Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770, Ἀπριλίου 3.

[Τὸ "ἄν" ἐσπάρθη πολλὲς φορὲς, ἀλλ' ἀκόμα δὲν ἐφύτρωσε.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ]

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770, Ἀπριλίου 3. Ἦταν Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δέντρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰ Μεσσηνία, ὀνομαζόμενο Ραμαβούνι.

Τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν δὲν μείωσαν τὸν θρῦλο τοῦ Κολοκοτρώνη.

Πατέρας του ὁ διάσημος ἀρχηγὸς τῶν ἀρματολῶν τῆς Κορίνθου, Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης. Μητέρα του ἡ Ζαμπία, τὸ γένος Κωτσάκη.

Εὐφυὴς ἐκ γενετῆς, λεβέντης ἐξ ἀνατροφῆς. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα του, θὰ καταφύγει στὴν Μάνη, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀλωνίσταινα καὶ ἐν τέλει στὴν Ἃκοβα Ἀρκαδίας, ὅπου θὰ κάνει οἰκογένεια. Ὑπὸ τὴν ἀπειλῆ τῶν Τούρκων, βγαίνει στὴν ἀντίσταση. Παίρνει τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνά, καὶ, ἀποκηρυγμένος, γίνεται ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τούρκων. Ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο περνᾶ στὴν Ζάκυνθο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξανὰ στὴν Πελοπόννησο. Περνᾶ ἀπὸ σαράντα κύματα, καὶ, διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φθάνει στὴν Σκιάθο.

Προσηλωμένος στὰ ἰδανικά ποὺ κλήθηκε νὰ σαρκώσει, ἐπιτελεῖ στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του. Αὐτό τοῦ ὑπαγόρευαν ἡ παράδοση τῆς γενιᾶς του, ἡ Πίστη στὸν Θεό καὶ τὴν Πατρίδα, τὸ πάθος γιὰ Ἐλευθερία.

"(..) Μιὰ φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα, καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος μας."

"Διαθέσιμο στο διαδίκτυο το αρχείο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Περισσότερα από 1.150 τεκμήρια, που καλύπτουν την περίοδο από τον Οκτώβριο του 1819 έως τον Σεπτέμβριο του 1833 και συνδέονται με τη ζωή και τη δράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, είναι πλέον διαθέσιμα στο κοινό μέσω της ιστοσελίδας

ΕΔΩ:  kolokotronis-archive.org.

Ο Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, το μοναδικό ψηφιακό αποθετήριο γνώσης και ιστορίας, που περιλαμβάνει χειρόγραφα και αντικείμενα από μια σπάνια αρχειακή συλλογή, παρουσιάστηκε επίσημα το βράδυ της Δευτέρας 23 Μαρτίου, σε ειδική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα. 

Ο πυρήνας της συλλογής περιλαμβάνει την αλληλογραφία του Κολοκοτρώνη με διοικητικές και στρατιωτικές αρχές, αγωνιστές και πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος, ενώ τα τεκμήρια πληθαίνουν μετά το 1825 όταν ανέλαβε Γενικός Αρχηγός των στρατευμάτων της Πελοποννήσου.

 Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, δευτερότοκος γιος του Γέροντα του Μοριά, συνέβαλε καθοριστικά στη διάσωση πολύτιμων εγγράφων από δημόσια αρχεία και ιδιωτικές συλλογές, μέρος των οποίων αξιοποίησε στις εκδόσεις και τα Υπομνήματά του. Μετά τον θάνατό του, το αρχείο ακολούθησε μια κατακερματισμένη πορεία, που ο ψηφιακός Αρχειακός Τόπος Θεόδωρος Κολοκοτρώνη επιχειρεί να γεφυρώσει, συγκεντρώνοντας και παρουσιάζοντας χειρόγραφα και υλικά τεκμήρια σε θεματικές συλλογές.

Το έργο αποτελεί πρωτοβουλία της ΑΜΚΕ ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, με τη στήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος-ΒΙΟΧΑΛΚΟ και του Κοινωφελούς Ιδρύματος Κοινωνικού και Πολιτιστικού Έργου (ΚΙΚΠΕ), σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΙΙΕ/ΕΙΕ)".

Περισσότερα για τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία

https://kolokotronis-archive.org/

https://www.businessdaily.gr/koinonia/195987_diathesimo-sto-diadiktyo-arheio-toy-theodoroy-kolokotroni-me-1150-tekmiria

https://www.arcadiaportal.gr/news/diathesima-online-ta-arheia-toy-theodoroy-kolokotroni-1150-tekmiria-toy-geroy-toy-moria

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το απαύγασμα της Ρωμιοσύνης (μέσα από απάντηση του Κολοκοτρώνη).

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.

Από την κληρονομιά της κλασικής Ελλάδας αλλά και των ελληνιστικών βασιλείων, που προέκυψαν από τη δόξα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και απλώθηκαν από την Αίγυπτο ως την Ινδία, έως την ακμή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η ελληνική ψυχή ποτέ δεν έπαψε να ζει, να ονειρεύεται και να αγωνίζεται. 

Η Ρωμιοσύνη κρατούσε μέσα της τον σπόρο της αρχαίας σοφίας, την πίστη, την ελευθερία και το αίσθημα της ταυτότητας που πλάστηκε στους αιώνες των ελληνιστικών βασιλείων και άνθισε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Παρά τους αιώνες σκλαβιάς και τις δυνάμεις που επιδίωκαν να τη διαλύσουν, οι Έλληνες ποτέ δεν εγκατέλειψαν την κληρονομιά τους. Ο Γέρος του Μωριά, ο Καραϊσκάκης, ο Νικηταράς και όλοι οι ήρωες της Επανάστασης αποτελούν ζωντανή συνέχεια αυτού του αδιάσπαστου ιστορικού νήματος, η Ρωμιοσύνη δεν γεννήθηκε εκ του μηδενός, αλλά ήταν η φυσική συνέχεια της πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς των ελληνιστικών βασιλείων και του Βυζαντίου.

