Ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε περιγράψει εδώ και δεκαετίες, με σχεδόν χειρουργική ακρίβεια, τον μηχανισμό λειτουργίας της ''ελεύθερης'' ενημέρωσης στα συστημικά ΜΜΕ:
''Όταν εργάζεσαι σαν δημοσιογράφος στα αστικά ΜΜΕ δεν χρειάζεται το αφεντικό σου να σου υποβάλλει το πώς θα προσεγγίσεις ένα θέμα.
Αν ξεπεράσεις αυτά τα όρια τότε το αφεντικό σου σε πετάει σαν τρίχα απ’ το ζυμάρι''.
Αν κάποιος αναζητά σύγχρονη επιβεβαίωση αυτής της διαπίστωσης, του Ραφαηλίδη δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ.
Η πρόσφατη απόλυση του Μάριου Διονέλλη από την Εφημερίδα των Συντακτών λειτουργεί ως σχολικό παράδειγμα.
Ο Διονέλλης δεν κατηγορήθηκε για ''αντιεπαγγελματισμό»'' ούτε για λάθη στη δουλειά του.
Το ''πρόβλημά' του ήταν ότι ξεπέρασε τα άτυπα όρια.
Διαφώνησε δημόσια με τη νέα πολιτική κατεύθυνση της νέας ιδιοκτησίας της εφημερίδας, κατήγγειλε την ολοένα και πιο απροκάλυπτη στήριξη προς τον Αλέξη Τσίπρα και την ευθυγράμμιση με συγκεκριμένα ''κεντροαριστερά'' συμφέροντα.
Και τότε ενεργοποιήθηκε ο δεύτερος κανόνας που περιγράφει ο Ραφαηλίδης: η αποβολή από το ζυμάρι.
