Κόμματα-μπαταχτσήδες δεν μπορούν να κυβερνούν μια χώρα.

από Γεώργιος Αποστολάκης

Πάνω από 1,15 δισ. ευρώ τα τραπεζικά δάνεια Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ – Η οικονομική ασυδοσία ως υπόδειγμα εξουσίας

Υπάρχουν αριθμοί που δεν περιγράφουν απλώς μια οικονομική κατάσταση. Αποκαλύπτουν ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2025 τα τραπεζικά δάνεια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ανέρχονταν συνολικά σε 1.152.753.278,20 ευρώ. Η Νέα Δημοκρατία όφειλε στις τράπεζες 592.950.327,28 ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 559.802.950,92 ευρώ. Μέσα σε έναν μόλις χρόνο, το άθροισμα των τραπεζικών τους υποχρεώσεων αυξήθηκε κατά περισσότερα από 122 εκατομμύρια ευρώ. Δεν μειώθηκε. Δεν σταθεροποιήθηκε. Εκτοξεύθηκε.

Δεν πρόκειται, επομένως, για μια παλιά εκκρεμότητα που βαίνει προς εξόφληση. Πρόκειται για ένα χρέος που αναπαράγεται, διογκώνεται και, με βάση τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα των οφειλετών, εμφανίζεται πρακτικά ανεξόφλητο.

Και οι οφειλέτες δεν είναι δύο ιδιωτικές επιχειρήσεις. Είναι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες, διαμόρφωσαν το τραπεζικό και νομοθετικό σύστημα και εξακολουθούν να διεκδικούν το δικαίωμα να διδάσκουν στους πολίτες «δημοσιονομική υπευθυνότητα».

Ποιος εξαρτάται από ποιον;

Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει .

"...Δυστυχώς οι αιτίες  του προβλήματος   της χώρας παραμένουν   επιθετικά σαφείς: Η γεωπολιτική υποτέλεια στη Δύση μας στερεί την ανεξαρτησία και τη συλλογική αξιοπρέπεια και  η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο εκμηδενίζει το status των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία  θεωρεί αναλώσιμα. 

Αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα της χώρας θα τα βρίσκουμε μπροστά μας  όσα έξυπνα ή λιγότερο έξυπνα  επιχειρήματα και να βρούμε για να τα παρακάμψουμε..."

Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γι' αυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο. 

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι, ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι, δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα ήμασταν καλά; 

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα». Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων, της έρευνας, της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει  σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη  των λαϊκών στρωμάτων;  ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας; 

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση, την επιστημονική ανάλυση, το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον  να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε - αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; - π.χ. και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας;    Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία; «αυτοβελτίωση»  ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού  ίδρυσε  πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων , συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή  θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. 

Μετωπική ΕΛ.Α.Σ. με ΠΑΣΟΚ: «Τα χρέη σας αυξήθηκαν» - «Γιατί δεν λέτε ποιος σας χρηματοδοτεί;»

30/07/2026 
Μια ανάρτηση της ΕΛ.Α.Σ. για τα χρέη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη που έσπευσε να απαντήσει ρωτώντας ποιος χρηματοδοτεί το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Όλα ξεκίνησαν από μια ανάρτηση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία υποστήριξε ότι το «φέσι» από τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ανέρχεται συνολικά σε 1,16 δισ. ευρώ, με το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών να αφορά τις τράπεζες.

Σύμφωνα με την ΕΛ.Α.Σ., «οι οφειλές της ΝΔ κατέγραψαν σε ετήσια βάση αύξηση 60,2 εκατ. ευρώ και πλέον ανέρχονται συνολικά σε 602,14 εκατ. ευρώ», ενώ, όπως ανέφερε, οι οφειλές του ΠΑΣΟΚ «αυξήθηκαν σε 565,14 εκατ. ευρώ, αυξημένες κατά 60,7 εκατ. ευρώ έναντι του προηγούμενου έτους».

Αναλυτικά η ανάρτηση της ΕΛ.Α.Σ:

«Στο 1,16 δισ. € το «φέσι» από τα «δανεικά και αγύριστα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Νέο άλμα σημείωσαν τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ το 2025, φτάνοντας συνολικά τα 1,16 δισ., με το συντριπτικό μέρος των οφειλών να είναι προς τις τράπεζες, την ώρα που υπόσχονται χρηστή διαχείριση των οικονομικών του κράτους, ενώ τολμούν να ασκούν κριτική και να αφήνουν υπόνοιες για τη χρηματοδότηση της ΕΛ.Α.Σ

Κώστας Δημουλάς: «Κόμματα καρτέλ, νεφελώματα πολιτικής και κοινωνία σε παράλληλη πορεία» (ηχητικό)

Φωτ. socialpolicy.panteion.gr

Σαχίνης Γιώργος

Για την κρίση του πολιτικού συστήματος, την απουσία νέου πολιτικού οράματος και την αποσύνδεση των κομμάτων από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας μιλά στον 98.4 ο καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής

Ο καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Κώστας Δημουλάς, μιλάει στον 98.4 για το πώς ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κύκλος κλείνει μεν μέσα σε παρακμή και σήψη, αλλά από την άλλη πως είμαστε και σε ένα μεταίχμιο, όπου το νέο δεν έχει εμφανιστεί, ούτε από την πίεση της κοινωνίας, ούτε από την εμφάνιση νέων πολιτικών στελεχών με πολιτικές και όραμα έξω από το πλαίσιο του συγκεκριμένου πολιτικού σκηνικού.

