Ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον Γιώργο Χαρβαλιά συζητά για την γεωπολιτική της Ανατολικής Ευρώπης, τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας , την Ουκρανία, τον Ντόκο, και την αδύναμη ελληνική εξωτερική πολιτική

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον καλεσμένο του, δημοσιογράφο, αναλυτή και συγγραφέα, Γιώργο Χαρβαλιά, για το πρόσφατο περιστατικό των δύο Ρώσων φαρσέρ, τους οποίους ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, πέρασε για «ανθρώπους» του Ζελένσκι, συζητούσε μαζί τους αρκετά λεπτά όχι από ασφαλή διαδικτυακή γραμμή επικοινωνίας, και τους εξέθεσε ακόμα και απόρρητες πληροφορίες.

0:00​ Έναρξη εκπομπής. Πως εμφανίστηκε πριν από 100 χρόνια ο Χιτλερ. Συνειρμοί με το σήμερα και οι κινήσεις επανασύστασης νεοναζιστικού κινήματος μέσω Ουκρανίας

3:35​ Βιβλίο «ΓΙΑΒΟΛ». Και τα αγγλικά. Γερμανός δημοσιογράφος το 1943 μιλούσε για το «πανγερμανικό» δόγμα αλλά και τους ναζί που βρίσκονται πίσω από τους ναζί.

Περί δικτύων αντιρωσικής προπαγάνδας

7/06/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ο Νίκος Μαραντζίδης, στενός συνεργάτης και σύμβουλος επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα, θα μπορούσε να είναι ο τέλειος κατάσκοπος. Φυσιογνωμικά και μόνο θα… κοίμιζε όλους τους συνομιλητές του. Αλλά δεν είναι. Ανήκει σε μια άλλη κατηγορία προθύμων. Που μπερδεύουν τη δουλειά με την ιδεοληψία.

Εκεί ανήκουν και αρκετοί άλλοι πανεπιστημιακοί της χώρας, στελέχη δεξαμενών σκέψης, ακόμη και δημοσιογράφοι, όπως αυτοί που εμφανίζονταν στις λίστες της περιβόητης βρετανικής οργάνωσης Integrity Initiative, όταν τις έφεραν στο φως το 2018 οι Anonymous (οι ίδιες που αναδημοσιεύτηκαν την περασμένη Κυριακή από το «Documento»).

H Integrity Initiative ήταν μία από τις πολλές οργανώσεις ψυχροπολεμικού τύπου που δραστηριοποιούνταν σε ευρωπαϊκό έδαφος με τη μορφή ΜΚΟ και απώτερο στόχο να διασπείρουν αντιρωσική προπαγάνδα εδραιώνοντας αρνητικά αισθήματα στην κοινή γνώμη χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, αλλά και όχι μόνον.

Θέλετε να ξέρετε πώς ακριβώς «περιγράφεται» αυτός ο περίεργος «φορέας αντικειμενικής ενημέρωσης»; Ας ρωτήσουμε το Claude, την πιο ανεξάρτητη, ίσως, πλατφόρμα Τεχνητής Νοημοσύνης της Silicon Valley που ανήκει στην Anthropic, την εταιρία που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο του αμερικανικού Πενταγώνου επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη διαβόητη Palantir Technologies στη δημιουργία «έξυπνων όπλων» τέταρτης γενιάς. Από αυτά δηλαδή που θα επιλέγουν στόχους μόνα τους, χωρίς ανθρώπινο χειρισμό.

Αντιγράφω λοιπόν την απάντηση: Η Integrity Initiative (II) ιδρύθηκε το 2015 από το βρετανικό κράτος με σύνθημα «υπεράσπιση της δημοκρατίας από την παραπληροφόρηση». Λειτουργούσε ως πρόγραμμα του Institute for Statecraft, ενός think tank με έδρα τη Σκοτία, η δράση του οποίου καλυπτόταν από εντυπωσιακή μυστικότητα. Διέθετε χρηματοδότηση από το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, το ΝΑΤΟ και το facebook και αποτελούσε ένα «δίκτυο δικτύων» που εμπλεκόταν σε καλυμμένες εκστρατείες προπαγάνδας. Συνολικά το Φόρεϊν Όφις μόνο διέθεσε 2,2 εκατομμύρια λίρες σε δύο χρόνια. Οι δραστηριότητες περιλάμβαναν trolling σε twitter & facebook και μυστική πληρωμή δημοσιογράφων σε «clusters of influence» σε όλη την Ευρώπη.

Δύσκολος στίβος για… ερασιτέχνες

24/05/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.

Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Όχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.

Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Έλληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.

Στην εποχή της ολικής ανακύκλωσης απορριμμάτων

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Από το τιμόνι της ελληνικής κεντρικής τράπεζας, στον σχεδόν έναν αιώνα λειτουργίας της, έχουν περάσει -δόξα τω Θεώ- εξέχουσες προσωπικότητες. Χαρισματικοί «σοφοί» της εποχής τους, όπως ο Αλέξανδρος Διομήδης, οικονομολόγοι διεθνούς διαμετρήματος, όπως ο Ξενοφών Ζολώτας και ο Κυριάκος Βαρβαρέσσος, αλλά και πρότυπα ακεραιότητας όπως ο αείμνηστος ευπατρίδης Αλέξανδρος Κορυζής.

Μπροστά τους ο σημερινός διοικητής Γιάννης Στουρνάρας μοιάζει εντελώς ασήμαντος. Ένας επαγγελματίας κρατικοδίαιτος μάνατζερ δεύτερης διαλογής με μοναδικό χάρισμα την ικανότητα να αναρριχάται σε δημόσια αξιώματα εκμεταλλευόμενος τις άριστες διασυνδέσεις του. Μέσα και έξω από τη χώρα.

