ΑΠΟ ΤΗΝ MADRE TIERRA ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Πνευματικότητα, πολιτική και το χαμένο μάθημα της ελληνικής Αριστεράς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτικού λόγου –ιδίως εκείνου που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικός»– αντιμετωπίζει την πίστη του λαού μας είτε με αμηχανία είτε με ευθεία περιφρόνηση. Η πίστη παρουσιάζεται ως κατάλοιπο του παρελθόντος, ως ιδιωτική ιδιορρυθμία ή, στη χειρότερη εκδοχή, ως εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό και τη χειραφέτηση.

Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη. Παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Και το βασικό της αποτέλεσμα είναι ότι κόβει τον δεσμό ανάμεσα στον λαό και την πολιτική.

Γιατί για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας η λαϊκή πίστη δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι δόγμα προς υπεράσπιση ούτε μηχανισμός εξουσίας. Είναι τρόπος ζωής. Είναι μνήμη, πένθος, γιορτή, κοινότητα. Είναι η γλώσσα με την οποία ο λαός έμαθε να αντέχει την ήττα, την κατοχή, τη φτώχεια, την απώλεια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έμαθε να στέκεται όρθιος όταν όλα γύρω του κατέρρεαν.

Όταν αυτή η πίστη λοιδορείται, δεν αποδυναμώνεται η Εκκλησία ως θεσμός εξουσίας. Αποξενώνεται ο ίδιος ο λαός από τον συλλογικό του εαυτό. Και τότε η πολιτική μένει χωρίς κοινωνικό σώμα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς εμπιστοσύνη. Ό,τι καλύτερο για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, δηλαδή. 

Το μάθημα των Ζαπατίστας

Ένα από τα λιγότερο κατανοημένα –και συχνά αποσιωπημένα– στοιχεία της εμπειρίας των Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας είναι ότι δεν αρνήθηκαν τις τοπικές πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις των ιθαγενών κοινοτήτων. Δεν τις θεώρησαν «οπισθοδρομικές», ούτε εμπόδιο στον πολιτικό αγώνα. Αντίθετα, τις ενσωμάτωσαν πολιτικά, τις μετέτρεψαν σε έδαφος συλλογικής αξιοπρέπειας, κοινοτικής συνοχής και αντίστασης.

Γιὰ τὸν Καποδίστρια τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ

*

τοῦ ΓΙΑΝΝΗ Α. ΤΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Σινεφὶλ δὲν εἶμαι, γιὰ πολλοὺς καὶ διάφορους λόγους. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔφτιαξαν τὸ θέατρο, οἱ Χριστιανοὶ τὴ θεία λειτουργία, καὶ οἱ Δυτικοὶ περιορίστηκαν σὲ ἕνα φθηνὸ ἀλλὰ λουσάτο μέσο, στὸν κινηματογράφο, ὅπου ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἔχει νὰ ἀντικρίσει τὸ κοινό του, ὅπου τὰ ἐφὲ πᾶνε σύννεφο καὶ κατακυριεύουν τὴν ταινία, ὅπου τὸ μέσο εἶναι κατάλληλο ὡς προπαγάνδα γιὰ κάθε λογῆς δικτάτορες καὶ παράφρονες ἐναλλακτικούς, ὅπου κάθε σκηνὴ γυρίζεται 200 φορὲς ὥσπου ἀναπόφευκτα νὰ βγεῖ τὸ τέλειο (σκηνοθετικὰ τέλειο) ἀποτέλεσμα. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν λεφτὰ γιὰ ἄπειρα γυρίσματα: Τῆς εὐκολίας τὸ ἀνάγνωσμα. Ἴσως ἡ φράση, στὸ Μὲ λένε Ἀρτέμη, «πολὺ νόημα!» νὰ εἶναι ἡ τελικὴ δίκη καὶ καταδίκη γιὰ τὸν ψαγμένο καὶ μὴ κινηματογράφο. Καλῶς ἢ μᾶλλον κακῶς, αὐτὸ ἔχουμε σήμερα, ὅπως τὸν 8ο αἰώνα καὶ σ’ ὄλη τὴν Ἀρχαιότητα εἴχαμε τὶς εἰκονογραφίες καὶ τὰ ἀγάλματα. Ὅπως τότε ἐπικρατοῦσε ἡ δύναμη τῶν εἰκόνων, τώρα κυριαρχεῖ ἡ δύναμη τῆς ταινίας.

Ὅτι οἱ ταινίες ἐποχῆς ἔχουν ἕνα πολιτικὸ μήνυμα εἶναι προφανές. Οἱ 300 ἦταν ἐμμέσως καὶ μιὰ ἀπειλὴ γιὰ τὸ Ἰράν, ἕνας χαρακτηρισμός του ὡς τεράτων. Ἡ Ὑπατία στὴν Agora εἶναι μιὰ λαχταριστὴ νέα, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ὅταν δολοφονήθηκε ἦταν μιὰ μπάμπω βάσει τοῦ προσδόκιμου ζωῆς στὴν ρωμαιοβυζαντινὴ Αἴγυπτο (ἡ παρουσίασή της ὡς μπάμπως θὰ μείωνε τὸ ἀντιχριστιανικὸ μένος -πάντα οἱ ἀντιχριστιανὲς εἶναι αἰσθησιακὲς «ἁμαρτωλὲς» τὸ πολὺ 19 χρόνων), καὶ ἦταν ντυμένη ὡς πόρνη γιὰ τὰ δεδομένα καὶ τῆς παγανιστικῆς ἑλληνορωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας (βλ. σχετικὰ καὶ τὸν Πλούταρχο γιὰ τὴν ἰδεατὴ «σώφρονα γυναίκα»)· μεταξὺ ἄλλων, ἐνάντια σὲ κάθε ἱστορικότητα, στὴν ἴδια ταινία ὅσοι χαρακτῆρες προσηλυτίζονται στὸ Χριστιανισμό, ξαφνικὰ παύουν νὰ φοροῦν (τουριστικά…) ἀρχαιοελληνικὰ ροῦχα καὶ φοροῦνε κελεμπίες / χιτζάμπ (!! Ξανά: Ἰράν, πὲς ἀλεύρι…). Στὰ διάφορα ὁμηρικὰ ἔργα τοῦ Χόλυγουντ, οἱ μαῦροι Ἀχιλλέες παίρνουν ποσόστωση γιατὶ ἔτσι γουστάρουν οἱ σκηνοθέτες, ἐνῶ σὲ ταινία γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο τὴν ὁποία πλήρωσαν Ἕλληνες μεγιστάνες, ὁ Ἀλέξανδρος εἶναι μὲν Ἕλληνας 100%, ἀλλὰ εἶναι ὁμοφυλόφιλος. Στὴν ταινία Ἒλ Γκρέκο, ὁ Θεοτοκόπουλος παρουσιάζεται νὰ δικάζεται ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, κάτι ποὺ δὲν ἔγινε· ὡστόσο, κανένας ταινιοκριτικὸς ποὺ κοσκινίζει ὅλα τὰ ἐθνικιστικὰ στὸν Καποδίστρια δὲν πετάχτηκε νὰ τὸ ἐπισημάνει, σὰν ὑστερικὴ γεροντοκόρη ποὺ εἶναι, προφανῶς γιατὶ τὸν βόλευε ἰδεολογικὰ ἡ φανταστικὴ δίκη.

