Η βασίλισσα της Ελλάδος Αμαλία και ο Βασιλικός Κήπος της Αθήνας11 Ιουλίου 2026

Τα Ανάκτορα των Αθηνών, κτισμένα για τον πρώτο βασιλέα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους Όθων1 ήταν ο σημαντικότερος αρχιτεκτονικός σχεδιασμός (διάρκεια ανέγερσης 1836-1843) στη νέα πρωτεύουσα. Επανειλημμένως έχει τονισθεί η βαρύνουσα σημασία που έμελλε να διαδραματίσει το οικοδόμημα αυτό στην πολεοδομική εξέλιξη της νέας Αθήνας, καθώς και το γεγονός ότι η ανέγερσή του σηματοδότησε, όπως ανεμένετο, την ανάπτυξη μιας ιδιότυπης κλασικιστικής αρχιτεκτονικής στον ελληνικό χώρο.

Ο βασιλεύς Λουδοβίκος Α΄της Βαυαρίας για πολιτικούς λόγους, και προκειμένου να εδραιωθεί η εξουσία της δυναστείας των Wittelsbach στην Ελλάδα, επιθυμούσε την ταχύτερη δυνατή έναρξη της οικοδομήσεως των ανακτόρων. Κατά τη διάρκεια της τετραμήνου παραμονής του στην Αθήνα (από τον Δεκέμβριο του 1835 έως τον Μάρτιο του 1836) και κατόπιν επανειλημμένων γνωμοδοτήσεων σχετικά με τις κατάλληλες περιοχές χωροθετήσεως του κτηρίου, καθώς και κατόπιν συντάξεως δύο διεξοδικών αναφορών των θεραπόντων ιατρών του Όθωνος Röser και Wibmer (που τις υπέβαλαν την πρωτοχρονιά του 1836 και στις οποίες συνιστούσαν ως πλέον υγιεινή περιοχή για την ανέγερση των Ανακτόρων τις ανατολικές παρυφές της πόλεως, δηλαδή την περιοχή του αρχαίου Λυκείου), ο βασιλεύς Λουδοβίκος – παρακάμπτοντας τον διστακτικό υιό του ‘Οθωνα – έκανε δεκτή την πρόταση των δύο ιατρών.

Ο Friedrich von Gaertner (1791-1845), ο αρχιτέκτων, στον οποίον ο βασιλεύς Λουδοβίκος ανέθεσε την εκπόνηση των σχεδίων των Ανακτόρων, ώρισε ως ακριβή τόπο χωροθέτησής τους όχι τη νότια κλιτύ του Λυκαβηττού, αλλά μια χαμηλή έξαρση του εδάφους στις ανατολικές παρυφές της νέας πόλεως, κοντά στην πύλη του Διοχάρους του αρχαίου τείχους, από όπου απολάμβανε κανείς ανεμπόδιστα τη θέα του Σαρωνικού, της Ακροπόλεως και της παλαιάς πόλεως.

Άποψη της Αθήνας από τον Λυκαβηττό. Διακρίνεται το τείχος του βοεβόδα Χασεκή και στον ορίζοντα τα βουνά της Σαλαμίνας. Επιχρωματισμένη χαλκογραφία του Franz Heger (1792-1836).

Η επιλογή του συγκεκριμένου σημείου για τη χωροθέτηση των Ανακτόρων υπήρξε πολύ επιτυχής διότι προσέφερε έναν ανοικτό περιβάλλοντα χώρο και υπερυψωμένη θέση, η οποία εξησφάλιζε άριστες οπτικές διασυνδέσεις. Ξενίζει, ωστόσο, η αδιαφορία του Gaertner για μια μελετημένη πολεοδομική ένταξη των Ανακτόρων στον ιστό τόσο της παλαιάς όσο και της νέας πόλεως. Το οικοδόμημα αναγείρεται σε μια προνομιούχο θέση που γεννά αυθορμήτως την σκέψη δημιουργίας μιας εκτεταμένης περιοχής πρασίνου, η οποία θα μπορούσε να εκτείνεται από τις κλιτύες του Λυκαβηττού μέχρι τις όχθες του Ιλισσού.2 Και πράγματι, αργότερα το νότιο τμήμα αυτής της περιοχής απέκτησε ενιαίο χαρακτήρα χώρου αναψυχής στο κέντρο της πόλεως, καθώς περιλαμβάνει τον Βασιλικό Κήπο, τον Κήπο του Ζαππείου, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τέλος, τον αναδασωμένο Λόφο του Αρδηττού. Ο αρχιτέκτων των Ανακτόρων ωστόσο αγνόησε αυτή την προοπτική. Η ενασχόλησή του με τη διαμόρφωση του τοπίου που περιβάλλει τα Ανάκτορα υπήρξε μάλλον επιπόλαιη, θα λέγαμε μάλιστα συμβατική. Έχει κανείς την εντύπωση πως ήθελε να αποφύγει τη διευθέτηση αυτού του θέματος. Και είχε τους λόγους του: επειδή εκείνη την εποχή επικρατούσε ακόμα αβεβαιότητα όσον αφορά την εφαρμογή του αναθεωρημένου από τον Leo von Klenze πολεοδομικού σχεδίου των Αθηνών (1834), ο Gaertner, σοφά πράττοντας, προτίμησε να αποφύγει τη διατύπωση συγκεκριμένων πολεοδομικών προτάσεων διαρρυθμίσεως του περιβάλλοντος χώρου για να μη θέσει σε κίνδυνο την εφαρμογή του σχεδίου του για τα Ανάκτορα.

Ἡ παρακμή τῆς Ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας καί ἡ εὐθύνη τῶν πολιτῶν της

από Φώτης Σχοινάς

-15 Ιουλίου 2026

Τό κατωτέρω κείμενο εἶναι μία σύντομη σπουδή καί κριτική στή Δημοκρατία∙ καί κυρίως στήν ἄκρατη, ριζοσπαστική, Ἀθηναϊκή δημοκρατία μετά τίς μεταρρυθμίσεις τοῦ Ἐφιάλτη. Πρόθεσή μας εἶναι καταδείξουμε τήν εὐθύνη τῶν πολιτῶν καί ὄχι μόνο τῶν ἡγετῶν τῆς Ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας γιά τήν πτώση καί τήν παρακμή της. Ἡ δημοκρατία εἶναι τό πολίτευμα τῆς εὐθύνης, ἀτομικῆς καί συλλογικῆς. Γιά τήν εὔρυθμη λειτουργία της εὐθύνονται ὄχι μόνο οἱ ἡγέτες, ἀλλά καί ὁ λαός,οἱ πολῖτες.Προϋπόθεση sine qua non τῆς δημοκρατίας εἶναι ὄχι μόνο ἡ ἐνεργός, ἀλλά καί ἡ νηφάλια, ἡ νουνεχής, ἡ ἔμφρων συμμετοχή τῶν πολιτῶν στά δημοκρατικά δρώμενα. Ὅ,τιδήποτε ὑπερβαίνει τή λογική καί τό μέτρο ἐκ μέρους τῶν πολιτῶν μπορεῖ νά ὁδηγήσει σέ καταστροφή τό εὐπαθές πολίτευμα τῆς δημοκρατίας.