Αναλύει πώς και γιατί η λειτουργία των κομμάτων-καρτέλ αναπαράγεται με την επικοινωνιακή πολιτική ως αναγκαίο "καύσιμο", την ώρα που έχουμε νεφελώματα πολιτικής και όχι πολιτικές προτάσεις με στρατηγική βάθους, ενώ η κοινωνία και τα πραγματικά της ζητήματα είναι σε παράλληλη πορεία από το σημερινό πολιτικό σκηνικό.

Το να είσαι επαναστάτης σήμερα: μια πρόκληση

Alessio Mannino - 06/08/2026

Πηγή: The Slingshot

«Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό είναι ότι καταλαμβάνει πάρα πολλά βράδια», είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τη δημοκρατία. Στο αγωνιώδες αιώνιο παρόν της αναλώσιμης κατανάλωσης, με το παρελθόν κομμένο και το μέλλον περικομμένο, ο χρόνος είναι μια μεταβλητή που εξαρτάται από την αγορά: διακόπτεται από την εργασία και αυτή τη δεύτερη δουλειά που είναι η μόνιμη ψυχαγωγία. Έτσι, δεν απομένει πολύς χρόνος για να ασχοληθούμε πλήρως με υποθέσεις που απειλούν την ηρεμία του υποκειμένου. Όλα εκτυλίσσονται σε ένα σύντομο, αυτοαναφορικό χρονικό πλαίσιο.


Συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, όπου κόμματα που περιορίζονται σε ακρωνύμια ξεφυτρώνουν και πεθαίνουν σαν μανιτάρια, και με μια συγκέντρωση λίγων ωρών ( ένα flash mob ) φαίνεται σαν να έχει ήδη σκηνοθετηθεί μια ημι-εξέγερση. Άνθρωποι μιας συγκεκριμένης κουλτούρας αυτοεπαινούνται σε συνέδρια όπου τραγουδούν και παίζουν, ή το πολύ βιώνουν τον ενθουσιασμό μιας παρέλασης στην πλατεία. Στη συνέχεια, με καθαρή τη συνείδησή τους, πηγαίνουν σπίτι. Και το πολύ, φτιάχνουν ένα βίντεο για τη βάση των θαυμαστών τους με το δικό τους πρόσωπο στο προσκήνιο.

Αυτό, όταν τα πράγματα πάνε καλά. Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, γινόμαστε παθητικοί μάρτυρες μιας πολιτικής που είναι ρευστή, ασυνεπής, τυποποιημένη, αφόρητα ξεκαρδιστική και κοντόφθαλμη. Ένα σούπερ μάρκετ κλισέ. Ωστόσο, αν βγούμε έξω από τα νοητικά όρια της Δύσης και κινηθούμε με τη φαντασία μας εκεί όπου η ανάγκη για πραγματικότητα επανεμφανίζεται, μπορεί να βρεθεί ζωτικότητα. Οι πηγές υγείας παραμένουν αυτοί οι δεσμοί χωρίς τους οποίους νιώθουμε χαμένοι, ανάπηροι, μειονεκτούντες: ο συναισθηματικός και οικογενειακός δεσμός, οι κύκλοι φιλίας, οι χώροι ανθρώπινης κλίμακας, η επανασύνδεση με αυτό που είναι σχετικά ανέγγιχτο και επιμένει παρά την εισβολή του τεχνητού. Εξασφαλίζουν εκείνες τις φυσικές ρίζες που εξακολουθούν να αναγνωρίζουν κάτι ζωντανό στη Γη, στην κατοίκηση ενός τόπου, στη ζωή σε σχέση με άλλους ανθρώπους από σάρκα και οστά. Αυτά δεν είναι ασήμαντα πράγματα: είναι οι προϋποθέσεις για την επιστροφή στην πολιτική σε μια κοινωνία όπου ενεργούμε ασώματα, από απόσταση, εικονικά.

Χίλιοι Φειδίες θα συνεχίσουν τον αγώνα του

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

📌 Ένα μαζικό και ανεξέλεγκτο ριάλιτι σόου διεκδικεί δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας και την ψήφο των Κυπρίων πολιτών

Το 1968, στο πλαίσιο έκθεσής του στη Νέα Υόρκη, ο πρωτοπόρος της «pop art» Άντι Γουόρχολ προφήτεψε, με πεντέξι μόνο λέξεις, το μέλλον. Στο μυαλό του μπορεί να είχε κάτι θετικό ή/και τη φιλοσοφία του ότι όλοι μπορούν να είναι «σταρ», αλλά η ατάκα «στο μέλλον ο καθένας θα είναι παγκοσμίως διάσημος για δεκαπέντε λεπτά» αντικατοπτρίζει τελικά το χάος και το τίποτα ενός διαδικτύου που προσπαθεί να αντικαταστήσει την πραγματικότητα.

Στην Κύπρο, που είναι πιο καθυστερημένη από άλλες κοινωνίες ή πολιτείες, μπορεί να έχει καταργηθεί το όριο τεχνολογίας-πραγματικότητας ή διαδικτύου-πραγματικότητας. Τουλάχιστον αυτό μπορεί να συμπεράνει κανείς από την προεκλογική περίοδο που διανύουμε. Τα κόμματα τρέχουν και αντιγράφουν τον Φειδία Παναγιώτου και μια παράφωνη κουστωδία ενοχλεί την καθημερινότητα μας. Καταπίνει, μάλιστα, τις τελευταίες σοβαρές φωνές που μπορεί να υπάρχουν σε αυτό το χάος της κυπριακής πολιτικής σκηνής.