Τη σκληρή περίοδο των Μνημονίων ο Στουρνάρας, από τη θέση του υπουργού Οικονομικών, έπαιξε καταστροφικό ρόλο ως ο «εκλεκτός των δανειστών». Προσκύνησε τον ξένο παράγοντα, έδωσε διαπιστευτήρια τυφλής υπακοής στους Γερμανούς και έμεινε γνωστός για το ανυπέρβλητο «Forget it, Yannis» που του είπε καγχάζοντας ο Σόιμπλε μόλις, μπροστά στο φάσμα εκλογικής κατάρρευσης της Ν.Δ., τόλμησε να του προτείνει μια συμβολική ελάφρυνση στο δημόσιο χρέος.

Αλλά και αργότερα, ως διοικητής της ΤτΕ, ο συγκεκριμένος άνθρωπος εξακολουθούσε να λειτουργεί ως η «μακρά χειρ» των ξένων. Πάνω που η χώρα πάλευε να βγει από την επιτήρηση, εκείνος πρότεινε «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» που θα παρέτεινε την άμεση δανειακή εξάρτηση στο διηνεκές.

Οι χριστιανοί… υπό διωγμόν

Γερμανικές... χριστιανικές ιδιαιτερότητες: 

Σκηνή από το πολύκροτο σόου με τα... φασκιωμένα κοτόπουλα που δόθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Πάντερμπορν, στις 15 Μαΐου 2025, ενώπιον του ενθουσιώδους Γερμανού προέδρου Βάλτερ Στάινμαγερ

11/04/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Διαβάζοντας τον τίτλο του άρθρου, μέρες που είναι, είμαι βέβαιος ότι το μυαλό σας θα πάει στα ελληνορθόδοξα αδέλφια μας της Συρίας και γενικότερα της Μέσης Ανατολής, τους αραβόφωνους Ρωμιούς, δηλαδή, που αργοσβήνουν εγκαταλελειμμένοι από τη Μητέρα Εκκλησία και μια πατρίδα κατώτερη των περιστάσεων.

Σωστά το σκεφτήκατε γιατί η μοίρα αυτών των ανθρώπων είναι ναρκοθετημένη. Το απίστευτο θρησκευτικό τους φρόνημα, η λαχτάρα για «ταύτιση» με μια ορθόδοξη κοιτίδα που κοιτά ανατολικά, ακόμη και η ρομαντική τους προσήλωση στον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου είναι στοιχεία που θα έπρεπε να στοιχειώνουν τους Έλληνες πολιτικούς. Δυστυχώς, όμως, σε αυτή τη ζωή τα καθάρματα κοιμούνται ήσυχα, δεν έχουν τέτοιου είδους έγνοιες.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση σπεύδει να σφίξει το χέρι του σφαγέα τους, ενός μεταλλαγμένου ισλαμοκανίβαλου που «αρέσει» στα σαλόνια της Δύσης και η «Πρωτόθρονη Εκκλησία», το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θα έπρεπε να μεριμνά για τη τύχη τους και να τους προστατεύει, σφυρίζει αδιάφορα. Έχει μάτια και αυτιά μόνο για το… ποίμνιο της Ουκρανίας, τους σχισματικούς του Ζελένσκι, που έστησαν «αυτοκέφαλο μαγαζί» μόνο και μόνο για να δηλώσουν απογαλακτισμό από τη ρωσική ορθόδοξη επιρροή.

Ναι, λοιπόν, τα αδέρφια μας στη Συρία, όσο ψηλά κι αν κρατούν το λάβαρο της πίστης, δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από μια διεφθαρμένη ελληνική ηγεσία, ανιστόρητη και ξενομανή που ταυτίζεται με τον δυτικότροπο εκφυλισμό, όπως δεν έχουν να περιμένουν και από έναν Πατριάρχη όμηρο του τουρκικού σουλτανάτου, που είναι σαφές ότι δυσκολεύεται να επωμιστεί ρόλο οικουμενικού προστάτη της Ορθοδοξίας και προτιμά να καταπιάνεται με το δράμα της υπογεννητικότητας της φώκιας και τον εφιάλτη των… μικροπλαστικών.

Τα τρολ αποφάσισαν να μας τρολάρουν…

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Έτριβα τα μάτια μου -δεν σας το κρύβω- την περασμένη Τετάρτη βλέποντας τον πρωθυπουργό των υποκλοπών, της εξαγοράς των μέσων ενημέρωσης και των μύριων όσων θεσμικών ατοπημάτων να παραδίδει μαθήματα… δημοσιογραφικής δεοντολογίας σε ένα συνέδριο (ο Θεός να το κάνει) για τα fake news και τον «τοξικό λόγο».

Ο άνθρωπος που έχει αναγάγει σε επιστήμη την προπαγάνδα, το πελατειακό κράτος και την παραπληροφόρηση, να διαμαρτύρεται κιόλας για τη μεταχείριση των «παραδοσιακών» μέσων ενημέρωσης, των ίδιων που έχει μπουκώσει με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να τον αποθεώνουν οικογενειακώς, ολημερίς κι ολονυχτίς, με τον πιο κραυγαλέο τρόπο.

Κάτι πολύ στραβό συμβαίνει στη χώρα, σκέφτηκα, όταν εκείνος που έχει ποδοπατήσει τους θεσμούς, ο ίδιος που εργαλειοποίησε τα ανώτατα κλιμάκια της Δικαιοσύνης και έφτασε να παρακολουθεί μέχρι και τη γραμματέα του με σταλινικού τύπου σύνδρομο καταδίωξης, φτάνει να ομιλεί περί ελευθερίας έκφρασης και κανόνων λειτουργίας της ενημέρωσης.