Τό γενικῶς ἐπικρατοῦν πνεῦμα μιᾶς κοινωνίας, αὐτό πού ὀνομάζει ὁ Μάξ Βέμπερ, “νομολογική γνώση” μιᾶς κοινωνίας (πού καθορίζει στά ἐπιμέρους ἄτομα τί εἶναι καλό καί τί κακό, τί εἶναι ἐπιτρεπτό καί τί ἀνεπίτρεπτο, τί εἶναι νόμιμο καί τί ἀθέμιτο) τό διαμορφώνει ἡ κοινωνία στό σύνολό της καί σχετικῶς μικρότερη συμμετοχή ἔχουν στή διαμόρφωσή του οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί (βεβαίως σημαντική εἶναι καί ἡ συμβολή τῶν Μ.Μ.Ε., ἀλλά καί αὐτά, καθορίζουν βεβαίως, ἀλλά καί καθορίζονται ἀπό τήν κοινή γνώμη τῆς κοινωνίας). Βεβαίως ἔχει λεχθεῖ ἀπό τόν Ἰσοκράτη ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχομένων, ἀλλά σέ μία δημοκρατική καί “ἀνοικτή” κοινωνία ἰσχύει ἐξίσου καί τό ἀντίστροφο, ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχομένων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχόντων. Στήν οὐσία πρόκειται γιά δυναμική ἀλληλεπίδραση καί ἀλληλεπενέργεια. Μάλιστα τολμῶ νά πῶ ὅτι περισσότερο εὐθυγραμμίζονται οἱ πολιτικοί πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τοῦ λαοῦ, παρά ὅτι ὁ λαός εὐθυγραμμίζεται πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τῶν πολιτικῶν. Τοὐλάχιστον τοῦτο ἰσχυρίζεται ὁ Γύλιππος, ὁ Λακεδαιμόνιος στρατηγός, στό λόγο του μετά τήν συντριπτική ἧττα τῶν Ἀθηναίων στή Σικελία καί τήν ἄνευ ὅρων παράδοσή τους στούς Συρακουσίους, ἀντικρούοντας τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Συρακοσίου Νικολάου ὅτι πρέπει νά δείξουν φιλανθρωπία στούς Ἀθηναίους, ἐπειδή παρεσύρθησαν ἀπό τόν Ἀλκιβιάδη: «Ἀλλ᾿εὑρήσομεν τούς συμβούλους κατά τό πλεῖστον στοχαζομένους τῆς τῶν ἀκουόντων βουλήσεως, ὥσθ᾿ ὁ χειροτονῶν τῷ ῥήτορι λόγον οἰκεῖον ὑποβάλλει τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως. οὐ γάρ ὁ λέγων κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλ᾿ ὁ δῆμος ἐθίζει τόν ῥήτορα τά βέλτιστα λέγειν χρηστά βουλευόμενος».[1] Μετάφραση (φιλολογικῆς ὁμάδας τοῦ Κάκτου): «Διαπιστώνουμε, ὅμως, ὅτι τίς περισσότερες φορές οἱ εἰσηγητές ἐκφράζουν τή θέληση τῶν ἀκροατῶν, ἔτσι ὥστε ὁ ψηφοφόρος νά ὑποβάλλει στόν ρήτορα τά λόγια πού ταιριάζουν μέ τίς δικές του ἐπιθυμίες. Διότι ὁ ὁμιλητής δέν εἶναι κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλά ὁ λαός συνηθίζει τόν ρήτορα νά προτείνει τό καλύτερο, μέ τό νά υἱοθετεῖ τά σωστά».Ἡ μετοχή βουλευόμενος εἶναι ὑποθετική μετοχή. Ἀπαραίτητη λοιπόν προϋπόθεση γιά νά προτείνει καί νά λέγει τά βέλτιστα ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ λαός νά βουλεύεται (=νά σκέπτεται) χρηστά, διότι ὁ λαός κατευθύνει τόν ρήτορα καί ὄχι τό ἀντίθετο. Σημειωτέον ὅτι ὁ “ρήτωρ” εἶναι ὁ πολιτικός ἡγέτης στήν πολιτική ὁρολογία τῆς ἀρχαιότητος.

Ο ΓΙΟΥΚΙΟ ΜΙΣΙΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

(Απόσπασμα από «ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ»/ アポロの杯/ Aporo no sakazuki - 1952)

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

«Η Ελλάδα είναι μια χώρα που ονειρευόμουν εδώ και πολύ καιρό να επισκεφτώ. Καθώς το αεροπλάνο πετούσε πάνω από τη Διώρυγα της Κορίνθου, μετά το Ιόνιο Πέλαγος, είδα τα ελληνικά βουνά λουσμένα στον ήλιο που έδυε και τα εσπερινά σύννεφα να λάμπουν σαν λιωμένος χρυσός πάνω σε ελληνικές πανοπλίες. Πρόφερα το όνομα της Ελλάδας - το όνομα που κάποτε οδήγησε τον Μπάιρον, παγιδευμένο από μια γυναίκα, στο πεδίο της μάχης· το όνομα που έθρεψε το ποιητικό πνεύμα του μισάνθρωπου Χέλντερλιν· αυτό το όνομα που έδωσε θάρρος στον χαρακτήρα της Armance του Σταντάλ καθώς ξεκινούσε τις τελευταίες νότες στην παρτιτούρα της ζωής της.

Από το δημόσιο λεωφορείο που με μετέφερε από το αεροδρόμιο στο κέντρο της πόλης, αντίκρισα μέσα από το παράθυρο την Ακρόπολη της αρχαίας ελληνικής πόλης, κάτω από τα νυχτερινά φώτα. Βρίσκομαι πλέον στην Ελλάδα. Είμαι μεθυσμένος από απέραντη ευτυχία — αν και η οκνηρία μου στην κράτηση ενός αξιοπρεπούς ξενοδοχείου με έχει αναγκάσει να μείνω σε ένα άθλιο πανδοχείο τρίτης κατηγορίας, αν και ο πληθωρισμός κάνει ένα γεύμα σε ένα εστιατόριο πρώτης κατηγορίας να κοστίζει εβδομήντα χιλιάδες δραχμές [σ.μ.: είμαστε στο 1952], αν και είμαι ίσως ο μόνος Ιάπωνας σε αυτή την πόλη, αυτή την ώρα, και ενώ δεν ξέρω λέξη ελληνικά και δεν μπορώ καν να διαβάσω τις πινακίδες των καταστημάτων.

Άφησα την πένα μου να ρέει ελεύθερα. Σήμερα, επιτέλους είδα την Ακρόπολη της αρχαίας ελληνικής πόλης! Είδα τον Παρθενώνα! Είδα τον Ναό του Διός! Στο Παρίσι, χωρίς χρήματα, είχα χάσει σχεδόν κάθε ελπίδα να κάνω αυτό το ταξίδι. Αυτές οι σκηνές εμφανίζονταν συχνά στα όνειρά μου. Γι' αυτό, σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε αν αφήσω κάτω την πένα μου για μια στιγμή.

