Laurent Guyenot
Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη
Τι είναι ένας νεοσυντηρητικός;
«Τι είναι νεοσυντηρητικός;» ρώτησε κάποτε ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος τον πατέρα του, χωρίς να έχει ιδέα, το 2003. «Θέλεις ονόματα ή μια περιγραφή;» απάντησε ο Μπους του 41. «Μια περιγραφή». «Λοιπόν», είπε ο 41, «θα σου την πω με μία λέξη: Ισραήλ». Αληθινή ή όχι, αυτή η σύντομη ανταλλαγή που παρέθεσε ο Άντριου Κόκμπερν τα συνοψίζει όλα. [1]Οι νεοσυντηρητικοί είναι κρυπτοσιωνιστές, με την έννοια ότι η μόνη τους αφοσίωση είναι στο Ισραήλ - το Ισραήλ όπως ορίζεται από τον μέντορά τους Λέο Στράους, δηλαδή, συμπεριλαμβανομένης μιας ισχυρής και απαραίτητης διασποράς. Στη διάλεξή του του 1962 με τίτλο «Γιατί παραμένουμε Εβραίοι», ο Στράους ανέφερε ως «την πιο βαθιά και ριζοσπαστική δήλωση για την αφομοίωση που έχω διαβάσει ποτέ» τον αφορισμό 205 του Νίτσε στην « Αυγή της Ημέρας» για τους Εβραίους (εδώ σε μετάφραση του Στράους): «δεν τους απομένει τίποτα άλλο παρά να γίνουν κύριοι της Ευρώπης ή να χάσουν την Ευρώπη […] Η Ευρώπη μπορεί μια μέρα να πέσει σαν ένα τέλεια ώριμο φρούτο στα χέρια τους, τα οποία απλώνονται μόνο τυχαία. Εν τω μεταξύ, είναι απαραίτητο να διακριθούν σε όλους τους τομείς της ευρωπαϊκής αριστείας και να καταταχθούν μεταξύ των πρώτων, μέχρι να είναι αρκετά μπροστά για να καθορίσουν μόνοι τους τι διακρίνει». [2] Ενημερώστε αυτή τη δήλωση αντικαθιστώντας την «Ευρώπη» με «Δυτικά έθνη» και έχετε πράγματι την καλύτερη δυνατή σύνοψη του τι πραγματικά σημαίνει η στρατηγική αφομοίωσης για την ελίτ της διασποράς του Στράους.
Απόδειξη του κρυπτοϊσραηλισμού των νεοσυντηρητικών του Στράους είναι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η οποία πάντα συνέπιπτε με τα συμφέροντα του Ισραήλ. Πριν από το 1967, το ενδιαφέρον του Ισραήλ βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εβραϊκή μετανάστευση από την Ανατολική Ευρώπη. Από το 1967, όταν η Μόσχα διαμαρτυρήθηκε για την προσάρτηση αραβικών εδαφών από το Ισραήλ, αποκλείοντας την εβραϊκή μετανάστευση, το ενδιαφέρον του Ισραήλ εξαρτιόταν αποκλειστικά από την στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ και περιλάμβανε τη νίκη των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο. Τότε ήταν που η συντακτική επιτροπή του Commentary (του μηνιαίου περιοδικού της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής) υπέστη τη μεταστροφή της σε «νεοσυντηρητισμό» και το Commentary έγινε, σύμφωνα με τα λόγια του Μπέντζαμιν Μπάλιντ, «το αμφιλεγόμενο περιοδικό που μετέτρεψε την εβραϊκή αριστερά σε νεοσυντηρητική δεξιά » . [3] Ο Ίρβινγκ Κρίστολ εξήγησε στο Αμερικανικό Εβραϊκό Κογκρέσο το 1973 γιατί ο αντιπολεμικός ακτιβισμός δεν ήταν πλέον καλός για το Ισραήλ:
«Είναι πλέον προς το συμφέρον των Εβραίων να έχουν έναν μεγάλο και ισχυρό στρατό στις Ηνωμένες Πολιτείες. […] Οι Αμερικανοί Εβραίοι που ενδιαφέρονται για την επιβίωση του Κράτους του Ισραήλ πρέπει να πουν: όχι, δεν θέλουμε να μειώσουμε τον στρατιωτικό προϋπολογισμό, είναι σημαντικό να τον διατηρήσουμε μεγάλο, ώστε να μπορούμε να υπερασπιστούμε το Ισραήλ». [4] Αυτό μας καθιστά σαφές σε ποια πραγματικότητα αναφερόταν ο Κρίστολ όταν όρισε με διαβόητο τρόπο έναν νεοσυντηρητικό ως «έναν φιλελεύθερο που έχει δεχθεί επίθεση από την πραγματικότητα» ( Νεοσυντηρητισμός: η Αυτοβιογραφία μιας Ιδέας, 1995).
Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το εθνικό συμφέρον του Ισραήλ μετατοπίστηκε για άλλη μια φορά. Ο πρωταρχικός στόχος έγινε η καταστροφή των εχθρών του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, σύροντας τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Οι νεοσυντηρητικοί υπέστησαν τη δεύτερη ψευδή μεταστροφή τους, από αντικομμουνιστές ψυχροπολεμιστές σε ισλαμοφοβικούς σταυροφόρους της «σύγκρουσης των πολιτισμών» στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Το μιμίδιο της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» επινοήθηκε το 1990 από τον νεοσυντηρητικό ιδεολόγο Bernard Lewis σε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Ρίζες της Μουσουλμανικής Οργής». Η έννοια αργότερα πέρασε στον γκόι Samuel Huntington ( Η Σύγκρουση των Πολιτισμών και η Νέα Παγκόσμια Τάξη ). Ποτέ πριν ένα βιβλίο για τη γεωπολιτική δεν είχε αποτελέσει αντικείμενο τέτοιας διεθνούς διαφημιστικής εκστρατείας από τα μέσα ενημέρωσης. Μεταξύ 1992 και 1994, ο τύπος σκηνοθέτησε μια παρωδία διανοητικής συζήτησης, αντιπαραθέτοντας, αφενός, τον Francis Fukuyama (μέλος του PNAC) και την γελοία προφητεία του για το «τέλος της ιστορίας» εναντίον, αφετέρου, του Samuel Huntington και της «σύγκρουσης των πολιτισμών». Ο σκοπός αυτής της ψευδούς εναλλακτικής λύσης ήταν να εξυμνήσει τον Χάντινγκτον, μέχρι που οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 επικύρωσαν δραματικά τη θέση του. Το βιβλίο του Χάντινγκτον, εν τω μεταξύ, μεταφράστηκε σε πενήντα γλώσσες και σχολιάστηκε από τον παγκόσμιο τύπο. Πολύ πριν από τότε, η «σύγκρουση των πολιτισμών» είχε γίνει ουσιαστικό μέρος του Χόλιγουντ (βλ. το ντοκιμαντέρ του Τζακ Σαχίν Real Bad Arabs: How Hollywood Vilifies a People , βασισμένο στο βιβλίο του).
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2001, οι νεοσυντηρητικοί είχαν επιτύχει το «Νέο Περλ Χάρμπορ» που είχαν ζητήσει σε μια έκθεση του PNAC που συντάχθηκε ένα χρόνο νωρίτερα . Μέχρι τότε, δύο δωδεκάδες νεοσυντηρητικοί είχαν τοποθετηθεί σε καίριες θέσεις από τον Ντικ Τσένι, συμπεριλαμβανομένου του Σκούτερ Λίμπι ως αναπληρωτή του Τσένι, των Ρίτσαρντ Περλ, Πολ Γούλφοβιτς και Ντάγκλας Φέιθ στο Πεντάγωνο, του Ντέιβιντ Γούρμσερ στο Υπουργείο Εξωτερικών και των Φίλιπ Ζέλικοου και Έλιοτ Άμπραμς στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Ο Άμπραμς είχε γράψει τρία χρόνια νωρίτερα: «Έξω από τη γη του Ισραήλ, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Εβραίοι, πιστοί στη διαθήκη μεταξύ Θεού και Αβραάμ, πρέπει να στέκονται χωριστά από το έθνος στο οποίο ζουν. Είναι στη φύση του να είσαι Εβραίος να στέκεσαι χωριστά - εκτός από το Ισραήλ - από τον υπόλοιπο πληθυσμό».
« [5] Όσο για τους Perle, Feith και Wurmser, ήταν μεταξύ των υπογραφόντων μιας μυστικής ισραηλινής έκθεσης του 1996 με τίτλο « Ένα καθαρό σπάσιμο: Μια νέα στρατηγική για την ασφάλεια του βασιλείου» , η οποία προέτρεπε τον νέο Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu να σπάσει τις συμφωνίες του Όσλο του 1993 και να επιβεβαιώσει το δικαίωμα του Ισραήλ στην προτίμηση σε αραβικά εδάφη. Σύμφωνα με τον Patrick Buchanan , ο πόλεμος του Ιράκ του 2003 καταδεικνύει ότι το σχέδιο «έχει πλέον επιβληθεί από τους Perle, Feith, Wurmser & Co. στις Ηνωμένες Πολιτείες».
Ο Κόλιν Πάουελ, σύμφωνα με τη βιογράφο του Κάρεν ΝτεΓιάνγκ, εναντιώθηκε κατ' ιδίαν σε αυτή τη «μικρή ξεχωριστή κυβέρνηση» των «Γούλφοβιτς, Λίμπι, Φέιθ και της Γκεστάπο του 'Γραφείου του Φέιθ'», [6] αλλά παρ' όλα αυτά τους επέτρεψε να διεξάγουν πόλεμο στο Ιράκ. Ο αρχηγός του επιτελείου του, ο συνταγματάρχης Λόρενς Γουίλκερσον, δήλωσε το 2006 ότι είχε «συμμετάσχει σε μια φάρσα εις βάρος του αμερικανικού λαού, της διεθνούς κοινότητας και του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών» και το 2011 κατήγγειλε ανοιχτά την διπροσωπία νεοσυντηρητικών όπως ο Βούρμσερ και ο Φέιθ, τους οποίους θεωρούσε «μέλη με ταυτότητα του κόμματος Λικούντ». «Συχνά αναρωτιόμουν», είπε, «αν η κύρια αφοσίωσή τους ήταν στη χώρα τους ή στο Ισραήλ. Αυτό ήταν που με ενοχλούσε, επειδή υπήρχαν τόσα πολλά από αυτά που έλεγαν και έκαναν που φαινόταν να αντανακλούν τα συμφέροντα του Ισραήλ περισσότερο από τα δικά μας». [7] Με άλλα λόγια, υπάρχει κάτι που δεν είναι ακριβώς αληθινό όταν οι Νεοσυντηρητικοί λένε «εμείς οι Αμερικανοί», για παράδειγμα ο Paul Wolfowitz στις 11 Απριλίου 2002: «Από την 11η Σεπτεμβρίου, εμείς οι Αμερικανοί έχουμε ένα ακόμη κοινό με τους Ισραηλινούς. Εκείνη την ημέρα, η Αμερική δέχτηκε επίθεση από βομβιστές αυτοκτονίας. Εκείνη τη στιγμή, κάθε Αμερικανός καταλάβαινε τι σήμαινε να ζει στην Ιερουσαλήμ, τη Νετάνια ή τη Χάιφα. Και από την 11η Σεπτεμβρίου, οι Αμερικανοί ξέρουν τώρα γιατί πρέπει να πολεμήσουμε και να κερδίσουμε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». [8] Η ικανότητα των νεοσυντηρητικών να εξαπατούν το αμερικανικό κοινό παριστάνοντας τους Αμερικανούς και όχι τους Ισραηλινούς πατριώτες απαιτούσε η εβραϊκή τους καταγωγή να είναι ταμπού, και ο Carl Bernstein, αν και ο ίδιος Εβραίος, προκάλεσε σκάνδαλο αναφέροντας στην εθνική τηλεόραση την ευθύνη των «Εβραίων νεοσυντηρητικών» για τον πόλεμο στο Ιράκ. [9]
Αλλά το γεγονός ότι η καταστροφή του Ιράκ πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Ισραήλ είναι πλέον ευρέως αποδεκτό, χάρη στο βιβλίο των John Mearsheimer και Stephen Walt του 2007, Το Ισραηλινό Λόμπι και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ . Και ακόμη και οι καλύτεροι ψεύτες μερικές φορές αποκαλύπτουν τον εαυτό τους. Ο Philip Zelikow αποκάλυψε τον εαυτό του σε μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια στις 10 Σεπτεμβρίου 2002: «Γιατί το Ιράκ να επιτεθεί στην Αμερική ή να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον μας; Θα σας πω ποια πιστεύω ότι είναι η πραγματική απειλή, και στην πραγματικότητα υπάρχει από το 1990: Είναι η απειλή για το Ισραήλ. Και αυτή είναι η απειλή της οποίας το όνομα δεν τολμούν να αναφέρουν, επειδή οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται πολύ για αυτήν την απειλή, θα σας το πω ειλικρινά. Και η αμερικανική κυβέρνηση δεν θέλει να πιέσει αυτό το σημείο πολύ ρητορικά, επειδή δεν είναι ένα δημοφιλές ζήτημα». [10]
Ο Νόρμαν Ποντχόρετς, αρχισυντάκτης του Commentary (και πεθερός του Έλιοτ Άμπραμς), ισχυρίστηκε ότι μετά τον Ιούνιο του 1967, το Ισραήλ έγινε «η θρησκεία του Αμερικανικού Εβραϊσμού». [11] Φυσικά, εκτός της εβραϊκής κοινότητας, αυτή η θρησκεία θα έπρεπε να παραμείνει διακριτική, ει δυνατόν ακόμη και μυστική, και να μεταμφιέζεται σε αμερικανικό πατριωτισμό. Βασιζόμενοι σε Χριστιανούς Σιωνιστές, οι νεοσυντηρητικοί έχουν τελειοποιήσει αυτόν τον ψεύτικο αμερικανικό πατριωτισμό που είναι απολύτως ωφέλιμος για το Ισραήλ και τελικά καταστροφικός για τους Αμερικανούς - έναν ψευδοαμερικανισμό που στην πραγματικότητα είναι ένας κρυπτοϊσραηλισμός. Αυτός ο κρυπτοϊσραηλισμός μοιάζει πολύ με τον κρυπτοϊουδαϊσμό που έχει παίξει τόσο καθοριστικό ρόλο στον Χριστιανισμό από τις αρχές του 15ου αιώνα. Αξίζει να εμβαθύνουμε σε αυτό το πλαίσιο για να κατανοήσουμε καλύτερα μια πρακτική τόσο συστατική της εβραϊκής πολιτικής και κουλτούρας.
Εβραίοι που βαφτίστηκαν επίσημα στην Καθολική Εκκλησία αλλά ήταν κρυφά πιστοί στον Ιουδαϊσμό υπάρχουν από τις αρχές του Μεσαίωνα και ο αριθμός τους συνέχισε να αυξάνεται μετά την συγκέντρωση της παπικής εξουσίας στη Δυτική Ευρώπη από τον 11ο αιώνα και μετά. Το πέμπτο διάταγμα της Δ' Λατερανικής Συνόδου (1215) ασχολείται ακριβώς με το πρόβλημα αυτών των ανειλικρινών προσηλυτισμένων και της κακής τους επιρροής σε άλλους Χριστιανούς. Σε πολλές περιπτώσεις, η μεταστροφή τους ήταν αποτέλεσμα απειλών απέλασης. Αλλά ένας σημαντικός παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η τελετουργική προσευχή του Kol Nidre, που απαγγέλλεται πανηγυρικά τρεις φορές την ημέρα πριν από το Γιομ Κιπούρ: «Όλοι οι όρκοι, οι υποχρεώσεις, οι όρκοι ή τα αναθέματα, οι υποσχέσεις κάθε είδους, που θα έχουμε δώσει, ορκιστεί, αφιερώσει ή δεσμευτεί, από αυτή την Ημέρα του Εξιλασμού μέχρι την επόμενη, μετανοούμε εκ των προτέρων για όλα αυτά. θα θεωρηθούν απαλλαγμένοι, συγχωρημένοι, ακυρωμένοι, άκυροι και χωρίς ισχύ. δεν θα είναι δεσμευτικοί ούτε θα έχουν καμία ισχύ. οι όρκοι δεν θα θεωρούνται όρκοι, οι υποχρεώσεις δεν θα θεωρούνται υποχρεωτικές, ούτε οι όρκοι θα θεωρούνται όρκοι». [12] Αυτή η τελετουργική φόρμουλα, η οποία διακηρύσσει την ακυρότητα του χριστιανικού βαπτίσματος, πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν ήδη σε όλες τις εβραϊκές κοινότητες στην Ευρώπη τον 12ο αιώνα.
Το φαινόμενο του κρυπτοϊουδαϊσμού έφτασε σε μια νέα διάσταση στα τέλη του 14ου αιώνα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Σε ένα τέταρτο του αιώνα (1391–1415), πιέσεις, απειλές και κηρύγματα προσηλυτίσαν πάνω από εκατό χιλιάδες Εβραίους. Απαλλαγμένοι από τους περιορισμούς που επιβάλλονταν στους Εβραίους, αυτοί οι προσήλυτοι, που ονομάζονταν «Νέοι Χριστιανοί», Conversos ή Marranos , γνώρισαν μια ραγδαία κοινωνικοοικονομική άνοδο. Όπως αναφέρει ο ιστορικός του Marranism, Yirmiyahu Yovel : « Οι conversos ενσωματώθηκαν γρήγορα στη χριστιανική κοινωνία και διείσδυσαν στα περισσότερα κενά της. Μετά από μια ή δύο γενιές, ήταν παρόντες στα συμβούλια της Καστίλης και της Αραγωνίας, υπηρετώντας ως βασιλικοί σύμβουλοι και διοικητές, διοικώντας τον στρατό και το ναυτικό και κατέχοντας όλα τα εκκλησιαστικά αξιώματα, από εφημέριο έως επίσκοπο και καρδινάλιο. […] Οι conversos ήταν ιερείς και στρατιώτες, πολιτικοί και καθηγητές, δικαστές και θεολόγοι, συγγραφείς, ποιητές και νομικοί σύμβουλοι - και φυσικά, όπως και στο παρελθόν, γιατροί, λογιστές και υψηλόβαθμοι έμποροι».