Ήταν η επιτομή της ύβρεως αυτό το «συνέδριο πραιτοριανών» με την κωμικοτραγική ονομασία «Αlitheia Forum», ο εμπνευστής του οποίου, ένας δευτεροκλασάτος χαχόλος των κομματικών καφενείων, μόλις προχθές απειλούσε με φυλάκιση δημοσιογράφο επειδή του έκανε στο μπρίφινγκ… επίμονες ερωτήσεις. Ήταν, θα σας έλεγα, και ένα είδος χυδαίου τρολαρίσματος αυτή η εκδήλωση εις βάρος όλων όσοι ανέδειξαν τον βρόμικο ρόλο, τις υπόγειες διασυνδέσεις, αλλά και τον τρόπο μισθοδοσίας της παρασιτικής «Ομάδας Αλήθειας». Γιατί αυτός ακριβώς που οργάνωσε τη φάρσα της περασμένης εβδομάδας στο «Intercontinental» είναι ο άνθρωπος που επί καιρό συντόνιζε την παρακρατική προπαγάνδα των φιλοκυβερνητικών χαλκείων και έσπευδε να φωτογραφηθεί χαμογελαστός με τους διαχειριστές των τρολ, τον Άδωνι και τον «ανιψιό», τον ηθικό αυτουργό του σκανδάλου των υποκλοπών.

Ο Γιώργος Χαρβαλιάς στον 98.4 για τις φωτογραφίες των 200 στη Καισαριανή και τη μάχη απέναντι στην ιστορική λήθη

Γιώργος Χαρβαλιάς: Το Γερμανικό deja vou, η Ευρώπη της αμνησίας και η Ελλάδα της αφασίας (ηχητικό)

17.02.2612:14

Ο αρθρογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, λήθη και υποτέλεια. Η άγνωστη Ελληνογερμανική ιστορία», Γιώργος Χαρβαλιάς, μιλάει στον 98.4 με αφορμή τις φωτογραφίες από τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Σημειώνει πως, στο πλαίσιο της συστηματικής αναθεώρησης της Ιστορίας που επιχειρείται εσχάτως, τοποθετείται και η παραγραφή ή, για την ακρίβεια, η «άμβλυνση των εντυπώσεων» μέσω συμψηφισμών και εξωραϊσμών για τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα, όπως αυτά που διέπραξαν στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι στη διάρκεια της παρουσίας τους στην πατρίδα μας συντελέστηκε ένα μικρό ολοκαύτωμα. Από την Κρήτη μέχρι το Κομμένο και από τα Καλάβρυτα μέχρι τον Χορτιάτη. Το ολοκαύτωμα αυτό δεν είχε ρατσιστικό ή φυλετικό χαρακτήρα. Είχε αμιγώς τιμωρητική διάσταση, με μοναδικό στόχο να καμφθεί το φρόνημα ενός λαού που βρήκε την τόλμη να αντισταθεί. Το φρόνημα της γενναιότητας που βλέπουμε στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται. Γιατί κανείς από τους πατριώτες που οδηγούνται στο απόσπασμα και ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει, δεν έχει το βλέμμα απελπισμένου μελλοθάνατου. Μόνο το βλέμμα του θυμού και της περηφάνιας.

Οι Γερμανοί σκότωσαν τους πατριώτες στήνοντάς τους χωρίς κανέναν δισταγμό σε έναν τοίχο του παλαιού Σκοπευτηρίου, όπως σκότωσαν και έξω από τα σπίτια τους δεκάδες χιλιάδες άλλους – αμάχους και ανυποψίαστους, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Οι θηριωδίες τους δεν έχουν προηγούμενο στη νεότερη Ιστορία. Οι Γερμανοί όχι μόνο ξαναφόρεσαν στολή και πηλήκιο, όχι μόνο ξανάφτιαξαν τη Λουφτβάφε και την έστειλαν να βομβαρδίσει τη Σερβία, αλλά σήμερα ευαγγελίζονται να υποκαταστήσουν αυτοί – οι ολετήρες και σφαγείς – τους Αμερικανούς ως αμυντικό πυλώνα της Ευρώπης. Χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς τον παραμικρό προβληματισμό ή διαμαρτυρία από όσους θυμούνται το παρελθόν τους, οικοδομούν σήμερα ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, όπως ακριβώς έκαναν και στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων.

Μήπως οι Γερμανοί… ξανάρχονται;

16/02/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ένας σπουδαίος Γερμανός φιλόσοφος, ο Φρίντριχ Χέγκελ, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα καπρίτσια της Ιστορίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται. Την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα.

Το απόφθεγμα, βέβαια, αποδίδεται σε έναν άλλο πολύ πιο γνωστό Γερμανό που άλλαξε την πορεία του σύγχρονου κόσμου, τον Κάρολο Μαρξ. Αλλά μικρή σημασία έχει η πατρότητα της ρήσης. Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει στις ημέρες μας είναι μήπως τα γεγονότα επαναλαμβάνονται και τρίτη φορά. Με τη μορφή εφιάλτη. Κι όταν μιλάμε για Γερμανούς, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να το αποκλείσουμε.

Στο πλαίσιο της συστηματικής αναθεώρησης της Ιστορίας που επιχειρείται εσχάτως τοποθετείται και η παραγραφή ή, για την ακρίβεια, η «άμβλυνση των εντυπώσεων» μέσω συμψηφισμών και εξωραϊσμών για τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα, όπως αυτά που διέπραξαν στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι στη διάρκεια της παρουσίας τους στην πατρίδα μας συντελέστηκε ένα μικρό ολοκαύτωμα. Από την Κρήτη μέχρι το Κομμένο κι από τα Καλάβρυτα μέχρι τον Χορτιάτη. Προσέξτε: Το ολοκαύτωμα αυτό δεν είχε ρατσιστικό ή φυλετικό χαρακτήρα. Είχε αμιγώς τιμωρητική διάσταση. Με μοναδικό στόχο να καμφθεί το φρόνημα ενός λαού που βρήκε την τόλμη να αντισταθεί. Το φρόνημα της γενναιότητας που βλέπετε στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται σήμερα. Γιατί κανείς από τους πατριώτες που οδηγούνται στο απόσπασμα και ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει, δεν έχει το βλέμμα απελπισμένου μελλοθάνατου. Μόνο το βλέμμα του θυμού και της περηφάνιας.