Αέναη εκποίηση ζωών και χώρας...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

"Δεν ξέρω αν αυτά που θα γράψω σας ξαφνιάσουνε, αλλά πάντως εμένα με ξάφνιασαν. 

Σαν τον υποτιθέμενο βάτραχο στη κατσαρόλας που δεν καταλαβαίνει το νερό που ζεσταίνεται στη φωτιά, σα να «κάηκα» ξαφνικά:

Σε όσους παρακολουθούν τις αναρτήσεις μου, το τελευταίο διάστημα είμαι όλο και περισσότερο στη Νέα Υόρκη και όλο και λιγότερο στην Αθήνα. 

Έτσι και αλλιώς, από τύχη ή ατυχία, τα τελευταία 20 χρόνια εργάζομαι στο εξωτερικό, και δεν έχω λόγο να κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας. 

Προσθέστε και τα δύο χρόνια πανδημίας, προφανώς ή εγώ κάτι έχω χάσει, ή ο πολύς κόσμος το ζει κάθε μέρα ώστε να μην του κάνει εντύπωση.

Here it goes, που λένε και στην καινούργια μου γειτονιά: 

Δυτικά της πλατείας Συντάγματος, κατεβαίνοντας Μητροπόλεως και όλη η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, δεν υπάρχει πόλη. 

Έχει εξαφανιστεί. 

Δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό. 

Είναι όλη AirBnB και «μπουτίκ» ξενοδοχεία. Σε αυτή την περιοχή της Αθήνας δεν ζουν πλέον Αθηναίοι. 

Περπάτησα τους δρόμους και παντού ήταν μόνο τουρίστες. 

Για την ακρίβεια ατέλειωτοι τουρίστες, που γυρνάνε σε μικρές ή μεγάλες ομάδες, με οδηγούς που κρατάνε σημαιούλες, με λεωφορεία που τους ανεβοκατεβάζουν, με selfie sticks. 

Αφού δεν υπάρχει πόλη δεν υπάρχουν κανονικά καταστήματα πόλης. 

Δεν υπάρχουν οπωροπωλεία, κρεοπωλεία, κουρεία. 

Υπάρχουν εστιατόρια Greek tavern και ταχυφαγεία και μπαρ και καταστήματα με σουβενίρ. 

Όλη η πρώην πόλη των Αθηνών από το Σύνταγμα προς την Ακρόπολη έχει μετατραπεί σε ένα Γκρικ theme park δευτερότριτης κατηγορίας.

Από την άλλη, υπάρχουν περιοχές που έχουν απλώς καταρρεύσει. 

Παράδειγμα, η περιοχή γύρω από την Παλαιά Βουλή και πίσω προς την πλατεία Καρύτση είναι γεμάτη κλειστά καταστήματα. Έκανα μια βόλτα να βρω κάτι πρόχειρο να φάω και ήταν όλα πίσω από μεταλλικούς φράχτες. 

Ἀθήνα: Ἡ πόλις πού ξεχνᾶ τούς εὐεργέτες της

Ἀπό τό Ζάππειο ἕως τήν τελευταία ἀγροικία τοῦ Ἐλαιώνα, ἡ Ἀθήνα ἀπομακρύνεται ἀπό τήν παράδοση πού τήν διεμόρφωσε

H Aθήνα ὑπῆρξε, ἴσως, ἡ εὐρωπαϊκή πρωτεύουσα πού εὐνοήθηκε περισσότερο ἀπό τήν ἔννοια τῆς εὐεργεσίας. Ἀπό τό Ζάππειο Μέγαρο ἕως τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τό Ἐθνικό καί Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί τό Ἐθνικό Ἀστεροσκοπεῖο Ἀθηνῶν, τό Παναθηναϊκό Στάδιο, νοσοκομεῖα, μέγαρα κ.ἄ., ἡ νεοκλασσική πόλις οἰκοδομήθηκε μέ τό ὅραμα καί τήν γενναιοδωρία ἰδιωτῶν. Οἱ εὐεργέτες ἄφησαν στήν ἑλληνική πρωτεύουσα ἀποτυπώματα πολιτισμοῦ, παιδείας καί συλλογικῆς αὐτοπεποιθήσεως.

Σήμερα, αὐτή ἡ παράδοσις μοιάζει νά ἔχει ἀτονήσει ἐπικίνδυνα. Δέν εἶναι ὅτι δέν ὑπάρχουν πλέον εὔποροι Ἕλληνες ἤ διεθνεῖς παράγοντες πρόθυμοι νά συνεισφέρουν. Εἶναι ὅτι τό περιβάλλον πού τούς ὑποδέχεται δέν ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη οὔτε διασφαλίζει ὅτι ἡ προσφορά τους θά τύχει τοῦ σεβασμοῦ πού ἀπαιτεῖται. Ἡ εὐεργεσία εἶναι σχέσις ἐμπιστοσύνης μεταξύ δωρητοῦ καί κοινωνίας. Καί αὐτή ἡ σχέσις φαίνεται νά ἔχει διαρραγεῖ. Ἀποκαλύπτουμε σήμερα (σελ. 4) τήν ἀπίστευτη περιπέτεια μέ τήν περιουσία πού κατέλειπε ὁ Πέτρος Κοκκώσης, τήν τελευταία ἀγροικία τοῦ Ἐλαιώνα, στόν Δῆμο Ἀθηναίων καί ἐσώθη –τελευταῖα στιγμή– ἀπό τά… δόντια ἐπιδόξου καταπατητοῦ.

Χαρακτηριστικό ἐπίσης εἶναι τό παράδειγμα μεγάλης ἀκίνητης περιουσίας πού ἄφησε, ἐπίσης στόν Δῆμο Ἀθηναίων, Ναξιώτης εὐεργέτης. Ἀντί ἡ πόλις νά διαφυλάξει καί νά ἀξιοποιήσει τήν κληρονομιά, τήν ἔχασε μέσα ἀπό δικαστικές διεκδικήσεις, ἀδυνατῶντας νά τήν ὑπερασπιστεῖ ἀποτελεσματικά. Τό περιστατικό αὐτό δέν ἀποτελεῖ ἐξαίρεση, ἀλλά σύμπτωμα. Πίσω του κρύβεται μιά χρόνια διοικητική ἀνεπάρκεια, μιά ἔλλειψις στρατηγικῆς καί, ἐν τέλει, μιά ὑποτίμησις τῆς ἴδιας τῆς ἔννοιας τῆς δωρεᾶς.

του Αγίου Ελευθερίου

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Τα παλιά τα χρόνια πολλές εγκυμονούσες γυναίκες ακουμπούσαν την εικόνα του Αγίου Ελευθερίου (που εορτάζει σήμερα) στη κοιλιά τους,καθώς προσδοκούσαν τη "καλή λευτεριά"που προσφέρει ο Άγιος Ελευθέριος και  θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Βέβαια πριν τον τιμώμενο Άγιο,

30 παππούδες πίσω ,οι γυναίκες της εποχής και στα ίδια  μέρη,προσφεύγαν στην  Ειλήθυια(Λυτηρία ή και Ελευθούσα) τη "θεά"της γέννας, προκειμένου να έχουν τη προσδοκώμενη έλευση τοκετού.

