Ο ιμπρεσιονιστικός «σοσιαλισμός»

Δημήτρης Τσίρκας 

Μετά από 4 δεκαετίες κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού ακόμα και η παραμικρή απόκλιση από το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα βαφτίζεται σοσιαλισμός.

Στις  ΗΠΑ για παράδειγμα, ο Τραμπ αποκαλεί την Κάμαλα Χάρις… κομμουνίστρια.

Από την άλλη, η πλειοψηφία των νέων στην ίδια χώρα δηλώνει θετική άποψη για τον σοσιαλισμό, τον οποίο όμως δεν αντιλαμβάνεται με τον παραδοσιακό ορισμό του κρατικού ελέγχου των μέσων παραγωγής και της οικονομίας, αλλά τον ταυτίζει με το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος.

Σοσιαλισμός θεωρείται η καθολική υγειονομική περίθαλψη, η δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και η μείωση των ανισοτήτων, όλα εκείνα δηλαδή που χαρακτήριζαν την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στη μετριοπαθή της, μάλιστα, περίοδο.

Την ίδια στιγμή ωστόσο, δεν επιθυμούν την κατάργηση του καπιταλισμού και υποστηρίζουν την ελεύθερη επιχειρηματικότητα. 

Ένα μέρος της αριστεράς έχει υιοθετήσει ή κλείνει το μάτι σε αυτή την αντίληψη – ο Μπέρνι Σάντερς για παράδειγμα προτείνει ένα σκανδιναβικού τύπου κοινωνικό κράτος για τις ΗΠΑ.

Και τι σημασία έχει θα ρωτήσει κάποιος - αν αυτές οι πολιτικές εφαρμοστούν θα είναι αναμφίβολα υπέρ των λαϊκών τάξεων – μήπως διυλίζουμε τον κώνωπα;

Το σημείο κλειδί εδώ είναι αυτό το «αν».

ΙΝΕΣ ΣΒΕΡΝΤΝΕΡ ΚΑΙ ΣΑΡΑ ΒΑΓΚΕΝΚΝΕΧΤ: ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ, ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ ΣΧΕΣΗ

Δημήτρης Αναστασίου

Η Ίνες Σβέρντνερ (Ines Schwerdtner) και η Σάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) εκπροσωπούν σήμερα δύο ανταγωνιστικές γραμμές της γερμανικής Αριστεράς. Η 37χρονη Σβέρντνερ ηγείται της Αριστεράς (Die Linke) και συνδέεται με την εντυπωσιακή ανάκαμψή της μετά τη διάσπαση του 2023.

Η Βάγκενκνεχτ, έπειτα από τρεις δεκαετίες στην κομμουνιστική και μετακομμουνιστική Αριστερά, αποχώρησε το 2023 και ίδρυσε τη Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW), συνδυάζοντας αριστερή οικονομική πολιτική και αντιμιλιταρισμό με συντηρητικότερες θέσεις, κυρίως στο μεταναστευτικό και στην πολιτική ταυτότητας.

Οι πολιτικές τους διαδρομές είναι πολύ διαφορετικές. Η Βάγκενκνεχτ προέρχεται από την ανατολικογερμανική Αριστερά: εντάχθηκε το 1989 στο SED της ΓΛΔ, πέρασε στο PDS, έγινε κεντρική φυσιογνωμία της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας και αργότερα συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Die Linke.

Η Σβέρντνερ ανήκει σε διαφορετική πολιτική γενιά. Γεννημένη το 1989, προέρχεται από τον χώρο της νέας σοσιαλιστικής διανόησης και των κοινωνικών κινημάτων. Τον Μάιο του 2020 ήταν μεταξύ των ιδρυτών του γερμανικού Jacobin και έγινε η πρώτη αρχισυντάκτριά του, έως τον Ιούλιο του 2023. Μετά πέρασε στην ενεργό κομματική πολιτική.

Όχι, δεν πήραμε το Βερολίνο

Δημήτρης Τσίρκας 

Αν διαβάσει κανείς αριστερές αναλύσεις για τις χθεσινές εκλογές στο Βερολίνο θα μείνει με την εντύπωση ότι η Αριστερά κάρφωσε για δεύτερη φορά – μετά το 1945 - τη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ (εθνικό κοινοβούλιο).

Και αυτό γιατί το εκεί αριστερό κόμμα, Die Linke, ήρθε πρώτο με 25,7%, υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά του.

Ωστόσο, αν διάβασει τις ίδιες αναλύσεις μια βδομάδα πριν, τότε που η AfD ήρθε πρώτη στη Σαξονία με 44%, θα πιστέψει ότι ξαναζούμε τη Νύχτα των Κρυστάλλων. 

Από τη ναζιστική κόλαση στον αριστερό παράδεισο, ένα εκλογικό αποτέλεσμα δρόμος. 

Ανέκαθεν η Αριστερά διακρινόταν για την ψυχραιμία και τη σταθερότητα των αναλύσεών της.

Βέβαια, στις επίσης χθεσινές εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, πρώτη με 38,2% (+21,5%) αναδείχθηκε και πάλι η AfD, ενώ η Αριστερά έχασε 3,4% και πήρε μόλις 6,5%. Αλλά αυτό δεν το λέμε γιατί χαλάει το αφήγημα.

Η Αριστερά, βέβαια, γενικά δεν τα πάει άσχημα – δημοσκοπικά έχει σταθεροποιηθεί γύρω στο 11%, τρεις μονάδες πάνω από όσο πήρε στις τελευταίες εθνικές εκλογές. 

Η δυναμική όμως είναι αναμφίβολα με την AfD, η οποία βρίσκεται στην πρώτη θέση με 29% - 9 μονάδες πάνω από τις εκλογές του 2025.

Ποιοι όμως ψήφισαν Αριστερά στο Βερολίνο;

Σύμφωνα με τα exit polls, η Αριστερά σάρωσε στη νεολαία (έως48% ) και πήρε υψηλά ποσοστά στους υπαλλήλους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (29%) και στους αυτοαπασχολούμενους ελεύθερους επαγγελματίες, το λεγόμενο αστικό πρεκαριάτο (26%). 

Αντιθέτως, στην παραδοσιακή βιομηχανική εργατική τάξη πήρε μόλις 5%-7% - η τελευταία ψήφισε κυρίως AfD (29%), ενώ οι συνταξιούχοι και οι άνω των 50 ψήφισαν CDU. 

Τι είναι όμως αυτό που το λένε Αριστερά (Die Linke)

Πήγε ο Μηλιός στο ΚΚΕ ή το ΚΚΕ στον Μηλιό!; Δοξάστε τους!

Του Δημήτρη Πατέλη

Ο Γιάννης Μηλιός, είναι βαθύτατα αντισοβιετικός-αντισταλινικός (=αντικομμουνιστής): εκφράζει μια συστηματική κριτική στον «σταλινισμό» και τον «σοβιετικό μαρξισμό». Μέσα από το έργο του (όπως το βιβλίο «Ταξική θεωρία και ιστορία: Καπιταλισμός και σοσιαλισμός στην Ε.Σ.Σ.Δ.»), απορρίπτει τη Σοβιετική Ένωση (και κάθε χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού) ως σοσιαλιστικό κράτος. Απλώς βαφτίζει την ΕΣΣΔ  «ένα ταξικό εκμεταλλευτικό καθεστώς, το οποίο προσιδιάζει στον κρατικό καπιταλισμό»! 

• Θεωρεί ότι «η κρατική γραφειοκρατία στην ΕΣΣΔ ήταν συλλογικός καπιταλιστής»: Η διευθυντική και κομματική ελίτ (η γραφειοκρατία) λειτουργούσε ως μια ιδιότυπη «άρχουσα τάξη». Ιδιοποιούνταν το υπερπροϊόν της εργασίας των εργατών, αναπαράγοντας τη βασική σχέση εκμετάλλευσης του καπιταλισμού (κεφάλαιο εναντίον μισθωτής εργασίας), απλώς υπό την ομπρέλα του κράτους. 

 👉Αντιπαλεύει συστηματικά τον «Σταλινισμό» και τον «Σοβιετικό Μαρξισμό»:

• Θεωρεί ότι ο «σταλινισμός» συνιστά ιδεολογική μετάλλαξη που επέφερε μια βαθιά θεωρητική και πολιτική ήττα για το εργατικό κίνημα.

• Κατά τον Μηλιό, ο «σοβιετικός μαρξισμός» είναι Οικονομισμός και Θετικισμός που μετέτρεψε τη μαρξιστική θεωρία σε ένα εργαλείο κρατικής προπαγάνδας και εκβιομηχάνισης. Αντικατέστησε την πάλη για την κατάργηση των ταξικών σχέσεων με τη λατρεία της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. 

Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του; ( Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου)

Τάκης Μοσκώβ

Με αφορμή το φευγιό του Γιώργου, αλλά και πολύ πιο πριν, αναδεικνύεται ένα δομικό στοιχείο - πρόβλημα, που έχουν οι ίδιοι, αλλά και δημιουργούν στο επικοινωνιακό πεδίο οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του κόμματος. Δεν γράφω αριστεροί κι έχει την σημασία του αυτό, ως ευκαιρία. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα επικοινωνίας-ψηφιακού αλφαβητισμού. Κατά παράβαση της κεντρικής γραμμής μάλιστα (όμορφα και λιτά το δείχνει το screenshot).

Οσοι αποδέχονται τον όρο «Σοσιαλισμός με κουβανικά, κινεζικά και ό,τι άλλα χαρακτηριστικά» είναι υποχρεωμένοι να δεχθούν και τον αντίστοιχο όρο «Σοσιαλισμός με Ελληνικά χαρακτηριστικά». Αν ναι, πώς φαντάζονται οτι θα συμβεί αυτό; Μακριά απο την κουλτούρα του μεγάλου μέρους του λαού; Τα ήθη κι έθιμα, τις παραδόσεις του, την θρησκεία ως μέρος του πολιτισμού μέσα στους αιώνες; Τις μουσικές και τα τραγούδια του, τα πανηγύρια και τους βάρδους του;

Ηρθε το μεταμοντέρνο να τα τσακίσει όλα και εμείς θα γίνουμε ακόλουθοί του;

Αυτό που συμβαίνει με την προσέγγιση που κάνουν στις μεγάλες μάζες - που παρεμπιπτόντως, αυτές, μια χαρά ενώνονται σε κάθε χαρά και τραγικό γεγονός, από τους χορούς που κάνουν αγκαλιασμένοι σε κύκλους στην Ικαρία, στον Πόντο, στην Κρήτη κι αλλού, έως και τις κηδείες αγαπημένων τους λαϊκών ειδώλων - είναι να τους διώχνουν, ή μάλλον καλύτερα, να τους σπρώχνουν απευθείας στο στόμα του φασισμού.

