📌 Περί αναγνώρισης του κράτους της Παλαιστίνης...

📌 Περί αναγνώρισης του κράτους της Παλαιστίνης...

🔴 Η αναγνώριση της Παλαιστίνης θα είχε αξία, όπως έγραψα σε ανάλυσή μου στην εφημερίδα "Δημοκρατία", αν δεν επρόκειτο για την αναγνώριση ενός κράτους-φάντασμα· ενός κράτους που μέρα με τη μέρα εξαφανίζεται από τον χάρτη. Το να αναγνωρίζεις, λοιπόν, την Παλαιστίνη χωρίς να αναγνωρίζεις πως διαπράττεται γενοκτονία και χωρίς να επιβάλεις κυρώσεις γι αυτό, είναι σαν να αναγνωρίζεις ένα νεκροταφείο, για τη δημιουργία του οποίου είσαι συνένοχος.

🔴 Ας μην ξεχνάμε πως ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία ή η Βρετανία, εξακολουθούν να προμηθεύουν με όπλα το Ισραήλ.

Ας μην ξεχνάμε, επίσης, πως ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα, η Γαλλία ή η Ιταλία, αφήνουν να περνά ανενόχλητος ο Νετανιάχου από τον εναέριο χώρο τους, παρά το ένταλμα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

🔴 Με αυτά και με άλλα, αυτή η αναγνώριση δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμη χειραγώγηση για την αποποίηση σοβαρών ευθυνών, καθώς οι ηγεσίες μας γνωρίζουν πως ο Νετανιάχου είναι έτοιμος να περάσει στην τελική φάση του σχεδίου του, με την επιτάχυνση της εποικιστικής δραστηριότητας στη Δυτική Όχθη.

🔴 Από την άλλη, τα κίνητρα του Μακρόν —που πρωτοστάτησε σ’ αυτή τη διπλωματική αυταπάτη, η οποία θα τροφοδοτήσει περαιτέρω την πόλωση κι όχι τη λύση— ήταν μικροπολιτικής φύσεως. Πρωτίστως, επιχειρεί να βελτιώσει την εικόνα της χώρας στη Μέση Ανατολή και να καθησυχάσει τους μουσουλμάνους που ζουν στη γαλλική επικράτεια. Στη συνέχεια, αναζητεί τη στήριξη των Αράβων επενδυτών στα γαλλικά ομόλογα.

Αυτό είναι το σχέδιο του Μακρόν και των ομολόγων του

Μαρία Δεναξά 

🔴 Για να πάμε ένα βήμα παραπέρα,  για κάτι που δυστυχώς ακόμη ίσως για τους πολλούς δεν είναι ορατό. 

🔴 Πέρα από το ζήτημα της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης και της όποιας άλλης απορρύθμισης, προωθεί το διαπλεκόμενο σύστημα -στα χέρια του οποίου έχει περάσει η εξουσία πολλών δυτικών κρατών- αυτό που διακυβεύεται σήμερα είναι η αποδοχή ή όχι, ενός μοντέλου κοινωνίας που διαχειρίζονται εξ ολοκλήρου οι αλγόριθμοι. 

🔴 Ο καθένας στο σπίτι του με τα έξυπνα τηλέφωνα, τα  συνδεδεμένα αντικείμενα και τις κάθε είδους εφαρμογές για τα πάντα…και πολύ σύντομα με τη συνδρομή της τεχνητής νοημοσύνης chat GPT, που θα αποφασίζει για την καθημερινή μας ζωή, τα κοινωνικά μας δικαιώματα, την κατάστασή μας σε όλα τα θέματα (υγεία, φορολογία, ενέργεια, τροφή, ελευθερίες, χρήματα, διαπροσωπικές σχέσεις κ.λπ.), θα ξαναγράφει την ιστορία και τα αφηγήματα όπως εξυπηρετεί αυτούς που κινούν τα νήματα, με αδυναμία αμφισβήτησης και με έναν απολύτως ελεγχόμενο άνθρωπο στο τέλος της γραμμής, η ζωή του οποίου δεν θα έχει πλέον καμία αξία. 