Κόντρα στους εθνοαποδομητές και αναθεωρητές της ιστορίας, που επιμένουν να παρουσιάζουν την πορεία του ελληνισμού σαν “άλμα επί κοντώ” από την κλασική Ελλάδα στην εποχή του ελληνικού κράτους του Καποδίστρια, οι ήρωες της Επανάστασης αποδεικνύουν ότι υπήρξε συνεχής γραμμή πολιτισμικής και πνευματικής κληρονομιάς..

Για αυτόν τον λόγο δράττομαι της ευκαιρίας και παραθέτω παρακάτω την απάντηση του Γέρου του Μωριά στον Άγγλο ναύαρχο που αποδεικνύει ξεκάθαρα και ξεδιαλύνει κάποιους μύθους που εντέχνως και δολίως προωθούνται από σύγχρονους αναθεωρητικούς ιστορικούς κύκλους. 

Τι συμβαίνει με το εμβληματικό άγαλμα του Θ. Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη; - Να σεβαστεί το κράτος την ιστορική ΜΝΗΜΗ του ΕΘΝΟΥΣ

Να σεβαστεί το κράτος την ιστορική ΜΝΗΜΗ του ΕΘΝΟΥΣ

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο γέρος του Μοριά, δεν ενσάρκωσε, με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, μόνο τα θετικά στοιχεία της Επανάστασης: τη λεβεντιά, την ανδρεία, την καρτερία, την ευρηματικότητα, τη στρατηγική ικανότητα.

Ο Αρχιστράτηγος του '21 είναι η πατρική φιγούρα του έθνους!

Με το δικό του χέρι για τον ελληνικό λαό μπήκε η υπογραφή της ιδρυτικής διακήρυξης της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Αρχιστράτηγος Κολοκοτρώνης δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο για να τον μεταχειρίζεται η εξουσία με γραφειοκρατική ψυχρότητα. Χωρίς τον Κολοκοτρώνη μπορεί να μην υπήρχε Ελλάδα σήμερα.

Γερομοριάς

Παντελής Σαββίδης

Η υπόθεση του έφιππου ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη έρχεται ξανά στην επικαιρότητα διότι αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική ασήμαντη υπηρεσιακή εκκρεμότητα. Μιλάμε για ένα εμβληματικό μνημείο της πόλης, που βρίσκεται εκεί από το 1971 και συνδέεται με τον πυρήνα της ιστορικής της ταυτότητας. Ο ίδιος ο Δήμος παραδέχεται ότι επί 55 χρόνια δεν είχε γίνει ούτε συντήρηση ούτε ουσιαστικός τεχνικός έλεγχος, ώσπου οι ειδικοί διαπίστωσαν σοβαρές φθορές και επισφαλή έδραση, γεγονός που οδήγησε στην απομάκρυνσή του για αποκατάσταση.

Κανείς δεν θα διαφωνούσε με τη συντήρηση. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που ένα τόσο φορτισμένο εθνικά και ιστορικά σύμβολο αντιμετωπίζεται γραφειοκρατικά. Business as usual.
Ενώ ο Δήμαρχος είχε μιλήσει για διάρκεια εργασιών περίπου τριών μηνών και για επανατοποθέτηση του ανδριάντα, η επίσημη απάντηση της Υπουργού Πολιτισμού δεν δίνει καθαρή δέσμευση επιστροφής στην ιστορική του θέση, αλλά μεταθέτει το ζήτημα σε εξέταση λόγω γειτνίασης με το Δικαστικό Μέγαρο.
Το μέγαρο είναι ιστορικό μνημείο, το άγλαμα τoυ Κολοκοτρώνη βαρύδιο που θα δούμε τι θα το κάνουμε. Μιλάμε για την μεγαλύτερη ιστορική προσωπικότητα της Επανάστασης.

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

[ Ὃ ἂν ὁμολογήσης, διατήρει

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ]

Κέρκυρα. Μάρτιος τοῦ 1819.

Ἔρχεται ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴν Ρωσσία γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν πατέρα του. Ἡ μητέρα του εἶχε ἤδη ἐγκαταλείψει τὰ ἐγκόσμια καὶ ὁ ἴδιος ἦταν πλέον Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσσίας.

Μόλις κυκλοφόρησε ἡ εἴδηση, Φιλικοί, Καπεταναῖοι καὶ Ὁπλαρχηγοὶ, σπεύδουν νὰ τὸν ἀνταμώσουν.

Καὶ ὁ φιλόπατρις Καποδίστριας, χάριν φιλοξενίας καὶ χριστιανικοῦ ἤθους, ἀποφασίζει νὰ τοὺς καλέσει σὲ γεῦμα, στὴν πατρικὴ του οἰκία. Μεταξὺ τῶν συνδαιτημόνων οἱ Ἀναγνωσταράς, Πλαπούτας, Ἀνδρούτσος καὶ Κολοκοτρώνης.

Ἅπαντες ἀνέμεναν νὰ ἀκούσουν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἰωάννη τὰ καλὰ νέα γιὰ βοήθεια ἀπό τὴν Ρωσσία. Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπε τὴν πικρὴ ἀλήθεια. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀναμένουν καμμία βοήθεια.Ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε ἀποφασίσει νὰ μὴν διαταράξει τὶς σχέσεις τῆς ὁμοδόξου Αὐτοκρατορίας μὲ Ἀγγλία καὶ Αὐστρία. 

Ἅπαντες στάθηκαν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων.