Πολιτικά ζόμπι στην υπηρεσία του Κυριακου

18/01/2026 

Στα εορταστικά τραπέζια των προηγούμενων ημερών, πριν ακόμη ανακύψει το «κόμμα Καρυστιανού», οι πολιτικές προβλέψεις έδιναν και έπαιρναν:

«Να δείτε που ο Αλέξης θα κάνει τη διαφορά», «Ο Σαμαράς θα συσπειρώσει τον κόσμο της ΝΔ», «Αμα διώξουν τον χασογκόλη το ΠΑΣΟΚ, θα έρθει πρώτο κόμμα» και διάφορα τέτοια ενθουσιώδη και ευφάνταστα.

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Προσωπικά καθόμουν στη γωνιά χωρίς να μετέχω στην ευφορία της «εικονικής λύτρωσης». Κι όταν κάποια στιγμή οι παρευρισκόμενοι με παρότρυναν να μπω στη συζήτηση με το γνωστό: «Εσύ τι λες που είσαι και δημοσιογράφος;», κατέφευγα στο πειρασμό να τους τρολάρω. «Κυριάκος μέχρι να σβήσει ο ήλιος αγαπητοί μου. Τουλάχιστον με αυτούς που αναφέρατε…».

Η ατάκα δημιουργούσε αμηχανία, ίσως και κάποιο εκνευρισμό. Και τότε αναγκαζόμουν να δώσω διευκρινίσεις. Πλάκα έκανα, αλλά όχι εντελώς. Γιατί όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο όλοι οι προαναφερθέντες «σωτήρες», πρόσωπα ή κόμματα, μοιάζουν να βρίσκονται στην υπηρεσία του Μητσοτάκη. Να εργάζονται για την μακροημέρευση του στην εξουσία.

Ας αρχίσουμε πρώτα από τον Τσίπρα και ένα πολύ βασικό δημοσκοπικό αξίωμα: Πολιτικό πρόσωπο με 70% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων οι περισσότερες αντιπροσωπεύουν σκληρούς haters, δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα να ξαναδεί εξουσία. Αρα τι ακριβώς κάνει το παλληκάρι;

Το μεγάλο κόλπο με τα αιγοπρόβατα (ΜΕΡΟΣ Β΄: Πώς τα καρτέλ του γάλακτος πνίγουν τους μικροπαραγωγούς)

21/12/2025 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Πριν στεγνώσει το μελάνι από το άρθρο της προηγούμενης Κυριακής για την καταστροφή της ελληνικής κτηνοτροφίας μέσω της αλόγιστης εξόντωσης μισού εκατομμυρίου αιγοπροβάτων, μια ανάλογη υπόθεση ξέσπασε στη Γαλλία με τα βοοειδή, αποδεικνύοντας ότι το οργανωμένο χτύπημα στην πρωτογενή παραγωγή δεν είναι μόνο ελληνική υπόθεση. Η σταδιακή περιθωριοποίηση του κλάδου της αγροτοκτηνοτροφίας αποτελεί επεξεργασμένη στρατηγική του διευθυντηρίου Βερολίνου – Βρυξελλών για τη μετάβαση στη «νέα εποχή» μηδενικού αποτυπώματος, εισαγόμενων μεταλλαγμένων προϊόντων, συνθετικού κρέατος και… εντομοφαγίας.

Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι αγρότες και κτηνοτρόφοι έχουν αρχίσει και το αντιλαμβάνονται, εξ ου οι πρωτοφανείς κινητοποιήσεις στην Ελλάδα, οι διαδηλώσεις στη Γαλλία και το άγριο ξέσπασμα στην ίδια την έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από αγανακτισμένους ανθρώπους της υπαίθρου.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την εξάλειψη του ευρωπαϊκού ζωικού κεφαλαίου η επιχείρηση είναι απροκάλυπτη, βάρβαρη και ισοπεδωτική στην κατεύθυνση της «ολικής εξόντωσης» που ταξιδεύει το μυαλό μας αλλού. Και ένα κρούσμα μεταδοτικής ασθένειας να βρεθεί στο κοπάδι, είτε αυτή είναι ευλογιά για τα αιγοπρόβατα είτε οζώδης δερματίτιδα για τα βοοειδή ή πανώλη για τους χοίρους, «διατάσσεται» άμεσα η θανάτωση και των υπόλοιπων. Την ίδια ώρα που σχεδόν για όλες αυτές τις ασθένειες υπάρχουν δοκιμασμένα εμβόλια που δημιουργούν ικανοποιητικό τείχος ανοσίας, ενώ παράλληλα -σύμφωνα με τις επίσημες διαβεβαιώσεις των ίδιων των κτηνιατρικών υπηρεσιών της Ε.Ε.- οι ασθένειες αυτές ούτε μεταδίδονται στον άνθρωπο ούτε αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία.

Η «ολική εξάλειψη» (stamping out) επομένως που προστάζουν οι Βρυξέλλες δεν υπακούει σε καμία λογική, στον βαθμό τουλάχιστον που υπάρχει στοιχειώδης σεβασμός προς τα δικαιώματα των ζώων, για τα οποία -κατά τα άλλα- κόπτεται όλος ο woke συρφετός των βιγκανιστών που μονοπωλεί τα ευρωπαϊκά αξιώματα. Φανταστείτε μεθαύριο να επικρατήσει η ίδια μέθοδος «θεραπείας» και για τις μεταδοτικές ασθένειες των ανθρώπων…

Το μεγάλο κόλπο με τα αιγοπρόβατα (ΜΕΡΟΣ Α΄: Κρίσιμα ερωτήματα χωρίς απάντηση)

 

14/12/2025 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Συγκλονίστηκα, δεν σας το κρύβω, βλέποντας δυο μέτρα λεβέντες, από αυτούς που στύβουν τις πέτρες με τα χέρια τους να κλαίνε σαν μωρά παιδιά μπροστά στην αναίτια, όπως ανακάλυψα εκ των υστέρων, «σφαγή των αμνών». Τη σφαγή των δικών τους αμνών, του βασικού βιοποριστικού μέσου για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Όποιος έχει την ευλογία να γνωρίσει απλούς ανθρώπους της υπαίθρου, βοσκούς και κτηνοτρόφους με μικρές συμμαζεμένες μονάδες ξέρει ότι οι άνθρωποι αυτοί αναπτύσσουν μια βιωματική σχέση με τα ζώα τους. Τα γνωρίζουν με το μικρό τους όνομα και στενοχωριούνται εσώψυχα όταν έρχεται η ώρα να τα σφάξουν.