Κομματάρχες, βουλευτές, υποψήφιοι εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για μερικά δευτερόλεπτα και χωρίς να προτείνουν κάτι ουσιαστικό, έχοντας πείσει τους εαυτούς τους ότι ο «φειδιασμός» είναι το μέλλον και πως θα τους ψηφίσει ο κόσμος επειδή κάνουν βιντεάκια όπου και όποτε τους καπνίσει.

Πελατειακές σχέσεις και κοινοτι

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-17 Φεβρουαρίου 2026

Όταν γίνεται λόγος για πελατειακές σχέσεις ο νους των περισσοτέρων πάει στις αθέμιτες συναλλαγές και σχέσεις μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων, στα πλαίσια των οποίων οι πρώτοι παραχωρούν διάφορα οφέλη (θέσεις εργασίας, επιχορηγήσεις κ.λπ.) στους δεύτερους με αντάλλαγμα τις ψήφους των. Το φαινόμενο όμως των σχέσεων πάτρωνα και πελάτη έχει μακρά προϊστορία και γεωγραφική εξάπλωση. Οι δεσμοί μεταξύ των πατρικίων και των πιστών ακόλουθών τους στην αρχαία Ρώμη, των φεουδαρχών και των δουλοπαροίκων στον μεσαίωνα και των γαιοκτημόνων με τους γεωργούς σε διάφορες αγροτικές κοινωνίες είναι μερικά παραδείγματα αυτών των σχέσεων.

Η βαθμιαία παραχώρηση του δικαιώματος ψήφου στην διάρκεια του 19ου αιώνα και του πρώτου ημίσεος του 20ου επέτρεψε στις παλιές ιεραρχίες να επιβεβαιώσουν ελισσόμενες τα προνόμια τους, ανταλλάσσοντας αγαθά και υπηρεσίες με ψήφους. Οι σχέσεις πατρώνων και πελατών την περίοδο αυτή ήταν προσωποπαγείς και τα πολιτικά κόμματα ήταν συνασπισμοί προυχόντων, ενώ το πελατειακό φαινόμενο είχε διάδοση στην Νότια Ευρώπη κυρίως.

Με την εμφάνιση των μαζικών κομμάτων και την κατίσχυση της αντίληψης ότι η κομματική ένταξη πρέπει να αφορμάται από μια κοινή ιδεολογία και από την υπεράσπιση κοινών συμφερόντων, η συναλλαγή μεταξύ ψηφοφόρων και πολιτικών αντιμετωπίσθηκε ως αθέμιτο απομεινάρι του παρελθόντος. Θεωρήθηκε ότι διαφθείρει τα πολιτικά ήθη, αντιστρατεύεται τον νόμο και καταπατά τις αρχές της δημοκρατίας. Παρά ταύτα η επέκταση του κρατικού παρεμβατισμού το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα δημιούργησε νέες ευκαιρίες ελέγχου από τους πολιτικούς πολλαπλάσιων πλέον δημόσιων πόρων και έδωσε την δυνατότητα διανομής συλλογικών αγαθών, με μεροληπτικό πάντα τρόπο, σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Στην ελληνική περίπτωση το πελατειακό φαινόμενο υφίσταται σχεδόν από της συστάσεως του νεοελληνικού κράτους και εντεύθεν. Παρά την στροφή στην δημιουργία μαζικών κομμάτων στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και την απομείωση του προσωποπαγούς χαρακτήρα των σχέσεων κράτους και πολίτη, το πολιτικό σύστημα παραμένει πελατειακό έως τις ημέρες μας. Ναι μεν δεν είναι αποκλειστικά βουλευτοκεντρικό και οι παραδοσιακοί μεσολαβητές έχουν χάσει μέρος της αυτονομίας τους έναντι του συλλογικού πάτρωνα, της κομματικής οργάνωσης δηλαδή, αλλά κάθε άλλο παρά έχει εκλείψει το διαπροσωπικό στοιχείο στις σχέσεις κράτους και πολιτών. Στα πλαίσια αυτά δεν είναι παράξενο ότι συνεχίζεται σε έναν βαθμό η παράδοση του διορισμού των «δικών μας παιδιών» στο κράτος και ότι τα οικονομικά τζάκια της χώρας είναι όλα σχεδόν διαπλεκόμενα και κρατικοδίαιτα.

40 εκατομμύρια θα πάρουν φέτος τα κόμματα-μη κόμματα !

40 εκατομμύρια θα πάρουν φέτος τα κόμματα-μη κόμματα !

Εσείς για το σπιτικό σας τι θα πάρετε ;    

Θα έγραφα τι, αλλά δεν μου το επιτρέπει η αγωγή μου...  

Η κομματοκρατία uber alles !                                                                        Βασίλης Λαγός 

Στην υγειά των κορόιδων! 41 τα κατό!