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

🚩...Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

🚩...Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

🚩Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά...

🚩...Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων....

...Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ. 

🔴Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση όπως ακολουθεί και μετά ξαναδιαβάστε την και ξανά και ξανά θα μας λυθούν πολλές απορίες γι'αυτό που μας συμβαίνει...

____________

"Προοδευταριό": 

ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΕΛΙΤΙΣΜΟΣ & Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Όταν ο «προοδευτικός» λόγος γίνεται περιφρόνηση.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Καθώς η κριτική στο πρόσωπο της Καρυστιανού πυκνώνει (και) από τις "αριστερές" γραφίδες -με χαρακτηρισμούς όπως «τραμπικό κόμμα», «ακροδεξιά», «εθνικιστές», «ψεκασμένοι», «αντιεμβολιαστές», «γέροντες», «αστρολόγοι» κ.λπ.- αντιλαμβάνεται κανείς την αγωνία της συστημικής ενσωματωμένης "αριστεράς". 

Όμως στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κριτική. Πρόκεται για σύμπτωμα. Και όπως κάθε σύμπτωμα, λέει περισσότερα για αυτόν που το εκφέρει παρά για τον στόχο του.

Σε επίπεδο πολιτικής ψυχολογίας, τέτοιες εκφράσεις δεν αποτελούν αντιπαράθεση θέσεων αλλά αμυντικό μηχανισμό.

Όταν εμφανίζεται μια κοινωνική φωνή που δεν προέρχεται από κόμμα, δεν μιλά με τον καθιερωμένο ιδεολογικό κώδικα, 

αντλεί νομιμοποίηση από το τραύμα, το πένθος, το ηθικό βάρος, και τον ίδιο τον Λαό, τότε απειλείται η ταυτότητα όσων έχουν μάθει να λειτουργούν ως «διαχειριστές της πολιτικής ορθότητας».

Και βέβαια, η αντίδραση τους δεν είναι διάλογος, αλλά γελοιοποίηση. Γιατί η γελοιοποίηση ακυρώνει χωρίς να απαιτεί σκέψη. Δεν πρόκειται δηλαδή για πολιτική διαφωνία αλλά για ψυχική άμυνα.

Ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιά» ή «ψεκασμένη» εδώ δεν λειτουργεί περιγραφικά.

Λειτουργεί μαγικά! Σαν λέξη-ξόρκι που επιτρέπει στον ομιλητή να μην ακούσει τίποτα άλλο.

Στην πολιτική ψυχολογία αυτό ονομάζεται ηθικός πανικός. Όταν ένα φαινόμενο δεν χωρά στα υπάρχοντα σχήματα, βαφτίζεται «επικίνδυνο» ώστε να τεθεί εκτός νομιμότητας.

Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέγεται. Σημασία έχει ποιος μιλά χωρίς άδεια. Και έτσι η έννοια της «ακροδεξιάς» γίνεται ψυχικό όπλο.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ

Θρησκευτικότητα, Πατρίδα, Οικογένεια και το Ρήγμα των Τεμπών

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Φαίνεται πως υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές όπου μια κοινωνία δεν συγκρούεται απλώς για πολιτικές επιλογές, αλλά για κάτι βαθύτερο, για το τι θεωρεί Ιερό.

Η τραγωδία των Τεμπών και το Κίνημα που γεννήθηκε από αυτήν αποκάλυψαν ακριβώς αυτό. Μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα στο βίωμα της κοινωνίας και την κυρίαρχη αφήγηση του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού- είτε στη Δεξιά είτε στην "Αριστερή" εκδοχή του.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία ή ταξική σύγκρουση. Πρόκειται για σύγκρουση κοσμοαντιλήψεων.

Όταν μιλάμε για το Ιερό εδώ, δεν μιλάμε για θεοκρατία, ούτε για εθνικισμό, ούτε για πατριαρχικά σχήματα εξουσίας.

Μιλάμε για τρεις θεμελιώδεις άξονες νοήματος που κάθε κοινωνία χρειάζεται για να σταθεί όρθια. 

Δηλαδή:

α) Υπαρξιακή θρησκευτικότητα / πνευματικότητα, όχι ως δόγμα εξουσίας, αλλά ως τρόπος να νοηματοδοτείς τον πόνο, τον θάνατο, τη θυσία, τη δικαιοσύνη.

β) Έθνος / Πατρίδα: όχι ως αποκλεισμός του Άλλου, αλλά ως ιστορική συνέχεια, συλλογική μνήμη, κοινή ευθύνη.

γ) Οικογένεια: όχι ως καταναγκαστική κανονικότητα, αλλά ως πρωτογενής δεσμός φροντίδας, απώλειας και ευθύνης.

Αυτά τα τρία δεν είναι «συντηρητικά κατάλοιπα».

Είναι προ-πολιτικά θεμέλια κάθε κοινωνικής συνοχής.

Ένα ισχυρό ρεύμα της σύγχρονης, μεταφιλελεύθερης, "Αριστεράς" και Δεξιάς αντιμετωπίζει και τα τρία με καχυποψία ή και εχθρότητα. Θεωρεί τη θρησκευτικότητα/πνευματικότητα ως ανορθολογισμό, το έθνος ως ακροδεξιά ολίσθηση, την οικογένεια ως φορέα καταπίεσης. 

Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική αποϊεροποίηση της δημόσιας ζωής της οποίας τα συμπτώματα βιώνονται στο πετσί όλων μας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε τεχνική διαχείριση(management), η δικαιοσύνη σε διαδικασία, η κοινωνία σε πληθυσμό προς διοίκηση και η ανθρώπινη ύπαρξη σε αριθμό. 

Ήρθε τελικά η ώρα να μιλήσουν οι Κασσάνδρες

Του Κώστα Καλδάρα

Μουσικοσυνθέτης/στιχουργός - εικαστικός 

- Ήρθε τελικά η ώρα να μιλήσουν οι Κασσάνδρες. Ο λόγος είναι φυσικά η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική αρένα. Με όσο πιο σύντομο τρόπο θα αναφερθώ στο ζήτημα. 

- Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει έναν πολίτη που θέλει να ασκήσει το συνταγματικό του δικαίωμα του “εκλέγειν και εκλέγεσθαι”.

- Προσωπικά προτιμώ οι υποψήφιοι της κάλπης να προέρχονται από τον λαό, κι όχι από τα πολιτικά παζάρια, από τον πλούτο, τα πολιτικά γραφεία, ή από την οικογενειοκρατία, την διαπλοκή, τους κομματάρχες, τους "φραπέδες" και τους "χασάπηδες".

Τα ζήσαμε τα ζούμε και τα πληρώνουμε όλα αυτά.  

- Η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στη ζωή μας από τους αγώνες, τα κινήματα, από την αντίσταση απέναντι στην βρωμιά, το άδικο και την εκμετάλλευση, με ένα πείσμα και πίστη στον σκοπό της, απέναντι σε ένα πρωτοφανές έγκλημα.. Χαρακτηριστικά που λείπουν σήμερα ή έχουν απαξιωθεί. Αυτά τα έχει η Μαρία Καρυστιανού και με το παραπάνω. 

- Μια πολίτης που έκανε τον πόνο της ανυποχώρητο αγώνα και διεκδίκηση.  Μια πολίτης και φυσικά μια μάνα, που παλεύει τόσα χρόνια με ένα διεφθαρμένο κράτος χωρίς να κάνει βήμα πίσω. Μια πολίτης που το σύστημα δεν μπόρεσε να την νικήσει, να την καταβάλει, να την φοβίσει, να την αναγκάσει να υποχωρήσει με αθέμιτες και αισχρές πολλές φορές πρακτικές. Γιατί λοιπόν να αμφισβητήσω το δικαίωμα της να προχωρήσει αυτόν τον αγώνα παραπέρα; Πιστεύει κανείς ότι δεν θα είναι χρήσιμη και ικανή στα βουλευτικά έδρανα; 

- Το εάν συμφωνήσω ιδεολογικά με τις θέσεις που θα προβάλει και θα προτείνει, δεν το γνωρίζω, αλλά ελπίζω ότι θα είναι μια συνέχεια, μια έμπρακτη εξέλιξη των αγώνων που έχει δώσει μέχρι τώρα. Πολλά θα ξεκαθαρίσουν στην πορεία. Το θυμικό του ελληνικού λαού το κέρδισε με το σπαθί της. Γι’ αυτό και στηρίζω την απόφαση της να πολιτευτεί. Μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα που είναι πολλά και σημαντικά, θα φανούν στο μέλλον, επειδή ένα κομματικό – πολιτικό σχήμα δεν είναι μονοπρόσωπο, (χορτάσαμε), αλλά συλλογικό. Τότε θα μιλήσουμε περί πολιτικής. 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ "ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΤΗΣ ΕE

Post2Post 

Η αυτοκαταστροφική έως τώρα πολιτική του “ιερατείου” της ΕΕ υπό την Γερμανία, έχει οδηγήσει ήδη την Ευρώπη σε συνθήκες διάλυσης λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων που συντελούνται από το 21 και μετά. 

Φάνηκε αυτό ξεκάθαρα από την ενεργειακή κρίση, το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ως βαστάζος των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στην Ουκρανία αλλά και από την άνοδο της φιλο-Τραμπικης φιλο-Πουτινικης της ακροδεξιάς σχεδόν σε όλες τις χώρες κράτη-μέλη.

✔️Το μείζον ζητούμενο αποτελεί η ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων, έτσι ώστε να προκύψει κάποτε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα, το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την εφαρμογή της μοναδικής πολιτικής που μπορεί να σώσει την Ευρώπη:

🔸Αφενός η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ενοποίηση, μέσω της αλλαγή του τρόπου που θα παράγει το χρήμα. Βάζοντας τέλος στο "κόλπο Νιξον" του 72 με το χρημα-αερα από δάνεια, και με, τη χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών για στοχευμένες αναπτυξιακές δράσεις στα κράτη-μέλη, με βάση τα συγκριτικά τους παραγωγικά πλεονεκτήματα. Και με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού θεσμού πλήρους διαφάνειας ως προς τη χορήγηση αναπτυξιακών πόρων σε κάθε κράτος-μέλος και την επιβολή αυστηρών, εξοντωτικών κυρώσεων, στους υπεύθυνους για την εκτέλεση των προγραμματισμένων αναπτυξιακών δομών, σε περίπτωση διασπάθισης (όπως και εδω από την Μητσοτάκης ΑΕ).

 Έτσι μόνο έχουν, κατά την γνώμη μου, νόημα οι προτάσεις της ομάδας Σπινέλι του Ευρωκοινοβούλιου για αντικατάσταση της αποτυχημένης συνθήκης της Λισαβόνας με ένα άλλο ευρωπαϊκό σύμφωνο στην βάση των κοινωνικών συγκλισεων.

🔸Κατά δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από την ενεργειακή της εξάρτηση από τις παλιές Μεγάλες δυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου.

 Γι αυτό, και με δεδομένη την ένδεια της και σε στρατηγικά μέταλλα, (που ούτως ή άλλως δεν επαρκούν για το "όλα από ΑΠΕ)", θα πρέπει να αναθεωρήσει τα ουτοπικά της σχέδια. Και να κερδίσει χρόνο με την αξιοποίηση των μοναδικών αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εναπομένουν σε κράτη μέλη της, αυτά της Κύπρου και της Ελλάδας Και  με πρόσβαση τους, μέσα του δίκτυου αγωγών πρόσβασης της και στα ακόμα σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου (και προσεχώς μπλε υδρογόνου) της Αραβικής χερσονήσου.

Διαφορετικά ο λογαριασμός δεν βγαίνει!