Της οποίας υπήρχε και ο ομώνυμος ναος στη σημερινή πλ.Μητροπολεως.

Εκεί που σήμερα βρίσκεται ο ναός που αρχικά  ήταν αφιερωμένος στην «Παναγία Γοργοεπήκοο» ή και  Άγιος Ελευθέριος.

Υπήρξε ο μικρότερος καθεδρικός ναός στον κόσμο, καθώς αποτέλεσε έδρα μητροπολίτη(λίγο μετά την Καταλανική κυριαρχία στην Αθήνα) ,

καθολικό μονής, 

από τις αρχές του 18ου αι. ανήκε στη Μητρόπολη Αθηνών,

στα χρόνια της Τουρκοκρατίας λειτουργούσε ως ενοριακός ναός και ανήκε στην επισκοπική κατοικία ως τόπος προσευχής του μητροπολίτη,

μετά την επανάσταση, το 1834, χρησίμευσε για την αποθήκευση αρχαιοτήτων

το 1841 στέγασε τη δημόσια βιβλιοθήκη και λίγα χρόνια αργότερα επισκευάστηκε και 

μετά την έξωση του Όθωνα, το 1862 και  ονομάστηκε Άγιος Ελευθέριος.

Η πιο Αθηναϊκή εκκλησία των Αθηνών είναι μοναδική στην βυζαντινή αρχιτεκτονική, καθώς είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από μάρμαρα και λίθους που προέρχονται από άλλα κτήρια (σπόλια). 

Στο κάτω μέρος  τοποθετημένοι απλοί λίθοι ορθογωνισμένοι, ενώ στο επάνω μέρος έχουν τοποθετηθεί ανάγλυφα που αποτελούν ένα σύνολο ανεξαρτήτως εποχής, από αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά, παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά, μέχρι το τέλος του 12ου αιώνα. 

Ένα μοναδικό "κολλάζ", με μεγάλη σημασία στην ιστορία της τέχνης που αξίζει να το "ψάξετε".

Ενα κτήριο που συνδέει τα μεσοβυζαντινή εκκλησία με τους αρχαίους ναούς και βέβαια τη βυζαντινή Αθήνα(μια άγνωστη εν πολλοίς περιοδος)με το κλασικό παρελθόν της.

Η κα Μενδώνη το 2025 αποφάσισε να κλείσει τον λόφο της Πνύκας, χωρίς καμία μέριμνα για τα ιστορικά έργα Πικιώνη. Η υπόθεση πλέον βρίσκεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Επειδή αυτά δεν λέγονται από 'κει που πρέπει και η "μουλωχτη" και μακροβιότερη υπουργός βρίσκει και τα κάνει...

📍 ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΦΟ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

📆 Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2025

🕛 12:00 το μεσημέρι

📍 Φιλοπάππου, απέναντι από την Ακρόπολη, στο πάρκο πίσω από το τέρμα των λεωφορείων 230

Η κα Μενδώνη το 2025 αποφάσισε να κλείσει τον λόφο της Πνύκας, χωρίς καμία μέριμνα για τα ιστορικά έργα Πικιώνη. Η υπόθεση πλέον βρίσκεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

🔎 Το ιστορικό του "φράχτη" της Πνύκας

Το 2018, το Υπουργείο Πολιτισμού επιχείρησε να κλείσει παράνομα τον λόφο της Πνύκας με φράχτη βαρέος τύπου με τσιμεντένια βάση και κάγκελα ύψους 2 μέτρων. Ένα έργο χωρίς τις απαραίτητες άδειες, χωρίς οικοδομική άδεια, χωρίς δημόσια διαβούλευση. Οι κάτοικοι έκαναν το αυτονόητο: σταμάτησαν τις εργασίες με νόμιμα μέσα.

Αντί όμως να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι για τα παράνομα έργα, οι κάτοικοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με κακουργηματικές κατηγορίες και μια SLAPP αγωγή που ζητούσε 33.000€. Μια εξάχρονη δικαστική οδύσσεια που στόχο είχε να τρομοκρατήσει όσους υπερασπίζονται τον δημόσιο χώρο.

🔔 13 Νοεμβρίου 2025 – Η Αθώωση!

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών αθώωσε τους πέντε κατηγορούμενους. Απέρριψε την κατηγορία της ψευδούς καταμήνυσης και αναγνώρισε ότι οι πολίτες έδρασαν για να προστατέψουν τον λόφο, την ιστορία και την πρόσβαση όλων μας.

❗ Όμως ο κίνδυνος παραμένει.

Βασίλης Χατζηϊακώβου: «Κάποτε κάθε τετραγωνικό της Σόλωνος ήταν ένας σταθμός μύησης»

13 Οκτωβρίου 2025 348

«Στην πορεία σχετίστηκα με σπουδαία πρόσωπα και απομυθοποίησα πολλά. Ναι, ο Τσάκαλος ήταν το Σχολείο μου και μαζί με άλλες μεγάλες μορφές και καταστάσεις που έζησα ήταν τελικά και το Πανεπιστήμιό μου. Από αυτούς διδάχθηκα και μου έδειξαν εμπράκτως ότι η στήριξη δεν έρχεται από προγράμματα και επιδοτήσεις, αλλά από ανθρώπους που σε αναγνωρίζουν και σε ωθούν. Τελικά, ίσως η μεγαλύτερη στήριξη είναι η ανθρώπινη σχέση» μας είπε μεταξύ άλλων ο Βασίλης Χατζηϊακώβου. Μιλήσαμε μαζί του με αφορμή το αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Η δική μου Σόλωνος… και τρία σύννεφα στον ουρανό» (εκδ. Ιωλκός).

Συνέντευξη στον Σόλωνα Παπαγεωργίου

Ο Βασίλης Χατζηϊακώβου έχει υπηρετήσει το βιβλίο από πολλά πόστα: ως ιδρυτής και ιθύνων νους των εκδόσεων Παρουσία, ως πρόεδρος του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, οργανωτής εκθέσεων και παρουσιάσεων. Πρόσφατα δε, εμφανίστηκε με μία ακόμη ιδιότητα, αυτήν του συγγραφέα, δημοσιεύοντας από τις εκδόσεις Ιωλκός το αυτοβιογραφικό έργο Η δική μου Σόλωνος… και τρία σύννεφα στον ουρανό, στο οποίο ξαναζωντανεύει ο κόσμος του βιβλίου μιας περασμένης εποχής, για το μυθικό χαμένο κέντρο της οδού Σόλωνος.

