Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

Η κοινωνική ψυχοπαθολογία της Δύσης και η ύβρις της Πνύκας

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

«Η μέγιστη φιλοδοξία στη ζωή είναι να υπερβαίνεις όλους τους άλλους».

Η φράση αυτή του Μάρκο Ρούμπιο, από την ομιλία του στην Πνύκα, συμπυκνώνει μια βαθιά παθολογία του δυτικού πολιτισμού. Τη Θεολογία της Ισχύος, όπως την όρισε εύστοχα ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος. Την αντίληψη, δηλαδή, ότι η ανθρώπινη αξία αποδεικνύεται μέσα από την υπεροχή, ότι η δύναμη θεμελιώνει το δίκαιο και ότι η επικράτηση/κυριαρχία αποτελεί τον ύψιστο προορισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Από ψυχολογική άποψη, η διατύπωση είναι αποκαλυπτική. Δεν αρκεί να εξελίσσεσαι, να δημιουργείς, να πραγματώνεις τις δυνατότητες σου. Πρέπει να υπερβαίνεις τους άλλους. Η αυτοαξία γίνεται συγκριτική και η επιτυχία του άλλου μπορεί να βιώνεται ως προσωπική απειλή. Αυτό, δηλαδή, που στην ατομική ψυχολογία μπορεί να εμφανίζεται ως ναρκισσιστική ανάγκη/δυσλειτουργία υπεροχής, στο συλλογικό επίπεδο μετατρέπεται σε ιδεολογία κυριαρχίας. Και κάπου εκεί κοντά ο φασισμός, ο ναζισμός, κλείνει πονηρά το μάτι. 

Η κοινωνική ψυχολογία έχει περιγράψει τέτοιους μηχανισμούς.  Όταν μια συλλογική ταυτότητα θεμελιώνεται στην ανωτερότητά της έναντι των άλλων, η ισοτιμία βιώνεται ως απειλή, η διαφορετικότητα ως ανταγωνισμός και η αλληλεγγύη ως αδυναμία. Η ανθρώπινη σχέση, η κοινωνία η ίδια, υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη επικράτησης.

Κακό και ψευδαίσθηση

Ο κ. Τραμπ, αντί να κάνει τάι τσι στην καρέκλα του, όπως υποδηλώνει η ηλικία του, επέλεξε να μείνει στην ιστορία ως μια ενσάρκωση του κακού. Απειλεί να εξαλείψει ολόκληρους πολιτισμούς από προσώπου γης, δημιουργεί ανθρωπιστικά προβλήματα στην Κούβα εν αναμονή εισβολής, απαγάγει προέδρους για να καταλάβει το πετρέλαιο μιας χώρας, ακόμη και απειλεί τον Καναδά με στρατιωτική κατάκτηση. Με λίγα λόγια, φαίνεται να μην φοβάται να φανεί αυτό που είναι. Μάλιστα, φαίνεται σχεδόν μανιωδώς αφοσιωμένος στο να το αποδείξει.

Σύμφωνα με τον Κρις Χέτζες, έναν από τους πιο γνωστούς γεωπολιτικούς αναλυτές, ο Τραμπ όχι μόνο επιδεικνύει «τα κλασικά χαρακτηριστικά των ψυχοπαθών: επιφανειακή γοητεία, μεγαλομανία και αίσθημα ανωτερότητας, ανάγκη για συνεχή διέγερση, τάση για ψέματα, εξαπάτηση και χειραγώγηση», αλλά είναι επίσης ανίκανος να νιώσει τύψεις και ενοχές, γεγονός που τον καθιστά ένα κακό ον, για το οποίο η ηθική είναι η ουσία των ηττημένων:

όλη η ζωή είναι συναλλακτική και το προσωπικό συμφέρον και ο προσωπικός πλουτισμός υπερισχύουν κάθε άλλης σκέψης.

Η αμερικανική τρίαινα εναντίον του πολυπολολικού συστήματος

16/09/2026

EPA/SARAH YENESEL

ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Πολλοί πιστεύουν ότι για να κατανοηθεί η παγκόσμια δυναμική ισχύος (ποιοι επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις, ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις, ποιος ο ρόλος των κυβερνήσεων) πρέπει να ακολουθηθεί η πορεία του χρήματος και να αγνοηθεί η προπαγάνδα των πολιτικών και των ΜΜΕ: «Πώς η παγκόσμια οικονομία ορίζει την παγκόσμια πολιτική» ).


Κύριο ρόλο παίζει το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα που πλαισιώνεται από το τεχνολογικό και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Συνδετικός κρίκος της τριάδας είναι το “Δόγμα Γούλφοβιτς”: «Το στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ διασφαλίζει ότι δεν θα αναπτυχθούν ανταγωνιστές: ΄Ενας κόσμος με μια υπερδύναμη» (NYT). Σ΄αυτή τη τριάδα βρίσκεται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας δυναμικής ισχύος και πάνω σ΄αυτή εξυφαίνεται η τρέχουσα αμερικανική στρατηγική, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο πολυπολικός κόσμος.


Βασικά χαρακτηριστικά του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι: Πρώτον, το “νόμισμα χωρίς υπόβαθρο” (Fiat), δηλαδή δολάριο που τυπώνεται από τη κυβέρνηση και δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αντικείμενο (χρυσό, ασήμι). Δεύτερον, το βασισμένο στο χρέος σύστημα Πόντζι (Ponzi), όπου η αναχρηματοδότηση του χρέους συντηρεί την οικονομία. Επειδή δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους, δημιουργείται μια “ανάπτυξη χωρίς υπόβαθρο” μέσω του Πόντζι με το Fiat να είναι ουσιαστικά ένα Πόντζι νόμισμα. Τρίτον, όταν οι κεντρικοί τραπεζίτες κρίνουν ότι πρέπει να “ξεπλυθεί” το οικονομικό σύστημα, εφαρμόζεται μια “οικονομική επαναφορά” (Economic Reset).

Για την 11η Σεπτεμβρίου...

Του Ηλία Μαλεβίτη

Μια σημείωση για τη χτεσινή μέρα, από την έντιμη, γενναία, καθαρή κι ευαίσθητη φωνή του Λουΐς Σεπούλβεδα, που έφυγε τόσο γρήγορα μέσα στον κόβιντ. Μια σημείωση 25 ήδη χρόνων, που φωτίζει όμως διαυγέστατα και το σήμερα.

