Η Καρυστιανού και οι «παράνομες εισβολές» στα σύνορα της πολιτικής ορθότητας

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία, βυζαντινή - παραδοσιακή μουσική, ειδική αγωγή και τώρα κάνει κινηματογραφικές σπουδές αφού θα «γηράσκει αεί διδασκόμενος». Έχει εργαστεί σε ξένα Μέσα Ενημέρωσης, σε ελληνικούς ειδησεογραφικούς ιστοτόπους και στο ραδιόφωνο. Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του στο gpanagiotakopoulos@newsbreak.gr.


Έμπλεξε η Μαρία Καρυστιανού… Θέλησε να ασχοληθεί με την πολιτική για να μιλήσει για ανάγκες, όμως ο ελλαδικός πολιτικός χώρος έχει μάθει να μιλάει για σύμβολα και συνθήματα. Η γλώσσα που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε “πολιτική”, δεν είναι η κοινή γλώσσα των ανθρώπων. Πρέπει να περιστρέφεται γύρω από ιδεολογικά πλαίσια, ιερούς συμβολισμούς, εμβληματικά συνθήματα και απαράβατους κανόνες. Αυτά που οι πολίτες συζητάμε μεταξύ μας, οι ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, οι προβληματισμοί μας για το μέλλον, οι ηθικοί μας διχασμοί, δεν είναι “πολιτική”. Θα πρέπει να λάβουν κάποια ιδεολογική ταμπέλα, να τοποθετηθούν δεξιά ή αριστερά στον πολιτικό χάρτη, και, κυρίως, να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων «πολιτικής ορθότητας», για να μπορούν να χαρακτηριστούν “πολιτικά”.

Έτσι, αφού αυτή δεν το καταλαβαίνει και συνεχίζει να κάνει πολιτικές παρεμβάσεις, μιλώντας σαν κανονικός άνθρωπος, χωρίς επικοινωνιολόγους, πολιτικούς συμβούλους και… από το ιατρείο της όπου εργάζεται καθημερινά (tre banal!), θα φροντίσουμε εμείς να της βάλουμε ταμπέλα, τοποθέτηση και σφραγίδα στο πιστοποιητικό: “επικίνδυνη”. Θέλει δεν θέλει…
Η ανάγκη περιχαράκωσης των κομμάτων

Η αλήθεια είναι πως πράγματι είναι επικίνδυνη για το πολιτικό σύστημα. Οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν μια φιλτραρισμένη ένδειξη. Η μητέρα της Μάρθης, που υπήρξε η ψυχή των μαζικότερων κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης, χτυπάει εδώ και τρία σχεδόν χρόνια την κυβερνώσα δεξιά παράταξη, όσο κανείς άλλος. Και πλέον φαίνεται να είναι το μοναδικό, εν δυνάμει, αντίπαλο δέος που μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη.

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι φαίνεται να κινητοποιεί μάζες που βρίσκονται στον χώρο του μεγαλύτερου σε ποσοστά “κόμματος”των τελευταίων 15 ετών: Της αποχής. Ανθρώπους που έχουν σιχαθεί την κομματοκρατία, έχουν προδοθεί στις προσδοκίες τους, έχουν σιχαθεί το στημένο παιχνίδι της ολιγαρχίας.

Μ. Καρυστιανού σε συνέντευξη στο Banking News TV

Βόμβες Καρυστιανού σε συνέντευξη στο Banking News TV: Καινούρια ιδεολογία, να φωτίσει ξανά η χώρα, όχι στην δραχμή

Μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας! Και κυρίως μην υποτιμάτε τον πόνο μας και τους νεκρούς των Τεμπών!

Μαρία Καρυστιανού 

Σήμερα ήρθαμε άλλη μια φορά για τη ντροπιαστική για τη χώρα μας  δίκη για τα εξαφανισμένα video της τραγωδίας των Τεμπών! 

Σκεφτείτε τι μυστικά κρύβουν αυτά τα video για να τα έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ , αλλά και για να τα ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ από την πρώτη μέρα μετά την τραγωδία, όπως κατηγορούμενος,  εκπρόσωπος της εταιρείας Security ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ σε αιφνιδιαστική ερώτηση της έδρας. 

57 άνθρωποι χάθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν και τα video από τις κάμερες του ΟΣΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ! 

Δεν παραδόθηκαν ποτέ! 

Παρά το ότι κατασχέθηκαν από τον Εφέτη Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαίμη που ορίστηκε με διαδικασία που διέταξε ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης! 

Τι ντροπή για την ελληνική δικαιοσύνη!

Τα βίντεο που δείχνουν την αλήθεια κατασχέθηκαν μεν από το πρώτο λεπτό με εντολή του Ανακριτή, Σωτήρη Μπακαιμη! Εξαφανίστηκαν δε! 

Σήμερα αγνοείται η τύχη τους και αναρωτιόμαστε σε ποια γραφεία έχουν κρυφτεί, ώστε να προστατευτούν ή και να εκβιάζονται  όσοι καίγονται από όσα αποκαλύπτουν; 

Για αυτό, το σημερινό δικαστήριο που έχει δώσει όρκο να κάνει ότι πρέπει για να βγει η  αλήθεια στο φως, ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ  να καλέσει τον  Εφέτη Ανακριτή ως μάρτυρα για να μάθει από πρώτο χέρι: 

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΕΜΕΣΗ;; ΤΡΕΜΟΥΝ

Το βίντεο αυτό δεν αναλύει μια πολιτική κίνηση. Αναλύει τον φόβο που αυτή προκάλεσε. Τον φόβο ενός συστήματος που, για πρώτη φορά, δεν ελέγχει το αφήγημα. Τον φόβο απέναντι σε μια μάνα που δεν ζήτησε εξουσία, αλλά αλήθεια. Δεν μιλάμε για εκδίκηση. Μιλάμε για θεσμική απαίτηση, μνήμη και λογοδοσία. Γιατί όταν κανείς δεν πληρώνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι το λάθος — είναι το σύστημα. Ένα σύστημα σε πανικό. Μια κοινωνία που δεν ξεχνά. Και μια Νέμεση που δεν έρχεται με κραυγές, αλλά με στοιχεία.