Μιλήσαμε, λοιπόν, με τον Βασίλη Χατζηϊακώβου για το συγγραφικό του ντεμπούτο και το πέρασμα από το τότε στο τώρα: τι άλλαξε και τι παραμένει ίδιο;

Δραστηριοποιείστε εδώ και χρόνια στον χώρο του βιβλίου, περνώντας από πολλά πόστα, ως εκδότης, βιβλιοπώλης, πρόεδρος του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, κλπ., και πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο σας βιβλίο, Η δική μου Σόλωνος… και τρία σύννεφα στον ουρανό (εκδ. Ιωλκός). Γιατί ένα βιβλίο, λοιπόν, τη δεδομένη χρονική στιγμή;

Πρωτίστως και ευχαριστώντας για την ωραία αυτή ευκαιρία, λέω, ότι αποκαλώ αυτό το βιβλίο οφειλή και απαντώ ότι κάποια στιγμή κάποια πράγματα έπρεπε να ειπωθούν, έστω λίγα από τα πολλά για τα οποία θα μπορούσα να μιλήσω μέσω του μέσου που διακονώ σαράντα χρόνια. Όχι ως επίδειξη εμπειριών, αλλά ως ανάγκη μαρτυρίας. Όταν ζεις μια ζωή μέσα στο βιβλίο -όχι απλώς ως μέσω επιβίωσης, αλλά ως στάση και τρόπο ζωής, ως δημιουργία, εργαλείο αισθητικής και αυτογνωσίας-, έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να πάρεις θέση και ίσως να αντισταθείς με αντάρτικο. Ακριβώς το βιβλίο αυτό είναι η δική μου θέση απέναντι στον χρόνο, στα πρόσωπα, στην ιστορία του χώρου, στη μνήμη και στην αδιαφορία, στην ισοπέδωση.

Έχει ακόμα μυστικά ο Εθνικός Κήπος;

Περιοδικό «Κ»

Τα σπάνια φυτά και τα ζώα, τα αρχαιολογικά ευρήματα, οι προτομές, το πάθος της Αμαλίας, οι τουρίστες και οι Αθηναίοι, σε μια αποκαλυπτική ξενάγηση

Επισκέπτες διασχίζουν το ξύλινο γεφυράκι πάνω από τη λίμνη με τις πάπιες. (Φωτογραφίες: Αγγελος Μπαράι)

Δες και ΕΔΩ...

Γιώργος Ψωμιάδης

18.09.2025 


«Ούτε ένα ανάγλυφο μέσα στον Εθνικό Κήπο δεν μιλάει για τη γυναίκα που το έχει φυτεύσει», έγραφε το 1934 ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Εάν περπατήσει κανείς στα μονοπάτια του σήμερα, κάτι λιγότερο από έναν αιώνα μετά, δεν θα βρει ούτε τώρα κάποια απεικόνιση της δημιουργού του.

Το ζεστό, όμως, αυτό πρωινό, όταν διασχίζουμε την κεντρική του είσοδο μαζί με αναψοκοκκινισμένους τουρίστες που κρατούν στο ένα χέρι μια βεντάλια και στο άλλο μια βαλίτσα, σχεδόν μπορούμε να τη φανταστούμε μπροστά μας. Κάτω από τους αγαπημένους της φοίνικες, να παρατηρεί γεμάτη ενθουσιασμό τους ναύτες, που άλλοτε σκαρφαλώνουν στον κορμό των φοινίκων, άλλοτε τραβούν τα σχοινιά για να εξισορροπήσουν το φυλλωτό στεφάνι τους.

  Ένας από τους κίονες που «ξεφυτρώνουν» σε διάφορα σημεία.

Το ίδιο θα συνέβαινε και καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής μας, όσο θα εξερευνούσαμε τα μυστικά του με τον συνοδό μας, φιλόλογο και συγγραφέα Θανάση Γιοχάλα, και τη σύζυγό του, Ζωή Βαΐου, οι οποίοι υπογράφουν από κοινού το Η Αθήνα τον 19ο αιώνα – Εικόνες μιας οδοιπορίας μέσω του Τύπου (εκδ. Εστία). Τα πάντα, λοιπόν, σε αυτή την όαση, όπου παιδικές αναμνήσεις των Αθηναίων συναντούν τις ιστορικές μνήμες μιας πόλης, γεννήθηκαν από το όνειρο μιας βασίλισσας.

«Σου γράφω με ανοιχτή την πόρτα, αγγελικέ μου πατέρα. Μεθυστική ευωδιά μπαίνει στο δωμάτιο και από το μπαλκόνι φαίνεται η θαυμαστή συστάδα των φοινίκων», έγραφε στις 19 Μαρτίου του 1846 η Αμαλία. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη, όσο και ανήσυχη. «Ο τελευταίος μου φοίνικας με ανησυχεί, είναι τόσο τεράστιος και βαρύς, που δεν τον αντέχει καμία άμαξα. Χθες έσπασε μια, μια άλλη βούλιαξε», ανέφερε μία εβδομάδα νωρίτερα, σε άλλο της γράμμα.

Ο πολιούχος των Αθηνών Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

...Ὀλίγον παραπάνω εἶναι τ᾿ Ἀναφιώτικα. Ἐκεῖ ἀνάφτουν καθ᾿ ἑσπέραν ἐναέριοι λύχνοι. Ἐκεῖ εἶναι ἀναρίθμητα παλαιὰ παρεκκλήσια, χωμένα κατὰ τὸ ἥμισυ εἰς τὴν γῆν. Ὑπάρχουν σπήλαια τεχνητὰ καὶ φυσικὰ φρέατα. Σταυροὶ λαξευμένοι ἐπάνω εἰς τοὺς βράχους. Κανδῆλαι ἀναμμέναι εἰς μικροὺς σηκούς, εἰς παλαιοὺς βωμοὺς περιφράκτους, θυμίαμα, κηρίον, λατρεία. Ἀντηχεῖ ὑψηλὰ ἐκεῖθεν ἀκόμη τό, Ἀγνώστῳ Θεῷ.

Ἐκεῖ ἐπιφαίνονται ἐνίοτε δύο λαμπραὶ ὀπτασίαι.Ἡ μία φορεῖ πενιχρὸν χιτῶνα, καὶ ἀναβεβλημένον ἐπὶ τῶν ὤμων τὸ ἱμάτιον. Κρατεῖ βακτηρίαν. Γαλιλαῖος, ἐπίρρινος, ἀναφαλαντίας, καὶ ἁρπαγεὶς ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Ἡ ἄλλη φορεῖ φαιλόνιον ὑφασμένον μὲ ἐρυθροὺς σταυρούς, ἐπιτραχήλιον κεντητὸν μὲ ἀγγελούδια, καὶ ὠμοφόριον ἀπὸ μαλλίον προβάτου. Εὐθύρριν, βαθυπώγων, σεβάσμιος, ἐξήρθη ποτὲ μέχρι τῆς ἄνω ἱεραρχίας καὶ περιέγραψε τὰς τάξεις τῶν Ἀγγέλων.

Ἀμφότεραι αἱ ὀπτασίαι εἶναι ὑψηλαί, ἐπιβάλλουσαι, μεγαλοπρεπεῖς. Ἡ πρώτη ὀνομάζεται Παῦλος, ἡ δευτέρα Διονύσιος.

