Η Αριστερά ως δύναμη κοινοτυπιας,πληξης και κοινωνικής συντήρησης

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Συνήθως γράφω μεγάλα κείμενα, όμως πια μου φαίνονται ορισμένα πολιτικά φαινόμενα τόσο αυταποδεικτα ,που και η  εύλογη συντόμευση  η και ο αφορισμός ακόμη μπορεί να είναι δοκιμα μέσα λόγου. Τα κόμματα ή οργανώσεις  της  υπαρκτης  Αριστεράς όσο και οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικες οργανώσεις της Ελλάδας  η ο,τι άλλο ανήκει σε αυτήν την κλασσική  παράδοση κινούνται  είτε σε κλινικό θάνατο είτε σε μια υποτυπώδη λειτουργία.Δια του κλωνισμού η του διασπαστικού  χαζοκαυγα  βγαίνουν κάθε λίγο  νέες  αριστερές οργανώσεις, αλλά αυτές  δεν πείθουν ότι είναι φορείς του καινούριου , αντίγραφα των παμπαλαιων  πρωτοτύπων και οργανώσεων προέλευσης  είναι  .

Καλό πράγμα και γόνιμο  ο ακτιβισμός σε θέματα που έχουν  κάποιο κοινωνικό ενδιαφέρον έστω και επιμέρους  ,αλλά το να βαφτίζουμε μικρές ομάδες και παρεμβάσεις  χωρίς  ισχυρή κοινωνική εμπλοκή  και επιρροή  με βάθος, έστω δυνάμει ως " νέα επαναστατικά υποκείμενα" ," μορφές του κοινωνικού  ανταγωνισμού "  κλπ σημαίνει παράδοση στην αυτοαναφορικοτητα.Τα περί νέων κομμουνιστικών οργανώσεων, μετώπων, είναι  μεν ένας τρόπος να πεις ότι είσαι μέρος μιας μεγάλης  παράδοσης, πράγμα που είναι,όμως,  αξίωμα και όχι αποδειξιμο θεώρημα.Και οι αποδείξεις  συνήθως ελλείπουν.Η αριστερή πολιτική δεν μπορεί να είναι σκέτος  μειοψηφικος ακτιβισμός, είναι πολιτική , ως πρόθεση τουλάχιστον,  μεγάλων μαζών η είναι αποτυχημένη.

Λόγος περί αριστείας και μάθησης

Παναγιώτης Παπανικολάου 

Επειδή θέλω πάντα να είμαι δίκαιος : το θράσος της καταγέλαστης αχρηστείας που αυτοπλασάρεται ως δήθεν "αριστεία" και της απτυχίωτης αγραμματοσύνης που θέλει κιόλας να ... "αξιολογεί" (τους άλλους πάντα φυσικά) ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ χαρακτηριστικό της "δεξιάς γενικά" όπως κατά κόρον γράφεται αυτές τις μέρες. Είναι χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης ΝΔ που έχει κατσικωθεί στην ηγεσία της το Μητσοτακέικο αγκαλίτσα με τα ορφανά του Καρατζαφύρερ και με τα ορφανά του Λαμογιοσημιτιστάν. 

Ακολουθεί ένα σχετικό παράδειγμα.

Η αείμνηστη Π. Ρέλια (1920 - 2001) ήταν διευθύντρια στο Βαρβάκειο (δημόσιο) Πρότυπο σχολείο επί σειρά ετών, μάλιστα την είχαν σε ιδιαίτερη εκτίμηση οι υπουργοί Παιδείας των κυβερνήσεων ΝΔ 1974 - 1981. Λίγα χρόνια πριν από εμένα ήταν μαθητής εκεί ένας φίλος (μετέπειτα γνωστός συγγραφέας και δημοσιογράφος) που μου αφηγήθηκε το παρακάτω : 

Στα τέλη της δεκαετίας 1970, μια ομάδα μαθητών (μεταξύ των οποίων και ο ίδιος) είχαν διατυπώσει (με ανακοινώσεις, συνελεύσεις κλπ) το αίτημα κατάργησης του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών (με την λογική πως είναι "νεκρή" γλώσσα). Μην κολλάτε τώρα στο αν ήταν σωστό ή όχι το αίτημα, άλλο θέλω να αναδείξω. Η Ρέλια λοιπόν ούτε φωνές, ούτε αποβολές. Απλά τους φώναξε στο γραφείο της και άρχισε να τους μιλά ήρεμα.

- Εσείς αυτό το αίτημα το έχετε γιατί είστε αριστεροί ;

- Ναι, είμαστε αριστεροί γι' αυτό λέμε η διδασκαλία της νεκρής γλώσσας, της σκουριασμένης γνώσης, να αντικατασταθεί π.χ. με Κοινωνιολογία

- Μάλιστα. Δηλαδή εσείς αφού είστε αριστεροί, τα έργα των κλασικών του μαρξισμού τα έχετε διαβάσει υποθέτω

- (Αμήχανη σιωπή από την άλλη πλευρά)

- Λοιπόν εγώ που δεν είμαι αριστερή τα έχω διαβάσει.

ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Antonio Catalano

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

[ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΝΤΡΟΠΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΑΝΤΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ]

Αυτή η ανάρτηση γεννήθηκε από μια συζήτηση με έναν αγαπητό μου φίλο, πολύ νεότερο από εμένα, ο οποίος με ρώτησε γιατί θεωρούσα το '68 τη συμβολική χρονιά έναρξης της κρίσης της ιστορικής αριστεράς, μιας κρίσης που καρποφόρησε τη δεκαετία του '80... παρά το γεγονός ότι το '68 (κάτι διαφορετικό από το εργατικό '69) θεωρείται στη συλλογική φαντασία ως το λίκνο των αυτοαποκαλούμενων επαναστατικών κινημάτων, τα οποία μερικές φορές αμφισβήτησαν βίαια το παλιό κομμουνιστικό κόμμα. Έπρεπε να κόψω με το τσεκούρι, γνωρίζω ότι κάθε ζήτημα, που θίγεται εν συντομία εδώ, αξίζει πολύ πιο λεπτομερή επεξεργασία.

Ξεκινάω από μακριά, από τον Μαρξ και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του (1848), και ιδιαίτερα από τον επαναστατικό ρόλο της αστικής τάξης.

«Στη θέση της εκμετάλλευσης που καλύπτεται από θρησκευτικές και πολιτικές ψευδαισθήσεις, [η αστική τάξη] εισήγαγε μια ανοιχτή, ασυνείδητη, άμεση, άνυδρη εκμετάλλευση […] Μετέτρεψε τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης σε μισθωτό που εξαρτάται από αυτήν.

Η «BOUTIQUE» ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Όταν η πολιτική γίνεται lifestyle και η κοινωνία απλό σκηνικό

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

«Είμαι αυτό που είμαι». Το σύνθημα που κάποτε μπορούσε να σημαίνει χειραφέτηση έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία ενσωμάτωσης.

Στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της αριστεράς, η πολιτική μετατοπίζεται από τη συλλογική αλλαγή –που παραμένει ευχή– προς τη διαχείριση της ταυτότητας. Το άτομο γίνεται project και η κοινωνία σκηνικό. Η εξατομίκευση των πάντων είναι το βασικό της μοτίβο. Η εργασία, η κατανάλωση, η δυστυχία, ακόμη και η πολιτική παρουσιάζονται ως προσωπικές διαδρομές. Αντί για κοινωνικές αντιθέσεις, μιλάμε για προσωπικές επιλογές. Αντί για εκμετάλλευση, για «προκλήσεις». Έτσι η πολιτική χάνει τη συγκρουσιακή της διάσταση και γίνεται ζήτημα ύφους και αυτοπαρουσίασης.

ΣΤΗΝ Ελλάδα αυτό εμφανίζεται συχνά μέσα από έναν αστικό προοδευτισμό που συνδυάζει πολιτικά φιλελεύθερες θέσεις με lifestyle κατανάλωσης: brunch κουλτούρα, ethical brands, vegan trends, οικολογική αισθητική. Ο πολιτικός λόγος είναι υπέρ των κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά χωρίς ιδιαίτερη ενασχόληση με εργασιακά ή ταξικά ζητήματα διαμορφώνοντας ένα «προοδευτικό» lifestyle, αλλά πλήρως ενσωματωμένο στην αγορά.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ τύπου urban culture και μεγάλοι πολιτιστικοί φορείς λειτουργούν συχνά ως διαμορφωτές ενός προοδευτικού αλλά συμβατού με την αγορά δημόσιου λόγου: προβάλλουν ζητήματα δικαιωμάτων, ταυτότητας, πολιτιστικής καινοτομίας και κοσμοπολιτισμού, ενώ αποφεύγουν θέματα κοινωνικής ανισότητας, εργασιακής επισφάλειας ή οικονομικής ισχύος/ολιγαρχικών δομών. Παράλληλα, τα μεγάλα ιδρύματα και οι πολιτιστικές χορηγίες συμβάλλουν και σε μια μορφή «ήπιας ηγεμονίας», όπου η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται από τη σύγκρουση και τη διεκδίκηση προς τον πολιτισμό, το event και τη διαχείριση εικόνας. Πρόκειται για ένα οικοσύστημα όπου πολιτισμός, media και αγορά συγκλίνουν σε έναν τρόπο θέασης της κοινωνίας λιγότερο συγκρουσιακό και περισσότερο lifestyle.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ στάση εκφράζεται περισσότερο μέσω επιλογών κατανάλωσης ή ψηφιακής «ηθικής» παρουσίας παρά μέσα από συλλογική δράση ή συνδικαλισμό. Ο ακτιβισμός μετατρέπεται εύκολα σε hashtag, repost με έντονη online δραστηριότητα για κοινωνικά θέματα (δικαιώματα, identity politics κ.λπ.) ή αισθητικό στίγμα και η πολιτική γίνεται ψηφιακή παρουσία.

Η Καρυστιανού και οι «παράνομες εισβολές» στα σύνορα της πολιτικής ορθότητας

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία, βυζαντινή - παραδοσιακή μουσική, ειδική αγωγή και τώρα κάνει κινηματογραφικές σπουδές αφού θα «γηράσκει αεί διδασκόμενος». Έχει εργαστεί σε ξένα Μέσα Ενημέρωσης, σε ελληνικούς ειδησεογραφικούς ιστοτόπους και στο ραδιόφωνο. Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του στο gpanagiotakopoulos@newsbreak.gr.


Έμπλεξε η Μαρία Καρυστιανού… Θέλησε να ασχοληθεί με την πολιτική για να μιλήσει για ανάγκες, όμως ο ελλαδικός πολιτικός χώρος έχει μάθει να μιλάει για σύμβολα και συνθήματα. Η γλώσσα που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε “πολιτική”, δεν είναι η κοινή γλώσσα των ανθρώπων. Πρέπει να περιστρέφεται γύρω από ιδεολογικά πλαίσια, ιερούς συμβολισμούς, εμβληματικά συνθήματα και απαράβατους κανόνες. Αυτά που οι πολίτες συζητάμε μεταξύ μας, οι ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, οι προβληματισμοί μας για το μέλλον, οι ηθικοί μας διχασμοί, δεν είναι “πολιτική”. Θα πρέπει να λάβουν κάποια ιδεολογική ταμπέλα, να τοποθετηθούν δεξιά ή αριστερά στον πολιτικό χάρτη, και, κυρίως, να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων «πολιτικής ορθότητας», για να μπορούν να χαρακτηριστούν “πολιτικά”.

Έτσι, αφού αυτή δεν το καταλαβαίνει και συνεχίζει να κάνει πολιτικές παρεμβάσεις, μιλώντας σαν κανονικός άνθρωπος, χωρίς επικοινωνιολόγους, πολιτικούς συμβούλους και… από το ιατρείο της όπου εργάζεται καθημερινά (tre banal!), θα φροντίσουμε εμείς να της βάλουμε ταμπέλα, τοποθέτηση και σφραγίδα στο πιστοποιητικό: “επικίνδυνη”. Θέλει δεν θέλει…
Η ανάγκη περιχαράκωσης των κομμάτων

Η αλήθεια είναι πως πράγματι είναι επικίνδυνη για το πολιτικό σύστημα. Οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν μια φιλτραρισμένη ένδειξη. Η μητέρα της Μάρθης, που υπήρξε η ψυχή των μαζικότερων κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης, χτυπάει εδώ και τρία σχεδόν χρόνια την κυβερνώσα δεξιά παράταξη, όσο κανείς άλλος. Και πλέον φαίνεται να είναι το μοναδικό, εν δυνάμει, αντίπαλο δέος που μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη.

Το πιο επικίνδυνο είναι ότι φαίνεται να κινητοποιεί μάζες που βρίσκονται στον χώρο του μεγαλύτερου σε ποσοστά “κόμματος”των τελευταίων 15 ετών: Της αποχής. Ανθρώπους που έχουν σιχαθεί την κομματοκρατία, έχουν προδοθεί στις προσδοκίες τους, έχουν σιχαθεί το στημένο παιχνίδι της ολιγαρχίας.

ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΙΣΤΗ

Τασιόπουλος Γιώργος 

Ξανα - Θρίαμβος!

Το συγκλονιστικό νέο:

Ο Νίκος Μπίστης έμεινε δύο ολόκληρα χρόνια στο ανώτερο καθοδηγητικό όργανο της Νέας Αριστεράς και αποχωρεί για κάτι πιο φιλόδοξο, που είναι η κάθοδος του Αλέξη!

Ξανα - αναρτώ την προ διετίας ανάρτηση με την πολιτική περιπέτεια του Νίκου Μπίστη στο χώρο της κεντροαριστεράς! 

Αν αυτό δεν είναι το ταξίδι προς την Ιθάκη τότε ποιο είναι!!!

Θρίαμβος!

_______

24.11.2024

Ο Νίκος Μπίστης εξελέγη στο Πολιτικό Γραφείο της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Τώρα ησύχασα!!!

 

Σε ηγετικό ρόλο σε ένα ακόμα ΝΕΟ κόμμα! Πολύτιμος στη Νέα Αριστερά έως να βρεθεί η επόμενη πολιτική στέγη..

Καλόν αγώνα σύντροφε!

Η δημοσίευση που ακολουθεί περσινή, σαν σήμερα!

_________

Ν Ι Κ Ο Σ  Μ Π Ι Σ Τ Η Σ 24.11.2023

Ανανεωτής, μεταρρυθμιστής, μετριοπαθής και κυρίως ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ!!!

1974 - ΚΚΕ

1983 - ΚΚΕ εσωτερικού

Φύλο και Πόλεμος των Σεξουαλικών Διακρίσεων

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΠΕΚΙΟΛΙ

Η δημιουργική καταστροφή είναι μια έκφραση του Γιόζεφ Σουμπέτερ που περιγράφει τη συνεχή κίνηση του καπιταλισμού προς την αλλαγή. Η έννοια είναι θεμελιώδης για την οικοδόμηση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης σε κάθε σφαίρα της κοινωνίας, από τις επιχειρήσεις έως την επιστήμη, τη λογοτεχνία, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τον κινηματογράφο, την πολιτική και το δίκαιο. Κάθε ίχνος της προηγούμενης τάξης πραγμάτων πρέπει να καταστραφεί και ένας από τους κύριους μηχανισμούς είναι
το πανάρχαιο διαίρει και βασίλευε.

Η δημιουργία και η εκμετάλλευση τεχνητών διαιρέσεων εντός της κοινότητας είναι ο στόχος της εξουσίας ανά πάσα στιγμή. Η δημιουργία μιας κοσμοθεωρίας ευνοϊκής για τους στόχους μιας φιλελεύθερης-καπιταλιστικής παγκόσμιας κυβέρνησης απαιτεί την καταστροφή όλων των συστημάτων πεποιθήσεων και της κοινωνικής οργάνωσης, έως την ανατροπή κάθε υπαρξιακής, ηθικής, πολιτικής, πνευματικής, ακόμη και βιολογικής μορφής. Από αυτή την οπτική γωνία, μπορούμε να κατανοήσουμε τη φαινομενικά αφύσικη συμμαχία με τη «Νέα Αριστερά», το ηγεμονικό κίνημα στις αρχές του 21ου αιώνα.

Γεννημένη ανάμεσα στα πιο ακραία περιθώρια του μαρξισμού - τροτσκιστική και αναρχική - η Νέα Αριστερά ενσωμάτωσε άλλες εμπειρίες και επιρροές, ιδιαίτερα μια προσανατολισμένη ανάγνωση του Νίτσε και του Φρόιντ (με τον Μαρξ, τους «κυρίους της καχυποψίας») και ιδιαίτερα του γαλλικού δομισμού, από τον Ντελέζ και τον Γκουαταρί μέχρι τον Φουκώ, περνώντας από τον αποδομισμό του Ντεριντά. Ο άνθρωπος άρχιζε να θεωρείται ως μια «μηχανή επιθυμίας», η εξουσία ως «συσκευή», η κοινωνία ως «ρίζωμα» που αναπτυσσόταν χωρίς κατεύθυνση μέσα σε έναν «ομαλό χώρο», συνώνυμο για τον Ντελέζ με τον ωκεανό και την έρημο, περιοχές που κατοικούνται από νομάδες και επομένως τόπους συνεχούς αλλαγής. Ετερογένεση των σκοπών, η αρχή σύμφωνα με την οποία οι πράξεις μερικές φορές παράγουν συνέπειες αντίθετες από τους αρχικούς τους στόχους, ή απλώς η συγγένεια μεταξύ φιλελεύθερης και μεταμαρξιστικής σκέψης στο κοχλάζον καζάνι του τελευταίου, καταστροφικού μισού αιώνα.

Ένα από τα βασικά σημεία του κοινού προγράμματος, από τη δεκαετία του 1960 και μετά, ήταν μη κατάργηση της έννοιας της φυσικής οικογένειας.

Ο διαχωρισμός των πατέρων από τους γιους (το έργο του 1968) και των ανδρών από τις γυναίκες ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της δημιουργικής καταστροφής, η οποία κατέληξε σε διάλυση.

Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ..

ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ "ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΓΙΑΤΗ" ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΒΟΛΑ!

Τασιόπουλος Γιώργος 

Έγραψε στο tvxs , την ιστοσελίδα του ο Στέλιος Κούλογλου,

 "«Εδοξάσθη κρυπτόμενη και εξευτελίσθη εμφανιζόμενη»;

Και συνεχίζει..

"... οι χθεσινές θέσεις της για τα ελληνοτουρκικά και την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο: η κυρία Καρυστιανού τάσσεται εμμέσως πλην σαφώς κατά του ελληνοτουρκικού διαλόγου και μας προειδοποιεί για πιθανή εθνική προδοσία. Επειδή θα γίνει συνάντηση!

Ο κύβος ερρίφθη: η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου για τα Τέμπη αποφάσισε να ηγηθεί της ελληνικής ακροδεξιάς και μας το ανακοίνωσε με ανάρτηση της στο διαδίκτυο. Και με θέσεις πιο δεξιές και από αυτές του Αντώνη Σαμαρά, να τον προλάβει, πριν εξαγγείλει το κόμμα του..."

 Το άρθρο καθρεφτίζει τη στάση της ελιτίστικης Αριστεράς απέναντι σε κάθε ενεργή πολιτική παρέμβαση και σε όποιο πολιτικό πρόσωπο δεν έχει πίσω του σόι, δεν είναι από πολιτικό τζάκι, δεν έχει την έγκριση της συστημικής μηντιακής και ψευτοκουλτουριάρικης διανόησης και δεν το παίζει προοδευτικός διανοούμενος.

Ας γυρίσουμε στο 1989, τότε που το όνομα του Δημήτρη Τσοβόλα ήτανε σημαία στα χείλη όλων των δημοκρατών, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, τότε που η δημοτικότητα του είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ όλων των εποχών.

Τότε το ΒΗΜΑ δημοσίευσε ένα άρθρο του Κούλογλου, με τίτλο «Ο Μήτσος της Ρήνης από τους Μελισσουργούς της Άρτας, ο γιος του αγωγιάτη», που κορόιδευε την ταπεινή καταγωγή του Δημήτρη.

Ο κόσμος ξεσηκώθηκε και πολίτες αποφάσισαν να κάψουν τα φύλλα της εφημερίδας στις πλατείες σε Γιάννενα, Λάρισα και Άρτα, ενώ μυριόστομο το σύνθημα «Τιμή και δόξα στο γιό του αγωγιάτη» δονούσε την Ελλάδα. (Δες ΕΔΩ)

Να θυμίσουμε ότι ο κ. Κούλογλου στο παρελθόν όχι άδικα έχει κατηγορηθεί για λογοκλοπή, τον έχουν στην μπούκα πρώην σύντροφοί του στο ΕΚΚΕ, ενώ το επίσημο ΚΚΕ τον έχει κατηγορήσει και για αντικομμουνισμό. (Δες ΕΔΩ)

Φυσικά πριν γίνει ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέλιος Κούλογλου, όπως κάθε "σοβαρός" άνθρωπος που σέβεται την "αριστερή" του προέλευσή βρέθηκε επί χρόνια στην αυλή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ (άλλωστε κράταγε από παλιά η φιλία με τον Θ. Τσουκάτο) και κέρδισε σκανδαλωδώς αρκετά χρήματα που του απέφεραν οι εκπομπές του στην κρατική τηλεόραση.

Το 2000 η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Πανεπιστήμιο Χάγκεν βράβευσαν τον Κούλογλου και τις αντικομμουνιστικές επιδόσεις του στο «ντοκιμαντέρ», «Κομμουνισμός, η μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα»,

Όπως τον κατηγόρησε το ΚΚΕ (Δες ΕΔΩ) μέσω του Ριζοσπάστη, "...το πρώην μέλος του «ΕΚΚΕ» (σύντροφος του Τσουκάτου) ακολουθεί τη γνωστή μεθοδολογία: Διαστρεβλώνει κατάφωρα την ιστορική πραγματικότητα (τόσο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όσο και στο ελληνικό) με τη βοήθεια «μαρτυριών» αποκλειστικά επαγγελματιών αντικομμουνιστών και πάνω σ' αυτή τη διαστρέβλωση οικοδομεί τα... ρεπορτάζ του αντικομμουνισμού του.

Αυτή την... «επιστημονική» μέθοδο ιστορικής ανάλυσης φαίνεται ότι θαύμασε το Πανεπιστήμιο του Χάγκεν που σε συνεργασία και με προτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βράβευσε τον Κούλογλου και το αισχρό του «δημιούργημα»...".

Στο ΣΥΡΙΖΑ όταν άρχισαν τα δύσκολα ετοίμαζε την ανεξαρτητοποίησή του με δηλώσεις όπως και αυτή, "Η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσίλογων. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα σύμμαχος του Κουφοντίνα. Eγώ θα πρότεινα περισσότερο χειρουργείο στον Παύλο Πολάκη και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την περίπτωση..."

Όπως φαίνεται έχει επανέλθει κανονικά στο γνωστό του ρόλο...

Καιρός να επαναφέρει στο πρόγραμμά της και την εκπομπή του η ΕΡΤ, έχουμε να μάθουμε.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κούρδοι: Γιατί κατάπιε τη γλώσσα της η χαζοχαρούμενη Αριστερά

Του Πάνου Πικραμένου

Αλληλέγγυε! Σιωπάς για τους Κούρδους της Συρίας γιατί είσαι ψεύτης. Δεν είσαι ανθρωπιστής. Δεν σε ενδιαφέρουν οι κατατρεγμένοι, οι «λαοί», οι γενοκτονίες, τα δικαιώματα των γυναικών…

Παθαίνεις γλωσσοδέτη εμπρός στην -πραγματική αυτή τη φορά, γενοκτονία που έχουν υποστεί στην Τουρκία, στην εθνοκάθαρση και τις σφαγές από τους ισλαμιστές της Συρίας, στις εκτελέσεις και τις φυλακίσεις στο Ιράν.

Βλέπεις οι Κούρδοι δεν είναι μύθος, είναι άνθρωποι. Κι εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις με ανθρώπους. Εσύ χρειάζεσαι σύμβολα, ταυτότητα, ιδεολογικό κύρος, ηθικό προφίλ…

Έτσι δεν ξεσπαθώνεις στα social media, δεν διαδηλώνεις έξω από πρεσβείες, δεν γεμίζεις τους τοίχους με αφίσες, δεν διοργανώνεις «περιπολίες» κατά δικαίων και αδίκων στα σοκάκια της Αθήνας…

Σε ενδιαφέρει μόνο το είδωλο του εαυτού σου, το αφήγημα που έχεις οικοδομήσει για σένα.

Που «έφταιξαν» οι Κούρδοι

1. Είχαν το θράσος να συμμαχήσουν με τις ΗΠΑ. Άρα δεν αξίζουν τον οίκτο και τη στήριξη σου, τους ειρωνεύεσαι: «…καλά να πάθουν, όλοι ήξεραν ότι οι Αμερικάνοι θα τους εγκαταλείψουν εκτός από τους ίδιους…». Κάποιοι καγχάζουν και χαιρέκακα.

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ "ΑΚΥΛΙΝΑ" ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ

Απο Σταύρος Κωστόπουλος

Μη μου πείτε ότι δεν ήταν γνώστες οι προσωπικές θρησκευτικές απόψεις της Μαρίας Καρυστινού όταν την αγκάλιαζαν και οργάνωναν παντού εκδηλώσεις για το Κίνημα των Τεμπών και ο Σύριζα και η Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και το ΚΚΕ.

Γιατί όλα άλλαξαν από τι στιγμή που αποφάσισε να διεκδικήσει και την ψήφο του Ελληνικού Λαού για το Κοινοβούλιο;

Μήπως άλλαξε τις απόψεις της που τις καταχειροκροτούσαν στις συγκεντρώσεις και στις εκδηλώσεις;

Μήπως έπαψε να αγωνίζεται για την τιμωρία των ενόχων , την συγκάλυψη , την εξαρτημένη δικαιοσύνη το ακαταδίωκτο των Υπουργών Βουλευτών και των άλλων οργάνων της εξουσίας;

Μήπως δεν συμπαραστάθηκε στην απεργία πείνας του Ρουτσι όταν τον κατηγορούσαν οι Γεωργιάδιδες ότι τον καθοδηγούσαν οι γιατροί της Ανταρσύα ;

Μήπως δεν έψαξαν από την πρώτη στιγμή τα προωθημένα φυλάκια του συστήματος, τα ΜΜΕ, να της ανακαλύψουν καθ παιδική της αμαρτία ;

Και της ανακάλυψαν . Της ανακάλυψαν ότι απέκτησε μεταφυσικές ανησυχίες, μετά τον τρόπο που έχασε το παιδί της και συμβουλεύεται για τα πνευματικά της την Γερόντισσα Ακυλίνα από το ορθόδοξο Μοναστήρι της Συρίας** που μετά την επικράτηση του ISIS γύρισε στην Ελλάδα. 

Ωστόσο να θυμίσω στους διαθέτοντες αριστερόμετρο ότι ήταν το καλοκαίρι του 2020 όταν ο ίδιος ο κ Τσίπρας στο μήνυμά του για τον εορτασμό της Παναγίας μίλησε για την «Παναγία την Ανύμφευτη Νύμφη, την Υπέρμαχο Στρατηγό, την Ελεούσα , τη Γιάτρισσα , τη Θαλασσινή , την Παρηγορήτρα, τη Μάνα που προστατεύει τους αδύναμους…» και δεν δέχτηκε παρόμοια κριτική από τους συντρόφους του.

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

Γιώργος Τασιόπουλος 

Η Μαρία παραιτείται...

Και Χαρά μεγάλη σε δύο "επωφελούμενες" ξεχωριστές ομάδες...

Χαίρεται ο Μητσοτάκης και οι ομοτράπεζοί του... αλλά και οι γραφειοκράτες των κομμάτων, οι ταγμένοι να εκπροσωπούν το λαό...

χαιρέκακα χαίρονται και όλοι αυτοί οι γεννημένοι "επαναστάτες" που πήγε να τους πάρει τη δουλειά, αυτοί που τους έδωσε το δικαίωμα να ξαναβγούν στις πλατείες με το λαό!

Δεν της συγχωρούν ότι μόνο αυτή έκανε το λαό όχι μόνο να πιστέψει, αλλά και να βγει στο δρόμο να το φωνάξει, ότι η κυβέρνηση ειναι εγκληματική οργάνωση!

Πώς τόλμησε η Καρυστιανού να κάνει αυτό που δεν μπόρεσαν οι ίδιοι με τόσα ένσημα στους δρόμους...

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΑΠΟ ΤΗΝ MADRE TIERRA ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Πνευματικότητα, πολιτική και το χαμένο μάθημα της ελληνικής Αριστεράς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτικού λόγου –ιδίως εκείνου που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικός»– αντιμετωπίζει την πίστη του λαού μας είτε με αμηχανία είτε με ευθεία περιφρόνηση. Η πίστη παρουσιάζεται ως κατάλοιπο του παρελθόντος, ως ιδιωτική ιδιορρυθμία ή, στη χειρότερη εκδοχή, ως εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό και τη χειραφέτηση.

Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη. Παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Και το βασικό της αποτέλεσμα είναι ότι κόβει τον δεσμό ανάμεσα στον λαό και την πολιτική.

Γιατί για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας η λαϊκή πίστη δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι δόγμα προς υπεράσπιση ούτε μηχανισμός εξουσίας. Είναι τρόπος ζωής. Είναι μνήμη, πένθος, γιορτή, κοινότητα. Είναι η γλώσσα με την οποία ο λαός έμαθε να αντέχει την ήττα, την κατοχή, τη φτώχεια, την απώλεια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έμαθε να στέκεται όρθιος όταν όλα γύρω του κατέρρεαν.

Όταν αυτή η πίστη λοιδορείται, δεν αποδυναμώνεται η Εκκλησία ως θεσμός εξουσίας. Αποξενώνεται ο ίδιος ο λαός από τον συλλογικό του εαυτό. Και τότε η πολιτική μένει χωρίς κοινωνικό σώμα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς εμπιστοσύνη. Ό,τι καλύτερο για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, δηλαδή. 

Το μάθημα των Ζαπατίστας

Ένα από τα λιγότερο κατανοημένα –και συχνά αποσιωπημένα– στοιχεία της εμπειρίας των Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας είναι ότι δεν αρνήθηκαν τις τοπικές πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις των ιθαγενών κοινοτήτων. Δεν τις θεώρησαν «οπισθοδρομικές», ούτε εμπόδιο στον πολιτικό αγώνα. Αντίθετα, τις ενσωμάτωσαν πολιτικά, τις μετέτρεψαν σε έδαφος συλλογικής αξιοπρέπειας, κοινοτικής συνοχής και αντίστασης.

Γιὰ τὸν Καποδίστρια τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ

*

τοῦ ΓΙΑΝΝΗ Α. ΤΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Σινεφὶλ δὲν εἶμαι, γιὰ πολλοὺς καὶ διάφορους λόγους. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔφτιαξαν τὸ θέατρο, οἱ Χριστιανοὶ τὴ θεία λειτουργία, καὶ οἱ Δυτικοὶ περιορίστηκαν σὲ ἕνα φθηνὸ ἀλλὰ λουσάτο μέσο, στὸν κινηματογράφο, ὅπου ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἔχει νὰ ἀντικρίσει τὸ κοινό του, ὅπου τὰ ἐφὲ πᾶνε σύννεφο καὶ κατακυριεύουν τὴν ταινία, ὅπου τὸ μέσο εἶναι κατάλληλο ὡς προπαγάνδα γιὰ κάθε λογῆς δικτάτορες καὶ παράφρονες ἐναλλακτικούς, ὅπου κάθε σκηνὴ γυρίζεται 200 φορὲς ὥσπου ἀναπόφευκτα νὰ βγεῖ τὸ τέλειο (σκηνοθετικὰ τέλειο) ἀποτέλεσμα. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν λεφτὰ γιὰ ἄπειρα γυρίσματα: Τῆς εὐκολίας τὸ ἀνάγνωσμα. Ἴσως ἡ φράση, στὸ Μὲ λένε Ἀρτέμη, «πολὺ νόημα!» νὰ εἶναι ἡ τελικὴ δίκη καὶ καταδίκη γιὰ τὸν ψαγμένο καὶ μὴ κινηματογράφο. Καλῶς ἢ μᾶλλον κακῶς, αὐτὸ ἔχουμε σήμερα, ὅπως τὸν 8ο αἰώνα καὶ σ’ ὄλη τὴν Ἀρχαιότητα εἴχαμε τὶς εἰκονογραφίες καὶ τὰ ἀγάλματα. Ὅπως τότε ἐπικρατοῦσε ἡ δύναμη τῶν εἰκόνων, τώρα κυριαρχεῖ ἡ δύναμη τῆς ταινίας.

Ὅτι οἱ ταινίες ἐποχῆς ἔχουν ἕνα πολιτικὸ μήνυμα εἶναι προφανές. Οἱ 300 ἦταν ἐμμέσως καὶ μιὰ ἀπειλὴ γιὰ τὸ Ἰράν, ἕνας χαρακτηρισμός του ὡς τεράτων. Ἡ Ὑπατία στὴν Agora εἶναι μιὰ λαχταριστὴ νέα, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ὅταν δολοφονήθηκε ἦταν μιὰ μπάμπω βάσει τοῦ προσδόκιμου ζωῆς στὴν ρωμαιοβυζαντινὴ Αἴγυπτο (ἡ παρουσίασή της ὡς μπάμπως θὰ μείωνε τὸ ἀντιχριστιανικὸ μένος -πάντα οἱ ἀντιχριστιανὲς εἶναι αἰσθησιακὲς «ἁμαρτωλὲς» τὸ πολὺ 19 χρόνων), καὶ ἦταν ντυμένη ὡς πόρνη γιὰ τὰ δεδομένα καὶ τῆς παγανιστικῆς ἑλληνορωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας (βλ. σχετικὰ καὶ τὸν Πλούταρχο γιὰ τὴν ἰδεατὴ «σώφρονα γυναίκα»)· μεταξὺ ἄλλων, ἐνάντια σὲ κάθε ἱστορικότητα, στὴν ἴδια ταινία ὅσοι χαρακτῆρες προσηλυτίζονται στὸ Χριστιανισμό, ξαφνικὰ παύουν νὰ φοροῦν (τουριστικά…) ἀρχαιοελληνικὰ ροῦχα καὶ φοροῦνε κελεμπίες / χιτζάμπ (!! Ξανά: Ἰράν, πὲς ἀλεύρι…). Στὰ διάφορα ὁμηρικὰ ἔργα τοῦ Χόλυγουντ, οἱ μαῦροι Ἀχιλλέες παίρνουν ποσόστωση γιατὶ ἔτσι γουστάρουν οἱ σκηνοθέτες, ἐνῶ σὲ ταινία γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο τὴν ὁποία πλήρωσαν Ἕλληνες μεγιστάνες, ὁ Ἀλέξανδρος εἶναι μὲν Ἕλληνας 100%, ἀλλὰ εἶναι ὁμοφυλόφιλος. Στὴν ταινία Ἒλ Γκρέκο, ὁ Θεοτοκόπουλος παρουσιάζεται νὰ δικάζεται ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, κάτι ποὺ δὲν ἔγινε· ὡστόσο, κανένας ταινιοκριτικὸς ποὺ κοσκινίζει ὅλα τὰ ἐθνικιστικὰ στὸν Καποδίστρια δὲν πετάχτηκε νὰ τὸ ἐπισημάνει, σὰν ὑστερικὴ γεροντοκόρη ποὺ εἶναι, προφανῶς γιατὶ τὸν βόλευε ἰδεολογικὰ ἡ φανταστικὴ δίκη.

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

🚩...Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

🚩...Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

🚩Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά...

🚩...Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων....

...Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ. 

🔴Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση όπως ακολουθεί και μετά ξαναδιαβάστε την και ξανά και ξανά θα μας λυθούν πολλές απορίες γι'αυτό που μας συμβαίνει...

____________

"Προοδευταριό": 

ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΕΛΙΤΙΣΜΟΣ & Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Όταν ο «προοδευτικός» λόγος γίνεται περιφρόνηση.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Καθώς η κριτική στο πρόσωπο της Καρυστιανού πυκνώνει (και) από τις "αριστερές" γραφίδες -με χαρακτηρισμούς όπως «τραμπικό κόμμα», «ακροδεξιά», «εθνικιστές», «ψεκασμένοι», «αντιεμβολιαστές», «γέροντες», «αστρολόγοι» κ.λπ.- αντιλαμβάνεται κανείς την αγωνία της συστημικής ενσωματωμένης "αριστεράς". 

Όμως στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κριτική. Πρόκεται για σύμπτωμα. Και όπως κάθε σύμπτωμα, λέει περισσότερα για αυτόν που το εκφέρει παρά για τον στόχο του.

Σε επίπεδο πολιτικής ψυχολογίας, τέτοιες εκφράσεις δεν αποτελούν αντιπαράθεση θέσεων αλλά αμυντικό μηχανισμό.

Όταν εμφανίζεται μια κοινωνική φωνή που δεν προέρχεται από κόμμα, δεν μιλά με τον καθιερωμένο ιδεολογικό κώδικα, 

αντλεί νομιμοποίηση από το τραύμα, το πένθος, το ηθικό βάρος, και τον ίδιο τον Λαό, τότε απειλείται η ταυτότητα όσων έχουν μάθει να λειτουργούν ως «διαχειριστές της πολιτικής ορθότητας».

Και βέβαια, η αντίδραση τους δεν είναι διάλογος, αλλά γελοιοποίηση. Γιατί η γελοιοποίηση ακυρώνει χωρίς να απαιτεί σκέψη. Δεν πρόκειται δηλαδή για πολιτική διαφωνία αλλά για ψυχική άμυνα.

Ο χαρακτηρισμός «ακροδεξιά» ή «ψεκασμένη» εδώ δεν λειτουργεί περιγραφικά.

Λειτουργεί μαγικά! Σαν λέξη-ξόρκι που επιτρέπει στον ομιλητή να μην ακούσει τίποτα άλλο.

Στην πολιτική ψυχολογία αυτό ονομάζεται ηθικός πανικός. Όταν ένα φαινόμενο δεν χωρά στα υπάρχοντα σχήματα, βαφτίζεται «επικίνδυνο» ώστε να τεθεί εκτός νομιμότητας.

Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέγεται. Σημασία έχει ποιος μιλά χωρίς άδεια. Και έτσι η έννοια της «ακροδεξιάς» γίνεται ψυχικό όπλο.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ

Θρησκευτικότητα, Πατρίδα, Οικογένεια και το Ρήγμα των Τεμπών

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Φαίνεται πως υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές όπου μια κοινωνία δεν συγκρούεται απλώς για πολιτικές επιλογές, αλλά για κάτι βαθύτερο, για το τι θεωρεί Ιερό.

Η τραγωδία των Τεμπών και το Κίνημα που γεννήθηκε από αυτήν αποκάλυψαν ακριβώς αυτό. Μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα στο βίωμα της κοινωνίας και την κυρίαρχη αφήγηση του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού- είτε στη Δεξιά είτε στην "Αριστερή" εκδοχή του.

Δεν πρόκειται απλώς για διαφωνία ή ταξική σύγκρουση. Πρόκειται για σύγκρουση κοσμοαντιλήψεων.

Όταν μιλάμε για το Ιερό εδώ, δεν μιλάμε για θεοκρατία, ούτε για εθνικισμό, ούτε για πατριαρχικά σχήματα εξουσίας.

Μιλάμε για τρεις θεμελιώδεις άξονες νοήματος που κάθε κοινωνία χρειάζεται για να σταθεί όρθια. 

Δηλαδή:

α) Υπαρξιακή θρησκευτικότητα / πνευματικότητα, όχι ως δόγμα εξουσίας, αλλά ως τρόπος να νοηματοδοτείς τον πόνο, τον θάνατο, τη θυσία, τη δικαιοσύνη.

β) Έθνος / Πατρίδα: όχι ως αποκλεισμός του Άλλου, αλλά ως ιστορική συνέχεια, συλλογική μνήμη, κοινή ευθύνη.

γ) Οικογένεια: όχι ως καταναγκαστική κανονικότητα, αλλά ως πρωτογενής δεσμός φροντίδας, απώλειας και ευθύνης.

Αυτά τα τρία δεν είναι «συντηρητικά κατάλοιπα».

Είναι προ-πολιτικά θεμέλια κάθε κοινωνικής συνοχής.

Ένα ισχυρό ρεύμα της σύγχρονης, μεταφιλελεύθερης, "Αριστεράς" και Δεξιάς αντιμετωπίζει και τα τρία με καχυποψία ή και εχθρότητα. Θεωρεί τη θρησκευτικότητα/πνευματικότητα ως ανορθολογισμό, το έθνος ως ακροδεξιά ολίσθηση, την οικογένεια ως φορέα καταπίεσης. 

Το αποτέλεσμα είναι μια ριζική αποϊεροποίηση της δημόσιας ζωής της οποίας τα συμπτώματα βιώνονται στο πετσί όλων μας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε τεχνική διαχείριση(management), η δικαιοσύνη σε διαδικασία, η κοινωνία σε πληθυσμό προς διοίκηση και η ανθρώπινη ύπαρξη σε αριθμό. 

Ήρθε τελικά η ώρα να μιλήσουν οι Κασσάνδρες

Του Κώστα Καλδάρα

Μουσικοσυνθέτης/στιχουργός - εικαστικός 

- Ήρθε τελικά η ώρα να μιλήσουν οι Κασσάνδρες. Ο λόγος είναι φυσικά η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική αρένα. Με όσο πιο σύντομο τρόπο θα αναφερθώ στο ζήτημα. 

- Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει έναν πολίτη που θέλει να ασκήσει το συνταγματικό του δικαίωμα του “εκλέγειν και εκλέγεσθαι”.

- Προσωπικά προτιμώ οι υποψήφιοι της κάλπης να προέρχονται από τον λαό, κι όχι από τα πολιτικά παζάρια, από τον πλούτο, τα πολιτικά γραφεία, ή από την οικογενειοκρατία, την διαπλοκή, τους κομματάρχες, τους "φραπέδες" και τους "χασάπηδες".

Τα ζήσαμε τα ζούμε και τα πληρώνουμε όλα αυτά.  

- Η Μαρία Καρυστιανού μπήκε στη ζωή μας από τους αγώνες, τα κινήματα, από την αντίσταση απέναντι στην βρωμιά, το άδικο και την εκμετάλλευση, με ένα πείσμα και πίστη στον σκοπό της, απέναντι σε ένα πρωτοφανές έγκλημα.. Χαρακτηριστικά που λείπουν σήμερα ή έχουν απαξιωθεί. Αυτά τα έχει η Μαρία Καρυστιανού και με το παραπάνω. 

- Μια πολίτης που έκανε τον πόνο της ανυποχώρητο αγώνα και διεκδίκηση.  Μια πολίτης και φυσικά μια μάνα, που παλεύει τόσα χρόνια με ένα διεφθαρμένο κράτος χωρίς να κάνει βήμα πίσω. Μια πολίτης που το σύστημα δεν μπόρεσε να την νικήσει, να την καταβάλει, να την φοβίσει, να την αναγκάσει να υποχωρήσει με αθέμιτες και αισχρές πολλές φορές πρακτικές. Γιατί λοιπόν να αμφισβητήσω το δικαίωμα της να προχωρήσει αυτόν τον αγώνα παραπέρα; Πιστεύει κανείς ότι δεν θα είναι χρήσιμη και ικανή στα βουλευτικά έδρανα; 

- Το εάν συμφωνήσω ιδεολογικά με τις θέσεις που θα προβάλει και θα προτείνει, δεν το γνωρίζω, αλλά ελπίζω ότι θα είναι μια συνέχεια, μια έμπρακτη εξέλιξη των αγώνων που έχει δώσει μέχρι τώρα. Πολλά θα ξεκαθαρίσουν στην πορεία. Το θυμικό του ελληνικού λαού το κέρδισε με το σπαθί της. Γι’ αυτό και στηρίζω την απόφαση της να πολιτευτεί. Μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα που είναι πολλά και σημαντικά, θα φανούν στο μέλλον, επειδή ένα κομματικό – πολιτικό σχήμα δεν είναι μονοπρόσωπο, (χορτάσαμε), αλλά συλλογικό. Τότε θα μιλήσουμε περί πολιτικής. 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ "ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΤΗΣ ΕE

Post2Post 

Η αυτοκαταστροφική έως τώρα πολιτική του “ιερατείου” της ΕΕ υπό την Γερμανία, έχει οδηγήσει ήδη την Ευρώπη σε συνθήκες διάλυσης λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων που συντελούνται από το 21 και μετά. 

Φάνηκε αυτό ξεκάθαρα από την ενεργειακή κρίση, το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ως βαστάζος των ΗΠΑ μετά την ήττα τους στην Ουκρανία αλλά και από την άνοδο της φιλο-Τραμπικης φιλο-Πουτινικης της ακροδεξιάς σχεδόν σε όλες τις χώρες κράτη-μέλη.

✔️Το μείζον ζητούμενο αποτελεί η ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών προοδευτικών δυνάμεων, έτσι ώστε να προκύψει κάποτε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα, το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την εφαρμογή της μοναδικής πολιτικής που μπορεί να σώσει την Ευρώπη:

🔸Αφενός η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ενοποίηση, μέσω της αλλαγή του τρόπου που θα παράγει το χρήμα. Βάζοντας τέλος στο "κόλπο Νιξον" του 72 με το χρημα-αερα από δάνεια, και με, τη χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών για στοχευμένες αναπτυξιακές δράσεις στα κράτη-μέλη, με βάση τα συγκριτικά τους παραγωγικά πλεονεκτήματα. Και με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού θεσμού πλήρους διαφάνειας ως προς τη χορήγηση αναπτυξιακών πόρων σε κάθε κράτος-μέλος και την επιβολή αυστηρών, εξοντωτικών κυρώσεων, στους υπεύθυνους για την εκτέλεση των προγραμματισμένων αναπτυξιακών δομών, σε περίπτωση διασπάθισης (όπως και εδω από την Μητσοτάκης ΑΕ).

 Έτσι μόνο έχουν, κατά την γνώμη μου, νόημα οι προτάσεις της ομάδας Σπινέλι του Ευρωκοινοβούλιου για αντικατάσταση της αποτυχημένης συνθήκης της Λισαβόνας με ένα άλλο ευρωπαϊκό σύμφωνο στην βάση των κοινωνικών συγκλισεων.

🔸Κατά δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει επί τέλους να απαλλαγεί από την ενεργειακή της εξάρτηση από τις παλιές Μεγάλες δυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου.

 Γι αυτό, και με δεδομένη την ένδεια της και σε στρατηγικά μέταλλα, (που ούτως ή άλλως δεν επαρκούν για το "όλα από ΑΠΕ)", θα πρέπει να αναθεωρήσει τα ουτοπικά της σχέδια. Και να κερδίσει χρόνο με την αξιοποίηση των μοναδικών αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εναπομένουν σε κράτη μέλη της, αυτά της Κύπρου και της Ελλάδας Και  με πρόσβαση τους, μέσα του δίκτυου αγωγών πρόσβασης της και στα ακόμα σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου (και προσεχώς μπλε υδρογόνου) της Αραβικής χερσονήσου.

Διαφορετικά ο λογαριασμός δεν βγαίνει!

Το ΔΝΤ, η ΕΕ και η υποτέλεια

του Αχιλλέα Ομήρου
(ψευδώνυμο με το οποίο συνόδευε άρθρα του ο Λευτέρης Ριζάς)

Αναδημοσιεύουμε στη μνήμη του Λευτέρη Ριζά

(πρώτη δημοσίευση 28.04.2016)

       Το ΔΝΤ, όπως και η Ε.Ε. και τα όργανα της, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι διάφοροι άλλοι οικονομικοί και στρατιωτικο - πολιτικοί οργανισμοί (μην ξεχνάμε πρώτα απ‘ όλους το ΝΑΤΟ), δεν έχουν δημιουργηθεί για να επιδιώξουν την ευημερία και ελευθερία των λαών (των εθνών και των κρατών τους). Οι ίδιοι αυτοί οργανισμοί αυτό βέβαια ισχυρίζονται και «πουλάνε» σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους. Είναι απαραίτητο να πιστέψουν οι λαοί πώς όλοι αυτοί οι θεσμοί τα όργανα τους, στα οποία συμμετέχουν μέσω των κυβερνήσεων τους, φροντίζουν με άδολη αγάπη γι΄ αυτούς.

       Ισχυρίζονται ότι φροντίζουν για την οικονομική ανάπτυξη όλων των χωρών και λαών. Ότι ακριβώς γι΄αυτό τον λόγο επενδύουν, παρέχουν δάνεια, εκδίδουν οδηγίες και κανονισμούς, διαμορφώνουν διεθνείς νόμους και συγκροτούν στρατούς για να προασπίσουν την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια κάθε λαού και ανθρώπου.

       Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει τίποτα από αυτά, γιατί η ίδια η ζωή, η ίδια η «πολιτεία» όλων αυτών των οργανισμών, ενώσεων κλπ κλπ κάθε ημέρα αποδείχνει το εντελώς αντίθετο: ότι δηλαδή στην πραγματικότητα είναι θεσμοί, όργανα και ενώσεις του κεφαλαίου, του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του μονοπωλιακού και χρηματοπιστωτικού. Ότι στην πραγματικότητα προσπαθούν να «συντονίσουν» την δράση όλων αυτών των μερίδων του κεφαλαίου, έτσι ώστε να εξομαλύνονται οι διαρκώς αναφυόμενες αντιθέσεις και συγκρούσεις τους από τη μια και από την άλλη όλοι αυτοί μαζί να εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους σε βάρος των λαών τους. Με κάθε μέσον: με την καθημερινή παραπλάνηση τους – την προπαγάνδα – και την «πλύση» του εγκεφάλου τους, την ανοιχτή και καλυμμένη καταπίεση τους, τον εγκλωβισμό τους σε πολιτικά σχήματα που παρά την «προοδευτική» ρητορεία τους σκοπό τους θα έχουν ακριβώς την παραπλάνηση τους και τον ιδεολογικο-πολιτικό έλεγχο τους.

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Βλέπω ότι μια ορισμένη αριστερά δυσκολεύεται να στηρίξει τους αγρότες γιατί είναι ένα μάτσο (και ματσό) συντηρητικοί, σεξιστές. 

Αν είναι δυνατόν! Ξέχασε τη θεωρία της, τη διαθεματική της εργαλειοθήκη;

Κατ’ αρχάς, ο αγρότης είναι το κατεξοχήν κουήρ υποκείμενο: αντιστέκεται με πείσμα στις κυρίαρχες κανονικότητες του ευέλικτου, αστικοποιημένου, ψηφιακού νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. 

Επιμένει να ζει σε τόπο, σε εποχές, σε λάσπες. Υπονομεύει επιτελεστικά το φαντασιακό της προόδου. Είναι πιο queer και από drag brunch στην Πλατεία Καρύτση. 

Ταυτόχρονα, είναι subaltern - μιλάει, φωνάζει, κλείνει δρόμους, αλλά το κράτος τον «ακούει» όπως άκουγε η αποικιοκρατία τους «ιθαγενείς». Ως θόρυβο. Ως γραφικότητα. Ως πρόβλημα δημόσιας τάξης. Η Σπίβακ θα ενθουσιαζόταν.

Όταν, δε, προσπαθεί να μιμηθεί τον πολιτισμό του (μετα-αποικιοκράτη) Κυρίου του, εκείνος τον αντιμετωπίζει περίπου σαν λευκό τσιγγάνο – η φεράρι δίπλα στο μαντρί… 

Ο Φανόν και ο Μάλκομ Χ θα έγραφαν τόμους για τη διχασμένη ψυχοσύνθεσή του.

Και φυσικά, είναι διαθεματικός μέχρι αηδίας: ταξικά στριμωγμένος, χωρικά περιθωριοποιημένος, μορφωτικά υποτιμημένος, περιβαλλοντικά εκτεθειμένος. 

Ένα intersectional case study που θα ζήλευε μέχρι και το Πάντειο.

Είναι όμως και τρανς! Ζει σε μια μόνιμη κατάσταση μετάβασης – από πυλώνας διατροφικής ασφάλειας σε αντιδραστική συντεχνία και από ήρωας της υπαίθρου σε μπλόκο στους δρόμους. 

Ο αγρότης είναι ένα ρευστό υποκείμενο που το κράτος και ο κυρίαρχος λόγος διαρκώς ανακατασκευάζουν.