Η επίσημη ανακοίνωση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΕΧΠ-ΑΠΕ) από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας επιχειρήθηκε να επενδυθεί με ένα φτηνό επικοινωνιακό περιτύλιγμα περί «αυστηρών κανόνων», «προστασίας του τοπίου» και «διασφάλισης των τοπικών κοινωνιών». Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνιστά μια απροκάλυπτη και προκλητική θεσμική κοροϊδία. Πίσω από τις κυβερνητικές θριαμβολογίες κρύβεται ένας μηχανισμός που νομιμοποιεί την ανεξέλεγκτη δράση των ενεργειακών ομίλων, μετατρέποντας τα βουνά, τις προστατευόμενες περιοχές και την πλέον γόνιμη αγροτική γη της χώρας σε μια απέραντη, ανεξέλεγκτη βιομηχανική ζώνη.
Η μεγάλη απάτη των 1.200 μέτρων
Το κεντρικό αφήγημα του Υπουργείου εστιάζει στη θέσπιση ορίου υψομέτρου, προβάλλοντας την «απαγόρευση τοποθέτησης αιολικών σταθμών πάνω από τα 1.200 μέτρα» ως δήθεν ιστορική τομή. Όποιος όμως ανατρέξει στις πονηρές μεταβατικές διατάξεις, αντιλαμβάνεται αμέσως το μέγεθος του εμπαιγμού.
Από τον νέο κανόνα εξαιρούνται πλήρως όχι μόνο τα έργα που διαθέτουν ήδη Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ), αλλά ακόμη και όσα έχουν απλώς υποβάλει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) και έχει εγκριθεί η τυπική πληρότητα του φακέλου τους πριν από τη δημοσίευση του πλαισίου σε ΦΕΚ.
• Το αδειοδοτικό τέρας: Στη χώρα βρίσκονται σε καθεστώς αδειοδοτικής ωρίμανσης (στάδιο Βεβαίωσης Παραγωγού) αιολικά έργα συνολικής ισχύος περίπου 18,3 GW, όταν ο αναθεωρημένος στόχος του ΕΣΕΚ για όλα τα χερσαία αιολικά είναι μόλις 8,9 GW για το 2030.
👉Η 1 δισ. «ρήτρα διαφυγής» και η μεγάλη ολιγοπωλιακή αυταπάτη: Ποιος πληρώνει πραγματικά το πράσινο πάρτι;
Το αφήγημα που πλασάρεται επικοινωνιακά ακούγεται σχεδόν σαν οικονομικό θαύμα. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Κυριάκος Πιερακάκης, υπέβαλε αίτημα στην Κομισιόν για την επέκταση της Εθνικής Ρήτρας Διαφυγής, υποσχόμενος ότι το εργαλείο αυτό θα ξεκλειδώσει ενεργειακές επενδύσεις ύψους 1,5 δισ. ευρώ για την τριετία 2026–2028. Η κυβερνητική υπόσχεση; Ότι οι επενδύσεις αυτές θα θωρακίσουν το σύστημα και θα οδηγήσουν νομοτελειακά σε φθηνότερο ρεύμα.
Όμως, ας διαλύσουμε την πρώτη μεγάλη αυταπάτη πριν πιάσουμε την ουσία: Τι σημαίνει στην πραγματικότητα «ρήτρα διαφυγής»;
Δεν πρόκειται για κάποιο ευρωπαϊκό «τσέκι» ή δωρεάν κοινοτικό χρήμα που πέφτει ουρανοκατέβατο από τις Βρυξέλλες. Η ρήτρα διαφυγής είναι απλώς μια δημοσιονομική ντρίμπλα. Η ΕΕ επιτρέπει στα κράτη-μέλη να ξεπεράσουν προσωρινά τα αυστηρά όρια των δημόσιων δαπανών —έως 0,3% του ΑΕΠ ετησίως— αποκλειστικά για ενεργειακές υποδομές. Με απλά ελληνικά: Η Κομισιόν μας δίνει την άδεια να δανειστούμε και να αυξήσουμε το δημόσιο χρέος μας.
Ο ίδιος ο κ. Πιερρακάκης έσπευσε να διευκρινίσει ότι «δεν πρόκειται για επιταγή που θα δει ο κόσμος στον λογαριασμό του», αλλά για «επενδύσεις που θα μειώσουν το κόστος». Και κάπου εδώ γεννιέται το αμείλικτο ερώτημα: Ποιος θα βάλει τα λεφτά, ποιος θα τσεπώσει τα κέρδη και ποιος θα φορτωθεί τελικά τον λογαριασμό;
Οι υπουργοί μιλούν για την «πρωτοφανή κλιματική κρίση».
Τα τηλεοπτικά παράθυρα γεμίζουν με χάρτες και θερμοκρασίες.
Και κάπως έτσι κλείνει η συζήτηση.
Ή μάλλον… κάπως έτσι δεν ανοίγει ποτέ η πραγματική συζήτηση.
Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Όμως υπήρχε πάντα σε όλο το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Γιατί το κλίμα δεν είναι μετεωρολογική πρόβλεψη, δεν πρόγνωση καιρού αλλά είναι ένα ζωντανό, δυναμικό σύστημα ηλικίας τουλάχιστον 4.6 δις ετών.
Η συζήτηση με τον Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλη Λύκο έγινε με αφορμή την πανάκριβη ενέργεια που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, αλλά δεν έμεινε σε αυτό το θέμα. Γιατί η ακρίβεια στην ενέργεια δεν είναι «παγκόσμιο φαινόμενο» όπως με μεγάλη ευκολία μας λέει ο πρωθυπουργός . Είναι θέμα που έχει να κάνει με πολιτικές επιλογές. Και του πρωθυπουργού…
Ο κ. Λύκος εξηγεί γιατί παθαίνουμε ηλεκτροσόκ κάθε φορά που ανοίγουμε τους λογαριασμούς αλλά μιλά κυρίως για το τεράστιο ενεργειακό θέμα που έχει η χώρα, επισημαίνοντας ότι αυτό είναι και θέμα ασφάλειας της χώρας. Εξηγεί το παιχνίδι κερδοσκοπίας που παίζεται στις πλάτες των πολιτών ,για τους «καμηλιέρηδες πετρελαιάδες που έχουν έρθει στην Ελλάδα και επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», για τα funds που ελέγχουν τα πάντα στην χώρα, για τη ΔΕΗ που μέσω διαφήμισης σε μέσα ενημέρωσης προωθεί και στηρίζει την επιχειρηματική της στρατηγική που καμία σχέση δεν έχει με τους πολίτες και το συμφέρον τους.
Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός σύμβουλος, Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος μιλάει στον 98.4 για το πως και θεσμικά οι Δήμοι γίνονται Α.Ε. και οι Δήμαρχοι σε μονάρχες μίας τοπικής αυτοδιοίκησης πλήρως ενσωματωμένης σε λειτουργίες της κεντρικής εξουσίας και όχι των τοπικών κοινωνιών.
Όπως λέει, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται ως «μεταρρύθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα θεσμικό εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, περιορισμού της αντιπολίτευσης και αποδυνάμωσης της δημοκρατικής εκπροσώπησης. Σήμερα, ένας δήμαρχος μπορεί να εκλέγεται με ποσοστό γύρω στο 43% και να αποκτά τεχνητά 60% έως 65% των εδρών στο δημοτικό συμβούλιο. Δηλαδή, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες μπορούν να δώσουν σχεδόν απόλυτη διοικητική κυριαρχία. Και τώρα, με την κατάργηση του δεύτερου γύρου, αφαιρείται ακόμη ένα φίλτρο κοινωνικής νομιμοποίησης και συναινέσεων.
Ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος, μιλάει στον 98.4 για την απουσίας ενεργειακής ασφάλειας και εναλλακτικών όπως οι λιγνίτες, την ώρα που η χώρα βρίσκεται στη μέση παγκόσμιων ενεργειακών αναταράξεων με επίκεντρο και τις εξελίξεις στο Περσικό κόλπο και τα μεγάλα παιχνίδια στα χρηματιστήρια ενέργειας.
Η ενεργειακή μετάβαση στην Ελλάδα δεν εξελίσσεται ως εθνικό σχέδιο βιωσιμότητας, αλλά ως πράξη εκχώρησης ελέγχου και πόρων.. Την ίδια στιγμή, η επέλαση των ΑΠΕ δεν σχεδιάζεται με βάση την ισορροπία, αλλά με όρους μαζικής εκμετάλλευσης: βουνά καλύπτονται από ανεμογεννήτριες, εύφορες εκτάσεις δεσμεύονται από φωτοβολταϊκά, και ο αγροτικός χώρος συρρικνώνεται.
Κι ενώ αυτή η μετάβαση παρουσιάζεται ως ιστορική ευκαιρία εκσυγχρονισμού, στην πράξη εξελίσσεται σε μηχανισμό μεταβίβασης ελέγχου και γης σε υπερεθνικά κεφάλαια. Η σταδιακή απομάκρυνση του Δημοσίου από τη ΔΕΗ, σε συνδυασμό με την επέκταση μεγάλων έργων ΑΠΕ, δημιουργεί ένα νέο ενεργειακό τοπίο όπου οι τοπικές κοινωνίες έχουν ρόλο κομπάρσου.
Είναι μια συζήτηση που δεν χαϊδεύει αυτιά και δεν φοβάται τις λέξεις. Μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για όσα συμβαίνουν γύρω μας — και συχνά περνούν σαν να είναι φυσικά φαινόμενα, σαν να μην μας αφορούν, σαν να μην μπορούμε να τα αλλάξουμε, έδωσε στον 98.4 ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης και Ανεξάρτητος Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας Βασίλης Λύκος .
Από το αγροτικό ζήτημα που πνίγεται ανάμεσα σε επιδοτήσεις, αδιέξοδα και πολιτικές σκοπιμότητες, μέχρι τη θεσμική λειτουργία της Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, η συζήτηση αγγίζει τον πυρήνα της εκπροσώπησης και της αξιοπιστίας. Ποιος μιλά για ποιον; Ποιος αποφασίζει; Και τελικά, ποιος λογοδοτεί; Η κουβέντα όμως δεν μένει στα θεσμικά. Περνά στην καρδιά της ιστορικής μνήμης. Στην Καισαριανή — σύμβολο αντίστασης, θυσίας και αξιοπρέπειας. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα, η μνήμη συχνά βαραίνει. Και όταν βαραίνει, κάποιοι προτιμούν να τη θάψουν. Όμως χωρίς μνήμη, η κοινωνία γίνεται εύπλαστη. Ξεχνά. Συμβιβάζεται. Συνηθίζει. Και εκεί αρχίζει το πιο επικίνδυνο κομμάτι: η κανονικοποίηση.
Όταν οι σκιές γύρω από κοινωνικά προγράμματα και δημόσιους οργανισμούς δεν προκαλούν πια οργή αλλά έναν αμήχανο αναστεναγμό. Όταν εταιρικές και κρατικές υποθέσεις — από τη ΒΙΟΛΑΝΤΑ μέχρι τον Οργανισμός Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης — συζητούνται για λίγο και μετά χάνονται μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει. Το ερώτημα είναι γιατί δεν αντιδρούμε. Μήπως εθιζόμαστε; Μήπως η «σιωπή των αμνών» δεν είναι πια μεταφορά, αλλά στάση ζωής;
Η κοινωνία που συνηθίζει το σκάνδαλο, σταματά να το βλέπει ως σκάνδαλο. Το μετατρέπει σε «αναμενόμενο». Και όταν το αναμενόμενο γίνεται καθημερινότητα, η δημοκρατία φθείρεται όχι με θόρυβο — αλλά με ψίθυρο.
Οι αγρότες γύρισαν την πλάτη στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και η συνάντηση μαζί του δεν θα γίνει…Ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης η οποία πριν από μερικές ώρες έδωσε θετική ψήφο στη συμφωνία -ταφόπλακα της αγροτικής παραγωγής ,την Mercosur.
Το αγροτικό ζήτημα δεν είναι αν θα δει ο Μητσοτάκης τους αγρότες …Έτσι κι αλλιώς δεν έχει να τους πει τίποτα ουσιαστικό για τα πραγματικά προβλήματα της αγροτικής παραγωγής.
Δεν έχει τίποτα να πει για την αρπαγή της γης τους ,η οποία ήδη συντελείται… Τίποτα για το διατροφικό έλλειμμα της χώρας, για τα συνθετικά και επικίνδυνα τρόφιμα που έρχονται, για τις εισαγωγές κρέατος από το εξωτερικό, χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους για καρκινογόνες ουσίες που έχουν εντοπιστεί, τίποτα για το πραγματικό αγροτικό ζήτημα. Αυτό ακριβώς κάνει ο Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλης Λύκος, ο οποίος είναι και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας.
Ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης, του Πανεπιστημίου Κρήτης, ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σε μια συζήτηση αποκάλυψη για τα επερχόμενα με αφορμή της κινητοποιήσεις αλλά και τις εξελίξεις στον πρωτογενή τομέα.
Όπως σημειώνει, μια χώρα χωρίς κανόνες χωρίς προστασία για τους πολίτες χωρίς έκφραση παρά μόνο με φίλτρα και διαμεσολαβητές του ψηφιακού κόσμου, μετατρέπεται σε χώρο χωρίς εθνική, κοινωνική, εδαφική και πολιτισμική αξία για το συλλογικό.
Επομένως σπάνε οι δεσμοί και οι σύγχρονοι κονκισταδόρες εφορμούν ελεύθερα για επενδύσεις στην «καμένη» γη σε συνεργασία με τους αυτόχθονες κοτζαμπάσηδες που έχουν διαφθείρει, ποδηγετήσει και εκμαυλίσει τα πάντα.
Επομένως , αναρωτιέται, "για ποιο χώρο, ποιο χωριό και ποια χώρα να πολεμήσει ο δημότης, ο πολίτης; Μόνο μισθοφόροι και proxie στρατιώτες θα πολεμούν πια για να επιβάλλουν έναν άυλο κόσμο όπου ο άνθρωπος θα κάνει παρέα μόνο με τον ψηφιακό εαυτό του.
Ένας άνθρωπος που θα αποκόβεται σιγά- σιγά από το κοινωνικό και φυσικό του περιβάλλον και θα γίνεται καταναλωτής βιομηχανιοιημένων τροφίμων, που θα έχουν τα δικά τους «λιπάσματα» και τα δικά τους «φυτοφάρμακα», πάλι συσκευασίας για να τον γιατροπορεύουν από αυτά που αναγκαστικά θα του σερβίρουν οι Big farms.
Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης ΒασίληςΛύκος , με αφορμή το Π.Δ. που η κυβέρνηση πέρασε στη Μεγάλη Εβδομάδα, με το οποίο μικραίνουν τα όρια οικισμών κάτω των 2 χιλιάδων κατοίκων και εν μια νυκτί, οικόπεδα μετατρέπονται σε χωράφια, αλλάζοντας την αξία της γης για χιλιάδες ιδιοκτήτες, κάνει λόγο για υφαρπαγή γης και πόλεμο κατά της ιδιοκτησίας του Έλληνα, με στόχευση την καταδολίευση της αξίας της περιουσίας του και την εξαγορά της σε εξευτελιστικές τιμές από μεγάλους παίκτες, που θα την ενοποιήσουν και με ιδιωτική πολεοδόμηση θα την πουλήσουν "χρυσάφι".
Η χώρα όπως λέει αντί να αποκεντρωθεί και να τονώσει την δραστηριότητα και την ανάπτυξη στα χωριά μας, μετατρέπεται σε νέο κύμα αστυφιλίας και πόλεων των 15 λεπτών.
Ο Βασίλης Λύκος, προεκτείνει την συζήτηση για το πώς η χώρα μετατρέπεται σε χώρο για μεγάλα συμφέροντα, από την λεγόμενη πράσινη ενέργεια με ΑΠΕ όπου τους βολεύει μέχρι τεράστια ξενοδοχειακά συγκροτήματα αφελληνισμού ακόμη και του τουρισμού. Μιλάει ακόμη για τα μεγάλα συμφέροντα και τα ενεργειακά παιχνίδια στο όνομα της "πράσινης ανάπτυξης" , αλλά και το γεωπολιτικό παίγνιο των σπάνιων γαιών.
Κλιματική ή εγκληματική κρίση από πλευράς υποδομών;
Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστήμιου Κρήτης και Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας, Βασίλης Λύκος , σε μια συζήτηση στον 98.4 , που προκαλεί για συζητήσεις και σκέψεις πάνω στα καυτά ζητήματα των κοινωνιών από την καθημερινότητα, έως τις μεγάλες παγκόσμιες τάσεις.
Τι νόημα έχουν οι σιωπές μας, όπως λέει, όταν οι άνθρωποι ουρλιάζουν;
Στις δυτικές κοινωνίες βιώνουμε πια μια υποχρηματοδότηση δημοσίων επενδύσεων σε υποδομές ανίκανες να αντιμετωπίσουν ακραίες φυσικές καταστάσεις κι αυτό το ονομάζουμε κλιματική κρίση προς αποποίηση ευθυνών.
Τίποτε δεν χρηματοδοτείται προς όφελος των κοινωνιών αλλά όλα είναι χρηματιστήριο & commodities, καπιταλισμός της καταστροφής σε βάρος συνανθρώπων μας και πάνω απ’ όλα μπαξίσι, βιλαέτι, ρουσφέτι και ρεγάλο ή με άλλα λόγια ένα μεγάλο αλισβερίσι…
Ο δυτικός πολιτισμός βιώνει μια ανυπέρβλητη κρίση ύστερα από χρόνια υστερικής ανάπτυξης με φούσκες και χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό.
Κλιματική ή εγκληματική κρίση από πλευράς υποδομών;
Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστήμιου Κρήτης και Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας, Βασίλης Λύκος , σε μια συζήτηση στον 98.4 , που προκαλεί για συζητήσεις και σκέψεις πάνω στα καυτά ζητήματα των κοινωνιών από την καθημερινότητα, έως τις μεγάλες παγκόσμιες τάσεις.
Τι νόημα έχουν οι σιωπές μας, όπως λέει, όταν οι άνθρωποι ουρλιάζουν;
Στις δυτικές κοινωνίες βιώνουμε πια μια υποχρηματοδότηση δημοσίων επενδύσεων σε υποδομές ανίκανες να αντιμετωπίσουν ακραίες φυσικές καταστάσεις κι αυτό το ονομάζουμε κλιματική κρίση προς αποποίηση ευθυνών.
Τίποτε δεν χρηματοδοτείται προς όφελος των κοινωνιών αλλά όλα είναι χρηματιστήριο & commodities, καπιταλισμός της καταστροφής σε βάρος συνανθρώπων μας και πάνω απ’ όλα μπαξίσι, βιλαέτι, ρουσφέτι και ρεγάλο ή με άλλα λόγια ένα μεγάλο αλισβερίσι…
Ο δυτικός πολιτισμός βιώνει μια ανυπέρβλητη κρίση ύστερα από χρόνια υστερικής ανάπτυξης με φούσκες και χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό.
Το 1974 ο «πολύς» Χένρι Κίσινγκερ είχε πει χαρακτηριστικά :
«Ελέγξτε το πετρέλαιο και θα ελέγχετε τα Έθνη. Ελέγξτε την τροφή και θα ελέγχετε τον κόσμο»!
Πέρα από τις βραχυπρόθεσμες λύσεις που αναζητούνται εν μέσω και του πολέμου στην Ουκρανία και λόγω της επισιτιστικής επισφάλειας που δημιουργείται κυρίως λόγω έλλειψης σιτηρών, ειδικοί τονίζουν ότι θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος, οι πρακτικές και αρκετά είδη παραγωγής, από τη γεωργία έως την κτηνοτροφία. Στο μεσοδιάστημα η βιομηχανία τροφίμων συχνά χωρίς σαφές ρυθμιστικό πλαίσιο θέτει σε εφαρμογή ή εξετάζει διάφορα καινοτόμα σχέδια για την επόμενη ημέρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις βαδίζουν στα «χνάρια» αυτού που πριν από 15 χρόνια κάποιοι ονόμασαν «το μέλλον των τροφίμων» με τα GMOs, ήτοι τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα.
Έτσι αρχίζουν και μπαίνουν στο πιάτο μας το τεχνητό, in vitro ή 3D κρέας από βλαστικά κύτταρα αγελάδας ή κοτόπουλου, τα αποξηραμένα φύκη, τα πρωτεϊνούχα έντομα όπως οι γρύλοι, οι ακρίδες και οι αλευροσκώληκες ή ακόμη και ο αέρας (ναι καλά διαβάζετε) μέσω ζύμωσης υψηλής τεχνολογίας με διοξείδιο του άνθρακα, υδρογόνο και μικρόβια, που μετατρέπει τον αέρα σε τρόφιμα. Αυτά μεταξύ άλλων αναλύει σε σημερινή του συνέντευξη στον 98.4, ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης, Βασίλης Λύκος.
Σε μία 20ετία, η εξατομικευμένη διατροφή θα είναι η νόρμα, με φορητές ηλεκτρονικές συσκευές να παρακολουθούν την κατάσταση της υγείας μας και να μας ειδοποιούν πότε και τι χρειαζόμαστε σε τροφή και για ενυδάτωση. Φούρνοι 3D εκτύπωσης θα φτιάχνουν ζεστά γεύματα με συντηρημένες πρώτες ύλες. Αρκετά τρόφιμα θα είναι ενισχυμένα με πρωτεΐνη (η ζήτησή της αναμένεται να αυξηθεί κατά 40% έως το 2050). Ακούγεται τρελό, όμως ήδη υπάρχουν start-up εταιρείες στην Καλιφόρνια και στη Φινλανδία που εξειδικεύονται σε αυτό. Ο λόγος για όλα τα παραπάνω είναι προφανής:
Πρέπει να σώσουμε τον πλανήτη! Πρέπει να μειώσουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, να εξοικονομήσουμε γη που χρησιμοποιείται για ζωοτροφές, λιπάσματα, νερό και φυσικά ενέργεια…
Μάλιστα εικάζεται ότι έως το τέλος του 2050 αυτή η διατροφική «επιλογή» θα ισχύσει ως καθολική υποχρεωτικότητα κι όλα αυτά υπό το αβάσταχτο βάρος των 9,8 δις πληθυσμού, που θα κατοικεί στον πλανήτη έως το 2050 σας θυμίζει κάτι;
Κι απέναντι σε όλα αυτά ο άνθρωπος που μετατρέπεται από πολίτη σε υπήκοο, που απλά υπακούει και καταναλώνει ό,τι του σερβίρουν οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, που προσπαθούν να τον καταστήσουν θεατή και όχι συνδημιουργό, στον θαυμαστό νέο κόσμο του Meteverse Θα μπορούμε να έχουμε τα πάντα εκτός από την ελευθερία μας γιατί δεν θα μπορούμε να καλύψουμε βασικές μας ανάγκες όπως η τροφή, το νερό, η ενέργεια. Τα πάντα θα εκχωρούνται στο βωμό του άκρατου κέρδους των λίγων σε βάρος των κοινωνικών αγαθών των πολλών…
Ανθρωποθυσίες σε έναν νέο Μινώταυρο…
Η Δημοκρατία στο απόσπασμα λοιπόν και οι διάφορες κοινωνικές τάξεις, που αντιστέκονται, όπως οι αγρότες, στην Ολλανδία, τη Γερμανία, την Ιταλία…και αίφνης κινητοποιούνται βορά στα χέρια των Big Farms
Η απόλυτη δυστοπία άραγε ή η ώρα όπου το τέρας πεθαίνει και λίγο πριν πρέπει να γεννήσει κάτι πιο υγιές προκειμένου να συνεχίσουν να υπάρχουν οι κοινωνίες μας τουλάχιστον έτσι όπως τις γνωρίσαμε μέχρι τώρα;