Κάποιοι συμμάχησαν μέσω γάμου με τις σπουδαιότερες οικογένειες της ισπανικής αριστοκρατίας […] Η άνοδος και η διείσδυσή τους στην κοινωνία ήταν εκπληκτικής έκτασης και ταχύτητας.» Οι περισσότεροι προσήλυτοι συνέχισαν να παντρεύονται μεταξύ τους και πολλοί «προσπάθησαν πραγματικά να διατηρήσουν – στην ιδιωτικότητα των σπιτιών τους και στην παράνομη συμπεριφορά τους – μια μορφή εβραϊκής ταυτότητας. Τηρούσαν κρυφά ορισμένες εβραϊκές τελετουργίες, απείχαν όσο το δυνατόν περισσότερο από απαγορευμένες τροφές, ασκούσαν σιωπηλή προσευχή, μουρμούριζαν αρχαίους εβραϊκούς τύπους και ευλογίες και δίδαξαν στα παιδιά τους ότι θα σωζόντουσαν από τον Νόμο του Μωυσή και όχι από αυτόν του Χριστού. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους φυλακισμένους στη «γη της ειδωλολατρίας» και περίμεναν τον δικό τους Μεσσία.» [13]
Το 1492, ο βασιλιάς Φερδινάνδος της Αραγωνίας και η βασίλισσα Ισαβέλλα της Καστίλης εξέδωσαν το Διάταγμα της Αλάμπρα, το οποίο διέταζε την οριστική απέλαση των Εβραίων που αρνούνταν να προσηλυτιστούν. Αυτό δικαιολογούνταν από την κακή τους επιρροή στους ομοϊδεάτες τους, τους οποίους προσπαθούσαν συνεχώς να «διδάξουν τις τελετές και τις τηρήσεις του Νόμου τους, την περιτομή των παιδιών τους κ.λπ.». Περίπου 40.000 Εβραίοι επέλεξαν το βάπτισμα, ενώ 120.000 μετανάστευσαν, κυρίως στην Πορτογαλία, τριπλασιάζοντας τον αριθμό των Εβραίων σε αυτή τη χώρα. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, όσοι επέλεξαν την εξορία αντί της αποστασίας έφεραν μαζί τους μια βαθύτερη δυσαρέσκεια για τον Καθολικισμό. Η δυσαρέσκειά τους θα εντεινόταν όταν, τέσσερα χρόνια μετά το Διάταγμα της Αλάμπρα, ο βασιλιάς Μανουήλ Α' της Πορτογαλίας εξέδωσε ένα παρόμοιο διάταγμα, με τη διαφορά ότι, συνηθισμένος στα οικονομικά απροσδόκητα κέρδη των Εβραίων, τους απαγόρευσε να εγκαταλείψουν το βασίλειο. Στην πράξη, αυτό σήμαινε προσηλυτισμό ή θάνατο. Ωστόσο, τους εγγυήθηκε ότι δεν θα διεξαγόταν καμία έρευνα για τη θρησκευτική τους ζωή για είκοσι χρόνια (μια εγγύηση που ανανεώθηκε το 1512 και ξανά το 1524). Η Πορτογαλία είχε πλέον πληθυσμό περίπου 12% Νεοχριστιανών, συγκεντρωμένους στις πόλεις, όπου αντιπροσώπευαν το ένα τέταρτο έως το ένα τρίτο του πληθυσμού. Έμαθαν και τελειοποίησαν την τέχνη της διπλής ζωής.
Ο βασιλιάς Μανουήλ τους επέτρεψε τελικά να φύγουν και να ασχοληθούν με το διεθνές εμπόριο το 1507. Οι μαράνος, που συχνά αποκαλούνταν απλώς «Πορτογάλοι», γρήγορα έγιναν κορυφαίοι διεθνείς επιχειρηματίες, ανταλλάσσοντας με αυτοπεποίθηση γραμμάτια. «Δημιούργησαν το πρώτο προμοντέρνο, αν και κατακερματισμένο, μοντέλο οικονομικής παγκοσμιοποίησης» και «σύντομα άρχισαν να ανεβαίνουν στην πρώτη γραμμή του διεθνούς εμπορίου, ουσιαστικά μονοπωλώντας την αγορά ορισμένων προϊόντων, όπως η ζάχαρη, και συμμετέχοντας σε μικρότερο βαθμό στο εμπόριο μπαχαρικών, σπάνιων ξύλων, τσαγιού, καφέ και μεταφοράς σκλάβων». [14] Όταν ο νέος Πορτογάλος βασιλιάς Ιωάννης Γ΄ εισήγαγε την ισπανικού τύπου Ιερά Εξέταση το 1540, κυνηγώντας Πορτογάλους Ιουδαϊστές σε όλη την Ευρώπη και ακόμη και στον Νέο Κόσμο, οι Ιουδαϊστές μαράνος γίνονταν όλο και πιο δυσαρεστημένοι με την καθολική πίστη που έπρεπε να προσποιούνται ότι ομολογούν, και όλο και πιο μυστικοπαθείς.
Αυτό που καταδεικνύει αυτή η θλιβερή ιστορία είναι ότι οι Πορτογάλοι μονάρχες φέρουν μεγάλη ευθύνη για την επιδείνωση του «κρυπτοεβραϊκού προβλήματος». Αλλά δεν το δημιούργησαν αυτοί. Ο κρυπτοεβραϊκισμός είναι μια εβραϊκή παράδοση και έχει βαθιές ρίζες στη Βίβλο. Η βιβλική μορφή της Εσθήρ, της παράνομης Εβραίας που, στο κρεβάτι του Πέρση βασιλιά, τον έδειχνε ευνοϊκά προς τον λαό της, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους Μαράνο. Για γενιές, προσεύχονταν στην «Αγία Εσθήρ». [15] Αυτό είναι σημαντικό επειδή ο θρύλος της Εσθήρ είναι επίσης ακρογωνιαίος λίθος της εβραϊκής κουλτούρας: κάθε χρόνο, οι Εβραίοι γιορτάζουν το αίσιο τέλος του (τη σφαγή 75.000 Περσών από τους Εβραίους) με την εορτή του Πουρίμ.
Πολλοί Μαράνος ή οι απόγονοί τους έγιναν μοναχοί ή ιερείς, και μερικοί έφτασαν σε σημαντικές εκκλησιαστικές θέσεις στην Καθολική Εκκλησία. Μπορούσαν να βρουν δικαιολογία στην Εβραϊκή Βίβλο τους, την οποία πλέον αποκαλούσαν επίσημα «Παλαιά Διαθήκη», όπου έγραφαν: «Η Ρεβέκκα πήρε τα καλύτερα ρούχα του μεγαλύτερου γιου της, του Ησαύ, που είχε στο σπίτι, και τα φόρεσε στον μικρότερο γιο της, τον Ιακώβ. […] Ο Ιακώβ είπε στον πατέρα του: “Είμαι ο Ησαύ, ο πρωτότοκος γιος σου”» (Γένεση 27:15-19). Αν ο Ιακώβ/Ισραήλ εξαπάτησε τον αδελφό του, τον Ησαύ (γνωστό και ως Καθολική Ρώμη), στερώντας του τα πρωτοτόκιά του ντυμένοι όπως αυτός, γιατί να μην κάνουν το ίδιο;
Το τάγμα των Ιησουιτών προσέλκυσε πολλούς Μαράνος, μια κατάσταση που κατά καιρούς το έκανε σκανδαλωδώς αμφιλεγόμενο, όπως έχει τεκμηριώσει ο Robert Maryks στο The Jesuit Order as a Synagogue of Jews (μια καλή κριτική εδώ ). Το μοναστικό τάγμα του Αγίου Ιερώνυμου ήταν επίσης γνωστό ότι προσέλκυε Ιουδαϊζόμενους Μαράνος. Ένας εξέχων μοναχός, ο Hernando de Talavera, ήταν ο εξομολογητής της Ισαβέλλας της Καθολικής. Ένας άλλος, ο Fray Vicente Rocamoro, ήταν ο εξομολογητής της Άννας Μαρίας (κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας και μελλοντικής αυτοκράτειρας). Εξαφανίστηκε ξαφνικά, μόνο και μόνο για να επανεμφανιστεί το 1643 στην εβραϊκή κοινότητα του Άμστερνταμ με το όνομα Ισαάκ ντε Ροκαμόρα. [16]
Ο ρόλος των Μαράνων ήταν σημαντικός στο Καλβινιστικό κίνημα. Όταν η Αγγλία προσπάθησε να υπονομεύσει τον έλεγχο της Ισπανίας στην Ολλανδία, επωφελήθηκε από την υποστήριξη πολλών κρυπτοεβραίων που είχαν μεταστραφεί από τον Καθολικισμό στον Καλβινισμό. Σύμφωνα με τον Εβραίο ιστορικό Λούσιεν Βολφ, «οι Μαράνοι της Αμβέρσας είχαν λάβει ενεργό μέρος στο κίνημα της Μεταρρύθμισης και είχαν εγκαταλείψει τη μάσκα του Καθολικισμού για μια εξίσου κενή μυθοπλασία Καλβινισμού. […] Η προσομοίωση του Καλβινισμού τους έφερε νέους φίλους, οι οποίοι, όπως και οι ίδιοι, ήταν εχθροί της Ρώμης, της Ισπανίας και της Ιεράς Εξέτασης. […] Επιπλέον, ήταν μια μορφή Χριστιανισμού που πλησίαζε περισσότερο στον απλό Ιουδαϊσμό τους». [17]
Μια ρατσιστική αντίληψη για την εβραϊκότητα έγινε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του πολιτισμού των Μαράνο. Έχοντας αναγκαστεί να αλλάξουν τη θρησκεία τους, οι Μαράνο υποβάθμισαν τη σημασία της θρησκείας και ερμήνευσαν την εβραϊκότητά τους με φυλετικούς όρους, θεωρώντας τους εαυτούς τους θεμελιωδώς Εβραίους ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους. Ήταν οι Μαράνο που διέδωσαν τις πρώτες ρατσιστικές θεωρίες: το 1655 ο Ισαάκ Λα Πεϊρέρ, ένας Μαράνος από το Μπορντό, ισχυρίστηκε στην πραγματεία του Præadamitæ ότι ο Αδάμ είναι ο πρόγονος της εβραϊκής φυλής, ενώ οι άλλες φυλές προέρχονται από μια προ-Αδαμική, άψυχη ανθρωπότητα. [18]
Οι Πορτογάλοι Μαράνο και οι απόγονοί τους άσκησαν βαθιά και διαρκή επιρροή στην παγκόσμια οικονομική, πολιτιστική και πολιτική ιστορία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι, πρωθυπουργός της Βασίλισσας Βικτωρίας από το 1868 έως το 1869 και από το 1874 έως το 1880. Προερχόμενος από οικογένεια Πορτογάλων Μαράνο που είχαν επαναπροσηλυτιστεί στον Ιουδαϊσμό στη Βενετία, ο παππούς του μετακόμισε στο Λονδίνο το 1748. Ο πατέρας του Μπέντζαμιν, Ισαάκ Ντ'Ισραέλι, συγγραφέας ενός βιβλίου με τίτλο Η Ιδιοφυΐα του Ιουδαϊσμού, βάπτισε ολόκληρη την οικογένεια όταν ο Μπέντζαμιν ήταν δεκατριών ετών, για καθαρά κοσμικούς λόγους: οι διοικητικές σταδιοδρομίες εξακολουθούσαν να απαγορεύονται στους Εβραίους. Ο Ντισραέλι, «φανατικός της φυλής» σύμφωνα με τη Χάνα Άρεντ, αυτοαποκαλούνταν «Αγγλικανός εβραϊκής φυλής». [19]
Ο Ντισραέλι έχει χαρακτηριστεί ως ο πραγματικός εφευρέτης του βρετανικού ιμπεριαλισμού, καθώς ήταν αυτός που, εισάγοντας τον Νόμο περί Βασιλικών Τίτλων το 1876, έκανε το Κοινοβούλιο να ανακηρύξει τη Βασίλισσα Βικτώρια Αυτοκράτειρα της Ινδίας. Οργάνωσε την βρετανική κατάκτηση της Διώρυγας του Σουέζ το 1875, χάρη στη χρηματοδότηση του φίλου του Λάιονελ Ρότσιλντ (μια επιχείρηση που επίσης εδραίωσε τον έλεγχο των Ρότσιλντ στην Τράπεζα της Αγγλίας).
Αλλά ο Ντισραέλι μπορεί επίσης να θεωρηθεί ένας από τους προδρόμους του Σιωνισμού. Πολύ πριν από τον Τέοντορ Χερτσλ, ο Ντισραέλι επιχείρησε να προσθέσει την «αποκατάσταση του Ισραήλ» στην ατζέντα του Συνεδρίου του Βερολίνου, ελπίζοντας να πείσει τον Οθωμανό σουλτάνο να παραχωρήσει στην Παλαιστίνη μια αυτόνομη επαρχία.
Ποιο, λοιπόν, ήταν το κίνητρο του Ντισραέλι πίσω από την εξωτερική του πολιτική; Πίστευε μήπως ότι το πεπρωμένο των Βρετανών ήταν να κατακτήσουν τον κόσμο; Ή μήπως έβλεπε τη Βρετανική Αυτοκρατορία ως το μέσο για την εκπλήρωση του πεπρωμένου του εβραϊκού έθνους; Συνδέοντας τη Διώρυγα του Σουέζ με τα βρετανικά συμφέροντα, απλώς επιδίωκε να ξεπεράσει τους Γάλλους ή μήπως έθετε τα θεμέλια για τη μελλοντική συμμαχία μεταξύ του Ισραήλ και της Αγγλοαμερικανικής Αυτοκρατορίας; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα με βεβαιότητα. Αλλά οι σύγχρονοί του τα έθεσαν. Ο Γουίλιαμ Γκλάντστοουν, ο μακροχρόνιος αντίπαλός του για το αξίωμα του πρωθυπουργού, τον κατηγόρησε ότι «κρατούσε τη βρετανική εξωτερική πολιτική όμηρο των εβραϊκών του συμπαθειών». [20]
Όταν ο ήρωας του μυθιστορήματος του Ντισραέλι «Τάνκρεντ» (1847), ένας Εβραίος ονόματι Λόρδος, όπως ακριβώς και ο συγγραφέας, δοξάζει τη Βρετανική Αυτοκρατορία με τα εξής λόγια:
«Θέλουμε να κατακτήσουμε τον κόσμο, καθοδηγούμενοι από αγγέλους, για να φέρουμε τον άνθρωπο στην ευτυχία, υπό τη θεϊκή κυριαρχία», ποιους εννοεί πραγματικά με τη φράση «εμείς»;
Είναι το ίδιο ερώτημα που έρχεται στο μυαλό όταν ο Γούλφοβιτς λέει «εμείς οι Αμερικανοί». Η περίπτωση του Ντισραέλι είναι διαφωτιστική επειδή το ζήτημα του κρυπτοσιωνισμού του αντικατοπτρίζει, ενάμιση αιώνα νωρίτερα, το ζήτημα του κρυπτοσιωνισμού των νεοσυντηρητικών.
