Πόσο σημαντικό είναι το Ευαγγέλιο για τον κ. Αμβρόσιο Λενή;

Είχε αναρτηθεί αναρτήσει πριν 8,5 χρόνια. Επίκαιρο*!

1.

Τους Χριστιανούς που παίρνουν τοις μετρητοίς το Ευαγγέλιο, το οποίο λέει πως «ο Θεός αγάπη εστί» και πως το μείζον που θα μείνει αιώνιο είναι η αγάπη*, ο κ. Αμβρόσιος Λενής τους χλευάζει εδώ και πολύν καιρό ως «αγαπούληδες του Θεού». 

2.

Ο κ. Αμβρόσιος Λενής φέρεται να είπε στην απολογία του: «Το φτύστε τους είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από το νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε». Αυτό που προφανώς υπολογίζει ο κ. Αμβρόσιος Λενής είναι ο νόμος, και γι’ αυτό δεν κάνει πράξη την επιθυμία του. Αλλά το θέμα είναι άλλο: Πόσο υπολογίζει το Ευαγγέλιο, το οποίο μετακινεί το κέντρο βάρους στην  π ρ ό θ ε σ η   του ανθρώπου, και θεωρεί υπόλογο αυτόν που επιθυμεί να πράξει αλλά εμποδίζεται από διαφόρους εξωτερικούς λόγους**. 

Ο κ. Αμβρόσιος Λενής φέρει την ιδιότητα επισκόπου της ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το θέμα δεν είναι αν πρόκειται για αμαρτωλό άνθρωπο ή όχι. Όλοι αμαρτωλοί είμαστε. Το θέμα είναι ότι ως επίσκοπος οφείλει να «ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας», πράγμα για το οποίο οι Χριστιανοί προσευχόμαστε σε κάθε θεία Λειτουργία. Σοφά η θεία Λειτουργία δεν θεωρεί δεδομένο ότι ο επίσκοπος αυτόματα και μαγικά ορθοτομεί, αλλά ζητεί από τους πιστούς να εύχονται ώστε ο επίσκοπος όντως να ορθοτομεί.

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

από π. Χριστόφορος Χρόνη

Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο. Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

Επομένως, ο όρος «χριστιανός άθεος» δεν πρέπει να ερμηνευτεί απλώς ως κριτική προς όσους επιδεικνύουν «ελλιπή» πίστη, αλλά ως ένα πνευματικό σύμπτωμα που απαιτεί από την Εκκλησία να προβεί σε εσωτερική αυτοκριτική και να καλλιεργήσει ποιμαντικές παρεμβάσεις με υπευθυνότητα και ευαισθησία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν αφορά αποκλειστικά τον «άλλον», αλλά συχνά αντανακλά και πτυχές της δικής μας προσωπικής ζωής, ειδικά όταν αυτή απομακρύνεται από την καθημερινή εμπειρία της χάριτος.Χαρακτηριστικά του «χριστιανού αθέου»

Άντε και ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ!!!

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτορας της Νομικής Σχολής και του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας του ΕΚΠΑ σε τελετή στις 6 Μαΐου 2026. 

Ίσως να αναγνωρίστηκε η θεολογική του σκέψη, τότε που υπερασπιζόμενος το κυβερνητικό νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, 

καθώς είχε δηλώσει:

 "οι άγγελοι δεν έχουν φύλο".

Το παρών στην τελετή έδωσε

ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. 

Η εκδήλωση συγκέντρωσε πλήθος πολιτικών, ακαδημαϊκών και θεσμικών προσώπων, με παρούσα την πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου. 

 Παρευρέθηκε πλήθος κορυφαίων πολιτικών στελεχών από όλο το πολιτικό φάσμα

 από διάφορα κόμματα, τιμώντας την ακαδημαϊκή και πολιτική διαδρομή του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

Συγκεκριμένα, το «παρών» έδωσαν:

Νίκος Ανδρουλάκης: Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής.

Αντώνης Σαμαράς: Πρώην Πρωθυπουργός.

Νίκος Δένδιας: Υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Όλγα Κεφαλογιάννη: Υπουργός Τουρισμού.

Stefano Fontana – Η Νέα Εκκλησία του Karl Rahner -Παρουσίαση 1

Stefano Fontana – Η Νέα Εκκλησία του Karl Rahner -Παρουσίαση 1

Η ιστορική περίοδος που ζούμε, κατά τη γνώμη μας, απαιτεί μεγάλη παρατήρηση, προσοχή και επιμόρφωση. Πρόκειται αναμφίβολα για μια εποχή σύγχυσης, μια εποχή χάους, γεμάτη φωνές, κριτικές και απόψεις σε όλους τους τομείς. Πιστεύω ότι συμφωνείτε με αυτόν τον χαρακτηρισμό της εποχής μας: μια μεγάλη περίοδος σύγχυσης.

Αλλά τι είναι η σύγχυση και το χάος; Πιθανότατα είναι συμπτώματα κάποιου βαθύτερου φαινομένου. Και το κείμενο του καθηγητή Φοντάνα, κατά τη γνώμη μας, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτια αυτής της σύγχυσης και αυτού του χάους στο οποίο βρισκόμαστε. Θεωρούμε ότι το έργο του έχει, μεταξύ των πολλών του αρετών, και εκείνη της διερεύνησης της αιτιολογίας του φαινομένου, ώστε — όπως λέγεται — να το επαναφέρει σε ένα βαθύτερο αίτιο.