"(..) Ἀφοῦ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς μᾶς θέτουν ἐνώπιον τόσον ἀπελπιστικοῦ διλήμματος, θὰ ὑψώσομε τὴν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ καὶ ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, τοὐλάχιστον ὅμως θὰ ἀποθάνωμεν ὡς ἀντάξιοι τῶν πατέρων μας."

Τὸν ἑπόμενο μῆνα, ἀνήμερα τῆς Λαμπρῆς, ἐν μέσῳ τοῦ γεύματος καὶ μὲ τὸν ὀβελία ἐπὶ τῆς τραπέζης, ἁρπάζει ὁ Κολοκοτρώνης μὲ τὰ χέρια τὴν πλάτη ἀπ 'τὸ ψητό, καὶ λέει στὸν Καποδίστρια:

- Ἔτσι τρώγουν τὰ παλληκάρια τὰ ψητὰ κρέατα!

Ἐπικράτησε ἐνθουσιασμός.

Πρῶτος ὁ Καποδίστριας σηκώνει τὸ ποτήρι καὶ πίνει ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Πλησιάζει τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ λέει στὸ αὐτὶ :

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Του Γιάννη Τσιανάκα

Απλά διαβάσετε το! !!!!

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν γιος του αρματολού και διαπρεπή κλέφτη Κωνσταντή Κολοκοτρώνη.

...............................................

Γεννήθηκε 3 Απριλίου 1770 μέσα σε μια ρεματιά,

όπου η καταδιωκόμενη οικογένεια του είχε βρει καταφύγιο.

...............................................

Ο πατέρας του σκοτώθηκε όταν ο Θεόδωρος ήταν 10 χρονών στην Καστάνιτσα,

συμπολεμώντας με το θρυλικό Παναγιώταρο (Βενετσανάκη) τον γνωστότερο κλέφτη του Μοριά, όταν τους είχε πολιορκήσει ο Χασάν πασάς.

...............................................

Και τον παππού του Θεόδωρου και πατέρα του Κωσταντή τον είχαν σκοτώσει οι Τούρκοι αφού πρώτα του είχαν κόψει χέρια και πόδια...

...............................................

Ο μικρός και ορφανός πλέον από πατέρα, Θεοδωράκης, 

σε ηλικία 15 ετών, 

μεταφέροντας στην Τριπολιτσά με τον γάιδαρό του ξύλα για να τα πουλήσει, κατά λάθος ο γάιδαρος πάτησε σε νερά που πετάχτηκαν και λέρωσε ένα Τούρκο. 

ο Τούρκος έγινε έξαλλος και χαστούκισε τον μικρο.

...............................................

Ὅταν ἔφυγε, τὸ ἡμερολόγιο ἔδειχνε Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 1843.

[Τὸ "ἄν" ἐσπάρθη πολλὲς φορὲς, ἀλλ' ἀκόμα δὲν ἐφύτρωσε.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ]

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770. Ἦταν Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δέντρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰ Μεσσηνία, ὀνομαζόμενο Ραμαβούνι.

Τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν δὲν μείωσαν τὸν θρῦλο τοῦ Κολοκοτρώνη.

Πατέρας του ὁ διάσημος ἀρχηγὸς τῶν ἀρματολῶν τῆς Κορίνθου, Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης. Μητέρα του ἡ Ζαμπία, τὸ γένος Κωτσάκη.

Εὐφυὴς ἐκ γενετῆς, λεβέντης ἐξ ἀνατροφῆς. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα του, θὰ καταφύγει στὴν Μάνη, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀλωνίσταινα καὶ ἐν τέλει στὴν Ἃκοβα Ἀρκαδίας, ὅπου θὰ κάνει οἰκογένεια. Ὑπὸ τὴν ἀπειλῆ τῶν Τούρκων, βγαίνει στὴν ἀντίσταση. Παίρνει τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνὰ καὶ, ἀποκηρυγμένος, γίνεται ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τούρκων. Ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο περνᾶ στὴν Ζάκυνθο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξανὰ στὴν Πελοπόννησο. Περνᾶ ἀπὸ σαράντα κύματα καὶ, διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φθάνει στὴν Σκιάθο.

Προσηλωμένος στὰ ἰδανικά ποὺ κλήθηκε νὰ σαρκώσει, ἐπιτελεῖ στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του. Αὐτό τοῦ ὑπαγόρευαν ἡ παράδοση τῆς γενιᾶς του, ἡ Πίστη στὸν Θεό καὶ τὴν Πατρίδα, τὸ πάθος γιὰ Ἐλευθερία.

"(..) Μιὰ φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα, καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος μας."

Ἐν παντὶ τρόπῳ, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκαταστήσει διὰ τῆς Ἐπαναστάσεως τὴν Δημοκρατία στὴν Πελοπόννησο. Ἀποτυγχάνει. Ἐπανέρχεται στὴν Ἐπτάνησο ὅπου ὑπηρετεῖ στὸ ἀγγλικὸ στράτευμα λαμβάνοντας τὸν βαθμὸ τοῦ Λοχαγοῦ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκεῖνον τοῦ Ταγματάρχου.

Σύντομα θὰ δεχθεῖ ἐπιστολὴ ἀπὸ τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶ ξεκινᾶ νὰ κατηχεῖ ὅσους θεωρεῖ ἄξιους γιὰ τὸν Σκοπό.

Ὅταν ἀποφασίστηκε ὁ Σηκωμός, ὁ Κολοκοτρώνης μεταβαίνει στὴν Μάνη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Κέρκυρα. Συναντᾶ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια. Ἐπιστρέφει στὴν Ζάκυνθο. Παράλληλα μὲ τὴν ὑπηρεσία του στὸ ἀγγλικὸ στράτευμα ἐνδυναμώνει καὶ τὸ πνεῦμα του.

🇬🇷Σαν σήμερα το 1843 έφυγε ο Αρχιστράτηγος της Λευτεριάς Θοδωρής Κολοκοτρώνης

Τασιόπουλος Γιώργος 

Η καρδιά του ανθρώπου που με τη σοφία και τον στρατηγικό του νου θεμελίωσε την Ελληνική Επανάσταση στον Μοριά με την άλωση της Τριπολιτσάς και την καταστροφή του Δράμαλη και που, παρά τους δύο εμφυλίους, κατόρθωσε να συντηρήσει ζωντανό τον αγώνα επί 8 χρόνια, σταμάτησε να κτυπά στις 11π.μ. της 4ης Φεβρουαρίου του 1843.

Την ημέρα της κηδείας ο θρυλικός Γέρος του Μοριά έβγαινε για τελευταία φορά από το σπίτι του μέσα στο φέρετρο φορώντας την στολή του Στρατηγού και τα τσαρούχια, ζωσμένος τα άρματά του. 

Οι συμπολεμιστές του τοποθέτησαν κάτω από τα πόδια του μια τουρκική σημαία για να συμβολίζει τον τρόπο που πάτησε την τουρκική σκλαβιά. Σύσσωμο το Υπουργικό Συμβούλιο, το Συμβούλιο της Επικρατείας και πλήθος κόσμου ακολούθησε την πομπή που οδήγησε τον νεκρό στον Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης, διασχίζοντας την οδό Ερμού και στρίβοντας δεξιά στην Αιόλου.

🇬🇷Ακολουθεῖ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ τραγουδιοῦ: «ὁ Θοδωράκης κάθεται...»)

Ταιριάζει για τις δύσκολες ημέρες του έθνους μας, όπως και στο τραγούδι ο λαός διακατέχεται από νοσταλγία που γίνεται πόνος. Γίνεται πίκρα.

 Ὁ στιχουργὸς χρησιμοποιεῖ τὴν ἐκφραστικὴ λέξι παράπονο. Καὶ τὴν ἐπίδρασὶ του στὴν ψυχικὴ κατάστασι ἑνὸς ἀπομακρυσμένου ἀπὸ τὰ μέρη του ποὺ τώρα ἐγκαταλελειμμένα, ἔχασαν τὴν ζωντάνια τους. 

Γνωρίζομε ἀπὸ τὴν Ἱστορία τῆς Κλεφτουριᾶς Πελοποννήσου ὅτι τὸ 1806 ἔγινε ὁ μεγάλος διωγμὸς τῶν Κλεφτῶν καὶ ἰδιαίτερα τῶν Κολοκοτρωναίων καὶ μαζὶ μὲ τὴν ἐξόντωσι τῶν Κλέφτικων ὁμάδων ὁ διασκορπισμὸς

 Ἡ παλιὰ Κλεφταρματολικὴ Οἰκογένεια τῶν Κολοκοτρωναίων εἶχε πολλὰ θύματα.  Οἰκογενειακῶς ὁ Θοδωράκης κατέφυγε στὴν Ζάκυνθο. Ἦταν τότε 35 ἐτῶν. 

 Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ παθιασμένου αὐτοῦ ἀρχικλέφτη καὶ ἀγωνιστῆ στὸ νησί, δὲν ἦταν παρὰ νοσταλγία γιὰ τὴν πατρίδα καὶ πόθος πολέμου γιὰ νὰ φύγουν οἱ τύραννοι. Καὶ πόνος πολύς!!.

Το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου 1843 η Ελλάδα ήταν σίγουρα φτωχότερη, γιατί έχασε τον στρατιωτικό ηγέτη της Ελληνικής Επανάστασης

Ο θάνατος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

Λίγους μήνες πριν πεθάνει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, σαν να είχε προαισθανθεί το τέλος του, αποφάσισε να κάνει μια περιοδεία στον Μοριά, για να συναντήσει τους φίλους του και να συμφιλιωθεί με τους αντιπάλους του. Πέρασε και από τις Σπέτσες για να συναντήσει τον Κουντουριώτη. Συγχώρησε ακόμη και τον Κωνσταντίνο Σχινά, τον Υπουργό Δικαιοσύνης της Αντιβασιλείας, που άσκησε πίεση για να τον καταδικάσουν σε θάνατο. Τους αποχαιρέτησε όλους. λες και θα έφευγε για μακρινό ταξίδι.

Την 1η Οκτωβρίου του 1843 ο Κολοκοτρώνης πάντρεψε τον γιο του Κολίνο με την εγγονή του Ιωάννη Καρατζά, ηγεμόνα της Βλαχίας. Ο γάμος αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα κοσμικά γεγονότα της Αθήνας την εποχή εκείνη. Ήταν παρόντες όλοι οι επίσημοι αλλά και οι εκπρόσωποι των ξένων πρεσβειών. Ο Κολοκοτρώνης ήταν ευδιάθετος και διασκέδαζε με την καρδιά του. Το βράδυ της 3ης Φεβρουαρίου παραβρέθηκε σε έναν χορό στο παλάτι του Όθωνα και ήταν πολύ ευδιάθετος. Λένε, μάλιστα, ότι ζήτησε από τον Βασιλιά να πει στους μουσικούς να παίξουν ελληνικούς χορούς/ Χαρούμενος ο Γέρος χόρευε με τις κυρίες των τιμών. Όταν ο Αναγνώστης Δεληγιάννης του είπε ότι ήπιε λίγο παραπάνω, ο Κολοκοτρώνης απάντησε ότι ήθελε να γλεντήσει τις τελευταίες του στιγμές.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης νεκρός

Επέστρεψε στο σπίτι όπου ζούσε με τον γιο του Γενναίο, στη σημερινή οδό Κολοκοτρώνη (στο κέντρο της Αθήνας) γύρω στις 12μμ. Στις 3πμ οι οικείοι του διαπίστωσαν ότι δεν ήταν καλά και έσπευσαν να καλέσουν τους γιατρούς Γλαράκη, Ρέζερ και Οικονόμου, οι οποίοι δυστυχώς δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν από την εγκεφαλική συμφόρηση. Ειδοποιήθηκαν αμέσως τα παιδιά του, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συμπολεμιστές του. Οι Αθηναίοι μόλις άκουσαν τη φήμη ότι ο Γέρος είχε αρρωστήσει, παρατούσαν τις δουλειές τους και έτρεχαν στο σπίτι του να μάθουν κάτι περισσότερο. Η καρδιά του ανθρώπου που με τη σοφία και τον στρατηγικό του νου θεμελίωσε την Ελληνική Επανάσταση στον Μοριά με την άλωση της Τριπολιτσάς και την καταστροφή του Δράμαλη και που, παρά τους δύο εμφυλίους, κατόρθωσε να συντηρήσει ζωντανό τον αγώνα επί 8 χρόνια, σταμάτησε να κτυπά στις 11π.μ. της 4ης Φεβρουαρίου του 1843.

Ιωάννης Καποδίστριας: Η δολοφονία του σπουδαίου κυβερνήτη

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και οι δραματικές της επιπτώσεις. Πώς αντέδρασε ο Γέρος του Μοριά

Η δολοφονία του Καποδίστρια (πίνακας του Διονύσιου Τσόκου)

Ιστορικό Αρχείο

Γιάννης Θ. Διαμαντής

Ανήμερα των Χριστουγέννων, σήμερα, κάνει πρεμιέρα η νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, «Καποδίστριας», καθιστώντας έτσι και πάλι επίκαιρη την ιστορία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, που πάλεψε όσο λίγοι για τη δημιουργία ενός σύγχρονου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Δυστυχώς όμως, ο Καποδίστριας βρήκε τραγικό τέλος στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831, στο Ναύπλιο, δολοφονημένος από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη.

Γράφει ο Κώστας Καιροφύλας στο «Ελεύθερον Βήμα» της 25ης Σεπτεμβρίου 1931.

«Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 1831 ο Καποδίστριας εκάθησε να γράψη εις τον φίλο του και μεγάλον φιλέλληνα Εϋνάρδο. Η ψυχή του θα ήταν αναμφιβόλως πλημμυρισμένη από στιγμιαίαν απογοήτευσιν, αλλά μ’ όλα ταύτα το γράμμα του είνε γεμάτο ανδρισμό πατριωτικό και δείχνει τον αληθινό Καποδίστρια:

Xαρακτήρας και περιεχόμενο της Τουρκοκρατίας και της Επανάστασης του 1821

14/12/2025

ΑΞΕΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

Ένα πολλαπλά συζητημένο και διαρκώς ανακύπτον ζήτημα, είναι αυτό για τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο της τουρκικής κατάκτησης στα 400 χρόνια σκλαβιάς ως και του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821. Αξίζει, νομίζω, τον κόπο να το ξαναδούμε και κάτω από τις σημερινές συνθήκες της –τάχα μου– ελληνοτουρκικής φιλίας.

Δεν θα εκθέσω δικά μου ή άλλα επιχειρήματα, αλλά θα επιδιώξω να απαντήσω στο όλον ζήτημα με τις ξεχωριστής βαρύτητας και σημειολογίας απαντήσεις που έδωσαν ο πατέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας Ρήγας Βελεστινλής και ο πιστός μαθητής του Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, αρχιστράτηγος του Αγώνα, όταν το ζήτημα τέθηκε με ουσιαστικούς όρους για πρώτη φορά. Ας δούμε την απάντηση που δίνει ο Ρήγας στο πρώτο ζήτημα, αυτό της Τουρκοκρατίας.

Όπως συστηματικά έχω αναφερθεί ο Ρήγας ήταν ένα παιδί του ενιαίου ιστορικού χώρου που καλύπτει τα Βαλκάνια και την Μικρά Ασία ως την Εγγύς Ανατολή και που είχε παραμείνει ως και την ύστερη οθωμανική περίοδο κοινός διοικητικά. Γι’ αυτόν, ως ουσιαστικό γνώστη της ιστορίας, αλλά και της πραγματικότητας του ιστορικού-γεωπολιτικού χώρου, το οθωμανικό καθεστώς ήταν η απεχθέστερη μορφή απολυταρχίας: «Ο λαός, απόγονος των Ελλήνων, όπου κατοικεί την Ρούμελην, την Μικράν Ασίαν τας Μεσογείους νήσους, την Βλαχομπογδανίαν, και όλοι όσοι στενάζουν υπό την δυσφορωτάτην τυραννίαν του Οθωμανικού βδελυρωτάτου δεσποτισμού… Οι συχνοί άδικοι φόνοι κατά των χριστιανών, όπου γίνονται την σήμερον εδώ, ήθελον ερημώσει εξ ολοκλήρου αυτήν την πόλιν…»

Η Ελληνική Επανάσταση- Μελέτης Μελετόπουλος

Εξαιρετική συνέντευξη του Μελέτη Μελετόπουλου στον Σάββα Καλεντερίδη για την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Τα μεγάλα συμβάντα, η σκιαγράφηση των πρωταγωνιστών.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης - "Τὸ Ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρον ἐστί".

[ τὸ ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν

ΠΛΑΤΩΝ, Φαίδων ]

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770. Ἦταν Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δέντρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰ Μεσσηνία, ὀνομαζόμενο Ραμαβούνι.

Τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν δὲν μείωσαν τὸν θρῦλο τοῦ Κολοκοτρώνη.

Πατέρας του ὁ διάσημος ἀρχηγὸς τῶν ἀρματολῶν τῆς Κορίνθου, Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης. Μητέρα του ἡ Ζαμπία, τὸ γένος Κωτσάκη.

Εὐφυὴς ἐκ γενετῆς, λεβέντης ἐξ ἀνατροφῆς. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα του, θὰ καταφύγει στὴν Μάνη, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀλωνίσταινα καὶ ἐν τέλει στὸν Ἄκοβο Ἀρκαδίας, ὅπου θὰ κάνει οἰκογένεια. Ὑπὸ τὴν ἀπειλῆ τῶν Τούρκων, βγαίνει στὴν ἀντίσταση. Παίρνει τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνὰ καὶ, ἀποκηρυγμένος, γίνεται ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τούρκων. Ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο περνᾶ στὴν Ζάκυνθο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξανὰ στὴν Πελοπόννησο. Περνᾶ ἀπὸ σαράντα κύματα καὶ, διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φθάνει στὴν Σκιάθο.

Προσηλωμένος στὰ ἰδανικά ποὺ κλήθηκε νὰ σαρκώσει, ἐπιτελεῖ στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του. Αὐτό τοῦ ὑπαγόρευαν ἡ παράδοση τῆς γενιᾶς του, ἡ Πίστη στὸν Θεό καὶ τὴν Πατρίδα, τὸ πάθος γιὰ Ἐλευθερία.

"(..) Μιὰ φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα, καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος μας."

Ἐν παντὶ τρόπῳ, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκαταστήσει διὰ τῆς Ἐπαναστάσεως τὴν Δημοκρατία στὴν Πελοπόννησο. Ἀποτυγχάνει. Ἐπανέρχεται στὴν Ἐπτάνησο ὅπου ὑπηρετεῖ στὸ ἀγγλικὸ στράτευμα λαμβάνοντας τὸν βαθμὸ τοῦ Λοχαγοῦ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκεῖνον τοῦ Ταγματάρχου.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Σαν σήμερα, 3 Απριλίου 1770

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Γεννήθηκε σαν σήμερα, 3 Απριλίου 1770

«Εγεννήθηκα εις ένα βουνό, εις ένα δένδρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι. Ο πατέρας μου ήταν αρχηγός των αρματολών εις την Κόρινθον. Κάθεταν εκεί τέσσερους χρόνους. Αναχωρεί από την Κόρινθον διά την Μάνην. Έβγαινεν από την Μάνην και εκυνηγούσε τους Τούρκους».

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Ο Κολοκοτρώνης και το αφήγημα της κας Μαρίας Ευθυμίου. Μια προσπάθεια προσέγγισης και αξιολόγησης των λεγομένων της

Του Χρόνη Βάρσου

Φιλολόγου – ιστορικού ερευνητή

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΑΡΔΗΝ (τεύχος 122, Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2021)

Με αφορμή τα 200 χρόνια από την Εθνική Παλιγγενεσία που εορτάζονται φέτος, γινόμαστε μάρτυρες κάποιων ιδιαιτέρως καινοφανών απόψεων με χαρακτήρα σχεδόν εμμονικό και συχνά αντι-επιστημονικό, εκρηκτικό μείγμα εμπάθειας και ψεύδους, που σχετίζονται με την άοκνη προσπάθεια των γνωστών εθνομηδενιστικών κύκλων να αποδομήσουν το 1821 εν συνόλω, ιδίως μέσω της στοχοποίησης των πλέον εμβληματικών μορφών του Αγώνα, όπως του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Ανδρούτσου και του ιδίου του Καποδίστρια, απαξιώνοντας την τεράστια προσφορά και το έργο τους. Η επιτροπή «Ελλάδα 2021» πρωτοστάτησε σ΄ αυτήν την προσπάθεια, που αποδοκιμάστηκε όμως από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, για τον οποίο τέτοιες απόψεις παραμένουν σταθερά ξένες και εχθρικές.

Τους τελευταίους μήνες, όλοι όσοι ασχολούνται με την Επανάσταση του 1821, τα γεγονότα, τι αξιολογήσεις, τις κρίσεις και τα συμπεράσματα, γίνονται μάρτυρες μιας συστηματικής προσπάθειας αποδόμησης της προσωπικότητας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη από την αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ, κας Μαρίας Ευθυμίου, πρόσφατα παραιτηθείσης από την «Ελλάδα 2021», που σε κάθε ομιλία της, δια ζώσης ή διαδικτυακά, επιτίθεται προσωπικά στον «Γέρο του Μοριά», θεωρώντας τον ως τον κατεξοχήν υπεύθυνο των εμφυλίων πολέμων της περιόδου Νοεμβρίου 1823 – Ιανουαρίου 1825 και φυσικά των δεινών και των συνεπειών που επέφεραν, αποδίδοντάς του απρεπείς χαρακτηρισμούς και αξιολογώντας εντελώς αρνητικά τη δράση του μέσα από ανιστόρητες κρίσεις που δεν εδράζονται σε πραγματικά δεδομένα.

Ο Θ. Κολοκοτρώνης για την Επανάσταση του 1821

γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος

Το καλοκαίρι του 1836 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης , γέροντας πια σε ηλικία 66 χρονών, αφηγείται στον Γεώργιο Τερτσέτη, επί δύο ολόκληρους μήνες, γεγονότα από τη ζωή και την δράση του στην επανάσταση.

Ο Γεώργιος Τερτσέτης, το 1832, είχε διοριστεί από την Αντιβασιλεία μέλος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου το οποίο δίκασε τους Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα και άλλους αγωνιστές με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του βασιλιά Όθωνα και για εσχάτη προδοσία.  Ο Τερτσέτης, τότε, μαζί με τον πρόεδρο του δικαστηρίου Αναστάσιο Πολυζωίδη, αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση της καταδίκης του Κολοκοτρώνη και των Αγωνιστών σε θάνατο δια αποκεφαλισμού στην γκιλοτίνα. 

Η στάση αυτή των δύο έντιμων δικαστών προκάλεσε την οριστική τους παύση, τη φυλάκιση και την άγρια κακοποίησή τους από την Αντιβασιλεία. Στα 1864 ο Γεώργιος Τερτσέτης εξελέγη αντιπρόσωπος της Ζακύνθου στη Βουλή και πέθανε στις 15 Απριλίου 1874 στην Αθήνα.

Τα Απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τα οποία ο Τερτσέτης κατέγραψε όπως ακριβώς τα έλεγε ο Γέρος του Μοριά, είναι μια ανεκτίμητη πηγή της Εθνικής μας Ιστορίας, που φωτίζει «εκ των έσω» γεγονότα της επαναστάσεως του 1821.  Ο Κολοκοτρώνης δεν γνώριζε γράμματα και αν ο Τερτσέτης δεν τον παρακινούσε να διηγηθεί τις αναμνήσεις του από την επανάσταση του '21 τότε θα υπήρχε ένα πολύ μεγάλο κενό, αφού ο Κολοκοτρώνης υπήρξε πραγματικά ο Αρχιστράτηγος της Νίκης και Πατέρας της Λευτεριάς.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο Τερτσέτης στην καθημερινή συναναστροφή του με τον Κολοκοτρώνη για την καταγραφή των αναμνήσεών του τού έλεγε για να τον πειράξει:

«Λες δεν ηξεύρεις γράμματα και πολλά ηξεύρεις. Τα λόγια είναι γράμματα ! Μίλειε κι εγώ γράφω!».

Το βιβλίο εκδόθηκε με τίτλο : «ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ Από τα 1770 έως τα 1836» , αλλά όλοι το ξέρουν ως : «Τα απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη» .

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπήρξε ένα γεγονός παγκόσμιας σημασίας που προξένησε τον θαυμασμό όλων των λαών της γης, οι οποίοι έβλεπαν έναν Λαό που είχε τις ρίζες του στη δόξα της Αρχαίας Ελλάδας, να σηκώνει περήφανο κεφάλι απέναντι σε μια κραταιά Αυτοκρατορία , την Οθωμανική , και με σύνθημα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ» να κατακτά με το αίμα του το δικαίωμα να ζει ελεύθερος στη γη των Πατέρων του.

204 χρόνια μετά...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Τη  δική μου Πατρίδα την νιώθω σαν διαβάζω τον λόγο του Κολοκοτρώνη στη Πνύκα,σαν ακούω τον Μακρυγιάννη στο Πόρο να λέει στουs στρατιώτεs για ποιό λόγο πολεμήσαμε(γι'αυτά τα αγάλματα),σαν διαβάζω για το μαρτύριο του Δασκαλογιάννη και του Κατσαντώνη που τους έαραν αργά και βασανιστικά, σαν ακούω τον Νικηταρά να απαντά στον Άγγλο αξιωματικό(που τον αντιμετωπίζει σαν επαίτη) έξω απο τον Αγιο Σπυρίδωνα στο Πειραιά ,τον Καραησκάκη-ετσι το έγραφε, ανορθόγραφα -να απευθύνεται στον Μαχμούτ Πασά και να του λέει...."ρώτησα τον μπούτσον μου και μου είπε να μη σε προσκυνήσω",

και σαν κοινωνώ τουs  άλλουs λαικούs ήρωεs του '21 που πέρασαν στην αφάνεια για να ντύνονται στο όνομα τους οδαλισκες του Μαμωνα που γλεντανε με ολυμπιακούς αγώνες και τσαντάκια "φέσια" των 380 ευρώ.

Τη  δική μου η Πατρίδα  την αντάμωσα στα ΟΧΙ του Μουστακλή,του Παναγούλη,του Λαμπράκη,της Αρσένη,του Μανδηλαρά,της Φλέμινγκ,του Καράγιωργα...

Ο Αρχιστράτηγος.... ο «ΓΕΡΟΣ» όλων των Ελλήνων έφυγε ...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

4 Φεβρουαρίου 1843

                                                          Σήμαντρα, καμπάνες και κύμβαλα αλλαλάξτε εν κλαυθμώ.

 Μεσίστιες κυματίστε όλες οι σημαίες.

Βαρύ πένθος έπεσε.                            

Ο Θοδωράκης έφυγε. Ο Αρχιστράτηγος....

ο «ΓΕΡΟΣ» όλων των Ελλήνων.

                                                                  Λίγους μήνες πριν να κλείσει τα μάτια του, το ένστικτό του τον ειδοποίησε πως το τέλος βρισκόταν κοντά.

Περιόδευσε σε όλον τον Μοριά.

Παντού από όπου περνούσε, φώναζε φίλους και εχθρούς και τους αποχαιρετούσε δίνοντας και παίρνοντας συγχώρεση. 

Πέρασε ακόμα και από τις Σπέτσες και την Ύδρα και συμφιλιώθηκε με τον Κουντουριώτη.... 

Συγχώρεσε και αυτόν ακόμη τον Σχινά, τον υπουργό Δικαιοσύνης που πίεζε για την καταδίκη του, την περίοδο της δίκης του. 

Όλους τους αποχαιρετούσε σαν να επρόκειτο να πραγματοποιήσει ένα μακρινό ταξίδι. 

Την 1η Φεβρουαρίου 1843 ο Κολοκοτρώνης πάντρεψε τον γιό του Κολίνο με την εγγονή τού άλλοτε ηγεμόνα της Βλαχίας, πρίγκιπα Ιωάννη Καρατζά. 

Ο γάμος αυτός ήταν από τα πιο σημαντικά κοσμικά γεγονότα της πρωτεύουσας. 

Στο μυστήριο και στο γλέντι που επακολούθησε παραβρέθηκαν όλοι οι επίσημοι, καθώς και αντιπροσωπείες από όλες τις ξένες πρεσβείες. 

Ο Γέρος του Μοριά ζούσε μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του και διασκέδασε με απίστευτη ζωτικότητα. 

Δύο ημέρες αργότερα παραβρέθηκε στον μεγάλο χορό του παλατιού, όπου παρουσιάσθηκε και πάλι πολύ ευδιάθετος. Κάποια στιγμή παρακάλεσε τον βασιλιά να διατάξει τους  μουσικούς να παίξουν ελληνικούς χορούς. 

Τα δημοτικά τραγούδια αντήχησαν στα σαλόνια του παλατιού. 

Ο Γέρος με ευθυμία προσκαλούσε τις κυρίες των τιμών να χορέψουν μαζί του. 

Στη χάριν αστεϊσμού παρατήρηση του Αναγνώστη Δεληγιάννη ότι ήπιε λίγο παραπάνω απάντησε ότι ήθελε να γλεντήσει τις τελευταίες του στιγμές.

Γύρω στα μεσάνυχτα, επέστρεψε στο σπίτι του. 

Με το που ξάπλωσε στο κρεβάτι του, υπέστη εγκεφαλική συμφόρηση.

Στις τρεις το πρωί η σύντροφός του(τη γυναίκα του την είχε χάσει από το 1820)κατάλαβε ότι ο Γέρος δεν ήταν καλά. 

Ειδοποιήθηκαν αμέσως οι καλύτεροι γιατροί της εποχής Γλαράκης, Ρέζερ και Οικονόμου. 

Μελέτης Μελετόπουλος: Του Κολοκοτρώνη ο αλγόριθμος

Η επετειακή ομιλία του Διευθυντή της Ιονίου Σχολής Μελέτη Μελετόπουλου για τα 200 χρόνια από τη Μάχη των Δερβενακίων.

Η καθηγήτρια Ευθυμίου συκοφαντεί τον Κολοκοτρώνη

Η καθηγήτρια Ευθυμίου συκοφαντεί τον Κολοκοτρώνη – Ζήλωσε δόξα Ρεπούση17/09/2021

ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθώ έκπληκτος τις συστηματικές επιθέσεις της κ. Μαρίας Ευθυμίου, που έχει πλέον αναγορευτεί στη μιντιακή μας ιστορικό(;), εναντίον του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και, εκ του αντιθέτου, τα διθυραμβικά σχόλιά της για τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Διαβάζουμε σε συνέντευξή της στο Insidestory, την οποία αναπαρήγαγαν πολλές ιστοσελίδες:

«Αυτό που οδήγησε την επανάσταση σε δύο κύκλους εμφυλίων ήταν η επιδίωξη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη να την ελέγξει πολιτικά. Τελικά, ο Κολοκοτρώνης και οι Πελοποννήσιοι ηττήθηκαν, γι’ αυτό και φυλακίστηκαν από τους αντιπάλους τους το 1825 στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, στην Ύδρα. Ο Κολοκοτρώνης μπήκε στη διαδικασία διεκδίκησης της εξουσίας εκ μέρους των “στρατιωτικών”, στηριγμένος στο γεγονός ότι είχε νικήσει, το καλοκαίρι του 1822, τον Δράμαλη στα Δερβενάκια, κάτι που εκτίναξε το κύρος και τη δύναμη του ίδιου, αλλά και των “στρατιωτικών” απέναντι στους “πολιτικούς”.


Με τις κινήσεις του να ελέγξει την Εθνοσυνέλευση του Άστρους, κατηγορήθηκε ότι επεδίωκε να εγκαθιδρύσει “γκοβέρνο μιλιτάρε”, δηλαδή στρατιωτική κυβέρνηση. Θα μπορούσε να είχε επιτύχει, αλλά χειρίστηκε το πράγμα αφρόνως και τελικά απέτυχε, την ίδια ώρα που ο Ιμπραήμ Πασάς και οι Αιγύπτιοι έμοιαζε πως συνέτριβαν την Επανάσταση, με μεγάλο κίνδυνο να ακολουθήσει γενική σφαγή… Ένας άνθρωπος, ο οποίος πράγματι στα Δερβενάκια έσωσε την Επανάσταση, δρα μετά με τρόπο βλαπτικό για αυτήν…».

Τέτοια παρανάγνωση της ιστορικής αλήθειας είναι πράγματι εντυπωσιακή. Η κ. Ευθυμίου ξεπερνάει και την κυρία Ψιμούλη, που είχε κατασυκοφαντήσει σε βιβλίο της τους Σουλιώτες (βλέπε σχετικά το βιβλίο μου, “Συνωστισμένες στο Ζάλογγο”). Ωστόσο, το βιβλίο της κ. Ψιμούλη αποτελούσε μια εξαντλητική ιστορική έρευνα για τους Σουλιώτες, ενώ αντίθετα η κ. Ευθυμίου διακινεί αυτές τις απόψεις της με τη μεγαλύτερη ευκολία και χωρίς τεκμηρίωση σε ομιλίες και συνεντεύξεις της, όπως δύο πρόσφατες εκτενείς συνεντεύξεις της στον δημοσιογράφο Μάκη Προβατά.

Η Ευθυμίου διαστρεβλώνει την αλήθεια