Θετικισμός, οικονομισμός και μεταπρατισμός: Η ιδεολογία της προσαρμογής

του Ρούντι Ρινάλντι

Ο αναγνώστης ίσως παραξενευτεί με το θέμα του σημειώματος, αλλά θεωρώ αναγκαία αυτήν την παρέκβαση. Γνωρίζω ότι ζούμε σε μια στείρα εποχή σε επίπεδο ιδεών και νοήματος. Οι «μεγάλες αφηγήσεις», το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας, έχουν εξοστρακιστεί από τη δημόσια και ατομική σφαίρα, ενώ δεν υφίσταται σχεδόν καμία γενικότερη ενασχόληση με τη φιλοσοφία. Πόσο μάλλον να γίνεται λόγος για τη σημασία της ως σημαντικής αληθειακής διαδικασίας («αληθειακός/αληθειακή»: φιλοσοφικός, γλωσσολογικός, λογικός και νομικός όρος που αναφέρεται σε οτιδήποτε σχετίζεται με την αλήθεια, που την εκφράζει, την αναζητά ή βασίζεται σε αυτήν) και, βεβαίως, ως μιας βασικής διάστασης που υπάρχει μέσα μας, γύρω μας, πάνω μας – έστω ως θραύσματα κοσμοαντίληψης, κοινού νου, λογικής, ιδεολογικών σχημάτων, ακόμα και στερεοτύπων.

Στο προηγούμενο σημείωμα* έκανα μια νύξη για την εναντίωση του Κωστή Μοσκώφ στον θετικισμό και τη διαίσθησή του για τον «οικονομικό θετικισμό» που είχε (και έχει) αλώσει τη μαρξιστική σκέψη της εν γένει αριστεράς. Το τελευταίο κείμενό του στη συλλογή «Δοκίμια, 1» (1980), τιτλοφορείται «Ενάντια στον θετικισμό και τον οικονομισμό». Στο κείμενο αυτό υπάρχουν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις και παρατηρήσεις για τη σύγχρονη σκέψη.

Θέλω να επισημάνω επίσης το έργο ενός άλλου σημαντικού σύγχρονου μαρξιστή επιστήμονα και φιλοσόφου, του Ευτύχη Μπιτσάκη, που με συνέπεια έδωσε μεγάλες μάχες ενάντια στον ακρωτηριασμό και ευνουχισμό της επιστήμης από τον θετικισμό στις ποικίλες μεταμορφώσεις του: «Ο επιστημονικός ρεαλισμός υπερβαίνει τόσο τον διαισθητικό ρεαλισμό όσο και τον θετικισμό». Ο Μπιτσάκης υπήρξε μια μεγάλη μορφή στοχαστή, που συνδύαζε τη βαθιά γνώση της φιλοσοφίας και των πιο σύγχρονων επιστημονικών εξελίξεων, όντας ο ίδιος επιστήμονας. Στα τελευταία του έργα ασχολήθηκε με περιοχές θεμάτων όπως η ουσία και η φύση του ανθρώπου, η εγκόσμια ηθική. 

Το εντυπωσιακό στοιχείο που ενώνει τους δύο διανοητές είναι ότι στην πάλη τους ενάντια στον θετικισμό και τον παραγωγικισμό-οικονομισμό θέτουν ως βασικά ζητήματα την αλλοτρίωση, την ολότητα, το νόημα. Ο Μπιτσάκης στο τελευταίο βιβλίο του, «Για μια εγκόσμια ηθική», θα τονίσει:

«Το ερώτημα για το νόημα της ζωής αποτελεί κεντρικό ερώτημα των φιλοσοφιών της ύπαρξης. Ο θετικισμός το απορρίπτει, με βάση τυπικά κριτήρια για το τι είναι επιστημονικό και το τι έχει νόημα. Οι μαρξιστές, από την πλευρά τους, συνήθως το παρακάμπτουν, με μιαν αμήχανη σιωπή. Αλλά το πρόβλημα απασχολεί και τους “μορφωμένους” και τους “αμόρφωτους”. Αν οι φιλόσοφοι το αποφεύγουν, τόσο το χειρότερο για τη φιλοσοφία. Ο θετικισμός απορρίπτει το πρόβλημα και ο μαρξισμός το αποφεύγει.»

Καιρός όμως να περάσουμε στην εξέταση του κυρίως θέματος του σημειώματος.

Η ξεχασμένη εξάρτηση και το Υπαρξιακό Πρόβλημα

του Ρούντι Ρινάλντι

Για πολλές δεκαετίες η έννοια της εξάρτησης αποτελούσε βασικό εργαλείο για την κατανόηση της νεοελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα δεν προσδιοριζόταν απλώς ως καπιταλιστική χώρα, αλλά ως ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ. Αυτό δήλωνε μια ιδιαίτερη ποιότητα του ελληνικού καπιταλισμού, έναν συγκεκριμένο τρόπο διαμόρφωσης της οικονομίας, του κράτους, της άρχουσας τάξης, της ταξικής διάρθρωσης, του πολιτικού συστήματος και των διεθνών σχέσεων της χώρας.