● Αυτό που έρχεται...

του Νικόλα Σεβαστάκη* 

Η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στο πολιτικό σύστημα έφερε μια ακόμα εστία σύγχυσης και εντάσεων μέσα στις πολλές του τελευταίου διαστήματος. Τώρα, η δήλωσή της για τις αμβλώσεις και την ανάγκη «διαβούλευσης» γι’ αυτό το θεσπισμένο δικαίωμα γέννησε πλήθος αντιδράσεων σε όλο σχεδόν το φάσμα, κι ίσως περισσότερο στα αριστερά.

Η αποκωδικοποίηση της ταυτότητας της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι εύκολη. Βγήκε από τη χοάνη του συλλογικού πένθους γύρω από την τραγωδία των Τεμπών. Σε μια συγκυρία διασκορπισμού και αναδίπλωσης στην αυτοσυντήρηση, όπου οι πολιτικές φωνές της αντιπολίτευσης δεν έφταναν στη «λαϊκή ψυχή», ενώ η κυβέρνηση προκαλούσε θυμό, ήρθε να συμβολίσει ένα μη διασαφηνισμένο αλλά πάντως ηχηρό αίτημα δικαιοσύνης. Η ρητορική της δεν είχε εξαρχής κάτι το αριστερό. Πολύ πρoτού ειπωθεί ρητά, η Μαρία Καρυστιανού αναδυόταν ως σημείο αναφοράς σε έναν κόσμο «πέραν της δεξιάς και της αριστεράς». Ως προσωπικότητα, φυσικά, μοιάζει να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην κοινωνική βάση της ελληνικής δεξιάς: ελεύθερη επαγγελματίας, πιστή χριστιανή, με βασικές αναφορές στον Έλληνα πολίτη και στην πατρίδα, πέρα και πάνω από ταξικές διαιρέσεις.

 

Το ερώτημα όμως εδώ και καιρό δεν είναι τι φέρει μαζί της η Μαρία Καρυστιανού, διεκδικώντας δημόσιο πολιτικό βήμα. Το ζήτημα είναι ποιες ταυτίσεις και προσδοκίες προσελκύει η παρουσία της. Η πολιτική επιστήμονας Μάργκαρετ Κάνοβαν έχει μιλήσει από χρόνια για τις δυο όψεις-διαστάσεις της δημοκρατίας, τη λυτρωτική και την πραγματιστική.

● Γιατί η διάκριση δεξιάς - αριστεράς είναι κενή νοήματος και ξεπερασμένη; | Είναι ιδεολογικά και αξιακά αόριστη.

Στο βίντεο η συνέντευξη του Κ. Δημουλά στην εκπομπή του 9.84 του Γ. Σαχίνη 

-| Γράφει ο Κώστας Δημουλάς* // Στο “Documento” |-

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή την δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού ότι ο νέος πολιτικός φορέας που ετοιμάζεται δεν έχει αναφορά στο ξεπερασμένο σχήμα «δεξιά – αριστερά» εκφράστηκε από αρκετά πολιτικά στελέχη το επιχείρημα ότι όποιος αρνείται αυτή την πολιτική διαίρεση εντάσσεται, εκ των πραγμάτων, στη δεξιά παράταξη. Κατά την άποψή μου οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής γραμμής είναι ακραία δογματικοί και το παραπάνω επιχείρημά τους είναι εκτός του πλαισίου της κοινής λογικής. Επιπλέον, υιοθετώντας αυτό το νεφελώδες και αόριστο  εννοιολογικό σχήμα  αποκρύπτουν τα πραγματικά κοινωνικά και πολιτικά διακυβεύματα της εποχής μας για τους παρακάτω εφτά θεμελιώδεις λόγους:

Πρώτον, η πολιτική διαίρεση μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς  είναι ιδεολογικά και αξιακά αόριστη και αποκρύπτει τις πραγματικές ιδεολογικές και πολιτικές διαιρέσεις όπως αυτές αναδείχθηκαν και επικράτησαν με την ανάπτυξη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την επέκταση του εκλογικού δικαιώματος δηλ. τις πολιτικές ιδεολογίες, του φασισμού, της χριστιανοδημοκρατίας,  του φιλελευθερισμού, του συντηρητισμού, της  σοσιαλδημοκρατίας, του κομμουνισμού κ.ά. που είναι ακόμα ενεργές και διακρίνονται η μία από την άλλη με σαφείς κοσμοθεωρητικές και κοινωνικές αναφορές.

Μαρία Καρυστιανού:Κίνδυνος ανεπίτρεπτων παραχωρήσεων στις “Πρέσπες του Αιγαίου”.

Θα της πουν πάλι με αυταρχικό τρόπο ότι δεν δικαιούται να ομιλεί για τα εθνικά!

Αλλά τα ερωτήματα αυτά βασανίζουν κάθε ευαίσθητο Έλληνα πολίτη που έχει συνείδηση της τραγικής υποχωρητικότητας έναντι των τουρκικών απειλών εδώ και δεκαετίες.

Θα έπρεπε να τίθενται καθημερινά και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά ανεξήγητα τα περισσότερα σιωπούν αν δεν ταυτίζονται με την κυβέρνηση.

Γερομοριάς 

Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού:

Στον απόηχο της  θλιβερής  επετείου των Ιμίων που είναι σύμβολο  μνήμης, σύμβολο  τιμής ηρώων, σύμβολο εθνικού καθήκοντος και αγάπης για την Ελλάδα.

Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει  το επαπειλούμενο κόστος από τις απειλές πολέμου σε βάρος της χώρας. 

Παρά ταύτα η αδράνεια, αλλά και η κρυφή ατζέντα της Κυβέρνησης, προάγουν αργά και σταδιακά:

 α) τη μη κατανόηση και ενάσκηση  των έννομων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και 

 β) τον υποχωρητικό διάλογο και την διαπραγμάτευση της διαχρονικά απειλούμενης εθνικής κυριαρχίας και  εθνικής ασφάλειας του ελληνισμού.