 Αντιγράφω από τις «Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου», στην αψεγάδιαστη μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, από το σύντομο άρθρο του 

«Η καταραμένη μέρα»:

«Εδώ και 30 χρόνια κουβαλάω αυτή την καταραμένη ημερομηνία σαν ταφόπλακα με την οποία μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σκέπασε τα νιάτα μου και τα νιάτα χιλιάδων ανθρώπων όπως εγώ· γιατί το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα που κατέλυσε τη δημοκρατία στη Χιλή, δεν ήταν ιδέα του Πινοτσέτ ή των άλλων επίορκων αξιωματικών, δεν ήταν αποκλειστική ευθύνη του Κίσιντζερ, του επόμενου που πρέπει να καθίσει στο εδώλιο της διεθνούς ποινικού δικαστηρίου, ούτε μόνο του Νίξον, του μεγάλου παλιάτσου της δεκαετίας του '70. Αυτοί που αποφάσισαν να συντρίψουν τη χιλιανή δημοκρατία, οι ίδιοι που σήμερα καταστρέφουν την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, το Εκουαδόρ, ίσως και την Βραζιλία, γιατί ξέρουν πως το καθαρό δημοκρατικό παιχνίδι δεν θα τους είχε επιτρέψει ποτέ να εφαρμόσουν οικονομικά μοντέλα βασισμένα στην άρνηση όλων των αξιών του δυτικού πολιτισμού, στον οποίο έχουμε δικαίωμα να προσβλέπουμε όλοι εμείς οι κάτοικοι του τρίτου κόσμου. 

Χρονικά της Ζαλισμένης Αραβίας

Αμερικανικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η Σαουδική Αραβία έχει διακόψει τη ροή πετρελαίου κατά μήκος του αγωγού Ανατολής-Δύσης, ο οποίος έχει χωρητικότητα 7 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα και μπορεί εύκολα να παρακάμψει το Ορμούζ, όπως δείχνει ξεκάθαρα η παραπάνω εικόνα. Αυτό παρουσιάζεται σχεδόν ως μέτρο ασφαλείας μετά τις πρόσφατες επιθέσεις των Χούθι, που πραγματοποιήθηκαν σε απάντηση στην απερίσκεπτη και ανεπιτυχή σαουδαραβική επίθεση. Είναι πλέον σαφές ότι η επίθεση των Χούθι κατέστρεψε ολοσχερώς δύο αντλιοστάσια και προκάλεσε ζημιές σε δύο άλλα, καθιστώντας την εγκατάσταση άχρηστη. Για άλλη μια φορά, η αεράμυνα του Ριάντ, προφανώς αμερικανική, απέτυχε εντελώς να επιτύχει τον στόχο της.

Επιπλέον, οι Χούθι έχουν καταλάβει το στρατηγικό νησί Μαγιούν στο στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, εντείνοντας την πίεση στον κύριο κόμβο εξαγωγών του βασιλείου στην Ερυθρά Θάλασσα. Με το Ορμούζ ήδη παραλυμένο, οι συνεχιζόμενες απειλές και για τα δύο στρατηγικά θαλάσσια σημεία μειώνουν τις επιλογές του βασιλείου για τη μεταφορά αργού πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές. Πράγματι, η Σαουδική Αραβία έχει πέσει σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα παραγωγής της ποτέ: 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, γεγονός που δημιουργεί σημαντικό πρόβλημα για τα ταμεία του Ριάντ, αλλά και, έμμεσα, για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες ενδεχομένως επωφελούνται από τους πόρους της Μέσης Ανατολής μέσω της αγοράς ομολόγων του Δημοσίου.

Το τέλος της αυτοκρατορίας, το Ιράν και ο νέος δρόμος

Tommaso Merlo

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι ελέγχει το Στενό του Ορμούζ, αλλά δεν μπορεί καν να ελέγξει τον δικό του σφιγκτήρα, και τα αμερικανικά πλοία που σταθμεύουν στον Κόλπο ήδη πολύ πού ακόμη επιπλέουν. Η διαφθορά της αμερικανικής αυτοκρατορίας είναι χειρότερη από την αναμενόμενη. Η αμερικανική πολεμική μαφία έχει καταστρέψει τρισεκατομμύρια δολάρια αποσπώντας την προσοχή των μαζών με σκουπίδια του Χόλιγουντ και στέλνοντας τους απορριπτέους της καπιταλιστικής κοινωνίας στο μέτωπο, για να τους περιποιηθεί στή συνέχεια ανάλογα. Και ενώ οι ηγέτες της αυτοκρατορίας πάχυναν στην Ουάσιγκτον, οι εχθροί τους προχωρούσαν ταπεινά στο επόμενο πολεμικό βιντεοπαιχνίδι, αυτό όπου κρατάς ένα joystick αντί για ένα τουφέκι και πετάς οτιδήποτε. Μετά από δεκαετίες αφοσίωσης στον θεό του χρήματος και του κέρδους ως μοναδική φιλοσοφία της ζωής, ακόμη και η στρατιωτική ανωτερότητα της Αμερικής, στην οποία βασίζεται η παγκόσμια ισορροπία, έχει αποκαλυφθεί ότι είναι μια εποχιακή μπλόφα. Το μόνο που μένει είναι υπομονή, και θα απαλλαγούμε και από αυτή την τσίγκινη αυτοκρατορία. Αυτές είναι πραγματικά δύσκολες εποχές για αποικίες όπως η Ιταλία.

 Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα βρουν έναν νέο αφέντη ή ίσως να αποφασίσουν να ωριμάσουν και να επιλέξουν ένα πιο έξυπνο μονοπάτι.αυτόν της αληθινής δημοκρατίας, απαλλαγμένο από τη μαφία του πολέμου και των λόμπινγκ, αυτόν της διεθνούς συνεργασίας και της ειρήνης. Αλλά τα νέα από το μέτωπο διαφαίνονται. Στην Τεχεράνη, τα «γεράκια» ουσιαστικά απαιτούν την άνευ όρων παράδοση των ΗΠΑ. Έχουν μάλιστα απειλήσει με αλλαγή στρατηγικής. Δεν θα απαντήσουν απλώς στην επιθετικότητα, αλλά θα επιτεθούν πρώτοι. Θέλουν οι Αμερικανοί να μαζέψουν τα πράγματά τους και να εγκαταλείψουν τον Κόλπο για πάντα.