🔴 Αυτό είναι το σχέδιο του Μακρόν και των ομολόγων του, που το θέτουν ευλαβικά σε εφαρμογή. Αυτό το ζήτημα, που τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ ανελλιπώς και συχνά με κάνει να παρεμβαίνω, δυστυχώς δεν ενδιαφέρει πραγματικά τους πολλούς, γιατί για την ώρα δεν μπορούν ή δεν τους αφήνουν να «δούν».

Η ΔΙΚΑΙΗ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΤΕΛΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

Ἡ μνησικακία εἶναι ἕνα συναίσθημα ποὺ ἔχει δικαιολογημένα κακὴ φήμη, καθὼς τοποθετεῖται στὴν χαμηλότερη βαθμίδα τῶν ἀνθρωπίνων συναισθημάτων -ὄχι μακριὰ ἀπὸ τὸν φθόνο. Ὁ μνησίκακος καλύπτει τὴν μνησικακία του μὲ τὴν ἐπίκληση ὑψηλῶν ἰδανικῶν καὶ εὐγενῶν διακηρύξεων. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἡ μνησικακία εἶναι, ὅπως παρατήρησε ὁ Νίτσε, μιὰ τρομερὴ κινητήριος δύναμη τῆς ἱστορίας. 

Ὡστόσο, ἡ μνησικακία μπορεῖ σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις νὰ ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου, ὅπως, παραδείγματος χάριν, ὅταν συνδέεται μὲ τὴν ἔννοια τῆς πάλης τῶν τάξεων. Πρέπει, λοιπόν, νὰ καταδικάσουμε τὴν πάλη τῶν τάξεων; 

Ἴσως ὑπάρχει ἕνας ἄλλος τρόπος γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ ζήτημα. Ἴσως ἡ μνησικακία νὰ μὴν συνδέεται πάντοτε μὲ εὐτελῆ συναισθήματα. Προτείνουμε ἕναν ἄλλο ὁρισμό: ἡ μνησικακία εἶναι ἡ συσσωρευμένη ὀργὴ λόγω ἀδικιῶν. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ὁ μνησίκακος δὲν εἶναι ὁ ἐνεργὸς φορέας ἑνὸς «ταπεινοῦ πάθους» (ὅπως ὁ φθόνος), ἀλλά εἶναι τὸ παθητικὸ ὑποκείμενο ἐξωτερικῶν ἐπιθέσεων. Οἱ προαναφερθεῖσες περιπτώσεις ἐμπίπτουν στὴν δεύτερη κατηγορία. 

Οἱ μεγάλες πολιτικὲς διαμάχες -οἱ ἐξεγέρσεις, οἱ πόλεμοι ἀνεξαρτησίας καὶ οἱ ἐπαναστάσεις- τροφοδοτοῦνται ἀπὸ τὴν μνησικακία, στὸ μέτρο ποὺ εἶναι ἐκρήξεις συσσωρευμένης ἀγανακτήσεως. Ὅμως, μόνο ἡ ἀγανάκτηση δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἀλλάξει τὰ πράγματα. Ἡ ἀγανάκτηση εἶναι ἕνα ἀντανακλαστικό, ἠθικολογικὸ συναίσθημα, τὸ ὁποῖο καταγγέλλει συμπεριφορὲς ἀλλὰ ὄχι ἀρχές, ἀποδοκιμάζει τὶς συνέπειες ἀλλά ὄχι αἰτίες. 

Προκειμένου νὰ μετατραποῦν σὲ ἐπανάσταση, ἡ ἀγανάκτηση καὶ ἡ δυσαρέσκεια πρέπει ἀργὰ ἤ γρήγορα νὰ ἀποκρυσταλλωθοῦν σὲ θεωρία, πρέπει νὰ μετατραποῦν σὲ πολιτικὴ πρακτική. Μόνο τότε μποροῦν τὰ πράγματα νὰ ἀλλάξουν. 

Στὴν ἐποχή μας ὁ λεγόμενος «λαϊκισμὸς» εἶναι αὐτὴ ἡ πρακτική, καὶ σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις μετατρέπεται καὶ σὲ θεωρία. 