Το ΔΝΤ, η ΕΕ και η υποτέλεια

του Αχιλλέα Ομήρου
(ψευδώνυμο με το οποίο συνόδευε άρθρα του ο Λευτέρης Ριζάς)

Αναδημοσιεύουμε στη μνήμη του Λευτέρη Ριζά

(πρώτη δημοσίευση 28.04.2016)

       Το ΔΝΤ, όπως και η Ε.Ε. και τα όργανα της, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι διάφοροι άλλοι οικονομικοί και στρατιωτικο - πολιτικοί οργανισμοί (μην ξεχνάμε πρώτα απ‘ όλους το ΝΑΤΟ), δεν έχουν δημιουργηθεί για να επιδιώξουν την ευημερία και ελευθερία των λαών (των εθνών και των κρατών τους). Οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί αυτό βέβαια ισχυρίζονται και «πουλάνε» σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους. Είναι απαραίτητο να πιστέψουν οι λαοί πώς όλοι αυτοί οι θεσμοί τα όργανα τους, στα οποία συμμετέχουν μέσω των κυβερνήσεων τους, φροντίζουν με άδολη αγάπη γι΄ αυτούς.

       Ισχυρίζονται ότι φροντίζουν για την οικονομική ανάπτυξη όλων των χωρών και λαών. Ότι ακριβώς γι΄αυτό τον λόγο επενδύουν, παρέχουν δάνεια, εκδίδουν οδηγίες και κανονισμούς, διαμορφώνουν διεθνείς νόμους και συγκροτούν στρατούς για να προασπίσουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια κάθε λαού και ανθρώπου.

       Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει τίποτα από αυτά, γιατί η ίδια η ζωή, η ίδια η «πολιτεία» όλων αυτών των οργανισμών, ενώσεων κλπ κλπ κάθε ημέρα αποδείχνει το εντελώς αντίθετο: ότι δηλαδή στην πραγματικότητα είναι θεσμοί, όργανα και ενώσεις του κεφαλαίου, του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του μονοπωλιακού και χρηματοπιστωτικού. Ότι στην πραγματικότητα προσπαθούν να «συντονίσουν» την δράση όλων αυτών των μερίδων του κεφαλαίου, έτσι ώστε να εξομαλύνονται οι διαρκώς αναφυόμενες αντιθέσεις και συγκρούσεις τους από τη μια και από την άλλη όλοι αυτοί μαζί να εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους σε βάρος των λαών τους. Με κάθε μέσον: με την καθημερινή παραπλάνηση τους – την προπαγάνδα – και την «πλύση» του εγκεφάλου τους, την ανοιχτή και καλυμμένη καταπίεση τους, τον εγκλωβισμό τους σε πολιτικά σχήματα που παρά την «προοδευτική» ρητορεία τους σκοπό τους θα έχουν ακριβώς την παραπλάνηση τους και τον ιδεολογικο-πολιτικό έλεγχο τους.

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές. 

Αν είναι δυνατόν! Ξέχασε τη θεωρία της, τη διαθεματική της εργαλειοθήκη;

Κατ’ αρχάς, ο αγρότης είναι το κατεξοχήν κουήρ υποκείμενο: αντιστέκεται με πείσμα στις κυρίαρχες κανονικότητες του ευέλικτου, αστικοποιημένου, ψηφιακού νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. 

Επιμένει να ζει σε τόπο, σε εποχές, σε λάσπες. Υπονομεύει επιτελεστικά το φαντασιακό της προόδου. Είναι πιο queer και από drag brunch στην Πλατεία Καρύτση. 

Ταυτόχρονα, είναι subaltern - μιλάει, φωνάζει, κλείνει δρόμους, αλλά το κράτος τον «ακούει» όπως άκουγε η αποικιοκρατία τους «ιθαγενείς». Ως θόρυβο. Ως γραφικότητα. Ως πρόβλημα δημόσιας τάξης. Η Σπίβακ θα ενθουσιαζόταν.

Όταν, δε, προσπαθεί να μιμηθεί τον πολιτισμό του (μετα-αποικιοκράτη) Κυρίου του, εκείνος τον αντιμετωπίζει περίπου σαν λευκό τσιγγάνο – η φεράρι δίπλα στο μαντρί… 

Ο Φανόν και ο Μάλκομ Χ θα έγραφαν τόμους για τη διχασμένη ψυχοσύνθεσή του.

Και φυσικά, είναι διαθεματικός μέχρι αηδίας: ταξικά στριμωγμένος, χωρικά περιθωριοποιημένος, μορφωτικά υποτιμημένος, περιβαλλοντικά εκτεθειμένος. 

Ένα intersectional case study που θα ζήλευε μέχρι και το Πάντειο.

Είναι όμως και τρανς! Ζει σε μια μόνιμη κατάσταση μετάβασης – από πυλώνας διατροφικής ασφάλειας σε αντιδραστική συντεχνία και από ήρωας της υπαίθρου σε μπλόκο στους δρόμους. 

Ο αγρότης είναι ένα ρευστό υποκείμενο που το κράτος και ο κυρίαρχος λόγος διαρκώς ανακατασκευάζουν.

Ζακ Ελλύλ – Εξομολόγηση ενός πρώην επαναστάτη

• ResPublica, διαδικτυακό περιοδικό
(21/09/2020)

Από το βιβλίο, La foi au prix de dout, La Table Ronde, Paris 2006, σσ. 270-275. Α’ έκδοση 1980.