 Αφού κατέστρεψε στρατιωτικές βάσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων, το Ιράν είναι ικανό να βυθίσει κάθε αμερικανικό πλοίο που μπλοκάρει τα Στενά και να επιτεθεί σε πεζοναύτες που έχουν καταφύγιο στο Ισραήλ όπως κάθε άλλος Παλαιστίνιος. Μετά από μισό αιώνα πολιορκίας, είναι ηγεμονία. Το Ιράν θέλει επίσης τα κλεμμένα χρήματα, τις ζημιές και την άρση των κυρώσεων, αλλά το οικονομικό του μέλλον εξακολουθεί να βρίσκεται στην Ανατολή, με την Κίνα ως σημείο αναφοράς του, και η προτεραιότητά του είναι να εδραιώσει τη στρατηγική-στρατιωτική του νίκη προς το παρόν. 

Οι θεωρίες του Μπρεζίνσκι στο Παλαντίρ: Πώς η σύγκρουση στην Ουκρανία έγινε η μεγαλύτερη στρατιωτική δοκιμασία του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι σήμερα

από την Michele Blanco - 18 Αυγούστου 2026

Πηγή: Αριστερό Δίκτυο

Η θέση που προβάλλουν οι Jeffrey Sachs και Sybil Fares είναι σαφής: ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι απλώς μια αντιπαράθεση μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, αλλά το προϊόν μιας αμερικανικής στρατηγικής που έχει σχεδιαστεί για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Μια στρατηγική που έχει μετατρέψει το ουκρανικό έδαφος σε κύριο πεδίο μάχης και πεδίο δοκιμών για τον σύγχρονο τεχνολογικό πόλεμο, ενώ το Κίεβο συνεχίζει να πληρώνει το εξαιρετικά υψηλό ανθρώπινο, οικονομικό και εδαφικό τίμημα.

Σήμερα, η δύναμη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος δεν περιορίζεται πλέον στους στρατηγούς και τους κατασκευαστές όπλων. Περιλαμβάνει εταιρείες πληροφορικής, επενδυτικά κεφάλαια, εταιρείες ενέργειας, υπηρεσίες πληροφοριών και ψηφιακούς γίγαντες. Αυτό το σύστημα όχι μόνο επηρεάζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά τείνει να την κυριαρχεί, καθορίζοντας πλήρως τους στόχους και τα εργαλεία της.

Η ιδέα δεν προέκυψε από την τρέχουσα σύγκρουση. Στο διάσημο δοκίμιό του, «The Great Exchequer», ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι όρισε την Ουκρανία ως έναν από τους κύριους γεωγραφικούς άξονες της Ευρασίας. Χωρίς το Κίεβο, υποστήριξε, η Ρωσία θα είχε τεράστια δυσκολία να διατηρήσει το καθεστώς της ως μεγάλη δύναμη.

Από αυτή την οπτική γωνία, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ δεν ήταν μόνο μια διαδικασία πολιτικής ενσωμάτωσης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στη Δυτική Συμμαχία, αλλά και η σταδιακή προώθηση στρατηγικών υποδομών προς τα σύνορα της Ρωσίας.

Κιμ Γιονγκ Τραμπ

Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπόρεσαν να βασίζονται όχι μόνο στη στρατιωτική τους ισχύ, όχι μόνο στο δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα, αλλά και, αν όχι κυρίως, σε ένα δίκτυο συμμαχιών των οποίων η αρχή ήταν να ευθυγραμμίσουν την ασφάλειά τους με αυτήν της Ουάσιγκτον, επειδή οι αμερικανικές δεσμεύσεις θεωρούνταν αξιόπιστες. Τώρα όλα αλλάζουν, όχι μόνο επειδή, όπως συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ είναι φυσικά ανίκανες να υπερασπιστούν τους φίλους τους από τις συνέπειες του πλέον απερίσκεπτου ιμπεριαλισμού τους, αλλά επειδή η παρακμή έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορούν πλέον να τηρηθούν οι σωστές διπλωματικές διαδικασίες. Αυτό έχει ήδη φανεί με τους δασμούς που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη, η οποία είχε την τρομερή ιδέα να εισέλθει βίαια στο ουκρανικό ζήτημα, καταστρέφοντας έτσι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η οικονομία της. Για να μην αναφέρουμε το φυσικό αέριο που πωλείται σε τετραπλάσια τιμή από το ρωσικό φυσικό αέριο και τριπλάσια τιμή από αυτήν που χρεώνεται στις ΗΠΑ.

Αλλά τώρα φαίνεται ότι δεν υπάρχει όριο σε αυτή την απροκάλυπτη βία κατά των «φίλων», η οποία, δυστυχώς, δεν είναι λιγότερο ακραία από αυτή που ασκείται στους εχθρούς. Εχθροί που μπορούν τουλάχιστον να απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Ο Τραμπ απείλησε πρόσφατα να βομβαρδίσει το Ομάν λόγω των συμφωνιών που συνάπτει η χώρα με το Ιράν σχετικά με τη διαχείριση του Ορμούζ. Ωστόσο, το Σουλτανάτο είναι ένας έμπιστος φίλος των ΗΠΑ εδώ και χρόνια: «Αν το Ομάν μπει εμπόδιο, θα τους βομβαρδίσουμε ανελέητα», σύμφωνα με τις καλοπροαίρετες μεθόδους του Ντόναλντ. Αλλά το αποκορύφωμα έχει επιτευχθεί με τη Νότια Κορέα: την περασμένη Κυριακή, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι είχε δώσει εντολή στο Υπουργείο Άμυνας να μειώσει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, επικαλούμενος την άρνηση του συμμάχου των ΗΠΑ να πάει σε πόλεμο στο Ιράν, παρόλο που κανένας από τους παραδοσιακούς συμμάχους του δεν έχει ταχθεί σοβαρά εναντίον του Ιράν. Αλλά κατά τη λήψη αυτής της απόφασης, επηρεάστηκε από την «εξαιρετική» σχέση του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Πράγματι, ο ένοικος του Λευκού Οίκου υπονόησε ότι οι μεγάλης κλίμακας ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις στέλνουν ένα «εντελώς ακατάλληλο και εχθρικό μήνυμα» στη Βόρεια Κορέα, ένα πυρηνικά οπλισμένο κράτος με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επίσημες διπλωματικές σχέσεις, αλλά το οποίο, σύμφωνα με τον Τραμπ, συμπεριφερόταν πάντα με «μη απειλητικό και σεβαστό» τρόπο καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρίας του.

