«Έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος», αλλά «εμείς είμαστε διαφορετικοί»…

Σχόλιο για το προσωποπαγές κόμμα Καρυστιανού

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Πριν λίγες μέρες σε ανάρτησή μου με τίτλο «Διευκρινιστική επισήμανση για να μην χάσουμε το νου μας» είχα πει ότι θα έκανα πιο συνολική τοποθέτηση για το κόμμα Καρυστινού σε 3-4 μέρες.

Τώρα, και με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο αυτό, καταθέτω τις ακόλουθες σκέψεις.

Π ρ ώ τ ο

Η επιλογή «κόμμα» και μάλιστα με έντονα προσωποκεντρικά, αρχηγικά χαρακτηριστικά ήταν εντελώς λανθασμένη και στην ουσία και στην πράξη εγκατέλειπε το Κίνημα των Τεμπών. Είναι εντελώς άλλο πράγμα οργανώνω, συγκροτώ, πολιτικοποιώ ένα υπαρκτό κίνημα και ψάχνω να βρω τρόπους να μετέχει ενεργά στην πολιτική σκηνή, επενεργώντας σε συσχετισμούς και εξελίξεις, και είναι άλλο να δημιουργώ ένα εντελώς προσωποπαγές κόμμα δηλώνοντας μάλιστα ότι «θα είμαι πρώτο κόμμα στις εκλογές και θα κυβερνήσω την χώρα», με μια «εξαίρετη ομάδα σοφών», με ένα «καταπληκτικό πρόγραμμα» που όταν το αναγγείλουμε θα ενθουσιάσει τους πάντες, και με ένα «καταστατικό» που ποτέ δεν φτιάχτηκε και θα όριζε «πόσο διαφορετικοί είμαστε από όλους τους άλλους». 

Στην πράξη το Κίνημα των Τεμπών εγκαταλείφθηκε. Αυτό φάνηκε εντελώς στην τρίτη επέτειο του συστημικού εγκλήματος, 28/2/26 όπου χωρίς καμία αντιπαράθεση – συζήτηση – παρέμβαση αφέθηκε ο κόσμος που πήρε μέρος στις συγκεντρώσεις να ακούει βασικά τις ομιλίες των συνδικάτων και του ΠΑΜΕ και έκτοτε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για το κίνημα των Τεμπών. Το περιορισμένο ενδιαφέρον για την δίκη στην Λάρισα είναι ένας δείκτης της τεράστιας υποχώρησης του κινήματος.

Δ ε ύ τ ε ρ ο

Ποτέ και σε καμία στιγμή δεν έγινε στα πλαίσια της όποιας συγκρότησης και δημιουργίας του κόμματος (που κατ’ ευφημισμό λέγεται «κίνημα») κάποια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για κάποιο θέμα, κάποια διαδικασία ανάλυσης ή διαβούλευσης για τόσα κεντρικά και σοβαρά ζητήματα που υπάρχουν. Η «συζήτηση» στρέφονταν γύρω από ζητήματα νοσηρού διαδρομισμού και ιντριγκών ανάμεσα σε διάφορους που πλησίασαν το εγχείρημα και βεβαίως στην πεισματική άρνηση των Μαρίας Καρυστιανού και Μαρίας Γρατσία να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση. Η διακήρυξη που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη (21/5/26) είναι εντελώς γενικόλογη και χωρίς πολιτικές αιχμές.

Η ενασχόληση με ζητήματα του «Διαδρομισμού» εμπόδισε και τίμιες δυνάμεις να προωθήσουν και να απαιτήσουν πολιτική συζήτηση, ή να προβάλουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα ή κάποιες θέσεις έστω ή και να απαιτήσουν να ανοίξουν διαδικασίες συλλογικές. Επομένως υπάρχουν και στο επίπεδο αυτό ευθύνες που πρέπει να συζητηθούν. Είναι άλλο «μπαλώνω τρύπες και παλεύω ενάντια σε άλλες ομάδες και παράγοντες» και είναι άλλο «προβάλλω μια πολιτική γραμμή και αγωνίζομαι για πολιτική συζήτηση καίριων θεμάτων».

Το Κίνημα των Τεμπών όχι μονάχα εγκαταλείφθηκε αλλά και σαμποταρίστηκε όταν από την αρχή ήταν επιλογή της Μ. Καρυστιανού να μην ανοίξει καμία διαδικασία, να μην οργανωθεί (ή αυτοοργανωθεί το κίνημα). Ακόμα η επιλογή «θα κάνω προσωπικό κόμμα» σήμαινε στην πράξη «απεχθάνομαι κάθε μορφής συλλογικότητα», δεν κάνω καμία ενοποιητική κίνηση προς διάφορες δυνάμεις άτομα και συλλογικότητες, δεν άφηνε κανένα περιθώριο σύνθεσης και ενότητας δυνάμεων. Ακόμα χειρότερα όποιους έλεγαν την γνώμη τους και δεν ήταν αρεστή στην «Αρχηγό» αργά η γρήγορα έμπαιναν στην μαύρη λίστα των διαφωνούντων, των ξένων στοιχείων που ήθελαν το κακό του Κινήματος και άλλα τέτοια αποτροπιαστικά και γελοία.

Τ ρ ί τ ο   κ α ι  π ο λ ύ  β α σ ι κ ό

Η κυρία Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα που δημιούργησε δεν βρήκε ούτε μια λέξη, ούτε μια αράδα, ούτε μια σημείωση, αρνήθηκε να μιλήσει και να πάρει θέση για τον πόλεμο που κήρυξαν ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει τον βομβαρδισμού του σχολείου τις πρώτες μέρες με θύματα 160 κορίτσια- μαθήτριες. Δεν αισθάνθηκε καθόλου την ανάγκη να διαχωριστεί από την θρασύτατη δήλωση του Τραμπ ότι θα εξαφανίσει σε μια νύχτα έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Όταν λέω ότι η ίδια η διακήρυξη δεν έχει καμία αιχμή, εννοώ πώς ενώ ο πόλεμος ξεκίνησε στις 28/2/26, η διακήρυξη παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης στις 21/5/26. Σε αυτήν δεν υπάρχει καμία αναφορά στον συγκεκριμένο πόλεμο, στις επιπτώσεις του, στην παγκόσμια σημασία του. 