Η αντίληψη αυτή έχει σήμερα υποχωρήσει δραματικά, ακόμη και στο μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς. Η «εξάρτηση» θεωρήθηκε σταδιακά παρωχημένη κατηγορία, κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, θεωρητική κατασκευή που υποτίθεται ότι υποβαθμίζει την ταξική πάλη, δεν κατανοεί τη διεθνοποίηση του κεφαλαίου κ.ο.κ.

Μαζί με την εγκατάλειψη της έννοιας της εξάρτησης, μεταβάλλεται η ανάγνωση της νεοελληνικής ιστορίας, και φυσικά περιορίζεται ένα ολόκληρο πεδίο πολιτικών στόχων: εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, ανάκτηση βαθμών οικονομικής-πολιτικής κυριαρχίας, αποσύμπλεξη από ιμπεριαλιστικούς ιστούς και δίκτυα ελέγχου και χειραγώγησης, αποδέσμευση από μηχανισμούς που περιορίζουν τη συλλογική δυνατότητα και ικανότητα επιλογής της ελληνικής κοινωνίας.

Εξάρτηση και μεταπρατικός χαρακτήρας

Η Ελλάδα είναι αναμφίβολα καπιταλιστική χώρα. Αυτό όμως δεν αρκεί για να περιγράψει την ιστορική της συγκρότηση. Ο ελληνικός καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε στενή σχέση με τα ισχυρά διεθνή κέντρα, μέσα από ιδιαίτερες μορφές διαμεσολάβησης, μεταπρατισμού και εξωτερικής εξάρτησης. Η εγχώρια αστική τάξη δεν υπήρξε «θύμα» αυτής της σχέσης: αποτέλεσε οργανικό φορέα της, επωφελήθηκε από αυτήν.

Γι’ αυτό οι όροι «καπιταλιστική» και «εξαρτημένη» δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος. Η εξάρτηση επηρεάζει την ποιότητα και τις μορφές που παίρνει ο ίδιος ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, τη διάρθρωση της οικονομίας, τις κρίσεις της, την πολιτική υπερδομή και το ιδεολογικό και πολιτιστικό πλέγμα της κοινωνίας.

Πολυκρίση και μεταπρατισμός: Μια άνιση Ελλάδα απροστάτευτη στη θύελλα

 15 Σεπτεμβρίου, 2026

Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι: α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος, β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη».

Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030. Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία…

Η κυβέρνηση κάνει λόγο για 2,2 δισ. ευρώ που μπορούν να δοθούν ως «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» σταδιακά μέχρι το τέλος του 2027∙ ο Τσίπρας πρότεινε ένα πακέτο περίπου 7 δισ., μέρος των οποίων θα προέλθει από μια «πατριωτική εισφορά» που πρέπει να δώσουν οι πιο πλούσιοι Έλληνες και υπολογίζεται σε 1,2 δισ.∙ ο Ανδρουλάκης θα μιλήσει για επαναφορά της 13ης σύνταξης –σε δύο δόσεις– και του 13ου μισθού στο δημόσιο (τα οποία αποφεύγει ο Τσίπρας), για 120 δόσεις παντού και προστασία της κατοικίας. Επί της ουσίας όλα τα κόμματα κινούνται στη σφαίρα της αναδιανομής ενός ελάχιστου, μικρού τμήματος του ετήσιου εισοδήματος, ώστε να καταστεί κάπως ανεκτή η υπάρχουσα προκλητική ανισοκατανομή. «Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια», όπως επεσήμαινε το editorial του προηγούμενου φύλλου.
Οι σιωπές

Υπάρχουν όμως τεράστιες σιωπές σε βασικά ζητήματα: για την οικονομία και τον προσανατολισμό της συνολικά, για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και τις τάσεις ιδιαίτερα στη Δύση, για τα κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, για την ιδιαίτερη συμμαχία με το Ισραήλ, για τα προγράμματα και έργα που ήδη τρέχουν ή μέσω των οποίων ελπίζουν να διαχειριστούν την οικονομική πορεία.

Πολυκρίση και μεταπρατισμός: Μια άνιση Ελλάδα απροστάτευτη στη θύελλα

του Ρούντι Ρινάλντι

Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι: 

α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος, 

β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη. 

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη». 

Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030. 

Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία… 

«Έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος», αλλά «εμείς είμαστε διαφορετικοί»…

Σχόλιο για το προσωποπαγές κόμμα Καρυστιανού

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Πριν λίγες μέρες σε ανάρτησή μου με τίτλο «Διευκρινιστική επισήμανση για να μην χάσουμε το νου μας» είχα πει ότι θα έκανα πιο συνολική τοποθέτηση για το κόμμα Καρυστινού σε 3-4 μέρες.

Τώρα, και με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο αυτό, καταθέτω τις ακόλουθες σκέψεις.

