Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ..

ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ "ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΓΙΑΤΗ" ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΒΟΛΑ!

Τασιόπουλος Γιώργος 

Έγραψε στο tvxs , την ιστοσελίδα του ο Στέλιος Κούλογλου,

 "«Εδοξάσθη κρυπτόμενη και εξευτελίσθη εμφανιζόμενη»;

Και συνεχίζει..

"... οι χθεσινές θέσεις της για τα ελληνοτουρκικά και την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο: η κυρία Καρυστιανού τάσσεται εμμέσως πλην σαφώς κατά του ελληνοτουρκικού διαλόγου και μας προειδοποιεί για πιθανή εθνική προδοσία. Επειδή θα γίνει συνάντηση!

Ο κύβος ερρίφθη: η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου για τα Τέμπη αποφάσισε να ηγηθεί της ελληνικής ακροδεξιάς και μας το ανακοίνωσε με ανάρτηση της στο διαδίκτυο. Και με θέσεις πιο δεξιές και από αυτές του Αντώνη Σαμαρά, να τον προλάβει, πριν εξαγγείλει το κόμμα του..."

 Το άρθρο καθρεφτίζει τη στάση της ελιτίστικης Αριστεράς απέναντι σε κάθε ενεργή πολιτική παρέμβαση και σε όποιο πολιτικό πρόσωπο δεν έχει πίσω του σόι, δεν είναι από πολιτικό τζάκι, δεν έχει την έγκριση της συστημικής μηντιακής και ψευτοκουλτουριάρικης διανόησης και δεν το παίζει προοδευτικός διανοούμενος.

Ας γυρίσουμε στο 1989, τότε που το όνομα του Δημήτρη Τσοβόλα ήτανε σημαία στα χείλη όλων των δημοκρατών, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, τότε που η δημοτικότητα του είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ όλων των εποχών.

Τότε το ΒΗΜΑ δημοσίευσε ένα άρθρο του Κούλογλου, με τίτλο «Ο Μήτσος της Ρήνης από τους Μελισσουργούς της Άρτας, ο γιος του αγωγιάτη», που κορόιδευε την ταπεινή καταγωγή του Δημήτρη.

Ο κόσμος ξεσηκώθηκε και πολίτες αποφάσισαν να κάψουν τα φύλλα της εφημερίδας στις πλατείες σε Γιάννενα, Λάρισα και Άρτα, ενώ μυριόστομο το σύνθημα «Τιμή και δόξα στο γιό του αγωγιάτη» δονούσε την Ελλάδα. (Δες ΕΔΩ)

Να θυμίσουμε ότι ο κ. Κούλογλου στο παρελθόν όχι άδικα έχει κατηγορηθεί για λογοκλοπή, τον έχουν στην μπούκα πρώην σύντροφοί του στο ΕΚΚΕ, ενώ το επίσημο ΚΚΕ τον έχει κατηγορήσει και για αντικομμουνισμό. (Δες ΕΔΩ)

Φυσικά πριν γίνει ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέλιος Κούλογλου, όπως κάθε "σοβαρός" άνθρωπος που σέβεται την "αριστερή" του προέλευσή βρέθηκε επί χρόνια στην αυλή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ (άλλωστε κράταγε από παλιά η φιλία με τον Θ. Τσουκάτο) και κέρδισε σκανδαλωδώς αρκετά χρήματα που του απέφεραν οι εκπομπές του στην κρατική τηλεόραση.

Το 2000 η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Πανεπιστήμιο Χάγκεν βράβευσαν τον Κούλογλου και τις αντικομμουνιστικές επιδόσεις του στο «ντοκιμαντέρ», «Κομμουνισμός, η μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα»,

Όπως τον κατηγόρησε το ΚΚΕ (Δες ΕΔΩ) μέσω του Ριζοσπάστη, "...το πρώην μέλος του «ΕΚΚΕ» (σύντροφος του Τσουκάτου) ακολουθεί τη γνωστή μεθοδολογία: Διαστρεβλώνει κατάφωρα την ιστορική πραγματικότητα (τόσο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όσο και στο ελληνικό) με τη βοήθεια «μαρτυριών» αποκλειστικά επαγγελματιών αντικομμουνιστών και πάνω σ' αυτή τη διαστρέβλωση οικοδομεί τα... ρεπορτάζ του αντικομμουνισμού του.

Αυτή την... «επιστημονική» μέθοδο ιστορικής ανάλυσης φαίνεται ότι θαύμασε το Πανεπιστήμιο του Χάγκεν που σε συνεργασία και με προτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βράβευσε τον Κούλογλου και το αισχρό του «δημιούργημα»...".

Στο ΣΥΡΙΖΑ όταν άρχισαν τα δύσκολα ετοίμαζε την ανεξαρτητοποίησή του με δηλώσεις όπως και αυτή, "Η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσίλογων. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα σύμμαχος του Κουφοντίνα. Eγώ θα πρότεινα περισσότερο χειρουργείο στον Παύλο Πολάκη και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την περίπτωση..."

Όπως φαίνεται έχει επανέλθει κανονικά στο γνωστό του ρόλο...

Καιρός να επαναφέρει στο πρόγραμμά της και την εκπομπή του η ΕΡΤ, έχουμε να μάθουμε.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κούρδοι: Γιατί κατάπιε τη γλώσσα της η χαζοχαρούμενη Αριστερά

Του Πάνου Πικραμένου

Αλληλέγγυε! Σιωπάς για τους Κούρδους της Συρίας γιατί είσαι ψεύτης. Δεν είσαι ανθρωπιστής. Δεν σε ενδιαφέρουν οι κατατρεγμένοι, οι «λαοί», οι γενοκτονίες, τα δικαιώματα των γυναικών…

Παθαίνεις γλωσσοδέτη εμπρός στην -πραγματική αυτή τη φορά, γενοκτονία που έχουν υποστεί στην Τουρκία, στην εθνοκάθαρση και τις σφαγές από τους ισλαμιστές της Συρίας, στις εκτελέσεις και τις φυλακίσεις στο Ιράν.

Βλέπεις οι Κούρδοι δεν είναι μύθος, είναι άνθρωποι. Κι εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις με ανθρώπους. Εσύ χρειάζεσαι σύμβολα, ταυτότητα, ιδεολογικό κύρος, ηθικό προφίλ…

Έτσι δεν ξεσπαθώνεις στα social media, δεν διαδηλώνεις έξω από πρεσβείες, δεν γεμίζεις τους τοίχους με αφίσες, δεν διοργανώνεις «περιπολίες» κατά δικαίων και αδίκων στα σοκάκια της Αθήνας…

Σε ενδιαφέρει μόνο το είδωλο του εαυτού σου, το αφήγημα που έχεις οικοδομήσει για σένα.

