Η Καρυστιανού, η κομματοκρατία και το ξόρκι της ακροδεξιάς

Όταν η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επαγγελματίες «πολιτικούς»

30.12.2025 

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Πολύς ο θόρυβος από τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού περί ενδεχόμενης δημιουργίας πολιτικού κινήματος. Ωσάν να μην ισχύει το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, παρά μόνον για τα παιδιά των κομματικών σωλήνων. Ή τουλάχιστον, να θεωρούμε ότι αφαιρείται τούτο το δικαίωμα, από ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους σε ένα κρατικό έγκλημα.

Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με την χυδαιολογία των κυβερνητικών τρολ, ούτε με το ψυχολογικό προφίλ όσων θεωρούν ότι μια γυναίκα που έχασε το παιδί της, το περισσότερο που μπορεί να κάνει, είναι να διεκδικήσει μια δικαστική απόφαση αποζημίωσης.

Περί πολιτικής

Αφορμή για να γράψω κάποιες σκέψεις, ήταν κάποια άρθρα συναδέλφων, σε διάφορα Μέσα, που ξεκάθαρα ξορκίζουν την πιθανότητα να δημιουργηθεί κάποιος νέος πολιτικός φορέας, στον οποίο θα ηγείται η Μαρία Καρυστιανού, διότι “η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση για να την αναλάβουν οι εκτός πολιτικής”.

Αρχικά, αν μου επιτρέπονται κάποιες παρατηρήσεις σε -κατά τα άλλα- εξαίρετους συναδέλφους, θα έλεγα ότι οι τίτλοι, αν και καταλαβαίνω ότι πρέπει να είναι “πιασάρικοι” για να “πουλήσουν” στο διαδικτυακό παζάρι της ειδησεογραφίας, αδικούν πολλές φορές το περιεχόμενο των κειμένων τους και σίγουρα την σοβαρότητα του ζητήματος.

Από ΄κει και πέρα, επειδή σε όλα τα εν λόγω άρθρα, αντιμετωπίζεται η Μαρία Καρυστιανού ως ένας άνθρωπος που θα ήταν σχεδόν… καταστροφικό να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, διότι δεν έχει σχέση με την “πολιτική”, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ:

Απ. Αποστόλου: «ΟΠΕΚΕΠΕ- Τέμπη - Κοβέσι, η απογύμνωση του θεσμικού κελύφους μιας Δημοκρατίας των τύπων» (ηχητικό)

Μια συζήτηση-πρόκληση στον 98.4 για το πώς οι μηχανισμοί εξουσίας αποκόπτονται από την κοινωνία και ακυρώνουν την ουσία της Δημοκρατίας

Ο Καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου, σε μια συζήτηση-πρόκληση για το πώς οι θεσμοί στην Ελλάδα αλλά και τμήμα της κοινωνίας με ρόλους σε θεσμούς, υπηρεσίες αλλά και τον ιδιωτικό τομέα, έχουν μετατραπεί σε θεραπαινίδες της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας.

Περιγράφει το πώς αυτονομημένοι μηχανισμοί από την κοινωνία, λαμβάνουν αποφάσεις στο όνομα της και έχουν υπαλληλοποιήσει ακόμη και πρόσωπα που υπηρετούν θεσμούς ή θέσεις και ρόλους-κλειδιά. Αυτή η υπαλληλοποίηση θέτει από μόνη της κι ένα κομβικό ερώτημα: ακόμη και η αναθεώρηση του Συντάγματος στο άρθρο 86, μπορεί να γίνει μόνο από ένα πολιτικό σύστημα με τέτοιες λειτουργίες ή πρέπει πρωτίστως να είναι υπόθεση της κοινωνίας;

Η Δημοκρατία και οι θεσμικές της λειτουργίες μετατρέπονται διαρκώς σε έναν τυπικό εξωτερικά τίτλο. Η κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί και να δράσει, αφού την αφορά πρωτίστως την ίδια.

51 χρόνια από την αποκατάσταση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

του Λευτέρη Ριζά  -  24 Ιουλίου 2015

Έγραφα σχετικά στις 3/8/2007 σε άρθρο μου που είχε αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Monthly Review που απόσπασμα του παραθέτω:

«Αλήθεια πόσο υπερήφανος μπορεί να είναι ένας λαός που χρωστάει την Ελευθερία και Δημοκρατία του πάνω σε μια συνεχιζόμενη τραγωδία ενός άλλου λαού – πολύ περισσότερο όταν δεν πρόκειται για «άλλο» λαό αλλά για αδελφούς του. Αν ισχύει αυτό που έλεγε ο Μαρξ, ότι δηλαδή δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ένας λαός όταν καταπιέζει έναν άλλο, πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι και πόση πραγματική δημοκρατία μπορεί να έχει όταν τα θεμέλια τους βρίσκονται πάνω στα κόκαλα των ελληνοκυπρίων και την κατοχή και καταπίεση της Κύπρου;

Έχει ειπωθεί ότι τα θεμέλια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης δεν υπήρξανε στέρεα γιατί ο γερμανικός λαός τη θεώρησε ως αποτέλεσμα, «κατάκτηση», της ήττας του και του εξευτελισμού στον οποίο τον υποχρέωσαν οι νικητές. Η προσβολή και η ταπείνωση στις οποίες τον καταδίκασαν υπήρξε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη αντιδραστικών πολιτικών ρευμάτων και στην τελική νίκη του ναζισμού.

Στην περίπτωση μας υποχρεωθήκαμε, διαπαιδαγωγηθήκαμε και τελικά συνηθίσαμε τη Δημοκρατία και Ελευθερία μας να την στηρίζουμε στη λήθη. Δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Το «Δεν Ξεχνώ» φροντίσανε να το ξεχάσουμε. Και μάλιστα και επίσημα: η αμνησία, η λήθη διδάσκεται επίσημα: από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας.»[1]

Έτσι 41 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας – αυτής που περιλάμβανε τα Ιουλιανά, τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα, την εκτός νόμου θέση του ΚΚΕ και την δίωξη των φρονημάτων, κλπ κλπ – έχουμε φτάσει στο σημείο να παζαρεύουμε τη διχοτόμηση της Κύπρου [με χαρτί περιτύλιξης την Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία] και ζητιανεύουμε – υπερήφανα βέβαια γιατί αυτό μας βολεύει – τα δάνεια από τους παντοτινούς «φίλους» και επικυρίαρχους μας.

Μας λένε βέβαια, όσοι δεν είχαν το ανάστημα να υπερασπίσουν τον λαό και το έθνος, να διαπαιδαγωγήσουν και οργανώσουν αυτόν τον πάντοτε «ευκολόπιστο λαό», πώς ό,τι κάνουν ή ό,τι έκαναν – δηλαδή που υπόγραψαν τα Μνημόνια της δυστυχίας και υποδούλωσης μας – ότι το έκαναν γιατί βρέθηκαν μπροστά σε επαίσχυντο εκβιασμό. Μάλιστα. Ξέρουνε, θυμούνται μήπως – οι «αριστεροί» κυρίως – πόσοι βρέθηκαν μπροστά σε ίδιους επαίσχυντους εκβιασμούς; Τότε που με μια υπογραφή τους, με αποκήρυξη του «πιστεύω» τους έμεναν ελεύθεροι ή αντίθετα πήγαιναν εκτελεστικό απόσπασμα; Πόσοι από τους φυλακισθέντες και εξορισθέντες την εποχή της Χούντας, δεν βρέθηκαν μπροστά σε τέτοιου είδους διλήμματα; ΟΛΟΙ τους. Όταν λοιπόν θυμόμαστε όλους αυτούς και δίκαια νιώθουμε περήφανοι για το τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, πρέπει να αναλογιζόμαστε και το τι μπορεί να κάνει ένας λαός. Και μάλιστα όταν προχτές ακόμα είπε ΟΧΙ το 62% του.

Η Δημοκρατία θα ξαναζωντανέψει όταν ο λαός θα αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του – όταν δηλαδή δεν θα διαχειρίζονται άλλοι, «λαοπρόβλητοι» τάχα μου, τους αγώνες του, τα «θέλω» του και τις αποφάσεις του.

Ο Ελληνισμός, στην Ελλάδα, την Κύπρο, όπου τελικά υπάρχει και ζει, έχει ένα μεγάλο χρέος: να υπερασπίσει την ύπαρξη του, την ελευθερία του, τον πολιτισμό του, την ιστορία του, ενάντια στους ιμπεριαλιστές, νεοαποικιοκράτες και φασίστες, όπως αυτοί κι αν εμφανίζονται και αποκαλούνται.

_________*********________

Όλη η ανάρτησή του Λευτέρη Ριζά, 24-7-2015

Το πολιτικό προσωπικό της εκλόγιμης μοναρχίας σε ανοιχτό πόλεμο με τη χώρα | Γ. Κοντογιώργης

O Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης, μιλά στο Beyond Podcast με τον Δημήτρη Μπαλτάκο (17.07.2025).

Economist: Το πρόβλημα της Ευρώπης με την ελευθερία του λόγου

Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσίευσε το βρετανικό περιοδικό Economist στηλιτεύεται η οπισθοχώρηση της σύγχρονης Ευρώπης στην προστασία του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης.

Γίνεται αναφορά στη νομοθεσία-παρωδία της Γερμανίας που προστατεύει τα πολιτικά πρόσωπα από «προσβολές» και καταλήγει στη δίωξη πολλών πολιτών για τον δημόσιο λόγο που εξέφρασαν στο διαδίκτυο. Πριν από λίγους μήνες σε ένα γερμανικό περιοδικό επιβλήθηκε ένα υπέρογκο πρόστιμο και ο εκδότης καταδικάστηκε ποινικά σε 7 μήνες φυλακή γιατί δημοσίευσε ένα meme με τον Υπουργό Εσωτερικών να κρατά μια πινακίδα που έγραφε «μισώ την ελευθερία της γνώμης».

Ενώ όλα τα κράτη της Ευρώπης κατοχυρώνουν και εγγυώνται με συνταγματικές ρυθμίσεις την ελευθερία της έκφρασης ωστόσο με διάφορα νομοθετικά μέτρα προσπαθούν να «περιορίσουν τις βλάβες» που φοβούνται ότι μπορεί να προκαλέσει. Και κάπως έτσι έφτασαν τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη να τιμωρούν απόψεις που δεν συνάδουν με το επίσημο αφήγημα.

Είναι εντυπωσιακό ότι ο Economist στο εν λόγω άρθρο αναδεικνύει τις ασάφειες και τις «γκρίζες ζώνες» που δημιουργούν οι νομοθεσίες περί καταπολέμησης της «ρητορικής μίσους» με αποτέλεσμα να λειτουργούν ως λογοκριτικές μηχανές σε όλα τα κράτη της Ευρώπης. Προτείνει μάλιστα την κατάργησή τους καθώς περισσότερο προκαλούν προβλήματα παρά επιλύουν.

Στη Φινλανδία για παράδειγμα ένας Βουλευτής διώχθηκε ποινικά επειδή αναπαρήγαγε ένα χωρίο της Βίβλου περί της ομοφυλοφιλίας. Στη Βρετανία η αστυνομία συλλαμβάνει ημερησίως 30 πολίτες για πιθανά προσβλητικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο, όπως πρόσφατα έναν άνδρα που σχολίαζε ζητήματα μετανάστευσης ή ένα ζευγάρι που επέκρινε το δημοτικό σχολείο της κόρης τους.

Γενικότερα, οι ασαφώς διατυπωμένοι νόμοι παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στους κρατικούς αξιωματούχους να επέμβουν καταχρηστικά εις βάρος του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης.

Κατά το άρθρο ο υποτιθέμενος στόχος των νομοθεσιών για την αντιμετώπιση της «ρητορικής μίσους» για θωράκιση της κοινωνικής ειρήνης και συνοχής μένει στα χαρτιά και δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία που να το τεκμηριώνουν. Αντιθέτως, απειλώντας το κράτος τους πολίτες με διώξεις επειδή εκφράζουν την άποψή τους πλήττει την κοινωνική συνοχή.

Άνω του 40% των Γερμανών και των Βρετανών θεωρούν πλέον ότι δεν μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα αυτό που σκέφτονται.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν οι περιορισμοί της ελευθερίας του λόγου έχουν πολιτικό κίνητρο. Στη Γαλλία επιβλήθηκε πρόστιμο 100.000 σε έναν «συντηρητικό» τηλεοπτικό σταθμό επειδή εκφράστηκε η άποψη ότι οι εκτρώσεις είναι η υπ’ αριθμόν ένα αιτία θανάτου παγκοσμίως.

Ο Economist καταλήγει ότι το να πιστεύεις στην ελευθερία του λόγου σημαίνει να υπερασπίζεσαι τον λόγο που δεν σου αρέσει και ότι αν οι δημοκρατίες αποτύχουν να το κάνουν αυτό, θα χάσουν την αξιοπιστία τους.

Πως κατέκτησαν οι ξένοι την Ελλάδα;

O Όθωνας Ιακωβιδης είναι υποστηρικτής της άμεσης δημοκρατίας, ειχε οργανωτικό ρόλο στα συλλαλητήρια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών και συμμετείχε στην ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη.

Γ. Κοντογιώργης, Διαφορές του παρόντος πολιτικού συστήματος με την Δημοκρατία

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Γιώργος Κοντογιώργης, ήταν καλεσμένος στις 9/3/2025 στο space που διοργάνωσε η κοινότητα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Γ. Κοντογιώργης, Ο θεσμός της προεδρίας στην εκλόγιμη μοναρχία της χώρας

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στις 13.01.2025 στην εκπομπή Εκ βαθέων του Δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης FM 100, και στην δημοσιογράφο Μαρία Αναγνωστίδου.

Η Εκκλησία του Δήμου και η Εκκλησία των Πιστών

Στις Ελληνικές πόλεις η Εκκλησία του Δήμου ήταν η συνάθροιση των ελεύθερων πολιτών που συσκέπτονταν, νομοθετούσαν, αποφάσιζαν για τα κοινά και έλεγαν τους εκλεγμένους ή κληρωτούς άρχοντες στους οποίους είχαν αναθέσει την εφαρμογή των νόμων και τη διαχείριση των κοινών. Αυτός ο τρόπος διαχείρισης των θεμάτων της πόλης συνιστά την Άμεση Δημοκρατία, το μόνο ανθρωποκεντρικό σύστημα πολιτικής διακυβέρνησης μιας κοινωνίας όπου όλοι οι πολίτες συναποφασίζουν ότι αφορά την πόλη τους. Το σύστημα αυτό προϋποθέτει την ισότητα των πολιτών, την ελευθερία, τον σεβασμό προς τον άλλον, την ατομική ευθύνη και την αποδοχή από μέρους των ορισμένων αρχών οι οποίες συνάγουν με την αρμονία της φύσης και τον ορθό λόγο, που αποτελούν προϋπόθεση για την αποφυγή του χάους. . Οι κοινές αρχές ήταν συνέπεια της κοσμοθεωρίας τους που εκφράζονταν με το δωδεκάθεο θρησκευτικό τους σύστημα, παρά τις ανθρωπογενείς τους θεούς και εγγυάται την πολιτισμική τους συνοχή.

Αυτό το σύστημα δημοκρατικής διακυβέρνησης των πόλεων προήλθε ως προϊόν εξέλιξης από την δεσποτεία, όπου οι άνθρωποι, τα κτήματα και τα ζώα ανήκαν στον δεσπότη. Το πρώτο στάδιο αυτής της εξέλιξης αρχικά ήταν οι νόμοι του Σόλωνα με την απαγόρευση του δανεισμού επί σώμασι, που μετέτρεψε τους ανθρώπους σε δούλους όταν δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους και τη σεισάχθεια που ρύθμισε τα χρέη των φτωχών, διευκόλυνε την αποπληρωμή τους και απάλειψε. τις υποθήκες επί των γαιών. Το τελικό στάδιο εξέλιξης ήταν η Δημοκρατική Μεταρρύθμιση έγινε από την Κλεισθένη της οικογενείας των Αλκμεωνιδών που θεωρείται και ο πατέρας της Δημοκρατίας.

Αθηναϊκή Δημοκρατία: Κληρωτήριον και κλήρωση στην αρχαία Ελλάδα

ΜΟΥΣΕΙΟ ADOLF MICHAELIS - Το Μουσείο Adolf Michaelis στο Στρασβούργο φιλοξενεί την έκθεση «Αθηναϊκή Δημοκρατία: κληρωτήριον και κλήρωση στην αρχαία Ελλάδα». Η έκθεση, που παρουσιάστηκε αρχικά στο Palais de l' Europe, έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης, παρουσιάζει μια συλλογή από αντικείμενα παλαιών γλυπτών από πολλά «αναγνωρισμένα» μουσεία. Στον πυρήνα της έκθεσης των εκμαγείων, που εμφανίζονται στην έκθεση, είναι το αρχαίο αθηναϊκό κληρωτήριον, όπως ανασυστάθηκε από το Ινστιτούτο Έρευνας Αρχαίας Αρχιτεκτονικής του CNRS. Τα διάφορα έργα της έκθεσης απεικονίζουν την ιστορία και τους θεσμούς της αθηναϊκής δημοκρατίας. Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με το Μουσείο Adolf Michaelis, τον Σύνδεσμο Φίλων του Μουσείου Adolf Michaelis, το Ινστιτούτο Κλασικής Αρχαιολογίας, τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 11 Μαΐου 2019.


Το κύριο αντικείμενο αυτής της έκθεσης είναι το κληρωτήριον που χρησιμοποιείτο στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία για την επιλογή των μελών της Ηλιαίας και της Βουλής. Η χρήση του κληρωτηρίου μαρτυρεί την αποτελεσματική συμμετοχή των πολιτών στις υποθέσεις της πόλης. Ένα τμήμα από πρωτότυπο κληρωτήριον του 4ου αι. π.Χ. φυλάσσεται στο Μουσείο Αγοράς στην Αθήνα. Το Κληρωτήριον έδινε σε όλους τους πολίτες ίσες ευκαιρίες να συμμετάσχουν στις δημόσιες υποθέσεις για περίοδο ενός έτους.

Τμήμα κληρωτηρίου του 4ου αι. π.Χ. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς, Αθήνα.

Χάλκινα πινάκια και μαύρο σφαιρίδιο κληρωτηρίου. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς Αθήνας.

Παράδειγμα τοποθέτησης πινακίων στις εγκοπές του σωζόμενου κληρωτηρίου. Μουσείο Αρχαίας Αγοράς Αθήνας.

___ ΣΥΝΤΑΓΜΑ - ΒΟΥΛΗ των ΕΛΛΗΝΩΝ _____ Είναι "δημοκρατική" αυτή η απαγόρευση;!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 

-Μόνο η Χούντα απαγόρευε πολιτικές συγκεντρώσεις

-Όχι, όμως, σε όλο το Δήμο-Αθήνας!

Η ανελεύθερη , αντιδημοκρατική και αντισυνταγματική απαγόρευση της εξαγγελθείσας εδώ και πολύ καιρό συγκέντρωσης της Κυριακής στο Σύνταγμα από το Κίνημα ”Συντακτική Εθνοσυνέλευση - Άμεση Δημοκρατία’`’ καθώς και της προσυγκέντρωσης την ίδια ημέρα , στις 10.30 , από την ”Κοινότητα Εφέδρων Ειδικών Δυνάμεων” , ανακαλεί στους μεγαλύτερους μνήμες από την αμερικανοκίνητη προδοτική χούντα 1967-1973 , ενώ για τους νεότερους προαναγγέλλει ένα σκοτεινό , ανελεύθερο μέλλον μιας αποικιοκρατούμενης ολιγαρχικής χώρας.

Να σημειώσουμε όμως ότι ακόμα και στην Χούντα , παρά μόνο στην κατεχόμενη Ελλάδα , δεν εξεδίδοντο διαταγές για την πλήρη απαγόρευση  συναθροίσεων ”άνω των τριών ατόμων” σε όλο το εύρος της πόλης των Αθηνών !

Καλούμε τους κυβερνώντες , έστω την ύστατη στιγμή , να μη μετατρέψουν με το στυγνό αυταρχισμό τους και τις σχιζοειδείς αποφάσεις τους την Κυριακάτικη Αθήνα σε πεδίο δακρυγόνων , ξυλοδαρμών και συλλήψεων ανυπάκουων δήθεν πολιτών."

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/jzweBVn5gdrVkPSj/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Στις 24 Ιουλίου 1974 το σοκ της τουρκικής εισβολής ,ακολούθησε η «αποκατάσταση της Δημοκρατίας»… Ήρθε η Δημοκρατία;

Στις 24 Ιουλίου 1974 το σοκ της τουρκικής εισβολής ,ακολούθησε η «αποκατάσταση της Δημοκρατίας»…

Στην Κύπρο ξεκινούσε μια τραγωδία που διαρκεί 50 χρόνια και στην Ελλάδα οι πολίτες πανηγύριζαν για την πτώση της χούντας και την επάνοδο της Δημοκρατίας…

Ήρθε η Δημοκρατία εκείνο το ξημέρωμα; Ποια Δημοκρατία; Πόση Δημοκρατία; Με ποιους να την υπηρετούν και να την διαφυλάττουν;

 
Απάντηση δίνει ένας άνθρωπος που έζησε τα γεγονότα…
Ο κ.Δανιήλ Σπαρτιάτης, από το 1972 είχε ενεργή συμμετοχή στις διεργασίες του φοιτητικού κινήματος.Στην εξέγερση του Νοέμβρη ήταν εκλεγμένο μέλος στην πενταμελή επιτροπή αγώνα. Συνελήφθη…
Απαντά σε μια σειρά ερωτημάτων που καταλήγουν στο επίκαιρο και σήμερα, 50 χρόνια μετά: ποια Δημοκρατία αποκαταστάθηκε στις 24 Ιουλίου 1974;

Ο Δανιήλ Σπαρτιάτης, ήταν φοιτητής Μαθηματικού Ιωαννίνων στην περίοδο της δικτατορίας, και είναι μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισμένων -Εξορισθέντων Αγωνιστών 1967-1974.

ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ!

Γιώργος Τασιόπουλος 

50 χρόνια Δημοκρατίας λένε...

ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ!

50 χρόνια Δημοκρατίας, μα σχεδόν σιωπά το πολιτικό μας προσωπικό για τα ανεπούλωτα τραύματα που με δική του αμέλεια ή ευθύνη κακοφορμίζουν επικίνδυνα στο σώμα του ελληνικού λαού...

Μια Δημοκρατία που αναστήθηκε ως συνέπεια της τουρκικής εισβολής - κατοχής, των 200.000 προσφύγων, των στην Κύπρο.  Σήμερα στα διαγγέλματά τους οι πολιτικοί αρχηγοί αποφεύγουν τις επικίνδυνες λέξεις και το παρουσιάζουν σαν μοιρασμένο νησί. 

Δεν μιλούν για τις συνέπειες της κατοχής του 36,2% της Κύπρου, τον εκτοπισμό 150.000 Ελληνοκυπρίων, τις απώλειες 4.500-6.000 στρατιωτών και αμάχων (νεκροί και τραυματίες) αλλά και για τους πάνω  από 2.000 αγνοούμενους.

Μιλούν βέβαια για τολμηρές αποφάσεις και ο φόβος μεγαλώνει γιατί κάθε φορά που τολμούσαν υπονοούσαν κάποιο σχέδιο ΑΝΑΝ, ενδοτισμό και υποχώρηση.

Και αν τότε μας είπαν "η Κύπρος κείται μακράν" σήμερα είναι σαν να επαναλαμβάνουν μετά τον αφοπλισμό σιγά σιγά των νησιών του Αιγαίου, η Κάσος κείται μακράν"

Δυστυχώς το πολιτικό προσωπικό που συνεχίζει να κυβερνά τη χώρα από το 1974 ελάχιστες στιγμές στάθηκε στο ύψος του.

Οι αναρτήσεις του Χρήστου Καπούτση, του Αλέξανδρου Τσίγγου και του Δημήτρη Σαββίδη αισθάνομαι ότι φωτίζουν με επάρκεια τα μαύρα σκοτάδια της πολιτικής μας ζωής των 50 χρόνων και προειδοποιούν για τα επερχόμενα...

"Μην αμελήσετε, Πάρτε μαζί σας νερό, Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία", όπως έλεγε και ο συμπατριώτης μου ποιητής Μιχάλης Κατσαρός 

_______________

Χρήστος Καπούτσης:

Με ολόλευκη χειροποίητη τουαλέτα, ως  νύφη, έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση στους Κήπους του Προεδρικού  Μεγάρου  η πρώτη τη τάξει  πολίτης της χώρας και πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κυρία Κατερίνα Σακελλαροπούλου, πρώην  πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (που το Σ. τ. Ε. έκρινε ότι η κατάργηση του 13 και 14 μισθού ως Δώρα, σε συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους είναι απολύτως συμβατή με το Σύνταγμα, ενώ στον ιδιωτικό τομέα είναι επιτρεπτά),  θυγατέρα Αρεοπαγίτου, διαζευγμένη,  μητέρα και σύντροφος ( καθότι μη ελθούσα εισέτι εις γάμου κοινωνίαν  ) δικηγόρου.

Μεταπολίτευση – Μα τι ακριβώς γιορτάζει η Αθήνα;

του Χρίστου Πέτρου

Μα τι ακριβώς γιορτάζεται στην Αθήνα κάθε 24η Ιουλίου τα τελευταία πενήντα χρόνια; Η «μεταπολίτευση». Η μετάβαση δηλαδή από τη Χούντα, ένα καθεστώς δικτατορικό, κολοβό και ανυπόληπτο, σε ένα δημοκρατικό κράτος που έγινε ευρωπαϊκό, κυρίαρχο και ολοκληρωμένο… Και έγινε αυτή η «μεταπολίτευση» με τρόπο τέτοιο που να δικαιολογούνται γιορτές και πανηγύρια; Κάθε άλλο.

Είναι εντυπωσιακό πώς αποσιωπάται ή υποτιμάται διαχρονικά –και ειδικότερα εφέτος με την 50χρονη επέτειο– το γεγονός πως η μεταπολίτευση συνέβη επειδή χάσαμε τη μισή Κύπρο. Επειδή μες στην αφροσύνη τους οι χουντικοί άνοιξαν την πόρτα στους Τούρκους και τους είπαν «κοπιάστε». Αυτό το εθνικό βάρος, αυτή την εθνική απώλεια δεν μπόρεσε να σηκώσει η δικτατορία και γι’ αυτό έπεσε.

Είναι εντυπωσιακότερο επίσης πώς αποσιωπάται το γεγονός ότι και η καραμανλική διάδοχη κατάσταση της Χούντας, μπροστά στο δίλημμα «εθνικής ατίμωσης ή πολέμου με την Τουρκία για την υπεράσπιση της Κύπρου», επέλεξε… να αφήσει την Κύπρο αβοήθητη προκειμένου να μη διακινδυνεύσει να χάσει το «μομέντουμ» της πτώσης των δικτατόρων.

Λοιπόν, η μεταπολίτευση συνέβη στη βάση αντεθνικών και προδοτικών αποφάσεων του δικτατορικού αλλά και του δημοκρατικού καραμανλικού καθεστώτος.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Δημοκρατία δίχως συμμετοχή πολιτών

Κορνήλιος Καστοριάδης: “Ακυβέρνητη Κοινωνία”, Συνεντεύξεις και Συζητήσεις 1974-1997 – Εκδόσεις Ευρασία, Αθήνα 2010 (Cornelius Castoriadis – “A Society Adrift“, Interviews and Debates, 1974-1997 – Fordham University Press, New York, 2010).

«…η Δημοκρατία είναι ένα ζήτημα που ξεπερνάει την πολιτική προτιμώ να μιλώ για άμεση Δημοκρατία. Είναι προφανές ότι, αν οι πολίτες δεν συμμετέχουν στη δημόσια ζωή, δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Δεν αρκεί όμως να επαναλαμβάνουμε: συμμετοχή, συμμετοχή. Το ερώτημα είναι: και γιατί, διάβολε, να συμμετέχουν οι πολίτες; Υπάρχουν σίγουρα λόγοι που δεν συμμετέχουν σήμερα».

​
——————————————–
Kern: Όταν τίθεται το ερώτημα της Δημοκρατίας σήμερα, αναφέρεται πάντα στην αντιπροσωπευτική, είτε πρόκειται να την εγκωμιάσουμε είτε να την επικρίνουμε. Δεν έχουμε προχωρήσει περισσότερο. Μπορούμε να προωθήσουμε μαζί σας την ερώτηση πιο πέρα, π.χ. προς τη μορφή της συμμετοχικής Δημοκρατίας;


Καστοριάδης: Προτιμώ να μιλώ για άμεση Δημοκρατία. Είναι προφανές ότι, αν οι πολίτες δεν συμμετέχουν στη δημόσια ζωή, δε μπορεί να γίνει τίποτε. Δεν αρκεί όμως να επαναλαμβάνουμε: συμμετοχή, συμμετοχή. Το ερώτημα είναι: και γιατί, διάβολε, να συμμετέχουν οι πολίτες; Υπάρχουν σίγουρα λόγοι που δεν συμμετέχουν σήμερα.

Kern: Είναι επειδή στην αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν τους ζητά κανένας να συμμετέχουν. Επιπλέον, οι περισσότεροι δεν πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι για κάτι τέτοιο.

Καστοριάδης: Όπως έλεγε ο Ρουσσώ για τους Άγγλους, δεν είναι ελεύθεροι παρά τη μέρα των εκλογών. Άραγε είναι ελεύθεροι ακόμη κι εκείνη τη μέρα; Τα χαρτιά είναι σημαδεμένα, οι ψευτοεπιλογές είναι προκαθορισμένες από τα κόμματα–και επιπλέον, κενές περιεχομένου. Τι είναι τα «προγράμματα» των πολιτικών κομμάτων σήμερα, στη Γαλλία, την Αγγλία ή αλλού;

Kern: Ίσως οι διαφορές τους να μην είναι πολύ σαφείς. Επ΄ ευκαιρία λοιπόν της σύγχρονης Δημοκρατίας…

Σεισμός!

Του Θανάση Κ. 

 

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν αληθινός ΣΕΙΣΜΟΣ!

Και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με την ελληνική διάσταση, με το δικό μας αποτέλεσμα...

Το οποίο ήταν έξω απ' όσα περίμεναν ή έλπιζαν οι πάντες!

Πράγμα που σημαίνει ότι το πολιτικό μας σύστημα μάλλον έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Και πολλοί δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμα το "μήνυμα" που έστειλε η κοινωνία.

* Πρώτα-πρώτα οι δημοσκοπήσεις έπεσαν απελπιστικά έξω...

Και δεν ήταν η πρώτη φορά.

-- Πέρσι (στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Μαΐου), ΥΠΟΤΙΜΗΣΑΝ τα ποσοστά της ΝΔ, ενώ ΥΠΕΡΤΙΜΟΥΣΑΝ ως το τέλος τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ...

Πέρσι έδιναν τη ΝΔ πρώτο κόμμα με ποσοστά γύρω στο 34-36%.

Τελικά η ΝΔ κέρδισε τότε (με μεγάλη συμμετοχή) ποσοστό 40,79%.

Στον ΣΥΡΙΖΑ αντίστοιχα έδιναν από 27-31%. Και ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τελικά (τον Μάϊο) μόλις 20%.

-- Αυτή τη φορά ΥΠΕΡτίμησαν τη ΝΔ! Της έδιναν γύρω στο 31-34%. Κάποιοι... "γκουρού" μίλαγαν και για 35-36% μέχρι πριν λίγες εβδομάδες. Τρομάρα τους! Ενώ οι περισσότεροι βεβαίωναν ότι "με τίποτα δεν πέφτει η ΝΔ κάτω από το 30%". 

Όποιος τολμούσε πριν λίγες μέρες να πιθανολογήσει ποσοστό κάτω από 29% για τη ΝΔ, αντιμετώπιζε χλευαστικά σχόλια και ειρωνείες...

Τελικά έβγαλε 28,31% (με την επιστολική ψήφο)  - και 27,7% περίπου χωρίς την επιστολική ψήφο.   

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι αυτή τη φορά κάποιοι πιο σοβαροί δημοσκόποι έδιναν στο τέλος ανώτατα και κατώτατα όρια από 28,5 ως 33,5%. Με μέσον όρο μεταξύ 31-32%. 

Κάτι είχαν αρχίσει να ψυλλιάζονται. 

Αλλά όταν δίνεις τόσα μεγάλο εύρος πρόβλεψης, αυτό ΔΕΝ είναι πια "πρόβλεψη". 

Κι όταν, παρά το μεγάλο εύρος πρόβλεψης, πέφτεις κάτω κι από το κατώτατο όριο που έχεις δώσει - και μάλιστα για δεύτερη συνεχόμενη φορά μέσα σε ένα χρόνο - αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά...

 

* Ο πραγματικός σεισμός όμως ήταν η τεράστια αποχή! Χωρίς προηγούμενο. 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ: ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ...

Δημήτρης Μπαλτάς 

Στό ἐρώτημα πού εἶχε θέσει σέ σχετικό τεῦχος τό 1981 τό περιοδικό «Εὐθύνη» ἄν «Διαθέτει μέλλον ἡ Δημοκρατία;» 

ὁ ποιητής Νίκος Καροῦζος εἶχε απαντήσει κατά τρόπο χαρακτηριστικό: 

«Ἡ ἐρώτηση χρειάζεται πολλαπλή ἀπόκριση. Δέν εἶναι μονοδιάστατο ζήτημα. Προτίθεμαι νά σταθῶ μονάχα σέ ἕνα του σημεῖο: τήν περιφρόνηση τῆς ὕλης πού γενικά παρατηροῦμε καί πού βεβαίως εἶναι στοιχεῖο φασιστικῆς ψυχολογίας. Ὁ συγκαιρινός ἄνθρωπος διαπνέεται ἀπό ἕνα ἀπερίγραπτο εὐημερισμό, ‘’μαγεμένος’’ ἀπ’ τήν ὕλη καί τίς τεχνικές της ‘’εὐτυχίας’’, φαινόμενο διεθνικοῦ χαρακτήρα. Λένε πώς ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει σέ ἐπίπεδο θεότητας τήν ὕλη. Μακάρι νά συνέβαινε, ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ὁλωσδιόλου διαφορετική καί ἔχει, κατά τήν κρίση μου, ὡς ἑξῆς:

 ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν ξέρει νά ἀπολαύσει τήν ὕλη, γιατί εἶναι ὑλόφρονας.  Δέν ξέρει, λόγου χάρη, νά εὐχαριστηθεῖ τή γεύση του -ἐπιδίδεται σέ κανιβαλικά φαγοπότια. Δέν ξέρει νά χαρεῖ τό αὐτοκίνητο ἤ τή μοτοσυκλέτα -τρέχει μέ ἀσύνετες ταχύτητες. Δέν ξέρει νά μυρίσει ἕνα λουλούδι σταματώντας γιά λίγο στήν ὀσφρησή του τό χρόνο. Δέν ξέρει νά σεβαστεῖ τήν ἀκοή του, τήν ἁφή του, τήν ὅραση. Τά πάντα σημαδεύει  ὁ πανικός τῆς ἀπληστίας, μ΄ ἄλλα λόγια: 

τό Κακό σέ ὅλη του τή φρικωδία. Ὡστόσο, αἰῶνες καί αἰῶνες τό λέμε, καί συμφωνοῦμε κατά πλειοψηφία ζωντανοί καί πεθαμένοι, πώς πρέπει νά τείνουμε πρός τό Ἀγαθό καί νἄχουμε σχέσεις ἀγαθές μέ τήν ὕλη, γιατί ἔτσι καί μόνο βιώνουμε πραγματικά τή μαγεία της. Ἐάν ἡ τάση πρός τό ἀγαθό μας περιεχόμενο δέν κυριαρχήσει στήν κοινωνική πραγματικότητα, τότε πῶς μπορεῖ νἄχει μέλλον ἡ δημοκρατία; Γιά ν΄ ἀλλάξουν  ἐντούτοις οἱ ἀντιλήψεις μας καί νά πᾶμε στό συνέχεια καλύτερο, πρέπει νά διαμορφώσουμε ἀνθρωπιστικές δομές κοινωνικοῦ βίου, παιδεία οὐσιαστική καί λελογισμένη χρήση τῆς Τεχνικῆς σέ ὑδρογειακή κλίμακα» 

Η Τυραννία των Μειοψηφιών!

Του Θανάση Κ. 

 

Σε δημόσια τοποθέτησή του (στο forum Upfront Initiative) ο Πρωθυπουργός προσπάθησε να μας προειδοποιήσει για την "τυραννία της πλειοψηφίας"...

Για να μην το αδικήσουμε η δήλωσή του, επακριβώς, ήταν η εξής:

"Η Πολιτεία πρέπει να νομοθετεί για όλους. Και κατεξοχήν τα ζητήματα των δικαιωμάτων, εξ ορισμού είναι ζητήματα που αφορούν κατά κανόνα τους λίγους. Και όταν οι φιλελεύθεροι στοχαστές του 18ου και του 19ου αιώνα άρχισαν να επεξεργάζονται τις αρχές της ευνομούμενης δημοκρατίας με πιο αναλυτικό τρόπο, πάντα επεσήμαναν ένα κίνδυνο: ο κίνδυνος είναι η τυραννία της πλειοψηφίας. 

Δεν μπορεί μια ευνομούμενη δημοκρατία να ανεχθεί την τυραννία της πλειοψηφίας, γι' αυτό και τα ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα δεν μπορούν  ποτέ να μπαίνουν σε δημοψηφισματικές λογικές..." 

Αυτά είπε. 

Μισές αλήθειες και μέτρια σύγχυση από κακοχωνεμένες ιδέες. 

Που δεν έχουν σχέση με τον Φιλελευθερισμό του 18ου ή του 19ου Αιώνα...

Έχουν περισσότερη σχέση με τον "Δικαιωματισμό" που εμφανίζεται σήμερα ως "φιλελευθερισμός" και προσπαθεί να επιβάλει μια άλλη - πραγματική - ΤΥΡΑΝΝΙΑ. 

Την Τυραννία των ΜΕΙΟΨΗΦΙΩΝ!

Ας τα δούμε ένα-ένα:

* Πρώτα-πρώτα η μεγάλη γκάφα:

Λέει πως "εξ ορισμού, τα δικαιώματα αφορούν κατά κανόνα τους λίγους"!

Λάθος! Τα μεγάλα δικαιώματα που θεμελιώνουν τις σύγχρονες δημοκρατίες ΔΕΝ αφορούν τους "λίγους". Αφορούν τους πάντες!

Τζούλιαν Ασάνζ: Το κόστος να αποκαλύπτεις την αλήθεια

ΕΛΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Γράφουν ο Dimitris Eleas και ο David Andersson

Στον πολύπλοκο κόσμο μας, η κατανόηση των παγκόσμιων γεγονότων είναι ζωτικής σημασίας. Διψάμε για την αλήθεια σχετικά με τα τροπικά δάση του Αμαζονίου, το Θιβέτ και την Κίνα, τον Νίγηρα στην Αφρική, την Ανταρκτική, τη Γουιάνα και τις συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης στην Ουκρανία, καθώς και τη σύγκρουση μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι η αλήθεια μπορεί να κατασταλεί υπό καθεστώτα όπως η σταλινική Ρωσία, η χιτλερική Γερμανία ή ο πόλεμος στο Ιράκ, που διεξήχθη με βάση ψευδείς πληροφορίες. Οι χειραγωγημένες αφηγήσεις, τα κομψά ψέματα και η παραπληροφόρηση έχουν οδηγήσει σε καταστροφικές συνέπειες, από τα γκουλάγκ και τους πολέμους, μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ωστόσο, γενναία άτομα (ο Σωκράτης, ο Αβραάμ Λίνκολν, ο Γκάντι, ο Τζορτζ Όργουελ και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ) στάθηκαν υπέρ της αλήθειας, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

Σήμερα, ο Τζούλιαν Ασάνζ στέκεται δίπλα σε αυτά τα ονόματα. Το έργο του αμφισβητεί τις δομές εξουσίας, αποκαλύπτοντας άβολες αλήθειες, που κρύβει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Φτάνουμε τώρα σε ένα κρίσιμο στάδιο στον αγώνα του Τζούλιαν Ασάνζ, ενάντια στην έκδοσή του στις ΗΠΑ, με τις ακροάσεις της έφεσης να πραγματοποιούνται στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου, στις 20 και 21 Φεβρουαρίου.

Η νέα Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, Άλις Τζιλ Έντουαρντς, κάλεσε την Τρίτη το Ηνωμένο Βασίλειο να σταματήσει την έκδοση, δηλώνοντας ότι αν προχωρήσει, ο Τζούλιαν Ασάνζ θα κινδυνεύσει από μεταχείριση που ισοδυναμεί με βασανιστήρια ή άλλες μορφές κακομεταχείρισης ή τιμωρίας. Η Διεθνής Αμνηστία σε ψήφισμα που προωθεί αναφέρει ότι «οι ΗΠΑ πρέπει να αποσύρουν τις κατηγορίες κατά του Τζούλιαν Ασάνζ». Αξίζει πλήρως να αφεθεί ελεύθερος, έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα για ό,τι έκανε.

Διαδικτυακές εκδηλώσεις υπέρ Ασάνζ