Π ρ ώ τ ο

Η επιλογή «κόμμα» και μάλιστα με έντονα προσωποκεντρικά, αρχηγικά χαρακτηριστικά ήταν εντελώς λανθασμένη και στην ουσία και στην πράξη εγκατέλειπε το Κίνημα των Τεμπών. Είναι εντελώς άλλο πράγμα οργανώνω, συγκροτώ, πολιτικοποιώ ένα υπαρκτό κίνημα και ψάχνω να βρω τρόπους να μετέχει ενεργά στην πολιτική σκηνή, επενεργώντας σε συσχετισμούς και εξελίξεις, και είναι άλλο να δημιουργώ ένα εντελώς προσωποπαγές κόμμα δηλώνοντας μάλιστα ότι «θα είμαι πρώτο κόμμα στις εκλογές και θα κυβερνήσω την χώρα», με μια «εξαίρετη ομάδα σοφών», με ένα «καταπληκτικό πρόγραμμα» που όταν το αναγγείλουμε θα ενθουσιάσει τους πάντες, και με ένα «καταστατικό» που ποτέ δεν φτιάχτηκε και θα όριζε «πόσο διαφορετικοί είμαστε από όλους τους άλλους». 

Στην πράξη το Κίνημα των Τεμπών εγκαταλείφθηκε. Αυτό φάνηκε εντελώς στην τρίτη επέτειο του συστημικού εγκλήματος, 28/2/26 όπου χωρίς καμία αντιπαράθεση – συζήτηση – παρέμβαση αφέθηκε ο κόσμος που πήρε μέρος στις συγκεντρώσεις να ακούει βασικά τις ομιλίες των συνδικάτων και του ΠΑΜΕ και έκτοτε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για το κίνημα των Τεμπών. Το περιορισμένο ενδιαφέρον για την δίκη στην Λάρισα είναι ένας δείκτης της τεράστιας υποχώρησης του κινήματος.

Δ ε ύ τ ε ρ ο

Ποτέ και σε καμία στιγμή δεν έγινε στα πλαίσια της όποιας συγκρότησης και δημιουργίας του κόμματος (που κατ’ ευφημισμό λέγεται «κίνημα») κάποια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για κάποιο θέμα, κάποια διαδικασία ανάλυσης ή διαβούλευσης για τόσα κεντρικά και σοβαρά ζητήματα που υπάρχουν. Η «συζήτηση» στρέφονταν γύρω από ζητήματα νοσηρού διαδρομισμού και ιντριγκών ανάμεσα σε διάφορους που πλησίασαν το εγχείρημα και βεβαίως στην πεισματική άρνηση των Μαρίας Καρυστιανού και Μαρίας Γρατσία να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση. Η διακήρυξη που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη (21/5/26) είναι εντελώς γενικόλογη και χωρίς πολιτικές αιχμές.

Η ενασχόληση με ζητήματα του «Διαδρομισμού» εμπόδισε και τίμιες δυνάμεις να προωθήσουν και να απαιτήσουν πολιτική συζήτηση, ή να προβάλουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα ή κάποιες θέσεις έστω ή και να απαιτήσουν να ανοίξουν διαδικασίες συλλογικές. Επομένως υπάρχουν και στο επίπεδο αυτό ευθύνες που πρέπει να συζητηθούν. Είναι άλλο «μπαλώνω τρύπες και παλεύω ενάντια σε άλλες ομάδες και παράγοντες» και είναι άλλο «προβάλλω μια πολιτική γραμμή και αγωνίζομαι για πολιτική συζήτηση καίριων θεμάτων».

Το Κίνημα των Τεμπών όχι μονάχα εγκαταλείφθηκε αλλά και σαμποταρίστηκε όταν από την αρχή ήταν επιλογή της Μ. Καρυστιανού να μην ανοίξει καμία διαδικασία, να μην οργανωθεί (ή αυτοοργανωθεί το κίνημα). Ακόμα η επιλογή «θα κάνω προσωπικό κόμμα» σήμαινε στην πράξη «απεχθάνομαι κάθε μορφής συλλογικότητα», δεν κάνω καμία ενοποιητική κίνηση προς διάφορες δυνάμεις άτομα και συλλογικότητες, δεν άφηνε κανένα περιθώριο σύνθεσης και ενότητας δυνάμεων. Ακόμα χειρότερα όποιους έλεγαν την γνώμη τους και δεν ήταν αρεστή στην «Αρχηγό» αργά η γρήγορα έμπαιναν στην μαύρη λίστα των διαφωνούντων, των ξένων στοιχείων που ήθελαν το κακό του Κινήματος και άλλα τέτοια αποτροπιαστικά και γελοία.