Έτσι, η Νότια Κορέα, ένα βασικό προπύργιο της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με έναν πολύ πιο ισχυρό Βορρά. Για δεκαετίες, η Σεούλ βασιζόταν στην αμερικανική ομπρέλα, αφήνοντας ουσιαστικά στις ΗΠΑ το μονοπώλιο της δικής της άμυνας. Πράγματι, λόγω της παρέμβασης της Ουάσινγκτον, έπρεπε πάντα να διατηρεί εχθρικές σχέσεις με τον Βορρά αντί να συμμετέχει σε διάλογο και ανταλλαγή. Τώρα, συνειδητοποιεί ότι ο Λευκός Οίκος θα μπορούσε να τη δει ως αναλώσιμο πιόνι. Πράγματι, η μείωση ή η διακοπή των αμερικανικών στρατιωτικών ασκήσεων στην Νότια Κορέα ήταν συχνά προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων από την Πιονγιάνγκ. Η δήλωση του Τραμπ, επομένως, πιθανότατα αποτελεί σημείο εκκίνησης για διαπραγματεύσεις που αποσκοπούν στην επίτευξη κάποιου είδους ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Βόρεια Κορέα και στην παρουσίαση αυτής της ειρηνευτικής προσπάθειας ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Αλλά πίσω από αυτό κρύβεται το πολύ πιο συγκεκριμένο γεγονός ότι η Βόρεια Κορέα έχει γίνει μια σοβαρή στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη την οποία πρέπει να συνυπολογίσει η Ουάσινγκτον, ενώ η οικονομία της Νότιας Κορέας ουσιαστικά ελέγχεται από τις ΗΠΑ και έχει μικρό περιθώριο ελιγμών, όπως και η Ευρώπη. Το Πεντάγωνο γνωρίζει, ή ίσως απλώς διαισθάνεται, ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις είναι ένα πράγμα, αλλά ένας πραγματικός πόλεμος θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Νότιας Κορέας έχει κουραστεί να θεωρεί τον Βορρά εχθρό.

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6 Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Συνέχεια από Tετάρτη 15. Ιουλίου 2026

Η Αμερική ως πεδίο μάχης 6

Ο πόλεμος κατά του Αμερικάνικου Λαού

Του John W. Whitehead

Εκδόσεις SelectBooks, Inc., 2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Φασισμός αμερικανικού τύπου

....Οι Αμερικανοί δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην προσδοκία ιδιωτικότητας. Η πινακίδα μπροστά μας γράφει: «Κίνδυνος μπροστά». Αυτό που μένει να φανεί είναι αν μπορούμε να πατήσουμε φρένο και να αντιστρέψουμε με ασφάλεια την πορεία πριν να είναι πολύ αργά για να γυρίσουμε πίσω.....

«Φοβάμαι εκείνους που διακηρύσσουν ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί εδώ. Το 1935 ο Sinclair Lewis έγραψε ένα δημοφιλές μυθιστόρημα στο οποίο ένας ρατσιστής, αντισημίτης δημαγωγός, που ανεμίζει τη σημαία και υποστηρίζεται από τον στρατό, κερδίζει τις προεδρικές εκλογές του 1936 και προχωρεί στην εγκαθίδρυση μιας αμερικανοποιημένης εκδοχής της ναζιστικής Γερμανίας. Ο τίτλος, It Can’t Happen Here [Δεν μπορεί να συμβεί εδώ], αποτελούσε μια ειρωνική προειδοποίηση ότι ίσως και να μπορούσε. Όμως το “αυτό” στο οποίο αναφερόταν ο Lewis είναι απίθανο να συμβεί ξανά οπουδήποτε. […] Όποιος αναζητεί μαύρα πουκάμισα, μαζικά κόμματα ή έφιππους άνδρες θα χάσει τα αποκαλυπτικά σημάδια ενός φασισμού που εισχωρεί έρποντας. […] Στην Αμερική θα ήταν υπερσύγχρονος και πολυεθνικός — τόσο αμερικανικός όσο η Madison Avenue, τα επιχειρηματικά γεύματα, οι πιστωτικές κάρτες και η μηλόπιτα. Θα ήταν ένας φασισμός με χαμόγελο. Ως προειδοποίηση απέναντι στην καλλωπισμένη πρόσοψή του, στη λεπτή χειραγώγηση και στα βελούδινα γάντια του, τον αποκαλώ φιλικό φασισμό. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η ύπουλη γοητεία του».¹

— BERTRAM GROSS, πρώην σύμβουλος προέδρου
«Ο φασισμός, όπως και ο σοσιαλισμός, δεν μπορεί να επιτύχει τον σκοπό του. Υπάρχει, λοιπόν, ένας τρόπος με τον οποίο έχει νόημα να μιλάμε για ένα στάδιο της ιστορίας: βρισκόμαστε στο στάδιο του ύστερου φασισμού. Το μεγαλείο έχει χαθεί, και το μόνο που μας έχει απομείνει είναι ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι μας. Το σύστημα δημιουργήθηκε για να είναι μεγαλειώδες, αλλά στην εποχή μας έχει καταντήσει χονδροειδές. Η ανδρεία έχει γίνει πλέον βία. Η μεγαλοπρέπεια έχει γίνει κακία».²

— Συγγραφέας LLEWELLYN H. ROCKWELL, JR.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εκείνο το όνειρο για το πώς θα έπρεπε να είναι μια δημοκρατία, δεν υπάρχουν πια. Έχουμε ξεπεράσει την εποχή της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή. Ας την αποκαλέσουμε εποχή του αυταρχισμού.

Η ιστορία ενδέχεται να δείξει ότι, από αυτό το σημείο και έπειτα, έχουμε αφήσει πίσω μας κάθε επίφαση συνταγματικής διακυβέρνησης και έχουμε εισέλθει σε ένα στρατιωτικοποιημένο κράτος, όπου όλοι οι πολίτες θεωρούνται ύποπτοι και η ασφάλεια υπερισχύει της ελευθερίας.

Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία «αγόρασε» τον πόλεμο στην Ουκρανία, ωθώντας το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά για δεκαετίες.

από τον Pino Nicotri - 11/08/2026

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

«Στις μέρες μας, όλοι απολαμβάνουν να επινοούν την ημερομηνία κατά την οποία η Ρωσία θα εισβάλει στην Ευρώπη, τροφοδοτώντας έτσι εντελώς αβάσιμους φόβους, οι οποίοι ωστόσο χρησιμεύουν για τη χρηματοδότηση των βιομηχανιών όπλων.