Να κλείσει τη "δουλειά" με το Αιγαίο καλεί το Μητσοτάκη ο Ερντογάν - Ρούντι Ρινάλντι

«Το Αιγαίο μισό, μισό...Αυτό μας απάντησε ο Ερντογάν καλώντας τον Μητσοτάκη να καθίσουν στο τραπέζι για «να κλείσουν τη δουλειά». Αυτά απάντησε στις δηλώσεις του πρωθυπουργού για το casus belli».

 
Ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας Ο Δρόμος της Αριστεράς, σε μία συζήτηση που ξεκινά από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και το ελληνικό φιάσκο και φθάνει στον παρακμιακό κατήφορο που έχει πάρει η χώρα και δεν φαίνεται να έχει σταματημό.

«Ζούμε την εκποίηση της χώρας από την οποία λγοι πλουτίζουν...Ζούμε τον αφελληνισμό των πάντων», λέει. Αναφέρεται διεξοδικά στο έγκλημα της απενεργοποίησης των ενεργειακών εφεδρειών της χώρας , με την ανατίναξη μηχανημάτων που είχαν σχέση με τον λιγνίτη και την προγραμματισμένη καταστροφή κάθε υποδομής που έχει απομείνει. Γι' αυτό το θέμα έχει κινητοποιήσει κόσμο ο οποίος θα προσφύγει στη δικαιοσύνη.

Το Υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην Παγκόσμια Γυμνή Μετάβαση και ο Ριζοσπαστικός Ρεαλισμός

Στις  "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά στον αιώνα της τεχνολογικής επανάστασης και των μεγάλων γεωστρατηγικών ανακατανομών με επίκεντρο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που χάνονται, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που θα πρέπει όχι απλά να θέλουμε, αλλά που μέσα από διάλογο και αντιπαράθεση ιδεών να περιγραφεί.

    Στο στούντιο των  "Αντιθέσεων",  ο συνδημιουργός του διαρκούς επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού Συνεδρίου, για  " Το Υπαρξιακό Πρόβλημα  της χώρας  στην τροχιά του 21ου αιώνα" και διευθυντής  σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι:

Βύρων Κοτζαμάνης , Διευθυντής του Ινστιτούτου  Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών  (ΙΔΕΜ), Ομότιμος Καθηγητής Δημογραφίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ένας από  τους κορυφαίους Έλληνες  ειδικούς στην ανάλυση του πληθυσμού, με ερευνητική πορεία που περιλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και τη διεύθυνση του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ).

Το πολιτικό σύστημα και οι επικείμενες εκλογές

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 28 Ιουνίου, 2026

Στις 22/6 πήρα μέρος σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε η αυτοδιοικητική κίνηση «Δράση στα Βριλήσσια», με θέμα «Η δύσκολη πολιτική προοπτική μέσα και μετά από τις εκλογές». Συνομιλητές ήταν οι καθηγητές Δημήτρης Καλτσώνης και Βασίλης Ασημακόπουλος (του οποίου την εισήγηση αναδημοσιεύουμε στις σελίδες 22-23 του παρόντος φύλλου). Ο Γιάννης Τσούτσιας, επικεφαλής της «Δράσης», αναφέρθηκε στην 20ετία από τη δημιουργία της κίνησης μέχρι τώρα –ήταν δηλαδή και μια επέτειος για τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση– αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία που έχει δείξει στην πράξη σαν αυτοδιοικητικό ακηδεμόνευτο σχήμα.

Στην ομιλία μου χώρισα το ζήτημα σε δύο μέρη: α) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για το σύστημα και το πολιτικό κομματικό σύστημα διακυβέρνησης, και β) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για τον λαό, τη χώρα, το Υπαρξιακό της Πρόβλημα. Στο σημερινό σημείωμα θα αναφερθώ στα προβλήματα που έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, και πώς προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει. Ίσως σε επόμενο άρθρο να εξετάσω περισσότερο το τι σημαίνει η πολιτική προοπτική για τους «από κάτω», τους απλούς ανθρώπους.

Ένα πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση

Με τον παραπάνω τίτλο δεν υπονοείται ότι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του νοιώθει μια απειλή για την ίδια την υπόστασή του ή την κυριαρχία του. Δεν νοιώθει να υπάρχει ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα αλλαγής ή αντιπαράθεσης μαζί του, τέτοιο που να θέτει σε αμφισβήτηση βασικές επιλογές και συσχετισμούς. Κι όμως, συναντά τεράστια προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει σχετικά άμεσα:

– Πρώτα απ’ όλα, τελεί υπό γενική ανυποληψία και «πλέει» μέσα σε πελάγη δυσαρέσκειας, βουβής ή ηχηρής. Είναι εκτεταμένη η κρίση εκπροσώπησης και η αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική διαδικασία, έτσι όπως αυτή συντελείται.

Ρούντι Ρινάλντι: Το πολιτικό σύστημα "ανατινάζει" την Ελλάδα

Ο διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι , υπό το βάρος της επικαιρότητας των σκανδάλων, των προεκλογικών κινήσεων επικοινωνίας και όχι ουσίας για τα πραγματικά ζητήματα του λαού όπως λέει, αλλά και το γενικότερο πολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο, μέχρι και τις εξελίξεις με αφορμή τις αποχωρήσεις από το κόμμα Καρυστιανού, μιλάει στον 98.4 .

 
Εξηγεί πως κατά τα την γνώμη του, σε συνθήκες απόλυτης σήψης και καθεστωτικής διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο. Όπως λέει, τινάζουν κάθε πιθανότητα να υπάρχει Ελλάδα, η Ελλάδα "ανατινάζεται" προς όφελος μίας μεταπρατικής κυρίαρχης τάξης , από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει αντιπρόταση για να έρθει στο προσκήνιο μία άλλη Ελλάδα.​

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

    Του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα.

