Κώστας Γρίβας, καθηγητής Γεωπολιτικής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, αναλύει τι σημαίνει για την Ελλάδα η Σύνοδος ΝΑΤΟ Άγκυρα, γιατί η Γαλάζια Πατρίδα αποδομεί το διεθνές δίκαιο — και πώς η Κίνα αναδεικνύεται στη μεγάλη νικήτρια της νέας παγκόσμιας σκακιέρας.
Η τουρκική απειλή στο Αιγαίο δεν είναι ελληνοτουρκική υπόθεση. Είναι επίθεση στα θεμέλια του μεταπολεμικού διεθνούς δικαίου. Και ενώ η Ελλάδα παρακολουθεί, η Κίνα και η Τουρκία ανακατανέμουν τον κόσμο.
——————————————————
⏱️ ΚΕΦΑΛΑΙΑ:
00:00 - Τι έγινε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα; 06:08 - Τι θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα στη Σύνοδο; 10:34 - Το κόμπλεξ της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος 13:49 - Η Γαλάζια Πατρίδα αποδομεί το Διεθνές Δίκαιο
Σε μια συνολική αποτίμηση των γεωπολιτικών ισορροπιών με φόντο την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα προχώρησε ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, μιλώντας στο Newsbreak. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία πέτυχε μια σημαντική διπλωματική και επικοινωνιακή αναβάθμιση, καταφέρνοντας να «πουλήσει» τον εαυτό της τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο αμερικανικό μπλοκ ως μια ανασταλτική αλλά και απαραίτητη περιφερειακή δύναμη.
Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα πλασάρεται στους Ευρωπαίους ως ένα αξιόπιστο ανάχωμα έναντι της Ρωσίας και ως υποκατάστατο της αμερικανικής ισχύος σε περίπτωση ευρωαμερικανικής ρήξης. Μια θεωρία που ο καθηγητής χαρακτηρίζει «παρανοϊκή φαντασίωση», η οποία όμως έχει αρχίσει να επηρεάζει και να πείθει εδώ και καιρό Ευρωπαίους αξιωματούχους.
Από την άλλη πλευρά, παρουσιάζεται στις ΗΠΑ ως μια ανεξάρτητη δύναμη σε έναν πολυπολικό κόσμο, ικανή να λειτουργήσει ως «μαχαίρι στην καρδιά της Ευρασίας» και να επηρεάσει την Κίνα μέσω των τουρκογενών πληθυσμών της Κεντρικής Ασίας. Αυτή η «αυτοκρατορική» εικόνα αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στους υψηλούς συμβολισμούς της υποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ στην τουρκική πρωτεύουσα. Ωστόσο, ο κ. Γρίβας επισημαίνει ότι αυτή η υπερφιλόδοξη στάση καθιστά την Τουρκία ταυτόχρονα ύποπτη και επικίνδυνη στα μάτια της Ουάσιγκτον, η οποία φοβάται τη γέννηση μιας ανεξέλεγκτης «υπέρ-Τουρκίας».
Η ελληνική «γεωπολιτική του καλού παιδιού»
Στον αντίποδα της τουρκικής επιθετικής διπλωματίας, ο κ. Γρίβας εντοπίζει μια διαχρονική παθογένεια στην ελληνική εξωτερική πολιτική, την οποία περιγράφει χαρακτηριστικά ως «τη γεωπολιτική του καλού παιδιού» ή του «απουσιολόγου». Όπως εξηγεί, η Αθήνα επιλέγει τη δογματική ταύτιση με τους συμμάχους της, προσδοκώντας μια παθητική ανταμοιβή επειδή υπακούει στις υποδείξεις τους.
Αυτή η στρατηγική, σύμφωνα με τον καθηγητή, αποτελεί «συνταγή καταστροφής» σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από τρομακτική ρευστότητα. Η Ελλάδα εμφανίζεται να απέχει από το επίκεντρο των εξελίξεων, αδυνατώντας να αντιπαραθέσει ένα δικό της αποτελεσματικό «μάρκετινγκ» απέναντι στην επικοινωνιακή κυριαρχία που έχει επιβάλει η Τουρκία στο δυτικό πλαίσιο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις συζητήσεις για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων στη γείτονα.