Οι ίδιες βιομηχανίες που, όπως έγραψαν οι New York Times στις 16 Μαΐου 2023, και όπως επαναλαμβάνω εδώ και χρόνια, αγόρασαν κυριολεκτικά την πολιτική γραμμή στις ΗΠΑ που οδήγησε άμεσα στον τρέχοντα πόλεμο στην Ουκρανία. Με άλλα λόγια, αγόρασαν αυτόν τον πόλεμο. Έναν πόλεμο που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρασύροντας σε αυτόν πρώτα και κύρια την Ευρώπη. Είμαι 95 ετών και ελπίζω να μην τον δω ποτέ». Αυτά είναι τα λόγια του αριστερού καθολικού διανοούμενου Ρανιέρο Λα Βάλε, πρώην συντάκτη των εφημερίδων Il Popolo και L'Avvenire d'Italia, γερουσιαστή και δημοτικού συμβούλου της πόλης της Ρώμης και ιδρυτή της ιστοσελίδας Chiesa di Tutti Chiesa dei Poveri.

Ο Λα Βάλε επανέλαβε πρόσφατα την κατηγορία του ότι η πολιτική γραμμή και ο πόλεμος εξαγοράστηκαν και τα δύο. Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Στις 16 Μαΐου 2023, το Δίκτυο Μέσων Ενημέρωσης Eisenhower ανέλαβε ένα ολοσέλιδο άρθρο των New York Times για να δημοσιεύσει ένα έγγραφο υπογεγραμμένο από διάφορες εξέχουσες προσωπικότητες και ειδικούς, ιδίως από εκείνους της εθνικής ασφάλειας, κατηγορώντας την αμερικανική βιομηχανία όπλων ότι διέθεσε περίπου πενήντα εκατομμύρια δολάρια -που ισοδυναμούν με πάνω από ενενήντα εκατομμύρια δολάρια σε σημερινά χρήματα- για να πείσει μέλη του Κογκρέσου να προδώσουν τη δέσμευση που ανέλαβε η αμερικανική προεδρία να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ «ούτε μια ίντσα» προς τα ανατολικά, δηλαδή προς τη Ρωσία, με αντάλλαγμα την επανένωση της Γερμανίας. Για να επιτευχθεί αυτή η προδοσία, ιδρύθηκε μια ειδική ένωση, το όνομα της οποίας υποδηλώνει ρητά και ανοιχτά τον στόχο που επιδίωκε να επιτύχει, και τον οποίο πέτυχε: η Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών για την Επέκταση του ΝΑΤΟ. Κατάφεραν να την επεκτείνουν με την είσοδο όχι λιγότερων από 14 πρώην σοβιετικών χωρών, των οποίων οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί σίγουρα δεν είναι άφθαρτοι.

Αναβίωση του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού

Από τον Κώστα Βασιλίτσα

 

«Κάθε δολάριο είναι πιτσιλισμένο με λάσπη από τις «κερδοφόρες» πολεμικές προμήθειες... κάθε δολάριο είναι καλυμμένο με αίμα».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Profiting Without Producing: How Finance Exploits Us All (Verso, 2013) και The State of Capitalism: Economy, Society and Hegemony (Verso, 2023).

Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία συσσωρεύονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αναταραχής. Ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της γεωπολιτικής, όπως εκδηλώνεται στις μάχες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022 - με την άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους - και στην καταστροφή της Μέσης Ανατολής και την καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας και του λαού από το Ισραήλ. Παράλληλα με την ανοιχτή βία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ασκήσει εκτεταμένο οικονομικό καταναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εμπορικών κυρώσεων στη Ρωσία, παγώματος των αποθεματικών της κεντρικής της τράπεζας και χρήσης μηχανισμών διατραπεζικών πληρωμών για την απομόνωση της ρωσικής και άλλων οικονομιών από τα παγκόσμια νομισματικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ έφερε μια έντονη κλιμάκωση. Μέσα στον πρώτο χρόνο του, ο Τραμπ ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία δασμών εναντίον των σημαντικότερων εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, διακήρυξε τη δική του εκδοχή του Δόγματος Μονρόε για το δυτικό ημισφαίριο, απείλησε με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, απήγαγε στρατιωτικά τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας μετά την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού και σφίγγει τον κλοιό στην Κούβα. Πάνω απ 'όλα, ο Τραμπ, μαζί με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν απρόκλητο πόλεμο καταστροφής εναντίον του Ιράν με βαθιές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Το μοτίβο είναι πλέον σαφές: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιθετική γεωπολιτική δύναμη, ανοιχτά καταπιεστική, και αναπτύσσει στρατιωτικά και οικονομικά εργαλεία με μειωμένη αυτοσυγκράτηση. Τι συνδέει την αναβίωσή του με την τρέχουσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Πώς συνδέεται η γεωπολιτική αναταραχή με την καπιταλιστική αναπαραγωγή σε μια εποχή που η παραγωγική συσσώρευση έχει επιβραδυνθεί σε μια συρρίκνωση στον ιστορικό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο συνεχίζει να επεκτείνεται και να τροφοδοτεί την κερδοσκοπία;

Η εμφανής αναταραχή της παγκόσμιας τάξης έχει διάφορα ονόματα μεταξύ των επικριτών του καπιταλισμού. Σημαντικότερη μεταξύ αυτών είναι η «πολυκρίση», η οποία παρουσιάζει τις ταυτόχρονες οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, οικολογικές και γεωπολιτικές έκτακτες ανάγκες της εποχής μας ως μια ενδεχόμενη συσσώρευση κλυδωνισμών.1 Αλλά ο όρος αποτυπώνει τη συνύπαρξη και όχι την αιτιώδη συνάφεια . Δεν προσφέρει καμία ιεραρχία μεταξύ μηχανισμών και καμία εξήγηση των δομικών σχέσεων μεταξύ παραγωγής, χρηματοπιστωτικού τομέα και κρατικής εξουσίας που από κοινού δημιουργούν κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις.