Που «έφταιξαν» οι Κούρδοι

1. Είχαν το θράσος να συμμαχήσουν με τις ΗΠΑ. Άρα δεν αξίζουν τον οίκτο και τη στήριξη σου, τους ειρωνεύεσαι: «…καλά να πάθουν, όλοι ήξεραν ότι οι Αμερικάνοι θα τους εγκαταλείψουν εκτός από τους ίδιους…». Κάποιοι καγχάζουν και χαιρέκακα.

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ "ΑΚΥΛΙΝΑ" ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ

Απο Σταύρος Κωστόπουλος

Μη μου πείτε ότι δεν ήταν γνώστες οι προσωπικές θρησκευτικές απόψεις της Μαρίας Καρυστινού όταν την αγκάλιαζαν και οργάνωναν παντού εκδηλώσεις για το Κίνημα των Τεμπών και ο Σύριζα και η Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και το ΚΚΕ.

Γιατί όλα άλλαξαν από τι στιγμή που αποφάσισε να διεκδικήσει και την ψήφο του Ελληνικού Λαού για το Κοινοβούλιο;

Μήπως άλλαξε τις απόψεις της που τις καταχειροκροτούσαν στις συγκεντρώσεις και στις εκδηλώσεις;

Μήπως έπαψε να αγωνίζεται για την τιμωρία των ενόχων , την συγκάλυψη , την εξαρτημένη δικαιοσύνη το ακαταδίωκτο των Υπουργών Βουλευτών και των άλλων οργάνων της εξουσίας;

Μήπως δεν συμπαραστάθηκε στην απεργία πείνας του Ρουτσι όταν τον κατηγορούσαν οι Γεωργιάδιδες ότι τον καθοδηγούσαν οι γιατροί της Ανταρσύα ;

Μήπως δεν έψαξαν από την πρώτη στιγμή τα προωθημένα φυλάκια του συστήματος, τα ΜΜΕ, να της ανακαλύψουν καθ παιδική της αμαρτία ;

Και της ανακάλυψαν . Της ανακάλυψαν ότι απέκτησε μεταφυσικές ανησυχίες, μετά τον τρόπο που έχασε το παιδί της και συμβουλεύεται για τα πνευματικά της την Γερόντισσα Ακυλίνα από το ορθόδοξο Μοναστήρι της Συρίας** που μετά την επικράτηση του ISIS γύρισε στην Ελλάδα. 

Ωστόσο να θυμίσω στους διαθέτοντες αριστερόμετρο ότι ήταν το καλοκαίρι του 2020 όταν ο ίδιος ο κ Τσίπρας στο μήνυμά του για τον εορτασμό της Παναγίας μίλησε για την «Παναγία την Ανύμφευτη Νύμφη, την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Ελεούσα , τη Γιάτρισσα , τη Θαλασσινή , την Παρηγορήτρα, τη Μάνα που προστατεύει τους αδύναμους…» και δεν δέχτηκε παρόμοια κριτική από τους συντρόφους του.

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

Γιώργος Τασιόπουλος 

Η Μαρία παραιτείται...

Και Χαρά μεγάλη σε δύο "επωφελούμενες" ξεχωριστές ομάδες...

Χαίρεται ο Μητσοτάκης και οι ομοτράπεζοί του... αλλά και οι γραφειοκράτες των κομμάτων, οι ταγμένοι να εκπροσωπούν το λαό...

χαιρέκακα χαίρονται και όλοι αυτοί οι γεννημένοι "επαναστάτες" που πήγε να τους πάρει τη δουλειά, αυτοί που τους έδωσε το δικαίωμα να ξαναβγούν στις πλατείες με το λαό!

Δεν της συγχωρούν ότι μόνο αυτή έκανε το λαό όχι μόνο να πιστέψει, αλλά και να βγει στο δρόμο να το φωνάξει, ότι η κυβέρνηση ειναι εγκληματική οργάνωση!

Πώς τόλμησε η Καρυστιανού να κάνει αυτό που δεν μπόρεσαν οι ίδιοι με τόσα ένσημα στους δρόμους...

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΑΠΟ ΤΗΝ MADRE TIERRA ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Πνευματικότητα, πολιτική και το χαμένο μάθημα της ελληνικής Αριστεράς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτικού λόγου –ιδίως εκείνου που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικός»– αντιμετωπίζει την πίστη του λαού μας είτε με αμηχανία είτε με ευθεία περιφρόνηση. Η πίστη παρουσιάζεται ως κατάλοιπο του παρελθόντος, ως ιδιωτική ιδιορρυθμία ή, στη χειρότερη εκδοχή, ως εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό και τη χειραφέτηση.

Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη. Παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Και το βασικό της αποτέλεσμα είναι ότι κόβει τον δεσμό ανάμεσα στον λαό και την πολιτική.

Γιατί για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας η λαϊκή πίστη δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι δόγμα προς υπεράσπιση ούτε μηχανισμός εξουσίας. Είναι τρόπος ζωής. Είναι μνήμη, πένθος, γιορτή, κοινότητα. Είναι η γλώσσα με την οποία ο λαός έμαθε να αντέχει την ήττα, την κατοχή, τη φτώχεια, την απώλεια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έμαθε να στέκεται όρθιος όταν όλα γύρω του κατέρρεαν.

Όταν αυτή η πίστη λοιδορείται, δεν αποδυναμώνεται η Εκκλησία ως θεσμός εξουσίας. Αποξενώνεται ο ίδιος ο λαός από τον συλλογικό του εαυτό. Και τότε η πολιτική μένει χωρίς κοινωνικό σώμα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς εμπιστοσύνη. Ό,τι καλύτερο για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, δηλαδή. 

Το μάθημα των Ζαπατίστας

Ένα από τα λιγότερο κατανοημένα –και συχνά αποσιωπημένα– στοιχεία της εμπειρίας των Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας είναι ότι δεν αρνήθηκαν τις τοπικές πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις των ιθαγενών κοινοτήτων. Δεν τις θεώρησαν «οπισθοδρομικές», ούτε εμπόδιο στον πολιτικό αγώνα. Αντίθετα, τις ενσωμάτωσαν πολιτικά, τις μετέτρεψαν σε έδαφος συλλογικής αξιοπρέπειας, κοινοτικής συνοχής και αντίστασης.