Τώρα δίνω τον λόγο στον πατέρα Πριόλα, αλλά πρώτα λίγες πρακτικές πληροφορίες: οι συναντήσεις μας συνήθως περιλαμβάνουν μια εισαγωγή, έπειτα την ομιλία του καθηγητή Φοντάνα και στη συνέχεια θα υπάρχει χρόνος για ερωτήσεις. Σας καλώ να κάνετε σύντομες ερωτήσεις — όχι προσωπικές τοποθετήσεις, παρακαλώ — και με σεβασμό στον χρόνο και στον χώρο όλων.
Σας ευχαριστώ, λοιπόν, για την προσοχή σας και σας προσκαλώ να παρακολουθήσετε αυτή τη συνάντηση. Υπάρχει μικρόφωνο διαθέσιμο. Ευχαριστώ πολύ, ιδιαίτερα για την πρόσκληση που μου απευθύνθηκε και την οποία δέχτηκα με χαρά. Είναι η πρώτη φορά που λαμβάνω πρόσκληση από τον σύλλογο «Società Domani» για να επιτελέσω αυτό το έργο, το οποίο δεν είναι να κάνω πλήρη εισήγηση ούτε να παρουσιάσω το βιβλίο, αλλά απλώς να δώσω μια εισαγωγή, να ανοίξω δηλαδή τη συνάντησή μας.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΤΡΩ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Στο Γκραν Παλαί του Παρισιού, η καλλιτέχνιδα Claire Tabouret εκθέτει από τις 9 Δεκεμβρίου τα μνημειώδη μοντέλα των έξι βιτρώ που θα αντικαταστήσουν τα περίφημα γκριζάιγ παράθυρα του Βιολέτ-λε-Ντικ στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων σε έναν χρόνο από τώρα. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα τέτοιας σημασίας μνημείο, αυτά τα μοντέρνα βιτρώ έχουν προκαλέσει ήδη σάλο. 

Η ιδέα προέκυψε το 2023 από την επιθυμία του Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, με την υποστήριξη του Αρχιεπισκόπου Παρισίων, Mgr. Laurent Ulrich, να αφήσει το δικό του στίγμα στον ιστορικό ναό. Η πρόταση προκάλεσε αμέσως έντονη συζήτηση: θα έπρεπε η Παναγία των Παρισίων να ανακαινιστεί ή να ξαναχτιστεί ακριβώς όπως ήταν -ιδιαίτερα το κωδωνοστάσιό της- ή θα έπρεπε να αξιοποιηθεί η ευκαιρία για καινοτομίες;

Η διαμάχη γύρω από τα βιτρώ δεν περιορίζεται στην εισαγωγή ενός καλλιτεχνικά «αναχρονιστικού» έργου σε ένα μνημείο αιώνων. Εντείνεται με την αντικατάσταση των έξι από τα επτά βιτρώ του Eugène Viollet-le-Duc, τα οποία κοσμούν το νότιο κλίτος του κυρίως ναού της Notre-Dame (στην πλευρά του Σηκουάνα), με δημιουργίες της Claire Tabouret. Τα παράθυρα «grisaille» του Viollet-le-Duc, που εγκαταστάθηκαν τον 19ο αιώνα, επέζησαν από την καταστροφική πυρκαγιά του 2019 και θα μπορούσαν να παραμείνουν στις αρχικές τους θέσεις. Τελικά θα αφαιρεθούν, θα αποκατασταθούν και θα αποθηκευτούν αλλού.

 Μόνο ένα θα παραμείνει στον καθεδρικό ναό.

Μια επίθεση στην κληρονομιά του Viollet-le-Duc; «Ένα ολοκληρωμένο έργο, που περιλαμβάνει ολόκληρο το διακοσμητικό σχέδιο, τροποποιείται. Και θέτω το ερώτημα: γιατί αυτή η επίθεση στον Viollet-le-Duc;» αναρωτήθηκε η Maryvonne de Saint-Pulgent, πρώην διευθύντρια κληρονομιάς στο Υπουργείο Πολιτισμού, το 2023. 

Το 2024, οι εμπειρογνώμονες της Εθνικής Επιτροπής για την Κληρονομιά και την Αρχιτεκτονική (CNPA) τάχθηκαν ομόφωνα κατά της εγκατάστασης σύγχρονων βιτρώ. Μια αναφορά που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια από την La Tribune de l'art - «Ας κρατήσουμε τα βιτρώ του Viollet-le-Duc στην Notre-Dame de Paris» - έχει συγκεντρώσει πάνω από 325.000 υπογραφές μέχρι σήμερα (αύξηση 25.000 από τις 10 Δεκεμβρίου). Ο σύλλογος Μνημείων και Χώρων, του οποίου η έφεση απορρίφθηκε στα τέλη Νοεμβρίου από το Διοικητικό Δικαστήριο του Παρισιού, άσκησε εκ νέου έφεση και διερευνά άλλες λύσεις για να σώσει τα βιτρώ του Viollet-le-Duc, τα οποία έχουν προγραμματιστεί να απομακρυνθούν τον επόμενο Μάρτιο.

Η Νίκαια των Εξουσιών: με αφορμή την επέτειο των 1700 ετών από μια Σύνοδο που άλλαξε την Εκκλησία

Του Στρατή Ψάλτου 

Στις 28 Νοεμβρίου 2025 ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ πρόκειται να επισκεφθεί τη Νίκαια της Βιθυνίας (σημερινό İznik της Τουρκίας), όπου αναμένεται να συναντηθεί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, στο πλαίσιο της επετείου των 1700 χρόνων από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε εκεί το 325 μ.Χ.

Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται ουσιαστικά γι' αυτό το γεγονός. Ωστόσο, μέσα στους θεολογικούς κύκλους — είτε από επαγγελματική υποχρέωση είτε στο πλαίσιο του δούναι και λαβείν με την εκκλησιαστική ιεραρχία — παράγονται κείμενα και γίνονται εκδηλώσεις. Τα περισσότερα από αυτά μοιάζουν με “λιβανιστήρια” μιας εξουσιαστικής μνήμης.