Όταν ο ίδιος ο ΠΘ της Ελλάδας προεξοφλεί από το 2023 στην Τουρκία ότι:

 «Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου, μπορεί ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις, οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

 

Όταν είναι σε ισχύ εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημοκρατία, απειλή πολέμου (casus belli) της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, Τουρκολυβικό μνημόνιο και Γαλάζια πατρίδα.

Παναγιώτης Μπάρκας: Η ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ.

Του αν. καθ. Παναγιώτη Μπάρκα

Θέλω να πιστεύω ότι το θέμα του κινήματος «Καρυστιανού» δεν μένει ψηλά στην επικαιρότητα λόγω δημοσιογραφικού κενού. Απεναντίας! Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες αποδόμησης και υποβάθμισής του, επιμένει ως θεμελιακό υπαρξιακό ζήτημα του διαχρονικού αλλά και οικουμενικού Ελληνισμού από τη γέννησή του. Η Μαρία των Τεμπών κατάφερε να ξεπηδήσει από τον βαθύ μητρικό πόνο, αναδεικνύοντάς τον σε εθνικό πόνο διαμαρτυρίας κατά της κρατικής απολυταρχίας.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Αποτελεί ουσιώδη, μάλιστα ιστορική εξέλιξη, η μετάβαση της ίδιας της πενθούσας μάνας. Από τον δικό της πόνο, στον κοινωνικό πόνο. Δεν κινήθηκε ποτέ σε αναζήτηση εκδίκησης, αλλά δικαιοσύνης. Διαπίστωσε όμως ότι η απαίτηση για δικαίωση, για την ίδια και για τους 57 δολοφονημένους του κράτους, μέσω του αυτονόητου, της απονομής δικαιοσύνης, προσέκρουσε στο τοίχος του ελεγχόμενου από το ίδιο το έγκλημα του θεσμού της δικαιοσύνης. Από την άλλη, διανοήθηκε, όπως το σύνολο της κοινωνίας που την στήριξε σθεναρά ως υπόθεση του συνόλου, ότι δεν μπορεί να υπάρξει εν΄μέρη δικαίωση χωρίς τη συνολική δικαιοσύνη του κράτους δικαίου. Ότι αυτό το θεμελιώδες εγχείρημα επιτυγχάνεται με την αλλαγή του τρόπου συνολικής λειτουργίας αυτού του κράτους. Τα Τέμπη δεν είναι πλέον πληγή των άμεσα και έμμεσα πενθούντων, αλλά αποκάλυψαν τη σήψη του κράτους, συνέπεια της εξυπηρέτησης του δικτύου των συμφερόντων των εξουσιαστών.

Στη λογική αυτή, επιβάλλεται και η ενσάρκωση στο πρόσωπό της Καρυστιανού, έστω και ως σύμβολο, η ιστορική αυτή αναγκαιότητα.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΈΛΛΗΝΑ

Η εξέλιξη συμπίπτει με τη συγκυριακή κατάσταση ότι ο Ελληνισμός καλείται έστω και αργά να απαλλαγεί οριστικά, από ένα κράτος που αντί να ενσαρκώνει την εθνική κυριαρχία και την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, έχει μετατραπεί σε μια διαχειριστική εξουσία ιδιοτελών και ξένων συμφερόντων.

Η εσωτερική παρακμή και οι διεθνείς εξελίξεις και συγκυρίες, υπαγορεύουν στον Έλληνα να δομήσει το ελληνικό κράτος, τέτοιο ώστε να αναλάβει επάξια την οικουμενική αποστολή του Ελληνισμού, με καθολική ελευθερία.

Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ..

ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ "ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΓΙΑΤΗ" ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΒΟΛΑ!

Τασιόπουλος Γιώργος 

Έγραψε στο tvxs , την ιστοσελίδα του ο Στέλιος Κούλογλου,

 "«Εδοξάσθη κρυπτόμενη και εξευτελίσθη εμφανιζόμενη»;

Και συνεχίζει..

"... οι χθεσινές θέσεις της για τα ελληνοτουρκικά και την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο: η κυρία Καρυστιανού τάσσεται εμμέσως πλην σαφώς κατά του ελληνοτουρκικού διαλόγου και μας προειδοποιεί για πιθανή εθνική προδοσία. Επειδή θα γίνει συνάντηση!

Ο κύβος ερρίφθη: η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου για τα Τέμπη αποφάσισε να ηγηθεί της ελληνικής ακροδεξιάς και μας το ανακοίνωσε με ανάρτηση της στο διαδίκτυο. Και με θέσεις πιο δεξιές και από αυτές του Αντώνη Σαμαρά, να τον προλάβει, πριν εξαγγείλει το κόμμα του..."

 Το άρθρο καθρεφτίζει τη στάση της ελιτίστικης Αριστεράς απέναντι σε κάθε ενεργή πολιτική παρέμβαση και σε όποιο πολιτικό πρόσωπο δεν έχει πίσω του σόι, δεν είναι από πολιτικό τζάκι, δεν έχει την έγκριση της συστημικής μηντιακής και ψευτοκουλτουριάρικης διανόησης και δεν το παίζει προοδευτικός διανοούμενος.

Ας γυρίσουμε στο 1989, τότε που το όνομα του Δημήτρη Τσοβόλα ήτανε σημαία στα χείλη όλων των δημοκρατών, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, τότε που η δημοτικότητα του είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ όλων των εποχών.

Τότε το ΒΗΜΑ δημοσίευσε ένα άρθρο του Κούλογλου, με τίτλο «Ο Μήτσος της Ρήνης από τους Μελισσουργούς της Άρτας, ο γιος του αγωγιάτη», που κορόιδευε την ταπεινή καταγωγή του Δημήτρη.