Βλέποντας τη μαζική θανάτωση αρνιών και κατσικιών, συνειδητοποιούσα τι ακριβώς σημαίνει για αυτούς τους εργάτες του μόχθου. Μα, γιατί έγινε αυτό το κακό, αναρωτήθηκα από μέσα μου. Κι αμέσως πήρα τηλέφωνο τον Βαγγέλη στη Σπερχειάδα, φίλο καλό από τις κυνηγετικές εξορμήσεις στην περιοχή, που έχει καμιά διακοσαριά ζώα, στην πλειονότητα προβατίνες, τις οποίες ονομάζει περήφανα «τα κορίτσια μου».

Τον Βαγγέλη, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν τον είχε χτυπήσει το κακό. Ίσως γιατί τα ζώα βοσκούν ελεύθερα στο ανοιχτό περιβάλλον. Ο ίδιος όμως είχε εξήγηση για τον εφιάλτη. Σκόπιμη πολιτική, μου είπε, με τις ευλογίες της Ευρώπης, για να εξοντωθούν οι μικροί παραγωγοί, να μαζεύουν τα κόστη οι μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες εισάγοντας πρώτη ύλη από τρίτες χώρες και να μειωθεί παράλληλα η κατανάλωση κρέατος.

Τα γκαρσόνια της Ευρώπης

2/11/2025

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο τελευταίος Έλληνας πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που διατηρούσε σοβαρές επιφυλάξεις για το γερμανικό μοντέλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είπε ότι δεν μας αξίζει να καταντήσουμε γκαρσόνια της Ευρώπης. Ο Ανδρέας γενικώς έβλεπε μακριά, αλλά δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα βρισκόταν ένας μελλοντικός διάδοχός του στην πρωθυπουργία που θα εκπλήρωνε αυτή την απευκταία προφητεία: να κάνει την Ελλάδα σύγχρονη αποικία μαζικού τουρισμού και τους Έλληνες σερβιτόρους, εξαρτημένους από τα πουρμπουάρ των ξένων ταξιδιωτών.

Την θλιβερή αυτή εικόνα, που αποτελεί επιτομή αποτυχίας για το «αναπτυξιακό μοντέλο Μητσοτάκη», έχω περιγράψει εκτενώς σε παλαιότερα άρθρα μου για τη μάστιγα του… «all inclusive μπατιροτουρισμού», με κίνδυνο να θεωρηθώ γραφικός και ανήμπορος να κατανοήσω το «οικονομικό θαύμα» του σύγχρονου Μωυσή. Ευτυχώς, πολύ πρόσφατα, ήρθαν τέσσερις Έλληνες πανεπιστημιακοί ερευνητές του London School of Economics για να επιβεβαιώσουν τις ανησυχίες μου, δημοσιεύοντας μελέτη που έχει τον εύγλωττο, όσο και… καταθλιπτικό, τίτλο: «Η οικονομία της καφετέριας: Διαρθρωτικός μετασχηματισμός στην Ελλάδα, στον απόηχο της λιτότητας και των μεταρρυθμίσεων».

Λάβετε υπόψη σας ότι η λέξη «μεταρρυθμίσεις» στη μελέτη των Μιχάλη Νικηφόρου, Βλάση Μισσού, Χρήστου Πιέρρου και Νικόλαου Ροδουσάκη έχει μπει (πολύ σωστά) σε εισαγωγικά. Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δεν είχε την τύχη να δεχθεί μεταρρυθμίσεις, αλλά μια συνολική απορρύθμιση της αγοράς, με καταβαράθρωση της πρωτογενούς παραγωγής και της βιομηχανικής υποδομής, προς όφελος ενός μοντέλου «τουριστικού εποικισμού».

Κινεζοφοβική εκστρατεία στην Ε.Ε.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Σύντομα, όσοι αποφασίσουν να αγοράσουν καινούργιο αυτοκίνητο από αντιπροσωπίες μεγάλων ευρωπαϊκών ή ιαπωνικών ομίλων, όπως η Volkswagen Group (VW, Audi, Seat, Skoda), η Stellantis (Peugeot, Fiat, Opel), η Renault, η Nissan ή η Μitsubishi, θα βρεθούν μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη. Όπως ακριβώς τους πρώτους μήνες της πανδημίας, οι αμήχανοι υπάλληλοι θα δηλώνουν πλήρη άγνοια για την ημερομηνία παραλαβής των οχημάτων «λόγω έλλειψης ημιαγωγών». 

Μόνο που αυτή τη φορά η κρίση στην εφοδιαστική αλυσίδα δεν θα οφείλεται σε κάποιον μεταδοτικό ιό, αλλά στη μεταδοτική ανοησία των Ευρωπαίων, που νομίζουν ότι μπορούν να εκβιάζουν «εχθρούς» και «ανταγωνιστές» με μεθόδους νεοαποικιακής πειρατείας.

Το λάθος, που μπορεί να αποβεί μοιραίο, το έκαναν οι Ολλανδοί, βάζοντας στο στόχαστρο τους Κινέζους, οι οποίοι όμως έχουν αποδείξει ότι δεν… μασάνε από τέτοιου είδους φοβέρες. 