Σήμερα έφυγα από το σπίτι για τη δουλειά στις 9.30 το πρωί και δεν έχω δέκα λεπτά που μπήκα. Τις Τρίτες ξεκινάω στις 10 το πρωί και τελειώνω στις 9, τις Τετάρτες στις 10 το πρωί και τελειώνω κάποιες φορές στις 10.30 το βράδυ. Και πάει λέγοντας. Δουλεύω σε 3 διαφορετικά πλαίσια σε 6 διαφορετικές περιοχές της Αθήνας. Κι όλα αυτά για να επιβιώνω. Διακοπές πάνω από 3-4 ημέρες δεν έχω πάει εδώ και 3 χρόνια, από όταν γύρισα Ελλάδα δηλαδή, προσεύχομαι να μην πιάσει παραπάνω κρύο γιατί δε θα μπορώ να πληρώνω τους λογαριασμούς του φυσικού αερίου, έχει χρειαστεί να συνδράμει η οικογένεια για να πληρώνω τις δόσεις του ηλεκτρικού ποδηλάτου που έχω για τις μεταφορές μου. Κι όλα αυτά ενώ ανήκω στο υψηλά εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, στις υπηρεσίες, σε αυτούς που δεν πρέπει και καλά να νιώθουμε εργάτες και προλετάριοι αλλά μεσαία τάξη, στους εκατομμυριούχους σε θάλαμο αναμονής δηλαδή. Γελάνε όλα τα πτυχία μου στον τοίχο.

Πόθεν έσχες και αθέμιτος πλουτισμός – Η ανάγκη πολιτικής ηθικής

ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Η πρόσφατη ανάρτηση των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης “πόθεν έσχες” του πολιτικού προσωπικού της χώρας για το έτος 2023 κατέδειξε, έστω και ως φευγαλέα εικόνα, ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του σημερινού στρεβλού και υπονομευμένου πολιτικού συστήματος αποτελεί και η σώρευση ατομικού πλούτου στην πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, σε συνδυασμό με τη διαχρονική ατιμωρησία αυτού.

Ενώ η υποχρέωση υποβολής “πόθεν έσχες” έχει ως στόχο τη διαφάνεια και την αποτροπή της διαφθοράς σε αυτούς που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και εν τέλει την ενδυνάμωση του κράτους δικαίου, επί της ουσίας έχει μετατραπεί σε ένα “άδειο πουκάμισο”.

Όχι μόνο υπάρχει σοβαρή καθυστέρηση στη δημοσιοποίηση (δύο και τρία χρόνια μετά), αλλά δεν ελέγχονται ουσιαστικά και όσα δηλώνονται, καθόσον κυριαρχεί αποκλειστικά το “έσχες” και όχι το ζητούμενο, που είναι το “πόθεν”. Αλλά και ως προς το “έσχες”, παρέχονται εντέχνως δυνατότητες και εμπόδια στον έλεγχο των δηλώσεων καθιστώντας έτσι αδύνατη τη στοιχειώδη λογοδοσία του πολιτικού συστήματος.

Πέραν αυτού του σοβαρού δημοκρατικού ελλείμματος, έστω και με αυτόν τον ελλειμματικό τρόπο, δεν μπορεί να αποκρυβεί ο εμφανής πλούτος του πολιτικού προσωπικού, που βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με την οικονομική κατάσταση και τα εισοδήματα της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας. Αυτός ο προσωπικός πλούτος της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτικών έρχεται και σε πλήρη αντίθεση με την οικονομική κατάσταση των κομμάτων τους, στα οποία ανήκουν, τα οποία, ενώ λαμβάνουν μεγάλα ποσά ως κρατική ενίσχυση, είναι χρεωκοπημένα, έχοντας λάβει, μάλιστα, και τεράστια δάνεια, με ενέχυρο την μελλοντική κρατική επιχορήγηση (!).

Εμφανίζεται, έτσι, κατ’ αντιστοιχία, και στο πολιτικό σύστημα, η άθλια διαχρονική εικόνα της μεταπρατικής οικονομικής ολιγαρχίας στην Ελλάδα, όπου ενώ ευδοκιμούν ατομικά οι βιομήχανοι, εφοπλιστές, μεγαλέμποροι κλπ. με τον πρόδηλο ατομικό πλούτο εντός της χώρας, αλλά και στους πάσης φύσεως φορολογικούς παραδείσους του εξωτερικού (πριν λίγα χρόνια το Spiegel μιλούσε για 600 δις ευρώ) την ίδια ώρα να εμφανίζονται προβληματικές και μη ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις τους.
Πολιτικοί και οικονομική ολιγαρχία

Αντί το πολιτικό προσωπικό, που άσκησε εξουσία, να αποτελέσει τον φραγμό και την επιβολή ενός ισχυρού εθνικού πλαισίου ανάπτυξης, με βάση τα ισχυρά συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδος, μετατράπηκε σταδιακά σε τμήμα της “παρασιτικής” οικονομικής ολιγαρχίας, αποκτώντας συμφέροντα, ως επιμέρους ειδικό στρώμα στο Κράτος, μέσω των προνομίων και της ατιμωρησίας, τα οποία στόχο έχουν να ενσωματώνουν σχεδόν τους πάντες, που συμμετέχουν στο πολιτικό εποικοδόμημα, με αποτέλεσμα την δόμηση ενός στρεβλού πολιτικού συστήματος, που κάθε μέρα απονομιμοποιείται στη συνείδηση των πολιτών.

Το 2030 θα είναι η αφετηρία της Νέας μεταπολίτευσης. Η εποχή θα γεννήσει νέες ηγεσίες μακράς πνοής.

Του Μανώλη Κοττάκη

Ας ξεφύγουμε λίγο από τα πρόσωπα και ας δούμε τη μεγάλη εικόνα. Τα πρόσωπα είναι το σύμπτωμα που οδηγεί στη νέα εποχή, όχι η νέα εποχή. Κάθε φορά λοιπόν που με ρωτούν από πού θα αντλήσει ψήφους ένα νέο κόμμα Σαμαρά, ένα νέο κόμμα Τσίπρα, ένα νέο κόμμα Καρυστιανού, ένα οποιοδήποτε νέο κόμμα, αυτό που απαντώ σταθερά είναι το εξής: Νέα κόμματα που θα δημιουργηθούν με υλικά τού χθες είτε από την Αριστερά είτε από τη Δεξιά ή από την αντισυστημική συνιστώσα ή από το Κέντρο δεν έχουν καμία τύχη.