[αλεξ. παπαδιαμάντης, αι αθήναι ως ανατολική πόλις]

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/17743Fo4np/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η καταστροφή του πολιτισμού στην Αθήνα

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Η  πνευματική Αθήνα έχει σχεδόν  ολοσχερώς  καταστραφεί.  Μερικές φορές ρεμβάζω η ονειρεύομαι στον ύπνο μου.Θυμαμαι  το ιστορικό  βιβλιοπωλείο " Η Εστία" στην Σόλωνος που έκλεισε γύρω στο 2012, τον πολυόροφο  " Ελευθερουδάκη " στην Πανεπιστημίου που έκλεισε γύρω στο 2010, τον Κάουφμαν στην Σταδίου, το " Χνάρι", τον '" Ελεύθερο Τύπο" στα Εξάρχεια, τα παλαιοβιβλιοπωλεια στην Ηφαίστου  στο Μοναστηράκι που  τόσο τα λατρέψαμε και που έκλεισαν προ πολλου, τους κινηματογράφους, χειμερινούς η θερινούς που έκλεισαν, δεκάδες στο κέντρο της Αθήνας και τις γύρω περιοχές, τις δημοτικές  βιβλιοθήκες που δεν υπάρχουν, την Εθνική Βιβλιοθήκη που την πήρε το "ίδρυμα  Σταύρος Νιάρχος" και την έστειλε μακράν του  ιστορικού κέντρου (στον διάβολο, θα έλεγα,αν δεν ήμουν ευγενής  ), πράγμα τελείως παράλογο..

Ένα άγιο ίχνος μέσα στο ύφος της σιωπής ή Ο Άγιος Προφήτης Ελισσαίος και η κρυπτή καρδία της Πλάκας

Του Μάνου Λαμπράκη 

Στην καρδιά της τουριστικής Αθήνας, εκεί όπου οι σκιές των selfie σβήνουν το πρόσωπο, και οι ήχοι των μαζικών ξεναγήσεων σκεπάζουν τη φωνή, υπάρχει ακόμη ένας ναός που δεν διαφημίζεται. Δεν περιλαμβάνεται στους οδηγούς, δεν τον φωτίζει το φως των προβολέων, δεν τον πωλεί η αισθητική της νοσταλγίας. Είναι μικρός. Είναι σιωπηλός. Είναι ζωντανός. Είναι ο Άγιος Ελισσαίος, στο βάθος μιας αυλής, εκεί όπου κάποτε ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς τελούσε Λειτουργία, και όπου ο Παπαδιαμάντης και ο Μωραϊτίδης έψελναν με τον τρόπο των απλών όχι για να ακουστούν, αλλά για να χαθούν μέσα στον ήχο.

Αυτή η μικρή εκκλησία, που σήμερα περικλείεται από το Μουσείο Σύγχρονου Λαϊκού Πολιτισμού, δεν ανήκει στον χρόνο, ανήκει στην επιμονή. Ανήκει στη σιωπηλή επιμονή του ελληνικού τρόπου να θυμάται όχι με το βλέμμα της Αρχής, αλλά με το δάκρυ της απουσίας. Και σήμερα, που η Εκκλησία εορτάζει τον Προφήτη Ελισσαίο, τον μαθητή του Ηλιού και διάδοχο του πνεύματος, αυτός ο τόπος μοιάζει να κρατά ένα ρήγμα ανοικτό, όχι στον ουρανό, αλλά μέσα στη λήθη μας.

Ο Προφήτης Ελισσαίος, εκείνος που «έλαβε την διπλή μερίδα» του Πνεύματος, είναι το αρχέτυπο του ανθρώπου που δεν έλαβε δόξα, αλλά έλαβε χάρη. Δεν είδε άρματα πυρός, αλλά ανέλαβε τον μόχθο, δεν αποκαλύφθηκε ως κοσμοϊστορικός ήρωας, αλλά ως υπομνηματικός υπηρέτης του Λόγου. Το όνομά του σημαίνει «Ο Θεός μου είναι σωτηρία» όχι δόξα, όχι ένδοξη επιστροφή, αλλά σωτηρία που έρχεται μέσα από τη σιωπή.

Σήμερα που ''εορτάζει'' η πόλη των Αθηνών...

Σήμερα που ''εορτάζει'' η πόλη των Αθηνών...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Η ''σουφραζέτα'' Καλλιρρόη Παρρέν(ιδρυτήs του Λυκείου Ελληνίδων),  σε πόνημά της για τις χειραφετημένες σύγχρονες Ελληνίδες -112χρόνια πριν-επέλεξε (ωs πρώτη)να αναφερθεί σε μία σπουδαία γυναίκα του 16ου αιώνα.                                                                                                                     Στη Ρη(ε)γούλα (Παρασκευούλα) Μπενιζέλου (από πατέρα αριστοκράτη των Αθηνών) και Παλαιολόγου (από μητέρα ). 

Γεννημένη το 1522 στην Αθήνα, στην γειτονιά της Μητρόπολης (το αρχοντικό της οικογένειας που σώζεται  σήμερα -και πλέον αναστυλωμένο-  βρίσκεται  στην Πλάκα, Ανδριανού 96 και αποτελεί την αρχαιότερη σωζόμενη οικία της πόλης των Αθηνών, 1750 ) .       

                                 

Η  μονάκριβη κόρη έτυχε καλήs μόρφωσηs και ''ατυχούs'' γάμου.

Την εποχή του Σουλειμάν Ά ,οι παντρεμένεs είχαν μεγάλεs  πιθανότητεs να μην καταλήξουν ωs ''οδαλίσκεs'' για Τούρκουs και ωs λύση προκρίθηκε στα δεκατέσσερα τηs να γίνει σύζυγοs του  δεσποτικού προύχοντα τηs πόληs Ανδρεα Χειλά.

Μετά απο 3 χρόνια μένει χήρα και στην συνέχεια χάνει και τουs γονείs της και το μόνο που τηs απομένει είναι μία τεράστια περιουσία.                         

Στα 1550 όλη η περιοχή από το ανακαινισμένο σήμερα αρχοντικό των Μπενιζέλων ως την Αρχιεπισκοπή μεταβάλλεται σε  πνευματικό κέντρο.

Μοναστήρι με Καθολικό ανακαινισμένο τον παλαιό ναό του Αγίου Ανδρέα, με πολλά λευκά κτίσματα και κελλιά, μεγάλη τράπεζα αλλά και νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο,ξενώνα και  υφαντήριο.         

Το κελί που έμεινε για 10 χρόνια ο Παπαδιαμάντης

Βρίσκεται στου Ψυρρή και είναι επισκέψιμο!

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Η εκπομπή «ΤΑLK OF THE TOWN» με τον Βαγγέλη Καράλη, βρέθηκε στο κελί όπου έμενε δέκα χρόνια ο «άγιος των γραμμάτων» Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Στην καρδιά της Αθήνας, στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων στου Ψυρρή, οι Αθηναίοι και κόσμος από ολόκληρη την Ελλάδα έχει την ευκαιρία να δει το κελί όπου έμενε για 10 χρόνια ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, στο καμαράκι όπου ο σπουδαίος Σκιαθίτης λογοτέχνης έγραψε στο ημίφως το μεγαλύτερο μέρος της «Φόνισσας».

Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού στο Μοναστηράκι

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Όχι πείτε μου... τι πιθανότητες έχετε να δείτε συνάμα τον Παπαδιαμάντη να ψέλνει στον Άγιο Ελισσαίο, τον Έλγιν να φιλοξενείται στο διόροφο αρχοντικό της παλαιάς αθηναϊκής οικογένειας του Νικολάου Χωματιανου Λογοθετη (πρόξενος της Αγγλίας, φιλάργυρος  και ξενοδουλος) εκεί  που "πακετάρισε " μέρος των κλοπιμαίων του, τη γειτονιά του Γάλλου προξένου Φωβελ (αρχιερέας αρπαγής αρχαίων θησαυρών και συνεργάτης του Έλγιν στις μετόπες), μέρος του υστερορωμαϊκού τείχους των Αθηνών, ερείπια του παλαιοχριστιανικού ναού του Αγίου Θωμά των Παλαιολόγων, πρόσφυγες Μικρασιάτες  με τα τσουμπλεκια τους να παλεύουν να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή, αρχαιολόγους της Αμερικανικής σχολής να σκάβουν  και να γκρεμίζουν (το Βρυσάκι).

Η γειτονιά  που σας λέω,  φιλοξένησε τις  μεγαλύτερες προσωπικότητες του πνεύματος και της πολιτικής του 19ου αιώνα στην οικία του Νικολάου Δραγούμη ( παππού του πολιτευτή και συγγραφέα Ίωνα Δραγούμη). 

Στον Άγιο Ελισσαίο του 17ου αιώνα, κτητορική εκκλησία της οικογένειας Λογοθέτη,  έψελναν και τελούσαν αγρυπνίες ο Αλ. Παπαδιαμάντης και ο ξάδελφός του, συγγραφέας και ακαδημαϊκός Αλέξανδρος Μωραϊτίδης,εκεί πήγαιναν οι λογοτέχνες Γεράσιμος Βώκος, Παύλος Νιρβάνας, Ζαχαρίας Παπαντωνίου (το 1884, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος  στον Άγιο Ελισσαίο ως ιερέας του ναού, ο Ναξώτης Νικόλας Πλανάς, ένας σπουδαίος άνθρωπος -το 1992 αγιοποιήθηκε από την εκκλησία για την προσφορά του και τη φιλανθρωπία του-.)

Αυτή η γειτονιά λοιπόν με τα 18 κτήρια (που είχαν απαλλοτριωθεί από την Αμερικανική αρχαιολογικη εταιρεία ) και ήλθε το υπουργείο πολιτισμού (τα καλά τα λέμε Λίνα μου) και τα επανασυστησε ολικά, βρίσκεται δίπλα στη 

πλατεία Μοναστηρακίου, βλέποντας καταφατσα το Τζαμί του βοεβόδα Τσισδαράκη, τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού αλλά και τον Πύργο των Ανέμων και τα Αναφιώτικα ...τι γειτονιά...

Και σήμερα  ως Μουσείο νεώτερου ελληνικού πολιτισμού (υπήρχε από το 1918 ως «Μουσείον Ελληνικών Χειροτεχνημάτων»), μας προσφέρει μια ωδή στη καθημερινότητα των προγόνων μας.

Η ΑΘΗΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ - ΙΣΤΟΡΚΗ ΑΘΗΝΑ

Η Αθήνα είναι πόλη με πολύ «βαριά» ιστορία, η οποία όμως δεν περιορίζεται στην αρχαιότητα.

 Προχωράμε κάθε μέρα σε δρόμους της πρωτεύουσας, μικρούς, μεγάλους, πολυσύχναστους ή πιο ερημικούς, όπου έχουν εκτυλιχθεί σημαντικά γεγονότα της σύγχονης ιστορίας μας. Κάποια απ΄ αυτά τα γνωρίζουμε, για κάποια «κάτι έχουμε ακούσει». Το βέβαιο είναι ότι μπορούμε να τα μάθουμε και κυρίως να τα κατανοήσουμε, κάνοντας έναν από τους 8 διαφορετικούς ιστορικούς περιπάτους, που διοργανώνει κάθε Κυριακή ο ιστορικός και συγγραφέας Μενέλαος Χαραλαμπίδης!.

Το militaire channel βγήκε από το στούντιο και ακολούθησε έναν απ΄ αυτούς τους ιστορικούς περιπάτους. Δεκέμβριος του 1944 και μεταφερόμαστε στις σκληρές συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τους Βρετανούς, στα Εξάρχεια.

Η αρχαία τραγωδία είναι κατεξοχήν ανακάλυψη της Αθήνας. Κώστας Γεωργουσόπουλος.

«Η αρχαία τραγωδία είναι κατεξοχήν ανακάλυψη της Αθήνας ».

 Ομιλητής: ο αείμνηστος Κώστας Γεωργουσόπουλος, θεωρητικός και κριτικός θεάτρου, Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, συγγραφέας.

 Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των Διεπιστημονικών Σεμιναρίων Φιλοσοφίας του ακαδημαϊκού έτους 2019-2020. 

Έλαβε χώρα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. 

Οργάνωση: ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ. Με την υποστήριξη του Σωματείου "ΔΙΟΝΥΣΟΣ" και του Δήμου Αθηναίων. Οι ΦΡΥΚΤΩΡΙΕΣ ήταν παρούσες ως χορηγός επικοινωνίας και οπτικοακουστικής τεκμηρίωσης.

 -------------------------- 

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 

Η αρχαία τραγωδία, μια καινούργια τέχνη για την ιστορία του πολιτισμού, είναι κατεξοχήν και ιδιαιτέρως ανακάλυψη της Αθήνας και δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Δεν υπάρχει αρχαίο δράμα στη Θήβα, δεν υπάρχει αρχαίο δράμα στα Μέγαρα. Η εμφάνισή της είναι παράλληλη και συμπορεύεται με την ανάπτυξη της φιλοσοφίας. Η φιλοσοφία αντλεί από το τραγικό είδος και το τραγικό είδος αντλεί από τις φιλοσοφικές ιδέες. Η τραγωδία δεν είναι η συστηματική αντιμετώπιση της φιλοσοφίας. Ωστόσο δεν είναι τυχαίο που και οι τρεις μεγάλοι τραγικοί ποιητές «κολυμπάνε μέσα σ’ αυτήν την κολυμπήθρα…»

 --------------------------- 

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ομιλητή 

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος 

Ήταν συγγραφέας και κριτικός θεάτρου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας - Αρχαιολογίας) και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών με δασκάλους του τους Δημήτρη Ροντήρη και Γιάννη Σιδέρη. Εργάστηκε στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση.

Η Ιστορία του Λόφου του Λυκαβηττού – Του Λόφου της Αθηνάς

Η Ιστορία του Λόφου του Λυκαβηττού – Του Λόφου της Αθηνάς

Σύμφωνα με την παράδοση, η θεά Αθηνά είχε πάει στην Παλλήνη για να φέρει έναν βράχο και να τον τοποθετήσει ως φρούριο μπροστά από την Ακρόπολη. Τη στιγμή που μετέφερε τον τεράστιο βράχο, πληροφορήθηκε τη γέννηση του Ερεχθίωνα από την κόρη του Κέκροπα. Ταράχτηκε τόσο πολύ από το δυσάρεστο νέο ώστε άφησε να της πέσει ο βράχος στο μέρος ακριβώς που σχηματίστηκε ο λόφος του Λυκαβηττού.