Γιὰ τὸν Καποδίστρια τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ

*

τοῦ ΓΙΑΝΝΗ Α. ΤΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Σινεφὶλ δὲν εἶμαι, γιὰ πολλοὺς καὶ διάφορους λόγους. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔφτιαξαν τὸ θέατρο, οἱ Χριστιανοὶ τὴ θεία λειτουργία, καὶ οἱ Δυτικοὶ περιορίστηκαν σὲ ἕνα φθηνὸ ἀλλὰ λουσάτο μέσο, στὸν κινηματογράφο, ὅπου ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἔχει νὰ ἀντικρίσει τὸ κοινό του, ὅπου τὰ ἐφὲ πᾶνε σύννεφο καὶ κατακυριεύουν τὴν ταινία, ὅπου τὸ μέσο εἶναι κατάλληλο ὡς προπαγάνδα γιὰ κάθε λογῆς δικτάτορες καὶ παράφρονες ἐναλλακτικούς, ὅπου κάθε σκηνὴ γυρίζεται 200 φορὲς ὥσπου ἀναπόφευκτα νὰ βγεῖ τὸ τέλειο (σκηνοθετικὰ τέλειο) ἀποτέλεσμα. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν λεφτὰ γιὰ ἄπειρα γυρίσματα: Τῆς εὐκολίας τὸ ἀνάγνωσμα. Ἴσως ἡ φράση, στὸ Μὲ λένε Ἀρτέμη, «πολὺ νόημα!» νὰ εἶναι ἡ τελικὴ δίκη καὶ καταδίκη γιὰ τὸν ψαγμένο καὶ μὴ κινηματογράφο. Καλῶς ἢ μᾶλλον κακῶς, αὐτὸ ἔχουμε σήμερα, ὅπως τὸν 8ο αἰώνα καὶ σ’ ὄλη τὴν Ἀρχαιότητα εἴχαμε τὶς εἰκονογραφίες καὶ τὰ ἀγάλματα. Ὅπως τότε ἐπικρατοῦσε ἡ δύναμη τῶν εἰκόνων, τώρα κυριαρχεῖ ἡ δύναμη τῆς ταινίας.

Ὅτι οἱ ταινίες ἐποχῆς ἔχουν ἕνα πολιτικὸ μήνυμα εἶναι προφανές. Οἱ 300 ἦταν ἐμμέσως καὶ μιὰ ἀπειλὴ γιὰ τὸ Ἰράν, ἕνας χαρακτηρισμός του ὡς τεράτων. Ἡ Ὑπατία στὴν Agora εἶναι μιὰ λαχταριστὴ νέα, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ὅταν δολοφονήθηκε ἦταν μιὰ μπάμπω βάσει τοῦ προσδόκιμου ζωῆς στὴν ρωμαιοβυζαντινὴ Αἴγυπτο (ἡ παρουσίασή της ὡς μπάμπως θὰ μείωνε τὸ ἀντιχριστιανικὸ μένος -πάντα οἱ ἀντιχριστιανὲς εἶναι αἰσθησιακὲς «ἁμαρτωλὲς» τὸ πολὺ 19 χρόνων), καὶ ἦταν ντυμένη ὡς πόρνη γιὰ τὰ δεδομένα καὶ τῆς παγανιστικῆς ἑλληνορωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας (βλ. σχετικὰ καὶ τὸν Πλούταρχο γιὰ τὴν ἰδεατὴ «σώφρονα γυναίκα»)· μεταξὺ ἄλλων, ἐνάντια σὲ κάθε ἱστορικότητα, στὴν ἴδια ταινία ὅσοι χαρακτῆρες προσηλυτίζονται στὸ Χριστιανισμό, ξαφνικὰ παύουν νὰ φοροῦν (τουριστικά…) ἀρχαιοελληνικὰ ροῦχα καὶ φοροῦνε κελεμπίες / χιτζάμπ (!! Ξανά: Ἰράν, πὲς ἀλεύρι…). Στὰ διάφορα ὁμηρικὰ ἔργα τοῦ Χόλυγουντ, οἱ μαῦροι Ἀχιλλέες παίρνουν ποσόστωση γιατὶ ἔτσι γουστάρουν οἱ σκηνοθέτες, ἐνῶ σὲ ταινία γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο τὴν ὁποία πλήρωσαν Ἕλληνες μεγιστάνες, ὁ Ἀλέξανδρος εἶναι μὲν Ἕλληνας 100%, ἀλλὰ εἶναι ὁμοφυλόφιλος. Στὴν ταινία Ἒλ Γκρέκο, ὁ Θεοτοκόπουλος παρουσιάζεται νὰ δικάζεται ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, κάτι ποὺ δὲν ἔγινε· ὡστόσο, κανένας ταινιοκριτικὸς ποὺ κοσκινίζει ὅλα τὰ ἐθνικιστικὰ στὸν Καποδίστρια δὲν πετάχτηκε νὰ τὸ ἐπισημάνει, σὰν ὑστερικὴ γεροντοκόρη ποὺ εἶναι, προφανῶς γιατὶ τὸν βόλευε ἰδεολογικὰ ἡ φανταστικὴ δίκη.

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

🚩...Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

🚩...Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

🚩Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά...

🚩...Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων....

...Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ. 

🔴Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση όπως ακολουθεί και μετά ξαναδιαβάστε την και ξανά και ξανά θα μας λυθούν πολλές απορίες γι'αυτό που μας συμβαίνει...

____________

"Προοδευταριό": 

ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΕΛΙΤΙΣΜΟΣ & Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Όταν ο «προοδευτικός» λόγος γίνεται περιφρόνηση.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Καθώς η κριτική στο πρόσωπο της Καρυστιανού πυκνώνει (και) από τις "αριστερές" γραφίδες -με χαρακτηρισμούς όπως «τραμπικό κόμμα», «ακροδεξιά», «εθνικιστές», «ψεκασμένοι», «αντιεμβολιαστές», «γέροντες», «αστρολόγοι» κ.λπ.- αντιλαμβάνεται κανείς την αγωνία της συστημικής ενσωματωμένης "αριστεράς". 

Όμως στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κριτική. Πρόκεται για σύμπτωμα. Και όπως κάθε σύμπτωμα, λέει περισσότερα για αυτόν που το εκφέρει παρά για τον στόχο του.

Σε επίπεδο πολιτικής ψυχολογίας, τέτοιες εκφράσεις δεν αποτελούν αντιπαράθεση θέσεων αλλά αμυντικό μηχανισμό.

Όταν εμφανίζεται μια κοινωνική φωνή που δεν προέρχεται από κόμμα, δεν μιλά με τον καθιερωμένο ιδεολογικό κώδικα, 

αντλεί νομιμοποίηση από το τραύμα, το πένθος, το ηθικό βάρος, και τον ίδιο τον Λαό, τότε απειλείται η ταυτότητα όσων έχουν μάθει να λειτουργούν ως «διαχειριστές της πολιτικής ορθότητας».

Και βέβαια, η αντίδραση τους δεν είναι διάλογος, αλλά γελοιοποίηση. Γιατί η γελοιοποίηση ακυρώνει χωρίς να απαιτεί σκέψη. Δεν πρόκειται δηλαδή για πολιτική διαφωνία αλλά για ψυχική άμυνα.

Ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιά» ή «ψεκασμένη» εδώ δεν λειτουργεί περιγραφικά.

Λειτουργεί μαγικά! Σαν λέξη-ξόρκι που επιτρέπει στον ομιλητή να μην ακούσει τίποτα άλλο.

Στην πολιτική ψυχολογία αυτό ονομάζεται ηθικός πανικός. Όταν ένα φαινόμενο δεν χωρά στα υπάρχοντα σχήματα, βαφτίζεται «επικίνδυνο» ώστε να τεθεί εκτός νομιμότητας.

Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέγεται. Σημασία έχει ποιος μιλά χωρίς άδεια. Και έτσι η έννοια της «ακροδεξιάς» γίνεται ψυχικό όπλο.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ

Θρησκευτικότητα, Πατρίδα, Οικογένεια και το Ρήγμα των Τεμπών

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Φαίνεται πως υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές όπου μια κοινωνία δεν συγκρούεται απλώς για πολιτικές επιλογές, αλλά για κάτι βαθύτερο, για το τι θεωρεί Ιερό.

Η τραγωδία των Τεμπών και το Κίνημα που γεννήθηκε από αυτήν αποκάλυψαν ακριβώς αυτό. Μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα στο βίωμα της κοινωνίας και την κυρίαρχη αφήγηση του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού- είτε στη Δεξιά είτε στην "Αριστερή" εκδοχή του.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία ή ταξική σύγκρουση. Πρόκειται για σύγκρουση κοσμοαντιλήψεων.

Όταν μιλάμε για το Ιερό εδώ, δεν μιλάμε για θεοκρατία, ούτε για εθνικισμό, ούτε για πατριαρχικά σχήματα εξουσίας.

Μιλάμε για τρεις θεμελιώδεις άξονες νοήματος που κάθε κοινωνία χρειάζεται για να σταθεί όρθια. 

Δηλαδή:

α) Υπαρξιακή θρησκευτικότητα / πνευματικότητα, όχι ως δόγμα εξουσίας, αλλά ως τρόπος να νοηματοδοτείς τον πόνο, τον θάνατο, τη θυσία, τη δικαιοσύνη.

β) Έθνος / Πατρίδα: όχι ως αποκλεισμός του Άλλου, αλλά ως ιστορική συνέχεια, συλλογική μνήμη, κοινή ευθύνη.

γ) Οικογένεια: όχι ως καταναγκαστική κανονικότητα, αλλά ως πρωτογενής δεσμός φροντίδας, απώλειας και ευθύνης.

Αυτά τα τρία δεν είναι «συντηρητικά κατάλοιπα».

Είναι προ-πολιτικά θεμέλια κάθε κοινωνικής συνοχής.

Ένα ισχυρό ρεύμα της σύγχρονης, μεταφιλελεύθερης, "Αριστεράς" και Δεξιάς αντιμετωπίζει και τα τρία με καχυποψία ή και εχθρότητα. Θεωρεί τη θρησκευτικότητα/πνευματικότητα ως ανορθολογισμό, το έθνος ως ακροδεξιά ολίσθηση, την οικογένεια ως φορέα καταπίεσης. 

Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική αποϊεροποίηση της δημόσιας ζωής της οποίας τα συμπτώματα βιώνονται στο πετσί όλων μας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε τεχνική διαχείριση(management), η δικαιοσύνη σε διαδικασία, η κοινωνία σε πληθυσμό προς διοίκηση και η ανθρώπινη ύπαρξη σε αριθμό. 

Ήρθε τελικά η ώρα να μιλήσουν οι Κασσάνδρες

Του Κώστα Καλδάρα

Μουσικοσυνθέτης/στιχουργός - εικαστικός 

- Ήρθε τελικά η ώρα να μιλήσουν οι Κασσάνδρες. Ο λόγος είναι φυσικά η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική αρένα. Με όσο πιο σύντομο τρόπο θα αναφερθώ στο ζήτημα. 

- Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει έναν πολίτη που θέλει να ασκήσει το συνταγματικό του δικαίωμα του “εκλέγειν και εκλέγεσθαι”.

- Προσωπικά προτιμώ οι υποψήφιοι της κάλπης να προέρχονται από τον λαό, κι όχι από τα πολιτικά παζάρια, από τον πλούτο, τα πολιτικά γραφεία, ή από την οικογενειοκρατία, την διαπλοκή, τους κομματάρχες, τους "φραπέδες" και τους "χασάπηδες".

Τα ζήσαμε τα ζούμε και τα πληρώνουμε όλα αυτά.  

- Η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στη ζωή μας από τους αγώνες, τα κινήματα, από την αντίσταση απέναντι στην βρωμιά, το άδικο και την εκμετάλλευση, με ένα πείσμα και πίστη στον σκοπό της, απέναντι σε ένα πρωτοφανές έγκλημα.. Χαρακτηριστικά που λείπουν σήμερα ή έχουν απαξιωθεί. Αυτά τα έχει η Μαρία Καρυστιανού και με το παραπάνω. 

- Μια πολίτης που έκανε τον πόνο της ανυποχώρητο αγώνα και διεκδίκηση.  Μια πολίτης και φυσικά μια μάνα, που παλεύει τόσα χρόνια με ένα διεφθαρμένο κράτος χωρίς να κάνει βήμα πίσω. Μια πολίτης που το σύστημα δεν μπόρεσε να την νικήσει, να την καταβάλει, να την φοβίσει, να την αναγκάσει να υποχωρήσει με αθέμιτες και αισχρές πολλές φορές πρακτικές. Γιατί λοιπόν να αμφισβητήσω το δικαίωμα της να προχωρήσει αυτόν τον αγώνα παραπέρα; Πιστεύει κανείς ότι δεν θα είναι χρήσιμη και ικανή στα βουλευτικά έδρανα; 

- Το εάν συμφωνήσω ιδεολογικά με τις θέσεις που θα προβάλει και θα προτείνει, δεν το γνωρίζω, αλλά ελπίζω ότι θα είναι μια συνέχεια, μια έμπρακτη εξέλιξη των αγώνων που έχει δώσει μέχρι τώρα. Πολλά θα ξεκαθαρίσουν στην πορεία. Το θυμικό του ελληνικού λαού το κέρδισε με το σπαθί της. Γι’ αυτό και στηρίζω την απόφαση της να πολιτευτεί. Μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα που είναι πολλά και σημαντικά, θα φανούν στο μέλλον, επειδή ένα κομματικό – πολιτικό σχήμα δεν είναι μονοπρόσωπο, (χορτάσαμε), αλλά συλλογικό. Τότε θα μιλήσουμε περί πολιτικής. 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ "ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΤΗΣ ΕE

Post2Post 

Η αυτοκαταστροφική έως τώρα πολιτική του “ιερατείου” της ΕΕ υπό την Γερμανία, έχει οδηγήσει ήδη την Ευρώπη σε συνθήκες διάλυσης λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων που συντελούνται από το 21 και μετά. 