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπριασούλης

Ο κόσμος που θα αφήσω πίσω μου με αρρωσταίνει. Με αρρωσταίνει στην ψυχή, στο σώμα και στο πνεύμα. Ήμουν γεμάτος ελπίδα όταν στρατευόμουν, στα είκοσί μου χρόνια, για να αλλάξω την πορεία του κόσμου. Γιατί στα 1930 είχαμε ήδη δει να προβάλλει αυτός ο κόσμος της αταξίας και της καταπίεσης. Κι ελπίσαμε ότι θα μπορούσαμε να τον κάνουμε να αλλάξει κατεύθυνση, να κινηθεί προς τον άνθρωπο, την ελευθερία, την δικαιοσύνη, την αληθινή δημοκρατία… Προσπάθησα τα πάντα. Κυνήγησα όλες τις ευκαιρίες που μου φάνηκαν κατάλληλες. Σκέφτηκα πολύ. Το μόνο που κατάφερα ήταν να κατανοήσω τι συμβαίνει. Κατάλαβα. Μίλησα. Προειδοποίησα. Κι όλα αυτά δεν ωφέλησαν σε τίποτα. Τα λόγια μου δεν ακούστηκαν τη στιγμή που έπρεπε, αλλά κι όταν ακούστηκαν ήταν ήδη αργά, ο κόσμος είχε πάρει την κατηφόρα και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω για να πάρει έναν άλλο δρόμο. Όλα άχρηστα. Αναπότρεπτα, ο κόσμος έγινε ο χειρότερος δυνατός. Αλλά εμείς δεν θελήσαμε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους καπιταλιστές, τους ιμπεριαλιστές, τους αποικιοκράτες. Τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που επιθυμούσαν. Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε τους κομμουνιστές: ποτέ τους δεν θέλησαν τη δικτατορία, τις σφαγές του Πολ Ποτ, τα γκούλαγκ, την ιμπεριαλιστική ισχύ του κομμουνισμού. Μπορώ να το βεβαιώσω: οι κομμουνιστές που γνώρισα ποτέ τους δεν φαντάστηκαν ότι τα υπέροχα ιδεώδη τους θα κατέληγαν σε μια από τις ισχυρότερες αστυνομοκρατίες του κόσμου. Ποτέ ο Αϊνστάιν δεν θέλησε την ατομική βόμβα. Ποτέ κανείς καλόπιστος άνθρωπος δεν επιθύμησε όλο αυτό το κακό που συσσωρεύτηκε στις επιστήμες, στην πολιτική, στην οικονομία, στην τεχνική. Γιατί τίποτε άλλο δεν συσσωρεύτηκε παρά κακό. Είναι σαν, μ’ έναν τρόπο ακατανόητο, όλα εκείνα τα υπέροχα άνθη της προόδου να μην έδωσαν παρά καρπούς πικρούς και δηλητηριώδεις και πέραν αυτών, τίποτε. Πλέον, δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια πεποίθηση και το κώνειο.

Η γενιά μου ήταν η γενιά που μεγάλωσε μετά το 1914 και είχε ορκιστεί: «ποτέ ξανά»! Αγωνιστήκαμε λοιπόν για την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη, για μια ανάλυση πιο βαθύτερη και μια τακτική ακριβέστερη και είχαμε ήδη προαισθανθεί, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄30 τον χιτλερισμό και τον σταλινισμό. Η οπτική μας ήταν ορθή. Την ίδια στιγμή, τόσο ο καπιταλισμός όσο και ο φιλελευθερισμός ήταν για μας καταδικασμένοι. Αναζητήσαμε κάτι άλλο, δεν θελήσαμε να πιστέψουμε ούτε στη μοίρα μιας ιστορίας προδιαγεγραμμένης ούτε στη νίκη των δαιμόνων. Είχαμε ένα ιδεώδες, τη θέληση ενός κόσμου ελεύθερου και αδελφωμένου και προσπαθήσαμε να τον φτιάξουμε όσο καλύτερο μπορούσαμε. Αναζητήσαμε την ευτυχία και την ισότητα για όλους. Και να τι φτιάξαμε! Έναν κόσμο όπου δεν αναγνωρίζουμε κανένα από τα ιδανικά της νιότης μας. Ποτέ δεν υπήρξαμε άπληστοι για χρήμα, εξουσία, ισχύ και κατανάλωση. Και παρόλα αυτά, όλες μας οι προσπάθειες κατέληξαν αναπότρεπτα στο ακριβώς αντίθετο, μεταμορφωμένες και διαστρεβλωμένες. Αυτό δεν μπορέσαμε να το προβλέψουμε και όσοι από μας το κατάφεραν, δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Δεν θελήσαμε τίποτε απ΄όλα αυτά. Ξέρω βέβαια ότι αυτή η δικαιολογία, η δικαιολογία των αδύναμων και των ιδεαλιστών, δεν φτάνει. Αλλά είναι το μόνο που μπορώ να πω σήμερα, μπροστά στο βάραθρο. Και δεν υπάρχει ένας κακός που είναι ο ένοχος, ένας δικτάτορας ή μια κοινωνική τάξη. Πρέπει να βγούμε επιτέλους από αυτή την ψευδή και απλοϊκή εξήγηση της «πάλης των τάξεων« και της ευθύνης της «άρχουσας τάξης». Η «άρχουσα τάξη» χειραγωγείται και αυτή από κάποιον ισχυρότερο και όχι από τα συμφέροντά της. Όλοι παίξανε το ρόλο τους και ο καθένας το έκανε με καθαρή τη συνείδηση.

ΤΑ ΕΛΤΑ και η ΣΤΟΡΙΚΗ ΝΙΚΗ του Ζόραν Μαμντάνι με 50%

Ζόραν Μαμντάνι: Θα φέρει την… άνοιξη στη Νέα Υόρκη;

Αιφνιδιαστική νίκη για τον 33χρονο «προοδευτικό μουσουλμάνο» που ξεπέρασε τα φαβορί και φέρνει νέα δυναμική στον Δημοκρατικό αγώνα για τη δημαρχία της πολυπληθέστερης πόλης των ΗΠΑ

Του Δημήτρη Αναστασίου 

Ιστορική νίκη με 50% και πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφους, σε εκλογές με ρεκόρ συμμετοχής από το 1969! — εκτιμώμενο σύνολο 2,2 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Είναι επίσης ο πρώτος δήμαρχος της Νέας Υόρκης που ξεπερνά το 1 εκατομμύριο ψήφους από το 1969. 

Ο Ζόραν Μαμντάνι θα είναι ο 111ος δήμαρχος της Νέας Υόρκης.

Kέρδισε την εκλογική αναμέτρηση για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή λαϊκής προοδευτικής πολιτικής στην πόλη.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Νέα Υόρκη εκλέγει έναν μουσουλμάνο δήμαρχο – έναν πολιτικό που εκπροσωπεί όχι μόνο μια νέα γενιά, αλλά και μια νέα ιδέα για το τι μπορεί να σημαίνει προοδευτική πολιτική σε μητροπολιτική κλίμακα.

Η εκστρατεία του Μαντάνι ξεκίνησε με περιορισμένους πόρους, αλλά με σαφές όραμα: μια πόλη οικονομικά προσιτή και δίκαιη για όλους. Το πρόγραμμά του περιλάμβανε 

(α) πάγωμα των ενοικίων στις ρυθμιζόμενες κατοικίες, κατασκευή κοινωνικής στέγης,  

(β) δωρεάν παιδικούς σταθμούς, 

(γ) δωρεάν λεωφορεία και 

(δ) υψηλότερη φορολόγηση για τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα  με εισόδημα άνω του 1 εκατομ. 

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ

Άριστος Μιχαηλίδης 

Η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου, να εγκρίνει με ποσοστό 71% πρόταση του ευρωβουλευτή Μιχάλη Χατζηπαντέλα αφορά συγκεκριμένα την ανέγερση μνημείου στη μνήμη των θυμάτων και των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Ειδικά των θυμάτων της εισβολής. Δεν διαχωρίζει και δεν κατονομάζει ειδικά τα θύματα της ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Παρότι εξ αντικειμένου όταν ένα μνημείο αναφέρεται στην τουρκική εισβολή αυτομάτως παραπέμπει ότι είναι σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτών της Ελληνοκυπρίων, όχι των πολιτών της που ταυτίστηκαν με τους εισβολείς και πολέμησαν δίπλα τους. Αλλά, τι να κάνουμε, αυτά είναι τα γεγονότα.

Η πλειονότητα των Ελληνοκυπρίων το είδαν αυτό με ανακούφιση. Ένιωσαν ότι επιτέλους έστω και μετά μισό αιώνα αναγνωρίζεται και σημειώνεται με συμβολικό μνημείο ότι στην Κύπρο ΥΠΗΡΞΕ εισβολή από την Τουρκία. Και μάλιστα ότι συνεχίζεται η κατοχή ως μια ανοικτή πληγή εντός ευρωπαϊκού εδάφους. Δεν είναι ένα μνημείο σε βάρος της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αν θίγεται κάποιος με αυτό είναι η Τουρκία, η χώρα που πραγματοποίησε την εισβολή.

Όμως ούτε καν αυτό μπορούμε να το διαχειριστούμε με λίγη αυτοσυγκράτηση. Ελληνοκύπριοι στέλνουν επιστολές στην Ευρώπη και καταγγέλλουν αυτή την απόφαση. Η κορύφωση ήρθε από το ΑΚΕΛ με δηλώσεις του ίδιου του Στεφάνου, αλλά και από τον ευρωβουλευτή Γιώργο Γεωργίου, ο οποίος με επιστολή προς την Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα, της ζητά να αναγνωρίσει «την αναγκαιότητα ανέγερσης ενός κοινού μνημείου εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στη μνήμη των αγνοουμένων και των θυμάτων όλων των κοινοτήτων της Κύπρου για την περίοδο 1963-1974».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΚΗΣ ...Προς όλους του υποψήφιους σωτήρες της Αριστεράς...

Γιώργος Βιδάκης

🔴ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.... Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μʼ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση...

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα»

Καρλ Μαρξ....

H δική μου αριστερά“Ήταν ένας νέος ωχρός, καθόταν στο πεζοδρόμιο, χειμώνας, κρύωνε. “τι περιμένεις;” του λέω.” τον άλλο αιώνα” μου λέει.

Και χιόνιζε ήσυχα, ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο”

Τάσος Λειβαδίτης

Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.

Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.

Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.

Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σʼ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Αυτή την τάξη που εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο, σε σημείο που να γίνονται προδότες της ίδιας τους της χώρας.

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

«Πεϊρεφίτ, σας παρακαλώ να μην έχετε τους δημοσιογράφους σε υπερβολική εκτίμηση. 

Όποτε προκύπτει κάποια δυσκολία, είναι απολύτως αναμενόμενο αυτή η πανίδα να παίρνει το μέρος των ξένων, ενάντια στο έθνος του οποίου υποτίθεται ότι είναι οι εκπρόσωποι.

 Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς τέτοια χαμέρπεια - και ταυτόχρονα τέτοια έλλειψη συνείδησης της χαμέρπειας. Οι δημοσιογράφοι σας έχουν ένα κοινό με τη γαλλική αστική τάξη, το γεγονός ότι έχουν χάσει κάθε αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας. 

Για να μπορεί η αστική τάξη να συνεχίσει να δειπνεί έξω, θα αποδεχόταν οποιαδήποτε εθνική μειοδοσία. Ήδη από το 1940, ήταν πίσω από τον Πεταίν, επειδή της επέτρεψε να συνεχίσει να δειπνεί έξω παρά την εθνική καταστροφή. Τι θαύμα! Ο Πεταίν ήταν "ένας μεγάλος άνδρας". Δεν χρειαζόταν καμία λιτότητα, καμία προσπάθεια! Ο Πεταίν είχε βρει τη "λύση". Όλα θα ρυθμίζονταν υπέροχα με τους Γερμανούς. Οι καλές δουλειές θα ξαναρχίζανε.

Φυσικά, αυτό αντιπροσωπεύει το 5% του έθνους, αλλά το 5% που, μέχρι εμένα, κυριαρχούσε. Η Γαλλική Επανάσταση δεν κάλεσε τον γαλλικό λαό στην εξουσία, αλλά αυτήν την τεχνητή τάξη που είναι η αστική τάξη. Αυτή την τάξη που εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο, σε σημείο που να γίνονται προδότες της ίδιας τους της χώρας. 

ΚΟΠΤΟΡΑΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ-ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ "ΣΥΡΙΖΑ"

🔺️Ο ΣΥΡΙΖΑς της πρώτης περιόδου ήταν μια χαλαρή Ομοσπονδία του τότε ΣΥΝ με άλλες 11 συνιστώσες- κόμματα και ομάδες προσωπικοτήτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Χωρίς μέλη, η λήψη των αποφάσεων έβγαινε από την διαβούλευση αντιπροσωπιών των 12, σε ένα δυαράκι της Βαλτετσίου. 

Συγκολλητική τους ουσία ήταν το μοίρασμα της κρατικής επιχορήγησης σε 12 μέρη (αναλογικά) και ένας ασαφής στόχος ενότητας της ριζοσπαστικής Αριστεράς ενάντια στην (τότε ενιαία) νεοφιλελέ παγκοσμιοποίηση.

🔺️Στην δεύτερη περίοδο, εμπρός στις επικείμενες Κυβερνητικές ευθύνες του, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να γίνει κόμμα με μέλη και δική του οργάνωση. Τότε αποχώρησαν, σε δύο κύματα, οι συνιστώσες του και μια από τις 3 "ιδεολογικές τάσεις" του πάλαι ποτέ ΣΥΝ.