Ισορροπία δυνάμεων και η ανάγκη για αμυντική μετάλλαξη
Οι εξελίξεις στον Πόλεμο στο Ιράν έχουν δημιουργήσει μια έντονη πόλωση και σύγχυση για τα τεκταινόμενα στη διεθνή κοινή γνώμη, όπως και στην Ελληνική, αλλά και στους επαγγελματίες αναλυτές και τους λήπτες στρατηγικών αποφάσεων. Όχι μόνον υπάρχει έντονη αντιγνωμία αναφορικά με τους “καλούς” και τους “κακούς” της σύγκρουσης, αλλά παρουσιάζεται και μεγάλη σύγχυση αναφορικά με το ποιος νικάει μέχρι στιγμής και πολύ περισσότερο για το ποιος θα νικήσει στο μέλλον.
Φορτισμένες απόψεις περί συντριπτικής νίκης της μίας ή της άλλης πλευράς, των ΗΠΑ ή του Ιράν, εκφράζονται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο. Και, προσέξτε, αναφερόμαστε για την νίκη ή την ήττα μέχρι στιγμής, όχι για το τι μέλλει γενέσθαι. Για να προσεγγίσουμε αυτό το ιδιόρρυθμο φαινόμενο θα προσπαθήσουμε σήμερα να χρησιμοποιήσουμε ως εργαλεία ερμηνείας κάποιες αντιλήψεις της Θεωρίας της Επιστήμης (ή Φιλοσοφίας της Επιστήμης), που μας δείχνουν ότι ένα πράγμα είναι “η Πραγματικότητα” και κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό, “οι ερμηνείες της Πραγματικότητας”.
Ο πόλεμος στο Ιράν, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια σύγκρουση κρατών, αλλά και μια σύγκρουση ερμηνειών, μοντέλων σκέψης και τρόπων κατανόησης της πραγματικότητας. Σε μεγάλο βαθμό, οι εμπλεκόμενοι, αλλά και οι αναλυτές, δεν ζουν στο ίδιο γνωσιακό σύμπαν. Για να κατανοήσουμε αυτήν την ιδιόρρυθμη κατάσταση μπορούμε να στραφούμε στη Φιλοσοφία της Επιστήμης και της Γλώσσας. Οι Popper, Kuhn, Lakatos, Feyerabend, Heidegger και Wittgenstein μας προσφέρουν εργαλεία, που φωτίζουν όχι μόνο τι γνωρίζουμε, αλλά και γιατί αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό.
Ο Πόλεμος Ισραήλ, ΗΠΑ και Ιράν έχει ακόμα αρκετά επεισόδια και μπορεί να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, τουλάχιστον σε βάθος χρόνου σημειώνει ο Κύριος Κωνσταντίνος Γρίβας, καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Οπλικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
Σε μία εξαιρετική ανάλυση ο Κύριος Καθηγητής σημειώνει Καταρχάς, πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε, δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα ήμασταν που ήμασταν, αλλά τον τελευταίο καιρό νομίζω ότι γενικότερα κάθε προσπάθεια στοιχειώδους ψύχραιμης συζήτησης πάνω σε αυτά τα θέματα, πολλών δε μάλλον αξιολόγησης ε είναι επισφαλής ε ως προς το πώς αντιμετωπίζεται. Δηλαδή λες ας πούμε ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα για τους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς.
Δεν βγαίνουνε οι στοιχειοθετήσεις τους. Είσαι αυτομάτως πράκτορας των Ιρανών, όπως ήμασταν και πριν, πράκτορες των Ρώσων. Εν πάση περιπτώσει. Ή λες κάποια πράγματα ας πούμε για το καθεστώς του Ιράν. Είσαι πράκτορας των Εβραίων.
Στις "Αντιθέσεις" , μια μεγάλη συζήτηση για την "γυμνή ισχύ"και την "γυμνή μετάβαση", σε ένα νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον με παγκόσμιες επιπτώσεις και την άβυσσο του πολεμικού σπιράλ σε Μέση και Δυτική Ανατολή από την μετωπική σύγκρουση που προχώρησαν ΗΠΑ- Ισραήλ έναντι του Ιράν .