Φάνηκε αυτό ξεκάθαρα από την ενεργειακή κρίση, το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ως βαστάζος των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στην Ουκρανία αλλά και από την άνοδο της φιλο-Τραμπικης φιλο-Πουτινικης της ακροδεξιάς σχεδόν σε όλες τις χώρες κράτη-μέλη.

✔️Το μείζον ζητούμενο αποτελεί η ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων, έτσι ώστε να προκύψει κάποτε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα, το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την εφαρμογή της μοναδικής πολιτικής που μπορεί να σώσει την Ευρώπη:

🔸Αφενός η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ενοποίηση, μέσω της αλλαγή του τρόπου που θα παράγει το χρήμα. Βάζοντας τέλος στο "κόλπο Νιξον" του 72 με το χρημα-αερα από δάνεια, και με, τη χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών για στοχευμένες αναπτυξιακές δράσεις στα κράτη-μέλη, με βάση τα συγκριτικά τους παραγωγικά πλεονεκτήματα. Και με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού θεσμού πλήρους διαφάνειας ως προς τη χορήγηση αναπτυξιακών πόρων σε κάθε κράτος-μέλος και την επιβολή αυστηρών, εξοντωτικών κυρώσεων, στους υπεύθυνους για την εκτέλεση των προγραμματισμένων αναπτυξιακών δομών, σε περίπτωση διασπάθισης (όπως και εδω από την Μητσοτάκης ΑΕ).

 Έτσι μόνο έχουν, κατά την γνώμη μου, νόημα οι προτάσεις της ομάδας Σπινέλι του Ευρωκοινοβούλιου για αντικατάσταση της αποτυχημένης συνθήκης της Λισαβόνας με ένα άλλο ευρωπαϊκό σύμφωνο στην βάση των κοινωνικών συγκλισεων.

🔸Κατά δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από την ενεργειακή της εξάρτηση από τις παλιές Μεγάλες δυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου.

 Γι αυτό, και με δεδομένη την ένδεια της και σε στρατηγικά μέταλλα, (που ούτως ή άλλως δεν επαρκούν για το "όλα από ΑΠΕ)", θα πρέπει να αναθεωρήσει τα ουτοπικά της σχέδια. Και να κερδίσει χρόνο με την αξιοποίηση των μοναδικών αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εναπομένουν σε κράτη μέλη της, αυτά της Κύπρου και της Ελλάδας Και  με πρόσβαση τους, μέσα του δίκτυου αγωγών πρόσβασης της και στα ακόμα σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου (και προσεχώς μπλε υδρογόνου) της Αραβικής χερσονήσου.

Διαφορετικά ο λογαριασμός δεν βγαίνει!

Το ΔΝΤ, η ΕΕ και η υποτέλεια

του Αχιλλέα Ομήρου
(ψευδώνυμο με το οποίο συνόδευε άρθρα του ο Λευτέρης Ριζάς)

Αναδημοσιεύουμε στη μνήμη του Λευτέρη Ριζά

(πρώτη δημοσίευση 28.04.2016)

       Το ΔΝΤ, όπως και η Ε.Ε. και τα όργανα της, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι διάφοροι άλλοι οικονομικοί και στρατιωτικο - πολιτικοί οργανισμοί (μην ξεχνάμε πρώτα απ‘ όλους το ΝΑΤΟ), δεν έχουν δημιουργηθεί για να επιδιώξουν την ευημερία και ελευθερία των λαών (των εθνών και των κρατών τους). Οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί αυτό βέβαια ισχυρίζονται και «πουλάνε» σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους. Είναι απαραίτητο να πιστέψουν οι λαοί πώς όλοι αυτοί οι θεσμοί τα όργανα τους, στα οποία συμμετέχουν μέσω των κυβερνήσεων τους, φροντίζουν με άδολη αγάπη γι΄ αυτούς.

       Ισχυρίζονται ότι φροντίζουν για την οικονομική ανάπτυξη όλων των χωρών και λαών. Ότι ακριβώς γι΄αυτό τον λόγο επενδύουν, παρέχουν δάνεια, εκδίδουν οδηγίες και κανονισμούς, διαμορφώνουν διεθνείς νόμους και συγκροτούν στρατούς για να προασπίσουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια κάθε λαού και ανθρώπου.

       Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει τίποτα από αυτά, γιατί η ίδια η ζωή, η ίδια η «πολιτεία» όλων αυτών των οργανισμών, ενώσεων κλπ κλπ κάθε ημέρα αποδείχνει το εντελώς αντίθετο: ότι δηλαδή στην πραγματικότητα είναι θεσμοί, όργανα και ενώσεις του κεφαλαίου, του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του μονοπωλιακού και χρηματοπιστωτικού. Ότι στην πραγματικότητα προσπαθούν να «συντονίσουν» την δράση όλων αυτών των μερίδων του κεφαλαίου, έτσι ώστε να εξομαλύνονται οι διαρκώς αναφυόμενες αντιθέσεις και συγκρούσεις τους από τη μια και από την άλλη όλοι αυτοί μαζί να εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους σε βάρος των λαών τους. Με κάθε μέσον: με την καθημερινή παραπλάνηση τους – την προπαγάνδα – και την «πλύση» του εγκεφάλου τους, την ανοιχτή και καλυμμένη καταπίεση τους, τον εγκλωβισμό τους σε πολιτικά σχήματα που παρά την «προοδευτική» ρητορεία τους σκοπό τους θα έχουν ακριβώς την παραπλάνηση τους και τον ιδεολογικο-πολιτικό έλεγχο τους.

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές. 

Αν είναι δυνατόν! Ξέχασε τη θεωρία της, τη διαθεματική της εργαλειοθήκη;

Κατ’ αρχάς, ο αγρότης είναι το κατεξοχήν κουήρ υποκείμενο: αντιστέκεται με πείσμα στις κυρίαρχες κανονικότητες του ευέλικτου, αστικοποιημένου, ψηφιακού νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. 

Επιμένει να ζει σε τόπο, σε εποχές, σε λάσπες. Υπονομεύει επιτελεστικά το φαντασιακό της προόδου. Είναι πιο queer και από drag brunch στην Πλατεία Καρύτση. 

Ταυτόχρονα, είναι subaltern - μιλάει, φωνάζει, κλείνει δρόμους, αλλά το κράτος τον «ακούει» όπως άκουγε η αποικιοκρατία τους «ιθαγενείς». Ως θόρυβο. Ως γραφικότητα. Ως πρόβλημα δημόσιας τάξης. Η Σπίβακ θα ενθουσιαζόταν.