Πενήντα δύο χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας οι πολίτες αναζητούν απεγνωσμένα νέα πρόσωπα και νέες ιδέες έξω από το κουτί για το πώς μπορούν να οδηγηθούν η χώρα και οι οικογένειές τους στον νέο κόσμο από το 2030 και μετά. Άρα το ζήτημα δεν είναι αν θα ιδρυθούν νέα κόμματα, αλλά να μην αναπαραγάγουν τις παθογένειες των παλαιών κομμάτων. 

Το δεύτερο που λέω, διαβάζοντας διαγώνια τις δημοσκοπήσεις, είναι ότι όλες οι ψήφοι είναι διεκδικήσιμες από όλους. Και οι συστημικές και οι αντισυστημικές. Και οι πατριωτικές και οι κοσμοπολίτικες. Και οι ευρωπαϊκές και οι αντιευρωπαϊκές. Και οι αριστερές και οι δεξιές. Ζούμε το τέλος των παρωπίδων.

Αυτό που θα παίξει ρόλο στο μέλλον είναι το επιχείρημα. Οι πολίτες γνωρίζουν τι απορρίπτουν αλλά ακόμη δεν ξέρουν τι υιοθετούν. Η χώρα θα περάσει μία μεγάλη μεταβατική φάση. Θα ζήσει προσεχώς το διπλό σοκ. Το σοκ του ανάδελφου έθνους που με ευθύνη του δεν είναι στο μεγάλο τραπέζι του πλανήτη, καθώς πλέον δεν την υπολογίζουν όπως παλιά ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ρώσοι, που μας θεωρούν εχθρούς, ούτε οι Κινέζοι, ενώ είναι περιτριγυρισμένο από μία θάλασσα εχθρών. Φανερών και κρυφών.

ΨΗΦΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ-ΜΗ-ΚΟΜΜΑΤΑ

(Ή γιατί τρέμουν οι μαφίες την Μαρία Καρυστιανού)

Η σύγχρονη οργάνωση των κομμάτων ξεκινά με τη Γαλλική Επανάσταση και τον ριζικό μετασχηματισμό της πολιτικής κουλτούρας και των μέσων ενημέρωσης που προκάλεσε. 

Οι ομιλίες του Μπρισσό ή του Ροβεσπιέρου μπορούσαν να έχουν απήχηση πολύ πέρα ​​από το πλήθος που ήταν γεμάτο στην αίθουσα της Εθνοσυνέλευσης, χάρη στη μαζική κυκλοφορία επαναστατικών φυλλαδίων και πρώιμων εφημερίδων, αξιοποιώντας τις διαθέσιμες τεχνολογίες της τότε εποχής. Ελλείψει τηλεπικοινωνιών και μέσων/υποδομών γρήγορων μεταφορών των ανθρώπων σε χώρους συνάθροισης, η δημοκρατία δι αντιπροσώπων έδειχνε τότε ως η αναγκαστική λύση. 

Το μοντέλο των κομμάτων που ακολούθησε μετά, δημιούργησε τα αρχηγικά κόμματα αρχικά,  και τα "κόμματα νέου τύπου" και των μμε τους μετά την Οκτωβριανη επανάστασή. Και τα δύο αυτά μοντέλα στηρίχθηκαν στην ανάπτυξη ιεραρχιών αντιπροσώπων τύπου πυραμίδας. Η εξέλιξη τους δεν πέτυχε πολλά πέραν όσων είχαν προδιαγραφεί το 1789 ως βασικό πρότυπο, με συχνό αποτέλεσμα την εισβολή  της διαπλοκής στο σώμα των αντιπροσώπων ή τον πολιτικό τους θάνατο ελλειψει σύγχρονων πολιτικών. 

 Όπως πρότεινε ο Γκράμσι, «η ιστορία οποιουδήποτε κόμματος μπορεί να προκύψει μόνο από την περίπλοκη απεικόνιση του συνόλου της κοινωνίας και του κράτους» και σύμφωνα με αυτό «μπορεί να ειπωθεί ότι το να γράφεις την ιστορία ενός κόμματος δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από το να γράφεις η γενική ιστορία μιας χώρας από μονογραφική άποψη, προκειμένου να τονιστεί μια συγκεκριμένη πτυχή της». 

Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να φανταστούμε ένα πολιτικό κόμμα απομονωμένο από την κοινωνία, ένα λάθος που πολύ συχνά γίνεται από την πολιτική επιστήμη. Άρα απομονωμενη και από την τεχνολογία, που καθορίζει πάντα τις σχέσεις μέσα στην κάθε κοινωνία. 

Συμμετοχικά κόμματα: Η χαμένη ευκαιρία της μεταπολίτευσης

Δημήτρης Μάρτος

Όσοι μετείχαν, με οποιοδήποτε τρόπο, επώνυμο ή ανώνυμο, στις πολιτικές διεργασίες της μεταπολίτευσης κατανοούν καλύτερα ότι η πολιτική, ως έννοια που δηλώνει πρωτίστως τη συμμετοχή του πολίτη, έχει πλέον εκλείψει.