ΔΗΛΩΣΗ ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟ FACEBOOK

Μακρόν: το απαράδεκτο ολίσθημα στην Αθήνα

Jacques Sapir

Ο Κύριος Εμανουέλ Μακρόν, πρόεδρος της Δημοκρατίας, ολίσθησε για άλλη μια φορά δημόσια και προσέβαλε τους Γάλλους. Τουλάχιστον, όσους δεν σκέφτονται σαν κι αυτόν. Στους κήπους της Γαλλικής Σχολής Αθηνών την Παρασκευή, επανέλαβε την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις, αλλά με λόγια πρωτοφανούς βίας: «  Θα είμαι απόλυτα αποφασιστικός, δεν θα παραχωρήσω τίποτα, ούτε στους τεμπέληδες, ούτε στους κυνικούς, ούτε στους εξτρεμιστές » [1] . 
Να λέει ο πρόεδρος ότι δεν θα παραχωρήσει τίποτα, είναι δικαίωμά του. Είναι ένας τρόπος διακυβέρνησης, και γνωρίζουμε τώρα πόσο καλές είναι οι υποσχέσεις του για το «κοινωνικού διάλογο».  Όμως είναι δικαίωμα του. Ας βγάλουν τα συμπεράσματα τους οι αντίπαλοι του. 
Αλλά να το κάνει περιγράφοντας όσους δεν έχουν την ίδια γνώμη ως  «τεμπέληδες», (...) κυνικοί, (...) εξτρεμιστές», μου φαίνεται ότι δεν υπάρχει προηγούμενο. Τη λεκτική βία την οποία έκανε χρήση καλεί, και δικαιολογεί εκ των προτέρων, άλλες βίες. 

Στο σημείο που αναρωτιόμαστε αν έχει επίγνωση του τι είπε.

 Όταν επιμένει ο Εμανουέλ Μακρόν ...

ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ (CAPITAL) ΣΤΟ ΚΑΠΙΤΩΛΙΟ (CAPITOLE)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Οι κάμερες είναι στημένες χαμηλά. Τον δείχνουν ελαφρώς ψηλότερο από ότι είναι πραγματικά, καθώς διασχίζει, μόνος μπροστά στο Λούβρο, με υπόκρουση την Ωδή στη Χαρά, τα τελευταία βήματα στον δρόμο που τον οδήγησε, κατά την έκφραση του Ρεζίς Ντεμπρέ, “από το Κεφάλαιο στο Καπιτώλιο” – λογοπαίγνιο με τις λέξεις Capital και Capitole, αλλά και υπενθύμιση της προέλευσης του κ. Μακρόν, πρώτου Προέδρου στην ιστορία της Γαλλίας που προέρχεται από μια Τράπεζα και όχι την πιο ασήμαντη.

Είναι άψογος στην εμφάνιση και στο βάδισμα, μιλάει άριστα γαλλικά, το μόνο που θα μπορούσε κάποιος να του προσάψει είναι η αλαζονεία του. Είναι όμως ελάττωμα, διερωτώμαι, ή επιλογή του σκηνοθέτη, μια σοφή υπενθύμιση στον λαό της τάξης που προορίζεται, από πάντα και για πάντα, να κυβερνάει τη Γαλλία και τον κόσμο;

Η εικόνα είναι τέλεια. Αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω πάνω της κάποιο ανθρώπινο, αυθόρμητο στοιχείο, την έκφραση ενός χαρακτήρα, ενός συναισθήματος. Μόνο στο τέλος των πανηγυρικών επιτέλους ένα γελάκι. Είναι τη στιγμή που ο νέος Πρόεδρος διαπιστώνει, κι εμείς μαζί του, ότι δεν μπορεί να τραγουδήσει με τους άλλους γύρω του τη Μασσαλιώτιδα. Προφανώς, δεν γνωρίζει τους στίχους του τραγουδιού της Γαλλικής Επανάστασης, που έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας του, καλώντας πάντα “στα όπλα τους Πολίτες” της.

Μπροστά στην Πυραμίδα του Λούβρου το πλήθος δεν είναι πολύ μεγάλο όσο κι αν παλεύουν οι τηλεοράσεις να ισχυριστούν το αντίθετο, έστω και χωρίς να επιμένουν. Είναι μάλλον το μικρότερο που έχει συγκεντρωθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Κι αν είναι πολλοί οι Γάλλοι σήμερα που ανακουφίστηκαν με την εκλογή του Μακρόν (όπως και πολλοί που θύμωσαν και απογοητεύτηκαν), δεν υπάρχουν πολλοί που να ενθουσιάστηκαν. Αξιοσημείωτη εξαίρεση, οι δημοσιογράφοι των τηλεοράσεων, που μάλλον θεωρούν τμήμα των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων την έκδηλη έκφραση της χαράς τους για την εκλογή του νέου Προέδρου.