Παράνομη εισβολή των μεταναστών σε "Ισπανικό" έδαφος

Του Κώστα Κουτσουρέλη

To 75% των νεοαφιχθέντων στη Θέουτα έχει ήδη "επιστρέψει", λένε οι Ισπανοί ιθύνοντες. Πολλές απορίες... "Επιστρέψει" για ποιον λόγο, έχει ταβάνι τελικά η "αλληλεγγύη" που ο Σάντσεθ και το κόμμα του τάζουν urbi et orbi; Έπαψε να ισχύει πια εκείνο το «κανείς άνθρωπος δεν είναι παράνομος»;

 Ή μήπως του αρκούν αυτοί οι 1.200.000 άνθρωποι που έγραψε άρον άρον στα δημοτολόγια για να συλλέξει, τι άλλο, ψηφαλάκια; Εν πάση περιπτώσει, πώς ακριβώς "επέστρεψαν", ξέρουμε; Αυτοί που ήρθαν κολυμπώντας, ξανάπεσαν στη θάλασσα; Έφυγαν οικειοθελώς; Μήπως "επαναπροωθήθηκαν" όχι και τόσο ευγενικά από τον ισπανικό στρατό και την Guardia Civil; 

Οι 50-τόσοι που έχασαν τη ζωή τους μέχρι τώρα, πώς την έχασαν; Ασκήθηκε άραγε και ευρωπαϊκή πίεση στο Μαρόκκο (λέγε με κυρώσεις και απειλές) για να τους ξαναδεχτεί; Και ήταν τάχατες όλοι τους Μαροκκάνοι, ελήφθη μέριμνα για να παλιννοστήσουν οι υπόλοιποι αξιοπρεπώς; 

Αν όντως οι εισερχόμενοι ήταν όντως υποκινούμενοι από ξένες κυβερνήσεις, μήπως αυτό έχει ξαναγίνει και αλλού;  

Ενοποίηση των μετώπων δηλ.επισημοποίηση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Δύο γεγονότα επιβεβαίωσαν αυτό που γνωρίζουμε εδώ και καιρό και, φυσικά, αφορούν κλιμακούμενες ενέργειες της Δύσης:

1) Η Ουκρανία βομβάρδισε ένα ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, με τον Ζελένσκι να αναλαμβάνει την ευθύνη.

2) Η CIA, η Ουκρανία και άλλες δυτικές δυνάμεις διαδίδουν τη θεωρία ότι το Ιράν λαμβάνει ρωσική και κινεζική τεχνολογική υποστήριξη για να χτυπήσει τους στόχους του (στην πραγματικότητα, η κινεζική υποστήριξη σε αυτό το συγκεκριμένο μέτωπο είναι γνωστή εδώ και μήνες, ενώ δεν έχει ακόμη προκύψει τίποτα για τη ρωσική υποστήριξη). Εν ολίγοις, σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, η Αμερική αντιμετωπίζει ένα ενωμένο μπλοκ με όλες τις δυνατότητες κλιμάκωσης που αυτό συνεπάγεται.

Όσον αφορά το σημείο 2), ο Τραμπ αρνήθηκε σε συνέντευξη Τύπου ότι υπάρχει οποιαδήποτε ρωσο-κινεζική βοήθεια προς τους Ιρανούς. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο, η συνέχιση των εικασιών σχετικά με τις εσωτεριστικά «ειρηνιστικές» προθέσεις του Τραμπ θα ήταν χάσιμο χρόνου, καθώς έχουμε οριστικά διαπιστώσει αυτό που παρατηρήσαμε κατά τη διάρκεια της θητείας του 2016-2020: δεν είναι τόσο ότι ο Τραμπ έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, όσο ότι ο κόσμος έχει τη δύναμη να αλλάξει τον Τραμπ.

Ουκρανία, η αγωνία ξεκινά με το ΝΑΤΟ να ακολουθεί

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς: παρά το γεγονός ότι το επίπεδο ηλιθιότητας στον δημόσιο διάλογο έχει φτάσει σε επίπεδα αδιανόητα μόλις πριν από μια δεκαετία, η ανάγνωση για τoύς θριάμβους του ουκρανικού στρατού αφήνει κάποιον να νιώθει σαστισμένος, αηδιασμένος από τη συστηματική χρήση ψεμάτων και απωθημένος από προκατασκευασμένες ψευδαισθήσεις. Και αναρωτιέται κανείς γιατί, εν μέσω αυτής της νικηφόρας εποχής, ο Ζελένσκι απομάκρυνε τον Στρατηγό Σύρσκι, Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, και Αρχηγό του Επιτελείου Στρατού Γκνάτοφ. Αυτό συμβαίνει ενώ οι λαϊκές διαμαρτυρίες μαίνονται για την απόλυση, πριν από δύο εβδομάδες, του Υπουργού Άμυνας Μιχαήλ Φεντόροφ, ορκισμένου εχθρού του Σύρσκι. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια του ηγέτη του Κιέβου να ανέβει ξανά την κατηφόρα στην οποία πέφτει: Ο Φεντόροφ ήταν στην πραγματικότητα υπέρ της επένδυσης ό,τι είχε απομείνει στην κατασκευή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, δεδομένου ότι η αναγκαστική στρατολόγηση πλέον αποτύγχανε κάθε στόχο και τα στρατεύματα στο μέτωπο ήταν ολοένα και πιο σπάνια, ενώ οι πράξεις δολιοφθοράς αυξάνονταν δυσανάλογα.

Τραμπ, Ιράν και παγκόσμια κλιμάκωση

Πηγή: Tommaso Merlo

Στην τελευταία αξιολύπητη παράσταση του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο εγκληματίας Τραμπ, με τους Ευρωπαίους να παίζουν τον συνηθισμένο ρόλο των άχρηστων κομπάρσων. Με αυτές τις άρχουσες τάξεις, διακινδυνεύουμε πραγματικά μια παγκόσμια κλιμάκωση. Εκτός από το συνηθισμένο του ρεπερτόριο ψεμάτων, προσβολών και γεροντικού παραληρήματος, ο Τραμπ ενθουσίασε το κοινό φτύνοντας το μνημόνιο με το Ιράν και διατάζοντας βομβαρδισμούς χωρίς καν να περιμένει την ταφή του Αγιατολάχ. Ένας κοινός εγκληματίας που, όταν έγινε πρόεδρος, έγινε και εγκληματίας πολέμου.