Αν κάποια κείμενα θελήσουν πραγματικά να σταθούν στο ύψος ενός άλλου καλέσματος, τότε πρέπει να λάβουν υπόψη μια σημαντική διάσταση: τη μετάλλαξη της ταυτότητας της Εκκλησίας που εγκαινιάστηκε στη Νίκαια. Εκείνοι που είναι έτσι φτιαγμένοι, ώστε να μην θέλουν — και να μην τους θέλουν — κούφιοι θεσμοί, μπορούν να υποστηρίξουν ότι η Α’ Σύνοδος δεν ήταν μόνο μία ομολογία πίστεως· σήμαινε και είσοδο στον μηχανισμό της Αυτοκρατορίας. Αυτή είναι η κρίσιμη διάσταση.

Ο Ιωάννης Χρυσόστομος — αν και έζησε αργότερα — εξέφρασε μια θεμελιώδη αγωνία για το πώς η Εκκλησία μπορεί να χάσει το προφητικό της ήθος όσο πλησιάζει την εξουσία. Για εκείνον, Εκκλησία που αναζητά προστασία από τα ανάκτορα κινδυνεύει να γίνει «αυλική», να σιωπά όχι μόνο μπροστά στην αδικία, αλλά και στη λήθη του πνευματικού αγώνα. Η Νίκαια, ως ιστορική στιγμή, σηματοδοτεί ακριβώς αυτή την επικίνδυνη σύμπλευση.

Η Εκκλησία, οι μηχανισμοί της εξουσίας και ο προσωπικός αριθμός

Η Εκκλησία ως Υπογραφή ή Παρατηρήσεις για τη θεσμική συναίνεση στην αλγοριθμική αποπροσωποποίηση

Δεν συνιστά απλώς ρητορική παραχώρηση η παρουσία Εκκλησιαστικού εκπροσώπου σε τεχνοπολιτική παρουσίαση του «Προσωπικού Αριθμού» κατά την 89η ΔΕΘ. Αποτυπώνει, βαθύτερα, τη μετατόπιση της Εκκλησίας από θεσμικό αναστοχασμό σε τελεστική νομιμοποίηση πολιτικών διαχείρισης της ταυτότητας. Η θετική τοποθέτηση περί «απουσίας θεολογικών επιφυλάξεων» δεν αποκαλύπτει θεολογική ωριμότητα, αλλά ρητή απουσία εσχατολογικής φαντασίας. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στην ψηφιακή διακυβέρνηση καθεαυτή, δεν εντοπίζεται στη χρήση αριθμών, ούτε καν στην κανονιστική αποτύπωση της ιδιότητας του πολίτη. Το πρόβλημα είναι μετα-οντολογικό: έγκειται στην αναισθησία απέναντι στον τρόπο που το Κράτος παράγει το Υποκείμενο μέσω των δομών του αριθμού, και η Εκκλησία αποδέχεται αυτή τη διαδικασία χωρίς κριτική, χωρίς ερμηνευτική επιφύλαξη, χωρίς καν ερωτηματικό.

Ο «Προσωπικός Αριθμός» δεν είναι απλώς διοικητικό εργαλείο. Εντάσσεται σε ένα μεταφυσικό σχέδιο ελέγχου της ετερότητας: η ταυτότητα δεν νοείται πλέον ως προσωπικό γεγονός σχέσης (ἰδιότης ἀσχέτως οὐσίας, κατά τους Πατέρες), αλλά ως αριθμήσιμη και διαχειρίσιμη μεταβλητή. Το γεγονός ότι η Εκκλησία συμμετέχει στη δημόσια επιτελεστικότητα αυτής της μετάβασης χωρίς να αρθρώσει καμία προβληματική περί του τρόπου οντολογικής συγκρότησης του προσώπου, υποδηλώνει θεσμική λήθη — όχι απλώς σιωπή.

Η σιωπή του Βαρθολομαίου είναι ενοχική.

🔶 Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 

" Μου έκανε εντύπωση αυτό που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. 

Του είχα πεί: « Μα τι κατάσταση είναι αυτή; Από την μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο σατανισμός!...

Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δυό κέρατα 😈

αντί για τον δικέφαλο αετό ⚜️🦅». 

«Σήμερα, μου λέει, δύσκολα βρίσκεις επισκόπους σαν τον επίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τον Β'». 

Ο Παΐσιος ο Β' τι έκανε ;

 Πήγαινε στον Σουλτάνο για τα αιτήματά του με ένα σχοινί δεμένο στην μέση, αποφασισμένος δηλαδή να τον κρεμάσουν οι Τούρκοι. 

Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο: «Μην ψάχνης σχοινί και χασομεράς ˙ άμα θέλης να με κρεμάσης, έτοιμο το έχω το σχοινί»...

Βλέπετε πως τους έφερνε σβούρα ; 

Κι αυτό, γιατί είχε αποφασίσει τον θάνατο. Αν δεν αποφασίση κανείς τον θάνατο, τίποτε δεν γίνεται. Όλα από ‘κεί ξεκινούν. "

[σ.σ. πρόκειται περί του  αοιδίμου Γέροντος Παϊσίου του Β' Μητροπολίτου Καισαρείας της Καππαδοκίας ( 1832 - 1871 ) ,

 μίας εξεχούσης πνευματικής μορφής του Μικρασιατικού Ελληνισμού του προπερασμένου αιώνος ]

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Β'- Πνευματική αφύπνιση, Ι. Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θες/νίκης 1999, σσ.230-2 

- Πεφιλημένοι Συνέλληνες 💙  , 

ό,τι εδόθη 

ως λύτρον μαρτυρίου 🌹 από εθνοϊερομάρτυρας Αγίους  Πατριάρχας Κωνσταντινουπόλεως  : τον Κύριλλον τον Λούκαριν, τον Γρηγόριον τον Ε', τον Κύριλλον τον ΣΤ' ,

 παρεδόθη τοις κυσίν από οικουμενιστάς τύπους  ως οι Μελέτιος Μεταξάκης, Αθηναγόρας και ο νυν Βαρθολομαίος ...