Ο κόσμος ξεσηκώθηκε και πολίτες αποφάσισαν να κάψουν τα φύλλα της εφημερίδας στις πλατείες σε Γιάννενα, Λάρισα και Άρτα, ενώ μυριόστομο το σύνθημα «Τιμή και δόξα στο γιό του αγωγιάτη» δονούσε την Ελλάδα. (Δες ΕΔΩ)

Να θυμίσουμε ότι ο κ. Κούλογλου στο παρελθόν όχι άδικα έχει κατηγορηθεί για λογοκλοπή, τον έχουν στην μπούκα πρώην σύντροφοί του στο ΕΚΚΕ, ενώ το επίσημο ΚΚΕ τον έχει κατηγορήσει και για αντικομμουνισμό. (Δες ΕΔΩ)

Φυσικά πριν γίνει ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέλιος Κούλογλου, όπως κάθε "σοβαρός" άνθρωπος που σέβεται την "αριστερή" του προέλευσή βρέθηκε επί χρόνια στην αυλή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ (άλλωστε κράταγε από παλιά η φιλία με τον Θ. Τσουκάτο) και κέρδισε σκανδαλωδώς αρκετά χρήματα που του απέφεραν οι εκπομπές του στην κρατική τηλεόραση.

Το 2000 η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Πανεπιστήμιο Χάγκεν βράβευσαν τον Κούλογλου και τις αντικομμουνιστικές επιδόσεις του στο «ντοκιμαντέρ», «Κομμουνισμός, η μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα»,

Όπως τον κατηγόρησε το ΚΚΕ (Δες ΕΔΩ) μέσω του Ριζοσπάστη, "...το πρώην μέλος του «ΕΚΚΕ» (σύντροφος του Τσουκάτου) ακολουθεί τη γνωστή μεθοδολογία: Διαστρεβλώνει κατάφωρα την ιστορική πραγματικότητα (τόσο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όσο και στο ελληνικό) με τη βοήθεια «μαρτυριών» αποκλειστικά επαγγελματιών αντικομμουνιστών και πάνω σ' αυτή τη διαστρέβλωση οικοδομεί τα... ρεπορτάζ του αντικομμουνισμού του.

Αυτή την... «επιστημονική» μέθοδο ιστορικής ανάλυσης φαίνεται ότι θαύμασε το Πανεπιστήμιο του Χάγκεν που σε συνεργασία και με προτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βράβευσε τον Κούλογλου και το αισχρό του «δημιούργημα»...".

Στο ΣΥΡΙΖΑ όταν άρχισαν τα δύσκολα ετοίμαζε την ανεξαρτητοποίησή του με δηλώσεις όπως και αυτή, "Η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσίλογων. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα σύμμαχος του Κουφοντίνα. Eγώ θα πρότεινα περισσότερο χειρουργείο στον Παύλο Πολάκη και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την περίπτωση..."

Όπως φαίνεται έχει επανέλθει κανονικά στο γνωστό του ρόλο...

Καιρός να επαναφέρει στο πρόγραμμά της και την εκπομπή του η ΕΡΤ, έχουμε να μάθουμε.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

(Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026)

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πρόθεσή μου ήταν να συνεχίσω με το τρίτο μέρος των σημειωμάτων, σχετικά με τον «διαδρομισμό ως φαινόμενο της πολιτικής σκηνής». Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με ωθούν να τονίσω με έμφαση ορισμένα πράγματα, επειδή όντως βρισκόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο για τη χώρα και την κοινωνία. Επιμένω πως το κύριο ζήτημα στη χώρα είναι η αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη και δύσκολη περίοδο αναδασμών και ανακατατάξεων (πολύ κοντά μας), και φυσικά μια σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας ενός συλλογικού «ΕΜΕΙΣ. Και τα δύο αυτά σπουδαία ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να απαντώνται γενικά με έναν εκλογικό τρόπο, ένα ποσοστό στις εκλογές, ακόμα και μια κυβέρνηση, χωρίς την αναγκαία προετοιμασία. Επιπλέον, αφού το πολιτικό σκηνικό είναι σημαδεμένο, βρώμικο και με πολυπλόκαμους μηχανισμούς, είναι αφέλεια να νομίζει κανείς ότι θα το καταβάλει σχετικά εύκολα και μάλιστα σκέτα εκλογικά. Πρόκειται για λάθος και αυταπάτη. Χωρίς αμφιβολία, αυτό που θα ονομάζαμε σύστημα έχει ήδη πάρει τα μέτρα του. Προωθεί μια μιντιακή επίθεση αποδόμησης και ευνουχισμού του κινήματος των Τεμπών, ενεργοποιεί πολλαπλούς μηχανισμούς, έχει πλάνα για διάφορα ενδεχόμενα. 

Κίνημα και κόμμα στην Ελλάδα του 2026

Η επιμονή στη «μορφή κίνημα» δεν είναι ουτοπική, αφελής, κολλημένη σε μια αντίληψη από το παρελθόν. Η μορφή κίνημα εκφράζεται και εμφανίζεται συνεχώς και διαρκώς ως μια ανάγκη των κυβερνώμενων και υποτελών δυνάμεων, των πολιτών και της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι στην ασυδοσία, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, τον κυνισμό, την καταπάτηση Συντάγματος και δημοκρατίας, τη φτωχοποίηση, το καθεστώς των Μνημονίων και ενός πολιτικού συστήματος εντελώς κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μιας μεταπρατικής, ολιγαρχικής και εξαρτημένης δομής-συστήματος. Τόσο το αντιμνημονιακό κίνημα, όσο και το κίνημα των Τεμπών, ξεκίνησαν σαν ΚΙΝΗΜΑΤΑ, σαν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, σαν μορφές αντίστασης και αποκάλυψης, σαν μεγάλα ξεσπάσματα διαμαρτυρίας. 