Τ ρ ί τ ο   κ α ι  π ο λ ύ  β α σ ι κ ό

Η κυρία Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα που δημιούργησε δεν βρήκε ούτε μια λέξη, ούτε μια αράδα, ούτε μια σημείωση, αρνήθηκε να μιλήσει και να πάρει θέση για τον πόλεμο που κήρυξαν ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει τον βομβαρδισμού του σχολείου τις πρώτες μέρες με θύματα 160 κορίτσια- μαθήτριες. Δεν αισθάνθηκε καθόλου την ανάγκη να διαχωριστεί από την θρασύτατη δήλωση του Τραμπ ότι θα εξαφανίσει σε μια νύχτα έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Όταν λέω ότι η ίδια η διακήρυξη δεν έχει καμία αιχμή, εννοώ πώς ενώ ο πόλεμος ξεκίνησε στις 28/2/26, η διακήρυξη παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης στις 21/5/26. Σε αυτήν δεν υπάρχει καμία αναφορά στον συγκεκριμένο πόλεμο, στις επιπτώσεις του, στην παγκόσμια σημασία του. 

Να κλείσει τη "δουλειά" με το Αιγαίο καλεί το Μητσοτάκη ο Ερντογάν - Ρούντι Ρινάλντι

«Το Αιγαίο μισό, μισό...Αυτό μας απάντησε ο Ερντογάν καλώντας τον Μητσοτάκη να καθίσουν στο τραπέζι για «να κλείσουν τη δουλειά». Αυτά απάντησε στις δηλώσεις του πρωθυπουργού για το casus belli».

 
Ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας Ο Δρόμος της Αριστεράς, σε μία συζήτηση που ξεκινά από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και το ελληνικό φιάσκο και φθάνει στον παρακμιακό κατήφορο που έχει πάρει η χώρα και δεν φαίνεται να έχει σταματημό.

«Ζούμε την εκποίηση της χώρας από την οποία λγοι πλουτίζουν...Ζούμε τον αφελληνισμό των πάντων», λέει. Αναφέρεται διεξοδικά στο έγκλημα της απενεργοποίησης των ενεργειακών εφεδρειών της χώρας , με την ανατίναξη μηχανημάτων που είχαν σχέση με τον λιγνίτη και την προγραμματισμένη καταστροφή κάθε υποδομής που έχει απομείνει. Γι' αυτό το θέμα έχει κινητοποιήσει κόσμο ο οποίος θα προσφύγει στη δικαιοσύνη.

Το Υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην Παγκόσμια Γυμνή Μετάβαση και ο Ριζοσπαστικός Ρεαλισμός

Στις  "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά στον αιώνα της τεχνολογικής επανάστασης και των μεγάλων γεωστρατηγικών ανακατανομών με επίκεντρο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που χάνονται, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που θα πρέπει όχι απλά να θέλουμε, αλλά που μέσα από διάλογο και αντιπαράθεση ιδεών να περιγραφεί.

    Στο στούντιο των  "Αντιθέσεων",  ο συνδημιουργός του διαρκούς επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού Συνεδρίου, για  " Το Υπαρξιακό Πρόβλημα  της χώρας  στην τροχιά του 21ου αιώνα" και διευθυντής  σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι:

Βύρων Κοτζαμάνης , Διευθυντής του Ινστιτούτου  Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών  (ΙΔΕΜ), Ομότιμος Καθηγητής Δημογραφίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ένας από  τους κορυφαίους Έλληνες  ειδικούς στην ανάλυση του πληθυσμού, με ερευνητική πορεία που περιλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και τη διεύθυνση του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ).

Το πολιτικό σύστημα και οι επικείμενες εκλογές

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 28 Ιουνίου, 2026

Στις 22/6 πήρα μέρος σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε η αυτοδιοικητική κίνηση «Δράση στα Βριλήσσια», με θέμα «Η δύσκολη πολιτική προοπτική μέσα και μετά από τις εκλογές». Συνομιλητές ήταν οι καθηγητές Δημήτρης Καλτσώνης και Βασίλης Ασημακόπουλος (του οποίου την εισήγηση αναδημοσιεύουμε στις σελίδες 22-23 του παρόντος φύλλου). Ο Γιάννης Τσούτσιας, επικεφαλής της «Δράσης», αναφέρθηκε στην 20ετία από τη δημιουργία της κίνησης μέχρι τώρα –ήταν δηλαδή και μια επέτειος για τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση– αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία που έχει δείξει στην πράξη σαν αυτοδιοικητικό ακηδεμόνευτο σχήμα.

Στην ομιλία μου χώρισα το ζήτημα σε δύο μέρη: α) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για το σύστημα και το πολιτικό κομματικό σύστημα διακυβέρνησης, και β) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για τον λαό, τη χώρα, το Υπαρξιακό της Πρόβλημα. Στο σημερινό σημείωμα θα αναφερθώ στα προβλήματα που έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, και πώς προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει. Ίσως σε επόμενο άρθρο να εξετάσω περισσότερο το τι σημαίνει η πολιτική προοπτική για τους «από κάτω», τους απλούς ανθρώπους.