Πνευματική πτωχεία, , πομφόλυγες γεωπολιτικής διαπλοκής , ιδού τα σκύβαλα που αφήνουν ως παρακαταθήκη οι ανάξιοι και αθεολόγητοι δημοσιοσχεσίτες οικουμενιστές ❗❗❗

- Τα είχαν επισημάνει , τα είχαν δημοσιοποιήσει, είχαν ορθώσει συγγραφική και κηρυγματική  αντίσταση ✊ πνευματοφόροι Πατέρες,

όπως ο Άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης, 

οι Γέροντες Φιλόθεος Ζερβάκος και Θεόκλητος Διονυσιάτης,

 ο Άγιος Γέρων Παίσιος ο Αγιορείτης, 

Η Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου κι ο Αμφιλόχιος, το σκάνδαλο με τη Μονή Τζαγκαρόλων, το ισραηλινό fund, οι πολιτικές παρεμβάσεις και η εμπλοκή της Κρητικής Μαφίας

Από Αγώνας της Κρήτης
- 01/09/2025

Δεν έχουν περάσει παρά μερικοί μήνες όταν τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνταν με τις απεγνωσμένες προσπάθειες εκ μέρους κυβέρνησης και Φαναριού για να μην εκλεγεί Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου αυτός που είχε επιλέξει η Εκκλησία της Κρήτης, δηλαδή, ο Μητροπολίτης Κυσσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος.

Τότε, η εφημερίδα “Δημοκρατία” είχε γράψει ότι η κυβέρνηση δεν ήθελε τον Αμφιλόχιο επειδή αγνόησε τις προειδοποιήσεις και τα έψαλε με θάρρος στον Γερμανό πρόεδρο για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων.

Όμως, υπήρχε κι ένας άλλος εξίσου σοβαρός αν όχι σοβαρότερος λόγος. Η υπόθεση ενός οικονομικού σκανδάλου.

Ο λόγος για τη Μονή Αγίας Τριάδος Τζαγκαρόλων και την πώληση ακινήτων της πολλών εκατομμυρίων με παράνομο τρόπο.

Όπως ανέφερε το δημοσιεύμα:

“…η Αρχιεπισκοπή Κρήτης επιθυμεί να στείλει στη Μητρόπολη Κυδωνίας τον Κισσάμου Αμφιλόχιο για να βάλει τάξη στο θέμα και να κόψει τον… βήχα όσων θέλουν να αρπάξουν τα φιλέτα της Εκκλησίας. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι δεν θέλουν αυτή την κάθαρση και μεσολαβούν (σε κυβέρνηση και Φανάρι) για να ολοκληρωθεί η μεγάλη μπίζνα…

Τα ακίνητα 175 στρεμμάτων στον Σταυρό Χανίων επιχείρησε να αποκτήσει ισραηλινό fund που στη συνέχεια θα τα μεταβίβαζε σε γερμανική τουριστική εταιρία!”

Η αποϊεροποίηση της εκκλησίας.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η αποϊεροποίηση που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας δεν είναι αποτέλεσμα θεολογικής κρίσης. Είναι προϊόν πολιτικής βίας. Και όχι απλώς βίας καταστολής, αλλά μιας νέας βίας τελετουργικής, διοικητικής, μεταφυσικά μηδενιστικής.

Το κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την επιτελική του γλώσσα και τη μανία του για έλεγχο όλων των μεταβλητών, δεν ενδιαφέρεται να διαχωρίσει Εκκλησία και Πολιτεία. Ενδιαφέρεται να καταλάβει το ιερό, να το αδειάσει από το εσχατολογικό του περιεχόμενο και να το μετατρέψει σε διαχειρίσιμο θεσμικό υπόλειμμα. Δεν πρόκειται για απλή παρέμβαση — πρόκειται για θεσμικό σφετερισμό του Θεού.

Η Εκκλησία, όπως δομείται στον πυρήνα της, είναι ένα οντολογικό σκάνδαλο. Δεν υπόκειται στη λογική της χρησιμότητας, δεν μετριέται με KPI, δεν υπακούει στη λογική της απόδοσης. Είναι κοινότητα Χάριτος, ακριβώς επειδή δεν αποδίδει. Στο νέο όμως καθεστώς, η λειτουργικότητα αναγορεύεται σε ύψιστη αρετή. Οτιδήποτε δεν λειτουργεί — εκκαθαρίζεται. Οτιδήποτε δεν συμμορφώνεται — απομακρύνεται. Οτιδήποτε θυμίζει χάρη, ευλογία, σιωπή, άρρητο, κρύβεται πίσω από ένα νέο κανονιστικό πέπλο. Και το πέπλο αυτό δεν το φορά η Εκκλησία — το φορά το Κράτος.

Η αποϊεροποίηση δεν είναι η εξαφάνιση του Θεού, αλλά η ανάληψη της θέσης Του από τον μηχανισμό. Όπως στη λατρεία του Κρόνου, το παιδί τρώει τον πατέρα του. Το Κράτος απορροφά τον Λόγο και τον επεξεργάζεται διοικητικά. Τον αποστειρώνει. Τον εντάσσει στην αρχιτεκτονική της πειθαρχίας. Έτσι γεννιέται η νέα ιεροσύνη: όχι αυτή του Σταυρού, αλλά του ΦΕΚ.

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΣΙΝΑ

August 31, 2025 

πηγή: εφημερίδα “Θεσσαλονίκη”

του Παντελή Σαββίδη

Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά αποτελεί τον άλλο καθρέφτη της ορθόδοξης κρίσης. Από το σιγίλλιο του Ιουστινιανού ως τις μέρες μας, το Σινά υπήρξε σύμβολο παγκόσμιας πνευματικής ακτινοβολίας. Όμως τα τελευταία χρόνια, η εικόνα του τείνει να αλλοιωθεί από σκάνδαλα, εσωτερικές διαμάχες και κρατικές παρεμβάσεις.