Ανοίγουμε για πρώτη φορά μια μεγάλη συζήτηση για την " Θεολογίατης Ισχύος" και κατά πόσο αυτή αποτελεί όντως το αόρατο κομμάτι της αμερικανικής γεωστρατηγικής, κατεδαφίζοντας διεθνείς κανόνες και ότι έχει απομείνει στη λειτουργία του διεθνούς δικαίου και των διεθνών σχέσεων…
Πώς συνδέεται η επίθεση στο Ιράν με τις αγγλοσαξονικές και κυρίως τις αμερικανικές γεωπολιτικές θεωρίες και πρακτικές;
Ποιες μπορεί να είναι τόσο οι ορατές όσο και αόρατες, οι άμεσες και διάχυτες σε βάθος χρόνου συνέπειες σε όλο τον κόσμο;
Η γενικευμένη εικόνα «Άγριας Δύσης» , στρατιωτικά, διπλωματικά, στην ενέργεια, τις μεταφορές και τις εφοδιαστικές αλυσίδες, με την άνοδο των τιμών, την ακρίβεια και την ανυπολόγιστη ανακατανομή πόρων και συνεπειών στην οικονομία
Η γεωπολιτική ταυτότητα του διεθνούς συστήματος μεταλλάσσεται και έχουμε αναφερθεί παλαιότερα στο πώς οι αλλαγές αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν στο μέλλον το Δίκαιο της Θάλασσας και τη δομή του ελληνοτουρκικού συστήματος. Ταυτοχρόνως, υποστηρίχθηκε ότι η γειτονική Τουρκία, που είναι πολύ πιο εναρμονισμένη από την Ελλάδα με τις τελευταίες εξελίξεις στη γεωπολιτική ταυτότητα του πλανήτη, κατανοεί ότι “οφείλει” να κυριαρχήσει στις κοντινές της θάλασσες (και στο Αιγαίο) αν θέλει να εκπληρώσει τις γεωπολιτικές της στοχοθετήσεις.
Το γεγονός αυτό την “αναγκάζει” να επιχειρήσει να ακρωτηριάσει την Ελλάδα, “ιμιοποιώντας” ουσιαστικά ολόκληρο το Αιγαίο και μετατρέποντάς το σε μια “υπεργκρίζα” ζώνη, με τελευταίο παράδειγμα την έκδοση NAVTEX, με διάρκεια ισχύος που φτάνει έως και τα δύο χρόνια, μέχρι το τέλος του 2027!
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία θα επιτύχει σίγουρα τους στόχους της. Για την ακρίβεια δεν είναι σίγουρο ούτε καν ότι θα επιχειρήσει να τους υλοποιήσει. Το “υποχρεούται” και το “οφείλει” δεν είναι αναπόφευκτες εξελίξεις. Δεν υπάρχουν νομοτελειακές καταστάσεις στη διεθνή πολιτική. Στην πραγματικότητα, η πορεία και οι επιλογές της Τουρκίας θα εξαρτηθούν σε σημαντικό βαθμό από τις επιλογές της Ελλάδας.
Οι εξελίξεις στην στρατιωτική τεχνολογία επιτρέπουν στην Ελλάδα να μετατρέψει την αρχιπελαγική δομή του Αιγαίου σε ένα αδιαπέραστο δίχτυ θανάτου για κάθε αντίπαλο. Με άλλα λόγια, η χώρα μας μπορεί να ενισχύσει αποφασιστικά τις αποτρεπτικές της ικανότητες, καθιστώντας εξαιρετικά επικίνδυνη για την Τουρκία την πολιτική του εξαναγκασμού που ακολουθεί (και όντως γίνονται βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση).
Με τον Λεωνίδα_Αποσκίτη, στην εκπομπή του #Ανδρέα_Μαζαράκη στα Παραπολιτικά, συζητώντας για τον #νέο_κόσμο που διαμορφώνεται. Με ταπεινότητα και χωρίς ξερολισμό και βεβαιότητες.
(Κυριακή 11-01-2026).
🔎 Το Ιράν — μια χώρα με αρχαία ψυχή και σύγχρονα τραύματα.