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Κι αυτά όλα την στιγμή που το μεταπρατικό μοντέλο γνώρισε μια μεγάλη Χρεοκοπία το 2010, η χώρα μπήκε υπό επιτροπεία που δεν έχει λήξει, κι όλος ο δημόσιος πλούτος έχει υποθηκευτεί για 99 χρόνια. Και όμως, υπάρχει «κάτι ακόμα»: Αυτό το πολιτικό σύστημα υπηρέτησε την Υποβάθμιση της χώρας, και δημιούργησε (με όσα ψήφισε και έπραξε στα 15 χρόνια από τη Χρεοκοπία) ακόμα δυσμενέστερους όρους για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Κυρίως, προστάτεψε τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα ως πολιτικό σύστημα νομής, ακολούθησε μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου υπέρ μιας μειοψηφίας, θέσπισε και υπερασπίστηκε το «ακαταδίωκτο».

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα. 

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».

Η προεκλογική κοροϊδία και η ανάγκη για απαιτήσεις

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 14 Ιουνίου, 2026

Αυτό που βιώνουμε εδώ και λίγο καιρό είναι η επίσημη είσοδος στην προεκλογική περίοδο, με όλα τα «παρελκόμενα» που τη συνοδεύουν: δημοσκοπήσεις, διαφημίσεις κομμάτων, πάνελ στα ΜΜΕ με σύγκρουση «τιτάνων» της πολιτικής, προετοιμασία «προγραμμάτων» που θα συγκλονίσουν και θα πείσουν, αναζήτηση συνθημάτων, ενοικιάσεις εκλογικών κέντρων, περιοδείες, καμπάνιες, μεταγραφές, κατάρτιση ψηφοδελτίων. Κυρίως όμως πρέπει η πραγματικότητα να καμπυλωθεί στα όρια ενός δεδομένου Πολιτικού Συστήματος που «ζει» και αναπαράγεται για τον εαυτό του, και για την υπηρέτηση του μεταπρατικού μοντέλου όπως αυτό εξελίσσεται στις μέρες μας. Από ουσιαστική άποψη, μας γίνεται ένα μασάζ προσαρμογής σε συνθήκες χαμηλών προσδοκιών.

Το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα και η αναπαραγωγή του

Πρόβλημα των καιρών μας η ογκούμενη δυσπιστία απέναντι στα κόμματα, στην πολιτική όπως ασκείται, η κρίση αντιπροσώπευσης, η γενικευμένη διαφθορά και η διάβρωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος σε όλα του τα σημεία (κυβέρνηση, σύστημα κομμάτων, σχέσεις με ολιγαρχικούς κύκλους και πρεσβείες, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Δημόσια διοίκηση κ.λπ.). Επί της ουσίας υπάρχει ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, με καταμερισμούς ρόλων και διασυνδέσεις, που στέκεται από πάνω, ξένο και ενάντια στην κοινωνία, με επαυξημένες δόσεις κυνισμού, αδιαφορίας, ζαμανφουτισμού για την πορεία της χώρας και το μέλλον του λαού της.

Προεκλογικό τοπίο σε στυλ «TheHellinikon»

Ρευστότητα και ανακύκλωση του πολιτικού συστήματος, εν μέσω «ταραγμένων νερών»

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγή: Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε

Ήταν το 2021, Μάρτιος μήνας, που στη Βουλή ψηφίστηκε η σύμβαση για το «Ελληνικό», το οποίο κυριολεκτικά χαρίστηκε στον όμιλο Λάτση (και σε εταιρείες που ανέλαβαν τμήματα της «κατασκευής και τροποποίησης» όλης της περιοχής). Η σύμβαση υπερψηφίστηκε από 264 βουλευτές (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ), και καταψηφίστηκε από 33 (ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, ΜέΡΑ25). Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 31%, ως αξιωματική αντιπολίτευση από τις εκλογές του 2019, με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, η πρώτη κύρωση της σύμβασης είχε γίνει επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τον νόμο 4422/2016, που υπερψηφίστηκε από 274 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Δημοκρατική Συμπαράταξη, δηλ. ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ένωση Κεντρώων).

Σήμερα βλέπουμε τον ουρανοξύστη «TheHellinikon» να κτίζεται σαν ένα προσβλητικό έκτρωμα που αλλάζει άρδην τη φυσιογνωμία της περιοχής. Μάλιστα πρόκειται να ανεγερθούν κι άλλοι υψηλοί ουρανοξύστες (6 συνολικά, για εμπορικές χρήσεις, καζίνο κ.λπ.). Συμβολικά κάθε τόσο τα ΜΜΕ μας πληροφορούν πότε έφτασε το TheHellinikon τα 103 μέτρα, πότε τα 150 μέτρα, πώς τώρα είναι ήδη το ψηλότερο κτίριο στην Αττική, και πότε θα φθάσει τα 200 μέτρα. Η δε φωτογραφία όπου φαίνεται η Ακρόπολη και στο βάθος ο «πύργος»-έκτρωμα δείχνει πόσο αλλάζει συνολικά το τοπίο της μεταπρατικής Ελλάδας στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Το TheHellinikon είναι πλέον ένα σύμβολο αυτού του μοντέλου της νέας αποικιοποίησης, την οποία προωθεί ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα σε συνεργασία με ελίτ και ομίλους, ελληνικούς και ξένους. 

Καρτέλ κομμάτων στη δημοκρατορία μας…

Καρτέλ κομμάτων στη δημοκρατορία μας…

Η χώρα βυθίζεται σε άβυσσο προβλημάτων ,με τους κίνδυνους γύρω της να την απειλούν άμεσα …
Στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό προσωπικό δείχνει αδύναμο να αντιδράσει και το χειρότερο είναι ότι υπάρχει η υποψία ότι αυτό συμβαίνει όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν θέλει…

«Βρισκόμαστε σ’  ένα πολιτικό βούρκο» , λέει στο militaire news ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας «Ο Δρόμος της Αριστεράς» και εμπνευστής του όρου «δημοκρατορία» που περιγράφει εύστοχα το πολίτευμα μας.

Ο Ρούντι Ρινάλντι μιλά για τα μεγάλα εθνικά θέματα που αντιμετωπίζονται με κάθε λογής παραμύθια από την κυβερνητική πλευρά. Επισημαίνει τους κινδύνους στους οποίους κάποιοι εκθέτουν τη χώρα με τη διάχυση ψευδαισθήσεων και θεωριών «προληπτικών χτυπημάτων», που άλλους εξυπηρετούν.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός (2) στην Ελλάδα της 3ης δεκαετίας του 21ου αιώνα

(Β΄ μέρος: Βασικές μεθοδολογικές προδιαγραφές)

του Ρούντι Ρινάλντι

Στο προηγούμενο σημείωμα, που αφορούσε μια εισαγωγή στο θέμα, τονίσαμε πως ο ηγεμονικός «προσαρμοστικός ρεαλισμός» των κυρίαρχων ελίτ στην χώρα πηγάζει από την ειδική ποιότητα του μεταπρατικού εξαρτημένου χαρακτήρα του κοινωνικού σχηματισμού «Ελλάδα», όπως αυτός αναπτύσσεται, υπάρχει, αναπαράγεται. Η αναζήτηση ενός ριζοσπαστικού ρεαλισμού δεν μπορεί να ξεκινά ούτε από το κενό ούτε από ονειροπολήσεις και νοσταλγικά στερεότυπα, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη προϋπόθεση: η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτυπωθεί ουδέτερα, χωρίς το στοιχείο της οραματικής προβολής.

Πραγματικότητα και οραματική προβολή

Η ανάλυσή της οφείλει να εμπεριέχει μια προοπτική υπέρβασης – μια οραματική κατεύθυνση που, βασισμένη στη μελέτη της ελληνικής πραγματικότητας και των ιδιομορφιών της, αναδεικνύει τις αντιθέσεις και τα όριά της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε ριζοσπαστικά: να επινοούμε τρόπους επίλυσης των αντιθέσεων και υπέρβασης των περιορισμών που η ίδια η πραγματικότητα θέτει. Επομένως μια πρώτη μεθοδολογική απαίτηση είναι κάθε ανάλυση να ενσωματώνει και τον στόχο, αυτό που επιδιώκεται να πετύχουμε. Δεν αρκεί μια απλή, ουδέτερη «φωτογράφηση» της κατάστασης· απαιτείται η συνειδητή υποκειμενική παρέμβαση σε αυτήν. Σε αυτή τη βάση, αναπτύσσεται μια διαρκής προσπάθεια αναζήτησης δρόμων –μικρών ή μεγάλων, άμεσων ή έμμεσων– που οδηγούν πέρα από το υπάρχον. Και έτσι γεννιέται μια νέα μορφή μαχητικότητας, ικανή να συνδέει την κατανόηση της πραγματικότητας με τη μεταμόρφωσή της.

Η διαπίστωση πως υπάρχει ένα μεγάλο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας θέτει με ειδικούς όρους το τι σημαίνει υπέρβαση και μεταμόρφωση αυτής της πραγματικότητας.

 Σημαίνει επίσης κατανόηση ότι το πεδίο είναι η συνολική πορεία της χώρας μέσα σε ένα ιδιαίτερα ασταθές μεταβατικό και αβέβαιο περιβάλλον, και με πολύ περιορισμένες δυνατότητες άσκησης μιας άλλης πολιτικής – εντός του σημερινού πλαισίου και συσχετισμού δυνάμεων. Εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα, και σε μεγάλο βαθμό δυσμενές περιβάλλον. Γιατί από το 2010, μετά τη Χρεοκοπία, το καθεστώς που έχει επιβληθεί και η μετάπτωση της χώρας σε μετανεωτερική αποικία δημιουργούν ένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο επίλυσης του Υπαρξιακού Προβλήματος.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 20 Απριλίου, 2026
«Πλοήγηση» (έργο του Ρέι Χουάνγκ)

"...Το μεν αστικό συστημικό μπλοκ προσπαθεί να κρύψει το στοιχείο της εξάρτησης και του μεταπρατικού χαρακτήρα της Πολιτείας και της Οικονομίας της χώρας. Πιστεύει ότι ο «εκσυγχρονισμός» της χώρας είναι ατελής λόγω «χρόνιων παθογενειών», οι οποίες οδήγησαν (μαζί με τον «λαϊκισμό») στη Χρεοκοπία του 2010. Και θεωρεί ότι ήταν απαραίτητη η μνημονιακή κηδεμονία για ελάχιστο διάστημα, έως το 2018, ενώ από τότε η Ελλάδα ξαναγίνεται ισότιμος εταίρος στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, στη Ν.Α. Μεσόγειο, και προωθεί τον στρατηγικό στόχο της σύγκλισης με τα ευρωπαϊκά στάνταρς.

Η δε αριστερά όλων των αποχρώσεων και φορεσιών θεωρεί την έννοια και την ποιότητα «εξάρτηση» ως κάτι ρετρό, ως κάτι παρωχημένο και ξεπερασμένο. Η Ελλάδα είναι μια καπιταλιστική χώρα που έχει φτάσει μέχρι το ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Με τέτοιους όρους δεν τίθεται καθόλου ζήτημα εξάρτησης ή πάλης ενάντια στην εξάρτηση και τον μεταπρατικό χαρακτήρα της χώρας. Ούτε φυσικά χρειάζεται κάτι που θα έμοιαζε ή θα ήταν πραγματικά μια διαδικασία αποσύμπλεξης από τα ιμπεριαλιστικά (σύγχρονα) δεσμά. Ούτε υπάρχει κάποιο ζήτημα κατάκτησης βαθμών εθνικής κυριαρχίας ή ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας. Μένει –για κάποτε– ένα πέρασμα στο σοσιαλισμό, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ο υποκειμενικός παράγοντας. Έως τότε, ας φροντίζουμε για το «ποσοστό» μας, την εκπροσώπησή μας, τον ιδιαίτερο ρόλο εντός του συστημικού καταμερισμού εργασίας…

Ο κόσμος της εξάρτησης και του μεταπρατισμού (οικονομικοί παράγοντες-ολιγάρχες και πολιτικός κόσμος) προβάλλει ως αναγκαίο έναν «προσαρμοστικό ρεαλισμό» που, ανάλογα με την συγκυρία και τις αλλαγές της, συνεχίζει απρόσκοπτα να βαδίζει πάνω στο μοντέλο και τις δυνατότητες που επιτρέπει το κάθε φορά πλέγμα της εξάρτησης. Ο προσαρμοστικός ρεαλισμός είναι ηγεμονικός σε ολόκληρη την 50ετία της μεταπολίτευσης (με διαφορετικές αποχρώσεις) και συνάντησε ρήγματα και αμφισβητήσεις όποτε αναπτύσσονταν ρεύματα και εκδηλώσεις του λαϊκού ριζοσπαστισμού: περίοδος 1974-76, 1979-81, 2010-12 και 2015 (αντιμνημονιακό κίνημα), 2023-25 (κίνημα των Τεμπών)..."

Σημειώματα για το κενό υποκειμένου στην Ελλάδα

(Α΄ μέρος: Εισαγωγή στο θέμα)

Η οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, είναι μεγάλης σημασίας ακόμα και για πιθανές λύσεις, ή για τη διερεύνηση όρων για την επίλυσή του. Για να γίνω πιο σαφής, αντιμετωπίζοντας το συνολικό και πολυπαραγοντικό Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, είναι απαραίτητο να τονιστεί η σημασία –έως και κεντρικότητα– του Υποκειμένου που μπορεί να «σηκώσει», να προωθήσει, να φέρει εις πέρας μια εναλλακτική και διέξοδο από το Υπαρξιακό Πρόβλημα. Με άλλους όρους, το πρόβλημα του Υποκειμένου –όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα– είναι το πρόβλημα των προβλημάτων της σύγχρονης εποχής. Είναι το κεντρικό ζητούμενο.

Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού

Ο διευθυντής σύνταξης του "Δρόμου Αριστεράς" και εκ των πρωτεργατών του διαρκούς πολιτικού και επιστημονικού συνεδρίου με πανελλαδική δικτύωση για το "Υπαρξιακό Ζήτημα της Χώρας , στη τροχιά του 21ου αιώνα" Ρούντι Ρινάλντι, σε μια συζήτηση και ένα πρώτο απολογισμό των ευρύτερων προεκτάσεων και διδαγμάτων, από τον μείζονα περιφερειακό πόλεμο των ΗΠΑ- Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλά και την εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, με ένα πολιτικό σύστημα εμφανώς , όπως λέει, καθυποταγμένο στα κελεύσματα της πλήρους αμερικανοποίησης για μια θέση "στον ήλιο της εξουσίας".

Ρούντι Ρινάλντι 

Απέναντι στις νεοβαρβαρικές νεοταξικές νεοναζιστικές ιαχές και τελεσίγραφα Τραμπ ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα εξαφανιστεί απόψε», ο ιρανικός λαός δημιουργεί ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις απειλούμενες υποδομές, πλημμυρίζει τους δρόμους, αψηφά τον τρόμο και τον θάνατο. Διαλέγει τον περήφανο δρόμο της θυσίας και αντίστασης στους εισβολείς.

 Ο Δυτικός κόσμος βυθισμένος στην σήψη, τον πραγματισμό, την θηριώδη αρπακτικότητα έχει χάσει κάθε ηθική και αξιακή αρχή. Οι «δικοί μας» ποζάρουν με την Γκιλφόιλ, κηρύττουν «πόλεμο στο ρουσφέτι», αναπαράγουν τις κραυγές Τραμπ και Νετανιάχου με χαρά γονατισμένου – ραγιαδισμένου χαμερπούς υπηρέτη – σκουλήκι. Ξεχνούν Μεσολόγγι, μάχη της Κρήτης, Εθνική Αντίσταση, Πολυτεχνείο, Πλατείες, Τέμπη. Όλα τα θάβουν, ηθική, πολιτισμούς, πνεύμα αντίστασης. Γραικύλοι, τιποτένιοι!

Η παγκοσμιοποίηση του πολέμου και η Ελλάδα

του Ρούντι Ρινάλντι

Από το 2022 έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο πολέμων που μοιάζουν με προθάλαμο μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης, παγκοσμίων διαστάσεων. Δεν είναι λίγοι όσοι αναφέρονται σε Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ο πόλεμος της Ουκρανίας συμπλήρωσε 4 χρόνια, και δεν έχει τελειώσει. Στη Μέση Ανατολή αρχικά είχαμε τον πόλεμο στη Γάζα, μετά στον Λίβανο, έπειτα την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία, και τον πόλεμο των 12 ημερών Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Τώρα βρισκόμαστε στην καρδιά ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου μετά τη συντονισμένη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, το οποίο –αν και μόνο του– αντιστέκεται σθεναρά. Ήδη έχουν εμπλακεί πολλές χώρες του Κόλπου, τα στενά του Ορμούζ έχουν κλείσει, ενώ βυθίστηκε στον Ινδικό ωκεανό (!) ιρανικό πλοίο από αμερικανικό υποβρύχιο. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μια θερμή περιοχή, η Κύπρος ένα σημαντικό επίκεντρο, με σαφή προοπτική να γίνει το αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ-Ισραήλ για τη συνέχιση των πολέμων τους στην περιοχή. 

Αναπότρεπτα θα εμπλακούν περισσότερο η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, ενώ πολλές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ παίρνουν θέσεις μάχης και στέλνουν αεροπλάνα και πλοία στην περιοχή. Όλες οι βάσεις της Δυτικής συμμαχίας είναι σε συναγερμό. Ο περιφερειακός πόλεμος απλώνεται. Γίνεται μέρος του «σπονδυλωτού», «σε δόσεις» παγκόσμιου ανταγωνισμού κοσμοκρατορικών κέντρων για την παγκόσμια ηγεμονία. Ο πόλεμος παγκοσμιοποιείται. Κοσμοκρατορικές δυνάμεις (Δύση, Κίνα, Ρωσία, Ινδία), άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (Ε.Ε., Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Ιαπωνία), περιφερειακές δυνάμεις (Τουρκία, Πακιστάν, Σ. Αραβία, Αίγυπτος κ.λπ.), ενδιάμεσες ή και μικρές χώρες: όλοι ανεξαιρέτως προετοιμάζονται γι’ αυτόν. 

Επιστρατευμένη Ελλάδα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα επιστρατεύεται στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ, και της ανατίθεται ο ρόλος ορμητηρίου των ΗΠΑ και στρατηγικού μετόπισθεν του Ισραήλ. Στα πλαίσια αυτά καλείται να έχει έναν ρόλο «επιτήρησης» και δύναμη συνοδείας-ασφάλειας της Δυτικής αρμάδας κρούσης σε Κύπρο, Ν.Α. Μεσόγειο και πρόσφατα, όπως μάθαμε, της Βουλγαρίας… 

Η ελληνική πλευρά από το 2022 έχει κάνει σαφές πως επιλέγει τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Στον πόλεμο της Ουκρανίας συμμετέχει στην αντιρωσική συμμαχία, συμπεριφέρεται απέναντι στη Ρωσία σαν αυτή να ήταν εχθρός της Ελλάδας, στέλνει οπλισμό (αδειάζοντας ελληνικές αποθήκες από πυρομαχικά) στην Ουκρανία. Στο πλευρό της Ουκρανίας (Ζελένσκι, τάγμα Αζόφ κ.λπ.) λοιπόν, με μεγάλη αδιαφορία για τον ελληνισμό της γύρω περιοχής. 

Το ειδικό καθεστώς και η συντελούμενη πολτοποίηση

Το ειδικό καθεστώς και η συντελούμενη πολτοποίηση

–Εθνικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά–

του Ρούντι Ρινάλντι

Εσκεμμένα ξεχνιέται πως ζούμε σε ένα ειδικό καθεστώς. Αυτό συμβαίνει από το 2010, το έτος της Χρεοκοπίας και της εισόδου στη Μνημονιακή κατάσταση – από την οποία δεν έχουμε βγει, άσχετα με το τι λένε οι διαφημιστές της «κανονικότητας». Η μόνη «κανονικότητα» που ζούμε είναι αυτή του ειδικού καθεστώτος και των παραγώγων του. Ειδικό καθεστώς μετανεωτερικής αποικίας και μοντέρνου «κόμβου», κάτι σαν «Πόρτο Γκρέκο». Με ένα πολιτικό σύστημα προσαρμοσμένο στις προδιαγραφές του ειδικού καθεστώτος που ενδιαφέρεται για δύο πράγματα:

– Πρώτον, οι κορυφές να νέμονται τη διακυβέρνηση και τη διαπλοκή με τις ελίτ ώστε να ξεκοκαλίζουν προγράμματα, επιδοτήσεις, ροές χρημάτων και λεηλασία μέσω του φορομπηχτικού μηχανισμού. Στόχος η μεταφορά πλούτου και η αρπαγή περιουσιών υπέρ funds, τραπεζών, δανειστών κ.λπ. Κοινώς, ο πλουτισμός μιας μειοψηφίας που καλοπερνά σε συνθήκες ειδικού καθεστώτος. 

– Δεύτερον, το «υπόλοιπο» του κομματικού συστήματος, που δεν μετέχει (παρά ως support group) σε κυβερνήσεις, να μην αμφισβητεί το πλαίσιο του ειδικού καθεστώτος. Πράγματι, και αυτό μετέχει του ειδικού «καταμερισμού εργασίας», και κυρίως ενδιαφέρεται για την αναπαραγωγή του και μόνο, μέσω εκλογικών ποσοστών. Για τίποτα άλλο, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

(Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026)

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πρόθεσή μου ήταν να συνεχίσω με το τρίτο μέρος των σημειωμάτων, σχετικά με τον «διαδρομισμό ως φαινόμενο της πολιτικής σκηνής». Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με ωθούν να τονίσω με έμφαση ορισμένα πράγματα, επειδή όντως βρισκόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο για τη χώρα και την κοινωνία. Επιμένω πως το κύριο ζήτημα στη χώρα είναι η αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη και δύσκολη περίοδο αναδασμών και ανακατατάξεων (πολύ κοντά μας), και φυσικά μια σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας ενός συλλογικού «ΕΜΕΙΣ. Και τα δύο αυτά σπουδαία ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να απαντώνται γενικά με έναν εκλογικό τρόπο, ένα ποσοστό στις εκλογές, ακόμα και μια κυβέρνηση, χωρίς την αναγκαία προετοιμασία. Επιπλέον, αφού το πολιτικό σκηνικό είναι σημαδεμένο, βρώμικο και με πολυπλόκαμους μηχανισμούς, είναι αφέλεια να νομίζει κανείς ότι θα το καταβάλει σχετικά εύκολα και μάλιστα σκέτα εκλογικά. Πρόκειται για λάθος και αυταπάτη. Χωρίς αμφιβολία, αυτό που θα ονομάζαμε σύστημα έχει ήδη πάρει τα μέτρα του. Προωθεί μια μιντιακή επίθεση αποδόμησης και ευνουχισμού του κινήματος των Τεμπών, ενεργοποιεί πολλαπλούς μηχανισμούς, έχει πλάνα για διάφορα ενδεχόμενα. 

Κίνημα και κόμμα στην Ελλάδα του 2026

Η επιμονή στη «μορφή κίνημα» δεν είναι ουτοπική, αφελής, κολλημένη σε μια αντίληψη από το παρελθόν. Η μορφή κίνημα εκφράζεται και εμφανίζεται συνεχώς και διαρκώς ως μια ανάγκη των κυβερνώμενων και υποτελών δυνάμεων, των πολιτών και της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι στην ασυδοσία, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, τον κυνισμό, την καταπάτηση Συντάγματος και δημοκρατίας, τη φτωχοποίηση, το καθεστώς των Μνημονίων και ενός πολιτικού συστήματος εντελώς κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μιας μεταπρατικής, ολιγαρχικής και εξαρτημένης δομής-συστήματος. Τόσο το αντιμνημονιακό κίνημα, όσο και το κίνημα των Τεμπών, ξεκίνησαν σαν ΚΙΝΗΜΑΤΑ, σαν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, σαν μορφές αντίστασης και αποκάλυψης, σαν μεγάλα ξεσπάσματα διαμαρτυρίας. 

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026 (2)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για δύο σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα, τη μορφή-κίνημα και τη μορφή-κόμμα. Έχουν γραφτεί άπειρα και για τα δύο. Υπάρχει και η θεωρία και οι συζητήσεις για τα δύο, όπως υπάρχει και η ιστορία, η πολυμορφία και ο τρόπος που υπήρξαν ή υπάρχουν είτε τα κινήματα είτε τα κόμματα. Όπως άλλωστε και η εξουσία, το πολιτικό σύστημα, η πολιτική σκηνή, το μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων, η τεχνοπολιτική, η επικοινωνία, ο κυβερνητισμός-διαχείριση εντός ορισμένων ορίων, η ανάθεση και η διαμεσολάβηση, ενώ γίνεται λόγος και για στρεβλή εκπροσώπηση, λαϊκισμό, καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και τόσα άλλα. Στο παρόν σημείωμα δεν θα τα προσπεράσουμε αλλά, παραμένοντας κάπως υποψιασμένοι ότι αυτά υπάρχουν και είναι πυκνά, ή και εμφανίζονται όχι με τόσο καθαρές και τακτοποιημένες μορφές, θα επικεντρωθούμε σε δύο-τρία ζητήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες (2010-2026). Αυτή η προσγείωση ή αυτοπεριορισμός θα κάνει ίσως πιο εμφανείς ορισμένους δικούς μας προσδιορισμούς και εκτιμήσεις για το τι είναι αναγκαίο, σήμερα-τώρα, για το κεντρικό θέμα που μας απασχολεί: το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026.

 Επειδή το κεντρικό ζήτημα του υποκειμένου δεν αφορά κάτι στιγμιαίο, όπως μια έκρηξη οργής ή ένα αυθόρμητο κίνημα, ούτε μια εκλογική διαδικασία ή ένα ποσοστό, αλλά το πώς και με ποιο σχέδιο και πρόταση μπορούμε να απαντήσουμε στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Αυτό έτσι κι αλλιώς προϋποθέτει πολλά πράγματα σε επίπεδο αντίστασης και νέας συνείδησης, σε επίπεδο κίνησης και εναλλακτικού σχεδίου που υπερβαίνει αυτά που κραδαίνει η κυρίαρχη άποψη περί «πολιτικής» ως διαχείρισης, ως κυβερνησιμότητας, ως καθεστώτος παγίωσης ενός μοντέλου μεταπρατικού και εξαρτημένου. Άρα, κίνημα, κόμμα, ανάθεση στην Ελλάδα 2010-2026.

Καθεστώς, πολιτικό σύστημα, κοινωνία, κίνημα (ή κινήματα)

«Δικαιωματιστές» όλου του πολιτικού φάσματος, ενωθείτε!

του Ρούντι Ρινάλντι

Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκίσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως «αναχρονιστικά», «συντηρητικά», «μεσαιωνικά», «σκοταδιστικά», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας «δικαιωματικός» καμβάς και μια ιαχή όλου του «κομ ιλ φο» πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

 

Είναι εντυπωσιακό που όλοι μαζί, από την ΝΔ έως την Νέα Αριστερά θυμήθηκαν το «σώμα» και τα ατομικά δικαιώματα, ενώ μόλις 5 χρόνια πριν είχαν ταχθεί υπέρ της «Υποχρεωτικότητας» των εμβολίων στηρίζοντας ένα παγκόσμιο πραξικόπημα που έγινε από τεράστιους πολυεθνικούς και διεθνικούς οργανισμούς και ισχυρά κράτη ενάντια σε μεγάλους πληθυσμούς (κι όχι μειοψηφίες). Το επίσημο κράτος μιλούσε για «ψεκασμένους», απαγόρευε και καταργούσε το δημόσιο χώρο, στραγγάλιζε κάθε διαφορετική επιστημονική άποψη. Και όλοι οι αρχηγοί κομμάτων έσπευδαν να φωτογραφηθούν όταν εμβολιάζονταν. Να τα ξεχάσουμε όλα;


Όλοι οι λάτρεις της woke κουλτούρας στην ουσία συμπορεύονταν με τα πιο ακραία και σκοταδιστικά σχέδια υπέρβασης όλων των ορίων και κάθε ορίου, σε ένα πλαίσιο μιας νέου τύπου ευγονικής και γενετικής που στο όνομα του «αυτοπροσδιορισμού» προχωρούσε σε απίστευτα πειράματα και σκευάσματα με μοναδικό στόχο το ιλιγγιώδες κυνηγητό κέρδους και την γενικευμένη αλλοτρίωση των πολιτών – άβαταρ. Γι αυτούς τους «προγραμματιστές του μέλλοντος» δεν υπάρχει καμία ηθική, καμία βιοηθική.

Δεν ξεχνώ τον σκοταδισμό, την ακροδεξιά, τον Τραμπ και τόσα άλλα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η επίθεση ενάντια στην κ. Καρυστιανού και το κίνημα των Τεμπών πού αποσκοπεί; Που αποσκοπεί η συγχορδία όλων των συστημικών κομμάτων και των ΜΜΕ; Τι θέλουν να εμποδίσουν και τι να ανακόψουν;

Τέλος να θυμίσω μια πάγια παλιά θέση του φεμινιστικού κινήματος «Η άμβλωση δεν είναι αντισύλληψη» με όλες της τις προεκτάσεις που έχει αυτή η θέση. Όπως να θυμίσω ότι υπάρχουν τρεις μεγάλες ταυτότητες που θέλουν να καταργήσουν: την εθνική, την ταξική και την γυναικεία ταυτότητα. Κι εδώ αρχίζουν τα πραγματικά μεγάλα πολιτικά, γεωπολιτικά και σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Τραμπ, ακροδεξιοί, φασίστες, νεοφασίστες αλλά και παγκοσμιοποιητές, ακραίοι «δικαιωματιστές» μπορεί να συμπορεύονται. Λέω μπορεί, δεν είμαι απόλυτος…

Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ!

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγική διευκρίνιση

Καταρχήν εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου σε όλες και σε όλους Καλή Χρονιά, ό,τι καλύτερο σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, καθώς και αντάμωση σε σημαντικά συλλογικά εγχειρήματα, που τόσο έχουμε ανάγκη.

Προτίθεμαι, αν οι εξελίξεις δεν το αποτρέψουν, να γράψω 4 σημειώματα που αφορούν τη σημερινή πολιτική και κοινωνική συγκυρία στη χώρα μας, αφού το 2026 θα είναι χρόνος εξελίξεων (εσωτερικά αλλά και περιφερειακά, καθώς κυοφορούνται έντονα γεωπολιτικοί σχεδιασμοί και προωθήσεις), όπως και χρόνος πολιτικών ανακατατάξεων, προεκλογικός και πιθανότατα εκλογικών αναμετρήσεων. Μετά το σημερινό σημείωμα, η συνέχεια θα περιλαμβάνει: «Ο “διαδρομισμός” στη σημερινή πολιτική σκηνή»∙ «Η διαφορά ανάμεσα σε Κίνημα και Κόμμα στις σημερινές συνθήκες»∙ «Η δημοκρατία και το πολιτειακό ζήτημα στην Ελλάδα του 2026».

Και τα 4 σημειώματα επεξεργάζονται το άκρως επίκαιρο ζήτημα της κοινωνικής διαθεσιμότητας όπως αυτό διαμορφώνεται στο σημερινό πλαίσιο, την ανάγκη απάντησης στο αίτημα να δημιουργηθεί ένα συλλογικό «Εμείς». Εν ολίγοις, στις σύγχρονες ελλαδικές συνθήκες, τη διαδικασία υποκειμενοποίησης. Ελπίζω κάτι να καταφέρω διερευνώντας αυτές τις πλευρές. Τέλος, να προσθέσω ότι το κείμενο δεν γράφεται από κομματική σκοπιά, ούτε απευθύνεται σε κλειστά πολιτικά ακροατήρια. Επιχειρεί να κατανοήσει μια κοινωνική και ιστορική διεργασία που διαπερνά ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, πέρα από τις καθιερωμένες ιδεολογικές γραμμές.

Γιατί ξεκινάμε από τον ριζοσπαστισμό

Αρχικά, ας αναφερθούμε στον ριζοσπαστισμό γενικά, και στη συνέχεια ας τον δούμε στις ελλαδικές ιστορικές και σύγχρονες διαστάσεις του.

Η έννοια του ριζοσπαστισμού επικεντρώνεται κυρίως στα εποικοδομήματα, στις ιδέες και τους συμβολισμούς των λαϊκών στρωμάτων, και περιγράφει έναν ιδιαίτερο τύπο κινητοποίησης και εμπλοκής τους στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ο λαός μπορεί βέβαια να υπάρχει και σε πιο κανονικές, συνηθισμένες συνθήκες, και να εκφράζεται μέσα από πιο σταθερές μορφές συσπείρωσης και πάλης (συνδικάτα, κόμματα, ενώσεις, συλλογικότητες, κινήματα).

Τι μπορούμε να λογαριάσουμε ως εποικοδομήματα των υποτελών ή των υπάλληλων τάξεων και στρωμάτων; Ή (για μια εθνικά εξαρτημένη χώρα) ως εθνικά-κοινωνικά εποικοδομήματα του λαού; Οι άνθρωποι μετέχουν στο κοινωνικό βίο και στην πολιτική διαπάλη μέσω ιδεολογικών σχημάτων και αναπαραστάσεων, μέσα από το ιδεολογικό στοιχείο. Τα ιδεολογικά και συμβολικά στοιχεία παίζουν σημαντικό ρόλο, και με κάποιον τρόπο αποτυπώνονται στις συνειδήσεις και την πνευματικότητα διαφόρων στρωμάτων και τάξεων που μετέχουν στην πολιτική διαπάλη, στην ταξική πάλη και στις μεγάλες στιγμές ενός έθνους (απελευθερωτικοί αγώνες, επαναστάσεις, απόκρουση εισβολέων κ.λπ.). 

Σοκαριστικές και δραματικές ειδήσεις από την Βενεζουέλα

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Η νέα πειρατική πολεμική εισβολή των ΗΠΑ του «ειρηνοποιού» Τραμπ (με βομβαρδισμούς πόλεων και χερσαίες επιχειρήσεις) ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα, με την πρωτοφανή απαγωγή του προέδρου της χώρας και την μεταφορά του σε ξένο έδαφος, δείχνουν περίτρανα τα σημάδια μιας νέας εποχής στις διεθνείς σχέσεις. 

Η αρπαγή των πετρελαίων της Βενεζουέλας και ο έλεγχος ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής είναι ο άμεσος στόχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Βλέπουμε μια «μπακλαβαδοποίηση» του πλανήτη και μια αλλαγή των συνόρων και καθεστώτων, με επικεφαλής το πραγματικό κόμμα του πολέμου (ΗΠΑ – Ισραήλ και ΕΕ) και με στόχο την τρομοκράτηση όλων των χωρών και λαών. Δεν ξέρουμε σε ποιο βαθμό η «μπακλαβαδοποίηση» και η άγρια επιθετικότητα ΗΠΑ και Ισραήλ, γίνεται με κάποια είδους συνεννόηση, ενημέρωση, ανεκτικότητα με άλλες μεγάλες δυνάμεις (Ρωσία – Κίνα)∙ ξέρουμε όμως πως οι χώρες που θέλουν να μείνουν ανεξάρτητες πρέπει να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και σε στέρεες συμμαχίες κι όχι υποσχέσεις στήριξης.