πετροδολαρίων, που άρχισαν να εκδίδονται ασταμάτητα από τις εμπορικές  τράπεζες για να καλύψουν τις ανάγκες χρηματοδότησης είτε πολεμικών συγκρούσεων για την ρύθμιση της τιμής του πετρελαίου, είτε τις ανάγκες επέκτασης ισχυρών βιομηχανιών σε πολυεθνικό επίπεδο. 

Στην Μόσχα δεν κατάλαβαν τι έφερναν αυτές οι αλλαγές στις ισορροπίες που είχε επιβάλλει ο Ψυχρός Πόλεμος, με αποτέλεσμα να αρχίσει η κατάρρευση της Σοβιετίας. 

🔺️Οι δύο πρώην υπερδυνάμεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, συμφώνησαν πριν να ξεκινήσει η προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, στην σύνοδο κορυφής Ρηγκαν-Γκορμπατζόφ το 86 στην Ζυρίχη, να βάλουν την τότε ανερχόμενη ΕΟΚ, τώρα ΕΕ, "στην μέση" ως ενεργειακά απόλυτα εξαρτημένη από τους δύο και πολύ αδύναμη και στρατιωτικά. Εξαρτημένη είτε από τα πετρέλαια του Κόλπου, που έλεγχε κυρίως ο θείος Σαμ, είτε από το φυσικό αέριο που ελέγχει το Κρεμλίνο. 

Η υποχρέωση των ΗΠΑ ήταν να μην απειληθεί ποτέ η Ρωσία από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, που έπρεπε να μείνουν έξω από μια ζώνη ασφαλείας από την Βαλτικη μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, με αντάλλαγμα την πρόσβαση της Δύσης σε ορισμένες σοβιετικής τεχνολογίες που είχαν αναπτυχθεί την δεκαετία του 60, όπως η ΤΟΚΑΜΑΚ επί της οποίας στηρίχθηκαν τα δυτικά πειράματα για την πυρηνική σύντηξη. Συνεχίζονται ακόμα χωρίς απτά αποτελέσματα στο ITER στην Μασσαλία, το Triumph του Καναδά, και πιο πρόσφατα και άλλα στην Μ. Βρετανία και στην Κίνα, όλα να δηλώνουν ότι ίσως πετύχουν το holy grail της καθαρής (χωρίς εκπομπές αερίων  η ραδιενέργειας) ενεργειακής τεχνολογίας κατά το 2050.

Η Τριμερής Επιτροπή δημιούργησε τη σύγχρονη Δύση

Giacomo Gabellini - 10/12/2025

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Όταν ίδρυσαν την Τριμερή Επιτροπή το 1973, οι ιδρυτές Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και Τζορτζ Φράνκλιν φιλοδοξούσαν να δημιουργήσουν ένα διεθνικό όργανο με στόχο την εδραίωση της διεθνούς τάξης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και την άμβλυνση των αναδυόμενων εντάσεων μεταξύ των μελών της «καπιταλιστικής τριάδας» - των Ηνωμένων Πολιτειών, της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας - λόγω της ευρωπαϊκής και ιαπωνικής οικονομικής ανάπτυξης και της εντατικοποίησης του διακαπιταλιστικού ανταγωνισμού μετά την πετρελαϊκή κρίση. 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, το think tank δημοσίευσε, μεταξύ πολλών άλλων, μια μελέτη που υποστήριζε ότι «μια κοινή πρωτοβουλία Τριμερούς-ΟΠΕΚ που θα παρείχε περισσότερα κεφάλαια για την ανάπτυξη θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Τριμερών χωρών. Σε μια περίοδο στασιμότητας ανάπτυξης και αυξανόμενης ανεργίας, είναι προφανώς πλεονεκτικό να μεταφέρονται κεφάλαια από τα κράτη μέλη του ΟΠΕΚ στις αναπτυσσόμενες χώρες για να απορροφηθούν οι εξαγωγές των εθνών που εκπροσωπούνται στην Τριμερή Επιτροπή».

Ένα άλλο έγγραφο της ίδιας περιόδου αναφέρει: «Ο θεμελιώδης στόχος είναι η εδραίωση του μοντέλου που βασίζεται στην αλληλεξάρτηση [μεταξύ κρατών], ώστε να προστατευθούν τα οφέλη που παρέχει σε κάθε χώρα στον κόσμο από τις εξωτερικές και εσωτερικές απειλές που θα προκύπτουν συνεχώς από εκείνους που δεν είναι πρόθυμοι να ανεχθούν την απώλεια εθνικής αυτονομίας που συνεπάγεται η διατήρηση της τρέχουσας τάξης. Αυτό μπορεί μερικές φορές να απαιτεί την επιβράδυνση του ρυθμού της διαδικασίας ενίσχυσης της αλληλεξάρτησης [μεταξύ κρατών] και την τροποποίηση των διαδικαστικών της πτυχών. Τις περισσότερες φορές, ωστόσο, θα είναι απαραίτητο να εργαστούμε για τον περιορισμό των παρεμβάσεων των εθνικών κυβερνήσεων στο σύστημα του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου τόσο σε οικονομικά όσο και σε μη οικονομικά αγαθά».

Τι προβλέπει η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ για την Ευρώπη;

Σωτήρης Μητραλέξης

Ανέβηκε: 08/12/2025

Η παραδοχή της λήξης του μονοπολικού κόσμου και η έναρξη της διαμόρφωσης μιας πολυπολικής τάξης.

Πολλές εκτιμήσεις από δεύτερο χέρι κυκλοφορούν ως προς το τι προβλέπει η νέα, φρεσκοδημοσιευθείσα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ. Οι διαφορές από την αντίστοιχη του 2022, επί Μπάιντεν, είναι καίριες. Ενδεχομένως η πηγή όλων τους είναι η παραδοχή της λήξης του μονοπολικού κόσμου και της έναρξης διαμόρφωσης μιας πολυπολικής τάξης: κατά τη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, «μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έπεισαν τους εαυτούς τους ότι η μόνιμη αμερικανική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν προς το συμφέρον της χώρας μας. Ωστόσο, οι υποθέσεις άλλων χωρών μας αφορούν μόνο εάν οι δραστηριότητές τους απειλούν άμεσα τα συμφέροντά μας», ενώ «τα ερωτήματα που τίθενται τώρα είναι:

1) Τι πρέπει να θέλει η Αμερική;
2) Ποια είναι τα διαθέσιμα μέσα για να το επιτύχουμε; και
3) Πώς μπορούμε να συνδέσουμε τους στόχους και τα μέσα σε μια βιώσιμη στρατηγική εθνικής ασφάλειας;»

Ευρύτερα, οι περισσότερες σημαντικές επιμέρους μετεξελίξεις συνοψίσθηκαν αποτελεσματικά στο τουήτερ ως εξής:Το «Συμπλήρωμα Τραμπ» στο Δόγμα Μονρόε [περί Δυτικού Ημισφαιρίου] αποτελεί πλέον τον βασικό πυλώνα.

«Θέλω τη χώρα σου, σήκω και φύγε»

Του Γιώργου Παπαδόπουλου Τετράδη 

Ο τραμπούκος του πλανήτη, αποθρασυμένους από τη δύναμη των όπλων που χρησιμοποιούν αδιακόπως οι προκάτοχοι του, ως νοοτροπία χώρας, απειλεί απροκάλυπτα με εισβολή τη χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη, προκειμένου να τα αποκτήσει. Είτε ευθέως είτε μέσω μιας μαριονέτας τοπικού κυβερνήτη.

Το θράσος και ο κυνισμός του Τραμπ απέναντι στη Βενεζουέλα δεν έχει προηγούμενο από την εποχή που ο Χιτλερ εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακια. Και αποδεικνύει πόσο απελπισμένη είναι η Αμερική από την έλλειψη αυτής της πρώτης ύλης.

Ο κόσμος δεν ξέρει ότι τα αμερικανικά αποθέματα σε υδρογονάνθρακες δεν αρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες της χώρας σε βάθος λίγων δεκαετιών. Και χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει μακροχρόνια επένδυση στην οικονομία της χώρας και ιδιόκτητη παραγωγή. Ιδίως σε μια χώρα που ζει από τη νοοτροπία του μετοχικού και ομολογιακού τζόγου.

Στα παλιά της τα παπούτσια της Αμερικής αν έχει ναρκωτικά (αυτά έτσι κι αλλιώς καταναλώνονται από τη high society των ΗΠΑ), ή αριστερή κυβέρνηση όποια Βενεζουέλα. Σημασία έχει να επιτρέπει στην Αμερική να έχει λόγο στον πλούτο και στο μέλλον της.

Σε αντίθεση με τους τάχα δημοκράτες προκατόχους του, που προσπαθούσαν να βάλουν χέρι στη Βενεζουέλα με διεθνή προπαγάνδα κατά του Μαδουρο και του Τσαβες και με τη δημιουργία αντιπολίτευσης- μαριονέτας, ο Τραμπ ως τραμπούκος κάνει ντου με τα όπλα.

Και λέει σ έναν εκλεγμένο πρόεδρο ή φεύγεις ή σας σκοτώνω όλους! American bar του 1870! Εκεί ζει ο άνθρωπος κι αυτή τη νοοτροπία σπέρνει και στον υπόλοιπο πλανήτη, στέλνοντας τον στην εποχή του πολιτικού μεσαίωνα.

Ο πλανήτης βέβαια είναι εκπαιδευμένος ήδη σε τετοιους τραμπουκισμούς από την εποχή της εισβολής και καταστροφής της Λιβυης, του Ιράκ, της Υεμένης, του Αφγανιστάν, της Συριας και στα πραξικοπήματα στη Γεωργία, τη Μολδαβια, τη Ρουμανία, με αποκορύφωμα την Ουκρανία. Από αρρωστημένους Αμερικανούς στρατοκρατικούς και επιχειρηματικούς εγκέφαλους. 

Μπήκε στη Φυλακή ως Αγόρι. Βγήκε έξω ως Γηραιός.

Joseph Ligon — 68 Χρόνια Χαμένα, Ελευθερία στα 83

Ήταν 15 χρονών όταν ο δικαστής είπε ότι θα πέθαινε πίσω από τα κάγκελα.

Ήταν το 1953.

Ήταν μαύρος, φτωχός και παιδί σε μια αίθουσα δικαστηρίου που είχε ήδη αποφασίσει.

Ο Joseph Ligon καταδικάστηκε σε ισόβια χωρίς αναστολή, κατηγορούμενος για έγκλημα όπου άλλοι ήταν υπεύθυνοι για τις δολοφονίες. Πάντα υποστήριζε ότι ποτέ δεν πήρε μια ζωή.

Αλλά στην Αμερική εκείνη την εποχή, δεν είχε σημασία.

Δεν υπήρχαν δεύτερες ευκαιρίες.

Καμία χάρη για ένα αγόρι που χρειαζόταν βοήθεια - όχι φέρετρο.

Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από τσιμέντο και ατσάλι.

Τα εφηβεία του, τα είκοσι του, ολόκληρη η νιότη του - χάθηκε.

δεκαετίες πέρασαν. Ο κόσμος που θυμόταν εξαφανίστηκε.

📌 68 χρόνια.

Ο μακροβιότερος ανήλικος «lifer» στην ιστορία των ΗΠΑ.

Το 2017, τελικά του δόθηκε αναστολή.

Αλλά ο Joseph αρνήθηκε.

PAX AMERICANA στην Ουκρανία; Cui bono?

Της Μαρίας Νικολακάκη

Maria Nikolakaki

Δεν είναι δικός μου ο πόλεμος λέει ο Τραμπ, και εάν ήμουν εγώ υπεύθυνος αυτός ο πόλεμος δεν θα γινόταν. Αλήθεια; 

Ο πρώτος που έστειλε Javelin αντιπυραυλικά συστήματα στην Ουκρανία το 2017 ήταν ο ίδιος ο Τραμπ. O Ομπάμα νωρίτερα μετά το 2014 έστειλε χρήματα αλλά όχι πυραύλους γιατί δεν ήθελε κλιμάκωση με την Ρωσία. Τώρα που φαίνεται καθαρά η συντριβή του Ουκρανικού στρατού και λίγο πριν η Ρωσία ανακηρύξει ολική νίκη επί της Ουκρανίας εμφανίζεται ο Τραμπ με το “ειρηνικό σχέδιο 28 σημείων” όπου χάνουν όλοι πλην των ΗΠΑ που ξεκίνησαν τον πόλεμο. Με την αίσθηση υπεροχής που του δίνει η “Συμφωνία ειρήνης” στην Γάζα, άλλη μια εξαπάτηση των Αράβων, που δίνει νομιμοποίηση στην συνέχιση της γενοκτονίας υπό Αμερικανική επίβλεψη και προστασία, η συνέχιση της “πολιτικής της χαρτοπετσέτας” δηλαδή των πρόχειρων κακογραμμένων στο γόνατο συνθηκών ειρήνης συνεχίζεται με τον πόλεμο της Ουκρανίας.


Είναι πλέον κοινώς αποδεκτό ότι η Ρωσία νικά τον πόλεμο που ξεκίνησε στην Ουκρανία όταν ήθελαν να βάλουν ακόμη και πυρηνικούς πυραύλους στην Ουκρανία, λέγοντας υποκριτικά οι ΝΑΤΟικοί να την ενσωματώσουν στο ΝΑΤΟ. Ήξεραν τις προειδοποιήσεις της Ρωσίας ότι δεν θα το επέτρεπε ποτέ να μπουν πυρηνικά τόσο κοντά στα εδάφη της. Οι εγγυήσεις ασφαλείας που είχαν συμφωνηθεί με την πτώση της ΕΣΣΡ έγιναν κουρελόχαρτα. Και ανέφερα “υποκριτικά” παραπάνω γιατί δεν θέλουν να ενσωματώσουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, γιατί μια τέτοια ενσωμάτωση αυτόματα θα ήταν κήρυξη πολέμου στην μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον πλανήτη. Τάζουν όμως και απειλούν με μια τέτοια ένταξη σκοτώνοντας Ουκρανούς, μέχρι τον τελευταίο. Μετά θα βάλουν και τα παιδιά των Ευρωπαίων (μια τέτοια δήλωση έκανε και ο δικός μας Υπουργός Άμυνας, κ. Δένδιας) γιατί σκοπός είναι η συνέχιση του πολέμου και η σταδιακή αποδυνάμωση της Ρωσίας μέχρι να ετοιμάσουν τον μεγάλο στρατό που ονειρεύονται σε πέντε χρόνια και να της δώσουν την χαριστική βολή. Αυτό ονειρεύονται εναντίον της μεγαλύτερης πυρηνικής χώρας στον πλανήτη. Οι τραπεζίτες και οι πολεμικές βιομηχανίες σε αγαστή συνεργασία είναι πρόθυμοι να καταστρέψουν τον πλανήτη πιστεύοντας ότι μετά την καταστροφή θα μπορούν να ηγεμονεύουν εσαεί χωρίς αντιπάλους. Είναι επικίνδυνοι!