Η συμφωνία όριζε ότι ο έλεγχος του Στενού του Ορμούζ θα παρέμενε στο Ιράν, το οποίο δεσμεύτηκε να μην χρεώνει διόδια για τουλάχιστον τις 60 ημέρες των διαπραγματεύσεων, μέχρι να τεθεί σε ισχύ η νέα διαχείριση με το Ομάν. Το Ιράν επαναλαμβάνει επίσης εδώ και μήνες ότι σκοπεύει να διατηρήσει τον έλεγχο του Στενού, αλλά έτσι είναι με τους Αμερικανούς. Ποτέ δεν ξέρεις αν είναι ηλίθιοι ή απλώς προσποιούνται. Την επόμενη μέρα της υπογραφής του μνημονίου, ο Τραμπ άρχισε να το παραβιάζει, προτρέποντας τα εμπορικά πλοία να διασχίζουν τα Στενά χωρίς καμία έγνοια. Σαν να ήταν αυτός επικεφαλής. Όταν οι Ιρανοί αρχικά προειδοποίησαν και στη συνέχεια αντέδρασαν, ο Τραμπ άρχισε να ουρλιάζει και να βομβαρδίζει, παίζοντας το θύμα. Η γεωπολιτική γκαζολάζ επιδεινώθηκε με μεθόδους εκφοβισμού τύπου μαφίας. Σαν να είχε κερδίσει τον πόλεμο, και σαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να ήταν ακόμα η ηγεμονική δύναμη, αντί για ένα αδίστακτο κράτος που, μετά από δεκαετίες καταστροφής και αιματοχυσίας αθώων, θα έπρεπε να ντρέπεται και να πηγαίνει σπίτι του και να φροντίζει τους πλέον εξαντλημένους πολίτες του.

Όπως ακριβώς εμείς οι Ευρωπαίοι υπηρέτες και συνεργοί, άλλωστε. Το Ιράν έχει ήδη απαντήσει στην τελευταία επιθετικότητα του Τραμπ βομβαρδίζοντας ό,τι έχει απομείνει από τις αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και το Κατάρ, και τώρα θα δούμε πώς θα εξελιχθεί. Δηλαδή, αν θα συγκρατηθούν και θα επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ή αν αυτή τη φορά θα φτάσουν μέχρι τέλους στον αγώνα τους για απελευθέρωση από το δυτικό παιχνίδι.

Οι ΗΠΑ είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης»

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

«Θα σας δώσουμε άδεια να κατασκευάσετε τους Patriots. Είναι κάτι φανταστικό».
Αυτό είπε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ στον Βλαντιμίρ Ζελένσκι.
Ο Φεντερίκο Ραμπίνι το απολαμβάνει σήμερα στην Corriere: Με ή χωρίς Μάγκα, το Βαθύ Κράτος (ο ίδιος ο Ραμπίνι το αποκαλεί έτσι) πάντα κερδίζει.
Ο Τραμπ είναι μια τεράστια μπλόφα. Μια θάλασσα χυδαίας και άχρηστης φλυαρίας για να κάνει στη δεύτερη θητεία του όλα όσα έχουν κάνει και άλλοι πρόεδροι των ΗΠΑ. Ή χειρότερα.

Ο πολεμοχαρής Τζο Μπάιντεν είχε ούτως ή άλλως απαγορεύσει στον Ζελένσκι να χτυπήσει βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Ο Τραμπ έδωσε την άδεια.
Ο Μπάιντεν απέσυρε τις ΗΠΑ από το Αφγανιστάν. Ο Τραμπ επιτέθηκε στο Ιράν, απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, βομβάρδισε επτά διαφορετικές χώρες.
Όσοι πίστευαν στον Τραμπ δεν σκέφτονται συστημικά. Η αυτοκρατορία του δολαρίου είναι μια πλουτοκρατία που εκλέγει μόνο υπάκουους προέδρους, ακόμα κι αν είναι τρελοί όπως ο Τραμπ ή ηλίθιοι όπως ο Μπάιντεν.

Επιπλέον, η αυτοκρατορία του δολαρίου δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να επιτεθεί στον κόσμο. Να του επιτεθεί πολιτισμικά με ιδεολογική ανατροπή και τα σκουπίδια της ψυχαγωγίας. Να του επιτεθεί οικονομικά με τους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές της. Να του επιτεθεί στρατιωτικά με τα όπλα της.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι «ένας κλιματιζόμενος εφιάλτης», όπως τις αποκαλεί ο Geminello Alvi. Εξαιρετικά σύγχρονος, και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, εξαιρετικά βάρβαρος. Το αστικό πνεύμα στην πιο αγνή του μορφή, δηλαδή μηδενιστική. Όχι ρητός αθεϊσμός, σοβιετικού τύπου, αλλά η απόλυτη γκροτέσκη παρωδία, ακόμη και στη θρησκευτική σφαίρα.

Η πλήρης διάλυση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, την οποία βιώνουμε, συμπίπτει, σίγουρα όχι τυχαία, με την πλήρη υποταγή του -συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής και στρατηγικής- στην αγγλόφωνη αγένεια και στο οργιαστικό-εμπορικό της σύστημα.

Ο Τραμπ μιλάει λιγότερο για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» από τον Δημοκρατικό ομόλογό του και δηλώνει την απόρριψή του του άσεμνου μοντέλου της αφύπνισης (και πάλι, πιο επιφανειακά παρά ουσιαστικά). Αλλά στο τέλος, η ιστορία είναι η ίδια.

Η ψυχοπαθολογία του Τραμπ

Πηγή: Μάρκο Ντέλα Λούνα

Η Δρ. Σάρα Βιόλα, ψυχίατρος, στην οποία έδωσε συνέντευξη ο Μαρτσέλο Φόα, σκιαγράφησε την ψυχοπαθολογία του Τραμπ:

πρώτον, ναρκισσισμό με εξύψωση του εγώ και απώλεια της αίσθησης των ορίων·

δεύτερον, κοινωνιοπάθεια που εκδηλώνεται με αδυναμία αναγνώρισης και αποδοχής των άλλων και των απόψεων, των επιθυμιών και των επιλογών τους· να σχετίζεται με ενσυναίσθηση και να απαιτεί από όλους απλώς να συμμορφώνονται μαζί του, διαφορετικά είναι εχθροί του.

Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά προσωπικότητας προϋποθέτουν έντονη ανασφάλεια, υπεραντισταθμιζόμενη από αλαζονεία και απόρριψη κανόνων.

Η ψυχίατρος σημείωσε επίσης γνωστική παρακμή από πιθανή αρτηριοσκλήρωση, που εκδηλώνεται με απώλεια αναστολών, ειδικά όταν κάνει ακατάλληλα σχόλια και κατηγορίες. Τόνισε ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να χάσει τον αυτοέλεγχο και να ενεργήσει παρορμητικά.

Μετά τη συνέντευξη, στη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας, ο Τραμπ επέδειξε σαφώς γνωστική παρακμή, όχι μόνο αλλάζοντας επανειλημμένα και παιδαριωδώς την εκτίμησή του για τους συμμάχους του, αλλά και αναφερόμενος επανειλημμένα στον Ζελένσκι ως Πούτιν και κατηγορώντας «την Ισλαμική Δημοκρατία της Ιαπωνίας» ότι εκτόξευσε 111 πυραύλους εναντίον ενός από τα αεροπλανοφόρα του.