Η νομοθετική ρύθμιση της ελληνικής κυβέρνησης, που μετέτρεψε τη Μονή σε ΝΠΔΔ ήταν κίνηση που κάλυψε τις ατασθαλίες του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού και τον κατέστησε ακόμη περισσότερο υποχείριο της Αθήνας. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν λύνεται με νόμους. Το καθεστώς της Μονής στην Αίγυπτο παραμένει θολό, ενώ η τουριστική αναβάθμιση της περιοχής δημιουργεί νέους κινδύνους αλλοίωσης του μοναστικού χαρακτήρα. Το βασικό ερώτημα είναι αν το Κάιρο θα αναγνωρίσει αυτή τη νέα υπόσταση ή θα επιμείνει στη δήμευση της περιουσίας.

Η … Δεσπότισσα κ. Κατερίνα.

 Διαχειρίζεται τον Αρχιεπίσκοπο Δαμιανό όπως επιθυμεί.

Η προσωπική πορεία του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού, που ζει επί μακρόν εκτός Μονής και κατηγορείται για παραβίαση του κανονισμού, επιτείνει την κρίση. Οι αποκαλύψεις για εξωθεσμικές επιρροές, προσωπικές σχέσεις και οικονομικά συμφέροντα πλήττουν το κύρος μιας μονής που είναι για αιώνες σύμβολο ιερότητας. Η πρόσφατη απόφαση ομάδας μοναχών να του αφαιρέσουν την ηγουμενία, οι σκηνές βίας με την εκδίωξη διαφωνούντων και οι καταγγελίες εκατέρωθεν συνθέτουν εικόνα βαθιάς κρίσης.

Κώστας Χατζηαντωνίου: ο πόθος της απελευθέρωσης από την Ανάγκη κινούσε κάθε μου σκέψη, κάθε μου πράξη. Νομίζω πως τούτο είναι μια νόμιμη φιλοδοξία...

Κώστας Χατζηαντωνίου* συνέντευξη στη Σταυρούλα Γ. Τσούπρου 

Δημοσιεύτηκε 02 Νοεμβρίου 2014

--------------------

Κύριε Χατζηαντωνίου, ήδη από το «Αντί προλόγου» σημείωμά σας στο τελευταίο βιβλίο σας "ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΟΚΟΣ",  τοποθετείστε, θα έλεγα, στην πλευρά της αναγκαστικής αισιοδοξίας, φωτίζοντας έτσι και το δεύτερο ουσιαστικό του τίτλου σας, το οποίο προφανώς επελέγη, ευφυέστατα πρέπει να πω, για τη διπλή του σημασία. Ο «τόκος» εκλαμβάνεται με την έννοια της γέννησης και όχι με εκείνην του κέρδους; Ή και με τις δύο;

Σε εποχές που η κρίση παίρνει χαρακτηριστικά ιστορικής αποσύνθεσης, όπως συμβαίνει στον καιρό μας, τόσο η αφελής αισιοδοξία όσο και η συνήθης μεμψιμοιρία δεν έχουν νόημα. 

Οι πιο συνειδητές στάσεις είναι είτε η σιωπή και η περήφανη αναμονή του λυτρωτικού μοιραίου, είτε η ανασύνταξη και το νέο ξεκίνημα της ζωής. 

Νέο ξεκίνημα, όμως, δεν υπάρχει χωρίς ένα ελάχιστο πίστης. Και αυτό γεννά την «αναγκαστική αισιοδοξία» ως επιταγή δράσης. Δράσης που θα φέρει την πολυπόθητη νέα γέννηση, ώστε να ειπωθεί ξανά, σε άλλη μορφή, το «νέον τόκον ιδόντες» μιας καινούργιας υμνογραφίας, μιας καινούργιας αφήγησης. 

Εν προκειμένω, εξαιρετικά

  διαφωτιστική είναι η ελληνική γλωσσική σύμπτωση, 

καθώς η λέξη, που έφτασε να δηλώνει μια παρά φύσιν γέννηση (όπου το χρήμα γεννά χρήμα και θεμελιώνει τον αυτοκαταστροφικό πολιτισμό του homo economicus), 

δηλώνει και τη χαρά μιας αληθινής γέννησης. 

Της γέννησης ενός νέου πολιτισμού, που θα μας έβγαζε από το αδιέξοδο και την απανθρωπία του χρηματικού σύμπαντος.

Συμφωνείτε, λοιπόν, με τον Ευάγγελο Παπανούτσο ως προς το ότι: «Το κήρυγμα της απελπισίας μόνο να υπονομεύσει μπορεί, όχι να οικοδομήσει. Σκορπάει την ηττοπάθεια, αναχαιτίζει τις καλές προθέσεις, μεγαλώνει τη σύγχυση. Όποιος παντού βλέπει τη δυστυχία και τη διαστροφή, τον εκφυλισμό και το ψεύδος, γίνεται –χωρίς να το θέλει– σύμμαχός τους. Όποιος πιστεύει στο καλό, το βοηθάει να νικήσει». Ή μήπως εσείς εννοείτε κάτι διαφορετικό με τον «ακτιβιστικό πεσιμισμό», όπως τον ονομάζετε;

Ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ανήκοντας σε μια γενιά που έζησε όλη την ιστορική περιπέτεια του 20ού αιώνα, γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει απελπισία και ψεύδος, αλλά και τι σημαίνει πίστη και αντίσταση. Η επιμονή στην παθογένεια και τον σχολιασμό της ενισχύει τις δυνάμεις της παρακμής, συχνά μάλιστα γίνεται το πρώτο βήμα ή το «άλλοθι» για την προσχώρηση σε αυτήν, με την επίκληση της ματαιότητας κάθε ατομικής αντίστασης. 