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026 (2)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για δύο σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα, τη μορφή-κίνημα και τη μορφή-κόμμα. Έχουν γραφτεί άπειρα και για τα δύο. Υπάρχει και η θεωρία και οι συζητήσεις για τα δύο, όπως υπάρχει και η ιστορία, η πολυμορφία και ο τρόπος που υπήρξαν ή υπάρχουν είτε τα κινήματα είτε τα κόμματα. Όπως άλλωστε και η εξουσία, το πολιτικό σύστημα, η πολιτική σκηνή, το μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων, η τεχνοπολιτική, η επικοινωνία, ο κυβερνητισμός-διαχείριση εντός ορισμένων ορίων, η ανάθεση και η διαμεσολάβηση, ενώ γίνεται λόγος και για στρεβλή εκπροσώπηση, λαϊκισμό, καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και τόσα άλλα. Στο παρόν σημείωμα δεν θα τα προσπεράσουμε αλλά, παραμένοντας κάπως υποψιασμένοι ότι αυτά υπάρχουν και είναι πυκνά, ή και εμφανίζονται όχι με τόσο καθαρές και τακτοποιημένες μορφές, θα επικεντρωθούμε σε δύο-τρία ζητήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες (2010-2026). Αυτή η προσγείωση ή αυτοπεριορισμός θα κάνει ίσως πιο εμφανείς ορισμένους δικούς μας προσδιορισμούς και εκτιμήσεις για το τι είναι αναγκαίο, σήμερα-τώρα, για το κεντρικό θέμα που μας απασχολεί: το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026.

 Επειδή το κεντρικό ζήτημα του υποκειμένου δεν αφορά κάτι στιγμιαίο, όπως μια έκρηξη οργής ή ένα αυθόρμητο κίνημα, ούτε μια εκλογική διαδικασία ή ένα ποσοστό, αλλά το πώς και με ποιο σχέδιο και πρόταση μπορούμε να απαντήσουμε στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Αυτό έτσι κι αλλιώς προϋποθέτει πολλά πράγματα σε επίπεδο αντίστασης και νέας συνείδησης, σε επίπεδο κίνησης και εναλλακτικού σχεδίου που υπερβαίνει αυτά που κραδαίνει η κυρίαρχη άποψη περί «πολιτικής» ως διαχείρισης, ως κυβερνησιμότητας, ως καθεστώτος παγίωσης ενός μοντέλου μεταπρατικού και εξαρτημένου. Άρα, κίνημα, κόμμα, ανάθεση στην Ελλάδα 2010-2026.

Καθεστώς, πολιτικό σύστημα, κοινωνία, κίνημα (ή κινήματα)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Πώς χάνεται μια ιστορική ευκαιρία

Τα μεγάλα συλλογικά τραύματα ανοίγουν ιστορικά παράθυρα.

Ανοίγουν χώρο για νέο νόημα, νέα κοινωνική αυτοσυνείδηση και πιθανά νέο πολιτικό υποκείμενο. 

Αλλά τα παράθυρα αυτά δεν μένουν, ούτε ανοιχτά για πάντα, ούτε ουδέτερα. Πάντα κάποιος επιχειρεί να τα καταλάβει.

Το Κίνημα των Τεμπών γεννήθηκε ως αυθόρμητη κραυγή ενός λαού που είδε, ξανά, το κράτος να αποτυγχάνει στην πιο στοιχειώδη του λειτουργία: την ασφάλεια της ζωής. Ο ιδρυτικός μύθος της μεταπολίτευσης, το Τραύμα το Ανυπεράσπιστου, αποκαλύφθηκε και πάλι με δριμύτητα κάτω από τόνους προπαγάνδας κανονικότητας, σταθερότητας, εκσυγχρονισμού, εξευρωπαϊσμού και λοιπά.

Για μια στιγμή, διαφάνηκε κάτι σπάνιο: η δυνατότητα συγκρότησης ενός Δήμου πέρα από κόμματα, ιδεολογικά στρατόπεδα και παλιές διαιρέσεις, ενάντια στη φεουδαλική οργάνωση του πολιτικού συστήματος που για χρόνια λεηλατεί το κοινωνικό σώμα. 

Πολύ φοβάμαι πως σήμερα, αυτή η δυνατότητα απειλείται από μια διπλή διαδικασία: τη θρησκειοποίηση από τη Δεξιά και την εργαλειοποίησή της από τη συστημική Αριστερά.

Θρησκειοποίηση είναι η διαδικασία με την οποία ένα υπαρξιακό, κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο μετατρέπεται σε αντικείμενο θρησκευτικού ή ηθικού νοήματος, αποσυνδεόμενο από τις υλικές, θεσμικές και πολιτικές του αιτίες και μετατίθεται στη σφαίρα της πίστης, της ηθικής ή της μεταφυσικής.

Μαθήματα σύγχρονης δημοσιογραφίας από τον ANT1

Του Παντελή Σαββίδη 

Ο ANT1 αποφάσισε – με τη γνωστή του σοβαρότητα – να κάνει ρεπορτάζ για την προσωπικότητα της Καρυστιανού. Όχι, φυσικά, με πολιτικές θέσεις, δημόσιες παρεμβάσεις ή κοινωνική απήχηση. Αυτά είναι λεπτομέρειες για την Σχολή του ΑΝΤ1.

Η αφετηρία ήταν μια φωτογραφία στην οποία η Καρυστιανού κάθεται στο ίδιο τραπέζι με την καθηγήτρια Μαρία Δελιβάνη 

Δημοσιογράφος του σταθμού συναντά την κ. Δελιβάνη και συνομιλεί μαζί της επί μισή ώρα. Για πολλά και διάφορα. Από αυτή τη συζήτηση, το δημοσιογραφικό ήθος του ΑΝΤ1, ως σταθμού, δεν αναφέρομαι στους δημοσιογράφους, κρατά ένα και μόνο πράγμα: ότι επί μνημονίων, η κ. Δελιβάνη είχε εκφράσει άποψη υπέρ της δραχμής.

Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται το πορτρέτο της Καρυστιανού κατά ΑΝΤ1.

Ο συλλογισμός του ΑΝΤ1 είναι συγκλονιστικός:

Στην οθόνη προβάλλεται η φωτογραφία που βλέπετε με τον ευφυέστατο υπότιτλο:«Μια δραχμήστρια δίπλα στην  Καρυστιανού». 

Η δημοσιογραφική λογική είναι απολαυστική:

γνώρισες δραχμήστρια; έφαγες μαζί της; χαμογέλασες στην κάμερα; Δραχμήστρια κι εσύ. Μαθηματικό συμπέρασμα: η Καρυστιανού είναι δραχμήστρια!