Όταν, δε, προσπαθεί να μιμηθεί τον πολιτισμό του (μετα-αποικιοκράτη) Κυρίου του, εκείνος τον αντιμετωπίζει περίπου σαν λευκό τσιγγάνο – η φεράρι δίπλα στο μαντρί… 

Ο Φανόν και ο Μάλκομ Χ θα έγραφαν τόμους για τη διχασμένη ψυχοσύνθεσή του.

Και φυσικά, είναι διαθεματικός μέχρι αηδίας: ταξικά στριμωγμένος, χωρικά περιθωριοποιημένος, μορφωτικά υποτιμημένος, περιβαλλοντικά εκτεθειμένος. 

Ένα intersectional case study που θα ζήλευε μέχρι και το Πάντειο.

Είναι όμως και τρανς! Ζει σε μια μόνιμη κατάσταση μετάβασης – από πυλώνας διατροφικής ασφάλειας σε αντιδραστική συντεχνία και από ήρωας της υπαίθρου σε μπλόκο στους δρόμους. 

Ο αγρότης είναι ένα ρευστό υποκείμενο που το κράτος και ο κυρίαρχος λόγος διαρκώς ανακατασκευάζουν.

Ζακ Ελλύλ – Εξομολόγηση ενός πρώην επαναστάτη

• ResPublica, διαδικτυακό περιοδικό
(21/09/2020)

Από το βιβλίο, La foi au prix de dout, La Table Ronde, Paris 2006, σσ. 270-275. Α’ έκδοση 1980.

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπριασούλης

Ο κόσμος που θα αφήσω πίσω μου με αρρωσταίνει. Με αρρωσταίνει στην ψυχή, στο σώμα και στο πνεύμα. Ήμουν γεμάτος ελπίδα όταν στρατευόμουν, στα είκοσί μου χρόνια, για να αλλάξω την πορεία του κόσμου. Γιατί στα 1930 είχαμε ήδη δει να προβάλλει αυτός ο κόσμος της αταξίας και της καταπίεσης. Κι ελπίσαμε ότι θα μπορούσαμε να τον κάνουμε να αλλάξει κατεύθυνση, να κινηθεί προς τον άνθρωπο, την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την αληθινή δημοκρατία… Προσπάθησα τα πάντα. Κυνήγησα όλες τις ευκαιρίες που μου φάνηκαν κατάλληλες. Σκέφτηκα πολύ. Το μόνο που κατάφερα ήταν να κατανοήσω τι συμβαίνει. Κατάλαβα. Μίλησα. Προειδοποίησα. Κι όλα αυτά δεν ωφέλησαν σε τίποτα. Τα λόγια μου δεν ακούστηκαν τη στιγμή που έπρεπε, αλλά κι όταν ακούστηκαν ήταν ήδη αργά, ο κόσμος είχε πάρει την κατηφόρα και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω για να πάρει έναν άλλο δρόμο. Όλα άχρηστα. Αναπότρεπτα, ο κόσμος έγινε ο χειρότερος δυνατός. Αλλά εμείς δεν θελήσαμε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους καπιταλιστές, τους ιμπεριαλιστές, τους αποικιοκράτες. Τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που επιθυμούσαν. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους κομμουνιστές: ποτέ τους δεν θέλησαν τη δικτατορία, τις σφαγές του Πολ Ποτ, τα γκούλαγκ, την ιμπεριαλιστική ισχύ του κομμουνισμού. Μπορώ να το βεβαιώσω: οι κομμουνιστές που γνώρισα ποτέ τους δεν φαντάστηκαν ότι τα υπέροχα ιδεώδη τους θα κατέληγαν σε μια από τις ισχυρότερες αστυνομοκρατίες του κόσμου. Ποτέ ο Αϊνστάιν δεν θέλησε την ατομική βόμβα. Ποτέ κανείς καλόπιστος άνθρωπος δεν επιθύμησε όλο αυτό το κακό που συσσωρεύτηκε στις επιστήμες, στην πολιτική, στην οικονομία, στην τεχνική. Γιατί τίποτε άλλο δεν συσσωρεύτηκε παρά κακό. Είναι σαν, μ’ έναν τρόπο ακατανόητο, όλα εκείνα τα υπέροχα άνθη της προόδου να μην έδωσαν παρά καρπούς πικρούς και δηλητηριώδεις και πέραν αυτών, τίποτε. Πλέον, δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια πεποίθηση και το κώνειο.

Η γενιά μου ήταν η γενιά που μεγάλωσε μετά το 1914 και είχε ορκιστεί: «ποτέ ξανά»! Αγωνιστήκαμε λοιπόν για την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη, για μια ανάλυση πιο βαθύτερη και μια τακτική ακριβέστερη και είχαμε ήδη προαισθανθεί, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄30 τον χιτλερισμό και τον σταλινισμό. Η οπτική μας ήταν ορθή. Την ίδια στιγμή, τόσο ο καπιταλισμός όσο και ο φιλελευθερισμός ήταν για μας καταδικασμένοι. Αναζητήσαμε κάτι άλλο, δεν θελήσαμε να πιστέψουμε ούτε στη μοίρα μιας ιστορίας προδιαγεγραμμένης ούτε στη νίκη των δαιμόνων. Είχαμε ένα ιδεώδες, τη θέληση ενός κόσμου ελεύθερου και αδελφωμένου και προσπαθήσαμε να τον φτιάξουμε όσο καλύτερο μπορούσαμε. Αναζητήσαμε την ευτυχία και την ισότητα για όλους. Και να τι φτιάξαμε! Έναν κόσμο όπου δεν αναγνωρίζουμε κανένα από τα ιδανικά της νιότης μας. Ποτέ δεν υπήρξαμε άπληστοι για χρήμα, εξουσία, ισχύ και κατανάλωση. Και παρόλα αυτά, όλες μας οι προσπάθειες κατέληξαν αναπότρεπτα στο ακριβώς αντίθετο, μεταμορφωμένες και διαστρεβλωμένες. Αυτό δεν μπορέσαμε να το προβλέψουμε και όσοι από μας το κατάφεραν, δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Δεν θελήσαμε τίποτε απ΄όλα αυτά. Ξέρω βέβαια ότι αυτή η δικαιολογία, η δικαιολογία των αδύναμων και των ιδεαλιστών, δεν φτάνει. Αλλά είναι το μόνο που μπορώ να πω σήμερα, μπροστά στο βάραθρο. Και δεν υπάρχει ένας κακός που είναι ο ένοχος, ένας δικτάτορας ή μια κοινωνική τάξη. Πρέπει να βγούμε επιτέλους από αυτή την ψευδή και απλοϊκή εξήγηση της «πάλης των τάξεων« και της ευθύνης της «άρχουσας τάξης». Η «άρχουσα τάξη» χειραγωγείται και αυτή από κάποιον ισχυρότερο και όχι από τα συμφέροντά της. Όλοι παίξανε το ρόλο τους και ο καθένας το έκανε με καθαρή τη συνείδηση.