Ο «ακτιβιστικός πεσιμισμός», όπως τον ονομάζω σε ένα από τα δοκίμια του βιβλίου, έχει διπλή σημασία. Αφενός, σημαίνει την απόφαση για αντίσταση, ακόμη και όταν είναι βέβαιη η ήττα (ο γνωστός στίχος για τους Μήδους που θα διαβούνε: κοινοτοπία, μα ουσιώδης κοινοτοπία) και, αφετέρου, σημαίνει τη βαθύτερη τραγική συναίσθηση (των Ελλήνων) πως ο ανθρώπινος βίος έχει εξαρχής προκαθορισμένο τέλος: την πλήρη υπαρκτική ήττα που συνιστούν η φθορά και ο θάνατος.

Κι αυτό αρκεί για να σωθεί ο κόσμος.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Σήμερα μιλούσα με έναν αδελφό μοναχό απ’ το Άγιον Όρος.

Μια συνομιλία τηλεφωνική, μέσα στην ταπεινή καθημερινότητα της ώρας, κι όμως τόσο οριακή, που ένιωσα πως όλος ο κόσμος βρισκόταν για λίγο σε αναστολή, όπως συμβαίνει όταν δυο ψυχές συναντώνται ενώπιον μιας Αλήθειας που δεν ανήκει σε καμιά απ’ τις δύο.

Δεν ήταν εξομολόγηση, δεν ήταν διδασκαλία, ήταν εκείνο το ανείπωτο που στέκεται σαν πένθος επάνω στο πρόσωπο του κόσμου, μια αγωνία που δεν είναι πια ατομική, αλλά συλλογική, ενωμένη με τον ρυθμό της Γης και την ανάσα του Χρόνου.

Μου μίλησε χωρίς στόμφο, χωρίς πρόβλεψη, χωρίς φόβο.

Κι όμως, μιλούσαμε για το πιο τρομακτικό: το βάθος μιας μεταβολής που έχει αρχίσει αθόρυβα να διαλύει τη δομή της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όχι ενός πολέμου. Όχι μιας καταστροφής φυσικής. Αλλά κάτι πιο λεπτό, πιο ανεπαίσθητο, πιο απόλυτο: μιας ακύρωσης.

Η ανθρωπότητα δεν απειλείται πια τόσο από πράξεις, όσο από λήθη, από την άρνηση να θυμηθεί ποια είναι, από το ότι έπαψε να είναι σε αναφορά.

«Δεν υπάρχει πια αποδέκτης», μου είπε.

«Όλοι μιλούν, αλλά δεν απευθύνονται. Όλοι ζητούν, αλλά όχι από κάποιον. Το Πρόσωπο έγινε Εικόνα, η Εικόνα έγινε δεδομένο, και το δεδομένο πλέον δεν σημαίνει τίποτα.»

Θλίψη!!!

Του Θανάση Χούπη 

"Καθείλεν δυνάστας από θρόνων καί ύψωσεν ταπεινούς..."

" Ουδείς οικέτης δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ή γάρ τόν ένα μισήσει καί τόν έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται καί τού ετέρου καταφρονήσει. Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν καί μαμωνά."

(Λουκ. 16,13)

Ίσως, τελικά, να μην έχει καμιά αξία να μάθουμε ποιος ήταν αυτός ο Αγιορείτης Πατέρας, που συμπεριφέρθηκε ως γερο(α)πετρίτης της μοναστικής πολιτείας του Άθωνα, φίλώντας το χέρι του Πρωθυπουργού. Δημιουργώντας μια εικόνα που δεν "χώνεψε" ο λαός μας, πιστός ή μη...

Όποιος και να ήταν, είτε εκπροσωπούσε τον εαυτό του είτε κάποια εκ των δέκα (10) Μοναστηριών του Αγίου Όρους, που υποδέχτηκαν τον πρωθυπουργό, κατόρθωσε να σκανδαλίσει το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όπως και ο ...άρχων, που δέχτηκε το χειροφίλημα του μοναχού, δημιουργώντας σωρεία ερωτημάτων:

Άραγε, φιλώντας το χέρι του πρωθυπουργού, ο συγκεκριμένος γερο(α)πετρίτης υποδήλωνε την απόλυτη συμφωνία του με το γνωστό ψευτο-γάμο, που κατέστη νόμος του κράτους, παρά την καταδίκη του από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού; 

Η Μετατόπιση του Ιερού: Σκέψεις για έναν Πρωθυπουργό στον Θρόνο

Του Μάνου Λαμπράκη 

Στην εποχή της υπερδιάφανης εξουσίας, η πολιτική δεν κυβερνά πλέον, σκηνοθετεί. Δεν θεσμοθετεί, προβάλλεται. Δεν αποσύρεται στο βάθος της ευθύνης, αλλά διατίθεται ως εικόνα – αποθέωση χωρίς αποφατικότητα, φωτογραφία χωρίς Θεό. Στην καρδιά αυτής της επιτελεστικότητας, η φωτογραφία του Έλληνα Πρωθυπουργού επάνω στον επισκοπικό θρόνο λειτουργεί όχι απλώς ως τεκμήριο παραβίασης της εκκλησιαστικής τάξης, αλλά ως συμβολικό κώλυμα σωτηρίας.

Στην Ορθόδοξη παράδοση, ο επισκοπικός θρόνος δεν είναι καθίσμα, είναι τόπος. Ο τόπος του Χριστού, εκεί όπου ο Επίσκοπος, εικών και τύπος Αυτού, ευχαριστεί, συγχωρεί, ποιμαίνει. Δεν ανήκει σε κανέναν άλλον, όχι από δικαίωμα, αλλά από χάρη. Η κατάληψή του από πολιτικό πρόσωπο –ακόμα και όρθιο, ακόμα και «προσωρινά»– συνιστά ιεοπολιτική βεβήλωση. Μια πράξη που ακυρώνει τη θεολογία του σώματος της Εκκλησίας και μετατρέπει τον τόπο του Εσχάτου σε πεδίο κοσμικής επίδειξης.

Ο Πρωθυπουργός δεν κάθεται. Πατεί. Το σώμα του, εδραζόμενο επί της βάσεως του θρόνου, εγγράφεται στην παράδοση της πολιτικής ιδιοποίησης του ιερού. Όπως ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος αγκαλιάζει τους αποστόλους στο ψηφιδωτό, χωρίς να είναι ένας από αυτούς, όπως ο κοσμικός ηγεμόνας ζητά να καθαγιαστεί μέσα από τούς μηχανισμούς του συμβολικού, έτσι κι εδώ, το σώμα του Πρωθυπουργού γίνεται εικόνα ενός νέου τύπου Μεσσία, του τεχνοκρατικού σωτήρα χωρίς Θεό, που δεν θυσιάζεται, αλλά φωτογραφίζεται.

Ἐκκένωσις ἢ Ἐπιτέλεση: Για μια ανατομία της ψευδομυστικιστικής ρητορείας Μητσοτάκη

Του Μάνου Λαμπράκη 

Στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το Άγιον Όρος και η μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά γίνονται σχήματα μιας νέας μετα-πολιτικής λατρείας, μιας παγκοσμιοποιημένης εικονολογίας χωρίς Θεό, μιας τελετουργίας χωρίς μυστήριο. Η επίσκεψή του στο Άγιον Όρος δεν είναι πράξη ταπείνωσης, είναι τεχνική ορατότητας. Δεν είναι μυστική ανάβαση, είναι παραγωγή συμβόλων. Ο πρωθυπουργός δεν μιλά, δεν προσέρχεται, δεν ζητεί. Επιτελεί. Σκηνοθετεί. Εμφανίζεται. Ασκεί εξουσία μέσα από εικόνες ευλάβειας, αλλά χωρίς ποτέ να διακινδυνεύει το εσωτερικό βάθος που η πίστη απαιτεί.

Η μετάνοια θέλει συντριβή. Ο Μητσοτάκης προσφέρει συνέντευξη.

Η μεταφυσική του είναι πολιτική σκηνογραφία. Το Άγιον Όρος δεν είναι πλέον κοινόβιο προσευχής, αλλά παραγωγικό πεδίο ήπιας ισχύος, τόπος παραγωγής πολιτισμικής νομιμοποίησης για μια εξουσία που βρίσκεται εκτός οποιασδήποτε κοινωνικής ή θεολογικής πραγματικότητας. Μιλά για «μήνυμα αλήθειας» σε «ασταθές περιβάλλον», την ίδια στιγμή που το περιβάλλον που ο ίδιος έχει δημιουργήσει είναι τοξικά σταθερό: σταθερά διεφθαρμένο, σταθερά υποκριτικό, σταθερά απονοηματοδοτημένο.

Η ένοχη σιωπή των χριστιανοφοβικών θεολόγων

Είναι εντυπωσιακή η σιωπή της επίσημης εκκλησίας, αλλά και προοδευτικών κύκλων χριστιανών διανοούμενων, 

πολλών φίλων  που θα νόμιζες ότι έχουν τόσο εντυπωσιακά προοδεύσει πνευματικά που παραμένουν ανέγγιχτοι από τα τόσα θλιβερά συμβαίνουν στον τόπο, μνημονιακά και αποικιοποίηση της χώρας, εθνικά, κοινωνικά...

 Προνομιούχα σχέση έχουν μόνο με τον Ευάγγελο Βενιζέλο που προσκαλείται πάντα να δώσει κύρος στις ελιτίστικες συνάξεις τους.

 Πάντως μην αδικούμε το χριστιανοσοσιλιστικό χώρο. Η Χριστιανική Δημοκρατία και η εφημερίδα Χριστιανική δίνει παραδειγματικά καθημερινά αγώνες και τοποθετείται για όλα τα δύσκολα πάντα αγωνιστικά!

ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΦΟΒΙΚΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ και ΘΕΟΛΟΓΟΙ

Του Παναγιώτη Ταμβάκη 

Έχουν περάσει περισσότερες από δέκα μέρες από τη δολοφονική ισλαμική επίθεση στην ελληνορθόδοξη εκκλησία της Συρίας με τους τουλάχιστον 25 νεκρούς και άλλους 63 τραυματίες.

Αλλά οι κατά τα άλλα λαλίστατοι ακροκεντρώοι (φιλελεύθεροι και προοδευτικοί) παπάδες, θεολόγοι και θεολογούντες που με την παραμικρή αφορμή, που θα τους δώσουν κάποιοι ακραίοι χριστιανοί φονταμενταλιστές θα ξεσπαθώσουν με βιντεοσκοπημένα κηρύγματα και λιβέλους εναντίον των «ισλαμοφοβικών» χριστιανών, τώρα ή κατάπιαν τη γλώσσα τους ή προσπαθώντας να τηρήσουν κάποια προσχήματα, οι δήθεν πιο ευπρεπείς, ψέλλισαν δυο λόγια, αλλά με πολλές υποσημειώσεις και αστερίσκους, του στυλ, «ναι, αλλά και οι χριστιανοί δεν είναι καλύτεροι». 

Η λατρεία του καθρέφτη ή Περί του συλλείτουργου των αρχιερέων στο μητροπολιτικό θέαμα των ονομαστηρίων

Του Μάνου Λαμπράκη 

Δεκαεπτά αρχιερείς. Άμφια, εξαπτέρυγα, φωτοστέφανα χωρίς αίμα. Μια Εκκλησία που τιμά όχι τον Σταυρό, αλλά το αξίωμα, όχι την αγιότητα, αλλά την επανάληψη του θεσμικού εαυτού της. Στο κέντρο του τελετουργικού, όχι η πείνα των ανθρώπων, όχι τα καμένα σπίτια, όχι τα νεκρά παιδιά της Γάζας, αλλά η διάρκεια μιας ενδοεκκλησιαστικής αυταρέσκειας, σαν να μην έχει ο κόσμος πια να προσευχηθεί, παρά μόνο να φωτογραφηθεί.

Το συλλείτουργο των 17 ιεραρχών στην Ερμούπολη δεν είναι λάθος. Είναι σύμπτωμα. Είναι η απόλυτη απομάκρυνση της Εκκλησίας από το συμβάν του κόσμου. Μια λειτουργία χωρίς εσχατολογία. Ένα γεγονός δίχως πρόσωπο. Σαν να συλλειτουργούν όχι για να κρατήσουν όρθιο τον άνθρωπο, αλλά για να κατοχυρώσουν την ασυλία του σχήματος. Η λειτουργία δεν είναι κοινή προσευχή, είναι συντήρηση της ιεραρχικής αναγνώρισης, μια δημόσια επιτέλεση σχέσεων, τιμών και αποδοχής.

Στην εποχή όπου ο ουρανός της Παλαιστίνης σκίζεται από φωτιά και χημικό μέταλλο, όπου οι πεινασμένοι εκκωφαντικά σιωπούν, όπου οι άνθρωποι του δρόμου παραμένουν αβάπτιστοι στην προσοχή, η Εκκλησία επιλέγει να υψώσει χρυσά καλύμματα αντί για κραυγές. Δεν είναι ότι δεν προσεύχονται. Είναι ότι δεν βλέπουν. Ή μάλλον, ότι βλέπουν τον εαυτό τους ως μοναδικό αντικείμενο της θείας φροντίδας. Η Παλαιστίνη δεν ήταν εκεί. Ούτε καν ως αίτημα. Ούτε καν ως σιωπή.

Θλίψη!

Γιώργος Τασιόπουλος 

Θλίψη!

Μέγας Βασίλειος:

«Πώς μπορείς να προσεύχεσαι όταν το χέρι σου είναι βουτηγμένο στην πλεονεξία και ο αδελφός σου πεινά;»

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:

«Όποιος αγαπά τον Θεό, δεν αντέχει να βλέπει τον αδελφό του να πεινά. Η αγάπη είναι πράξη – όχι συναίσθημα.»

Τι νόημα έχουν οι προσευχές αν δεν ξεκινούν από την καρδιά, αν δεν συνοδεύονται από πράξεις;

«Υπέρ των εν πείνῃ, λιμῷ, σεισμῷ, πυρκαϊᾳ, πολέμῳ και επιδρομῇ αλλοφύλων…»

Αν παράλληλα με τα προαναφερόμενα διαβαστεί και η επόμενη είδηση που ελάχιστα έγινε γνωστή η θλίψη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη...

  ____****____

Είδηση 1η

Άγιο Όρος: Ανοίγει σούπερ μάρκετ

Άγιο Όρος: Ανοίγει σούπερ μάρκετ – Το κελί που έγινε εμπορικό κέντρο.

Στο κατάστημα που θα εγκαινιαστεί τον Νοέμβριο, εργάζονται 8 άτομα και στα ράφια του θα διατίθενται λαχανικά, φρούτα και κρέας.

ΣΧΟΛΙΟ του Παντελή Σαββίδη:

 Γνώρισα το Όρος απο το 1975 μέχρι λίγο πριν γίνει τουριστική ατραξιόν. Δεν έχω καμιά διάθεση να ξαναπάω. Η επόμενη κίνηση είναι να δώσουν έδαφος σε εργολάβους να κτίσουν μεγάλα ξενοδοχείο, επαύλεις και γενικώς να το εκκοσμικεύσουν.

Εδώ είμαστε, θα το δείτε.

ΥΓ: στα χρόνια που πήγαινα στο Όρος, είπα σε έναν καλόγερο με τον οποίο γνωριζόμασταν καλά, γιατί επιτρέπετε αυτήν την αλλοίωση;

Μου απάντησε: εσείς πως έχετε δρόμους; Εμείς γιατί να μην έχουμε;

Του είπα και εγώ: αν θέλετε δρόμους και όλα όσα έχουμε εμείς γιατί ήρθατε στο Όρος; Γιατί δεν καθήσατε με εμάς;

Εδώ βρισκόμαστε. Σε αυτήν την κυρίαρχη λογική.

Και επειδή έχουν και μια αντίληψη ιδιοκτησίας θα μας πουν: εσάς τις σας ενδιαφέρει;

Και κάτι ακόμη: στο Όρος οι καλόγεροι δεν τρώνε κρέας. Για ποιόν θα το πουλάει το σουπερ μάρκετ;

Μήπως το Όρος τελείωσε όπως το γνωρίζαμε;

Αυτά.

____________

"...Μπορεί το άνοιγμα ενός σούπερ μάρκετ μόλις 140 τετραγωνικών μέτρων να ξεσηκώσει αντιδράσεις, διαψεύσεις και πάθη; Εάν βρίσκεται στις Καρυές, στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, φαίνεται ότι μπορεί, ακόμη κι αν καταστήματα προμήθειας ειδών διατροφής υπάρχουν εδώ και αιώνες στο διοικητικό κέντρο τη μοναστικής πολιτείας.

Ο λόγος για το νέο κατάστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος στη μακροβιότερη πλην μικρότερη πληθυσμιακά βαλκανική πρωτεύουσα που μετά από αρκετές καθυστερήσεις τελικά θα ανοίξει αύριο, 25 Σεπτεμβρίου, ακριβώς ένα χρόνο μετά από τις σχετικές δηλώσεις του κου Νίκου Λαβίδα, CEO της αλυσίδας..."

Να και ολόκληρη η δημοσίευση...

https://www.anixneuseis.gr/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf-%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af%ce%b3%ce%b5%ce%b9-%cf%83%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%b5%cf%81-%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%ba%ce%b5%cf%84-%cf%84%ce%bf-%ce%ba/