 Συγκολλητική ουσία του εναπομείναντος  σχήματος οι Κυβερνητικές ευθύνες με στόχο την έξοδο από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια. Η λήψη των κρίσιμων αποφάσεων συνέχισε να γίνεται με διαβούλευση των "τάσεων", που συνήθως θυμόντουσαν να λένε ότι είναι ιδεολογικές λίγο πριν από τα συνέδρια ή για τίποτα εκλογές για Νομαρχιακές. Για να μοιράζονται κάπως και οι Κυβερνητικές θέσεις σε μια κυβέρνηση όπου λίγη ισχύ είχαν οι κομματικές αποφάσεις/θέσεις αλλά το μοίρασμα των υπουργικών καρεκλών ανάμεσα στις επι μέρους ομάδες-φραξιες σε ενα σχήμα άκρως υπουργοκεντρικό! Αλλά και πολύ λίγο "αγκιστρωμένο" στην κοινωνία, αρα με πολύ εύκολη την ανατροπή του έργου που έκανε με την ακύρωση των μεταρρυθμίσεων του με 5-6 προεδρικά διατάγματα, όπως είδαμε να συμβαίνει από τον Ιούλιο του 19 μέχρι σήμερα...) 

Λεκτικά πολεμοφόδια, θεολογικές γομώσεις

*
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ & ΠΑΡΑΜΟΝΙΜΑ | 09:

Καιρικά σχόλια από τον ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

Τι σημαίνει ιδεολογική ηγεμονία; Να εξαναγκάζεις και τον εχθρό σου ακόμη να χρησιμοποιεί τη δική σου γλώσσα, τις δικές σου έννοιες, τη δική σου ρητορική.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εντοπίζει την συμβολική οριστικοποίηση της ήττας του Ancien Régime στην υιοθέτηση από τους αριστοκράτες απολογητές του της γλώσσας του κοσμικού διαφωτισμού. Γύρω στα 1800, ακόμη και οι οπαδοί της ελέω θεού μοναρχίας επιχειρηματολογούν κοσμικά και πεφωτισμένα. Αν θέλουν να ακουστούν, δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς…

Η εξαέρωση της αριστεράς δηλώνεται καθαρά μετά το 1989 με τη νέα ρητορική των σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων:

 εγκαταλείποντας την ταξική ανάλυση και την κριτική κατά του πλούτου, οι διάφοροι Μπλαιρ αρχίζουν να πιθηκίζουν το φιλελεύθερο ζαργκόν περί «ευκαιριών» και «ατελεύτητων δυνατοτήτων» του καπιταλισμού.

Σήμερα, ζούμε μια παρόμοια ιστορική στιγμή. Σε μια κυκλική κίνηση, το φιλελεύθερο ζαργκόν ξαναδίνει τη θέση του στην ωμή θεολογία. Δεν υπάρχει θέση για πολιτική λεπτολογία και ανάλυση. Στην κονίστρα δεν πολεμούν πλέον σκληρά συμφέροντα ή εξωραϊσμένες προσδοκίες: γιγαντομαχούν αυτοπροσώπως το Αγαθό και το Πονηρό, οι μάρτυρες και οι εγκληματίες, ο Θεός και οι εχθροί του.

Φυσικά οι ΗΠΑ, η Δύση ολόκληρη, έχουν μακρά παράδοση στην εκκοσμίκευση της θεολογικής γλώσσας του μεσσιανισμού. Όλα τα πολιτικά κινήματα των Νέων Χρόνων είναι μασκαρεμένες θρησκείες. Όμως αυτή η νέα πολιτική η ασκούμενη ουσιαστικά από του άμβωνος είναι ποιοτικά ένα σημείο καμπής.

Ήδη ο γουοκισμός και η πολιτική ορθοέπεια άνοιξαν τον δρόμο προς αυτή την αποκοσμίκευση της πολιτικής και έγιναν άθελά τους η Κερκόπορτα για την εν θριάμβω επιστροφή των ιεροκηρύκων. Οι δικαιωματιστές, μεθυσμένοι από την ισχύ τους, έφτιαξαν μια γλωσσική Ιερά Εξέταση όπου, κατά το πρότυπο της παλαιάς βλασφημίας των θείων, μια και μόνο λέξη κάποτε αρκούσε για να στείλει κάποιον απευθείας στο κολαστήριο. Θυμίζω το προφητικό Ανθρώπινο στίγμα του Φίλιπ Ροθ.

Τώρα λαμβάνουν τα επίχειρα. Διότι τα λεκτικά τους πολεμοφόδια όσο κι αν είναι θεολογικής γομώσεως, απέναντι στην γνήσια, την γυμνή, την φωναχτή θεολογία είναι ανίσχυρα. Τι να σου κάνει η διαρκής δαιμονολογία κατά της «ακροδεξιάς», όταν οι άλλοι σου μιλούν ευθέως για τον Σατανά τον ίδιο;

Το κρεσέντο του κου Ρούπου συνεχίζει

 

Ο φερόμενος ως κωμικός κος Ρουπος συνεχίζει το κρεσέντο παραλογισμού λέγοντας ότι τον αναφέρουν  ως Αλβανό με ρατσισμό και πρόθεση να τον υποβιβασουμε.

Ο κος Ρουπος είναι πολύ μικρός και θα του πω μερικές ιστορίες. Το 92 ήμουν φοιτητής ακόμα και έπιασα κουβέντα με έναν Αλβανό που λίγους μήνες πριν είχε έρθει στην Ελλάδα. Μου έλεγε ότι ήρθε στο τόπο μας μόλις άνοιξε τα σύνορα ο Χότζα με ένα παντελόνι και μία μπλούζα. 

Ζώνη δεν είχε και στη διαδρομή επειδή του έπεφτε το παντελόνι βρήκε ένα σύρμα από μια οικοδομή και το έδενε για να μην πέφτει. Μου περιέγραφε πως είχαν ρεύμα μόνο για λίγες ώρες στην Αλβανία και επειδή με εμπιστεύτηκε με ρωτούσε που μπορεί να φυλάξει τα χρήματα που είχε βγάλει ήδη από τα μεροκάματα του. Του λέω στην τράπεζα.