Από τη δαρβινική του οπτική, ο καθηγητής Kevin MacDonald βλέπει τον κρυπτοϊουδαϊσμό ως «μια γνήσια περίπτωση κρύψης, εντελώς ανάλογη με τις περιπτώσεις μίμησης στον φυσικό κόσμο». Αυτό ισχύει, σύμφωνα με τον MacDonald, ακόμη και για τους ειλικρινείς νεοφώτιστους που παρ' όλα αυτά διατηρούν τον ομαδικό διαχωρισμό: εκείνους που, ενώ δέχονται πρόθυμα τα νερά του βαπτίσματος, πιστεύουν ότι αυτό δεν έχει αλλάξει τη φύση του αίματος που ρέει στις φλέβες τους και που ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της καθαρότητας αυτού του εβραϊκού αίματος. «Πράγματι, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι οι Νέοι Χριστιανοί που διατήρησαν τον ομαδικό διαχωρισμό ενώ ειλικρινά αποδέχονταν τον Χριστιανισμό, στην πραγματικότητα εφάρμοζαν μια πολύ ενδιαφέρουσα εξελικτική στρατηγική: μια γνήσια περίπτωση κρύψης, εντελώς ανάλογη με την κρύψη στον φυσικό κόσμο. Τέτοιοι άνθρωποι θα ήταν ακόμη πιο αόρατοι στην περιβάλλουσα κοινωνία από τους κρυπτοεβραίους, αφού πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, δεν έκαναν περιτομή, έτρωγαν χοιρινό κ.λπ. και δεν είχαν ψυχολογικούς ενδοιασμούς για να το κάνουν. […] Η ψυχολογική αποδοχή του Χριστιανισμού μπορεί να ήταν το καλύτερο δυνατό μέσο για τη διαιώνιση του Ιουδαϊσμού ως ομαδικής εξελικτικής στρατηγικής κατά την περίοδο της Ιεράς Εξέτασης». [21]
Σύντομα ακολούθησαν μεταρρυθμίσεις, οι οποίες απελευθέρωσαν πλήρως τους Εβραίους από κάθε μορφή διάκρισης: θεωρούμενοι μέλη ενός θρησκευτικού δόγματος, οι Εβραίοι έγιναν ίσοι σε δικαιώματα με τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες. Ωστόσο, οι περισσότεροι Εβραίοι παρέμειναν τόσο ενδογαμικοί όσο και πριν και ύποπτα αδιάφοροι για τον προσηλυτισμό οποιουδήποτε. Αντ' αυτού, πολλοί ασπάστηκαν διάφορες μορφές Χριστιανισμού, διότι αν ο Ιουδαϊσμός είναι πλέον απλώς μια θρησκεία και ο στόχος είναι η αφομοίωση, γιατί να μην επιλέξουν αντ' αυτού τη θρησκεία της πλειοψηφίας του έθνους υποδοχής;
Έτσι σκέφτηκε ο Heinrich Heine (1797-1856), ο οποίος δήλωσε στο τελευταίο του βιβλίο Romanzero : «Δεν κρύβω τον Ιουδαϊσμό μου, στον οποίο δεν έχω επιστρέψει, επειδή δεν τον έχω εγκαταλείψει ποτέ». [22] Ο Gilad Atzmon επισημαίνει ότι το σύνθημα του Haskalah, «Να είσαι Εβραίος στο σπίτι και άνθρωπος στον δρόμο», είναι θεμελιωδώς ανέντιμο: «Ο Εβραίος του Haskalah είναι προορισμένος να ζει σε μια διπλή και παραπλανητική κατάσταση, αν όχι πρακτικά σε μια κατάσταση σχιζοφρένειας. […] Ο Εβραίος του Haskalah εξαπατά τον Θεό του όταν είναι στο σπίτι και εξαπατά τους goy μόλις βρεθεί στον δρόμο. Στην πραγματικότητα, ακριβώς αυτή η δυαδικότητα μεταξύ φυλετισμού και οικουμενισμού αποτελεί την ίδια την καρδιά της συλλογικής κοσμικής εβραϊκής ταυτότητας. Αυτή η δυαδικότητα δεν έχει ποτέ επιλυθεί επαρκώς» [23]
Ο Σιωνισμός ήταν μια προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος. Ο Μωυσής Ες, ένας από τους κύριους προδρόμους με το βιβλίο του Ρώμη και Ιερουσαλήμ (1862), έγραψε: «Όσοι από τους αδελφούς μας, προκειμένου να αποκτήσουν χειραφέτηση, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους, καθώς και τους άλλους, ότι οι σύγχρονοι Εβραίοι δεν έχουν ίχνος εθνικού συναισθήματος, έχουν πραγματικά χάσει τα λογικά τους». Ένας Εβραίος είναι Εβραίος «λόγω της φυλετικής του καταγωγής, ακόμη και αν οι πρόγονοί του μπορεί να έχουν αποστατήσει». [24] Απευθυνόμενος στους ομόθρησκούς του, ο Ες υπερασπίστηκε τον εθνικό χαρακτήρα του Ιουδαϊσμού και κατήγγειλε τις «ωραίες φράσεις για την ανθρωπότητα και τον διαφωτισμό που ο αφομοιωτικός Εβραίος χρησιμοποιεί ως μανδύα για να κρύψει την προδοσία του». [25]
Επισήμως, ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός αντιτάχθηκε στον Σιωνισμό. Στη Διάσκεψη του Πίτσμπουργκ το 1885, οι Αμερικανοί Μεταρρυθμιστές ραβίνοι εξέδωσαν την ακόλουθη δήλωση: «Δεν θεωρούμε πλέον τους εαυτούς μας ως έθνος, αλλά ως θρησκευτική κοινότητα και ως εκ τούτου δεν περιμένουμε ούτε επιστροφή στην Παλαιστίνη, ούτε αποκατάσταση μιας θυσιαστικής λατρείας υπό τους Υιούς του Ααρών, ούτε κανέναν από τους νόμους που αφορούν το Εβραϊκό Κράτος». [26]
Ωστόσο, παρά αυτή τη θεωρητική απόρριψη του εθνικισμού, ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός προώθησε μια μεσσιανική θεωρία που απέδιδε έναν εξυψωμένο ρόλο στο Ισραήλ ως τον εκλεκτό λαό. Ο Γερμανοαμερικανός Ραβίνος Κάουφμαν Κόλερ, ηγετική φυσιογνωμία της Διάσκεψης του Πίτσμπουργκ, υποστήριξε στο έργο του « Εβραϊκή Θεολογία» (1918) ότι, αποκηρύσσοντας την προσδοκία ενός μοναδικού Μεσσία, «ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός έχει έτσι αποδεχτεί την πεποίθηση ότι το Ισραήλ, ο πάσχων Μεσσίας των αιώνων, θα γίνει στο τέλος του χρόνου ο θριαμβευτής Μεσσίας των εθνών». [27] «Το Ισραήλ είναι ο υπέρμαχος του Κυρίου, που έχει επιλεγεί για να αγωνιστεί και να υποφέρει για τις υπέρτατες αξίες της ανθρωπότητας, για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την ανθρωπιά· ο άνθρωπος της θλίψης και του πένθους, του οποίου το αίμα πρέπει να γονιμοποιήσει το έδαφος με τους σπόρους της δικαιοσύνης και της αγάπης για την ανθρωπότητα. […].
Συνεπώς, ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός διακηρύσσει πιο επίμονα από ποτέ ότι ο εβραϊκός λαός είναι ο Υπηρέτης του Κυρίου, ο πάσχων Μεσσίας των εθνών, ο οποίος πρόσφερε τη ζωή του ως εξιλαστήρια θυσία για την ανθρωπότητα και παρείχε το αίμα του ως τσιμέντο με το οποίο θα οικοδομηθεί η θεϊκή βασιλεία της αλήθειας και της δικαιοσύνης.» [28]
Είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε εδώ μια σαφή περίπτωση μίμησης, η οποία καταδεικνύει ότι, κατά τη διαδικασία μετασχηματισμού της σε θρησκεία, η εβραϊκότητα δεν ξέρει τίποτα καλύτερο από το να μιμείται τον Χριστιανισμό: η σταύρωση του Χριστού (στα χέρια των Εβραίων, όπως έλεγαν οι Χριστιανοί) μεταμορφώνεται σε σύμβολο του μαρτυρίου των Εβραίων (στα χέρια, πάνω απ' όλα, των Χριστιανών).
Μπορεί επίσης να δει κανείς στον νεομεσσιανισμό του Μεταρρυθμιστικού Ιουδαϊσμού μια μορφή υπερεθνικισμού μέσω του οποίου ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός έχει συμβάλει, παραδόξως, στην άνοδο του ίδιου του Σιωνισμού που ισχυριζόταν ότι απέρριπτε.
Πράγματι, το θέμα της «σταύρωσης των Εβραίων» έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ευρέως από τους κοσμικούς Σιωνιστές Εβραίους ως πολιτικό επιχείρημα.
Ενώ αρχικά ισχυρίζονταν ότι ήταν ασυμβίβαστοι μεταξύ τους και ανταγωνίζονταν για τις καρδιές των Εβραίων - πλουσίων και φτωχών - ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός και ο Σιωνισμός τελικά ένωσαν τις δυνάμεις τους και συνεχάρησαν ο ένας τον άλλον για το υπέροχο κοινό τους επίτευγμα: ένα έθνος που δεν μοιάζει με κανένα άλλο, με εθνική επικράτεια και διεθνή υπηκοότητα.
Με εξαίρεση μερικούς Ορθόδοξους Εβραίους, οι περισσότεροι Εβραίοι σήμερα δεν βλέπουν καμία αντίφαση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και του Σιωνισμού. Το ερώτημα κατά πόσον αυτός ο διαλεκτικός μηχανισμός ενορχηστρώθηκε από τον Γιαχβέ ή από τον Μπ'νάι Μπ'ριθ είναι ανοιχτό προς συζήτηση.
Αλλά ενώ πρέπει να ληφθεί υπόψη μια συγκεκριμένη συνειδητά σχεδιασμένη διαλεκτική μηχανική, η διαδικασία πηγάζει επίσης από την τάση των Εβραίων να εκμεταλλεύονται οποιαδήποτε αλλαγή γνώμης στην οποία βλέπουν ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Μπορεί να είναι διχασμένοι σε πολλά ζητήματα, αλλά επειδή οι επιλογές τους τελικά υποτάσσονται στο μεγάλο μεταφυσικό ερώτημα: «Είναι καλό για τους Εβραίους;» , υπάρχει πάντα μια στιγμή που οι αντιθέσεις τους επιλύονται με τρόπο που ενισχύει την παγκόσμια θέση των Εβραίων.
Μια παρόμοια διαλεκτική αντίθεση μπορεί να παρατηρηθεί μεταξύ του Σιωνισμού και του Κομμουνισμού. Ο πρώτος ήταν ένα εθνικιστικό κίνημα, ενώ ο δεύτερος ήταν διεθνιστικός, επομένως είναι θεωρητικά ασυμβίβαστοι. Αλλά ένας πρώην Τροτσκιστής όπως ο Ίρβινγκ Κρίστολ αποτελεί ζωντανή απόδειξη (αν και τώρα αποβιώσας) ότι δεν είναι. Πράγματι, η ακόλουθη παρατήρηση του ιστορικού του Ιουδαϊσμού Ντάνιελ Λίντενμπεργκ καταδεικνύει πώς η σχέση των Εβραίων διεθνιστών με το Ισραήλ τον 20ό αιώνα έμοιαζε έντονα με τη σχέση των Νεοχριστιανών με τον Ιουδαϊσμό στην προ-νεωτερική εποχή: «Όποιος έχει γνωρίσει Εβραίους κομμουνιστές, πρώην Κομιντερνιστές ή ακόμα και μερικούς εξέχοντες εκπροσώπους της γενιάς του '68 ξέρει τι σημαίνει ο απογοητευμένος κρυπτοϊουδαϊσμός: εδώ είναι άνδρες και γυναίκες που, κατ' αρχήν, σύμφωνα με το «διεθνιστικό» δόγμα, έχουν καταπνίξει μέσα τους κάθε ίχνος «ιδιαιτερότητας» και «μικροαστικού εβραϊκού σοβινισμού», που έχουν σιχαθεί τον Σιωνισμό, υποστηρίζουν τον αραβικό εθνικισμό και τη μεγαλύτερη Σοβιετική Ένωση - και όμως που χαίρονται κρυφά με τις στρατιωτικές νίκες του Ισραήλ, λένε αντισοβιετικά αστεία και κλαίνε ακούγοντας ένα τραγούδι Γίντις. Αυτό συνεχίζεται μέχρι την ημέρα που, σαν ένας Λεοπόλδος Τρέπερ, μπορούν να αναδείξουν την καταπιεσμένη εβραϊκότητά τους, μερικές φορές γίνονται, όπως οι Μαράνος του παρελθόντος, οι πιο αδιάλλακτοι νεοφώτιστοι». [29]
Από την οπτική γωνία του «Τι είναι καλό για τους Εβραίους», οι αντιφάσεις επιλύονται εύκολα. Οι Εβραίοι, για παράδειγμα, μπορούν να είναι εθνικιστές στο Ισραήλ και πολυπολιτισμικοί στο εξωτερικό, όπως έχει τεκμηριώσει καλά ο Kevin MacDonald. Μια καρικατούρα αυτής της αντίφασης είναι ο Israel Zangwill, ο επιτυχημένος συγγραφέας του θεατρικού έργου The Melting Pot (1908), του οποίου ο τίτλος έχει γίνει μεταφορά για την αμερικανική κοινωνία. Ο ήρωας είναι ένας Εβραίος που μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ξεφύγει από τα πογκρόμ που αποδεκάτισαν την οικογένειά του στη Ρωσία. Ερωτεύεται μια χριστιανή Ρωσίδα μετανάστη, η οποία αποδεικνύεται ότι είναι η κόρη του Ρώσου αξιωματικού που ευθύνεται για τον θάνατο της οικογένειάς του. Ο πατέρας της νύφης μετανοεί και το ζευγάρι ζει ευτυχισμένα για πάντα. Ο ήρωας στέκεται ως ένας βάρδος της αφομοίωσης μέσω των γάμων μεταξύ των δύο φύλων, μέσω των οποίων ο Θεός δημιουργεί έναν νέο άνθρωπο: «Η Αμερική είναι το Χωνευτήρι του Θεού, το μεγάλο Χωνευτήρι όπου όλες οι φυλές της Ευρώπης αναμειγνύονται και αναμειγνύονται».
» Το παράδοξο είναι ότι όταν έγραψε αυτό το έργο, ο Ζάνγκγουιλ ήταν ένας πεπεισμένος Σιωνιστής ηγέτης, δηλαδή ο ηγέτης ενός κινήματος που υποστήριζε την αδυναμία των Εβραίων να ζουν ανάμεσα σε Εθνικούς και απαιτούσε τον εθνικό τους διαχωρισμό. Ο Ζάνγκγουιλ είναι ο συγγραφέας μιας άλλης διάσημης φόρμουλας: «Η Παλαιστίνη είναι μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη». Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα των διπλών μέτρων και σταθμών της εβραϊκής κοινότητας, η οποία υποστηρίζει την επιμιξία μεταξύ των Εθνικών και την εθνική καθαρότητα μεταξύ των Εβραίων. Ο νεοσυντηρητικός Ντάγκλας Φέιθ το έθεσε ευθέως σε μια ομιλία του στην Ιερουσαλήμ το 1997: «Υπάρχει μια θέση στον κόσμο για τα μη εθνοτικά έθνη και υπάρχει μια θέση για τα εθνοτικά έθνη». [30]
Με δαρβινικούς όρους, η «κρίση» ορίζεται ως «η ικανότητα ενός είδους να ενσωματωθεί στο περιβάλλον του», ενώ η «μίμηση» σημαίνει «η ικανότητα ενός είδους να μοιάζει με ένα άλλο». Αυτές είναι προσαρμοστικές στρατηγικές που συμβατικά αποδίδονται στους Εβραίους, και δικαίως. Ο Εβραίος έχει μια εξαιρετική ικανότητα «να προσαρμόζεται εξωτερικά στο προσωρινό του περιβάλλον», έγραψε ο Hilaire Belloc ( The Jews, 1922 )· «ένας Εβραίος προσλαμβάνει με ανεξήγητη ταχύτητα το χρώμα του περιβάλλοντός του». Αλλά αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την πραγματική αφομοίωση. Μια τέτοια κρύψη είναι μια προσαρμοστική στρατηγική για ασφάλεια σε ένα δυνητικά εχθρικό περιβάλλον. Δεν είναι καθόλου αποποίηση της εβραϊκής ταυτότητας: «ενώ είναι, σε βάθος και σε ολόκληρο τον τελικό του χαρακτήρα, πάνω απ' όλα Εβραίος· ωστόσο, σε επιφανειακά και πιο άμεσα εμφανή πράγματα, είναι ντυμένος με την ίδια την ενδυμασία οποιασδήποτε κοινωνίας στην οποία τυχαίνει να κατοικεί εκείνη τη στιγμή». [31]
Σε αυτό το τελευταίο μέρος, θα υποστηρίξω ότι αυτή η κουλτούρα της κρύψης και της απάτης είναι συνυφασμένη με το ίδιο το ύφασμα της Εβραϊκής Βίβλου.
Οι ιστορικοί σήμερα παραδέχονται ότι ο πυρήνας του εβραϊκού Τανάχ, το «Δευτερονομιστικό σώμα» που αποτελείται από την Πεντάτευχο και τα βιβλία του Ιησού του Ναυή, των Κριτών, της Ρουθ, του Σαμουήλ και των Βασιλέων, τα οποία εμφανίζουν ισχυρή αφηγηματική και ιδεολογική ενότητα, συντάχθηκε κατά την περίοδο της εξορίας, και κυρίως στο τέλος της, όταν η Βαβυλώνα είχε πέσει υπό περσική κυριαρχία και οι εξόριστοι Εβραίοι προετοιμαζόταν για την ανακατάληψη της Παλαιστίνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα τα περιεχόμενα αυτού του πρώτου μέρους της σημερινής Εβραϊκής Βίβλου επινοήθηκαν τότε. Υπήρχε μια συσσώρευση προφορικού και γραπτού υλικού: νομικοί κώδικες, χρονικά και θρύλοι βασιλιάδων, πολεμιστών και αγίων ανδρών, καθώς και θρησκευτικά και βλάσφημα τραγούδια, οράματα και προφητείες. Αλλά «η ιδεολογική δομή της βιβλικής λογοτεχνίας μπορεί να εξηγηθεί, σε τελική ανάλυση, μόνο ως προϊόν της περσικής περιόδου» [32] (Ο Μπαρούχ Σπινόζα είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα το 1670, παρεμπιπτόντως, αν και οι πρόσφατοι μελετητές το αγνοούν αυτό). [33]
Όταν ο Πέρσης βασιλιάς Κύρος ο Μέγας κατέκτησε τη Βαβυλώνα το 539 π.Χ., οι Εβραίοι ανταμείφθηκαν για τη βοήθειά τους από μέσα. Τους δόθηκαν υψηλές θέσεις στην περσική αυλή. Οι Εβραίοι έλαβαν επίσης άδεια και υποστήριξη για να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ και να εγκαθιδρύσουν μια θεοκρατία (κυβέρνηση ιερέων) στην αρχαία γη του Ισραήλ. Για αυτό, ο Κύρος λαμβάνει τον τίτλο «Χρισμένος» ( Μασίας ) στον Ησαΐα 45:1, επειδή ο Γιαχβέ (ή οι επιδραστικοί ακόλουθοί του) «τον είχαν πιάσει από το δεξί χέρι, για να κάνουν τα έθνη να τον προσκυνήσουν».