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Ώρα μηδέν για την αμερικανική αυτοκρατορία

Είμαστε μάρτυρες του τέλους της αμερικανικής αυτοκρατορίας – κάτι που συμπίπτει με την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική στρατηγική της απομόνωσης και καταστροφής των μεγάλων οικονομιών μέσω κυρώσεων, ταυτόχρονα με τη στρατιωτική κυριαρχία τους, ασφαλώς δεν λειτουργεί για χώρες που είναι αρκετά μεγάλες – έτσι ώστε να είναι σε μεγάλο βαθμό αυτάρκεις. Η Κούβα, με τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους της, την αδύναμη γεωργία και την έλλειψη σημαντικού βιομηχανικού τομέα, δεν είναι μια τέτοια χώρα – είναι όμως το Ιράν, με τα 90 εκατομμύρια κατοίκους του, με τη δική του παραγωγή όπλων, με την πυρηνική τεχνολογία και με τα ενεργειακά αποθέματα που χρειάζεται όλος ο πλανήτης. Ένας πλανήτης πάντως, στον οποίο οι ΗΠΑ δεν θα παρεμβαίνουν συνεχώς στις υποθέσεις άλλων χωρών, θα ήταν ένας ασφαλέστερος πλανήτης – ενώ η κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει αποδείξει ότι, οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στον Κόλπο δεν έχουν προστατεύσει τις χώρες εκεί, αλλά μάλλον τις έχουν καταστήσει στόχους.

Ανάλυση

Όπως γράφει ο Steve Keen, ένας μετακεϋνσιανός οικονομολόγος και από τους λίγους που είχαν προβλέψει το κραχ του 2008, «ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι στην καριέρα μου ως οικονομολόγος, θα γινόμουν μάρτυρας της στιγμής που η αμερικανική αυτοκρατορία θα έφτανε ορατά και αμετάκλητα στα όριά της».

Συνεχίζει δε λέγοντας ότι, αυτό ακριβώς συνέβη – ενώ δεν είναι τυχαίο το ότι συνέβη στο 250ό έτος της ύπαρξης των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν ήταν δε η διπλωματία που οδήγησε στην εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν – αλλά ξεκάθαρα η οικονομία.

Επί δεκαετίες τώρα, οι οικονομολόγοι προειδοποιούσαν σταθερά ότι, οι κυρώσεις εναντίον μεγάλων, πλούσιων σε πόρους και πυκνοκατοικημένων χωρών, απλά δεν λειτουργούν – ενώ πλέον υπάρχουν εμπειρικές αποδείξεις που μεταδίδονται ζωντανά από τη Μέση Ανατολή.

Μια δυτική «καρικατούρα» καταρρέει

Συνεχίζοντας, για πολλές δεκαετίες η εικόνα της Δύσης για το Ιράν ήταν μια «καρικατούρα»: κακοί μουλάδες στην κορυφή, ένας καταπιεσμένος πληθυσμός, καθώς επίσης μια απομονωμένη, καθυστερημένη χώρα. Αυτή η αφήγηση ακουγόταν για το Ιράν – έως ότου ξέσπασε ο πόλεμος και ξαφνικά οι Ιρανοί διαπραγματευτές κάθονταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία. Άνθρωποι σοβαροί, με υψηλή νοημοσύνη, μορφωμένοι και με στρατηγική νοοτροπία – επίσης, άνθρωποι που είχαν σαφώς λάβει υπόψη την κατάστασή τους.

Επιπλέον, αυτό που μάθαμε κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου είναι ανησυχητικό: η χώρα προφανώς προετοιμαζόταν ακριβώς για αυτή τη σύγκρουση, εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες. Ειδικότερα, το Ιράν είχε χωρίσει το στρατό του σε 31 ξεχωριστές μεραρχίες, που αντιστοιχούν στις 31 επαρχίες της χώρας – με στόχο να μπορεί να συνεχίσει να μάχεται, ακόμη και χωρίς κεντρική διοίκηση. Διέθετε δε πυραύλους, η ύπαρξη των οποίων ήταν άγνωστη στη Δύση – οι οποίοι όμως ήταν ικανοί να χτυπήσουν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία.

Γιορτάζουν την 250ή επέτειο απειλώντας με σφαγή

Μόλις χθες, στο αποκορύφωμα των εορτασμών για την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τραμπ είχε την καλή λογική να πει ότι κατά τη διάρκεια των τελετών κηδείας που λαμβάνουν χώρα στην Τεχεράνη για τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ -που δολοφονήθηκε από αμερικανικά όπλα- θα μπορούσε για άλλη μια φορά να εξαλείψει ολόκληρη την ιρανική ηγεσία, όλους παρόντες στις νεκρώσιμες τελετές, μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους. Τώρα, είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ είναι ένα άτομο πιο δυσάρεστο από τα κακά σκύλου στις σόλες των παπουτσιών του, και ότι τώρα έχει κατακλυστεί από έναν ασταθή και ανίατο παθολογικό ναρκισσισμό, αλλά θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι πρόκειται για απλό ατύχημα: δεν μπορείς να πεις ορισμένα πράγματα χωρίς ένα κοινό που με κάποιο τρόπο εκτιμά αυτές τις εκρήξεις ή δεν βλέπει τον παραλογισμό τους. Αλλά αυτό ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό της Αμερικής και της ολιγαρχίας της, η οποία -πολύ λανθασμένα- παρουσιάζεται ως ένα παγκόσμιο μοντέλο δημοκρατίας. Και σήμερα δείχνει σαφή σημάδια παρακμής δεδομένης της πραγματικής κατάστασης, με το πλουσιότερο 10% να ελέγχει την κυβέρνηση και να αγωνίζεται να προστατεύσει τον πλούτο του, ενώ το υπόλοιπο 90% καταπίνεται από τις αμαρτίες της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας διακήρυξε ότι «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι », ότι οι κυβερνήσεις αντλούν τις εξουσίες τους από τη λογική και τη «συγκατάθεση των κυβερνωμένων» και ότι ο λαός έχει καθήκον να «αλλάξει ή να καταργήσει» οποιαδήποτε κυβέρνηση που θίγει τα «αναφαίρετα» δικαιώματά του στη «ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας».