Η σύγχρονη Αριστερά και η απουσία κοινωνικού και ψυχικού Νοήματος

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην ιστορική Αριστερα ( με συμβατικό χρονικό όριο το 1989 - 1991, την πτώση δηλαδή του " Υπαρκτού Σοσιαλισμού" αλλά και την μεγάλη ήττα των εργατικών και απελευθερωτικών  κινημάτων διεθνώς ) και την τωρινή,των τελευταίων δεκαετιών, είναι η σχέση  των κομμάτων και  οργανώσεων της  αλλά και του κόσμου της συνολικά  με την παραγωγή και την βίωση του συλλογικού  νοήματος.Με την παραγωγή και την υπεράσπιση μιας συλλογικής ταυτότητας.

Είμαι από τους τελευταίους,και αυτό προκύπτει και από τα γραπτά μου, που θα εξιδανίκευαν την ιστορική Αριστερα ( εδώ έντασσω την μαρξιστική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της, την μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατία, τις περισσότερες μορφές αναρχισμού, και κάποια άλλα μορφώματα ).Οι οργανώσεις /κόμματα αλλά οπωσδήποτε  και ο λαός  της Αριστερας άλλαξαν ριζικά τον σύγχρονο κόσμο, περιλαμβανομένου και του ίδιου του  καπιταλιστικού συστήματος.Αυτο,όμως,  δεν αλλάζει ότι,ιδίως οι πολιτικές οργανώσεις, ήταν ικανές και για το καλύτερο και το πιο ιερό, αλλά  ταυτόχρονα και για το χειρότερο.Και για την μεγαλύτερη αυτοθυσία αλλά ( ιδίως στην περίπτωση του σοβιετικού κομμουνισμού) και για την μεγαλύτερη παλιανθρωπια,αδικία  και εξουσιαστικη αφινιαση.Και ο κόσμος της Αριστεράς δεν ήταν πάντοτε αθώος : όταν γίνονταν οι Δικές της Μόσχας, απέξω από το Κτίριο των Συνδικάτων, όπου γινόταν οι δικες, χιλιάδες λαού ζητούσαν τα κεφάλια των προδοτων, και δεν ήταν όλοι τους  αναγκασμένοι και  με το όπλο στον κρόταφο.Για να μην μιλήσω για πολλούς από τους εργάτες οπαδούς του πλειοψηφικού SPD το 1919 στη Γερμανία, που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την δολοφονία  των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ,αρκεί να παίρναν το μεροκαματο.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ και ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Του Σπύρου Καναλιώτη

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία με το «πρώτα ο άνθρωπος», «τα Μνημόνια δεν είναι μονόδρομος» και «όχι στα Μνημόνια». Το δημοψήφισμα του Ιουλίου επιβεβαίωσε ακόμη πιο καθαρά αυτή την πολιτική εντολή. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Η κωλοτούμπα χρειάστηκε ένα νέο αφήγημα: «δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο», «κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει», «δεν υπήρχε άλλη επιλογή».

Το TINA δεν χρειάζεται να υποστηρίξει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι καλή. Λέει κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό: μπορεί να μην είναι καλή, αλλά δεν υπάρχει άλλη. Έτσι η πολιτική επιλογή μετατρέπεται σε οικονομική αναγκαιότητα, ο πολιτικός συσχετισμός σε αντικειμενικό όριο και η υποχώρηση σε πράξη ρεαλισμού.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της ιδεολογικής μετατόπισης. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως υπεράσπιση της αγοράς. Αρκεί να εγκαταστήσει την πεποίθηση ότι ορισμένες πολιτικές, όσο άδικες ή ανεπιθύμητες κι αν θεωρούνται, είναι στην πράξη αναπόφευκτες. Τότε η πολιτική παύει να είναι η διεκδίκηση του διαφορετικού και γίνεται η διαχείριση του δεδομένου.

Αποσύρεται η αριστερά από την αφύπνιση;

από Antonello Cresti - 25/08/2026

Πηγή: Στη Λούκα Βερίτας

Εδώ και αρκετό καιρό, κάτι φαίνεται να κινείται στο προοδευτικό στρατόπεδο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αλεξάνδρα Οκάσιο-Κορτέζ έχει χαρακτηρίσει μια συγκεκριμένη εποχή αφύπνισης «τρέλα». Η Σούζαν Νάιμαν έχει υποστηρίξει ότι η αφύπνιση είναι ακόμη και δομικά ξένη προς την παράδοση της αριστεράς. Ακόμα και στην Ιταλία, δεν υπάρχει έλλειψη αποστασιοποίησης και επανατοποθέτησης. Πολύ καλό. Αλλά πριν χαιρετίσω αυτή τη μετατόπιση ως μια μεταστροφή στην κοινή λογική, θα περίμενα.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η εγρήγορση και η πολιτική ορθότητα δεν ήταν απλώς μια συλλογή παρανοήσεων: έγιναν μια κοινωνική παθολογία. Αυτή είναι μια κρίσιμη διάκριση. Μια ιδεολογία μπορεί να εγκαταλειφθεί με μια πολιτική δήλωση. Μια παθολογία, από τη στιγμή που έχει διεισδύσει στον πυρήνα μιας κοινωνίας, συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα ακόμη και όταν οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για να την περιγράψουν αλλάζουν. Έχει επηρεάσει σχολεία, πανεπιστήμια, επικοινωνίες, πολιτισμό, θεσμούς, δημόσια γλώσσα, ακόμη και καθημερινές σχέσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια απλή μεταστροφή από εκείνους που την τροφοδότησαν δεν ισοδυναμεί με καμία περίπτωση με την θεραπεία του οργανισμού.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος, ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρων, λόγος για να διατηρούνται κάποιες αμφιβολίες: ένας πολιτισμικός λόγος θα μπορούσε επίσης να είναι μια στρατηγική επιλογή. Το κίνημα της αφύπνισης πράγματι συγκρούεται, σε πολλά ζητήματα, με ένα τμήμα του παραδοσιακού ή φονταμενταλιστικού ισλαμικού κόσμου. Αν η δυτική αριστερά βλέπει τη μετανάστευση, ιδίως τη μετανάστευση από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, ως μια εκλογική δεξαμενή που προορίζεται να αποκτήσει αυξανόμενο βάρος, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την αντίφαση. Μπορεί στη συνέχεια να ανακαλύψει ότι ορισμένες μάχες ταυτότητας, που κάποτε θεωρούνταν απαραίτητες, έχουν γίνει εκλογικά δυσκίνητες.

Και εδώ εγείρεται η υποψία μου. Τι γίνεται αν η υπέρβαση της αφύπνισης δεν είναι η επιστροφή της αριστεράς στον οικουμενισμό, την κοινωνική κεντρικότητα και την ατομική ελευθερία, αλλά απλώς η προσαρμογή της σε ένα νέο κοινωνικό και εκλογικό μπλοκ; Δεν υποστηρίζω ότι αυτό ισχύει απαραίτητα. Λέω ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση για να αγνοηθεί. Η πολιτική, άλλωστε, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια που εκφέρει, αλλά και από τους κοινωνικούς κόσμους που επιλέγει να αντιπροσωπεύει.

Το Μανιφέστο της Αριστεράς χωρίς Woke: Να τι γράφει η Σούζαν Νάιμαν

Alessio Mannino - 26 Αυγούστου 2026

Πηγή: Inside Over

Η αριστερά ξεκινά ξανά από... τον δέκατο όγδοο αιώνα. Αυτή η κάπως ανόητη μικρή φράση που χρησιμοποιείται για να χλευάσει την συνεχιζόμενη κρίση ταυτότητας της ιταλικής αριστεράς συνοψίζει τέλεια τη σκέψη της Σούζαν Νάιμαν, μιας Αμερικανίδας φιλοσόφου που μετακόμισε στη Γερμανία, στο Φόρουμ του Αϊνστάιν στο Πότσνταμ. Η Νάιμαν έκανε όνομα σε ανύποπτες εποχές, ήδη από το 2025, με ένα βιβλίο που θα μπορούσε τώρα να είναι το μανιφέστο της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και του Τζουζέπε Κόντε : Η Αριστερά Δεν Είναι Woke (Utet, 2025). Η οριστική διατύπωση, στην πραγματικότητα, υποκρύπτει μια υποθετική: για τη Νάιμαν, η Αριστερά δεν θα έπρεπε να είναι woke. Κάτι που απέχει πολύ από το να είναι δεδομένο.

Μεταξύ διαθεματικότητας και κουλτούρας ακύρωσης

Ο όρος «Woke» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κουλτούρα που γεννήθηκε από τις αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες του κινήματος Black Lives Matter το 2013 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα καθαρά αμερικανικό φαινόμενο που έχει τις θεωρητικές του ρίζες στη διαθεματικότητα (intersectionality), την ιδέα της σύνδεσης ισχυρισμών φυλετικής, έμφυλης, κοινωνικής και οικονομικής ταυτότητας, της ανάδειξής τους έναν προς έναν, της πρόσθεσής τους και της διασταύρωσής τους. Με την πάροδο των ετών, έχει συμπέσει με την καταγγελία κάθε διακριτής διάκρισης, ακόμα και εκεί που κανείς δεν είχε ονειρευτεί ποτέ να την υποστεί. Το αποτέλεσμα ήταν μια έκρηξη διορθωτικών εφευρέσεων και απαιτήσεων για λογοκρισία: από τη γραπτή γλώσσα (το schwa και τον αστερίσκο) έως τη θεσμική γλώσσα («εορταστική περίοδος» αντί για «Χριστούγεννα»), από τις σεξουαλικές σχέσεις («κιτ συναίνεσης» πριν από την ολοκλήρωση της σεξουαλικής επαφής) έως τις αυτοδηλώσεις του αντιληπτού φύλου (μη δυαδικό, ρευστό φύλο, queer φύλο σε πανεπιστημιακές φόρμες), από την τέχνη και τη λογοτεχνία («γυναικοκτονία» του Ντον Χοσέ στην Κάρμεν του Μπιζέ), στον κινηματογράφο (όχι στη Χιονάτη της Disney, το θύμα ενός μη συναινετικού φιλιού). Κ.λπ., κ.λπ., μέχρι το σημείο της φθίνουσας μισαλλοδοξίας με τη μορφή της κουλτούρας της ακύρωσης, της παραμόρφωσης αγαλμάτων και της φαντασιώσεων για την ηθικολογική επανεγγραφή των βιβλίων ιστορίας.

Η κοινωνία χωρίζεται σε φυλές

Κλιμουνισμός

Marcello Veneziani - 21 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Αυτό το καλοκαίρι, γεννήθηκε μια νέα ιδεολογία και ένα νέο παγκόσμιο κίνημα: ο κλιματικός κομμουνισμός. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος ή μια δυσνόητη φιλοσοφική έννοια, αλλά, στην ουσία, η νέα κλιματική ιδεολογία που σαρώνει την παγκόσμια αριστερά και μοιάζει με τον «παππού» της, τον κομμουνισμό, από τον οποίο πήρε το όνομά της, και όχι μόνο. ​​Εξερράγη μετά από ένα καυτό καλοκαίρι που, σύμφωνα με τους αποκαλυπτικούς αριστερούς, θα μας λείψει το επόμενο καλοκαίρι, επειδή η ζέστη θα γίνει μόνο πιο ζεστή. Περισσότερο από χθες, αλλά λιγότερο από αύριο: ο προοδευτισμός ισχύει πλέον μόνο για τις θερμοκρασίες και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η ιδεολογικά φορτισμένη μάχη για το κλίμα γίνεται συνέχεια του Μανιχαϊσμού και της ταξικής πάλης σε άλλα πλαίσια και με άλλα μέσα. Ακολουθεί το πρότυπο των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτισμικών πολέμων του παρελθόντος. Ο Εχθρός, όπως και χθες, είναι ο αντιδραστικός, ο φασίστας-φιλελεύθερος και ο τεχνο-αγοραίος, καθισμένοι σαν άρπυιες στα μέσα παραγωγής και κατανάλωσης, και συνοψισμένοι από τον αρνητή. Χθες, ήταν αυτός που αρνήθηκε τα στρατόπεδα εξόντωσης. Σήμερα, είναι αυτός που αρνείται την κλιμάκωση της κλιματικής αλλαγής και τη σοβαρή ανθρώπινη ενοχή. Ο σημερινός εχθρός, όπως ακριβώς ειπώθηκε για τον χθεσινό εχθρό, επιδιώκει να παρουσιάσει ως φυσικό, αναπόφευκτο, αυτό που στην πραγματικότητα είναι καρπός κυνικής χρήσης, κακοποίησης και εκμετάλλευσης από μια τάξη ισχυρών και αδίστακτων ατόμων. Δεν είναι η φύση που είναι μητριά, αλλά το ανθρώπινο θηρίο που κρύβεται πίσω από τη φύση ή το καθησυχαστικό «πάντα έτσι ήταν» η χειραγώγηση του κλίματος και, επομένως, της κοινωνίας.

Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

Πριν έρθουν οι ΜΚΟ και η συστημική αριστερά, ο Αλεξανδρινός Βαγγέλης Πισσίας , στην πρωτοβουλία "Ένα καράβι για την Γάζα" είχε άλλη ματιά στο σπάσιμο του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας!

Μετά ήρθαν οι ΜΚΟ και  μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

Διαβάστε το:

Από Χριστόφορος Τριαντάφυλλος

Η ανάλυση των Μαρξιστών της Μέσης Ανατολής για την «ΜΚΟ-ποίηση» (NGO-ification)

Η κριτική των Αράβων και Παλαιστινίων μαρξιστών (όπως ο George Habash ιστορικά, αλλά και σύγχρονων διανοουμένων) απέναντι στην εισβολή των ΜΚΟ και των στολίσκων στον παλαιστινιακό αγώνα είναι καταπέλτης.

Η μαρξιστική θεωρία αναλύει τον κίνδυνο αυτόν μέσα από τέσσερις βασικούς άξονες:

1. Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

    Η θέση τους: Οι ΜΚΟ και οι στολίσκοι μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

    Ο κίνδυνος: Ο Παλαιστίνιος παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό υποκείμενο που μάχεται για τη γη και την ελευθερία του, και μετατρέπεται σε έναν «παθητικό δέκτη φιλανθρωπίας» που χρειάζεται τρόφιμα, φάρμακα και πάνες. Αυτό βολεύει τον ιμπεριαλισμό, γιατί σβήνει τα αίτια της σύγκρουσης.

2. Η θεωρία του «Απορροφητήρα Κραδασμών»

    Η θέση τους: Οι ξένες χρηματοδοτήσεις και οι ανθρωπιστικές αποστολές λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

    Ο κίνδυνος: Όταν ο πληθυσμός βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης, η φυσική κατάληξη είναι η εξέγερση (Ιντιφάντα). Οι ΜΚΟ, προσφέροντας την ελάχιστη δυνατή βοήθεια για την επιβίωση, «εξαγοράζουν» την κοινωνική ειρήνη και σαμποτάρουν την επαναστατική δυναμική των μαζών.

Ο νέος φανατισμός και η ενιαία σκέψη

Francesco Petrone - 12 Αυγούστου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Η Αριστερά έχει μετακινηθεί από τον μύθο της ισότητας στον ελιτίστικο ηθικισμό. Έχει την ίδια δομή με τον Προτεσταντισμό, μόνο που αντί για τον Θεό, υπάρχει η «Ιστορία».

Με τον Λούθηρο, ο ιερέας εξαλείφεται και γεννιέται η πρώτη μαζική ηθική ανωτερότητα: Εργάζομαι, εξοικονομώ, είμαι εγκρατής, οπότε ο Θεός με ευλογεί. Και εσείς, που τα πάτε άσχημα, είναι δικό σας λάθος. Είναι επίσης το πνεύμα που δημιούργησε το έδαφος για τον καπιταλισμό.

Έπειτα έρχεται ο Διαφωτισμός και αλλάζει τον Θεό. Δεν είναι πλέον Θεός, είναι η Λογική. «Υπακούστε επειδή είμαι λογικός, αποτελεσματικός, προοδευτικός. Εσείς είστε οπισθοδρομικοί». Γεννιέται ο ηθικισμός της παραγωγικότητας.

Με τον Αποικιοκρατισμό, γίνεται: «Εμείς έχουμε την Επιστήμη, εσείς έχετε τις δεισιδαιμονίες». Γεννιέται ο ηθικισμός του λευκού ανθρώπου.
Πουριτανική-Βικτωριανή ρίζα: «Είμαι πολιτισμένος». Κανόνες, ηθική, τάξη.
Ρίζα του Διαφωτισμού: «Είμαι λογικός». Βολταίρος, Καντ, η Εγκυκλοπαίδεια. Η λογική υπερισχύει της παράδοσης. Και ποιος έχει λογική; Ο διανοούμενος, ο τεχνικός. Ποιος δεν έχει; Ο λαός. Σήμερα, οι «λαϊκιστές», οι «προκαταλήψεις». Η ηθική ανωτερότητα του ειδικού γεννιέται: «Δεν καταλαβαίνεις, εμπιστεύσου την επιστήμη».

Και η Νέα Αριστερά τα έχει πάρει όλα και τα έχει εκκοσμικεύσει:
Πουριτανός: «Είμαι ασφαλής επειδή εργάζομαι και είμαι νηφάλιος».
Φωτισμένος: «Είμαι ασφαλής επειδή είμαι λογικός».
Νέα Αριστερά: «Είμαι ασφαλής επειδή είμαι αντιρατσιστής, περιβαλλοντολόγος, προοδευτικός, συμπεριληπτικός».
Είναι πάντα προκαθορισμός. Δεν χρειάζεται να πείσεις, πρέπει να προσηλυτιστείς. Αν δεν σκέφτεσαι όπως εγώ, δεν κάνεις λάθος: είσαι κακός.

Γράμμα στον Χρόνη (Μίσσιο)…Νίκος Καλογερόπουλος…! (βίντεο)

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό». Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν η αριστερά χάνει τη σύνδεσή της με τον λαό

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό».

Από τις λαϊκές ρίζες στις πολιτισμικές ελίτ, ένας μετασχηματισμός που επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα και την πολιτική συναίνεση.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι


Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι εντοπίζει τη μετάβαση από την ιστορική αριστερά, βαθιά ριζωμένη στη βάση και τις τοπικές κοινότητες, στο σημερινό προοδευτικό σύμπαν, που κατηγορείται ότι έχει χάσει την επαφή με τον λαό υπέρ των πολιτιστικών και πολιτικών ελίτ. Μέσα από μια σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές κατηγορίες δεξιάς και αριστεράς δεν επαρκούν πλέον για να ερμηνεύσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου το πραγματικό χάσμα βρίσκεται μεταξύ του λαού και των ολιγαρχιών, του κέντρου και της περιφέρειας, του ανήκειν και της αποστασιοποίησης . (NR)

Οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί εναντίον των κομμουνιστών του παρελθόντος, εκείνων πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εκτός από το ότι είχαν μια πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό. Στους εορτασμούς της Ενότητας, μιλιόταν διάλεκτος, απολαμβάνονταν παραδοσιακά πιάτα, παιζόταν λαϊκή μουσική, ακόμη και τα παιχνίδια με έπαθλα ήταν παραδοσιακά. Το σύμβολο του PCI, σχεδιασμένο από τον ζωγράφο Ρενάτο Γκουτούζο, απεικόνιζε την ιταλική τρίχρωμη σημαία, αν και μισοκρυμμένη πίσω από την κόκκινη σημαία με το αστέρι, το σφυροδρέπανο. Η ταύτισή τους με τον λαό, τις αρχές και τις ανάγκες του, και η συγκεκριμένη δράση του πυκνού δικτύου ενώσεων που δημιούργησαν οι κομμουνιστές με την γενναιόδωρη εθελοντική εργασία των αγωνιστών τους, ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας τους. Ήταν, με τον δικό τους τρόπο, ιεραπόστολοι μιας ιδέας: μιας τρομερής, φρικτής, αλλά μιας ελπίδας που διατηρήθηκε για γενιές. Οι κληρονόμοι τους - τους οποίους κανείς δεν ξέρει καν πώς να αποκαλέσει προοδευτικούς, αριστερούς ή ευρέα στρατόπεδα - έχουν ένα σαφές πρόβλημα με τον λαό, αποδεικνύοντας ότι οι κατηγορίες αριστεράς και δεξιάς - που διατηρούνται ζωντανές από τα συγκλίνοντα συμφέροντα και των δύο μισών του συστήματος - δεν περιγράφουν τη σύγχρονη κοινωνία. Υψηλά και χαμηλά, ο λαός και η ελίτ (ή μάλλον, οι ολιγαρχίες συν τις ημι-μορφωμένες τάξεις υποστήριξης), το κέντρο και η περιφέρεια, αποτυπώνουν πολύ καλύτερα τη σημερινή σύγκρουση.

Β. Ασημακόπουλος: Τρεις αιώνες σοσιαλιστές και τα κοινωνικά προτάγματα σήμερα

Ο Βασίλης Ασημακόπουλος νομικός του Εργατικού Δικαίου και διδάσκων στα Τμήματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή το νέο του βιβλίο «Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήσης. 

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Η διανοητική πυρά!

από την Andrea Zhok - 19 Ιουνίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Χθες, μετά τη δημοσίευση των ερωτήσεων για τις τελικές εξετάσεις, η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» εξαπέλυσε μια εικονοκλαστική οργή.

 Πρώτον, ο Christian Raimo εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση στα επιλεγμένα ερωτήματα, κατηγορώντας το υπουργείο ότι «κήρυξε τον πόλεμο στους νέους» (ρε Raimo, τι συμβαίνει με αυτόν τον υπερβολικά εκτεταμένο αρσενικό πληθυντικό; Δεν σου λειτούργησε το κουμπί με τον αστερίσκο;). Λίγο
αργότερα, η Sinistra Italiana χρησιμοποίησε ξανά την ανάρτηση του Raimo, μεταφράζοντάς την στα ιταλικά, για να πει ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Δεν θα επιχειρήσω καν να εμβαθύνω στις λεπτομέρειες της κριτικής, επειδή -όπως πάντα- δεν πρόκειται για επιχειρηματολογικές λεπτομέρειες, αλλά μάλλον για συναισθηματική αποστροφή που κρύβεται μέσα σε λέξεις.
Ένα απόσπασμα, ωστόσο, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, και είναι αυτό στο οποίο διαμαρτύρονται για το ίδιο το γεγονός της παράθεσης ενός βιβλίου του κοινωνιολόγου Frank Furedi σε μια ερώτηση. Για να κατανοήσουμε τη δραματική φύση της κατηγορίας, για τον Raimo είναι σαν να είχε εμφανιστεί ένα απόσπασμα από το "Passage to the Woods" σε ένα απόσπασμα, και παραθέτω: "ένα απόσπασμα από τον Charlie Kirk ή ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Passage to the Woods".

Ας σημειώσουμε τον μηχανισμό.
Για τον Raimo (και για τη σημερινή "αριστερή" διανόηση), το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το περιεχόμενο που προτείνεται, αλλά η προέλευσή του. Το περιεχόμενο είναι πάντα αδιάφορο, δεν αξιολογείται καν, δεν ρέει μέσω νευρωνικών κυκλωμάτων αλλά συναντά ένα προκαταρκτικό φράγμα. Υπάρχουν συγγραφείς, εκδότες, άνθρωποι που "δεν είναι κοσέρ", ακάθαρτοι, απόκληροι, στους οποίους δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να "διαφθείρουν τη νεολαία" (η περίφημη κατηγορία κατά του Σωκράτη).
Το διανοητικό κάψιμο των βιβλίων ως δεύτερη φύση.

Βασίλης Ασημακόπουλος: «Προϋπόθεση ύπαρξης της Αριστεράς η σύγκρουση όχι η διαχείριση»

6 Ιουνίου, 2026

Συνέντευξη στον Νίκο Δαμιανάκη

Οι μετασχηματισμοί των κομματικών συστημάτων, η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και η αναζήτηση νέων κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών επαναφέρουν στο προσκήνιο το ερώτημα για τη φυσιογνωμία και τις προοπτικές της Κεντροαριστεράς.

Το Kommon προσεγγίζει αυτή τη συζήτηση με μια σειρά συνεντεύξεων που θα επιχειρήσουν να αναλύσουν το παρελθόν και το μέλλον της Αριστεράς.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Βασίλης Ασημακόπουλος, δικηγόρος-πολιτικός επιστήμονας, διδάσκων στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης επιχειρεί να προσεγγίσει αυτά τα ζητήματα μέσα από μια ιστορική και πολιτική και επιστημονική οπτική, συνδέοντας την ελληνική εμπειρία με τις ευρύτερες εξελίξεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Ο Β. Ασημακόπουλος προσεγγίζει την πορεία του ΠΑΣΟΚ και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας μέσα από μια ιστορική και συγκριτική οπτική, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές φάσεις εξέλιξης της σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης από τον 19ο αιώνα έως σήμερα. Υποστηρίζει ότι η ελληνική περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά ιδιαίτερη εκδοχή μιας ευρύτερης διαδικασίας κρατικοποίησης και θεσμικής ενσωμάτωσης των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις κυρίαρχες δομές διακυβέρνησης.

Στη συνέντευξη αναλύει τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, του ψηφιακού μετασχηματισμού και της αποδυνάμωσης των παραδοσιακών συλλογικών ταυτοτήτων στη λειτουργία των κομμάτων της κεντροαριστεράς. Παράλληλα, επισημαίνει ότι η ανασυγκρότηση ενός νέου προοδευτικού πολιτικού μπλοκ δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά σε πολιτικές αναδιανομής ή σε επικοινωνιακές ανασυνθέσεις, αλλά προϋποθέτει ένα συνολικό σχέδιο για την παραγωγή, τους θεσμούς, την εθνική στρατηγική, τη δημογραφία, το περιβάλλον και τη θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό ισχύος.

Η συνέντευξη έχει ιδιαίτερη αξία επειδή αντιμετωπίζει τη συζήτηση για την Κεντροαριστερά όχι ως ζήτημα εκλογικής τακτικής αλλά ως πρόβλημα ιστορικής στρατηγικής.
Ο Β. Ασημακόπουλος επιχειρεί να συνδέσει τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις με τις βαθύτερες μεταβολές του κομματικού συστήματος, των κοινωνικών συμμαχιών και της διεθνούς πολιτικής οικονομίας. Η ανάλυσή του θέτει κρίσιμα ερωτήματα για τη σχέση μνήμης, πολιτικής ευθύνης και προγραμματικής ανασυγκρότησης, τα οποία δύσκολα μπορούν να παρακαμφθούν από οποιαδήποτε συζήτηση για το μέλλον του προοδευτικού χώρου.

Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Του Νίκου Κοτζιά 

Κείμενο μου για την κατάσταση στην αριστερά, τους παλιούς και τους νέους υβριστές, την ανάγκη της κριτικής και τη στάση αρχών με αξίες, με πολιτική ουσία και ηθική.

Περί κριτικής στην αριστερά και του νέου «Μονόδρομου»

Οι φορείς της πολεμικής σε κάθε ελεύθερη έκφραση κριτικής για τα τεκτενόμενα και τις συμπεριφορές στην αριστερά, θεωρούν εαυτό ως μοναδική και αποκλειστική λύση, μοναδική συνταγή επιτυχίας. Σημειώνω: όχι την καλύτερη λύση, αλλά «την μόνη δυνατή». 

Όποτε κάποιος αντιστάθηκε στους «μονοδρομικούς» εμφανιζόντουσαν τα τρολ, τα γιουσουφάκια και οι παρέες τους προκειμένου να δολοφονήσουν τον χαρακτήρα του. Τον κατηγορούσαν ότι με την κριτική του δυσκολεύει να κυβερνήσει η υποτιθέμενη υπό διαμόρφωση «κυβερνώσα αριστερά». Το επιχείρημα αυτό ακούστηκε και στο παρελθόν, συνοδευόμενο πάντα με τις ανάλογες βρώμικες επιθέσεις. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το «βρώμικο 1989». Τότε αντιτάχθηκα εντός της ηγεσίας του ΚΚΕ και παραιτήθηκα πρώτος από δεκάδες χιλιάδες συντρόφους και συντρόφισσες για το σχέδιο συμπόρευσης και συγκυβέρνησης με τον Μητσοτάκη πατέρα. Τότε βρεθήκαμε απέναντι σε μια «κυβερνησιμότητα» χωρίς αρχές και χωρίς αξίες που το μόνο που επεδίωκε ήταν να βάλει τον Α. Παπανδρέου φυλακή. Πρώτος άνοιξα δημόσιο μέτωπο στην συμπόρευση με τη δεξιά και για αυτό δέχτηκα το μεγαλύτερο μέρος από τον τότε καταιγισμό ύβρεων και συκοφαντιών, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το 2018 και το «σήμερα». 

Τα ίδια ακούγαμε επί χούντας, ιδιαίτερα ως προς τις προτάσεις του Μαρκεζίνη. Τότε ήμουν μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ. Τα άκουσα το 1977, όταν συνδιοργάνωσα αγώνες, πριν από όλα την ιστορική απεργία της Λάρκο που έσπασε την εισοδηματική πολιτική του Καραμανλή, το 1989-1992 όταν αντιστάθηκα στο «βρώμικο 1989», όπως και το 2007 όταν ανέτρεψα σχέδια της διαπλοκής. Τα άκουσα στις Πρέσπες όπου σήκωσα το μεγαλύτερο βάρος των προσωπικών ύβρεων και 49 δικάσιμες, καθότι έγραψα την Συμφωνία, την διαπραγματεύτηκα και την υπέγραψα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και πολλές άλλες έζησα τις καταιγιστικές επιθέσεις του κυρίαρχου συστήματος αλλά και από φανατικά γιουσουφάκια. Ουδέποτε παραιτήθηκα από αυτό που θεωρούσα σωστό. Πάντα υπερασπίστηκα ότι θεωρούσα ως δίκαιο. Έτσι πράττω και σήμερα. Υπερασπίζομαι την γνώμη μου και αυτό που θεωρώ ως αλήθεια. Και αυτό είναι θέμα συνέπειας και αξιοπρέπειας που φαίνεται να απουσιάζει από τους συκοφάντες της «εγωπάθειας».

Ο "νέος Πατριωτισμός" και το... μουρουνόλαδο!

          

Του Θανάση Κ.

Τελευταία ακούσαμε ξανά έναν όρο που είχαμε ξεχάσει τελευταία:

Τον "νέο Πατριωτισμό"! 

Που επικαλέστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εξαγγελία του νέου Κόμματός του. 

Πόσο "νέος" όμως είναι; Και πόσο "πατριωτισμός";

* Κάθε φορά που ένα πολιτικό ρεύμα προσθέτει μπροστά από ένα ιδεολογικό προσδιορισμό το επίθετο «νέος», αξίζει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται πράγματι για εξέλιξη μιας παλαιότερης ιδέας ή για την πλήρη άρνησή της.

 

-- Η λεγόμενη "Νέα Αριστερά" υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απομάκρυνση από τις παραδοσιακές έννοιες της ταξικής συνείδησης και της ταξικής σύγκρουσης. Στη θέση τους ανέδειξε άλλες μορφές ταυτότητας - πιο woke - άλλες μορφές διεκδίκησης και άλλες μορφές αντιπαράθεσης. Ελάχιστα "ταξικές" και καθόλου Μαρξιστικές...

 

-- Αντίστοιχα, ο "Νεο-φιλελευθερισμός" απομακρύνθηκε κι αυτός από τον κλασικό φιλελευθερισμό, ο οποίος γεννήθηκε ως αίτημα πολιτικής αυτοδιάθεσης και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών απέναντι στις αυθαίρετες εξουσίες. Στη θέση του εμφανίστηκε συχνά μια πραγματικότητα όπου η ισχύς μεταφέρεται σε απρόσωπα υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, σε γιγαντιαίες οικονομικές συγκεντρώσεις ισχύος και σε μηχανισμούς που βρίσκονται όλο και πιο μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο.

 

-- Τώρα, λοιπόν, εμφανίζεται και ο «νέος Πατριωτισμός».

Το ερώτημα είναι απλό:

Πρόκειται για "ανανέωση" του πατριωτισμού;

'Η, μήπως, για την άρνησή του;

Γιατί πολύ συχνά το «νέο» δεν περιγράφει τη μετεξέλιξη μιας ιδέας.

Περιγράφει την εγκατάλειψή της.

Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών

Συνέχεια από Τρίτη 19 Μαίου 2026

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Η ψευτο-πανδημία ως εφαρμογή κοινωνικής μηχανικής

Rivarol: Η «υγειονομική κρίση» του 2020-2022 ήταν μια στιγμή καθαρής κοινωνικής μηχανικής. Ποια μαθήματα πήρατε εσείς από αυτό το επεισόδιο;

L. Cerise: Το κύριο συμπέρασμά μου ήταν ότι το αναλυτικό μου πλαίσιο ήταν σωστό και μου επέτρεψε σε γενικές γραμμές να προβλέψω τα κοινωνικά φαινόμενα. Μεταξύ 2020 και 2022, έγινε μια προσπάθεια ενσωμάτωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο σύστημα, χρησιμοποιώντας ένα στρατηγικό σχέδιο: το πρόσχημα μιας ασήμαντης επιδημίας. Έμαθα επίσης ότι πρέπει να παραμένουμε μετριόφρονες και σεμνοί, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιορίσουμε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ενώ άλλοι όχι.

Το πρόβλημα της χρήσης ψηφιακών τεχνολογιών

Rivarol: Οι απόψεις του Klaus Schwab έχουν συζητηθεί ευρέως στις τάξεις των «αντιφρονούντων». Πιστεύετε ότι η ουτοπία της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (Great Reset) εξακολουθεί να επιδιώκεται από τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης;

L. Cerise: Η Μεγάλη Επανεκκίνηση συνεχίζεται επειδή οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης αποτελούν την πλειοψηφία. Δεν είναι απλώς ενεργές μειονότητες, λομπίστες και υπερπλούσιοι ολιγάρχες, αλλά επίσης όλοι οι χρήστες των νέων τεχνολογιών, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται εγώ και εσείς.
Διότι πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε ψηφιακές τεχνολογίες και ως εκ τούτου πολλοί από εμάς συμβάλλουμε στην ύπαρξή τους και τους επιτρέπουμε να επιτύχουν ένα ορισμένο βαθμό επιτυχίας στην καθημερινότητά μας.
Έτσι, είμαστε συνένοχοι με εκείνους που τις σχεδιάζουν και τις εφαρμόζουν, αφού τις χρησιμοποιούμε και εμείς, αντί να τις απορρίπτουμε. Όπως γράφει ο Klaus Schwab στο βιβλίο του για την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση: «κινούμαστε προς μια αυξανόμενη συγχώνευση του βιολογικού και του ψηφιακού». Αυτή η συγχώνευση έχει ήδη ξεκινήσει.
Ποιος μπορεί να ζήσει σήμερα χωρίς υπολογιστή ή έξυπνο κινητό; Οι ίδιοι οι «αντιφρονούντες» είναι τεχνολογικά πολύ καταρτισμένοι και περνούν τον χρόνο τους στο διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων. Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι κάτι το ξεχωριστό, προσβάλλονται και γίνονται επιθετικοί, όταν τους υπενθυμίζεται ότι όλοι συμμετέχουμε στη Μεγάλη Επανεκκίνηση.

Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Απόδοση από τα γαλλικά – επιμέλεια & σχόλια:Χρυσούλα Μπουκουβάλα

Μια πολύ διαφωτιστική συνέντευξη του Γάλλου φιλόσοφου, επιστημολόγου, γλωσσολόγου και συγγραφέα Lucien Cerise στη γαλλική πατριωτική εφημερίδα Rivarol με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Comprendre l’ingénierie sociale (Κατανόηση της Κοινωνικής Μηχανικής). Το βιβλίο εξηγεί πώς οι κοινωνίες χειραγωγούνται μέσω της κοινωνικής μηχανικής, δηλαδή με ποιους ύπουλους τρόπους εξαναγκάζονται να υποκύψουν σε πράγματα που διαφορετικά θα απέρριπταν ασυζητητί και πώς μπορεί να καταπέσει η συγκεκριμένη τεχνική ελέγχου που επινόησαν οι ελίτ της εξουσίας, ώστε να λειτουργεί ως όπλο ενάντια στα συμφέροντα των λαών.

Rivarol: Τον Σεπτέμβριο του 2025 κυκλοφόρησε το πραγματικά συναρπαστικό βιβλίο σας πάνω στο περίπλοκο θέμα της κατανόησης της κοινωνικής μηχανικής. Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε αυτή την έννοια προκειμένου να αντιληφθούμε τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας μας;

Το εξώφυλλο του βιβλίου Comprendre l’ingénierie sociale.Μικρό ιστορικό της κοινωνικής μηχανικής

Lucien Cerise: Η έννοια της κοινωνικής μηχανικής εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα στα γραπτά διαφόρων συγγραφέων που ανήκαν στην Ουτοπιστική Σχολή σκέψης. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό αυτού του κινήματος το οποίο συγκέντρωσε διανοούμενους και πολιτικούς, ήταν η μηχανική και μηχανιστική του προσέγγιση στα κοινωνικά φαινόμενα. Υποστήριζε ότι ήταν εφικτό να χειρίζεται μια κοινωνία σαν μηχανή.

Αυτή η ιδέα ώθησε την εμφάνιση της διαχείρισης (management), ή επιστημονικής διαχείρισης της εργασίας, ή, αν θέλετε, του Tεϊλορισμού (Τaylorism), που πήρε το όνομά του από τον Frederick Taylor. 1

Λίγο αργότερα, στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ο Karl Popper (φιλόσοφος της επιστήμης και επινοητής της έννοιας της Ανοιχτής Κοινωνίας) και ο Otto Neurath (επίσης φιλόσοφος της επιστήμης, κοινωνιολόγος και πολιτικός οικονομολόγος, εφευρέτης της μεθόδου του Ισοτύπου / Isotype – ακρωνύμιο των λέξεων International System of Typographic Picture Education, ενός εικονογραφικού συστήματος απεικόνισης των τεχνολογικών, ιστορικών και βιολογικών διασυνδέσεων) συζήτησαν επίσης την «κοινωνική τεχνολογία», ή αλλιώς «κοινωνιοτεχνική».

Στη συνέχεια, στα τέλη του 20ού αιώνα, επαγγελματικοί και στρατιωτικοί κύκλοι που ειδικεύονταν σε ζητήματα κινδύνων και ασφαλείας, υιοθέτησαν πλέον την έννοια της κοινωνικής μηχανικής προκειμένου να ορίσουν μία μέθοδο πειρατείας, ανατροπής και παράκαμψης των συστημάτων ασφαλείας. Έτσι, η κοινωνική μηχανική, ως τεχνική επηρεασμού των κοινωνικών δεσμών, συνθέτει δύο τρόπους κοινωνικής λειτουργίας: την ουτοπία και την πονηριά (εξαπάτηση, πανουργία):

1. Η Ουτοπική Σχολή Σκέψης ονειρεύεται μια απόλυτα διαφανή, ορθολογική, μηχανική και επιστημονική λειτουργία της κοινωνίας.

Για να κερδίσει ο γκλομπαλισμός, πρέπει πρώτα να σκοτώσει το έθνος-κράτος.

Κλαίνε και οι ρέγγες που παραιτήθηκε. 

Έχασε η Βενετιά βελόνι. 

Του γκλομπαλισμού το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν. 

=====

Μαρία Νικολακάκη 

Ο Γκλομπαλισμός Επιδιώκει να Σκοτώσει το Έθνος-Κράτος

Η διεθνής κυβέρνηση απειλεί ολόκληρο τον πλανήτη.

Οι άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι όσοι κυβερνούν στο όνομά τους εργάζονται εδώ και καιρό για την εξάλειψη του έθνους-κράτους.

Τα Ηνωμένα Έθνη δεν είναι ουδέτερο έδαφος για να συζητούν οι εθνικές κυβερνήσεις τις διαφορές τους. Είναι ένα κυβερνητικό κατασκεύασμα που έχει σκοπό να αντικαταστήσει τις εθνικές κυβερνήσεις. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν είναι ένας διεθνής οργανισμός που έχει σκοπό να συντονίζει πολύπλοκες αντιδράσεις σε παγκόσμιες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης στον τομέα της υγείας. Είναι ένας θεσμός που διαθέτει τεράστια δύναμη και εξουσία για να παρακολουθεί και να ρυθμίζει κάθε άνθρωπο στον πλανήτη. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, ο Όμιλος της Παγκόσμιας Τράπεζας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν υπάρχουν για να επεκτείνουν το ελεύθερο εμπόριο, να ανοίξουν τις αγορές και να βοηθήσουν τα αναπτυσσόμενα έθνη. Υπάρχουν για να συγκεντρώνουν τον έλεγχο όλων των οικονομικών συναλλαγών στον κόσμο.

Η επίθεση των νόμων της «πράσινης νέας συμφωνίας» στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία δεν έχει καμία σχέση με τη διατήρηση του περιβάλλοντος ή τη «σωτηρία του πλανήτη». Αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης πρωτοβουλίας του ΟΗΕ για την παρακολούθηση του λεγόμενου «αποτυπώματος άνθρακα» κάθε ατόμου, προκειμένου να παρακολουθείται, να φορολογείται και να ρυθμίζεται κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Η πολιτική των Ηνωμένων Εθνών για τις «κλιματικές αποζημιώσεις» δεν έχει καμία σχέση με τη «δικαιοσύνη» ή την «επιστήμη». Υπάρχει για να δικαιολογεί την αναδιανομή πλούτου από τα δυτικά έθνη σε μη δυτικά έθνη υπό το πρόσχημα του «διεθνούς δικαίου».

Το μήνυμα που ακούμε σε όλη μας τη ζωή είναι ηχηρό και σαφές: Τα έθνη κάνουν κακά πράγματα. Οι διεθνείς οργανισμοί κάνουν καλά πράγματα.

Ο ρητορικός πόλεμος κατά του «εθνικισμού» δεν ξεκίνησε επειδή οι άνθρωποι που είναι περήφανοι για τα έθνη τους έγιναν μαγικά Ναζί. Οι άνθρωποι που είναι περήφανοι για τα έθνη τους ονομάζονται «Ναζί» ώστε όσοι μας κυβερνούν να μπορούν να δαιμονοποιούν το έθνος-κράτος. Αν ανατρέξετε σε εφημερίδες και επιστημονικά δοκίμια πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο «εθνικισμός» και ο «πατριωτισμός» χρησιμοποιούνται εναλλακτικά. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υπάρχει ένα προφανές γλωσσικό χάσμα. Ο «πατριωτισμός», ως επί το πλείστον, επιβιώνει ως αποδεκτή πολιτική αρετή (Πώς αλλιώς μπορούν οι κυβερνήσεις να στείλουν άνδρες στη μάχη αν δεν υπάρχουν πατριώτες;). Ωστόσο, ο όρος «εθνικισμός» χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο με την πάροδο των δεκαετιών ως υποτιμητικός όρος που συνδέεται με τον φασισμό — σαν η ίδια η οργανωτική έννοια ενός έθνους-κράτους να είναι εγγενώς αυταρχική και αντιδημοκρατική.

Η Αριστερά ως δύναμη κοινοτυπιας,πληξης και κοινωνικής συντήρησης

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Συνήθως γράφω μεγάλα κείμενα, όμως πια μου φαίνονται ορισμένα πολιτικά φαινόμενα τόσο αυταποδεικτα ,που και η  εύλογη συντόμευση  η και ο αφορισμός ακόμη μπορεί να είναι δοκιμα μέσα λόγου. Τα κόμματα ή οργανώσεις  της  υπαρκτης  Αριστεράς όσο και οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικες οργανώσεις της Ελλάδας  η ο,τι άλλο ανήκει σε αυτήν την κλασσική  παράδοση κινούνται  είτε σε κλινικό θάνατο είτε σε μια υποτυπώδη λειτουργία.Δια του κλωνισμού η του διασπαστικού  χαζοκαυγα  βγαίνουν κάθε λίγο  νέες  αριστερές οργανώσεις, αλλά αυτές  δεν πείθουν ότι είναι φορείς του καινούριου , αντίγραφα των παμπαλαιων  πρωτοτύπων και οργανώσεων προέλευσης  είναι  .

Καλό πράγμα και γόνιμο  ο ακτιβισμός σε θέματα που έχουν  κάποιο κοινωνικό ενδιαφέρον έστω και επιμέρους  ,αλλά το να βαφτίζουμε μικρές ομάδες και παρεμβάσεις  χωρίς  ισχυρή κοινωνική εμπλοκή  και επιρροή  με βάθος, έστω δυνάμει ως " νέα επαναστατικά υποκείμενα" ," μορφές του κοινωνικού  ανταγωνισμού "  κλπ σημαίνει παράδοση στην αυτοαναφορικοτητα.Τα περί νέων κομμουνιστικών οργανώσεων, μετώπων, είναι  μεν ένας τρόπος να πεις ότι είσαι μέρος μιας μεγάλης  παράδοσης, πράγμα που είναι,όμως,  αξίωμα και όχι αποδειξιμο θεώρημα.Και οι αποδείξεις  συνήθως ελλείπουν.Η αριστερή πολιτική δεν μπορεί να είναι σκέτος  μειοψηφικος ακτιβισμός, είναι πολιτική , ως πρόθεση τουλάχιστον,  μεγάλων μαζών η είναι αποτυχημένη.

Λόγος περί αριστείας και μάθησης

Παναγιώτης Παπανικολάου 

Επειδή θέλω πάντα να είμαι δίκαιος : το θράσος της καταγέλαστης αχρηστείας που αυτοπλασάρεται ως δήθεν "αριστεία" και της απτυχίωτης αγραμματοσύνης που θέλει κιόλας να ... "αξιολογεί" (τους άλλους πάντα φυσικά) ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ χαρακτηριστικό της "δεξιάς γενικά" όπως κατά κόρον γράφεται αυτές τις μέρες. Είναι χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης ΝΔ που έχει κατσικωθεί στην ηγεσία της το Μητσοτακέικο αγκαλίτσα με τα ορφανά του Καρατζαφύρερ και με τα ορφανά του Λαμογιοσημιτιστάν. 

Ακολουθεί ένα σχετικό παράδειγμα.

Η αείμνηστη Π. Ρέλια (1920 - 2001) ήταν διευθύντρια στο Βαρβάκειο (δημόσιο) Πρότυπο σχολείο επί σειρά ετών, μάλιστα την είχαν σε ιδιαίτερη εκτίμηση οι υπουργοί Παιδείας των κυβερνήσεων ΝΔ 1974 - 1981. Λίγα χρόνια πριν από εμένα ήταν μαθητής εκεί ένας φίλος (μετέπειτα γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος) που μου αφηγήθηκε το παρακάτω : 

Στα τέλη της δεκαετίας 1970, μια ομάδα μαθητών (μεταξύ των οποίων και ο ίδιος) είχαν διατυπώσει (με ανακοινώσεις, συνελεύσεις κλπ) το αίτημα κατάργησης του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών (με την λογική πως είναι "νεκρή" γλώσσα). Μην κολλάτε τώρα στο αν ήταν σωστό ή όχι το αίτημα, άλλο θέλω να αναδείξω. Η Ρέλια λοιπόν ούτε φωνές, ούτε αποβολές. Απλά τους φώναξε στο γραφείο της και άρχισε να τους μιλά ήρεμα.

- Εσείς αυτό το αίτημα το έχετε γιατί είστε αριστεροί ;

- Ναι, είμαστε αριστεροί γι' αυτό λέμε η διδασκαλία της νεκρής γλώσσας, της σκουριασμένης γνώσης, να αντικατασταθεί π.χ. με Κοινωνιολογία

- Μάλιστα. Δηλαδή εσείς αφού είστε αριστεροί, τα έργα των κλασικών του μαρξισμού τα έχετε διαβάσει υποθέτω

- (Αμήχανη σιωπή από την άλλη πλευρά)

- Λοιπόν εγώ που δεν είμαι αριστερή τα έχω διαβάσει.