Από το πραξικόπημα του 1953 μέχρι την Ισλαμική Επανάσταση,
ο καθηγητής Κωνσταντίνος Γρίβας αποκαλύπτει πώς η Ιστορία έγινε παγίδα για ένα έθνος που στέκεται ξανά στο επίκεντρο του κόσμου.
🔥 Στο βίντεο αυτό, θα δείτε:
• Πώς το Ιράν από εχθρός της Ρωσίας έγινε αναγκαστικός της σύμμαχος.
• Πώς οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο καθόρισαν την πορεία του Ιράν με ένα μόνο πραξικόπημα.
• Γιατί η Ισλαμική Επανάσταση ήταν ένα ιστορικό ατύχημα.
• Τι ρόλο παίζουν σήμερα η Κίνα, η Ρωσία και οι Φρουροί της Επανάστασης.
• Και γιατί η νεολαία του Ιράν μπορεί να αλλάξει την ισορροπία ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.
⚖️ Μια βαθιά γεωπολιτική ανάλυση, που συνδέει Ιστορία, Πολιτική, και Ανθρώπινες Τραγωδίες.
Ο καθηγητής Κώστας Γρίβας σχολιάζει και αναλύει κρίσιμα σημεία από το επίσημο κείμενο της νέας παγκόσμιας στρατηγικής των ΗΠΑ, όπως παρουσιάστηκε από τον Λευκό Οίκο.
Στο κείμενο αποτυπώνεται μια σημαντική στροφή: οι Ηνωμένες Πολιτείες παραδέχονται ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης μονοκρατορίας έχει παρέλθει, αναγνωρίζοντας την άνοδο της Κίνας ως συστημικού ανταγωνιστή. Την ίδια στιγμή, ξεκαθαρίζουν ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν την ανάδειξη οποιασδήποτε άλλης δύναμης σε θέση παγκόσμιας ηγεμονίας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λέξη-κλειδί «Ρωσία». Η Ουάσινγκτον δηλώνει ότι επιδιώκει μια πιο ισορροπημένη σχέση με τη Μόσχα, αντιλαμβανόμενη πως μια σφιχτή στρατηγική σύμπραξη Ρωσίας–Κίνας θα λειτουργούσε εις βάρος των αμερικανικών συμφερόντων.
Η σύγκρουση για την παγκόσμια ισχύ έχει ήδη ξεκινήσει. Το διεθνές σύστημα μετασχηματίζεται και κάθε χώρα, κάθε περιφερειακός παίκτης, κάθε «πιόνι» αποκτά κρίσιμη σημασία στη μεγάλη παγκόσμια σκακιέρα.
- Γιατί τα αποφεύγουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις (09-11-2025). Τι πραγματικά συμβαίνει με τα 12 ναυτικά μίλια;
Γιατί εδώ και δεκαετίες καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τολμά να τα κηρύξει;
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κων/νος Γρίβας αποκαλύπτει το γεωπολιτικό παρασκήνιο, τη βαθιά τουρκική επιρροή και τον φόβο που κρατά την Ελλάδα «εγκλωβισμένη» ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή. Μια συγκλονιστική ανάλυση για την Ελλάδα, την Τουρκία, το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το μέλλον του Αιγαίου.
------------------------------
Εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, η Ελλάδα αποφεύγει να ασκήσει ένα από τα πιο θεμελιώδη δικαιώματά της στο διεθνές δίκαιο: την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Μια απλή, νομοτελειακή πράξη κυριαρχίας έχει μετατραπεί σε εθνικό ταμπού. Όπως τονίζει ο κ. Γρίβας, αυτή η παράλειψη δεν είναι τυχαία· είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που προτιμά τον φόβο από τη βούληση. Από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έδειξαν την ίδια διστακτικότητα.
Μια γεωπολιτισμική πρόταση της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας για έναν πιο ειρηνικό κόσμο. Το διεθνές σύστημα σήμερα βρίσκεται σε μια φάση έντονα μεταβατική και ρευστή. Κινούμαστε προς μια νέα ιστορική περίοδο με πολλά ανταγωνιστικά στοιχεία.