Ο βιαστής, το «cancel» και οι βιασμοί της λογικής

Μια σοκαριστική καταγγελία βιασμού σε βάρος του «αντισεξιστή Μ.»

Μια ανατριχιαστική καταγγελία για «άγριο βιασμό» έχει έρθει στο φως της δημοσιότητας εδώ και λίγες ημέρες, με ένα κείμενο 2.500 λέξεων που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα athens.indymedia.org.

Όλη η καταγγελία ΕΔΩ

Η ταινία ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος 

H περιγραφή αυτή μου θύμισε το "Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο" του Χάξλεϊ. Σεξ υποχρεωτικό αλλά με διαφορετικούς συντρόφους κάθε φορά. Απαγορευόταν η επανάλειψη με τον ίδιο για να μην υπάρχουν συναισθηματικές συνδέσεις. Ο έρωτας απαγορευμένος, όπως και η λέξη "μαμά". Κοινωνία χωρίς συναίσθημα. 

Η έκδοση του έργου σε μορφή ταινίας από την δεκαετία του 1980. Θα βρείτε πολλά άλλα πράγματα από όσα μας προωθούν σήμερα. Τελικά, φαίνεται πως είναι σχέδιο κατά της ανθρωπότητας για πάνω από έναν αιώνα.

Μαρία Νικολακάκη 

_____****_____

Του Κώστα Βαξεβάνη

Με αφορμή την καταγγελία για έναν «βιαστή». Ζούμε έναν νεοπουριτανισμό. Οι νέες γενιές, κάτω από την πίεση να εμφανιστούν ευαίσθητες απέναντι σε αυτό που έχει βαφτιστεί παραβιαστικό, αρνούνται τη φύση τους. Τα φύλα δεν διαδρούν, δεν βιώνουν τη μαγεία του έρωτα όπως αυτή διαμορφώνεται από την αποδοχή ή την απόρριψη, δεν δοκιμάζουν την ανθρώπινη φύση τους ή τη σεξουαλική τους διάθεση, δεν διαμορφώνονται από αυτή τη βιολογική τους λειτουργία, αλλά μεταλλάσσονται σε κριτές που κρατούν στο χέρι τους κανόνες της σύγχρονης Ιεράς Εξέτασης.

Η προσέγγιση μεταξύ των ανθρώπων, αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ενώ διαμορφώνεται ένα δικαστήριο συμπεριφορών. Πρόσφατα συμμετείχα σε μια συζήτηση, όπου 25χρονοι, υποστήριζαν πως να κοιτάς έντονα μία γυναίκα, αποτελεί σεξουαλική παρενόχληση. Ο βιολογικός ρόλος, το αρχέγονο ερωτικό κάλεσμα, η πάλη των ορμονών, μεταλάσσεται σε πανθομολογούμενη καταδίκη και δικαστήριο τυποποίησης συμπεριφορών. Οι άνθρωποι αρνούνται τη φύση τους, να φλερτάρουν ή να δείξουν προτίμηση, για να μην κατηγορηθούν για ανάρμοστη συμπεριφορά.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως τα νέα παιδιά που φοβούνται να δοκιμαστούν και να εκφραστούν στον έρωτα, με μεγάλη άνεση και ευκολία, μπορούν να στείλουν απευθείας μήνυμα σε κάποιον άγνωστο (ακόμη και με φωτογραφίες των γεννητικών τους οργάνων) για να οδηγηθούν σε μια πράξη που δεν έχει κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο. Αυτό δεν αντιμετωπίζεται ως παρενόχληση αλλά κάτι απολύτως αποδεκτό.

Ο ΤΟΣΟ ΕΥΣΤΟΧΟΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΣΑΞΟΝΙΑ

Δημοσθένης Κούρτοβικ

Πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξουν στη Γερμανία μετά τη σεισμική εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ. Όχι όμως ένα: η νοοτροπία της κυβερνώσας πολιτικής ελίτ.

 Όποιος αμφιβάλλει γι' αυτό, δεν έχει παρά να (ξανα)διαβάσει τι είπε ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μετά τη ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Αφού δήλωσε "σοκαρισμένος", συνέχισε λέγοντας ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι λόγος να αμφιβάλλει για την ορθότητα της πολιτικής του και απέδωσε την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος σε επικοινωνιακούς λόγους, σε ένα προβληματικό... μάρκετινγκ.

 Πρόκειται για μνημειώδη δήλωση. Αυτό που ουσιαστικά είπε ο καγκελάριος είναι ότι ο ρόλος της κυβέρνησής του είναι αυτός μιας διαφημιστικής εταιρείας στην υπηρεσία εντολέων (καταλαβαίνουμε ποιων) οι οποίοι υπαγορεύουν τις πιο κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Δεν αρμενίζουμε στραβά, είναι ο γιαλός στραβός... 

    Από κοντά οι γνωστοί δημοσιολογούντες απολογητές της "φιλελεύθερης" ολιγαρχίας άρχισαν πάλι (και στη χώρα μας) αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κουνάνε το δάχτυλο στο πόπολο, στους deplorable της Χίλαρι Κλίντον, που είναι ανίδεοι, αμόρφωτοι, ανεύθυνοι, καθυστερημένοι και άλλα τέτοια, τα οποία δίνουν, υποτίθεται, τη βαθύτερη ερμηνεία του φαινομένου. Αυτοί φταίνε που ακροδεξιά κόμματα όπως η Afd κερδίζουν την εργατική τάξη και τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα (δηλαδή τους ίδιους). 

Δεν φταίει, προς Θεού, η συνεχιζόμενη αποψίλωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα τώρα και των πολεμικών εξοπλισμών, δεν φταίει η προϊούσα εσωτερική αποβιομηχάνιση και η ανεργία που παράγει, δεν φταίει μια "πράσινη" ενεργειακή πολιτική που σχεδιάστηκε ερήμην και εις βάρος των άμεσα θιγόμενων λαϊκών στρωμάτων, δεν φταίει η μαζική μετανάστευση, η οποία, με τον τρόπο που γίνεται, δημιουργεί τεράστια προβλήματα κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής, δεν φταίνε τα κόμματα που έχουν χάσει κάθε επαφή με τα πολιτικά υποκείμενα που εκπροσωπούσαν άλλοτε, με την ίδια την πραγματικότητα, και το μόνο που βλέπουν είναι ο εξωραϊσμένος από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη εαυτός τους.

    Αν όμως πιστεύουν όντως ότι δεν φταίνε όλα αυτά και άλλα, αν το φταίξιμο είναι των "καθυστερημένων", η λύση είναι αυτή που πρότεινε σαρκαστικά ο Μπρεχτ μετά την καταστολή της εξέγερσης του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο: 

η κυβέρνηση να καταψηφίσει τον λαό και να εκλέξει άλλον.

Όχι άλλο κάρβουνο...

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Πριν τέσσερα χρόνια, όταν η Μελόνι εξελέγη πρωθυπουργός, ήταν η Ιταλία στα πρόθυρα του φασισμού.

Πριν δύο χρόνια, με την εκλογή του Τραμπ, ήταν οι ΗΠΑ που βάδιζαν ολοταχώς προς τον φασισμό. 

Τώρα εκφασίζεται η Γερμανία με τη νίκη της AfD στη Σαξονία. 

Του χρόνου, που μάλλον η Λεπέν θα είναι πρώτη στις εκλογές, θα τις ακολουθήσει και η Γαλλία. Σε δύο τρία χρόνια αργότερα, ίσως και η Βρετανία, με το Reform. 

Πιο πριν εκφασίστηκε η Ολλανδία όταν σχημάτισε κυβέρνηση ο Γκερτ Βίλντερς, αλλά τώρα επέστρεψε στη δημοκρατία, μόλις ανέλαβε πρωθυπουργός (μειοψηφίας) ο ηγέτης του φιλελεύθερου κόμματος. 

Φασισμό επίσης έχουν οι Φινλανδία, Σλοβακία, Κροατία, αφού τα εκεί ακροδεξιά κόμματα συμμετέχουν στην κυβέρνηση.

Σύμφωνα με την Αριστερά, η μισή και πλέον Ευρώπη είναι ήδη φασιστική/ ναζιστική ή βαδίζει ολοταχώς προς τα εκεί. 

Οι αναλύσεις, βέβαια, ποικίλουν - αν πρόκειται για τον κλασικό φασισμό που επιστρέφει δριμύτερος ή για κάποια σύγχρονη παραλλαγή του – νεοφασισμός, μεταφασισμός κλπ. 

Ουδείς όμως αμφισβητεί ότι έχουμε να κάνουμε με φασισμό – μια θανάσιμη απειλή για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες.

Η σύγχρονη Αριστερά και η απουσία κοινωνικού και ψυχικού Νοήματος

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην ιστορική Αριστερα ( με συμβατικό χρονικό όριο το 1989 - 1991, την πτώση δηλαδή του " Υπαρκτού Σοσιαλισμού" αλλά και την μεγάλη ήττα των εργατικών και απελευθερωτικών  κινημάτων διεθνώς ) και την τωρινή,των τελευταίων δεκαετιών, είναι η σχέση  των κομμάτων και  οργανώσεων της  αλλά και του κόσμου της συνολικά  με την παραγωγή και την βίωση του συλλογικού  νοήματος.Με την παραγωγή και την υπεράσπιση μιας συλλογικής ταυτότητας.

Είμαι από τους τελευταίους,και αυτό προκύπτει και από τα γραπτά μου, που θα εξιδανίκευαν την ιστορική Αριστερα ( εδώ έντασσω την μαρξιστική Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της, την μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατία, τις περισσότερες μορφές αναρχισμού, και κάποια άλλα μορφώματα ).Οι οργανώσεις /κόμματα αλλά οπωσδήποτε  και ο λαός  της Αριστερας άλλαξαν ριζικά τον σύγχρονο κόσμο, περιλαμβανομένου και του ίδιου του  καπιταλιστικού συστήματος.Αυτο,όμως,  δεν αλλάζει ότι,ιδίως οι πολιτικές οργανώσεις, ήταν ικανές και για το καλύτερο και το πιο ιερό, αλλά  ταυτόχρονα και για το χειρότερο.Και για την μεγαλύτερη αυτοθυσία αλλά ( ιδίως στην περίπτωση του σοβιετικού κομμουνισμού) και για την μεγαλύτερη παλιανθρωπια,αδικία  και εξουσιαστικη αφινιαση.Και ο κόσμος της Αριστεράς δεν ήταν πάντοτε αθώος : όταν γίνονταν οι Δικές της Μόσχας, απέξω από το Κτίριο των Συνδικάτων, όπου γινόταν οι δικες, χιλιάδες λαού ζητούσαν τα κεφάλια των προδοτων, και δεν ήταν όλοι τους  αναγκασμένοι και  με το όπλο στον κρόταφο.Για να μην μιλήσω για πολλούς από τους εργάτες οπαδούς του πλειοψηφικού SPD το 1919 στη Γερμανία, που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την δολοφονία  των Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ,αρκεί να παίρναν το μεροκαματο.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ και ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Του Σπύρου Καναλιώτη

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία με το «πρώτα ο άνθρωπος», «τα Μνημόνια δεν είναι μονόδρομος» και «όχι στα Μνημόνια». Το δημοψήφισμα του Ιουλίου επιβεβαίωσε ακόμη πιο καθαρά αυτή την πολιτική εντολή. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Η κωλοτούμπα χρειάστηκε ένα νέο αφήγημα: «δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο», «κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει», «δεν υπήρχε άλλη επιλογή».

Το TINA δεν χρειάζεται να υποστηρίξει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική είναι καλή. Λέει κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό: μπορεί να μην είναι καλή, αλλά δεν υπάρχει άλλη. Έτσι η πολιτική επιλογή μετατρέπεται σε οικονομική αναγκαιότητα, ο πολιτικός συσχετισμός σε αντικειμενικό όριο και η υποχώρηση σε πράξη ρεαλισμού.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της ιδεολογικής μετατόπισης. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ως υπεράσπιση της αγοράς. Αρκεί να εγκαταστήσει την πεποίθηση ότι ορισμένες πολιτικές, όσο άδικες ή ανεπιθύμητες κι αν θεωρούνται, είναι στην πράξη αναπόφευκτες. Τότε η πολιτική παύει να είναι η διεκδίκηση του διαφορετικού και γίνεται η διαχείριση του δεδομένου.

Αποσύρεται η αριστερά από την αφύπνιση;

από Antonello Cresti - 25/08/2026

Πηγή: Στη Λούκα Βερίτας

Εδώ και αρκετό καιρό, κάτι φαίνεται να κινείται στο προοδευτικό στρατόπεδο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αλεξάνδρα Οκάσιο-Κορτέζ έχει χαρακτηρίσει μια συγκεκριμένη εποχή αφύπνισης «τρέλα». Η Σούζαν Νάιμαν έχει υποστηρίξει ότι η αφύπνιση είναι ακόμη και δομικά ξένη προς την παράδοση της αριστεράς. Ακόμα και στην Ιταλία, δεν υπάρχει έλλειψη αποστασιοποίησης και επανατοποθέτησης. Πολύ καλό. Αλλά πριν χαιρετίσω αυτή τη μετατόπιση ως μια μεταστροφή στην κοινή λογική, θα περίμενα.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η εγρήγορση και η πολιτική ορθότητα δεν ήταν απλώς μια συλλογή παρανοήσεων: έγιναν μια κοινωνική παθολογία. Αυτή είναι μια κρίσιμη διάκριση. Μια ιδεολογία μπορεί να εγκαταλειφθεί με μια πολιτική δήλωση. Μια παθολογία, από τη στιγμή που έχει διεισδύσει στον πυρήνα μιας κοινωνίας, συνεχίζει να παράγει αποτελέσματα ακόμη και όταν οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για να την περιγράψουν αλλάζουν. Έχει επηρεάσει σχολεία, πανεπιστήμια, επικοινωνίες, πολιτισμό, θεσμούς, δημόσια γλώσσα, ακόμη και καθημερινές σχέσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια απλή μεταστροφή από εκείνους που την τροφοδότησαν δεν ισοδυναμεί με καμία περίπτωση με την θεραπεία του οργανισμού.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος, ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρων, λόγος για να διατηρούνται κάποιες αμφιβολίες: ένας πολιτισμικός λόγος θα μπορούσε επίσης να είναι μια στρατηγική επιλογή. Το κίνημα της αφύπνισης πράγματι συγκρούεται, σε πολλά ζητήματα, με ένα τμήμα του παραδοσιακού ή φονταμενταλιστικού ισλαμικού κόσμου. Αν η δυτική αριστερά βλέπει τη μετανάστευση, ιδίως τη μετανάστευση από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, ως μια εκλογική δεξαμενή που προορίζεται να αποκτήσει αυξανόμενο βάρος, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την αντίφαση. Μπορεί στη συνέχεια να ανακαλύψει ότι ορισμένες μάχες ταυτότητας, που κάποτε θεωρούνταν απαραίτητες, έχουν γίνει εκλογικά δυσκίνητες.

Και εδώ εγείρεται η υποψία μου. Τι γίνεται αν η υπέρβαση της αφύπνισης δεν είναι η επιστροφή της αριστεράς στον οικουμενισμό, την κοινωνική κεντρικότητα και την ατομική ελευθερία, αλλά απλώς η προσαρμογή της σε ένα νέο κοινωνικό και εκλογικό μπλοκ; Δεν υποστηρίζω ότι αυτό ισχύει απαραίτητα. Λέω ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση για να αγνοηθεί. Η πολιτική, άλλωστε, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια που εκφέρει, αλλά και από τους κοινωνικούς κόσμους που επιλέγει να αντιπροσωπεύει.

Το Μανιφέστο της Αριστεράς χωρίς Woke: Να τι γράφει η Σούζαν Νάιμαν

Alessio Mannino - 26 Αυγούστου 2026

Πηγή: Inside Over

Η αριστερά ξεκινά ξανά από... τον δέκατο όγδοο αιώνα. Αυτή η κάπως ανόητη μικρή φράση που χρησιμοποιείται για να χλευάσει την συνεχιζόμενη κρίση ταυτότητας της ιταλικής αριστεράς συνοψίζει τέλεια τη σκέψη της Σούζαν Νάιμαν, μιας Αμερικανίδας φιλοσόφου που μετακόμισε στη Γερμανία, στο Φόρουμ του Αϊνστάιν στο Πότσνταμ. Η Νάιμαν έκανε όνομα σε ανύποπτες εποχές, ήδη από το 2025, με ένα βιβλίο που θα μπορούσε τώρα να είναι το μανιφέστο της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και του Τζουζέπε Κόντε : Η Αριστερά Δεν Είναι Woke (Utet, 2025). Η οριστική διατύπωση, στην πραγματικότητα, υποκρύπτει μια υποθετική: για τη Νάιμαν, η Αριστερά δεν θα έπρεπε να είναι woke. Κάτι που απέχει πολύ από το να είναι δεδομένο.

Μεταξύ διαθεματικότητας και κουλτούρας ακύρωσης

Ο όρος «Woke» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κουλτούρα που γεννήθηκε από τις αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες του κινήματος Black Lives Matter το 2013 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα καθαρά αμερικανικό φαινόμενο που έχει τις θεωρητικές του ρίζες στη διαθεματικότητα (intersectionality), την ιδέα της σύνδεσης ισχυρισμών φυλετικής, έμφυλης, κοινωνικής και οικονομικής ταυτότητας, της ανάδειξής τους έναν προς έναν, της πρόσθεσής τους και της διασταύρωσής τους. Με την πάροδο των ετών, έχει συμπέσει με την καταγγελία κάθε διακριτής διάκρισης, ακόμα και εκεί που κανείς δεν είχε ονειρευτεί ποτέ να την υποστεί. Το αποτέλεσμα ήταν μια έκρηξη διορθωτικών εφευρέσεων και απαιτήσεων για λογοκρισία: από τη γραπτή γλώσσα (το schwa και τον αστερίσκο) έως τη θεσμική γλώσσα («εορταστική περίοδος» αντί για «Χριστούγεννα»), από τις σεξουαλικές σχέσεις («κιτ συναίνεσης» πριν από την ολοκλήρωση της σεξουαλικής επαφής) έως τις αυτοδηλώσεις του αντιληπτού φύλου (μη δυαδικό, ρευστό φύλο, queer φύλο σε πανεπιστημιακές φόρμες), από την τέχνη και τη λογοτεχνία («γυναικοκτονία» του Ντον Χοσέ στην Κάρμεν του Μπιζέ), στον κινηματογράφο (όχι στη Χιονάτη της Disney, το θύμα ενός μη συναινετικού φιλιού). Κ.λπ., κ.λπ., μέχρι το σημείο της φθίνουσας μισαλλοδοξίας με τη μορφή της κουλτούρας της ακύρωσης, της παραμόρφωσης αγαλμάτων και της φαντασιώσεων για την ηθικολογική επανεγγραφή των βιβλίων ιστορίας.

Η κοινωνία χωρίζεται σε φυλές

Κλιμουνισμός

Marcello Veneziani - 21 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Αυτό το καλοκαίρι, γεννήθηκε μια νέα ιδεολογία και ένα νέο παγκόσμιο κίνημα: ο κλιματικός κομμουνισμός. Δεν είναι τυπογραφικό λάθος ή μια δυσνόητη φιλοσοφική έννοια, αλλά, στην ουσία, η νέα κλιματική ιδεολογία που σαρώνει την παγκόσμια αριστερά και μοιάζει με τον «παππού» της, τον κομμουνισμό, από τον οποίο πήρε το όνομά της, και όχι μόνο. ​​Εξερράγη μετά από ένα καυτό καλοκαίρι που, σύμφωνα με τους αποκαλυπτικούς αριστερούς, θα μας λείψει το επόμενο καλοκαίρι, επειδή η ζέστη θα γίνει μόνο πιο ζεστή. Περισσότερο από χθες, αλλά λιγότερο από αύριο: ο προοδευτισμός ισχύει πλέον μόνο για τις θερμοκρασίες και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η ιδεολογικά φορτισμένη μάχη για το κλίμα γίνεται συνέχεια του Μανιχαϊσμού και της ταξικής πάλης σε άλλα πλαίσια και με άλλα μέσα. Ακολουθεί το πρότυπο των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτισμικών πολέμων του παρελθόντος. Ο Εχθρός, όπως και χθες, είναι ο αντιδραστικός, ο φασίστας-φιλελεύθερος και ο τεχνο-αγοραίος, καθισμένοι σαν άρπυιες στα μέσα παραγωγής και κατανάλωσης, και συνοψισμένοι από τον αρνητή. Χθες, ήταν αυτός που αρνήθηκε τα στρατόπεδα εξόντωσης. Σήμερα, είναι αυτός που αρνείται την κλιμάκωση της κλιματικής αλλαγής και τη σοβαρή ανθρώπινη ενοχή. Ο σημερινός εχθρός, όπως ακριβώς ειπώθηκε για τον χθεσινό εχθρό, επιδιώκει να παρουσιάσει ως φυσικό, αναπόφευκτο, αυτό που στην πραγματικότητα είναι καρπός κυνικής χρήσης, κακοποίησης και εκμετάλλευσης από μια τάξη ισχυρών και αδίστακτων ατόμων. Δεν είναι η φύση που είναι μητριά, αλλά το ανθρώπινο θηρίο που κρύβεται πίσω από τη φύση ή το καθησυχαστικό «πάντα έτσι ήταν» η χειραγώγηση του κλίματος και, επομένως, της κοινωνίας.

Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

Πριν έρθουν οι ΜΚΟ και η συστημική αριστερά, ο Αλεξανδρινός Βαγγέλης Πισσίας , στην πρωτοβουλία "Ένα καράβι για την Γάζα" είχε άλλη ματιά στο σπάσιμο του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας!

Μετά ήρθαν οι ΜΚΟ και  μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

Διαβάστε το:

Από Χριστόφορος Τριαντάφυλλος

Η ανάλυση των Μαρξιστών της Μέσης Ανατολής για την «ΜΚΟ-ποίηση» (NGO-ification)

Η κριτική των Αράβων και Παλαιστινίων μαρξιστών (όπως ο George Habash ιστορικά, αλλά και σύγχρονων διανοουμένων) απέναντι στην εισβολή των ΜΚΟ και των στολίσκων στον παλαιστινιακό αγώνα είναι καταπέλτης.

Η μαρξιστική θεωρία αναλύει τον κίνδυνο αυτόν μέσα από τέσσερις βασικούς άξονες:

1. Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

    Η θέση τους: Οι ΜΚΟ και οι στολίσκοι μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

    Ο κίνδυνος: Ο Παλαιστίνιος παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό υποκείμενο που μάχεται για τη γη και την ελευθερία του, και μετατρέπεται σε έναν «παθητικό δέκτη φιλανθρωπίας» που χρειάζεται τρόφιμα, φάρμακα και πάνες. Αυτό βολεύει τον ιμπεριαλισμό, γιατί σβήνει τα αίτια της σύγκρουσης.

2. Η θεωρία του «Απορροφητήρα Κραδασμών»

    Η θέση τους: Οι ξένες χρηματοδοτήσεις και οι ανθρωπιστικές αποστολές λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

    Ο κίνδυνος: Όταν ο πληθυσμός βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης, η φυσική κατάληξη είναι η εξέγερση (Ιντιφάντα). Οι ΜΚΟ, προσφέροντας την ελάχιστη δυνατή βοήθεια για την επιβίωση, «εξαγοράζουν» την κοινωνική ειρήνη και σαμποτάρουν την επαναστατική δυναμική των μαζών.

Ο νέος φανατισμός και η ενιαία σκέψη

Francesco Petrone - 12 Αυγούστου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Η Αριστερά έχει μετακινηθεί από τον μύθο της ισότητας στον ελιτίστικο ηθικισμό. Έχει την ίδια δομή με τον Προτεσταντισμό, μόνο που αντί για τον Θεό, υπάρχει η «Ιστορία».

Με τον Λούθηρο, ο ιερέας εξαλείφεται και γεννιέται η πρώτη μαζική ηθική ανωτερότητα: Εργάζομαι, εξοικονομώ, είμαι εγκρατής, οπότε ο Θεός με ευλογεί. Και εσείς, που τα πάτε άσχημα, είναι δικό σας λάθος. Είναι επίσης το πνεύμα που δημιούργησε το έδαφος για τον καπιταλισμό.

Έπειτα έρχεται ο Διαφωτισμός και αλλάζει τον Θεό. Δεν είναι πλέον Θεός, είναι η Λογική. «Υπακούστε επειδή είμαι λογικός, αποτελεσματικός, προοδευτικός. Εσείς είστε οπισθοδρομικοί». Γεννιέται ο ηθικισμός της παραγωγικότητας.

Με τον Αποικιοκρατισμό, γίνεται: «Εμείς έχουμε την Επιστήμη, εσείς έχετε τις δεισιδαιμονίες». Γεννιέται ο ηθικισμός του λευκού ανθρώπου.
Πουριτανική-Βικτωριανή ρίζα: «Είμαι πολιτισμένος». Κανόνες, ηθική, τάξη.
Ρίζα του Διαφωτισμού: «Είμαι λογικός». Βολταίρος, Καντ, η Εγκυκλοπαίδεια. Η λογική υπερισχύει της παράδοσης. Και ποιος έχει λογική; Ο διανοούμενος, ο τεχνικός. Ποιος δεν έχει; Ο λαός. Σήμερα, οι «λαϊκιστές», οι «προκαταλήψεις». Η ηθική ανωτερότητα του ειδικού γεννιέται: «Δεν καταλαβαίνεις, εμπιστεύσου την επιστήμη».

Και η Νέα Αριστερά τα έχει πάρει όλα και τα έχει εκκοσμικεύσει:
Πουριτανός: «Είμαι ασφαλής επειδή εργάζομαι και είμαι νηφάλιος».
Φωτισμένος: «Είμαι ασφαλής επειδή είμαι λογικός».
Νέα Αριστερά: «Είμαι ασφαλής επειδή είμαι αντιρατσιστής, περιβαλλοντολόγος, προοδευτικός, συμπεριληπτικός».
Είναι πάντα προκαθορισμός. Δεν χρειάζεται να πείσεις, πρέπει να προσηλυτιστείς. Αν δεν σκέφτεσαι όπως εγώ, δεν κάνεις λάθος: είσαι κακός.

Γράμμα στον Χρόνη (Μίσσιο)…Νίκος Καλογερόπουλος…! (βίντεο)

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό». Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν η αριστερά χάνει τη σύνδεσή της με τον λαό

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό».

Από τις λαϊκές ρίζες στις πολιτισμικές ελίτ, ένας μετασχηματισμός που επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα και την πολιτική συναίνεση.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι


Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι εντοπίζει τη μετάβαση από την ιστορική αριστερά, βαθιά ριζωμένη στη βάση και τις τοπικές κοινότητες, στο σημερινό προοδευτικό σύμπαν, που κατηγορείται ότι έχει χάσει την επαφή με τον λαό υπέρ των πολιτιστικών και πολιτικών ελίτ. Μέσα από μια σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές κατηγορίες δεξιάς και αριστεράς δεν επαρκούν πλέον για να ερμηνεύσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου το πραγματικό χάσμα βρίσκεται μεταξύ του λαού και των ολιγαρχιών, του κέντρου και της περιφέρειας, του ανήκειν και της αποστασιοποίησης . (NR)

Οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί εναντίον των κομμουνιστών του παρελθόντος, εκείνων πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εκτός από το ότι είχαν μια πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό. Στους εορτασμούς της Ενότητας, μιλιόταν διάλεκτος, απολαμβάνονταν παραδοσιακά πιάτα, παιζόταν λαϊκή μουσική, ακόμη και τα παιχνίδια με έπαθλα ήταν παραδοσιακά. Το σύμβολο του PCI, σχεδιασμένο από τον ζωγράφο Ρενάτο Γκουτούζο, απεικόνιζε την ιταλική τρίχρωμη σημαία, αν και μισοκρυμμένη πίσω από την κόκκινη σημαία με το αστέρι, το σφυροδρέπανο. Η ταύτισή τους με τον λαό, τις αρχές και τις ανάγκες του, και η συγκεκριμένη δράση του πυκνού δικτύου ενώσεων που δημιούργησαν οι κομμουνιστές με την γενναιόδωρη εθελοντική εργασία των αγωνιστών τους, ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας τους. Ήταν, με τον δικό τους τρόπο, ιεραπόστολοι μιας ιδέας: μιας τρομερής, φρικτής, αλλά μιας ελπίδας που διατηρήθηκε για γενιές. Οι κληρονόμοι τους - τους οποίους κανείς δεν ξέρει καν πώς να αποκαλέσει προοδευτικούς, αριστερούς ή ευρέα στρατόπεδα - έχουν ένα σαφές πρόβλημα με τον λαό, αποδεικνύοντας ότι οι κατηγορίες αριστεράς και δεξιάς - που διατηρούνται ζωντανές από τα συγκλίνοντα συμφέροντα και των δύο μισών του συστήματος - δεν περιγράφουν τη σύγχρονη κοινωνία. Υψηλά και χαμηλά, ο λαός και η ελίτ (ή μάλλον, οι ολιγαρχίες συν τις ημι-μορφωμένες τάξεις υποστήριξης), το κέντρο και η περιφέρεια, αποτυπώνουν πολύ καλύτερα τη σημερινή σύγκρουση.

Β. Ασημακόπουλος: Τρεις αιώνες σοσιαλιστές και τα κοινωνικά προτάγματα σήμερα

Ο Βασίλης Ασημακόπουλος νομικός του Εργατικού Δικαίου και διδάσκων στα Τμήματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή το νέο του βιβλίο «Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήσης. 

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Η διανοητική πυρά!

από την Andrea Zhok - 19 Ιουνίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Χθες, μετά τη δημοσίευση των ερωτήσεων για τις τελικές εξετάσεις, η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» εξαπέλυσε μια εικονοκλαστική οργή.

 Πρώτον, ο Christian Raimo εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση στα επιλεγμένα ερωτήματα, κατηγορώντας το υπουργείο ότι «κήρυξε τον πόλεμο στους νέους» (ρε Raimo, τι συμβαίνει με αυτόν τον υπερβολικά εκτεταμένο αρσενικό πληθυντικό; Δεν σου λειτούργησε το κουμπί με τον αστερίσκο;). Λίγο
αργότερα, η Sinistra Italiana χρησιμοποίησε ξανά την ανάρτηση του Raimo, μεταφράζοντάς την στα ιταλικά, για να πει ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Δεν θα επιχειρήσω καν να εμβαθύνω στις λεπτομέρειες της κριτικής, επειδή -όπως πάντα- δεν πρόκειται για επιχειρηματολογικές λεπτομέρειες, αλλά μάλλον για συναισθηματική αποστροφή που κρύβεται μέσα σε λέξεις.
Ένα απόσπασμα, ωστόσο, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, και είναι αυτό στο οποίο διαμαρτύρονται για το ίδιο το γεγονός της παράθεσης ενός βιβλίου του κοινωνιολόγου Frank Furedi σε μια ερώτηση. Για να κατανοήσουμε τη δραματική φύση της κατηγορίας, για τον Raimo είναι σαν να είχε εμφανιστεί ένα απόσπασμα από το "Passage to the Woods" σε ένα απόσπασμα, και παραθέτω: "ένα απόσπασμα από τον Charlie Kirk ή ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Passage to the Woods".

Ας σημειώσουμε τον μηχανισμό.
Για τον Raimo (και για τη σημερινή "αριστερή" διανόηση), το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το περιεχόμενο που προτείνεται, αλλά η προέλευσή του. Το περιεχόμενο είναι πάντα αδιάφορο, δεν αξιολογείται καν, δεν ρέει μέσω νευρωνικών κυκλωμάτων αλλά συναντά ένα προκαταρκτικό φράγμα. Υπάρχουν συγγραφείς, εκδότες, άνθρωποι που "δεν είναι κοσέρ", ακάθαρτοι, απόκληροι, στους οποίους δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να "διαφθείρουν τη νεολαία" (η περίφημη κατηγορία κατά του Σωκράτη).
Το διανοητικό κάψιμο των βιβλίων ως δεύτερη φύση.