Αλλά ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Η απίθανη ιστορία, που παραπέμπει ευθέως σε καταχρηστικές πρακτικές υφαρπαγής ξένων περιουσιακών στοιχείων, όπως αυτή που επιχειρείται σήμερα εις βάρος της Ρωσίας, ξεκινά το 2017, όταν μια ταχέως αναπτυσσόμενη κινεζική εταιρία ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, η Wingtech Technology αποφασίζει να αγοράσει μια θυγατρική του πολυεθνικού κολοσσού NXP Semiconductors, με έδρα το Αϊντχόβεν, ονόματι Nexperia, εξειδικευμένη στην κατασκευή διακριτών ημιαγωγών (δηλαδή, απλών chips, τρανζίστορ, διόδων, ρυθμιστών τάσης κ.λπ.). 

Η συναλλαγή εγκρίνεται μετά βαΐων και κλάδων από τις ολλανδικές εποπτικές Αρχές, καθώς εκείνη την περίοδο δεν είχε ξεκινήσει η κινεζοφοβική εκστρατεία στην Ευρώπη, που -σημειωτέον- «μεταδόθηκε» από την άλλη ακτή του Ατλαντικού, επί Μπάιντεν και Δημοκρατικών, και απλώς συνεχίζεται επί Τραμπ.

Πρόωροι πανηγυρισμοί

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Τα χαμόγελα αυταρέσκειας και οι πομπώδεις κυβερνητικές δηλώσεις που συνόδευσαν την υποβολή, με χίλια… παρακάλια και κυριολεκτικά στο πάρα πέντε μιας (και μοναδικής) εκδήλωσης ενδιαφέροντος ελληνοαμερικανικής κοινοπραξίας για τα 4 θαλάσσια οικόπεδα που έχουν προκηρυχθεί νοτίως της Κρήτης, δεν αναιρούν το γεγονός της απόλυτης αποτυχίας στο μέτωπο των εξορύξεων. Στην πολυδιαφημισμένη συνάντησή του, την ερχόμενη Τρίτη, με τον Ταγίπ Ερντογάν ο κ. Μητσοτάκης μάλλον θα διαπιστώσει ότι οι πανηγυρισμοί του είναι πρόωροι. Γιατί ενίοτε ο βήχας κόβεται απότομα.

Θυμίζω ότι και στο παρελθόν είχε εκδηλωθεί ανάλογο ενδιαφέρον, ίσως και πιο… ζωηρό, που όμως δεν οδήγησε πουθενά. Αμερικανικοί αλλά και ευρωπαϊκοί πετρελαϊκοί κολοσσοί «ήλθον, είδον και απήλθον», σταθμίζοντας τις γεωστρατηγικές ιδιαιτερότητες, αλλά και τη δυσεξήγητη αμφιθυμία της ελληνικής πλευράς. Όλοι θυμόμαστε το ισχυρό ενδιαφέρον της ExxonMobil (σε κοινοπραξία με τη γαλλική ΤΟΤΑL και τα ΕΛΠΕ), που υπέγραψε και συμβάσεις οι οποίες κυρώθηκαν από την ελληνική Βουλή για θαλάσσια οικόπεδα νοτιοδυτικά και δυτικά της Κρήτης. Θυμόμαστε, όμως, και την κατάληξη: Ένα απόλυτο μηδενικό. 

Τα βαθύτερα αίτια της διπλωματικής μας… χρεοκοπίας

 (ΜΕΡΟΣ Α’: Η μεταπολιτευτική εκδοχή της «μικράς πλην εντίμου» Ελλάδος)

7/09/2025 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί Έλληνες, απ’ όσους έχουν απομείνει να παρακολουθούν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων της αναίσχυντης καθεστωτικής προπαγάνδας, αναρωτιούνται πλέον τι μας συμβαίνει. Γιατί η Ελλάδα χάνει διαρκώς σε όλα τα μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής, εκχωρεί αδιαμαρτύρητα «ζωτικό χώρο», παραιτείται από κυριαρχικά δικαιώματα, μεταλλάσσεται πληθυσμιακά και διαρκώς… μικραίνει;

Η αλήθεια, ξέρετε, είναι τόσο ωμή, που μοιάζει αδύνατον να κρυφτεί από την «ενημερωτική» στρεψοδικία του Σκάι ή το… ευγενικό αμπαλάρισμα «έγκυρων» αστικών εφημερίδων, οι οποίες επιμένουν να εμφανίζουν τη χώρα και τον πρωθυπουργό της ως υπολογίσιμους παίκτες, τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό στερέωμα.

Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος ούτε στην Ευρώπη των «27» ούτε στην ίδια της τη γειτονιά των πάλαι ποτέ Βαλκάνιων «φτωχών συγγενών». Το διπλωματικό της αποτύπωμα δεν αντιστοιχεί ούτε στο εθνικό της διαμέτρημα ούτε στις στρατιωτικές της δυνατότητες ούτε βεβαίως στη γεωπολιτική της αξία. Σίγουρα, αυτό συνιστά μια παραδοξότητα που χρήζει εξήγησης.

Σκοπός αυτής της ανάλυσης δεν είναι ασφαλώς να ερμηνεύσει την… περίπτωση Γεραπετρίτη. Έχω τοποθετηθεί σε προηγούμενα άρθρα γύρω από το φαινόμενο ενός υπουργού Εξωτερικών «αγκαλίτσα», που γυροφέρνει στο εξωτερικό εισπράττοντας διαρκείς καρπαζιές, κι ύστερα εμφανίζεται στον Σκάι για να εξηγήσει πόσο καλά διαχειρίζεται τη διπλωματία της χώρας. Και αυτός και ο πολιτικός του προϊστάμενος ανήκουν σε μια ξεχωριστή κατηγορία ανυπόληπτων διεθνώς πολιτικών, που ετεροπροσδιορίζονται. Είναι από εκείνους που κάποτε ο μεγάλος Καποδίστριας ονόμασε «φιλήκοους των ξένων».