Ένα πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση

Με τον παραπάνω τίτλο δεν υπονοείται ότι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του νοιώθει μια απειλή για την ίδια την υπόστασή του ή την κυριαρχία του. Δεν νοιώθει να υπάρχει ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα αλλαγής ή αντιπαράθεσης μαζί του, τέτοιο που να θέτει σε αμφισβήτηση βασικές επιλογές και συσχετισμούς. Κι όμως, συναντά τεράστια προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει σχετικά άμεσα:

– Πρώτα απ’ όλα, τελεί υπό γενική ανυποληψία και «πλέει» μέσα σε πελάγη δυσαρέσκειας, βουβής ή ηχηρής. Είναι εκτεταμένη η κρίση εκπροσώπησης και η αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική διαδικασία, έτσι όπως αυτή συντελείται.

Ρούντι Ρινάλντι: Το πολιτικό σύστημα "ανατινάζει" την Ελλάδα

Ο διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι , υπό το βάρος της επικαιρότητας των σκανδάλων, των προεκλογικών κινήσεων επικοινωνίας και όχι ουσίας για τα πραγματικά ζητήματα του λαού όπως λέει, αλλά και το γενικότερο πολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο, μέχρι και τις εξελίξεις με αφορμή τις αποχωρήσεις από το κόμμα Καρυστιανού, μιλάει στον 98.4 .

 
Εξηγεί πως κατά τα την γνώμη του, σε συνθήκες απόλυτης σήψης και καθεστωτικής διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο. Όπως λέει, τινάζουν κάθε πιθανότητα να υπάρχει Ελλάδα, η Ελλάδα "ανατινάζεται" προς όφελος μίας μεταπρατικής κυρίαρχης τάξης , από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει αντιπρόταση για να έρθει στο προσκήνιο μία άλλη Ελλάδα.​

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

    Του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα.

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Κι αυτά όλα την στιγμή που το μεταπρατικό μοντέλο γνώρισε μια μεγάλη Χρεοκοπία το 2010, η χώρα μπήκε υπό επιτροπεία που δεν έχει λήξει, κι όλος ο δημόσιος πλούτος έχει υποθηκευτεί για 99 χρόνια. Και όμως, υπάρχει «κάτι ακόμα»: Αυτό το πολιτικό σύστημα υπηρέτησε την Υποβάθμιση της χώρας, και δημιούργησε (με όσα ψήφισε και έπραξε στα 15 χρόνια από τη Χρεοκοπία) ακόμα δυσμενέστερους όρους για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Κυρίως, προστάτεψε τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα ως πολιτικό σύστημα νομής, ακολούθησε μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου υπέρ μιας μειοψηφίας, θέσπισε και υπερασπίστηκε το «ακαταδίωκτο».

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα. 

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».

Η προεκλογική κοροϊδία και η ανάγκη για απαιτήσεις

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 14 Ιουνίου, 2026

Αυτό που βιώνουμε εδώ και λίγο καιρό είναι η επίσημη είσοδος στην προεκλογική περίοδο, με όλα τα «παρελκόμενα» που τη συνοδεύουν: δημοσκοπήσεις, διαφημίσεις κομμάτων, πάνελ στα ΜΜΕ με σύγκρουση «τιτάνων» της πολιτικής, προετοιμασία «προγραμμάτων» που θα συγκλονίσουν και θα πείσουν, αναζήτηση συνθημάτων, ενοικιάσεις εκλογικών κέντρων, περιοδείες, καμπάνιες, μεταγραφές, κατάρτιση ψηφοδελτίων. Κυρίως όμως πρέπει η πραγματικότητα να καμπυλωθεί στα όρια ενός δεδομένου Πολιτικού Συστήματος που «ζει» και αναπαράγεται για τον εαυτό του, και για την υπηρέτηση του μεταπρατικού μοντέλου όπως αυτό εξελίσσεται στις μέρες μας. Από ουσιαστική άποψη, μας γίνεται ένα μασάζ προσαρμογής σε συνθήκες χαμηλών προσδοκιών.

Το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα και η αναπαραγωγή του

Πρόβλημα των καιρών μας η ογκούμενη δυσπιστία απέναντι στα κόμματα, στην πολιτική όπως ασκείται, η κρίση αντιπροσώπευσης, η γενικευμένη διαφθορά και η διάβρωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος σε όλα του τα σημεία (κυβέρνηση, σύστημα κομμάτων, σχέσεις με ολιγαρχικούς κύκλους και πρεσβείες, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Δημόσια διοίκηση κ.λπ.). Επί της ουσίας υπάρχει ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, με καταμερισμούς ρόλων και διασυνδέσεις, που στέκεται από πάνω, ξένο και ενάντια στην κοινωνία, με επαυξημένες δόσεις κυνισμού, αδιαφορίας, ζαμανφουτισμού για την πορεία της χώρας και το μέλλον του λαού της.

Προεκλογικό τοπίο σε στυλ «TheHellinikon»

Ρευστότητα και ανακύκλωση του πολιτικού συστήματος, εν μέσω «ταραγμένων νερών»

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγή: Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε

Ήταν το 2021, Μάρτιος μήνας, που στη Βουλή ψηφίστηκε η σύμβαση για το «Ελληνικό», το οποίο κυριολεκτικά χαρίστηκε στον όμιλο Λάτση (και σε εταιρείες που ανέλαβαν τμήματα της «κατασκευής και τροποποίησης» όλης της περιοχής). Η σύμβαση υπερψηφίστηκε από 264 βουλευτές (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ), και καταψηφίστηκε από 33 (ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, ΜέΡΑ25). Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 31%, ως αξιωματική αντιπολίτευση από τις εκλογές του 2019, με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, η πρώτη κύρωση της σύμβασης είχε γίνει επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τον νόμο 4422/2016, που υπερψηφίστηκε από 274 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Δημοκρατική Συμπαράταξη, δηλ. ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ένωση Κεντρώων).

Σήμερα βλέπουμε τον ουρανοξύστη «TheHellinikon» να κτίζεται σαν ένα προσβλητικό έκτρωμα που αλλάζει άρδην τη φυσιογνωμία της περιοχής. Μάλιστα πρόκειται να ανεγερθούν κι άλλοι υψηλοί ουρανοξύστες (6 συνολικά, για εμπορικές χρήσεις, καζίνο κ.λπ.). Συμβολικά κάθε τόσο τα ΜΜΕ μας πληροφορούν πότε έφτασε το TheHellinikon τα 103 μέτρα, πότε τα 150 μέτρα, πώς τώρα είναι ήδη το ψηλότερο κτίριο στην Αττική, και πότε θα φθάσει τα 200 μέτρα. Η δε φωτογραφία όπου φαίνεται η Ακρόπολη και στο βάθος ο «πύργος»-έκτρωμα δείχνει πόσο αλλάζει συνολικά το τοπίο της μεταπρατικής Ελλάδας στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Το TheHellinikon είναι πλέον ένα σύμβολο αυτού του μοντέλου της νέας αποικιοποίησης, την οποία προωθεί ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα σε συνεργασία με ελίτ και ομίλους, ελληνικούς και ξένους. 

Καρτέλ κομμάτων στη δημοκρατορία μας…

Καρτέλ κομμάτων στη δημοκρατορία μας…

Η χώρα βυθίζεται σε άβυσσο προβλημάτων ,με τους κίνδυνους γύρω της να την απειλούν άμεσα …
Στο εσωτερικό της χώρας το πολιτικό προσωπικό δείχνει αδύναμο να αντιδράσει και το χειρότερο είναι ότι υπάρχει η υποψία ότι αυτό συμβαίνει όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν θέλει…

«Βρισκόμαστε σ’  ένα πολιτικό βούρκο» , λέει στο militaire news ο Ρούντι Ρινάλντι , εκδότης της εφημερίδας «Ο Δρόμος της Αριστεράς» και εμπνευστής του όρου «δημοκρατορία» που περιγράφει εύστοχα το πολίτευμα μας.

Ο Ρούντι Ρινάλντι μιλά για τα μεγάλα εθνικά θέματα που αντιμετωπίζονται με κάθε λογής παραμύθια από την κυβερνητική πλευρά. Επισημαίνει τους κινδύνους στους οποίους κάποιοι εκθέτουν τη χώρα με τη διάχυση ψευδαισθήσεων και θεωριών «προληπτικών χτυπημάτων», που άλλους εξυπηρετούν.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός (2) στην Ελλάδα της 3ης δεκαετίας του 21ου αιώνα

(Β΄ μέρος: Βασικές μεθοδολογικές προδιαγραφές)

του Ρούντι Ρινάλντι

Στο προηγούμενο σημείωμα, που αφορούσε μια εισαγωγή στο θέμα, τονίσαμε πως ο ηγεμονικός «προσαρμοστικός ρεαλισμός» των κυρίαρχων ελίτ στην χώρα πηγάζει από την ειδική ποιότητα του μεταπρατικού εξαρτημένου χαρακτήρα του κοινωνικού σχηματισμού «Ελλάδα», όπως αυτός αναπτύσσεται, υπάρχει, αναπαράγεται. Η αναζήτηση ενός ριζοσπαστικού ρεαλισμού δεν μπορεί να ξεκινά ούτε από το κενό ούτε από ονειροπολήσεις και νοσταλγικά στερεότυπα, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη προϋπόθεση: η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτυπωθεί ουδέτερα, χωρίς το στοιχείο της οραματικής προβολής.

Πραγματικότητα και οραματική προβολή

Η ανάλυσή της οφείλει να εμπεριέχει μια προοπτική υπέρβασης – μια οραματική κατεύθυνση που, βασισμένη στη μελέτη της ελληνικής πραγματικότητας και των ιδιομορφιών της, αναδεικνύει τις αντιθέσεις και τα όριά της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε ριζοσπαστικά: να επινοούμε τρόπους επίλυσης των αντιθέσεων και υπέρβασης των περιορισμών που η ίδια η πραγματικότητα θέτει. Επομένως μια πρώτη μεθοδολογική απαίτηση είναι κάθε ανάλυση να ενσωματώνει και τον στόχο, αυτό που επιδιώκεται να πετύχουμε. Δεν αρκεί μια απλή, ουδέτερη «φωτογράφηση» της κατάστασης· απαιτείται η συνειδητή υποκειμενική παρέμβαση σε αυτήν. Σε αυτή τη βάση, αναπτύσσεται μια διαρκής προσπάθεια αναζήτησης δρόμων –μικρών ή μεγάλων, άμεσων ή έμμεσων– που οδηγούν πέρα από το υπάρχον. Και έτσι γεννιέται μια νέα μορφή μαχητικότητας, ικανή να συνδέει την κατανόηση της πραγματικότητας με τη μεταμόρφωσή της.

Η διαπίστωση πως υπάρχει ένα μεγάλο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας θέτει με ειδικούς όρους το τι σημαίνει υπέρβαση και μεταμόρφωση αυτής της πραγματικότητας.

 Σημαίνει επίσης κατανόηση ότι το πεδίο είναι η συνολική πορεία της χώρας μέσα σε ένα ιδιαίτερα ασταθές μεταβατικό και αβέβαιο περιβάλλον, και με πολύ περιορισμένες δυνατότητες άσκησης μιας άλλης πολιτικής – εντός του σημερινού πλαισίου και συσχετισμού δυνάμεων. Εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα, και σε μεγάλο βαθμό δυσμενές περιβάλλον. Γιατί από το 2010, μετά τη Χρεοκοπία, το καθεστώς που έχει επιβληθεί και η μετάπτωση της χώρας σε μετανεωτερική αποικία δημιουργούν ένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο επίλυσης του Υπαρξιακού Προβλήματος.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός

για την αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 20 Απριλίου, 2026
«Πλοήγηση» (έργο του Ρέι Χουάνγκ)

"...Το μεν αστικό συστημικό μπλοκ προσπαθεί να κρύψει το στοιχείο της εξάρτησης και του μεταπρατικού χαρακτήρα της Πολιτείας και της Οικονομίας της χώρας. Πιστεύει ότι ο «εκσυγχρονισμός» της χώρας είναι ατελής λόγω «χρόνιων παθογενειών», οι οποίες οδήγησαν (μαζί με τον «λαϊκισμό») στη Χρεοκοπία του 2010. Και θεωρεί ότι ήταν απαραίτητη η μνημονιακή κηδεμονία για ελάχιστο διάστημα, έως το 2018, ενώ από τότε η Ελλάδα ξαναγίνεται ισότιμος εταίρος στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, στη Ν.Α. Μεσόγειο, και προωθεί τον στρατηγικό στόχο της σύγκλισης με τα ευρωπαϊκά στάνταρς.

Η δε αριστερά όλων των αποχρώσεων και φορεσιών θεωρεί την έννοια και την ποιότητα «εξάρτηση» ως κάτι ρετρό, ως κάτι παρωχημένο και ξεπερασμένο. Η Ελλάδα είναι μια καπιταλιστική χώρα που έχει φτάσει μέχρι το ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα. Με τέτοιους όρους δεν τίθεται καθόλου ζήτημα εξάρτησης ή πάλης ενάντια στην εξάρτηση και τον μεταπρατικό χαρακτήρα της χώρας. Ούτε φυσικά χρειάζεται κάτι που θα έμοιαζε ή θα ήταν πραγματικά μια διαδικασία αποσύμπλεξης από τα ιμπεριαλιστικά (σύγχρονα) δεσμά. Ούτε υπάρχει κάποιο ζήτημα κατάκτησης βαθμών εθνικής κυριαρχίας ή ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας. Μένει –για κάποτε– ένα πέρασμα στο σοσιαλισμό, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ο υποκειμενικός παράγοντας. Έως τότε, ας φροντίζουμε για το «ποσοστό» μας, την εκπροσώπησή μας, τον ιδιαίτερο ρόλο εντός του συστημικού καταμερισμού εργασίας…

Ο κόσμος της εξάρτησης και του μεταπρατισμού (οικονομικοί παράγοντες-ολιγάρχες και πολιτικός κόσμος) προβάλλει ως αναγκαίο έναν «προσαρμοστικό ρεαλισμό» που, ανάλογα με την συγκυρία και τις αλλαγές της, συνεχίζει απρόσκοπτα να βαδίζει πάνω στο μοντέλο και τις δυνατότητες που επιτρέπει το κάθε φορά πλέγμα της εξάρτησης. Ο προσαρμοστικός ρεαλισμός είναι ηγεμονικός σε ολόκληρη την 50ετία της μεταπολίτευσης (με διαφορετικές αποχρώσεις) και συνάντησε ρήγματα και αμφισβητήσεις όποτε αναπτύσσονταν ρεύματα και εκδηλώσεις του λαϊκού ριζοσπαστισμού: περίοδος 1974-76, 1979-81, 2010-12 και 2015 (αντιμνημονιακό κίνημα), 2023-25 (κίνημα των Τεμπών)..."