Μου λέει αποκλείεται. Στην τράπεζα είναι πίσω από τον γκισέ άνθρωποι του κόμματος και βλέπουν πως και τι έβγαλες.

Τέλος πάντων από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Οι Αλβανοί προκοψανε έχουν γίνει αφεντικά και μπράβο τους.

''Οι ολέθριες συνέπειες της αφθονίας''

Του Δημήτρη Βασιλειάδη                                                 

    Το παρακάτω απόσπασμα απ΄ τη συζήτηση ανάμεσα στον Καστοριάδη και τον Οκτ. Πας, που είχε να κάνει με την καταλυτική επιρροή της κατανάλωσης, ή της αφθονίας στην ''εξέλιξη'' του ανθρώπου, είναι παρμένο απ΄ το βιβλίο των εκδ. ''Πόλις'', με τίτλο ''Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας'', σε επιμέλεια της Τέτας Παπαδοπούλου.                                            

   Κ. Καστοριάδης :  ''Την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα θα την χαρακτήριζα ''εξαπλωμένη έρημο''. Για να απαντήσουμε στο ερώτημα ''ποιός εξαπλώνει αυτή την έρημο ;'' πρέπει να απορρίψουμε όλες τις έως τώρα γνωστές θεωρίες της ιστορίας. Δεν υπάρχουν πια ''συνωμοσίες του κεφαλαίου'', δεν υπάρχουν ''κακοί''. Κι όμως, τα πάντα συντρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση, προς την κατεύθυνση της διαφθοράς, που έχει πλέον γίνει συστηματική της αυτόνομης εξέλιξης της τεχνοεπιστήμης, που κανείς δεν ελέγχει και βεβαίως, της αγοράς.   

     Σήμερα, δεν μας απασχολεί πλέον, εάν τα προϊόντα που παράγουμε είναι χρήσιμα. Το μόνο που μας απασχολεί είναι, εάν θα πωληθούν και ίσως ούτε καν αυτό, διότι ξέρουμε ότι έτσι κι αλλιώς θα πωληθούν μέσω διαφήμισης.''    

    

     Οκτάβιο Πας :  ''Πιστεύω πως εκείνο που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η γενικευμένη παθητικότητα των ανθρώπων, η οποία νομίζω συνδέεται με την απαταγώδη αποτυχία του επαναστατικού κινήματος του 20ου αιώνα.            

                                          

     Μετά την αποτυχία του κομμουνισμού βρεθήκαμε μπροστά σε μια ''ιστορική παύση'', σε ένα κενό. Δεν έχουμε ιστορικά προτάγματα, ενώπαράλληλα ανεχόμαστε την παρούσα κατάσταση που καταστρέφει τις αξίες και μεταμορφώνει τη σύγχρονη κοινωνία σε κοινωνία κατανάλωσης...         

Αριστερά και woke ιδεολογία

Του Ανδρέα Ρεου

Αν οι Δημοκρατικοί δεν είχαν αφομοιώσει τη woke ιδεολογία , οι ρεπουμπλικάνοι δε θα νικούσαν ποτέ. Επίσης δε θα είχε έρθει ποτέ στην Ευρώπη, παρά μόνο ως θλιβερή καρικατούρα και πάντως όχι ως ηγεμονεύουσα ιδεολογία. Οι ΗΠΑ τις προσέδωσαν ηγεμονικό πλεονέκτημα.  

Οι Ρεπουμπλικάνοι εκμεταλλεύτηκαν απλώς τη λογική του αυτονόητου. Αυτό έκανε και ο Κερκ, εκμεταλλεύτηκε το κενό λογικής. Δεν ανέπτυξε κάποια δική του ρηξικέλευθη ιδεολογία, δεν ήταν κάποιος σπουδαίος στοχαστής που ανέπτυξε κάτι καινοτόμο. Απλώς αποδομούσε την πρόδηλη παράνοια και γελοιότητα.   

Η δε, ευρωπαϊκή αριστερά, έβαλε τα χέρια της κι έβγαλε τα μάτια της, αντιγράφοντας τους Δημοκρατικούς και κατάντησε μια κακή αντιγραφή αμερικανικού αριστερισμού, χρηματοδοτούμενου από τους μεγάλους παίχτες του παγκόσμιου μονεταρισμού.

Οι Υπαρκτές Οργανώσεις της Αριστεράς

Του Δημήτρη Μπελαντή

Οι  Υπαρκτές Οργανώσεις της Αριστεράς - ανοσιες  απογευματινές  σκέψεις ενός  αιρετικού η αποσυναγωγου που δεν θα τις βρείτε αλλού 

Η ανάγκη της αποστασιοποίησης και της μακρινής ματιας . 

Οι  υπαρκτές οργανώσεις της Αριστεράς έχουν μια Ιστορία και ένα παρόν .Η Ιστορία τους  είναι πολύ σημαντικότερη απο το παρόν. Με τον κίνδυνο να γίνω δυσάρεστος, δεν με νοιαζει, θα προεικαζα ότι το μέλλον τους ,όπως φαίνεται ως τώρα, είναι λιγότερο σημαντικό  και ευεπιφορο από το ήδη  μίζερο παρόν τους.

Θα εξαιρέσω το ΚΚΕ, που είναι ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο.Οχι ευχάριστο κεφάλαιο, αλλά ...ανήκει σε άλλο είδος Λογοτεχνίας Τρόμου από τις υπόλοιπες.πχ Μυστικά Τάγματα η Ιστορία των Μασονιων, μυστικές τελετουργίες  κλπ .

Η σημερινή κατάσταση των  υπαρκτών οργανώσεων της Αριστεράς, με διαβαθμίσεις , καθώς δεν είναι σίγουρα  όλες το ίδιο, είναι ένας συνδυασμός δογματισμού και φιλελευθερισμού.Η σεχταρισμου  και οπορτουνισμου, που έγραφε ο αείμνηστος Ευτυχης Μπιτσάκης .

 Δογματισμού όσον αφορά τον Γενέθλιο Μύθο ( σταλινικό, τροτσκιστικό, Μ- Λ, λενινιστικό αναρχικό,ιδιάζοντα  κλπ) .Πλέον υπάρχουν και ενδιαφέροντες συνδυασμοί : πχ αναρχοσταλινισμος.Ο,τι ξεφεύγει από τον γενέθλιο μύθο ,είναι επικίνδυνο και παραπλανητικό , περιμένουμε την καθοδήγηση να μας  το εξηγήσει  υπομονετικά .