Γερμανία και Έλληνες...

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Η ουσιαστικά προαναγγελθείσα απόφαση του νέου Γερμανού καγκελαρίου να δώσει το «πράσινο φως» για την πώληση των Γιουροφάιτερ στην Τουρκία δεν εξέπληξε κανέναν, πέραν των μονίμως… ανυποψίαστων που εκπονούν τη διπλωματική στρατηγική της Ψωροκώσταινας. 

Η προηγούμενη σοσιαλδημοκρατική -κατά βάση- κυβέρνηση συνασπισμού κρατιόταν «με τα δόντια», αφού οι «φίλοι» μας οι Πράσινοι, αλλά και οι νεοφιλελεύθεροι του FDP πίεζαν τον Σολτς να ξεμπερδέψει με αυτή την «εκκρεμότητα» για να πάρει μπροστά το φιλόδοξο εξαγωγικό πρόγραμμα εξοπλισμών. 

Ο Χριστιανοδημοκράτης Μερτς, «φίλος» και αυτός του… ευυπόληπτου Έλληνα πρωθυπουργού, που δεν έχει αναστολές απέναντι στην Τουρκία του Ερντογάν, απλώς λειτούργησε λυτρωτικά, προς μεγάλη ανακούφιση ολόκληρου του συστημικού γερμανικού πολιτικού φάσματος.

Είναι γεγονός ότι οι σημερινοί Γερμανοί πολιτικοί δεν δίνουν δεκάρα για τις ελληνικές αμυντικές ευαισθησίες. Σέβονται και εκτιμούν τους γείτονες, αφού φιλοξενούν και αρκετά εκατομμύρια πολίτες τουρκικής καταγωγής στη γερμανική επικράτεια, συμπαθούν το Ισλάμ και, αντιθέτως, θεωρούν τους σύγχρονους Έλληνες ένα έθνος δεύτερης ταχύτητας, απολύτως «βαλκανικό», που δεν επιδέχεται τευτονικής εμπνεύσεως επιμόρφωση. Όπως ακριβώς και άλλοι «δυσπροσάρμοστοι» λαοί ορθόδοξου δόγματος, φέρ’ ειπείν Ρώσοι και Σέρβοι, που επίσης αποκλίνουν από τις γερμανικές αξίες…

Μέσα σε δύο μόλις χρόνια θητείας, ο κύριος Γεραπετρίτης έχει κατορθώσει να «μικρύνει» την Ελλάδα.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Για κάποιον λόγο που δυσκολεύομαι να εξηγήσω, ο πρωθυπουργός δεν επιθυμεί να αποχωριστεί τον πιο αποτυχημένο και ολέθριο για τα εθνικά συμφέροντα υπουργό Εξωτερικών της Μεταπολίτευσης. Καλά θα κάνει, όμως, να τον μαντρώσει. Να του απαγορεύσει τις διεθνείς επαφές, να του αφαιρέσει διακριτικά το διαβατήριο και να τον αφήσει στο γραφείο του μαζί με τους νοήμονες συνεργάτες του για να εκπονεί την υψηλή στρατηγική επί χάρτου. Όχι επί του πεδίου.

Στα ραντεβού με τους ξένους καλύτερα να στέλνουμε τον κλητήρα ή και τον καφετζή του υπουργείου. Σίγουρα θα τα καταφέρουν καλύτερα, αποφεύγοντας τα σαλιαρίσματα και τις διαχύσεις με εκείνους που, μόλις τους γυρίσουν την πλάτη, καρφώνουν χασαπομάχαιρο.

Ο Γεραπετρίτης είναι σκέτη καταστροφή – το έχει καταλάβει και ο τελευταίος Έλληνας. Επισκέπτεται τη μία μετά την άλλη τις ξένες πρωτεύουσες ως περιφερόμενος… αγκαλίτσας και αναλώνεται σε σταυρωτούς ασπασμούς, παρατεταμένες καπακωτές χειραψίες, χάι φάιβ και άλλα συντροφικά με διάφορους τριτοκοσμικούς, τους οποίους θεωρεί φιλαράκια. Για τους πιο σοβαρούς, τα μεγάλα αφεντικά, προτιμά το πρωτόκολλο των υποκλίσεων με το βλέμμα στο πάτωμα.

Την περίοδο της ελληνικής κρίσης δεν υπήρχαν Γερμανοί «φιλέλληνες» και «ανθέλληνες». Υπήρχαν μόνο Γερμανοί που σκέφτονταν γερμανικά, κατά την αντίληψη των οποίων η χώρα μας έπρεπε να τιμωρηθεί

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη ενός εκδοτικού οίκου να διαφημίσει τη πραμάτεια του και μιας εφημερίδας να εκμεταλλευθεί επικοινωνιακά το γεγονός. Μόνο που η προχθεσινή, τάχα μου, «δημοσιογραφική ανάκριση» της κυρίας Μέρκελ, μέσα στην κατάμεστη από οπαδούς της (;) Λυρική Σκηνή, κατέληξε σε ένα χαμηλής αισθητικής πλυντήριο εντυπώσεων για τον ρόλο της στην κρίση του 2015. 

Ένα πλυντήριο που δουλεύει με εκκωφαντικό θόρυβο μέρες τώρα, πλαστογραφώντας τα γεγονότα γύρω από το περιβόητο δημοψήφισμα για το ευρώ και ρίχνοντας όλο το βάρος για τον ωμό εκβιασμό εις βάρος της Ελλάδας στον μακαρίτη τον Σόιμπλε, ο οποίος, από εκεί που είναι, μάλλον δυσκολεύεται να απαντήσει.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, βέβαια, τα πράγματα δεν χωρούν ούτε παρερμηνείες ούτε εξωραϊσμούς ούτε απαλλαγή από ευθύνες. Την περίοδο της ελληνικής κρίσης δεν υπήρχαν Γερμανοί «φιλέλληνες» και «ανθέλληνες». Υπήρχαν μόνο Γερμανοί που σκέφτονταν γερμανικά, κατά την αντίληψη των οποίων η χώρα μας έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά, όπως τιμωρήθηκε η «αχάριστη» Ελλάδα του ’40 επειδή δεν υποδέχτηκε τους Γερμανούς ναζί με ροδοπέταλα.