ΤΑ ΕΛΤΑ και η ΣΤΟΡΙΚΗ ΝΙΚΗ του Ζόραν Μαμντάνι με 50%

Ζόραν Μαμντάνι: Θα φέρει την… άνοιξη στη Νέα Υόρκη;

Αιφνιδιαστική νίκη για τον 33χρονο «προοδευτικό μουσουλμάνο» που ξεπέρασε τα φαβορί και φέρνει νέα δυναμική στον Δημοκρατικό αγώνα για τη δημαρχία της πολυπληθέστερης πόλης των ΗΠΑ

Του Δημήτρη Αναστασίου 

Ιστορική νίκη με 50% και πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφους, σε εκλογές με ρεκόρ συμμετοχής από το 1969! — εκτιμώμενο σύνολο 2,2 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Είναι επίσης ο πρώτος δήμαρχος της Νέας Υόρκης που ξεπερνά το 1 εκατομμύριο ψήφους από το 1969. 

Ο Ζόραν Μαμντάνι θα είναι ο 111ος δήμαρχος της Νέας Υόρκης.

Kέρδισε την εκλογική αναμέτρηση για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή λαϊκής προοδευτικής πολιτικής στην πόλη.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Νέα Υόρκη εκλέγει έναν μουσουλμάνο δήμαρχο – έναν πολιτικό που εκπροσωπεί όχι μόνο μια νέα γενιά, αλλά και μια νέα ιδέα για το τι μπορεί να σημαίνει προοδευτική πολιτική σε μητροπολιτική κλίμακα.

Η εκστρατεία του Μαντάνι ξεκίνησε με περιορισμένους πόρους, αλλά με σαφές όραμα: μια πόλη οικονομικά προσιτή και δίκαιη για όλους. Το πρόγραμμά του περιλάμβανε 

(α) πάγωμα των ενοικίων στις ρυθμιζόμενες κατοικίες, κατασκευή κοινωνικής στέγης,  

(β) δωρεάν παιδικούς σταθμούς, 

(γ) δωρεάν λεωφορεία και 

(δ) υψηλότερη φορολόγηση για τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα  με εισόδημα άνω του 1 εκατομ. 

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ

Άριστος Μιχαηλίδης 

Η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου, να εγκρίνει με ποσοστό 71% πρόταση του ευρωβουλευτή Μιχάλη Χατζηπαντέλα αφορά συγκεκριμένα την ανέγερση μνημείου στη μνήμη των θυμάτων και των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Ειδικά των θυμάτων της εισβολής. Δεν διαχωρίζει και δεν κατονομάζει ειδικά τα θύματα της ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Παρότι εξ αντικειμένου όταν ένα μνημείο αναφέρεται στην τουρκική εισβολή αυτομάτως παραπέμπει ότι είναι σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτών της Ελληνοκυπρίων, όχι των πολιτών της που ταυτίστηκαν με τους εισβολείς και πολέμησαν δίπλα τους. Αλλά, τι να κάνουμε, αυτά είναι τα γεγονότα.

Η πλειονότητα των Ελληνοκυπρίων το είδαν αυτό με ανακούφιση. Ένιωσαν ότι επιτέλους έστω και μετά μισό αιώνα αναγνωρίζεται και σημειώνεται με συμβολικό μνημείο ότι στην Κύπρο ΥΠΗΡΞΕ εισβολή από την Τουρκία. Και μάλιστα ότι συνεχίζεται η κατοχή ως μια ανοικτή πληγή εντός ευρωπαϊκού εδάφους. Δεν είναι ένα μνημείο σε βάρος της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αν θίγεται κάποιος με αυτό είναι η Τουρκία, η χώρα που πραγματοποίησε την εισβολή.

Όμως ούτε καν αυτό μπορούμε να το διαχειριστούμε με λίγη αυτοσυγκράτηση. Ελληνοκύπριοι στέλνουν επιστολές στην Ευρώπη και καταγγέλλουν αυτή την απόφαση. Η κορύφωση ήρθε από το ΑΚΕΛ με δηλώσεις του ίδιου του Στεφάνου, αλλά και από τον ευρωβουλευτή Γιώργο Γεωργίου, ο οποίος με επιστολή προς την Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα, της ζητά να αναγνωρίσει «την αναγκαιότητα ανέγερσης ενός κοινού μνημείου εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στη μνήμη των αγνοουμένων και των θυμάτων όλων των κοινοτήτων της Κύπρου για την περίοδο 1963-1974».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΚΗΣ ...Προς όλους του υποψήφιους σωτήρες της Αριστεράς...

Γιώργος Βιδάκης

🔴ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.... Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μʼ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση...

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα»

Καρλ Μαρξ....

H δική μου αριστερά“Ήταν ένας νέος ωχρός, καθόταν στο πεζοδρόμιο, χειμώνας, κρύωνε. “τι περιμένεις;” του λέω.” τον άλλο αιώνα” μου λέει.

Και χιόνιζε ήσυχα, ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο”

Τάσος Λειβαδίτης

Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.

Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.

Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.

Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σʼ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Αυτή την τάξη που εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο, σε σημείο που να γίνονται προδότες της ίδιας τους της χώρας.

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

«Πεϊρεφίτ, σας παρακαλώ να μην έχετε τους δημοσιογράφους σε υπερβολική εκτίμηση. 

Όποτε προκύπτει κάποια δυσκολία, είναι απολύτως αναμενόμενο αυτή η πανίδα να παίρνει το μέρος των ξένων, ενάντια στο έθνος του οποίου υποτίθεται ότι είναι οι εκπρόσωποι.

 Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς τέτοια χαμέρπεια - και ταυτόχρονα τέτοια έλλειψη συνείδησης της χαμέρπειας. Οι δημοσιογράφοι σας έχουν ένα κοινό με τη γαλλική αστική τάξη, το γεγονός ότι έχουν χάσει κάθε αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας. 

Για να μπορεί η αστική τάξη να συνεχίσει να δειπνεί έξω, θα αποδεχόταν οποιαδήποτε εθνική μειοδοσία. Ήδη από το 1940, ήταν πίσω από τον Πεταίν, επειδή της επέτρεψε να συνεχίσει να δειπνεί έξω παρά την εθνική καταστροφή. Τι θαύμα! Ο Πεταίν ήταν "ένας μεγάλος άνδρας". Δεν χρειαζόταν καμία λιτότητα, καμία προσπάθεια! Ο Πεταίν είχε βρει τη "λύση". Όλα θα ρυθμίζονταν υπέροχα με τους Γερμανούς. Οι καλές δουλειές θα ξαναρχίζανε.

Φυσικά, αυτό αντιπροσωπεύει το 5% του έθνους, αλλά το 5% που, μέχρι εμένα, κυριαρχούσε. Η Γαλλική Επανάσταση δεν κάλεσε τον γαλλικό λαό στην εξουσία, αλλά αυτήν την τεχνητή τάξη που είναι η αστική τάξη. Αυτή την τάξη που εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο, σε σημείο που να γίνονται προδότες της ίδιας τους της χώρας. 

ΚΟΠΤΟΡΑΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ-ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ "ΣΥΡΙΖΑ"

🔺️Ο ΣΥΡΙΖΑς της πρώτης περιόδου ήταν μια χαλαρή Ομοσπονδία του τότε ΣΥΝ με άλλες 11 συνιστώσες- κόμματα και ομάδες προσωπικοτήτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Χωρίς μέλη, η λήψη των αποφάσεων έβγαινε από την διαβούλευση αντιπροσωπιών των 12, σε ένα δυαράκι της Βαλτετσίου. 

Συγκολλητική τους ουσία ήταν το μοίρασμα της κρατικής επιχορήγησης σε 12 μέρη (αναλογικά) και ένας ασαφής στόχος ενότητας της ριζοσπαστικής Αριστεράς ενάντια στην (τότε ενιαία) νεοφιλελέ παγκοσμιοποίηση.

🔺️Στην δεύτερη περίοδο, εμπρός στις επικείμενες Κυβερνητικές ευθύνες του, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να γίνει κόμμα με μέλη και δική του οργάνωση. Τότε αποχώρησαν, σε δύο κύματα, οι συνιστώσες του και μια από τις 3 "ιδεολογικές τάσεις" του πάλαι ποτέ ΣΥΝ.

 Συγκολλητική ουσία του εναπομείναντος  σχήματος οι Κυβερνητικές ευθύνες με στόχο την έξοδο από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια. Η λήψη των κρίσιμων αποφάσεων συνέχισε να γίνεται με διαβούλευση των "τάσεων", που συνήθως θυμόντουσαν να λένε ότι είναι ιδεολογικές λίγο πριν από τα συνέδρια ή για τίποτα εκλογές για Νομαρχιακές. Για να μοιράζονται κάπως και οι Κυβερνητικές θέσεις σε μια κυβέρνηση όπου λίγη ισχύ είχαν οι κομματικές αποφάσεις/θέσεις αλλά το μοίρασμα των υπουργικών καρεκλών ανάμεσα στις επι μέρους ομάδες-φραξιες σε ενα σχήμα άκρως υπουργοκεντρικό! Αλλά και πολύ λίγο "αγκιστρωμένο" στην κοινωνία, αρα με πολύ εύκολη την ανατροπή του έργου που έκανε με την ακύρωση των μεταρρυθμίσεων του με 5-6 προεδρικά διατάγματα, όπως είδαμε να συμβαίνει από τον Ιούλιο του 19 μέχρι σήμερα...) 

Λεκτικά πολεμοφόδια, θεολογικές γομώσεις

*
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ & ΠΑΡΑΜΟΝΙΜΑ | 09:

Καιρικά σχόλια από τον ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

Τι σημαίνει ιδεολογική ηγεμονία; Να εξαναγκάζεις και τον εχθρό σου ακόμη να χρησιμοποιεί τη δική σου γλώσσα, τις δικές σου έννοιες, τη δική σου ρητορική.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εντοπίζει την συμβολική οριστικοποίηση της ήττας του Ancien Régime στην υιοθέτηση από τους αριστοκράτες απολογητές του της γλώσσας του κοσμικού διαφωτισμού. Γύρω στα 1800, ακόμη και οι οπαδοί της ελέω θεού μοναρχίας επιχειρηματολογούν κοσμικά και πεφωτισμένα. Αν θέλουν να ακουστούν, δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς…

Η εξαέρωση της αριστεράς δηλώνεται καθαρά μετά το 1989 με τη νέα ρητορική των σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων:

 εγκαταλείποντας την ταξική ανάλυση και την κριτική κατά του πλούτου, οι διάφοροι Μπλαιρ αρχίζουν να πιθηκίζουν το φιλελεύθερο ζαργκόν περί «ευκαιριών» και «ατελεύτητων δυνατοτήτων» του καπιταλισμού.

Σήμερα, ζούμε μια παρόμοια ιστορική στιγμή. Σε μια κυκλική κίνηση, το φιλελεύθερο ζαργκόν ξαναδίνει τη θέση του στην ωμή θεολογία. Δεν υπάρχει θέση για πολιτική λεπτολογία και ανάλυση. Στην κονίστρα δεν πολεμούν πλέον σκληρά συμφέροντα ή εξωραϊσμένες προσδοκίες: γιγαντομαχούν αυτοπροσώπως το Αγαθό και το Πονηρό, οι μάρτυρες και οι εγκληματίες, ο Θεός και οι εχθροί του.

Φυσικά οι ΗΠΑ, η Δύση ολόκληρη, έχουν μακρά παράδοση στην εκκοσμίκευση της θεολογικής γλώσσας του μεσσιανισμού. Όλα τα πολιτικά κινήματα των Νέων Χρόνων είναι μασκαρεμένες θρησκείες. Όμως αυτή η νέα πολιτική η ασκούμενη ουσιαστικά από του άμβωνος είναι ποιοτικά ένα σημείο καμπής.

Ήδη ο γουοκισμός και η πολιτική ορθοέπεια άνοιξαν τον δρόμο προς αυτή την αποκοσμίκευση της πολιτικής και έγιναν άθελά τους η Κερκόπορτα για την εν θριάμβω επιστροφή των ιεροκηρύκων. Οι δικαιωματιστές, μεθυσμένοι από την ισχύ τους, έφτιαξαν μια γλωσσική Ιερά Εξέταση όπου, κατά το πρότυπο της παλαιάς βλασφημίας των θείων, μια και μόνο λέξη κάποτε αρκούσε για να στείλει κάποιον απευθείας στο κολαστήριο. Θυμίζω το προφητικό Ανθρώπινο στίγμα του Φίλιπ Ροθ.

Τώρα λαμβάνουν τα επίχειρα. Διότι τα λεκτικά τους πολεμοφόδια όσο κι αν είναι θεολογικής γομώσεως, απέναντι στην γνήσια, την γυμνή, την φωναχτή θεολογία είναι ανίσχυρα. Τι να σου κάνει η διαρκής δαιμονολογία κατά της «ακροδεξιάς», όταν οι άλλοι σου μιλούν ευθέως για τον Σατανά τον ίδιο;