Το μοντέλο με το οποίο οι Ιουδαιο-Βαβυλώνιοι χρησιμοποίησαν την Περσική Αυτοκρατορία για την αποικιακή τους επιχείρηση είναι εντυπωσιακά παρόμοιο με τον τρόπο που οι Σιωνιστές χρησιμοποίησαν την Αγγλοαμερικανική Αυτοκρατορία τα τελευταία χρόνια. Πράγματι, μπορεί να ειπωθεί ότι η τελική σύνταξη της Πεντάτευχου και των περισσότερων ιστορικών βιβλίων έγινε ως εργαλείο προπαγάνδας για την υποστήριξη του γεωπολιτικού σχεδίου της κατάκτησης της Παλαιστίνης από τους Ιουδαιο-Βαβυλώνιους, μιας εντελώς παράνομης κατάκτησης, δεδομένου ότι αυτοί οι Εβραίοι στόχευαν να σφετεριστούν το όνομα και την κληρονομιά του αρχαίου βασιλείου του Ισραήλ, του οποίου η Ιουδαία ήταν, μέχρι την καταστροφή του Ισραήλ από την Ασσυρία, απλώς ένα τέλμα από άνυδρα βουνά και ερήμους που κατοικούνταν από πρόσφατα εγκατεστημένες ποιμενικές φυλές. Δεν προκαλεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι η Βίβλος ήταν πάντα το μοντέλο για το σιωνιστικό σχέδιο.
Η ιστορία του Ιωσήφ, γιου του Ιακώβ, η οποία καταλαμβάνει τα τελευταία κεφάλαια του Βιβλίου της Γένεσης (37-50), χρονολογείται από εκείνη την περσική περίοδο, και η ιστορία της Εσθήρ, η οποία ανήκει στο ίδιο είδος του «εβραϊκού ρομάντζου», είναι ακόμη μεταγενέστερη. Και οι δύο ήρωες είναι έξυπνοι Εβραίοι που έχουν κατακτήσει θέσεις επιρροής στα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης και τις χρησιμοποιούν προς όφελος της κοινότητάς τους, εις βάρος των ιθαγενών.
Οι καινοτομίες μετά την εξορία είναι ιδιαίτερα εμφανείς στη Γένεση, η οποία είναι πλέον το πρώτο βιβλίο της Πεντάτευχου, αλλά μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο στη συλλογή της. Η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ (Γένεση 11) δεν θα μπορούσε να είχε γραφτεί πριν από την πτώση της Βαβυλώνας, και ο Κήπος της Εδέμ, όπου πηγάζουν τόσο οι ποταμοί Ευφράτης όσο και Τίγρης (Γένεση 2), παίρνει το εβραϊκό του όνομα Pardès, από το οποίο προέρχεται η λέξη «Παράδεισος», από τους περσικούς βασιλικούς κήπους.
Το Βιβλίο της Γένεσης εξισώνει τον Θεό του Ισραήλ με τον Θεό της ανθρωπότητας και τον Δημιουργό του Σύμπαντος. Αυτή η ιδέα κρυσταλλώθηκε κατά την περσική περίοδο. Στα παλαιότερα στρώματα της Βίβλου, ο Γιαχβέ είναι ο ζηλιάρης θεός, και η ζήλια του προϋποθέτει την ύπαρξη άλλων θεών. Στους προφήτες πριν από την εξορία, ο Γιαχβέ είναι ένας εθνικός, εθνοτικός θεός: «Διότι όλοι οι λαοί προοδεύουν, ο καθένας στο όνομα του δικού του θεού, εμείς όμως προοδεύουμε στο όνομα του Γιαχβέ του θεού μας, στους αιώνες των αιώνων» (Μιχαίας 4:5). Και στην ιστορία του Μωυσή, η οποία είναι πράγματι πολύ αρχαία, ο Γιαχβέ συστήνεται στον Μωυσή ως «ο θεός των προγόνων σου» (Έξοδος 3:6). Αυτό που τον διακρίνει από άλλους φυλετικούς θεούς είναι η κτητική του αποκλειστικότητα: «Δεν θα έχεις άλλους θεούς να με συναγωνίζονται» (Έξοδος 20:3).
Μόνο στην περσική περίοδο ο Γιαχβέ γίνεται ο ένας αληθινός Θεός και, κατά λογική συνέπεια, ο δημιουργός του σύμπαντος. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, ο τρόπος με τον οποίο ο Εβραίος Θεός προσποιείται ότι δημιούργησε το σύμπαν μιμείται άμεσα τους Μεσοποταμικούς μύθους - αν και το γεγονός ότι κρέμασε τον ήλιο στους ουρανούς για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες αφού είπε «γενηθήτω φως» (Γένεση 1:3-19) μας αφήνει σκεπτικιστές.
Όσο για τον μονοθεϊσμό για τον οποίο οι Εβραίοι είναι τόσο περήφανοι, κι αυτός δανείστηκε από την περσική θρησκεία, η οποία ήταν επίσημα μονοθεϊστική υπό τους Αχαιμενίδες. (Το αν ήταν Ζωροαστριστές είναι θέμα συζήτησης, αλλά είναι γνωστό ότι οι Αχαιμενίδες λάτρευαν τον Υπέρτατο Θεό Αχούρα Μάζντα, του οποίου οι απεικονίσεις και οι επικλήσεις μπορούν να φανούν σε βασιλικές επιγραφές.) Ο Ηρόδοτος μας λέει για τα έθιμα των Περσών: «Δεν έχουν εικόνες των θεών, ούτε ναούς, ούτε βωμούς, και θεωρούν τη χρήση τους σημάδι τρέλας. [...] Η συνήθειά τους, ωστόσο, είναι να ανεβαίνουν στις κορυφές των ψηλότερων βουνών και εκεί να προσφέρουν θυσίες στον Δία, που είναι το όνομα που δίνουν σε ολόκληρο το κύκλωμα του στερεώματος» ( Ιστορίες , I.131).
Ο περσικός μονοθεϊσμός, ωστόσο, ήταν ιδιαίτερα ανεκτικός απέναντι σε άλλες λατρείες και ούτε ο Κύρος ο Μέγας ούτε οι απόγονοί του επιδίωξαν να επιβάλουν τη θρησκεία τους στους κατακτημένους λαούς.
Αντιθέτως, ο Γιαχβισμός, ή ο εβραϊκός μονοθεϊσμός, είναι αποκλειστικός επειδή, αν και ο Γιαχβέ ισχυρίζεται πλέον ότι είναι ο παγκόσμιος Θεός, παραμένει ο ζηλότυπος θεός του Ισραήλ. Ο σχηματισμός του ιουδαϊκού (εβραϊκού) μονοθεϊσμού είναι από μόνος του μια διαδικασία κρίσης: ο εθνικός θεός του Ισραήλ μιμείται τον αληθινό παγκόσμιο Θεό των εθνών, με στόχο την επίτευξη πολιτικής και πολιτιστικής κυριαρχίας.
Η διαδικασία μπορεί πράγματι να συναχθεί από το Βιβλίο του Έσδρα. Το 458 π.Χ., ογδόντα χρόνια μετά την επιστροφή των πρώτων εξόριστων, ο Έσδρας, ο περήφανος απόγονος μιας σειράς Γιαχβιστών ιερέων, ταξίδεψε από τη Βαβυλώνα στην Ιερουσαλήμ, συνοδευόμενος από περίπου 1.500 οπαδούς. Κουβαλώντας μαζί του μια εκτεταμένη έκδοση της Τορά και πιθανώς παραγγελθείσα από τον βασιλιά της Περσίας, ο Έσδρας αυτοαποκαλούνταν «Γραμματέας του Νόμου του Θεού του ουρανού» (Έσδρας 7:21). Αυτός ο τίτλος από μόνος του αποτελεί ένα ισχυρό επιχείρημα για να υποστηρίξουμε, όπως έκανε ο Σπινόζα, ότι ο Έσδρας ήταν πράγματι ο επικεφαλής της σχολής των γραμματέων που συνέταξαν το Δευτερονομικό σώμα. Σύντομα, ο Έσδρας ενώθηκε με τον Νεεμία, έναν Πέρση αυλικό αξιωματούχο εβραϊκής καταγωγής (μια φιγούρα παρόμοια με τον Ιώσηπο).
Το Βιβλίο του Έσδρα περιέχει αποσπάσματα από διάφορα διατάγματα που αποδίδονται σε διαδοχικούς Πέρσες βασιλιάδες. Όλα θεωρούνται τόσο ψευδή όσο το διάταγμα του Ασσουήρη στο Βιβλίο της Εσθήρ, αλλά το περιεχόμενό τους είναι ενδεικτικό της πολιτικοθρησκευτικής στρατηγικής που εφάρμοσαν οι Εβραίοι εξόριστοι για την πρωτοσιωνιστική τους άσκηση πίεσης. Στο πρώτο διάταγμα, ο Κύρος ο Μέγας δήλωσε: « Ο Γιαχβέ, ο Θεός του ουρανού , μου έδωσε όλα τα βασίλεια της γης και με ανέθεσε να του χτίσω έναν Ναό στην Ιερουσαλήμ, στην Ιουδαία. Όποιος ανάμεσά σας είναι από τον πλήρη αριθμό του λαού του, ας είναι ο Θεός του μαζί του! Ας ανέβει στην Ιερουσαλήμ, στην Ιουδαία, και ας χτίσει τον Ναό του Γιαχβέ, του Θεού του Ισραήλ, που είναι ο Θεός της Ιερουσαλήμ » (Έσδρας 1:2-3, η έμφαση προστέθηκε). Έτσι, ο Κύρος μιλάει στο όνομα του «Θεού του ουρανού» καθώς εξουσιοδοτεί τους Εβραίους εξόριστους να χτίσουν έναν ναό στον «Γιαχβέ, τον Θεό του Ισραήλ, που είναι ο Θεός της Ιερουσαλήμ». Καταλαβαίνουμε ότι και οι δύο εκφράσεις αναφέρονται στον ίδιο Θεό, αλλά η δυαδικότητα είναι σημαντική. Το βρίσκουμε ξανά στο διάταγμα που εξουσιοδοτεί το δεύτερο κύμα επιστροφής. Τώρα είναι ο Αρταξέρξης, «βασιλιάς των βασιλιάδων», που απευθύνεται στον «Έσδρα τον ιερέα, γραμματέα του Νόμου του Θεού του ουρανού », για να του ζητήσει να προσφέρει ένα γιγάντιο ολοκαύτωμα στον « Θεό του Ισραήλ, που κατοικεί στην Ιερουσαλήμ » (7:12-15). Στη συνέχεια, βρίσκουμε την έκφραση «Θεός του ουρανού» δύο φορές, διανθισμένη με επτά αναφορές στον «Θεό σας», δηλαδή στον Θεό του Ισραήλ (και σημειώστε ότι η χρήση κεφαλαίων γραμμάτων είναι μια σύμβαση των σύγχρονων μεταφραστών). Η φράση «Θεός του ουρανού» εμφανίζεται ξανά στο βιβλίο του Έσδρα και βρίσκεται, για άλλη μια φορά, σε ένα διάταγμα ενός Πέρση βασιλιά: Ο Δαρείος επιβεβαιώνει το διάταγμα του Κύρου και συνιστά στους Ισραηλίτες «να προσφέρουν αποδεκτές θυσίες στον Θεό του ουρανού και να προσεύχονται για τη ζωή του βασιλιά και των γιων του» (6:10). Αλλού το βιβλίο του Έσδρα αναφέρεται μόνο στον «Θεό του Ισραήλ» (τέσσερις φορές), στον «Γιαχβέ, τον Θεό των πατέρων σας» (μία φορά) και στον «Θεό μας» (δέκα φορές).
Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου του Έσδρα, μόνο οι βασιλιάδες της Περσίας φαντάζονται τον Γιαχβέ ως «τον Θεό του ουρανού» - έναν κοινό προσδιορισμό του παγκόσμιου θεού Αχούρα Μάζντα μεταξύ των Περσών - ενώ για τους Εβραίους ο Γιαχβέ είναι απλώς ο θεός τους, ο «θεός του Ισραήλ», ο θεός των πατέρων τους, εν ολίγοις, ένας φυλετικός θεός.
Η ίδια αρχή μπορεί να παρατηρηθεί στο βιβλίο του Δανιήλ (άλλο ένα μυθιστόρημα τύπου Ιωσήφ και Εσθήρ), όταν ο Ναβουχοδονόσορας, εντυπωσιασμένος από τον χρησμό του Δανιήλ, προσκυνάει και αναφωνεί: «Αληθώς ο Θεός σας είναι ο Θεός των θεών και ο Κύριος των βασιλιάδων» (Δανιήλ 2:47). Τέτοιες αφηγήσεις στις οποίες ο θεός των Ιουδαίων γίνεται, στα μάτια των χριστιανών, ο Θεός του Σύμπαντος, αποκαλύπτουν το πραγματικό μυστικό του Ιουδαϊσμού, το κλειδί για τη σχέση του με τον οικουμενισμό: για τους Εβραίους, ο Γιαχβέ είναι ο θεός των Εβραίων, ενώ οι Εθνικοί οδηγούνται να πιστέψουν ότι είναι ο υπέρτατος και μοναδικός Θεός. «Στην καρδιά κάθε ευσεβούς Εβραίου, ο Θεός είναι Εβραίος», γράφει ο Maurice Samuel στο βιβλίο του «Εσείς οι Εθνικοί » (1924) , ενώ στο μήνυμα που απευθύνεται στους χριστιανούς, είναι ο παγκόσμιος Θεός που τυχαίνει να προτιμά τους Εβραίους. [34]
Η παρεξήγηση αυτή οδήγησε σε δημόσιο σκάνδαλο το 167 π.Χ., όταν ο ελληνιστικός αυτοκράτορας Αντίοχος Δ΄ αφιέρωσε τον ναό στην Ιερουσαλήμ στον Ολύμπιο Δία, τον υπέρτατο Θεό. Πιθανότατα είχε οδηγηθεί στην πεποίθηση ότι ο Γιαχβέ και ο Ζευς ήταν δύο ονόματα για τον κοσμικό Θεό, τον ουράνιο Πατέρα όλης της ανθρωπότητας. Αλλά οι Εβραίοι Μακκαβαίοι που ηγήθηκαν της επανάστασης εναντίον του γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Γιαχβέ μπορεί να ήταν ο Υπέρτατος Θεός, αλλά μόνο οι Εβραίοι είχαν στενή σχέση μαζί Του και οποιαδήποτε μορφή παγανιστικής λατρείας ήταν βδέλυγμα.
Απόδειξη του κρυπτοϊσραηλισμού των νεοσυντηρητικών του Στράους είναι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η οποία πάντα συνέπιπτε με τα συμφέροντα του Ισραήλ. Πριν από το 1967, το ενδιαφέρον του Ισραήλ βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εβραϊκή μετανάστευση από την Ανατολική Ευρώπη. Από το 1967, όταν η Μόσχα διαμαρτυρήθηκε για την προσάρτηση αραβικών εδαφών από το Ισραήλ, αποκλείοντας την εβραϊκή μετανάστευση, το ενδιαφέρον του Ισραήλ εξαρτιόταν αποκλειστικά από την στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ και περιλάμβανε τη νίκη των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο. Τότε ήταν που η συντακτική επιτροπή του Commentary (του μηνιαίου περιοδικού της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής) υπέστη τη μεταστροφή της σε «νεοσυντηρητισμό» και το Commentary έγινε, σύμφωνα με τα λόγια του Μπέντζαμιν Μπάλιντ, «το αμφιλεγόμενο περιοδικό που μετέτρεψε την εβραϊκή αριστερά σε νεοσυντηρητική δεξιά » . [3] Ο Ίρβινγκ Κρίστολ εξήγησε στο Αμερικανικό Εβραϊκό Κογκρέσο το 1973 γιατί ο αντιπολεμικός ακτιβισμός δεν ήταν πλέον καλός για το Ισραήλ:
«Είναι πλέον προς το συμφέρον των Εβραίων να έχουν έναν μεγάλο και ισχυρό στρατό στις Ηνωμένες Πολιτείες. […] Οι Αμερικανοί Εβραίοι που ενδιαφέρονται για την επιβίωση του Κράτους του Ισραήλ πρέπει να πουν: όχι, δεν θέλουμε να μειώσουμε τον στρατιωτικό προϋπολογισμό, είναι σημαντικό να τον διατηρήσουμε μεγάλο, ώστε να μπορούμε να υπερασπιστούμε το Ισραήλ». [4] Αυτό μας καθιστά σαφές σε ποια πραγματικότητα αναφερόταν ο Κρίστολ όταν όρισε με διαβόητο τρόπο έναν νεοσυντηρητικό ως «έναν φιλελεύθερο που έχει δεχθεί επίθεση από την πραγματικότητα» ( Νεοσυντηρητισμός: η Αυτοβιογραφία μιας Ιδέας, 1995).
Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το εθνικό συμφέρον του Ισραήλ μετατοπίστηκε για άλλη μια φορά. Ο πρωταρχικός στόχος έγινε η καταστροφή των εχθρών του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, σύροντας τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Οι νεοσυντηρητικοί υπέστησαν τη δεύτερη ψευδή μεταστροφή τους, από αντικομμουνιστές ψυχροπολεμιστές σε ισλαμοφοβικούς σταυροφόρους της «σύγκρουσης των πολιτισμών» στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Το μιμίδιο της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» επινοήθηκε το 1990 από τον νεοσυντηρητικό ιδεολόγο Bernard Lewis σε ένα άρθρο με τίτλο «Οι Ρίζες της Μουσουλμανικής Οργής». Η έννοια αργότερα πέρασε στον γκόι Samuel Huntington ( Η Σύγκρουση των Πολιτισμών και η Νέα Παγκόσμια Τάξη ). Ποτέ πριν ένα βιβλίο για τη γεωπολιτική δεν είχε αποτελέσει αντικείμενο τέτοιας διεθνούς διαφημιστικής εκστρατείας από τα μέσα ενημέρωσης. Μεταξύ 1992 και 1994, ο τύπος σκηνοθέτησε μια παρωδία διανοητικής συζήτησης, αντιπαραθέτοντας, αφενός, τον Francis Fukuyama (μέλος του PNAC) και την γελοία προφητεία του για το «τέλος της ιστορίας» εναντίον, αφετέρου, του Samuel Huntington και της «σύγκρουσης των πολιτισμών». Ο σκοπός αυτής της ψευδούς εναλλακτικής λύσης ήταν να εξυμνήσει τον Χάντινγκτον, μέχρι που οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 επικύρωσαν δραματικά τη θέση του. Το βιβλίο του Χάντινγκτον, εν τω μεταξύ, μεταφράστηκε σε πενήντα γλώσσες και σχολιάστηκε από τον παγκόσμιο τύπο. Πολύ πριν από τότε, η «σύγκρουση των πολιτισμών» είχε γίνει ουσιαστικό μέρος του Χόλιγουντ (βλ. το ντοκιμαντέρ του Τζακ Σαχίν Real Bad Arabs: How Hollywood Vilifies a People , βασισμένο στο βιβλίο του).
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2001, οι νεοσυντηρητικοί είχαν επιτύχει το «Νέο Περλ Χάρμπορ» που είχαν ζητήσει σε μια έκθεση του PNAC που συντάχθηκε ένα χρόνο νωρίτερα . Μέχρι τότε, δύο δωδεκάδες νεοσυντηρητικοί είχαν τοποθετηθεί σε καίριες θέσεις από τον Ντικ Τσένι, συμπεριλαμβανομένου του Σκούτερ Λίμπι ως αναπληρωτή του Τσένι, των Ρίτσαρντ Περλ, Πολ Γούλφοβιτς και Ντάγκλας Φέιθ στο Πεντάγωνο, του Ντέιβιντ Γούρμσερ στο Υπουργείο Εξωτερικών και των Φίλιπ Ζέλικοου και Έλιοτ Άμπραμς στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας. Ο Άμπραμς είχε γράψει τρία χρόνια νωρίτερα: «Έξω από τη γη του Ισραήλ, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Εβραίοι, πιστοί στη διαθήκη μεταξύ Θεού και Αβραάμ, πρέπει να στέκονται χωριστά από το έθνος στο οποίο ζουν. Είναι στη φύση του να είσαι Εβραίος να στέκεσαι χωριστά - εκτός από το Ισραήλ - από τον υπόλοιπο πληθυσμό».
« [5] Όσο για τους Perle, Feith και Wurmser, ήταν μεταξύ των υπογραφόντων μιας μυστικής ισραηλινής έκθεσης του 1996 με τίτλο « Ένα καθαρό σπάσιμο: Μια νέα στρατηγική για την ασφάλεια του βασιλείου» , η οποία προέτρεπε τον νέο Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu να σπάσει τις συμφωνίες του Όσλο του 1993 και να επιβεβαιώσει το δικαίωμα του Ισραήλ στην προτίμηση σε αραβικά εδάφη. Σύμφωνα με τον Patrick Buchanan , ο πόλεμος του Ιράκ του 2003 καταδεικνύει ότι το σχέδιο «έχει πλέον επιβληθεί από τους Perle, Feith, Wurmser & Co. στις Ηνωμένες Πολιτείες».
Ο Κόλιν Πάουελ, σύμφωνα με τη βιογράφο του Κάρεν ΝτεΓιάνγκ, εναντιώθηκε κατ' ιδίαν σε αυτή τη «μικρή ξεχωριστή κυβέρνηση» των «Γούλφοβιτς, Λίμπι, Φέιθ και της Γκεστάπο του 'Γραφείου του Φέιθ'», [6] αλλά παρ' όλα αυτά τους επέτρεψε να διεξάγουν πόλεμο στο Ιράκ. Ο αρχηγός του επιτελείου του, ο συνταγματάρχης Λόρενς Γουίλκερσον, δήλωσε το 2006 ότι είχε «συμμετάσχει σε μια φάρσα εις βάρος του αμερικανικού λαού, της διεθνούς κοινότητας και του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών» και το 2011 κατήγγειλε ανοιχτά την διπροσωπία νεοσυντηρητικών όπως ο Βούρμσερ και ο Φέιθ, τους οποίους θεωρούσε «μέλη με ταυτότητα του κόμματος Λικούντ». «Συχνά αναρωτιόμουν», είπε, «αν η κύρια αφοσίωσή τους ήταν στη χώρα τους ή στο Ισραήλ. Αυτό ήταν που με ενοχλούσε, επειδή υπήρχαν τόσα πολλά από αυτά που έλεγαν και έκαναν που φαινόταν να αντανακλούν τα συμφέροντα του Ισραήλ περισσότερο από τα δικά μας». [7] Με άλλα λόγια, υπάρχει κάτι που δεν είναι ακριβώς αληθινό όταν οι Νεοσυντηρητικοί λένε «εμείς οι Αμερικανοί», για παράδειγμα ο Paul Wolfowitz στις 11 Απριλίου 2002: «Από την 11η Σεπτεμβρίου, εμείς οι Αμερικανοί έχουμε ένα ακόμη κοινό με τους Ισραηλινούς. Εκείνη την ημέρα, η Αμερική δέχτηκε επίθεση από βομβιστές αυτοκτονίας. Εκείνη τη στιγμή, κάθε Αμερικανός καταλάβαινε τι σήμαινε να ζει στην Ιερουσαλήμ, τη Νετάνια ή τη Χάιφα. Και από την 11η Σεπτεμβρίου, οι Αμερικανοί ξέρουν τώρα γιατί πρέπει να πολεμήσουμε και να κερδίσουμε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». [8] Η ικανότητα των νεοσυντηρητικών να εξαπατούν το αμερικανικό κοινό παριστάνοντας τους Αμερικανούς και όχι τους Ισραηλινούς πατριώτες απαιτούσε η εβραϊκή τους καταγωγή να είναι ταμπού, και ο Carl Bernstein, αν και ο ίδιος Εβραίος, προκάλεσε σκάνδαλο αναφέροντας στην εθνική τηλεόραση την ευθύνη των «Εβραίων νεοσυντηρητικών» για τον πόλεμο στο Ιράκ. [9]
Αλλά το γεγονός ότι η καταστροφή του Ιράκ πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Ισραήλ είναι πλέον ευρέως αποδεκτό, χάρη στο βιβλίο των John Mearsheimer και Stephen Walt του 2007, Το Ισραηλινό Λόμπι και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ . Και ακόμη και οι καλύτεροι ψεύτες μερικές φορές αποκαλύπτουν τον εαυτό τους. Ο Philip Zelikow αποκάλυψε τον εαυτό του σε μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια στις 10 Σεπτεμβρίου 2002: «Γιατί το Ιράκ να επιτεθεί στην Αμερική ή να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον μας; Θα σας πω ποια πιστεύω ότι είναι η πραγματική απειλή, και στην πραγματικότητα υπάρχει από το 1990: Είναι η απειλή για το Ισραήλ. Και αυτή είναι η απειλή της οποίας το όνομα δεν τολμούν να αναφέρουν, επειδή οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται πολύ για αυτήν την απειλή, θα σας το πω ειλικρινά. Και η αμερικανική κυβέρνηση δεν θέλει να πιέσει αυτό το σημείο πολύ ρητορικά, επειδή δεν είναι ένα δημοφιλές ζήτημα». [10]
Ο Νόρμαν Ποντχόρετς, αρχισυντάκτης του Commentary (και πεθερός του Έλιοτ Άμπραμς), ισχυρίστηκε ότι μετά τον Ιούνιο του 1967, το Ισραήλ έγινε «η θρησκεία του Αμερικανικού Εβραϊσμού». [11] Φυσικά, εκτός της εβραϊκής κοινότητας, αυτή η θρησκεία θα έπρεπε να παραμείνει διακριτική, ει δυνατόν ακόμη και μυστική, και να μεταμφιέζεται σε αμερικανικό πατριωτισμό. Βασιζόμενοι σε Χριστιανούς Σιωνιστές, οι νεοσυντηρητικοί έχουν τελειοποιήσει αυτόν τον ψεύτικο αμερικανικό πατριωτισμό που είναι απολύτως ωφέλιμος για το Ισραήλ και τελικά καταστροφικός για τους Αμερικανούς - έναν ψευδοαμερικανισμό που στην πραγματικότητα είναι ένας κρυπτοϊσραηλισμός. Αυτός ο κρυπτοϊσραηλισμός μοιάζει πολύ με τον κρυπτοϊουδαϊσμό που έχει παίξει τόσο καθοριστικό ρόλο στον Χριστιανισμό από τις αρχές του 15ου αιώνα. Αξίζει να εμβαθύνουμε σε αυτό το πλαίσιο για να κατανοήσουμε καλύτερα μια πρακτική τόσο συστατική της εβραϊκής πολιτικής και κουλτούρας.
Μια Σύντομη Ιστορία των Κρυπτοεβραίων
Εβραίοι που βαφτίστηκαν επίσημα στην Καθολική Εκκλησία αλλά ήταν κρυφά πιστοί στον Ιουδαϊσμό υπάρχουν από τις αρχές του Μεσαίωνα και ο αριθμός τους συνέχισε να αυξάνεται μετά την συγκέντρωση της παπικής εξουσίας στη Δυτική Ευρώπη από τον 11ο αιώνα και μετά. Το πέμπτο διάταγμα της Δ' Λατερανικής Συνόδου (1215) ασχολείται ακριβώς με το πρόβλημα αυτών των ανειλικρινών προσηλυτισμένων και της κακής τους επιρροής σε άλλους Χριστιανούς. Σε πολλές περιπτώσεις, η μεταστροφή τους ήταν αποτέλεσμα απειλών απέλασης. Αλλά ένας σημαντικός παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η τελετουργική προσευχή του Kol Nidre, που απαγγέλλεται πανηγυρικά τρεις φορές την ημέρα πριν από το Γιομ Κιπούρ: «Όλοι οι όρκοι, οι υποχρεώσεις, οι όρκοι ή τα αναθέματα, οι υποσχέσεις κάθε είδους, που θα έχουμε δώσει, ορκιστεί, αφιερώσει ή δεσμευτεί, από αυτή την Ημέρα του Εξιλασμού μέχρι την επόμενη, μετανοούμε εκ των προτέρων για όλα αυτά. θα θεωρηθούν απαλλαγμένοι, συγχωρημένοι, ακυρωμένοι, άκυροι και χωρίς ισχύ. δεν θα είναι δεσμευτικοί ούτε θα έχουν καμία ισχύ. οι όρκοι δεν θα θεωρούνται όρκοι, οι υποχρεώσεις δεν θα θεωρούνται υποχρεωτικές, ούτε οι όρκοι θα θεωρούνται όρκοι». [12] Αυτή η τελετουργική φόρμουλα, η οποία διακηρύσσει την ακυρότητα του χριστιανικού βαπτίσματος, πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν ήδη σε όλες τις εβραϊκές κοινότητες στην Ευρώπη τον 12ο αιώνα.
Το φαινόμενο του κρυπτοϊουδαϊσμού έφτασε σε μια νέα διάσταση στα τέλη του 14ου αιώνα στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Σε ένα τέταρτο του αιώνα (1391–1415), πιέσεις, απειλές και κηρύγματα προσηλυτίσαν πάνω από εκατό χιλιάδες Εβραίους. Απαλλαγμένοι από τους περιορισμούς που επιβάλλονταν στους Εβραίους, αυτοί οι προσήλυτοι, που ονομάζονταν «Νέοι Χριστιανοί», Conversos ή Marranos , γνώρισαν μια ραγδαία κοινωνικοοικονομική άνοδο. Όπως αναφέρει ο ιστορικός του Marranism, Yirmiyahu Yovel : « Οι conversos ενσωματώθηκαν γρήγορα στη χριστιανική κοινωνία και διείσδυσαν στα περισσότερα κενά της. Μετά από μια ή δύο γενιές, ήταν παρόντες στα συμβούλια της Καστίλης και της Αραγωνίας, υπηρετώντας ως βασιλικοί σύμβουλοι και διοικητές, διοικώντας τον στρατό και το ναυτικό και κατέχοντας όλα τα εκκλησιαστικά αξιώματα, από εφημέριο έως επίσκοπο και καρδινάλιο. […] Οι conversos ήταν ιερείς και στρατιώτες, πολιτικοί και καθηγητές, δικαστές και θεολόγοι, συγγραφείς, ποιητές και νομικοί σύμβουλοι - και φυσικά, όπως και στο παρελθόν, γιατροί, λογιστές και υψηλόβαθμοι έμποροι».
Κάποιοι συμμάχησαν μέσω γάμου με τις σπουδαιότερες οικογένειες της ισπανικής αριστοκρατίας […] Η άνοδος και η διείσδυσή τους στην κοινωνία ήταν εκπληκτικής έκτασης και ταχύτητας.» Οι περισσότεροι προσήλυτοι συνέχισαν να παντρεύονται μεταξύ τους και πολλοί «προσπάθησαν πραγματικά να διατηρήσουν – στην ιδιωτικότητα των σπιτιών τους και στην παράνομη συμπεριφορά τους – μια μορφή εβραϊκής ταυτότητας. Τηρούσαν κρυφά ορισμένες εβραϊκές τελετουργίες, απείχαν όσο το δυνατόν περισσότερο από απαγορευμένες τροφές, ασκούσαν σιωπηλή προσευχή, μουρμούριζαν αρχαίους εβραϊκούς τύπους και ευλογίες και δίδαξαν στα παιδιά τους ότι θα σωζόντουσαν από τον Νόμο του Μωυσή και όχι από αυτόν του Χριστού. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους φυλακισμένους στη «γη της ειδωλολατρίας» και περίμεναν τον δικό τους Μεσσία.» [13]
Το 1492, ο βασιλιάς Φερδινάνδος της Αραγωνίας και η βασίλισσα Ισαβέλλα της Καστίλης εξέδωσαν το Διάταγμα της Αλάμπρα, το οποίο διέταζε την οριστική απέλαση των Εβραίων που αρνούνταν να προσηλυτιστούν. Αυτό δικαιολογούνταν από την κακή τους επιρροή στους ομοϊδεάτες τους, τους οποίους προσπαθούσαν συνεχώς να «διδάξουν τις τελετές και τις τηρήσεις του Νόμου τους, την περιτομή των παιδιών τους κ.λπ.». Περίπου 40.000 Εβραίοι επέλεξαν το βάπτισμα, ενώ 120.000 μετανάστευσαν, κυρίως στην Πορτογαλία, τριπλασιάζοντας τον αριθμό των Εβραίων σε αυτή τη χώρα. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, όσοι επέλεξαν την εξορία αντί της αποστασίας έφεραν μαζί τους μια βαθύτερη δυσαρέσκεια για τον Καθολικισμό. Η δυσαρέσκειά τους θα εντεινόταν όταν, τέσσερα χρόνια μετά το Διάταγμα της Αλάμπρα, ο βασιλιάς Μανουήλ Α' της Πορτογαλίας εξέδωσε ένα παρόμοιο διάταγμα, με τη διαφορά ότι, συνηθισμένος στα οικονομικά απροσδόκητα κέρδη των Εβραίων, τους απαγόρευσε να εγκαταλείψουν το βασίλειο. Στην πράξη, αυτό σήμαινε προσηλυτισμό ή θάνατο. Ωστόσο, τους εγγυήθηκε ότι δεν θα διεξαγόταν καμία έρευνα για τη θρησκευτική τους ζωή για είκοσι χρόνια (μια εγγύηση που ανανεώθηκε το 1512 και ξανά το 1524). Η Πορτογαλία είχε πλέον πληθυσμό περίπου 12% Νεοχριστιανών, συγκεντρωμένους στις πόλεις, όπου αντιπροσώπευαν το ένα τέταρτο έως το ένα τρίτο του πληθυσμού. Έμαθαν και τελειοποίησαν την τέχνη της διπλής ζωής.
Ο βασιλιάς Μανουήλ τους επέτρεψε τελικά να φύγουν και να ασχοληθούν με το διεθνές εμπόριο το 1507. Οι μαράνος, που συχνά αποκαλούνταν απλώς «Πορτογάλοι», γρήγορα έγιναν κορυφαίοι διεθνείς επιχειρηματίες, ανταλλάσσοντας με αυτοπεποίθηση γραμμάτια. «Δημιούργησαν το πρώτο προμοντέρνο, αν και κατακερματισμένο, μοντέλο οικονομικής παγκοσμιοποίησης» και «σύντομα άρχισαν να ανεβαίνουν στην πρώτη γραμμή του διεθνούς εμπορίου, ουσιαστικά μονοπωλώντας την αγορά ορισμένων προϊόντων, όπως η ζάχαρη, και συμμετέχοντας σε μικρότερο βαθμό στο εμπόριο μπαχαρικών, σπάνιων ξύλων, τσαγιού, καφέ και μεταφοράς σκλάβων». [14] Όταν ο νέος Πορτογάλος βασιλιάς Ιωάννης Γ΄ εισήγαγε την ισπανικού τύπου Ιερά Εξέταση το 1540, κυνηγώντας Πορτογάλους Ιουδαϊστές σε όλη την Ευρώπη και ακόμη και στον Νέο Κόσμο, οι Ιουδαϊστές μαράνος γίνονταν όλο και πιο δυσαρεστημένοι με την καθολική πίστη που έπρεπε να προσποιούνται ότι ομολογούν, και όλο και πιο μυστικοπαθείς.
