Νόνη Σταματέλου*
Με αφορμή το “Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων”, του Χρήστου Γιανναρά
(ένα βιβλίο που δεν πήρε ποτέ θέση στη βιβλιοθήκη μου…)
Έφυγε ο Χρήστος Γιανναράς. Στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, έχοντας στην ανάσα του την αλμύρα των Κυθήρων και την έγνοια των αγαπημένων του, ενώ τα τζιτζίκια χαλούσαν τον κόσμο στ’ Αρωνιάδικα.
Ο άρχοντας των γραμμάτων, ο χαρισματικός δάσκαλος της φιλοσοφίας, της Θεολογίας, ο πρωτομάστορας του λόγου, ο κοσμοπολίτης, ο ξεχωριστός.
Και αίφνης γέμισαν οι οθόνες μας με φωτογραφίες του, λόγια αγάπης , αποχαιρετισμούς,τίτλους των βιβλίων του, χωρίς να λείπουν βέβαια και λόγια φαρμακερά απ’ τους αιώνιους αντιπάλους του. Και μια συγκαλυμμένη αδιαφορία απ’ την επίσημη πολιτεία για έναν άνθρωπο που της ήταν ενοχλητικός, αν και δεν τον καταλάβαινε, της θύμιζε όμως πολύ συχνά τι σημαίνει «Πολιτική» κατά τον Αριστοτέλη και πόσο απείχε απ’ αυτήν,αιώνες τώρα η Ελλαδική πραγματικότητα.
Για πρώτη φορά τον είδα στη Θεσσαλονίκη το 1982, στα φοιτητικά μου χρόνια σε μια διάλεξη στο αμφιθέατρο της Φυσικομαθηματικής Σχολής και με είχε μαγνητίσει .
Θυμάμαι να παρακολουθώ όρθια στο τέλος ακουμπισμένη στον τοίχο και ασυναίσθητα βρέθηκα μπροστά στην έδρα. Μου είχαν εξάψει την περιέργεια τα τόσο αντιφατικά σχόλια στα φοιτητικά στέκια. Οι αριστεροί τον έλεγαν δεξιό , κι οι οργανωσιακοί αιρετικό.
Η αλληλογραφία μας ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια, όταν νοσηλευόμουν σε σοβαρή κατάσταση σε μια κλινική στα Γιάννενα. Λίγο πριν τα τριάντα μου. Στο κομοδίνο το "Σχόλιο στο Άσμα ασμάτων", εκδόσεις Δόμος. Ήταν το τρίτο βιβλίο που διάβαζα, μετά το "Πείνα και δίψα" και το "Καταφύγιο ιδεών".
Θεώρησα τύχη και ευλογία να χαθώ μέσα σε μια τόσο ποιητική γραφή, που μου αποκάλυπτε συνεχώς αλήθειες που είχα ανάγκη, μου απαντούσε στα πιο βαθιά υπαρξιακά μου ερωτήματα, αλλά ταυτόχρονα με ταξίδευε σε μια γλωσσική πανδαισία. Η ελληνική γλώσσα σε όλη της τη λάμψη,να αποδίδει συγκλονιστικά το κτιστό και το άκτιστο. Να χρωματίζει τη χαρά, το ρίγος , την ελπίδα, το θαύμα και το τραύμα του έρωτα. Και να ντύνει μουσικά ,όλο το δράμα του ανθρώπου, να έχει σε εγρήγορση όλες τις αισθήσεις σου. Κι εγώ να προσεύχομαι ,απλά να ζήσω.