Οι ανταγωνισμοί αυτοί έχουν εν πολλοίς υλική βάση (αλλαγές στα ισοζύγια στρατιωτικής ισχύος, στην τεχνολογία, σε ανταγωνισμούς για φυσικούς πόρους, ενέργεια κλπ). Ωστόσο, προκύπτουν και εντάσεις, οι οποίες προέρχονται από πολιτισμικά μεγέθη, τα οποία συνήθως λειτουργούν χωρίς να γίνονται αντιληπτά. Αναφερόμαστε σε κρυφά, αλλά εξαιρετικά επιδραστικά, στοιχεία στη συμπεριφορά των γεωπολιτικών δρώντων, τα οποία προέρχονται από τον πολιτισμικό τους πυρήνα.
Το φαινόμενο αυτό είναι πολύ έντονο στη Δύση, δεδομένου ότι αυτή παραμένει ο πιο σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης του διεθνούς συστήματος, ενώ η γεωπολιτική της ταυτότητα έχει οικοδομηθεί πάνω σε χριστιανογενή θεμέλια. Θεμελιώδεις κοσμοαντιλήψεις περί χρόνου, Ιστορίας, ταυτότητας και ανάγνωσης των “Άλλων” έχουν προκύψει από τον Δυτικό Χριστιανισμό (ο οποίος είναι ένα ξεχωριστό μέγεθος από τον γνήσιο Χριστιανισμό των Ελλήνων Πατέρων) και τη μετέπειτα εκκοσμίκευσή τους διαμέσου του Διαφωτισμού, του Ουμανισμού και γενικότερα αυτού που λέμε Νεωτερικότητα. Ο γραμμικός εσχατολογικός, τελεολογικός χρόνος είναι ένα τέτοιο στοιχείο, όπως και ο μανιχαϊσμός, η δυιστική ανάγνωση του κόσμου και του εαυτού, η λατρεία της ισχύος, όπως έχει τεκμηριώσει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος και μια σειρά από άλλα.
Όλα αυτά έχουν εισαγάγει ένα έντονα ανταγωνιστικό στοιχείο στη γεωπολιτική συμπεριφορά της Δύσης, το οποίο συνδυάζεται με μια σειρά ανταγωνιστικών αναγνώσεων του κόσμου, που χαρακτηρίζουν μη δυτικούς γεωπολιτικούς δρώντες, οι οποίες προκύπτουν από τη δική τους ιστορική πορεία και πολιτισμική ταυτότητα.
Ο απόλυτος ελληνικός έλεγχος του Αιγαίου είναι αναγκαίος για την ίδια την επιβίωση της χώρας. Αυτή η θέση στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε μαξιμαλιστική, ούτε ουτοπική και φυσικά ούτε εθνικιστική! Δεν είναι τίποτα παραπάνω από την παραδοχή της πραγματικότητας.
Η Ελλάδα δεν θέλει να κυριαρχήσει στο Αιγαίο για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο γιατί το Αιγαίο αποτελεί κομμάτι της επικράτειάς της. Αυτήν την απλή αλήθεια, την επιβεβαίωση της οποίας μας δίνει αβίαστα μια ματιά στον χάρτη, μας την κρύβει από τα μάτια μας μια συντονισμένη επίθεση πληροφοριακού πολέμου που διεξάγει εδώ και χρόνια η Άγκυρα εναντίον της πατρίδας μας. Κορυφαίο παράδειγμα, οι τελευταίες δηλώσεις του Χακάν Φιντάν για τα 12 μίλια.
Σε συνέντευξη του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι ελπίζει «να λυθούν τα προβλήματα του Αιγαίου, όσο είναι ο Μητσοτάκης στην εξουσία», συμβουλεύοντας τα εξής: «Εγώ δεν αποδέχομαι τα 12 μίλια, εσύ δεν αποδέχεσαι τα έξι, αυτά μπορούν να συζητηθούν», αποκαλύπτοντας μάλιστα ότι «σε ορισμένα σημεία αυτά συζητήθηκαν με τις διερευνητικές επαφές και προχώρησαν σε κάποια σημεία».