Πώς κατασκευάστηκε το φαινόμενο Μακρόν (και τι θα ακολουθήσει)

Η νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές δεν αποτελεί έκπληξη. Το ποσοστό του δεν έπεσε κάτω από το 60% σε καμιά σχεδόν δημοσκόπηση του δεύτερου γύρου. Η δυναμική ενισχύθηκε μάλιστα μετά το ντιμπέιτ της προηγούμενης Τετάρτης και την τραμπούκικη εμφάνιση της Μαρίν Λεπέν η οποία μέσα σε δύο ώρες απευθείας τηλεοπτικής μετάδοσης απώλεσε μεγάλο μέρος του κεφαλαίου συμπάθειας που είχε συσσωρεύσει τους τελευταίους μήνες.

Του Νίκου Σμυρναίου*

Το αποτέλεσμα των εκλογών όμως επιφέρει μια σημαντική τομή σε σχέση με την πρόσφατη πολιτική ιστορία της Γαλλίας. Πράγματι, πρώτη φορά εκλέγεται στο ύπατο αξίωμα της χώρας με την πρώτη ένας τόσο νέος άνδρας, με ιδιαίτερα σύντομη καριέρα ως επαγγελματίας πολιτικός, χωρίς να στηρίζεται από κανένα παραδοσιακό κόμμα εξουσίας. Σε μια χώρα όπως η Γαλλία όπου οι πολιτικές καριέρες διαρκούν δεκαετίες και οι πρόεδροι καταφέρνουν να φτάσουν στο μέγαρο των Ηλυσίων μετά από δεκάδες εκλογικές καμπάνιες ανεβαίνοντας υπομονετικά ένα, ένα τα σκαλιά της εξουσίας, η νίκη Μακρόν αποτελεί εκ των πραγμάτων ένα νέο φαινόμενο. Πώς όμως αυτό δημιουργήθηκε;

Πώς τα ΜΜΕ δημιουργήσαν έναν υποψήφιο πρόεδρο

Η νίκη του Μακρόν είναι το αποτέλεσμα της γεωμετρικής αύξησης της αναγνωρισιμότητας και της δημοφιλίας του η οποία άρχισε όταν έγινε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Βαλς το 2014 και εντάθηκε από το καλοκαίρι του 2016, μετά την παραίτηση του από την κυβέρνηση και την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για την προεδρία το καλοκαίρι του 2016.

Ποσοστό των Γάλλων που κρίνει θετικά τη δράση του Μακρόν (πηγή: Ipsos, αντιπροσωπευτικό δείγμα 1000 ατόμων)

Στον παραπάνω πίνακα φαίνεται η εκτόξευση της αναγνωρισιμότητας/δημοφιλίας του Μακρόν μέσα σε δυόμισι χρόνια, από το μηδέν τον Σεπτέμβριο του 2014 στο 50% σχεδόν τον Απρίλιο του 2017. Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται ο σχεδόν διπλασιασμός του ποσοστού των ερωτηθέντων που τον κρίνουν κατάλληλο για την προεδρία από το 21 στο 38% μέσα σε ένα χρόνο (Μάιος του 2015 με Απρίλιο του 2016).

Γνωρίστε τον αληθινό Εμανουέλ Μακρόν: Προστατευόμενος τραπεζιτών, τέκτονας, δημιούργημα της ελίτ

.

Επεξεργασία και προσθήκες από το Off the Record

Οι περισσότεροι που δίνουν προσοχή στις παγκόσμιες υποθέσεις έχουν κάποια αντίληψη του αντιπάλου του, της εθνικίστριας Μαρίν Λεπέν, αλλά ο ίδιος ο Εμανουέλ Μακρόν είναι κατά πολύ ένα μαύρο κουτί.