Λόγω του απόκρημνου του σχήματος, δεν έφερε ποτέ ιδιαίτερα ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι αρχαιότητες επάνω στον Λυκαβηττό περιορίζονται σε κάποια λατομεία και σε μία μεγάλη δεξαμενή στην περιοχή Κολωνακίου (συνοικία Δεξαμενή), η εξωτερική είσοδος της οποίας σωζόταν έως τον 18ο αιώνα. Η δεξαμενή αυτή ήταν του Αδριάνειου υδραγωγείου που κατασκευάστηκε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ.

Κατά το Μεσαίωνα χτίστηκε στην κορυφή του ναΐσκος του Προφήτη Ηλία. Το σημερινό εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, χτίστηκε όταν η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του νέου Ελληνικού Κράτους.

Στα νεότερα χρόνια σε σημείο της κορυφής του έχει κατασκευαστεί υπαίθριο θέατρο. Στη δυτική πλευρά του Λυκαβηττού, βρίσκεται η εκκλησία των Αγίων Ισιδώρων, που χτίστηκε τον 15ο με 16ο αιώνα μ.Χ. Επίσης είχαν κατασκευαστεί υπόγειες εγκαταστάσεις που στέγασαν το αρχηγείο της αντιαεροπορικής άμυνας κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο (28 Οκτωβρίου 1940 – 23 Απριλίου 1941)

ΠΗΓΗ:https://www.catisart.gr/istoria-lofoy-lykavittoy-lofoy-tis-athinas/#google_vignette
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Αθήνα μου περιφρονημένη, ήσουν η πιο όμορφη, ασκήμηνες και ταπεινώθηκες και είσαι γεμάτη Αγίους παλιούς και σύγχρονους!

Ευχαριστία στην Αγιασμένη μου Αθήνα

Γράφει ο Ανδρέας Χριστοφόρου – συνεργάτης του Ι. Ν. Αγ. Θεράποντος

Αγαπημένη μου Αθήνα

Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς τόσα χρόνια και μας κάνεις μετόχους της Ζωής των Αγίων σου!Αθήνα του Αγίου Νεκταρίου!

Eκεί στο Αρεταίειο είναι ακόμα το κρεββάτι που άφησε η Αγιασμένη ψυχή του Αγίου Νεκταρίου το πονεμένο σώμα για να ανέβει στον Βασιλέα των Ουρανών! 

Εκεί κάπου στο Κουκάκι ήταν το φτωχικό σπίτι που έμενε κυνηγημένος από τους συκοφάντες, μη έχοντας να πληρώσει το νοίκι.

Εκεί τον είδε η αγανακτισμένη απλήρωτη σπιτονοικοκυρά όταν άνοιξε απότομα το δωμάτιό του, και έκπληκτη τον είδε αρπαγμένο στην προσευχή διάπυρο, με σηκωμένα τα χέρια στον Θεό!

Εκεί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς λειτούργαγε και μοίραζε « Ζωήν Αιώνιον»!

Εκεί στο «Λοιμωδών Νόσων» στο Αιγάλεω, δίπλα στην Ιερά Οδό ένας Λεπρός, ο Όσιος Νικηφόρος άφηνε με το Μαρτύριο της Λέπρας, «οσμήν ευωδίας Πνευματικής» και διάδοχο Μέγα τον π. Ευμένιο Σαριδάκη με τις ατέλειωτες ακολουθίες και την ατέρμονη Μετάνοια.

Εκεί στον τόπο της αποφυγής μια μυστική ομάδα ανωνύμων λεπρών σε αγίαζε καθημερινά Αθήνα μου!

Ενώ έφευγε ο γέρων Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα!» Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη!

Αγία Δύναμη, το εκκλησάκι που τροφοδοτούσε με μπαρούτι την Επανάσταση του 1821

🇬🇷 Αγία Δύναμη, το εκκλησάκι που τροφοδοτούσε με μπαρούτι την Επανάσταση του 1821

Το πετρόχτιστο εκκλησάκι στη Μητροπόλεως που είναι στριμωγμένο ανάμεσα σε κολώνες, κάποτε μύριζε μπαρούτι και στην υπόγεια κρύπτη του δούλευε ο άνθρωπος-κλειδί για τη στήριξη του Αγώνα στην Αττική.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΛΑΔΗΣ 14 ΙΟΥΝ 2023

Μερικά σαββατοκύριακα, θα τύχει η πόρτα του να είναι ανοιχτή, αλλά και πάλι χιλιάδες κόσμου μάλλον θα προσπεράσουν χωρίς να δείξουν ίχνος ενδιαφέροντος: το εκκλησάκι αυτό βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από τον μεγαλοπρεπή ναό της Μητροπόλεως και έτσι που έχει στριμωχτεί ανάμεσα στις κολώνες στήριξης του διπλανού ξενοδοχείου, σαν να το έχει καταβροχθίσει η ασυνείδητη οικοδόμηση, κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί την ιστορικότητα του μνημείου, ούτε τους μύθους που έχει γεννήσει στο πέρασμα των αιώνων για τις υπόγειες στοές που κρύβονται κάτω από το υπέδαφος του ναού.

Στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Πεντέλης, στη συνοικία Ροδακιό, όπως λέγανε κάποτε, ο ναΐσκος της Αγίας Δύναμης, προστάτιδας των «επίτοκων γυναικών», διαδόθηκε από στόμα σε στόμα στα 90s-00s, όταν «αποκαλυπτικά» και κατά βάση ατεκμηρίωτα βιβλία συμπεριέλαβαν το εκκλησάκι στα σημεία ενδιαφέροντος της υπόγειας Αθήνας, λέγοντας ότι υπόγειοι δρόμοι το συνδέουν με την Πεντέλη και την Καισαριανή.

Τίποτα απ’ αυτά δεν επιβεβαιώθηκε από τους σπηλαιολόγους που κατέβηκαν μεταγενέστερα στην κρύπτη της εκκλησίας για καταγραφή, αλλά –όπως ισχύει σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο που αφορά την υπόγεια Αθήνα– ο μύθος περιλαμβάνει και ένα μερίδιο αλήθειας: πράγματι, υπάρχει μεγάλος υπόγειος χώρος κάτω απ’ την Αγία Δύναμη, σε βάθος 15 μέτρων, και μάλιστα χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον την περίοδο της Τουρκοκρατίας, φτιάχνοντας πολεμοφόδια κρυφά για το μέτωπο της Επανάστασης. Και σύνδεση με την Πεντέλη υπάρχει, αλλά όχι γεωγραφική.

Η αλήθεια για το υπόγειο της Αγίας Δύναμης

Κάτω από την Αγία Τράπεζα του ναού, υπάρχει μια σκάλα που κατεβαίνει στα έγκατα του κτιρίου. Όπως αναφέρει το σχετικό λήμμα του αθηναϊκού οδηγού των Θανάση Γιοχάλα και Τόνιας Καφετζάκη, το κτίριο επικοινωνούσε υπόγεια με την παρακείμενη οικία του Ιησουίτη μοναχού Φραγκίσκου και για χρόνια ήταν γνωστό ότι στο υπόγειο αυτό παράγονταν φυσίγγια.