Αυτό που καταδεικνύει αυτή η θλιβερή ιστορία είναι ότι οι Πορτογάλοι μονάρχες φέρουν μεγάλη ευθύνη για την επιδείνωση του «κρυπτοεβραϊκού προβλήματος». Αλλά δεν το δημιούργησαν αυτοί. Ο κρυπτοεβραϊκισμός είναι μια εβραϊκή παράδοση και έχει βαθιές ρίζες στη Βίβλο. Η βιβλική μορφή της Εσθήρ, της παράνομης Εβραίας που, στο κρεβάτι του Πέρση βασιλιά, τον έδειχνε ευνοϊκά προς τον λαό της, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους Μαράνο. Για γενιές, προσεύχονταν στην «Αγία Εσθήρ». [15] Αυτό είναι σημαντικό επειδή ο θρύλος της Εσθήρ είναι επίσης ακρογωνιαίος λίθος της εβραϊκής κουλτούρας: κάθε χρόνο, οι Εβραίοι γιορτάζουν το αίσιο τέλος του (τη σφαγή 75.000 Περσών από τους Εβραίους) με την εορτή του Πουρίμ.
Πολλοί Μαράνος ή οι απόγονοί τους έγιναν μοναχοί ή ιερείς, και μερικοί έφτασαν σε σημαντικές εκκλησιαστικές θέσεις στην Καθολική Εκκλησία. Μπορούσαν να βρουν δικαιολογία στην Εβραϊκή Βίβλο τους, την οποία πλέον αποκαλούσαν επίσημα «Παλαιά Διαθήκη», όπου έγραφαν: «Η Ρεβέκκα πήρε τα καλύτερα ρούχα του μεγαλύτερου γιου της, του Ησαύ, που είχε στο σπίτι, και τα φόρεσε στον μικρότερο γιο της, τον Ιακώβ. […] Ο Ιακώβ είπε στον πατέρα του: “Είμαι ο Ησαύ, ο πρωτότοκος γιος σου”» (Γένεση 27:15-19). Αν ο Ιακώβ/Ισραήλ εξαπάτησε τον αδελφό του, τον Ησαύ (γνωστό και ως Καθολική Ρώμη), στερώντας του τα πρωτοτόκιά του ντυμένοι όπως αυτός, γιατί να μην κάνουν το ίδιο;
Το τάγμα των Ιησουιτών προσέλκυσε πολλούς Μαράνος, μια κατάσταση που κατά καιρούς το έκανε σκανδαλωδώς αμφιλεγόμενο, όπως έχει τεκμηριώσει ο Robert Maryks στο The Jesuit Order as a Synagogue of Jews (μια καλή κριτική εδώ ). Το μοναστικό τάγμα του Αγίου Ιερώνυμου ήταν επίσης γνωστό ότι προσέλκυε Ιουδαϊζόμενους Μαράνος. Ένας εξέχων μοναχός, ο Hernando de Talavera, ήταν ο εξομολογητής της Ισαβέλλας της Καθολικής. Ένας άλλος, ο Fray Vicente Rocamoro, ήταν ο εξομολογητής της Άννας Μαρίας (κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας και μελλοντικής αυτοκράτειρας). Εξαφανίστηκε ξαφνικά, μόνο και μόνο για να επανεμφανιστεί το 1643 στην εβραϊκή κοινότητα του Άμστερνταμ με το όνομα Ισαάκ ντε Ροκαμόρα. [16]
Ο ρόλος των Μαράνων ήταν σημαντικός στο Καλβινιστικό κίνημα. Όταν η Αγγλία προσπάθησε να υπονομεύσει τον έλεγχο της Ισπανίας στην Ολλανδία, επωφελήθηκε από την υποστήριξη πολλών κρυπτοεβραίων που είχαν μεταστραφεί από τον Καθολικισμό στον Καλβινισμό. Σύμφωνα με τον Εβραίο ιστορικό Λούσιεν Βολφ, «οι Μαράνοι της Αμβέρσας είχαν λάβει ενεργό μέρος στο κίνημα της Μεταρρύθμισης και είχαν εγκαταλείψει τη μάσκα του Καθολικισμού για μια εξίσου κενή μυθοπλασία Καλβινισμού. […] Η προσομοίωση του Καλβινισμού τους έφερε νέους φίλους, οι οποίοι, όπως και οι ίδιοι, ήταν εχθροί της Ρώμης, της Ισπανίας και της Ιεράς Εξέτασης. […] Επιπλέον, ήταν μια μορφή Χριστιανισμού που πλησίαζε περισσότερο στον απλό Ιουδαϊσμό τους». [17]
Μια ρατσιστική αντίληψη για την εβραϊκότητα έγινε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του πολιτισμού των Μαράνο. Έχοντας αναγκαστεί να αλλάξουν τη θρησκεία τους, οι Μαράνο υποβάθμισαν τη σημασία της θρησκείας και ερμήνευσαν την εβραϊκότητά τους με φυλετικούς όρους, θεωρώντας τους εαυτούς τους θεμελιωδώς Εβραίους ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους. Ήταν οι Μαράνο που διέδωσαν τις πρώτες ρατσιστικές θεωρίες: το 1655 ο Ισαάκ Λα Πεϊρέρ, ένας Μαράνος από το Μπορντό, ισχυρίστηκε στην πραγματεία του Præadamitæ ότι ο Αδάμ είναι ο πρόγονος της εβραϊκής φυλής, ενώ οι άλλες φυλές προέρχονται από μια προ-Αδαμική, άψυχη ανθρωπότητα. [18]
Οι Πορτογάλοι Μαράνο και οι απόγονοί τους άσκησαν βαθιά και διαρκή επιρροή στην παγκόσμια οικονομική, πολιτιστική και πολιτική ιστορία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι, πρωθυπουργός της Βασίλισσας Βικτωρίας από το 1868 έως το 1869 και από το 1874 έως το 1880. Προερχόμενος από οικογένεια Πορτογάλων Μαράνο που είχαν επαναπροσηλυτιστεί στον Ιουδαϊσμό στη Βενετία, ο παππούς του μετακόμισε στο Λονδίνο το 1748. Ο πατέρας του Μπέντζαμιν, Ισαάκ Ντ'Ισραέλι, συγγραφέας ενός βιβλίου με τίτλο Η Ιδιοφυΐα του Ιουδαϊσμού, βάπτισε ολόκληρη την οικογένεια όταν ο Μπέντζαμιν ήταν δεκατριών ετών, για καθαρά κοσμικούς λόγους: οι διοικητικές σταδιοδρομίες εξακολουθούσαν να απαγορεύονται στους Εβραίους. Ο Ντισραέλι, «φανατικός της φυλής» σύμφωνα με τη Χάνα Άρεντ, αυτοαποκαλούνταν «Αγγλικανός εβραϊκής φυλής». [19]
Ο Ντισραέλι έχει χαρακτηριστεί ως ο πραγματικός εφευρέτης του βρετανικού ιμπεριαλισμού, καθώς ήταν αυτός που, εισάγοντας τον Νόμο περί Βασιλικών Τίτλων το 1876, έκανε το Κοινοβούλιο να ανακηρύξει τη Βασίλισσα Βικτώρια Αυτοκράτειρα της Ινδίας. Οργάνωσε την βρετανική κατάκτηση της Διώρυγας του Σουέζ το 1875, χάρη στη χρηματοδότηση του φίλου του Λάιονελ Ρότσιλντ (μια επιχείρηση που επίσης εδραίωσε τον έλεγχο των Ρότσιλντ στην Τράπεζα της Αγγλίας).
Αλλά ο Ντισραέλι μπορεί επίσης να θεωρηθεί ένας από τους προδρόμους του Σιωνισμού. Πολύ πριν από τον Τέοντορ Χερτσλ, ο Ντισραέλι επιχείρησε να προσθέσει την «αποκατάσταση του Ισραήλ» στην ατζέντα του Συνεδρίου του Βερολίνου, ελπίζοντας να πείσει τον Οθωμανό σουλτάνο να παραχωρήσει στην Παλαιστίνη μια αυτόνομη επαρχία.
Ποιο, λοιπόν, ήταν το κίνητρο του Ντισραέλι πίσω από την εξωτερική του πολιτική; Πίστευε μήπως ότι το πεπρωμένο των Βρετανών ήταν να κατακτήσουν τον κόσμο; Ή μήπως έβλεπε τη Βρετανική Αυτοκρατορία ως το μέσο για την εκπλήρωση του πεπρωμένου του εβραϊκού έθνους; Συνδέοντας τη Διώρυγα του Σουέζ με τα βρετανικά συμφέροντα, απλώς επιδίωκε να ξεπεράσει τους Γάλλους ή μήπως έθετε τα θεμέλια για τη μελλοντική συμμαχία μεταξύ του Ισραήλ και της Αγγλοαμερικανικής Αυτοκρατορίας; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα με βεβαιότητα. Αλλά οι σύγχρονοί του τα έθεσαν. Ο Γουίλιαμ Γκλάντστοουν, ο μακροχρόνιος αντίπαλός του για το αξίωμα του πρωθυπουργού, τον κατηγόρησε ότι «κρατούσε τη βρετανική εξωτερική πολιτική όμηρο των εβραϊκών του συμπαθειών». [20]
Όταν ο ήρωας του μυθιστορήματος του Ντισραέλι «Τάνκρεντ» (1847), ένας Εβραίος ονόματι Λόρδος, όπως ακριβώς και ο συγγραφέας, δοξάζει τη Βρετανική Αυτοκρατορία με τα εξής λόγια:
«Θέλουμε να κατακτήσουμε τον κόσμο, καθοδηγούμενοι από αγγέλους, για να φέρουμε τον άνθρωπο στην ευτυχία, υπό τη θεϊκή κυριαρχία», ποιους εννοεί πραγματικά με τη φράση «εμείς»;
Είναι το ίδιο ερώτημα που έρχεται στο μυαλό όταν ο Γούλφοβιτς λέει «εμείς οι Αμερικανοί». Η περίπτωση του Ντισραέλι είναι διαφωτιστική επειδή το ζήτημα του κρυπτοσιωνισμού του αντικατοπτρίζει, ενάμιση αιώνα νωρίτερα, το ζήτημα του κρυπτοσιωνισμού των νεοσυντηρητικών.
Η Χασκαλά και η Κάλυψη της Θρησκείας
Από τη δαρβινική του οπτική, ο καθηγητής Kevin MacDonald βλέπει τον κρυπτοϊουδαϊσμό ως «μια γνήσια περίπτωση κρύψης, εντελώς ανάλογη με τις περιπτώσεις μίμησης στον φυσικό κόσμο». Αυτό ισχύει, σύμφωνα με τον MacDonald, ακόμη και για τους ειλικρινείς νεοφώτιστους που παρ' όλα αυτά διατηρούν τον ομαδικό διαχωρισμό: εκείνους που, ενώ δέχονται πρόθυμα τα νερά του βαπτίσματος, πιστεύουν ότι αυτό δεν έχει αλλάξει τη φύση του αίματος που ρέει στις φλέβες τους και που ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της καθαρότητας αυτού του εβραϊκού αίματος. «Πράγματι, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι οι Νέοι Χριστιανοί που διατήρησαν τον ομαδικό διαχωρισμό ενώ ειλικρινά αποδέχονταν τον Χριστιανισμό, στην πραγματικότητα εφάρμοζαν μια πολύ ενδιαφέρουσα εξελικτική στρατηγική: μια γνήσια περίπτωση κρύψης, εντελώς ανάλογη με την κρύψη στον φυσικό κόσμο. Τέτοιοι άνθρωποι θα ήταν ακόμη πιο αόρατοι στην περιβάλλουσα κοινωνία από τους κρυπτοεβραίους, αφού πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, δεν έκαναν περιτομή, έτρωγαν χοιρινό κ.λπ. και δεν είχαν ψυχολογικούς ενδοιασμούς για να το κάνουν. […] Η ψυχολογική αποδοχή του Χριστιανισμού μπορεί να ήταν το καλύτερο δυνατό μέσο για τη διαιώνιση του Ιουδαϊσμού ως ομαδικής εξελικτικής στρατηγικής κατά την περίοδο της Ιεράς Εξέτασης». [21]
Η δαρβινική ανάλυση του MacDonald επεκτείνεται στον ίδιο τον Ιουδαϊσμό, ο οποίος χρησιμεύει ως θρησκευτική μάσκα για την εβραϊκή εθνικότητα.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το κίνημα Haskalah (τον Εβραϊκό Διαφωτισμό), το οποίο, υπό την ηγεσία του Moses Mendelssohn (1729–1786), περιόρισε την εβραϊκότητα στη θρησκευτική σφαίρα και ενθάρρυνε τους Εβραίους να ενταχθούν πλήρως στην κουλτούρα των εθνών.Σύντομα ακολούθησαν μεταρρυθμίσεις, οι οποίες απελευθέρωσαν πλήρως τους Εβραίους από κάθε μορφή διάκρισης: θεωρούμενοι μέλη ενός θρησκευτικού δόγματος, οι Εβραίοι έγιναν ίσοι σε δικαιώματα με τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες. Ωστόσο, οι περισσότεροι Εβραίοι παρέμειναν τόσο ενδογαμικοί όσο και πριν και ύποπτα αδιάφοροι για τον προσηλυτισμό οποιουδήποτε. Αντ' αυτού, πολλοί ασπάστηκαν διάφορες μορφές Χριστιανισμού, διότι αν ο Ιουδαϊσμός είναι πλέον απλώς μια θρησκεία και ο στόχος είναι η αφομοίωση, γιατί να μην επιλέξουν αντ' αυτού τη θρησκεία της πλειοψηφίας του έθνους υποδοχής;
Έτσι σκέφτηκε ο Heinrich Heine (1797-1856), ο οποίος δήλωσε στο τελευταίο του βιβλίο Romanzero : «Δεν κρύβω τον Ιουδαϊσμό μου, στον οποίο δεν έχω επιστρέψει, επειδή δεν τον έχω εγκαταλείψει ποτέ». [22] Ο Gilad Atzmon επισημαίνει ότι το σύνθημα του Haskalah, «Να είσαι Εβραίος στο σπίτι και άνθρωπος στον δρόμο», είναι θεμελιωδώς ανέντιμο: «Ο Εβραίος του Haskalah είναι προορισμένος να ζει σε μια διπλή και παραπλανητική κατάσταση, αν όχι πρακτικά σε μια κατάσταση σχιζοφρένειας. […] Ο Εβραίος του Haskalah εξαπατά τον Θεό του όταν είναι στο σπίτι και εξαπατά τους goy μόλις βρεθεί στον δρόμο. Στην πραγματικότητα, ακριβώς αυτή η δυαδικότητα μεταξύ φυλετισμού και οικουμενισμού αποτελεί την ίδια την καρδιά της συλλογικής κοσμικής εβραϊκής ταυτότητας. Αυτή η δυαδικότητα δεν έχει ποτέ επιλυθεί επαρκώς» [23]
Ο Σιωνισμός ήταν μια προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος. Ο Μωυσής Ες, ένας από τους κύριους προδρόμους με το βιβλίο του Ρώμη και Ιερουσαλήμ (1862), έγραψε: «Όσοι από τους αδελφούς μας, προκειμένου να αποκτήσουν χειραφέτηση, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους, καθώς και τους άλλους, ότι οι σύγχρονοι Εβραίοι δεν έχουν ίχνος εθνικού συναισθήματος, έχουν πραγματικά χάσει τα λογικά τους». Ένας Εβραίος είναι Εβραίος «λόγω της φυλετικής του καταγωγής, ακόμη και αν οι πρόγονοί του μπορεί να έχουν αποστατήσει». [24] Απευθυνόμενος στους ομόθρησκούς του, ο Ες υπερασπίστηκε τον εθνικό χαρακτήρα του Ιουδαϊσμού και κατήγγειλε τις «ωραίες φράσεις για την ανθρωπότητα και τον διαφωτισμό που ο αφομοιωτικός Εβραίος χρησιμοποιεί ως μανδύα για να κρύψει την προδοσία του». [25]
Επισήμως, ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός αντιτάχθηκε στον Σιωνισμό. Στη Διάσκεψη του Πίτσμπουργκ το 1885, οι Αμερικανοί Μεταρρυθμιστές ραβίνοι εξέδωσαν την ακόλουθη δήλωση: «Δεν θεωρούμε πλέον τους εαυτούς μας ως έθνος, αλλά ως θρησκευτική κοινότητα και ως εκ τούτου δεν περιμένουμε ούτε επιστροφή στην Παλαιστίνη, ούτε αποκατάσταση μιας θυσιαστικής λατρείας υπό τους Υιούς του Ααρών, ούτε κανέναν από τους νόμους που αφορούν το Εβραϊκό Κράτος». [26]
Ωστόσο, παρά αυτή τη θεωρητική απόρριψη του εθνικισμού, ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός προώθησε μια μεσσιανική θεωρία που απέδιδε έναν εξυψωμένο ρόλο στο Ισραήλ ως τον εκλεκτό λαό. Ο Γερμανοαμερικανός Ραβίνος Κάουφμαν Κόλερ, ηγετική φυσιογνωμία της Διάσκεψης του Πίτσμπουργκ, υποστήριξε στο έργο του « Εβραϊκή Θεολογία» (1918) ότι, αποκηρύσσοντας την προσδοκία ενός μοναδικού Μεσσία, «ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός έχει έτσι αποδεχτεί την πεποίθηση ότι το Ισραήλ, ο πάσχων Μεσσίας των αιώνων, θα γίνει στο τέλος του χρόνου ο θριαμβευτής Μεσσίας των εθνών». [27] «Το Ισραήλ είναι ο υπέρμαχος του Κυρίου, που έχει επιλεγεί για να αγωνιστεί και να υποφέρει για τις υπέρτατες αξίες της ανθρωπότητας, για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την ανθρωπιά· ο άνθρωπος της θλίψης και του πένθους, του οποίου το αίμα πρέπει να γονιμοποιήσει το έδαφος με τους σπόρους της δικαιοσύνης και της αγάπης για την ανθρωπότητα. […].
Συνεπώς, ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός διακηρύσσει πιο επίμονα από ποτέ ότι ο εβραϊκός λαός είναι ο Υπηρέτης του Κυρίου, ο πάσχων Μεσσίας των εθνών, ο οποίος πρόσφερε τη ζωή του ως εξιλαστήρια θυσία για την ανθρωπότητα και παρείχε το αίμα του ως τσιμέντο με το οποίο θα οικοδομηθεί η θεϊκή βασιλεία της αλήθειας και της δικαιοσύνης.» [28]
Είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε εδώ μια σαφή περίπτωση μίμησης, η οποία καταδεικνύει ότι, κατά τη διαδικασία μετασχηματισμού της σε θρησκεία, η εβραϊκότητα δεν ξέρει τίποτα καλύτερο από το να μιμείται τον Χριστιανισμό: η σταύρωση του Χριστού (στα χέρια των Εβραίων, όπως έλεγαν οι Χριστιανοί) μεταμορφώνεται σε σύμβολο του μαρτυρίου των Εβραίων (στα χέρια, πάνω απ' όλα, των Χριστιανών).
Μπορεί επίσης να δει κανείς στον νεομεσσιανισμό του Μεταρρυθμιστικού Ιουδαϊσμού μια μορφή υπερεθνικισμού μέσω του οποίου ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός έχει συμβάλει, παραδόξως, στην άνοδο του ίδιου του Σιωνισμού που ισχυριζόταν ότι απέρριπτε.
Πράγματι, το θέμα της «σταύρωσης των Εβραίων» έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ευρέως από τους κοσμικούς Σιωνιστές Εβραίους ως πολιτικό επιχείρημα.
Ενώ αρχικά ισχυρίζονταν ότι ήταν ασυμβίβαστοι μεταξύ τους και ανταγωνίζονταν για τις καρδιές των Εβραίων - πλουσίων και φτωχών - ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός και ο Σιωνισμός τελικά ένωσαν τις δυνάμεις τους και συνεχάρησαν ο ένας τον άλλον για το υπέροχο κοινό τους επίτευγμα: ένα έθνος που δεν μοιάζει με κανένα άλλο, με εθνική επικράτεια και διεθνή υπηκοότητα.
Με εξαίρεση μερικούς Ορθόδοξους Εβραίους, οι περισσότεροι Εβραίοι σήμερα δεν βλέπουν καμία αντίφαση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και του Σιωνισμού. Το ερώτημα κατά πόσον αυτός ο διαλεκτικός μηχανισμός ενορχηστρώθηκε από τον Γιαχβέ ή από τον Μπ'νάι Μπ'ριθ είναι ανοιχτό προς συζήτηση.
Αλλά ενώ πρέπει να ληφθεί υπόψη μια συγκεκριμένη συνειδητά σχεδιασμένη διαλεκτική μηχανική, η διαδικασία πηγάζει επίσης από την τάση των Εβραίων να εκμεταλλεύονται οποιαδήποτε αλλαγή γνώμης στην οποία βλέπουν ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Μπορεί να είναι διχασμένοι σε πολλά ζητήματα, αλλά επειδή οι επιλογές τους τελικά υποτάσσονται στο μεγάλο μεταφυσικό ερώτημα: «Είναι καλό για τους Εβραίους;» , υπάρχει πάντα μια στιγμή που οι αντιθέσεις τους επιλύονται με τρόπο που ενισχύει την παγκόσμια θέση των Εβραίων.
Μια παρόμοια διαλεκτική αντίθεση μπορεί να παρατηρηθεί μεταξύ του Σιωνισμού και του Κομμουνισμού. Ο πρώτος ήταν ένα εθνικιστικό κίνημα, ενώ ο δεύτερος ήταν διεθνιστικός, επομένως είναι θεωρητικά ασυμβίβαστοι. Αλλά ένας πρώην Τροτσκιστής όπως ο Ίρβινγκ Κρίστολ αποτελεί ζωντανή απόδειξη (αν και τώρα αποβιώσας) ότι δεν είναι. Πράγματι, η ακόλουθη παρατήρηση του ιστορικού του Ιουδαϊσμού Ντάνιελ Λίντενμπεργκ καταδεικνύει πώς η σχέση των Εβραίων διεθνιστών με το Ισραήλ τον 20ό αιώνα έμοιαζε έντονα με τη σχέση των Νεοχριστιανών με τον Ιουδαϊσμό στην προ-νεωτερική εποχή: «Όποιος έχει γνωρίσει Εβραίους κομμουνιστές, πρώην Κομιντερνιστές ή ακόμα και μερικούς εξέχοντες εκπροσώπους της γενιάς του '68 ξέρει τι σημαίνει ο απογοητευμένος κρυπτοϊουδαϊσμός: εδώ είναι άνδρες και γυναίκες που, κατ' αρχήν, σύμφωνα με το «διεθνιστικό» δόγμα, έχουν καταπνίξει μέσα τους κάθε ίχνος «ιδιαιτερότητας» και «μικροαστικού εβραϊκού σοβινισμού», που έχουν σιχαθεί τον Σιωνισμό, υποστηρίζουν τον αραβικό εθνικισμό και τη μεγαλύτερη Σοβιετική Ένωση - και όμως που χαίρονται κρυφά με τις στρατιωτικές νίκες του Ισραήλ, λένε αντισοβιετικά αστεία και κλαίνε ακούγοντας ένα τραγούδι Γίντις. Αυτό συνεχίζεται μέχρι την ημέρα που, σαν ένας Λεοπόλδος Τρέπερ, μπορούν να αναδείξουν την καταπιεσμένη εβραϊκότητά τους, μερικές φορές γίνονται, όπως οι Μαράνος του παρελθόντος, οι πιο αδιάλλακτοι νεοφώτιστοι». [29]
Από την οπτική γωνία του «Τι είναι καλό για τους Εβραίους», οι αντιφάσεις επιλύονται εύκολα. Οι Εβραίοι, για παράδειγμα, μπορούν να είναι εθνικιστές στο Ισραήλ και πολυπολιτισμικοί στο εξωτερικό, όπως έχει τεκμηριώσει καλά ο Kevin MacDonald. Μια καρικατούρα αυτής της αντίφασης είναι ο Israel Zangwill, ο επιτυχημένος συγγραφέας του θεατρικού έργου The Melting Pot (1908), του οποίου ο τίτλος έχει γίνει μεταφορά για την αμερικανική κοινωνία. Ο ήρωας είναι ένας Εβραίος που μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ξεφύγει από τα πογκρόμ που αποδεκάτισαν την οικογένειά του στη Ρωσία. Ερωτεύεται μια χριστιανή Ρωσίδα μετανάστη, η οποία αποδεικνύεται ότι είναι η κόρη του Ρώσου αξιωματικού που ευθύνεται για τον θάνατο της οικογένειάς του. Ο πατέρας της νύφης μετανοεί και το ζευγάρι ζει ευτυχισμένα για πάντα. Ο ήρωας στέκεται ως ένας βάρδος της αφομοίωσης μέσω των γάμων μεταξύ των δύο φύλων, μέσω των οποίων ο Θεός δημιουργεί έναν νέο άνθρωπο: «Η Αμερική είναι το Χωνευτήρι του Θεού, το μεγάλο Χωνευτήρι όπου όλες οι φυλές της Ευρώπης αναμειγνύονται και αναμειγνύονται».
» Το παράδοξο είναι ότι όταν έγραψε αυτό το έργο, ο Ζάνγκγουιλ ήταν ένας πεπεισμένος Σιωνιστής ηγέτης, δηλαδή ο ηγέτης ενός κινήματος που υποστήριζε την αδυναμία των Εβραίων να ζουν ανάμεσα σε Εθνικούς και απαιτούσε τον εθνικό τους διαχωρισμό. Ο Ζάνγκγουιλ είναι ο συγγραφέας μιας άλλης διάσημης φόρμουλας: «Η Παλαιστίνη είναι μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη». Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα των διπλών μέτρων και σταθμών της εβραϊκής κοινότητας, η οποία υποστηρίζει την επιμιξία μεταξύ των Εθνικών και την εθνική καθαρότητα μεταξύ των Εβραίων. Ο νεοσυντηρητικός Ντάγκλας Φέιθ το έθεσε ευθέως σε μια ομιλία του στην Ιερουσαλήμ το 1997: «Υπάρχει μια θέση στον κόσμο για τα μη εθνοτικά έθνη και υπάρχει μια θέση για τα εθνοτικά έθνη». [30]
Ο Έσδρας και η εφεύρεση του εβραϊκού μονοθεϊσμού
Με δαρβινικούς όρους, η «κρίση» ορίζεται ως «η ικανότητα ενός είδους να ενσωματωθεί στο περιβάλλον του», ενώ η «μίμηση» σημαίνει «η ικανότητα ενός είδους να μοιάζει με ένα άλλο». Αυτές είναι προσαρμοστικές στρατηγικές που συμβατικά αποδίδονται στους Εβραίους, και δικαίως. Ο Εβραίος έχει μια εξαιρετική ικανότητα «να προσαρμόζεται εξωτερικά στο προσωρινό του περιβάλλον», έγραψε ο Hilaire Belloc ( The Jews, 1922 )· «ένας Εβραίος προσλαμβάνει με ανεξήγητη ταχύτητα το χρώμα του περιβάλλοντός του». Αλλά αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την πραγματική αφομοίωση. Μια τέτοια κρύψη είναι μια προσαρμοστική στρατηγική για ασφάλεια σε ένα δυνητικά εχθρικό περιβάλλον. Δεν είναι καθόλου αποποίηση της εβραϊκής ταυτότητας: «ενώ είναι, σε βάθος και σε ολόκληρο τον τελικό του χαρακτήρα, πάνω απ' όλα Εβραίος· ωστόσο, σε επιφανειακά και πιο άμεσα εμφανή πράγματα, είναι ντυμένος με την ίδια την ενδυμασία οποιασδήποτε κοινωνίας στην οποία τυχαίνει να κατοικεί εκείνη τη στιγμή». [31]
Σε αυτό το τελευταίο μέρος, θα υποστηρίξω ότι αυτή η κουλτούρα της κρύψης και της απάτης είναι συνυφασμένη με το ίδιο το ύφασμα της Εβραϊκής Βίβλου.
Οι ιστορικοί σήμερα παραδέχονται ότι ο πυρήνας του εβραϊκού Τανάχ, το «Δευτερονομιστικό σώμα» που αποτελείται από την Πεντάτευχο και τα βιβλία του Ιησού του Ναυή, των Κριτών, της Ρουθ, του Σαμουήλ και των Βασιλέων, τα οποία εμφανίζουν ισχυρή αφηγηματική και ιδεολογική ενότητα, συντάχθηκε κατά την περίοδο της εξορίας, και κυρίως στο τέλος της, όταν η Βαβυλώνα είχε πέσει υπό περσική κυριαρχία και οι εξόριστοι Εβραίοι προετοιμαζόταν για την ανακατάληψη της Παλαιστίνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα τα περιεχόμενα αυτού του πρώτου μέρους της σημερινής Εβραϊκής Βίβλου επινοήθηκαν τότε. Υπήρχε μια συσσώρευση προφορικού και γραπτού υλικού: νομικοί κώδικες, χρονικά και θρύλοι βασιλιάδων, πολεμιστών και αγίων ανδρών, καθώς και θρησκευτικά και βλάσφημα τραγούδια, οράματα και προφητείες. Αλλά «η ιδεολογική δομή της βιβλικής λογοτεχνίας μπορεί να εξηγηθεί, σε τελική ανάλυση, μόνο ως προϊόν της περσικής περιόδου» [32] (Ο Μπαρούχ Σπινόζα είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα το 1670, παρεμπιπτόντως, αν και οι πρόσφατοι μελετητές το αγνοούν αυτό). [33]
Όταν ο Πέρσης βασιλιάς Κύρος ο Μέγας κατέκτησε τη Βαβυλώνα το 539 π.Χ., οι Εβραίοι ανταμείφθηκαν για τη βοήθειά τους από μέσα. Τους δόθηκαν υψηλές θέσεις στην περσική αυλή. Οι Εβραίοι έλαβαν επίσης άδεια και υποστήριξη για να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ και να εγκαθιδρύσουν μια θεοκρατία (κυβέρνηση ιερέων) στην αρχαία γη του Ισραήλ. Για αυτό, ο Κύρος λαμβάνει τον τίτλο «Χρισμένος» ( Μασίας ) στον Ησαΐα 45:1, επειδή ο Γιαχβέ (ή οι επιδραστικοί ακόλουθοί του) «τον είχαν πιάσει από το δεξί χέρι, για να κάνουν τα έθνη να τον προσκυνήσουν».
Το μοντέλο με το οποίο οι Ιουδαιο-Βαβυλώνιοι χρησιμοποίησαν την Περσική Αυτοκρατορία για την αποικιακή τους επιχείρηση είναι εντυπωσιακά παρόμοιο με τον τρόπο που οι Σιωνιστές χρησιμοποίησαν την Αγγλοαμερικανική Αυτοκρατορία τα τελευταία χρόνια. Πράγματι, μπορεί να ειπωθεί ότι η τελική σύνταξη της Πεντάτευχου και των περισσότερων ιστορικών βιβλίων έγινε ως εργαλείο προπαγάνδας για την υποστήριξη του γεωπολιτικού σχεδίου της κατάκτησης της Παλαιστίνης από τους Ιουδαιο-Βαβυλώνιους, μιας εντελώς παράνομης κατάκτησης, δεδομένου ότι αυτοί οι Εβραίοι στόχευαν να σφετεριστούν το όνομα και την κληρονομιά του αρχαίου βασιλείου του Ισραήλ, του οποίου η Ιουδαία ήταν, μέχρι την καταστροφή του Ισραήλ από την Ασσυρία, απλώς ένα τέλμα από άνυδρα βουνά και ερήμους που κατοικούνταν από πρόσφατα εγκατεστημένες ποιμενικές φυλές. Δεν προκαλεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι η Βίβλος ήταν πάντα το μοντέλο για το σιωνιστικό σχέδιο.
Η ιστορία του Ιωσήφ, γιου του Ιακώβ, η οποία καταλαμβάνει τα τελευταία κεφάλαια του Βιβλίου της Γένεσης (37-50), χρονολογείται από εκείνη την περσική περίοδο, και η ιστορία της Εσθήρ, η οποία ανήκει στο ίδιο είδος του «εβραϊκού ρομάντζου», είναι ακόμη μεταγενέστερη. Και οι δύο ήρωες είναι έξυπνοι Εβραίοι που έχουν κατακτήσει θέσεις επιρροής στα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης και τις χρησιμοποιούν προς όφελος της κοινότητάς τους, εις βάρος των ιθαγενών.
Οι καινοτομίες μετά την εξορία είναι ιδιαίτερα εμφανείς στη Γένεση, η οποία είναι πλέον το πρώτο βιβλίο της Πεντάτευχου, αλλά μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο στη συλλογή της. Η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ (Γένεση 11) δεν θα μπορούσε να είχε γραφτεί πριν από την πτώση της Βαβυλώνας, και ο Κήπος της Εδέμ, όπου πηγάζουν τόσο οι ποταμοί Ευφράτης όσο και Τίγρης (Γένεση 2), παίρνει το εβραϊκό του όνομα Pardès, από το οποίο προέρχεται η λέξη «Παράδεισος», από τους περσικούς βασιλικούς κήπους.
Το Βιβλίο της Γένεσης εξισώνει τον Θεό του Ισραήλ με τον Θεό της ανθρωπότητας και τον Δημιουργό του Σύμπαντος. Αυτή η ιδέα κρυσταλλώθηκε κατά την περσική περίοδο. Στα παλαιότερα στρώματα της Βίβλου, ο Γιαχβέ είναι ο ζηλιάρης θεός, και η ζήλια του προϋποθέτει την ύπαρξη άλλων θεών. Στους προφήτες πριν από την εξορία, ο Γιαχβέ είναι ένας εθνικός, εθνοτικός θεός: «Διότι όλοι οι λαοί προοδεύουν, ο καθένας στο όνομα του δικού του θεού, εμείς όμως προοδεύουμε στο όνομα του Γιαχβέ του θεού μας, στους αιώνες των αιώνων» (Μιχαίας 4:5). Και στην ιστορία του Μωυσή, η οποία είναι πράγματι πολύ αρχαία, ο Γιαχβέ συστήνεται στον Μωυσή ως «ο θεός των προγόνων σου» (Έξοδος 3:6). Αυτό που τον διακρίνει από άλλους φυλετικούς θεούς είναι η κτητική του αποκλειστικότητα: «Δεν θα έχεις άλλους θεούς να με συναγωνίζονται» (Έξοδος 20:3).
Μόνο στην περσική περίοδο ο Γιαχβέ γίνεται ο ένας αληθινός Θεός και, κατά λογική συνέπεια, ο δημιουργός του σύμπαντος. Και, όπως ήταν αναμενόμενο, ο τρόπος με τον οποίο ο Εβραίος Θεός προσποιείται ότι δημιούργησε το σύμπαν μιμείται άμεσα τους Μεσοποταμικούς μύθους - αν και το γεγονός ότι κρέμασε τον ήλιο στους ουρανούς για τρεις ημέρες και τρεις νύχτες αφού είπε «γενηθήτω φως» (Γένεση 1:3-19) μας αφήνει σκεπτικιστές.
Όσο για τον μονοθεϊσμό για τον οποίο οι Εβραίοι είναι τόσο περήφανοι, κι αυτός δανείστηκε από την περσική θρησκεία, η οποία ήταν επίσημα μονοθεϊστική υπό τους Αχαιμενίδες. (Το αν ήταν Ζωροαστριστές είναι θέμα συζήτησης, αλλά είναι γνωστό ότι οι Αχαιμενίδες λάτρευαν τον Υπέρτατο Θεό Αχούρα Μάζντα, του οποίου οι απεικονίσεις και οι επικλήσεις μπορούν να φανούν σε βασιλικές επιγραφές.) Ο Ηρόδοτος μας λέει για τα έθιμα των Περσών: «Δεν έχουν εικόνες των θεών, ούτε ναούς, ούτε βωμούς, και θεωρούν τη χρήση τους σημάδι τρέλας. [...] Η συνήθειά τους, ωστόσο, είναι να ανεβαίνουν στις κορυφές των ψηλότερων βουνών και εκεί να προσφέρουν θυσίες στον Δία, που είναι το όνομα που δίνουν σε ολόκληρο το κύκλωμα του στερεώματος» ( Ιστορίες , I.131).
Ο περσικός μονοθεϊσμός, ωστόσο, ήταν ιδιαίτερα ανεκτικός απέναντι σε άλλες λατρείες και ούτε ο Κύρος ο Μέγας ούτε οι απόγονοί του επιδίωξαν να επιβάλουν τη θρησκεία τους στους κατακτημένους λαούς.
Αντιθέτως, ο Γιαχβισμός, ή ο εβραϊκός μονοθεϊσμός, είναι αποκλειστικός επειδή, αν και ο Γιαχβέ ισχυρίζεται πλέον ότι είναι ο παγκόσμιος Θεός, παραμένει ο ζηλότυπος θεός του Ισραήλ. Ο σχηματισμός του ιουδαϊκού (εβραϊκού) μονοθεϊσμού είναι από μόνος του μια διαδικασία κρίσης: ο εθνικός θεός του Ισραήλ μιμείται τον αληθινό παγκόσμιο Θεό των εθνών, με στόχο την επίτευξη πολιτικής και πολιτιστικής κυριαρχίας.
Η διαδικασία μπορεί πράγματι να συναχθεί από το Βιβλίο του Έσδρα. Το 458 π.Χ., ογδόντα χρόνια μετά την επιστροφή των πρώτων εξόριστων, ο Έσδρας, ο περήφανος απόγονος μιας σειράς Γιαχβιστών ιερέων, ταξίδεψε από τη Βαβυλώνα στην Ιερουσαλήμ, συνοδευόμενος από περίπου 1.500 οπαδούς. Κουβαλώντας μαζί του μια εκτεταμένη έκδοση της Τορά και πιθανώς παραγγελθείσα από τον βασιλιά της Περσίας, ο Έσδρας αυτοαποκαλούνταν «Γραμματέας του Νόμου του Θεού του ουρανού» (Έσδρας 7:21). Αυτός ο τίτλος από μόνος του αποτελεί ένα ισχυρό επιχείρημα για να υποστηρίξουμε, όπως έκανε ο Σπινόζα, ότι ο Έσδρας ήταν πράγματι ο επικεφαλής της σχολής των γραμματέων που συνέταξαν το Δευτερονομικό σώμα. Σύντομα, ο Έσδρας ενώθηκε με τον Νεεμία, έναν Πέρση αυλικό αξιωματούχο εβραϊκής καταγωγής (μια φιγούρα παρόμοια με τον Ιώσηπο).
Το Βιβλίο του Έσδρα περιέχει αποσπάσματα από διάφορα διατάγματα που αποδίδονται σε διαδοχικούς Πέρσες βασιλιάδες. Όλα θεωρούνται τόσο ψευδή όσο το διάταγμα του Ασσουήρη στο Βιβλίο της Εσθήρ, αλλά το περιεχόμενό τους είναι ενδεικτικό της πολιτικοθρησκευτικής στρατηγικής που εφάρμοσαν οι Εβραίοι εξόριστοι για την πρωτοσιωνιστική τους άσκηση πίεσης. Στο πρώτο διάταγμα, ο Κύρος ο Μέγας δήλωσε: « Ο Γιαχβέ, ο Θεός του ουρανού , μου έδωσε όλα τα βασίλεια της γης και με ανέθεσε να του χτίσω έναν Ναό στην Ιερουσαλήμ, στην Ιουδαία. Όποιος ανάμεσά σας είναι από τον πλήρη αριθμό του λαού του, ας είναι ο Θεός του μαζί του! Ας ανέβει στην Ιερουσαλήμ, στην Ιουδαία, και ας χτίσει τον Ναό του Γιαχβέ, του Θεού του Ισραήλ, που είναι ο Θεός της Ιερουσαλήμ » (Έσδρας 1:2-3, η έμφαση προστέθηκε). Έτσι, ο Κύρος μιλάει στο όνομα του «Θεού του ουρανού» καθώς εξουσιοδοτεί τους Εβραίους εξόριστους να χτίσουν έναν ναό στον «Γιαχβέ, τον Θεό του Ισραήλ, που είναι ο Θεός της Ιερουσαλήμ». Καταλαβαίνουμε ότι και οι δύο εκφράσεις αναφέρονται στον ίδιο Θεό, αλλά η δυαδικότητα είναι σημαντική. Το βρίσκουμε ξανά στο διάταγμα που εξουσιοδοτεί το δεύτερο κύμα επιστροφής. Τώρα είναι ο Αρταξέρξης, «βασιλιάς των βασιλιάδων», που απευθύνεται στον «Έσδρα τον ιερέα, γραμματέα του Νόμου του Θεού του ουρανού », για να του ζητήσει να προσφέρει ένα γιγάντιο ολοκαύτωμα στον « Θεό του Ισραήλ, που κατοικεί στην Ιερουσαλήμ » (7:12-15). Στη συνέχεια, βρίσκουμε την έκφραση «Θεός του ουρανού» δύο φορές, διανθισμένη με επτά αναφορές στον «Θεό σας», δηλαδή στον Θεό του Ισραήλ (και σημειώστε ότι η χρήση κεφαλαίων γραμμάτων είναι μια σύμβαση των σύγχρονων μεταφραστών). Η φράση «Θεός του ουρανού» εμφανίζεται ξανά στο βιβλίο του Έσδρα και βρίσκεται, για άλλη μια φορά, σε ένα διάταγμα ενός Πέρση βασιλιά: Ο Δαρείος επιβεβαιώνει το διάταγμα του Κύρου και συνιστά στους Ισραηλίτες «να προσφέρουν αποδεκτές θυσίες στον Θεό του ουρανού και να προσεύχονται για τη ζωή του βασιλιά και των γιων του» (6:10). Αλλού το βιβλίο του Έσδρα αναφέρεται μόνο στον «Θεό του Ισραήλ» (τέσσερις φορές), στον «Γιαχβέ, τον Θεό των πατέρων σας» (μία φορά) και στον «Θεό μας» (δέκα φορές).
Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου του Έσδρα, μόνο οι βασιλιάδες της Περσίας φαντάζονται τον Γιαχβέ ως «τον Θεό του ουρανού» - έναν κοινό προσδιορισμό του παγκόσμιου θεού Αχούρα Μάζντα μεταξύ των Περσών - ενώ για τους Εβραίους ο Γιαχβέ είναι απλώς ο θεός τους, ο «θεός του Ισραήλ», ο θεός των πατέρων τους, εν ολίγοις, ένας φυλετικός θεός.
Η ίδια αρχή μπορεί να παρατηρηθεί στο βιβλίο του Δανιήλ (άλλο ένα μυθιστόρημα τύπου Ιωσήφ και Εσθήρ), όταν ο Ναβουχοδονόσορας, εντυπωσιασμένος από τον χρησμό του Δανιήλ, προσκυνάει και αναφωνεί: «Αληθώς ο Θεός σας είναι ο Θεός των θεών και ο Κύριος των βασιλιάδων» (Δανιήλ 2:47). Τέτοιες αφηγήσεις στις οποίες ο θεός των Ιουδαίων γίνεται, στα μάτια των χριστιανών, ο Θεός του Σύμπαντος, αποκαλύπτουν το πραγματικό μυστικό του Ιουδαϊσμού, το κλειδί για τη σχέση του με τον οικουμενισμό: για τους Εβραίους, ο Γιαχβέ είναι ο θεός των Εβραίων, ενώ οι Εθνικοί οδηγούνται να πιστέψουν ότι είναι ο υπέρτατος και μοναδικός Θεός. «Στην καρδιά κάθε ευσεβούς Εβραίου, ο Θεός είναι Εβραίος», γράφει ο Maurice Samuel στο βιβλίο του «Εσείς οι Εθνικοί » (1924) , ενώ στο μήνυμα που απευθύνεται στους χριστιανούς, είναι ο παγκόσμιος Θεός που τυχαίνει να προτιμά τους Εβραίους. [34]
Η παρεξήγηση αυτή οδήγησε σε δημόσιο σκάνδαλο το 167 π.Χ., όταν ο ελληνιστικός αυτοκράτορας Αντίοχος Δ΄ αφιέρωσε τον ναό στην Ιερουσαλήμ στον Ολύμπιο Δία, τον υπέρτατο Θεό. Πιθανότατα είχε οδηγηθεί στην πεποίθηση ότι ο Γιαχβέ και ο Ζευς ήταν δύο ονόματα για τον κοσμικό Θεό, τον ουράνιο Πατέρα όλης της ανθρωπότητας. Αλλά οι Εβραίοι Μακκαβαίοι που ηγήθηκαν της επανάστασης εναντίον του γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Γιαχβέ μπορεί να ήταν ο Υπέρτατος Θεός, αλλά μόνο οι Εβραίοι είχαν στενή σχέση μαζί Του και οποιαδήποτε μορφή παγανιστικής λατρείας ήταν βδέλυγμα.
Ο Laurent Guyénot είναι ο συγγραφέας των βιβλίων JFK-9/11: 50 Years of the Deep State, Progressive Press, 2014, και From Yahweh to Zion: Jealous God, Chosen People, Promised Land… The Clash of Civilizations , 2018. (Ή 30 δολάρια, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων αποστολής, από το Sifting and Winnowing, PO Box 221, Lone Rock, WI 53556).
ΣΗΜΕΙΩΜΑ
[1] Άντριου Κόκμπερν, Ράμσφελντ: Η άνοδός του, η πτώση του και η καταστροφική κληρονομιά, Scribner, 2011, σελ. 219. Ο Κόκμπερν ισχυρίζεται ότι το άκουσε από «φίλους της οικογένειας».
[2] Στράους, «Γιατί παραμένουμε Εβραίοι», όπως αναφέρεται στο Shadia Drury, Leo Strauss and the American Right, St. Martin's Press, 1999, σελ. 31-43.
[3] Μπέντζαμιν Μπάλιντ, Running Commentary: The Contestious Magazine That Transformed the Jewish Left into the Neoconservative Right, Public Affairs, 2010.
[4] Διεβδομαδιαία έκδοση του Congress, παρατίθεται από τον Philip Weiss, «Πριν από 30 χρόνια, οι νεοσυντηρητικοί ήταν πιο ειλικρινείς για τις ισραηλοκεντρικές απόψεις τους», Mondoweiss.net, 23 Μαΐου 2007: mondoweiss.net/2007/05/30_years_ago_ne.html
[5] Elliott Abrams, Πίστη ή Φόβος: Πώς οι Εβραίοι μπορούν να επιβιώσουν σε μια χριστιανική Αμερική, Simon & Schuster, 1997, σελ. 181.
[6] Stephen Sniegoski, The Transparent Cabal: The Neoconservative Agenda, War in the Middle East, and the National Interest of Israel, Enigma Edition, 2008, σελ. 156.
[7] Στίβεν Σνιέγκοσκι, Η Διαφανής Καμπάλ , ό.π., σελ. 120.
[8] Justin Raimondo, Το Αίνιγμα του Τρόμου: Η 11η Σεπτεμβρίου και η Ισραηλινή Σύνδεση , iUniverse, 2003, σελ. 19.
[9] 26 Απριλίου 2013, στο MSNBC, δείτε το στο YouTube.
[10] Σημειώθηκε από την Inter-Press Service στις 29 Μαρτίου 2004, με τίτλο «ΗΠΑ: Ο πόλεμος στο Ιράκ γίνεται για την προστασία του Ισραήλ, λέει ο επικεφαλής της επιτροπής για την 11η Σεπτεμβρίου», και επαναλήφθηκε από την United Press International την επόμενη μέρα, στο www.upi.com.
[11] Norman Podhoretz, Breaking Ranks: A Political Memoir, Harper & Row , 1979, σ. 335.
[12] Yirmiyahu Yovel, L'Aventure marane. Judaïsme et modernité, Seuil, 2011, σελ. 395.
[13] Yirmiyahu Yovel, L'Aventure marane , ό.π. cit., σσ. 119-120, 149-151.
[14] Yirmiyahu Yovel, L'Aventure marane , ό.π. cit., σελ. 483, 347.
[15] Yirmiyahu Yovel, L'Aventure marane , ό.π. cit., σσ. 149-151.
[16] Yirmiyahu Yovel, L'Aventure marane , ό.π. cit., σσ. 185-191.
[17] Lucien Wolf, Έκθεση για τους «Μαράνο» ή Κρυπτοϊουδαίους της Πορτογαλίας. Παρουσιάστηκε στην Alliance Israelite Universelle και στο Συμβούλιο της Anglo-Jewish Association, Μάρτιος 1926.
[18] Παρατίθεται στο André Pichot, Aux origines des théories raciales, de la Bible à Darwin, Flammarion, 2008, σελ. 52-66.
[19] Χάνα Άρεντ, Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού, τόμος 1: Αντισημιτισμός, Meridian Books, 1958, σελ. 309-310.
[20] Στάνλεϊ Βάιντραουμπ, Ντισραέλι: Βιογραφία, Χάμις Χάμιλτον, 1993, σελ. 579.
[21] Kevin MacDonald, Ο διαχωρισμός και οι δυσαρέσκειές του: Προς μια εξελικτική θεωρία του αντισημιτισμού, Praeger, 1998, kindle 2013, κεφ. 5876-82.
[22] Παρατίθεται στο Kevin MacDonald, Separation and Its Discontents, ό.π., κεφ. 4732-4877.
[23] Gilad Atzmon, The Wandering Who? Μια μελέτη για την πολιτική της εβραϊκής ταυτότητας, Zero Books, 2011, σελ. 55-56.
[24] Μωυσής Ες, Ρώμη και Ιερουσαλήμ: Μια μελέτη για τον εβραϊκό εθνικισμό , 1918 (archive.org), σελ. 71, 27.
[25] Μωυσής Χες, Ρώμη και Ιερουσαλήμ, ό.π., σελ. 74.
[26] Παρατίθεται στο βιβλίο του Alfred Lilienthal, What Price Israel? (1953), Έκδοση 50ής Επετείου, Infinity Publishing, 2003, σελ. 14.
[27] Kaufmnann Kohler, Εβραϊκή Θεολογία, Συστηματικά και Ιστορικά Εξεταζόμενη, Macmillan, 1918 (www.gutenberg.org), σελ. 290.
[28] Kaufmann Kohler, Εβραϊκή Θεολογία, Συστηματικά και Ιστορικά Εξεταζόμενη, Macmillan, 1918 (στο www.gutenberg.org), σελ. 378-380.
[29] Daniel Lindenberg, Figures d ' Israël. L'identité juive entre maranisme et zionisme (1649-1998), Fayard, 2014, σελ. 10.
[30] Στίβεν Σνιέγκοσκι, Η Διαφανής Κλίκα, ό.π. , σελ. 119.
[31] Hilaire Belloc, The Jews, Constable & Co., 1922 (archive.org), σελ. 32-35.
[32] Philip Davies, In Search of “Ancient Israel”: A Study in Biblical Origins, Journal of the Study of the Old Testament, 1992, σελ. 94. Ο Davies είναι ένας από τους ιδρυτές αυτής της «μινιμαλιστικής» σχολής που πλέον κερδίζει ευρεία αναγνώριση. Επίσης, σημαντική ήταν η παρουσία του Niels Peter Lemche, The Israelites in History and Tradition, John Knox Press, 1998. Ένας πιο πρόσφατος υποστηρικτής της ίδιας προσέγγισης είναι ο Thomas Romer, ο οποίος συνόψισε τα συμπεράσματά του στο The Invention of God, Harvard University Press, 2016.
[33] Βενέδικτος ντε Σπινόζα, Θεολογική-πολιτική πραγματεία, κεφάλαιο 8, §11, Cambridge UP, 2007, σελ. 126-128, σχετικά με *.
[34] Maurice Samuel, Εσείς οι Εθνικοί, Νέα Υόρκη, 1924 (archive.org), σελ. 74-75.
Πηγή: https://www.theoccidentalobserver.net/2019/06/21/jewishness-and-the-culture-of-crypsis/
Μετάφραση από το συντακτικό προσωπικό του ComeDonChisciotte.org
ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/06/blog-post_693.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Ανάρτηση με πολλαπλές κατηγορίες