Ο Φιντάν ζητά παζάρεμα επί ενός κυριαρχικού δικαιώματος της χώρας, το οποίο προβλέπει και το διεθνές δίκαιο, παζάρεμα που μόνο κέρδη θα αποφέρει στην Τουρκία. Στην απάντησή του το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ανέφερε ότι «η Η Ελλάδα ασκεί ενεργητική και συνεπή εξωτερική πολιτική που στηρίζεται στις οικουμενικές αξίες του διεθνούς δικαίου και δεν ετεροκαθορίζεται. Από τις αρχές αυτές δεν πρόκειται να αποστεί και όποιος ενοχλείται οφείλει να το αποδεχθεί, διότι υποδείξεις και μομφές δεν είναι αποδεκτές».
Όμως, οι δηλώσεις Φιντάν ουδόλως είναι “στον αέρα”, με δεδομένο ότι στην χώρα μας υπάρχει ένα πολυπλόκαμο και πολυεπίπεδο δίκτυο Ελλήνων διαμορφωτών γνώμης, το οποίο είναι άκρως δεκτικό στην τουρκική επιχειρηματολογία. Το δίκτυο αυτό δεν περιορίζεται σε διαδικτυακούς στρατούς trolls στα social, αλλά εδώ και δεκαετίες αποτελεί μέρος του συστήματος εξουσίας. Το γεγονός ότι αντικειμενικά λειτουργούν σαν φερέφωνα των τουρκικών απόψεων δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι είναι όργανα της Άγκυρας. Σε κάποιες περιπτώσεις αρκεί και η ιδεολογική τύφλωση. Τουρκικοί ισχυρισμοί και πραγματικότητα
Η Δύση συνηθίζει να βλέπει τον εαυτό της ως φορέα της ελευθερίας, της προόδου και της ορθολογικότητας. Ωστόσο, πίσω από αυτό το αφήγημα κρύβεται μια βαθιά κρίση ταυτότητας, η οποία δεν είναι προϊόν της σημερινής εποχής αλλά έχει ρίζες που φτάνουν πολύ πίσω. Στον χριστιανισμό της Ύστερης Αρχαιότητας, οι κοσμοαντιλήψεις του οποίου διαμόρφωσαν εν πολλοίς τον δυτικό πολιτισμό.
Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη σημερινή σύγχυση – από την πολιτική πόλωση μέχρι τη διαμάχη γύρω από την ταυτότητα φύλου – οφείλουμε να επιστρέψουμε στις απαρχές και να δούμε πώς συγκροτήθηκε οντολογικά ο δυτικός άνθρωπος. Αναλυτικότερα, η αρχαία ελληνική παράδοση αντιμετώπισε τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική ενότητα. Από τον Όμηρο μέχρι τους Πατέρες της Εκκλησίας, η ψυχή χωρίς το σώμα δεν ήταν πλήρης. Στην Οδύσσεια, οι ψυχές των νεκρών είναι σκιές, ένα “υπόλειμμα” ζωής. Ο άνθρωπος όφειλε να αναζητήσει την αλήθεια και την ελευθερία, όχι αποκομμένος από το σώμα του αλλά μέσα στην ενότητά του. Στη Δύση, όμως, με τον Αυγουστίνο, άρχισε να προκύπτει ένας άλλος δρόμος.
Υπό την επίδραση φιλοσόφων σαν τον Πλωτίνο και πνευματικών ρευμάτων όπως ο γνωστικισμός, ο άνθρωπος ορίζεται ως ένα ιεραρχικό και ανταγωνιστικό δίπολο. Ψυχή / πνεύμα εναντίον σώματος. Η δε ανώτερη ψυχή οφείλει να κυριαρχήσει πάνω στο κατώτερο σώμα και στα πάθη του, απαλλάσσοντας τον άνθρωπο από το βάρος του και οδηγώντας τον στην τελειότητα. Έτσι, το σώμα αντιμετωπίζεται ως πεδίο αδυναμίας και υποταγής, ενώ η σωτηρία συνδέεται με την υπέρβαση ή ακόμη και με την περιφρόνησή του.