Οποιαδήποτε γνώση μπορεί να έχουμε σχετικά με τον Μακρόν πιθανότατα προέρχεται από τα εγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, τα οποία εξυμνούν ομοιόμορφα τον σοσιαλιστή-κεντρώο προστατευόμενο των Ρόθτσιλντ.

Για παράδειγμα, ρίξτε μια ματιά στον ακόλουθο τίτλο από ένα άρθρο του Ιανουαρίου που δημοσιεύθηκε στο Foreign Policy και ο οποίος λέει: ”Ο Αγγλόφωνος, λάτρης της Γερμανίας, Γάλλος πολιτικός που η Ευρώπη περίμενε – Ο Εμανουέλ Μακρόν υπόσχεται ελπίδα και αλλαγή – για όλη την ήπειρο”.

Θα σκέφτεστε ότι αυτός ο τύπος ήταν η Δευτέρα Παρουσία ή κάτι τέτοιο. Φυσικά, η εξύμνηση συνεχίζεται πέρα ​​από τον τίτλο, και ανάμεσα σε πολλά αναφέρονται και τα εξής:

”Η ομιλία του Μακρόν προσέφερε μια ισχυρή και πειστική υπόθεση ότι είναι η τελευταία μεγάλη Γαλλική ελπίδα για ένα ευρωπαϊκό μέλλον βασισμένο σε μια κοινή αγορά και μια κοινή ηθική, ένα ενιαίο νόμισμα και μια μοναδική δέσμευση στις βασικές αξίες της ηπείρου.

…ο Μακρόν – παρόλο που δεν έχει την υποστήριξη ενός καθιερωμένου κόμματος, ή ίσως επειδή δεν το κάνει – δεν είναι πια το σκοτεινό άλογο, αλλά ο λευκός ιππότης για έναν αυξανόμενο αριθμό Γάλλων ψηφοφόρων. Ωστόσο, αυτό που ο συγκεκριμένος ιππότης υπόσχεται, πέρα ​​από τη ζωντάνια και τη ζωτικότητα, δεν είναι ακόμα σαφές”.

Αυτός ο αρθρογράφος σίγουρα δεν συγκρατεί το συναίσθημα του για τον Μακρόν. Μόνο στις τρεις πρώτες παραγράφους αναφέρεται στον άνθρωπο ως “την τελευταία μεγάλη Γαλλική ελπίδα” και ως “λευκό ιππότη”. Εκπληκτικό.

Σίγουρα, μπορεί να μην έχει την υποστήριξη ενός καθιερωμένου πολιτικού κόμματος, αλλά εκείνοι που τον στηρίζουν έχουν πολύ περισσότερη δύναμη από αυτό.

Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Financial Times με τίτλο, ”Τα χρόνια του Εμανουέλ Μακρόν στους Ρόθτσιλντ που τον καθιστούν εύκολο εκλογικό στόχο”. Με βάση τον τίτλο, θα νομίζατε ότι ο άνθρωπος απλώς είχε μια κανονική, σύντομη στάση στην τράπεζα, αλλά θα κάνατε λάθος. Καθώς διαβάζετε, γίνεται σαφές ότι προετοιμάστηκε από την πρώτη μέρα από συνεργάτη του Ρόθτσιλντ και κατέληξε σε μια γρήγορη διαδρομή που δεν έχουμε ξαναδεί. Αλλά πρώτα, ας εξετάσουμε τις δύο πρώτες παραγράφους του άρθρου, οι οποίες προδίδουν τις προθέσεις του ανθρώπου.

”Όταν ο Εμανουέλ Μακρόν είπε στους φίλους του το 2008 ότι έγινε μέλος των Ρόθτσιλντ, της επενδυτικής τράπεζας κύρους, ο τότε 30χρονος δημόσιος υπάλληλος προειδοποιήθηκε ότι θα μπορούσε να βυθίσει μια μελλοντική σταδιοδρομία στην πολιτική.

“Έχεις συνειδητοποιήσει ότι τα τραπεζικά δεν είναι μια οποιαδήποτε δουλειά; Και η Ρόθτσιλντ μια οποιαδήποτε τράπεζα; “είπε ένας φίλος στον άνθρωπο ο οποίος, εννέα χρόνια αργότερα, θα γινόταν πρωτοπόρος στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας.”