Η κυρία Μπακογιάννη όμως δεν πτοείται και συχνά πυκνά ξεμυτίζει...

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Δεν ξέρω τι λένε τα πληρωμένα πιστόλια των δημοσκοπήσεων, αλλά εγώ σας λέω υπευθύνως ότι η πολιτικός με τους περισσότερους haters στην Ελλάδα είναι η Ντόρα Μπακογιάννη. Μια ματιά μόνο στους λογαριασμούς που διατηρεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρκεί για να το καταλάβετε. Κάτω από τις αναρτήσεις της, ειδικά στο Χ, υπάρχουν ποταμοί αρνητικών σχολίων, αυστηρά επικριτικών, χλευαστικών και αμιγώς υβριστικών. Λες και ο κόσμος την περιμένει να ξεμυτίσει για να την περιποιηθεί.

Η κυρία Μπακογιάννη όμως δεν πτοείται και συχνά πυκνά ξεμυτίζει. Για να αναπτύξει τις πιο αντιδημοφιλείς και αντεθνικές θέσεις, όπως προ ημερών, όταν διαφήμιζε, με μάτι που γυάλιζε από προσμονή, τις οικονομικές… ωφέλειες της λαθρομετανάστευσης. Η «ιδέα» που αποτελεί πλέον επίσημη κυβερνητική πολιτική είναι απλή όσο και φρικώδης: να «μπολιάσουμε» τις μικρές κοινότητες της ελληνικής επαρχίας, τις ίδιες για τις οποίες η κυβέρνηση απαγόρευσε τη δόμηση στους «αυτόχθονες», με Αφροασιάτες μουσουλμάνους εποίκους, ώστε να λύσουμε το Δημογραφικό και να βγάζουν οι κάτοικοι χαρτζιλίκι από τα «ενοίκια» που πληρώνει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ.

Χαρτζιλίκι, και μάλιστα διόλου ευκαταφρόνητο, θα βγάλουν ενδεχομένως κάποιοι συγγενείς της Ντόρας, που είναι χωμένοι βαθιά στις μπίζνες της «υποδοχής μεταναστών», αλλά είναι απορίας άξιον πώς μία Ελληνίδα πολιτικός, πρώην υπουργός Εξωτερικών, μπορεί να εκφέρει δημόσια τέτοιες αθλιότητες που στρέφονται ευθέως κατά της κοινωνικής συνοχής της χώρας.

Μαζοχιστικό βίτσιο

Το τίμημα του «Μένουμε Ευρώπη»

Του Γιώργου Χαρβαλιά*10/06/2025 

Έχουν περάσει αισίως… 64 χρόνια από τότε που η Ελλάδα έδεσε την τύχη της με αυτό που ξεκίνησε ως πολλά υποσχόμενη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των λαών και εθνών, αλλά κατέληξε στη σημερινή απεχθή εκδοχή μιας σοβιετικού τύπου υπερεθνικής γραφειοκρατίας με τυπική έδρα τις Βρυξέλλες και ουσιαστικό υποβολέα το Βερολίνο.

Φαντάζομαι λίγοι είναι αυτοί που θυμούνται ότι το μακρύ ταξίδι της ελληνικής ένταξης ξεκίνησε όχι το 1979, όταν υπογράφηκε η πράξη προσχώρησης στο Ζάππειο, αλλά πολύ νωρίτερα, το 1961, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός και τότε, κατέστησε την Ελλάδα την πρώτη «συνδεδεμένη» χώρα με την Κοινή Αγορά των «Έξι».

Εκείνη, όμως, η απόφαση δεν ήταν ακριβώς ομόθυμη σε όλες τις τάξεις του πολιτικού και ακαδημαϊκού φάσματος. Υπήρχαν σοβαρές προσωπικότητες που εξέφραζαν επιφυλάξεις για το μέλλον της Ορθόδοξης Ελλάδας σε μία λέσχη «Φράγκων», υπήρχαν και πρώιμες ευρωσκεπτικιστικές φωνές όπως του εξαιρετικού Σκυριανού ευπατρίδη Μάνου Φάλταϊτς που εξέδιδε την επιθεώρηση «Οδηγητής» (ουδεμία σχέση με το ομώνυμο έντυπο της ΚΝΕ) και εκείνη την εποχή έγραφε το προφητικό δοκίμιο με τίτλο «Πανευρώπη και Κοινή Αγορά: Ο προάγγελος της οικονομικής μας καταστροφής και της εθνικής μας εκμηδενίσεως».

Στον «Οδηγητή» έγραφαν πολλοί διανοούμενοι, λογοτέχνες και συγγραφείς της εποχής, από τον μοναδικό Άγγελο Τερζάκη μέχρι τον πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Πυρουνάκη και τον αναμορφωτή του εκπαιδευτικού μας συστήματος Ευάγγελο Παπανούτσο.

Δεν είχαν όλοι κοινές πολιτικές καταβολές, αλλά μοιράζονταν τις ίδιες πατριωτικές ανησυχίες, προβλέποντας ότι η «Ρωμιοσύνη», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Παπανούτσος, θα σβήσει μέσα στο κράμα που θα δημιουργηθεί γιατί «θα γίνωμε “Ευρωπαίοι” στις αντιλήψεις, στους τρόπους, στη μόρφωση και στο τέλος δεν θα είναι δυνατόν να περισωθούν τα δικά μας εθνικά κεφάλαια, συγκεκριμένα και απλά, η νεοελληνική γλώσσα και η Ορθοδοξία μας».