Αυτό το σχήμα δεν έμεινε μια θεολογική λεπτομέρεια αλλά διαμόρφωσε τον τρόπο που η Δύση αντιλαμβάνεται τον εαυτό της μέχρι σήμερα. Το σώμα προβάλει αντιστάσεις, οι οποίες πρέπει να κατανικηθούν. Το ανώτερο πνεύμα πρέπει να νικήσει το κατώτερο σώμα δια της ισχύος. Η ισχύς και η βούληση λοιπόν τοποθετούνται στον πυρήνα της οντολογίας του ανθρώπου, έχοντας ήδη πριν τοποθετηθεί στην οντολογία του Θεού.
Συγκεκριμένα, ο Καθηγητής π. Νικόλαος Λουδοβίκος, είναι αυτός που έχει πρώτος μιλήσει για τη “θεολογία της δύναμης”, η οποία χαρακτήρισε μεγάλο μέρος της δυτικής χριστιανικής παράδοσης. Σύμφωνα με αυτήν, ο Θεός νοείται πρωτίστως ως απόλυτη βούληση και ισχύς και ο άνθρωπος καλείται να μιμηθεί αυτήν την κυριαρχία. Αυτή η πρόσληψη ενίσχυσε την πολιτισμική έμφαση στη βούληση, στην υπέρβαση των ορίων, στην κατάκτηση της φύσης. Αντιθέτως, η ορθόδοξη παράδοση προβάλλει τον Θεό ως σχέση αγάπης, ως κοινωνία προσώπων, και τον άνθρωπο ως μέτοχο αυτής της κοινωνίας.
🌍 Ο καθηγητής Γεωπολιτικής Κώστας Γρίβας αναλύει τις ραγδαίες αλλαγές στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα και θέτει το κρίσιμο ερώτημα:
👉 Θα είναι η Ελλάδα απλό πιόνι στις αποφάσεις άλλων ή θα γίνει παίκτης που καθορίζει τις εξελίξεις;
Στη συνέντευξη: Η νέα παγκόσμια τάξη και η μετατόπιση ισχύος ΗΠΑ – Ρωσίας – Κίνας. Οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι και ευκαιρίες για την Ελλάδα και την Κύπρο. Ο ρόλος της Ανατολικής Μεσογείου στη σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων. Οι επιλογές που κρίνουν αν η Ελλάδα θα παραμείνει θεατής ή θα γίνει πρωταγωνιστής.
📌 Μια συνέντευξη-ορόσημο με τον Κώστα Γρίβα που φωτίζει τα μεγάλα διλήμματα της εποχής μας.
Μια μεγάλη συζήτηση για τις οριακές γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές, οικονομικές και εθνικές πτυχές των μεγάλων και περιφερειακών ανασχεδιασμών ισχύος και συμφερόντων με παγκόσμια διάσταση. Μεταδόθηκε στις 28 Ιουν 2025 απο την εκπομπή «Αντιθέσεις» και θεωρώ οτι αξιζει να αφιερώσει ο καθένας μας περίπου 3 ώρες (2:50), για να ακούσει μια εξαιρετική ανάλυση πολιτικού ρεαλισμού!
Ο γενικευμένος πόλεμος στην Μέση Ανατολή , η αλλαγή του "χάρτη" της στο πεδίο των δυνάμεων προβολής ισχύος και η επίδραση στις παγκόσμιες γεωστρατηγικές τοποθετήσεις
Η εύθραυστη εκεχειρία Ισραήλ- Ιράν, τι σηματοδοτεί στο βάθος, ο ρόλος που διαμορφώνει για την υπερδύναμη στο διεθνές πεδίο ο Τράμπ, οι θέσεις Κίνας - Ρωσίας - Ινδίας και οι άλλοι περιφερειακοί παίκτες
Οι προεκτάσεις στους μεγάλους ενεργειακούς δρόμους, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και οι διεθνοπολιτικές συνέπειες
Τι σκηνικό διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο, ο ρόλος της Τουρκίας και η θέση της Ελλάδας σε ένα κόσμο γενικευμένης αβεβαιότητας
Με το αλβανικό υπουργείο Άμυνας να παρουσιάζει χάρτη με ελληνικές περιοχές (Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα, Άρτα, Ιωάννινα, Πρέβεζα, Γρεβενά) και έπειτα από τα απανωτά χαστούκια που δέχτηκε η χώρα μας μέχρι και από την κυβέρνηση της Τρίπολης στην Λιβύη, εκτιμούμε πως κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αν επισημάνουμε ότι μία από τις μεγάλες παθογένειες της Ελλάδας είναι η έλλειψη υψηλής στρατηγικής.
Η έλλειψη αυτή εδράζεται σε μια διάχυτη στην κοινωνία φαταλιστική άποψη περί ανύπαρκτης, “τελειωμένης”, Ελλάδας – καταδικασμένης να παίζει ρόλο καρπαζοεισπράχτορα, όσο και αν πρωθυπουργός αυτοχαρακτηρίζεται «σκακιστής», την στιγμή που, για παράδειγμα, δηλώνει πως η ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο θα πραγματοποιηθεί όταν το επιτρέψουν οι… «γεωπολιτικές συνθήκες», δηλαδή η Τουρκία!
Αυτή η προναφερόμενη αντίληψη περί “τελειωμένης” με τη σειρά της στηρίζεται πάνω σε μια άτυπη αντίληψη περί “τέλους της Ιστορίας”, που κυριαρχεί στις ελληνικές ελίτ. Δηλαδή στην πίστη ότι τα έθνη έχουν παρακμάσει ως διεθνοπολιτικά υποκείμενα και ότι πλέον ο έλεγχος στο παγκόσμιο σύστημα ασκείται και θα ασκείται από τις απρόσωπες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, ή από μεταεθνικά γεωπολιτικά σχήματα, όπως είναι για παράδειγμα η ΕΕ (όσο και αν οι κατά καιρούς ηγεσίες κομπάζουν περί του αντιθέτου0. Άρα, η Ελλάδα καλώς έχει επιλέξει την γεωπολιτική αυτοεξάλειψή της, αφού “αυτό είναι το σωστό”, ή έστω το “αναπόφευκτο”.
Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τις οριακές γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές, οικονομικές και εθνικές πτυχές των μεγάλων και περιφερειακών ανασχεδιασμών ισχύος και συμφερόντων με παγκόσμια διάσταση
Ο γενικευμένος πόλεμος στην Μέση Ανατολή , η αλλαγή του "χάρτη" της στο πεδίο των δυνάμεων προβολής ισχύος και η επίδραση στις παγκόσμιες γεωστρατηγικές τοποθετήσεις
Η εύθραυστη εκεχειρία Ισραήλ- Ιράν το σηματοδοτεί στο βάθος, ο ρόλος που διαμορφώνει για την υπερδύναμη στο διεθνές πεδίο ο Τράμπ, οι θέσεις Κίνας - Ρωσίας - Ινδίας και οι άλλοι περιφερειακοί παίκτες
Οι προεκτάσεις στους μεγάλους ενεργειακούς δρόμους, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και οι διεθνοπολιτικές συνέπειες
Τι σκηνικό διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο , ο ρόλος της Τουρκίας και η θέση της Ελλάδας σε ένα κόσμο γενικευμένης αβεβαιότητας
Που και πως οδηγείται ο σύγχρονος κόσμος μας και οι κοινωνίες ;
Στο στούντιο της εκπομπής ο Δρ. Σωτήρης Μητραλέξης
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις στις ΗΠΑ για τα κονδύλια και τη λειτουργία μιας φαινομενικά ανθρωπιστικής οργάνωσης φέρνουν στο προσκήνιο την πραγματική δράση των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες λειτουργούν ως μηχανισμός ελέγχου των λαών και των εθνών μέσω επιχειρήσεων βαθιάς προπαγάνδας.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν ως ομιλητές ο Άγγελος Συρίγος, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Βουλευτής, ο Γιώργος Αϋφαντής, πρέσβης ε.τ., και ο Κωνσταντίνος Γρίβας, Καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών.
Οι τρεις ομιλητές ανέλυσαν τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών και τη θέση της Ελλάδας σε ένα ασταθές και διαρκώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον. Οι εξαιρετικές τοποθετήσεις των ομιλητών και η δημιουργική συμμετοχή του κοινού, με σειρά ερωτήσεων, κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον ως το τέλος.
ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ