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ "ΑΚΥΛΙΝΑ" ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ

Απο Σταύρος Κωστόπουλος

Μη μου πείτε ότι δεν ήταν γνώστες οι προσωπικές θρησκευτικές απόψεις της Μαρίας Καρυστινού όταν την αγκάλιαζαν και οργάνωναν παντού εκδηλώσεις για το Κίνημα των Τεμπών και ο Σύριζα και η Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και το ΚΚΕ.

Γιατί όλα άλλαξαν από τι στιγμή που αποφάσισε να διεκδικήσει και την ψήφο του Ελληνικού Λαού για το Κοινοβούλιο;

Μήπως άλλαξε τις απόψεις της που τις καταχειροκροτούσαν στις συγκεντρώσεις και στις εκδηλώσεις;

Μήπως έπαψε να αγωνίζεται για την τιμωρία των ενόχων , την συγκάλυψη , την εξαρτημένη δικαιοσύνη το ακαταδίωκτο των Υπουργών Βουλευτών και των άλλων οργάνων της εξουσίας;

Μήπως δεν συμπαραστάθηκε στην απεργία πείνας του Ρουτσι όταν τον κατηγορούσαν οι Γεωργιάδιδες ότι τον καθοδηγούσαν οι γιατροί της Ανταρσύα ;

Μήπως δεν έψαξαν από την πρώτη στιγμή τα προωθημένα φυλάκια του συστήματος, τα ΜΜΕ, να της ανακαλύψουν καθ παιδική της αμαρτία ;

Και της ανακάλυψαν . Της ανακάλυψαν ότι απέκτησε μεταφυσικές ανησυχίες, μετά τον τρόπο που έχασε το παιδί της και συμβουλεύεται για τα πνευματικά της την Γερόντισσα Ακυλίνα από το ορθόδοξο Μοναστήρι της Συρίας** που μετά την επικράτηση του ISIS γύρισε στην Ελλάδα. 

Ωστόσο να θυμίσω στους διαθέτοντες αριστερόμετρο ότι ήταν το καλοκαίρι του 2020 όταν ο ίδιος ο κ Τσίπρας στο μήνυμά του για τον εορτασμό της Παναγίας μίλησε για την «Παναγία την Ανύμφευτη Νύμφη, την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Ελεούσα , τη Γιάτρισσα , τη Θαλασσινή , την Παρηγορήτρα, τη Μάνα που προστατεύει τους αδύναμους…» και δεν δέχτηκε παρόμοια κριτική από τους συντρόφους του.

Πώς οι αμβλώσεις έγιναν η κεντρική ατζέντα σε μια χώρα με ανοιχτές πληγές

Ένα μεγάλο λάθος και μια “πονηριά 21.01.2612:02

Σαχίνης Γιώργος 

Μείζον δημόσιο ζήτημα αναδείχθηκαν επί δύο 24ωρα οι αμβλώσεις σε μια χώρα όπου τα πραγματικά, κρίσιμα και υπαρξιακά προβλήματα στοιβάζονται χωρίς απάντηση: η διάχυτη διαφθορά, η απουσία ουσιαστικής Δικαιοσύνης, οι οξυμένες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, η φτώχεια που παγιώνεται, τα “κόκκινα” δάνεια που λειτουργούν ως μηχανισμός υφαρπαγής περιουσιών, η ίδια η υπαρξιακή κατάσταση της χώρας και της εθνικής της υπόστασης, η σταδιακή εξαφάνιση του πρωτογενούς τομέα.

Σε αυτό το τοπίο προστίθενται τα υπερκέρδη ολίγων ομίλων και ομάδων συμφερόντων, που ευημερούν πάνω στη γενικευμένη ανασφάλεια. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό και μιντιακό σύστημα επέλεξε να μετατρέψει τις αμβλώσεις σε κεντρικό πεδίο σύγκρουσης.

Όταν τα δικαιώματα γίνονται εργαλείο, η υποκρισία πολιτική γραμμή και τα Τέμπη το πραγματικό διακύβευμα

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο, γιατί σε αυτή τη χώρα το αυτονόητο πρέπει κάθε φορά να το υπερασπίζεσαι από την αρχή. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τίθενται σε διαβούλευση. Εδώ η Μαρία Καρυστιανού την “πάτησε” και έκανε ένα Μέγα Λάθος, όχι μόνο γιατί “χόρεψε τον χορό που της υπαγόρευσαν μέσω ΜΜΕ”, αλλά γιατί και το “γοβάκι της έσπασε” και έθεσε σε διαβούλευση και άρα ως θέμα πλειοψηφίας, αλλά τα δικαιώματα αν μπουν σε διαβούλευση, τότε παύουν να είναι δικαιώματα και γίνονται παραχωρήσεις. Δεν μπαίνουν σε ψηφοφορίες, δεν κρίνονται από πλειοψηφίες, δεν υπόκεινται σε “κοινωνικό διάλογο” με την έννοια του παζαριού. Από τη στιγμή που ένα δικαίωμα μπαίνει στο τραπέζι για να συζητηθεί αν θα ισχύει ή όχι, παύει να είναι δικαίωμα και μετατρέπεται σε παραχώρηση, ανοίγοντας ακόμη και τις πιο μαύρες σελίδες του ανθρώπινου πολιτισμού.

  

Η άμβλωση, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν είναι θέμα γνώμης, ιδεολογίας ή ηθικής. Δεν είναι θέμα “ευαισθησιών”. Είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας στον σωματικό αυτοπροσδιορισμό και την αυτοδιάθεση. Τελεία. Οποιαδήποτε συζήτηση που ξεκινά από άλλο σημείο, όσο καλοπροαίρετη κι αν εμφανίζεται, είναι επικίνδυνη.

Κι όμως, αυτό ακριβώς το λυμένο θεσμικά και κοινωνικά θέμα κάποιοι φρόντισαν να το επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι επειδή υπήρχε πραγματική ανάγκη, αλλά επειδή χρειαζόταν μια... πεπονόφλουδα. Ένα θέμα ικανό να προκαλέσει ηθικό πανικό, εύκολες ταμπέλες και πολιτική αποδόμηση.

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ...

Κώστας Κουτσουρέλης

Έγραφα χθες ότι η ιδέα πως υπάρχουν δικαιώματα απαρασάλευτα, τα οποία ούτε η κυρίαρχη απόφαση της πλειοψηφίας δεν μπορεί να καταργήσει (!), είναι εντελώς μεταφυσική. Διαψεύδεται πανηγυρικά σε κάθε σχεδόν σελίδα της ιστορίας. Και λυπάμαι που βλέπω νομοδιδασκάλους που ιδιαιτέρως εκτιμώ, με αφορμή τη συζήτηση για τις αμβλώσεις, να την επαναλαμβάνουν ως συνταγματικό, τρόπον τινά, θέσφατο.

 
Δεν είναι τίποτε τέτοιο. Η ανιστορική, εξωπραγματική αυτή αντίληψη εμπεδώθηκε και στους νομικούς μας κύκλους πρωτίστως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η πίστη ότι ο δυτικός φιλελευθερισμός είναι η τελευταία λέξη της ιστορίας, το ποθητό πέρας κάθε κοινωνικής εξέλιξης, οδήγησε και στην ανατίμηση της φιλελεύθερης διδασκαλίας περί δικαιώματων. Αυτά τα τελευταία έπαψαν να αντιμετωπίζονται ως συμβατικές εγγυήσεις, ως συμφωνημένες δεσμεύσεις του κράτους προς τα άτομα, όπως πράγματι είναι, και έγιναν "ιδέες", καντιανού τύπου κατηγορικές επιταγές ή αρχές ενός φυσικού τάχα δικαίου.

 
Είχαμε δηλαδή μια ραγδαία οπισθοδρόμηση από την ρεαλιστική κοσμοαντίληψη του νομικού θετικισμού (pacta sunt servanda, οι συνθήκες, δηλαδή οι εκάστοτε θετοί από την πολιτική εξουσία κανόνες, πρέπει να τηρούνται) στη νομική θεολογία, στην δοξασία ότι υπάρχουν "άνωθεν" και δοσμένοι κανόνες, τηρητέοι και ισχύοντες πέραν και ερήμην της πολιτικής βούλησης κυβερνώντων και κυβερνωμένων!

Δεν θα υπεισέλθω εδώ στο (μέγα) ζήτημα, τι πολιτικό καπνό φουμάρει αυτή η φιλελεύθερη νομική θεολογία, τίνων τα συμφέροντα δηλαδή εντέλει εξυπηρετεί. Ότι πρόκειται για ιδεολογία καθαρά ολιγαρχική, πιστεύω πάντως ότι φαίνεται αρκούντως από τις εξακτινώσεις της στο πεδίο των οικονομικών και εργασιακών σχέσεων. Αλλά και από το ποιόν και ποσόν της κύριας μάζας των υποστηρικτών της.

 
Προσωπικά πιστεύω ότι ζήτημα αμβλώσεων αυτή τη στιγμή δεν τίθεται. Η στάση της πλειοψηφίας υπέρ της διατήρησης του παρόντος καθεστώτος είναι δεδομένη. Το να αξιώνουν όμως μερικοί να θέσουν υπό απαγόρευση και τη διαβούλευση πάνω στο θέμα, τον πολιτικό και νομικό στοχασμό δηλαδή, το θεωρώ απόπειρα φίμωσης του αντίπαλου λόγου, πράξη αντιδημοκρατική.

«Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος …..»

Από Βασίλη Στοϊλόπουλο

Χθες, ήταν αρκετή μια αποστροφή ΛΙΓΩΝ μόνο λέξεων από την (καθεστωτικά) υποβολιμαία συνέντευξη της κας Καρυστιανού για να φτιαχτεί στο άψε-σβήσε μια πολύχρωμη «παντιέρα δικαιωματισμού» που περιφέρεται πλέον με οχλοβοή από συγκεκριμένα κέντρα νομής εξουσίας και τα ποικίλα φερέφωνά τους.

Είπε, η κα Καρυστιανού : Να τεθεί σε διαβούλευση το θέμα των αμβλώσεων. Κι αμέσως ξέσπασε συντονισμένα ο ορυμαγδός της στιγματικής συνθηματολογίας. Σαν να μην υπάρχουν πλέον άλλα θέματα σε αυτή τη χώρα (*).

Τι είπε όμως (ακόμη) η κα Καρυστιανού ;

• Οι αμβλώσεις δεν πρέπει ν΄ αντιμετωπίζονται με απλουστευτικά -μανιχαϊστικά σχήματα γιατί εκτός των ατομικών δικαιωμάτων αγγίζουν και άλλα θεμελιώδη ζητήματα, όπως είναι η προστασία της «αγέννητης ζωής», η ηθική κ.α.

• Η ελεύθερη βούληση της γυναίκας είναι απολύτως σεβαστή, μια γυναίκα μπορεί και πρέπει να αποφασίζει για το σώμα της, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι, αναφορικά με τις αμβλώσεις, πρόκειται για αναντίρρητο δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο. Η ίδια αποδέχεται την νομιμότητα των αμβλώσεων σημειώνοντας ότι η παρέμβασή της αφορά αποκλειστικά τη συζήτηση για αξίες της κοινωνίας και όχι κάποιες νομικές αμφισβητήσεις ή ακόμη και νομικές ανατροπές.

• Για τον λόγο αυτό, όπως είπε, η δημόσια διαβούλευση είναι πιο δημοκρατική από την επιβολή απόλυτων θέσεων. Και «ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει», στο πλαίσιο ενός ανοιχτού, δημοκρατικού διαλόγου - για ένα ζήτημα δηλαδή που έχει πολλές προεκτάσεις, ακόμα και εθνικές (σημ. 300.000 εκτρώσεις γίνονται το χρόνο στην Ελλάδα, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ αναλογικά).

• «Ως παιδίατρος διχάζομαι ως προς αυτό το θέμα : Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά αφορά και τα δικαιώματα του εμβρύου», περιγράφοντας απλά ένα δικό της προσωπικό και επίσης επιστημονικό δίλημμα (περί «αγέννητης ζωής») που - ιδιαίτερα για θρησκευόμενους ανθρώπους, όπως είναι η κα Καρυστιανού, (και αυτοί είναι, όπως και να το κάνουμε, ακόμη η μεγάλη πλειοψηφία στην ακόμα ορθόδοξη Ελλάδα) - δεν επιδέχεται μανιχαϊστικές και εύκολες απαντήσεις.

Η ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΝΙΚΗΤΗ!

Γιώργος Τασιόπουλος

Όποιος στρώνει το χαλί των αιτημάτων, αυτός κυριαρχεί στο πολιτικό διάλογο!

Πάνδημο και αποπρασανατολιστικό το θέμα για την Καρυστιάνου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σιωπή για το αγροτοδιατροφικό, μας κούρασαν οι αγρότες!
Μονοθεματική και "προοδευτική" η σημερινή ατζέντα συστημικών και "αντισυστημικών", κυβερνώντων και αντιπολιτευόμενων, δεξιών, ακροκεντρώων και "αριστερών", η Καρυστιανού να πάψει να εκφράζει ευαισθησία για το αγέννητο έμβρυο.

Το αγροτοδιατροφικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι στην ατζέντα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης!
Ο εμπαιγμός των εκπροσώπων των αγροτών, κτηνοτρόφων, αλιέων, μελισσοκόμων από τον πρωθυπουργό δεν υπάρχει στην πρωινή ενημέρωση των ΜΜΕ.

Τράβα το χαλί της επικοινωνίας Μητσοτάκη, κρύψε τα ζωτικά μας προβλήματα από κάτω, θα έρθουν όλοι κοντά σου, έχεις συμμάχους εκεί που και εσύ δεν το περιμένεις!

Στην σημείωση η αντισυνταγματική κατασταλτική συμπεριφορά του ανάλγητου κράτους απέναντι σε ένα μορφωμένο κτηνοτρόφο από την Καστοριά τον Θωμά Μόσχο.
Το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης δεν ισχύει στην περίπτωσή του!

Θωμάς Μόσχος

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Ο Θωμάς Μόσχος, από τους γνωστότερους παραγωγούς, κτηνοτρόφους και αγροτοσυνδικαλιστές, έλαβε κλήτευση που έστειλε ο Άρειος Πάγος για να απολογηθεί, με την κατηγορία σε βάρος του να είναι ότι συμβάλει στην ευρεία διασπορά της ευλογιάς των προβάτων με τις κινήσεις του και τις δηλώσεις του!

Ο πολυβραβευμένος αγρότης από την Πολυκάρπη Καστοριάς, ο οποίος μάλιστα το 2023 βρέθηκε στην κορυφή της λίστας των «EU Organic Awards» στην κατηγορία του «καλύτερου παραγωγού βιολογικών προϊόντων», έχει μιλήσει πολλάκις ανοιχτά υπέρ του εμβολιασμού των αιγοπροβάτων και στηρίζει με επιχειρήματα την άποψή του.

Βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των αγροτικών κινητοποιήσεων, παρουσιάζοντας θέσεις για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας, που όπως ισχυρίζεται, δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά διαχείριση της ΚΑΠ.

Ξανά στο προσκήνιο η κλήτευση

Η κλήτευση βρίσκεται στα χέρια του Θωμά Μόσχου εδώ και περίπου έναν μήνα, ωστόσο, μετά και τις συνεχείς εμφανίσεις του προς υποστήριξη των θέσεών του, επανήλθε στο προσκήνιο.

ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Ανέμενα στωικά χθες μέχρι το βράδυ, παρακολουθώντας την πλήρη «απογύμνωση» των Μέσων Ενημέρωσης.

Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ.κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.

 
Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.

Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν.

Όσοι βάλλουν εναντίον μου με αφορμή ένα πολυδιάστατο ιατρικό και νομικό θέμα για το οποίο ο νομοθέτης έχει ήδη προβλέψει,
δεν νοιάζονται ούτε για τη θέση της γυναίκας σήμερα, ούτε για τα προβλήματα της, ούτε για τη στήριξη της μητρότητας, ούτε για την υπογεννητικότητα, ούτε για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε για τα δικαιώματα των παιδιών, ούτε για την οικογένεια και την επιβίωσή της!
Ούτε έχουν σκεφθεί γιατί οδηγείται μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι στην άμβλωση, πόσο μάλλον για τη βιοηθική.

ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Του Παντελή Σαββίδη

Η συντονισμένη επίθεση που δέχθηκε η κ. Καρυστιανου δεν ήταν δημοσιογραφία. Ήταν επιχείρηση αποδόμησης. Και μάλιστα πρόχειρη. Τα ψεύδη και οι διαστρεβλώσεις που επιστρατεύτηκαν δεν είχαν καμία σχέση με έλεγχο λόγου ή κριτική επιχειρημάτων. Ήταν μια ωμή απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρος, με στόχο όχι μόνο ένα πρόσωπο, αλλά κάτι πολύ ευρύτερο: το κίνημα που η Καρυστιανού εκφράζει.

Η κοινωνία σήμερα δεν έχει απέναντί της μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το οικονομικό–πολιτικό σύστημα που τον στηρίζει. Έχει απέναντί της και μια υποταγμένη διανόηση, καθώς και μια εξίσου υποταγμένη δημοσιογραφία, που νομίζουν πως μπορούν ακόμη να κερδίζουν με τις παλιές μεθόδους: αποσιώπηση, συκοφάντηση, ταμπέλες. Δεν έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα άλλαξαν.

Η Καρυστιανού δεν «έπεσε από τον ουρανό». Είναι η έκφραση ενός υπαρκτού, βαθιά κοινωνικού και πλειοψηφικού ρεύματος, το οποίο προϋπήρχε της εμφάνισής της. Ένα ρεύμα που έχει ήδη απαξιώσει συλλογικά το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου — και πολύ σωστά έκανε. Αν τα ίδια τα δημοσιογραφικά όργανα δεν παρέμβουν για να επιβάλουν στοιχειώδη δεοντολογία, το επάγγελμα έχει τελειώσει. Άλλο πράγμα ο δημοσιογράφος, άλλο ο υπάλληλος οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Έχουν απομείνει λίγοι που το πιστεύουν ακόμη. Αυτοί θα δώσουν και τις τελευταίες μάχες.