Η μεταδικτατορική περίοδος αναζήτησε μια θέσμιση της ελληνικής Δημοκρατίας πάνω στην αυθόρμητη πολιτική κινητοποίηση που εκφράστηκε κυρίως από τη δημιουργία μαζικών συμμετοχικών κομμάτων. Υπήρχε ένα είδος κομματικής δημοκρατίας, άγουρης και ανολοκλήρωτης βέβαια. Τα κόμματα γίνονταν εκκολαπτήρια θεσμικών μεταρρυθμίσεων, κοινωνικής συγκατάθεσης και ελέγχου της εξουσίας. Ωρίμαζαν ένα αίτημα στην κοινωνία πριν ολοκληρωθεί ως νομοθετική ρύθμιση. Η κατίσχυση του ρόλου των κομμάτων ως θεσμών διαμεσολάβησης ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία, κοινωνικοποίησης του κράτους και πολιτικοποίησης της κοινωνίας, έδιναν στο πολιτικό τοπίο την αίσθηση μιας δημοκρατικής άνοιξης.

Σ΄ αυτήν τη δημοκρατική έπαρση πρωταγωνιστούσαν οι αντιδικτατορικοί αγωνιστές αλλά και όσοι πολίτες τους κινητοποιούσαν δημοκρατικά και πατριωτικά αντανακλαστικά (μνήμη της στέρησης των πολιτικών ελευθεριών, κυπριακή τραγωδία κλπ).

Το αίτημα της «κοινωνικής συμμετοχής» αν δεν υπερέβαινε τουλάχιστον ισοστάθμιζε την αναζήτηση «χαρισματικού» ηγέτη. Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, η «αυτοοργάνωση», οι οργανώσεις βάσης και η εσωκομματική ζωή με τις συνελεύσεις των μελών, συνυπήρχαν για μερικά χρόνια με τη «χαρισματική» προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Αυτό το αυθόρμητο κίνημα δημοκρατίας κάποιοι πολιτικοί διανοητές προσπάθησαν να το οριοθετήσουν ιστορικά, να το εκφράσουν πολιτικά και να το ολοκληρώσουν θεσμικά.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ένας συνεπής εκφραστής αυτής της πολιτικής άνοιξης, θεωρούσε ότι

  «Η μεταπολιτευτική περίοδος ήταν η ιστορική Ευκαιρία για την οικοδόμηση μιας νέας αντιπροσώπευσης, μιας νέας ελληνικής δημοκρατίας δια μέσου των πολιτικών κομμάτων». Προσδοκούσε ότι τα κόμματα θα έπαιζαν το ρόλο της «Εκκλησίας του Δήμου» στην αρχαία δημοκρατική πόλη. Πίστευε ότι η ανάληψη από αυτά ρόλου αυτόνομου από την κυβέρνηση και το κράτος, με βασική αποστολή την πολιτική εκπαίδευση των πολιτών για να μπορούν να αξιολογούν αλλά και να αναλαμβάνουν δημόσιες ευθύνες, ήταν μια «εφικτή ουτοπία».

Λευτεριά!!...

Του Θανάση Χούπη 

Έβλεπα, πριν λίγο, ένα βίντεο, που μου έστειλε ένας φίλος και θυμήθηκα ένα τραγούδι που ερμήνευσε ο Αντώνης Καλογάννης. Αυτό που, κάθε φορά που το ακούω, ο νους μου πάει στην Κύπρο. "Λευτεριά" τιτλοφορείται κι είναι σε στίχους του Νίκου Καζαντζάκη και μουσική του Νάσου Παναγιώτου.

Ας επιστρέψουμε στο βίντεο: 

Αθήνα, 24 Ιουλίου 2025: Ένας πατέρας δύο μικρών παιδιών, να περιγράφει πώς του χτύπησαν πρωί πρωί την πόρτα δικαστικοί επιμελητές, οι δικηγόροι πολύ γνωστού Fund, καμιά δεκαριά αστυνομικοί κι ένας κύριος με μια τσάντα με εργαλεία. Αυτός ήταν ο κλειδαράς... 

Τους είπαν ότι το σπίτι κατάσχεται, γιατί τελεσιδίκησε η υπόθεση που αφορούσε στο μη εξυπηρετούμενο, "κόκκινο δάνειο", με το οποίο είχε αγοραστεί το διαμέρισμα.  Υποχρέωσαν τον πατέρα να βάλει, γρήγορα γρήγορα, σε δυο τρεις σακούλες εσώρουχα και κάποια λίγα ρούχα, γι΄ αυτόν και τα παιδάκια και όλοι μαζί να εγκαταλείψουν το σπίτι. Όση ώρα έπαιρνε τα αναγκαία, ο κλειδαράς άλλαζε την κλειδαριά, ενώ τα παιδάκια έκλαιγαν και τον ρωτούσαν: πού θα πάνε; πού θα κοιμούνται,

πώς θα ζήσουν στο δρόμο;...

Η ντροπή μας και η γιορτή τους…

24/07/2025

ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΣ

“…Κάθε πραγματικότης μού είναι αποκρουστική…” Κώστας Καρυωτάκης. Τι γιορτάζουμε σήμερα, 24 Ιουλίου, πατριώτες και πατριώτισσες; Καλύτερα, τί γιορτάζει υποκριτικά το κοινωνικοπολιτικό κατεστημένο της χώρας; Γιατί θα βάλει σε λίγο ο κύριος Πρόεδρος το καινούριο του μπλε – αρζάν κοστούμι με την μεταξωτή, γαλάζια – να μην ξεχνιόμαστε κιόλας – γραβάτα και θα δέχεται στους κήπους του προεδρικού Μεγάρου;

Γιατί θα υποδέχεται τη Σία, τον Πρετεντέρη, τον Χωμενίδη αλλά και τους αρχηγούς και τους αρχηγίσκους της παρούσας Βουλής, όλους με τα “καλά” τους, τις υπερήφανες συμβίες στο πλάι αλλά και τα χαμόγελα της, με το μπαρντόν, αυτοϊκανοποίησης; Γιατί θα γεμίσουν σε λίγο η Ηρώδου Αττικού και οι παράπλευρες οδοί με εκατοντάδες (!) κρατικές λιμουζίνες, οδηγούς, συνοδούς, φρουρούς και λοιπούς σκύλακες – η λέξη είναι του Πλάτωνα – της εξουσίας;

Αν μαζεύαμε, σκέφτομαι, το συνολικό κόστος της εκδήλωσης, θα χρηματοδοτούσαμε ένα μεγάλο νοσοκομείο της χώρας για έναν τουλάχιστον χρόνο. Αλλά δεν βαριέστε. Λεφτά υπάρχουν. Που είπε κι ένας άλλος τέως πρωθυπουργός, επίσημος κι αυτός προσκεκλημένος της πιο επίσημης Δεξίωσης του Έθνους (μόνο ο Ερντογάν λείπει). Αν μάλιστα προσθέταμε και τα διαχρονικά πρόστιμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, θα αλλάζαμε την κοινωνική πολιτική της χώρας υπέρ των αδυνάτων. (Τί λέω τώρα;)

Γιατί λοιπόν θα φορέσει πάλι το σινιέ σακάκι του ο Αλέξης και το πανάκριβο πουκάμισο χωρίς γραβάτα – όλα κι όλα η “στολή ” της επανάστασης είναι ό τι απέμεινε από την εγχώρια επανάσταση – και θα συγχαίρει εαυτόν και αλλήλους; Αλλά και η τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επιλογή αποκλειστικά του νυν πρωθυπουργού όπως και ο νυν ΠτΔ, γιατί θα εμφανιστεί στο κεφαλόσκαλο με ποδήρη χιτώνα και με τον σύντροφο της, όλοι αριστεροί είμαστε τελικά , ενδεχομένως και με τη γάτα της;

Μόνο ντροπή...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Αποτελεί προσβολή για τους 1.200.000 ανθρώπους (150.000 για την αστυνομία) που  την 28η Φεβρουαρίου κατέβηκαν στη πλατεία Συντάγματος και σε 430 πόλεις ακόμη για να απαιτήσουν τον τερματισμό της συλλογικής  μας εξαπάτησης και το τέλος της ατιμωρησίας των υπευθύνων για το έγκλημα στα Τέμπη,το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας στη Βουλή με το αίτημα της άρσης της βουλευτικής ασυλίας των 14 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας (μετά  από μήνυση της Καρυστιανού) που συμμετείχαν στη προανακριτική επιτροπή και αποφάσισε τη παραπομπή του Τραντοπουλου.

Αποτελεί προσβολή -στην όποια έχει απομείνει - δημοκρατική λειτουργία της πολιτείας, κόμματα να ψηφίζουν παρών... αρνούμενα να δηλώσουν τη θέση τους, μια έλλειψη θέσης που εξυπηρετεί τη κυβερνητική παράταξη.

Μα ποτέ όμως δεν θα μπορέσω να το δεχτώ... 

Αποτελεί προσβολή το μάντρωμα των βουλευτών  και η απαγόρευση διαφορετικής άποψης από την επιθυμία του πατερούλη του όποιου κόμματος.

Μπράβο  στο κόμμα της Κωνσταντοπούλου και του Βελόπουλου (δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό) που έστω και αγόμενοι από ιδιοτελή κίνητρα, ψήφισαν αυτό που ζητούσε η καρδιά μας στη μαγική συγκέντρωση της 28ης Φεβρουαρίου.

Στην υγειά των κορόιδων!

  Του Πάνου Πικραμένου 

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χρωστούν περισσότερα χρήματα στις τράπεζες από ΟΛΑ τα κόμματα της ΕΕ!

Τα χρέη ανέρχονται σε 488 και 450 εκατομμύρια ευρώ αντίστοιχα ενώ το τρίτο κόμμα που είναι το Forza Italia έχει χρέος μόλις... 98,4 εκατ. ευρώ!

Η ΝΔ κατά το τελευταίο έτος αύξησε το χρέος της κατά 50 εκ ευρώ, αναφέρουν δημοσιεύματα 

Καλημέρα στην όμορφη Μπανανία μας😓

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1BnpP6HnyF/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

«Να φωτίσω τις αιτίες που μ’ αφήνουνε μισό»

από Θεόδωρος Παντούλας

Οι «πολλές κινήσεις κι ομιλίες» με δυσκολεύουν. Η «πολλή συνάφεια του κόσμου» με ζορίζει. Την ομολογώ εξ αρχής την αδυναμία μου, γιατί ακριβώς για τον πολύ «κόσμο» θέλω να γράψω σήμερα. Για τον κόσμο που, παρά τις χρόνιες και φιλότιμες προσπάθειες ραδιοτηλεοπτικής και διαδικτυακής εξηλιθίωσής του, δεν βούλιαξε αυτή τη φορά στον καναπέ του. Για τον κόσμο που γέμισε τις ανά την επικράτεια πλατείες αιτούμενος με τη σιωπηρή, αλλά λαλέουσα, παρουσία του, όχι θερμίδες για τη γαστέρα του αλλά δικαιοσύνη.

 Προηγουμένως όμως, ας συναποφασίσουμε: θέλουμε ο κόσμος να μετέχει καθημέραν της πόλεως, ήγουν της πολιτικής, ή να κάνει ανά τετραετία περάσματα από τον εκλογικό μπερντέ;

Κι όταν συναποφασίσουμε, ας παραδεχτούμε ότι ο εκ νέου υποβιβασμός του σε «ετερόκλητο όχλο» και η συκοφάντησή του σε «ψεκασμένο» συρφετό δεν είναι ενήλικη συμπεριφορά και οπωσδήποτε δεν είναι ο τιμιότερος τρόπος αντιμετώπισής του.
Αλλά ποιοι στο καλό είναι όλοι αυτοί με τα σφιγμένα χείλη και τα χαμένα βλέμματα, που κατέκλυσαν τις πλατείες; Είναι αργόσχολοι; Είναι ταραξίες; Είναι ενεργούμενα της αφερέγγυας αντιπολίτευσης που δεν γεμίζει ούτε ταξί στα καλέσματά της;

 Μην κοροϊδευόμαστε! Τίποτε από όλα αυτά δεν είναι. Ο κόσμος που γέμισε τις πλατείες είναι ο κανονικός κόσμος – δεν είναι ο κόσμος των διαφημίσεων. Είναι οι ανεκπροσώπητοι, αυτοί που δεν προσήλθαν στις εκλογές, δηλαδή οι μισοί Έλληνες. Είναι κι εκείνοι που προσήλθαν κατηφείς, υποκύπτοντας στον αρχαίο εκβιασμό του «μη χείρον». Είναι οι αόρατοι συμπολίτες που, αίφνης, γίναν ορατοί, είναι οι παρεπίδημοι που ανακατέλαβαν –έστω για λίγο– τον δημόσιο χώρο τον οποίο νέμονται εκ περιτροπής πράκτορες (τουριστικοί, μην πάει ο νους σας στο κακό) και ρεκλαμαδόροι. Αν ανάμεσά τους παρεισέφρησαν και σπεκουλαδόροι, ε, αυτό δεν κάνει τον κόσμο των πρόσφατων διαδηλώσεων λιγότερο υπαρκτό και πολύ περισσότερο λιγότερο κανονικό.

Το μνημονιακό πολιτικό σύστημα έχει ευθύνες σύμφωνα με το πόρισμα του ΕΔΟΑΣΑΑΜ για τα Τέμπη

Τέμπη: Η εγκατάλειψη των σιδηροδρόμων με αριθμούς – Τι αναφέρει το πόρισμα

Ας μην το ξεχνά και η μνημονιακή αντιπολίτευση

Τασιόπουλος Γιώργος 

Την εικόνα της πολυετούς εγκατάλειψης των ελληνικών σιδηροδρόμων, σε υποδομές και προσωπικό αποτυπώνει το Πόρισμα του Εθνικού Οργανισμού Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Ασφάλειας Μεταφορών (ΕΟΔΑΣΑΑΜ) για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.

Διαβάζουμε από το πόρισμα:

"....12. Ο ελληνικός σιδηροδρομικός τομέας υπέφερε πολύ από τις οικονομικές κρίσεις που ξεκίνησαν στα τέλη του 2009 και κορυφώθηκαν το 2010. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κακή συντήρηση και την όλο και πιο υποβαθμισμένη υποδομή και μια διαρθρωτική έλλειψη προσωπικού, απαραίτητου για να συνεχίσει να παρέχει τις συνήθεις υπηρεσίες. Το σιδηροδρομικό σύστημα δεν είχε ανακάμψει από αυτή την κατάσταση μέχρι τις αρχές του 2023.

ΤΥΦΛΟΙ ΣΤ’ ΑΥΤΙΑ, ΣΤΟ ΝΟΥ, ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Του Κώστα Μπλάθρα

Είναι τουλάχιστον μελαγχολικός ο τρόπος που το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει την αυριανή παλλαϊκή κινητοποίηση για τα Τέμπη: Η Κυβέρνηση την αντιμετωπίζει ως θέμα αντιπολίτευσης, η Αντιπολίτευση, ΠΑΣΟΚ άμα τε και ΣΥΡΙΖΑ, ως θέμα εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και πάει λέγοντας στα τηλεοπτικά πάνελ, όπου αναπαράγεται ο κοινοβουλευτικός καυγάς των κομμάτων, λες και το μικρό ποσοστό που όλοι τους συνολικά συγκεντρώνουν στις εκλογές έχει κάποια σχέση με μια πραγματικά ιστορική κινητοποίηση σε τόσες πόλεις της Ελλάδας και του κόσμου. Κινητοποίηση που ΔΕΝ αφορά προφανέστατα μόνο τα Τέμπη, αλλά αυτό που ο απλός πολίτης πιάνει στον αέρα και οι κομματικοί ιδιοτελώς αγνοούν αλληλοκαυγαυδίζοντας: 

Δεν πάμε καλά! Και σ’ αυτό, είναι καθαρό πλέον, είναι συνυπεύθυνα τα κόμματα που κυβέρνησαν τουλάχιστον την τελευταία 15ετία. Η γενική διάλυση, η διαφθορά, η ανεπάρκεια των υπηρεσιών, το ξεχαρβάλωμα του κράτους, ακόμα και η γενική δυσπιστία

απέναντι στη Δικαιοσύνη και στους θεσμούς της Πολιτείας είναι όχι μόνο καμπανάκι αλλά σειρήνα συναγερμού που θα έπρεπε να έχει αφυπνίσει όλους αυτούς σε μια πραγματική αλλαγή πλεύσης… αλλά τι λέω τώρα;