Σημειώματα για το κενό υποκειμένου στην Ελλάδα

(Α΄ μέρος: Εισαγωγή στο θέμα)

Η οπτική γωνία από την οποία αντιμετωπίζεται οποιοδήποτε σημαντικό πρόβλημα, είναι μεγάλης σημασίας ακόμα και για πιθανές λύσεις, ή για τη διερεύνηση όρων για την επίλυσή του. Για να γίνω πιο σαφής, αντιμετωπίζοντας το συνολικό και πολυπαραγοντικό Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, είναι απαραίτητο να τονιστεί η σημασία –έως και κεντρικότητα– του Υποκειμένου που μπορεί να «σηκώσει», να προωθήσει, να φέρει εις πέρας μια εναλλακτική και διέξοδο από το Υπαρξιακό Πρόβλημα. Με άλλους όρους, το πρόβλημα του Υποκειμένου –όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα– είναι το πρόβλημα των προβλημάτων της σύγχρονης εποχής. Είναι το κεντρικό ζητούμενο.

Η περηφάνεια ενός λαού και ενός πολιτισμού

Ο διευθυντής σύνταξης του "Δρόμου Αριστεράς" και εκ των πρωτεργατών του διαρκούς πολιτικού και επιστημονικού συνεδρίου με πανελλαδική δικτύωση για το "Υπαρξιακό Ζήτημα της Χώρας , στη τροχιά του 21ου αιώνα" Ρούντι Ρινάλντι, σε μια συζήτηση και ένα πρώτο απολογισμό των ευρύτερων προεκτάσεων και διδαγμάτων, από τον μείζονα περιφερειακό πόλεμο των ΗΠΑ- Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλά και την εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, με ένα πολιτικό σύστημα εμφανώς , όπως λέει, καθυποταγμένο στα κελεύσματα της πλήρους αμερικανοποίησης για μια θέση "στον ήλιο της εξουσίας".

Ρούντι Ρινάλντι 

Απέναντι στις νεοβαρβαρικές νεοταξικές νεοναζιστικές ιαχές και τελεσίγραφα Τραμπ ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα εξαφανιστεί απόψε», ο ιρανικός λαός δημιουργεί ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις απειλούμενες υποδομές, πλημμυρίζει τους δρόμους, αψηφά τον τρόμο και τον θάνατο. Διαλέγει τον περήφανο δρόμο της θυσίας και αντίστασης στους εισβολείς.

 Ο Δυτικός κόσμος βυθισμένος στην σήψη, τον πραγματισμό, την θηριώδη αρπακτικότητα έχει χάσει κάθε ηθική και αξιακή αρχή. Οι «δικοί μας» ποζάρουν με την Γκιλφόιλ, κηρύττουν «πόλεμο στο ρουσφέτι», αναπαράγουν τις κραυγές Τραμπ και Νετανιάχου με χαρά γονατισμένου – ραγιαδισμένου χαμερπούς υπηρέτη – σκουλήκι. Ξεχνούν Μεσολόγγι, μάχη της Κρήτης, Εθνική Αντίσταση, Πολυτεχνείο, Πλατείες, Τέμπη. Όλα τα θάβουν, ηθική, πολιτισμούς, πνεύμα αντίστασης. Γραικύλοι, τιποτένιοι!

Η παγκοσμιοποίηση του πολέμου και η Ελλάδα

του Ρούντι Ρινάλντι

Από το 2022 έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο πολέμων που μοιάζουν με προθάλαμο μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης, παγκοσμίων διαστάσεων. Δεν είναι λίγοι όσοι αναφέρονται σε Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ο πόλεμος της Ουκρανίας συμπλήρωσε 4 χρόνια, και δεν έχει τελειώσει. Στη Μέση Ανατολή αρχικά είχαμε τον πόλεμο στη Γάζα, μετά στον Λίβανο, έπειτα την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία, και τον πόλεμο των 12 ημερών Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Τώρα βρισκόμαστε στην καρδιά ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου μετά τη συντονισμένη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, το οποίο –αν και μόνο του– αντιστέκεται σθεναρά. Ήδη έχουν εμπλακεί πολλές χώρες του Κόλπου, τα στενά του Ορμούζ έχουν κλείσει, ενώ βυθίστηκε στον Ινδικό ωκεανό (!) ιρανικό πλοίο από αμερικανικό υποβρύχιο. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μια θερμή περιοχή, η Κύπρος ένα σημαντικό επίκεντρο, με σαφή προοπτική να γίνει το αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ-Ισραήλ για τη συνέχιση των πολέμων τους στην περιοχή. 

Αναπότρεπτα θα εμπλακούν περισσότερο η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, το Πακιστάν, ενώ πολλές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ παίρνουν θέσεις μάχης και στέλνουν αεροπλάνα και πλοία στην περιοχή. Όλες οι βάσεις της Δυτικής συμμαχίας είναι σε συναγερμό. Ο περιφερειακός πόλεμος απλώνεται. Γίνεται μέρος του «σπονδυλωτού», «σε δόσεις» παγκόσμιου ανταγωνισμού κοσμοκρατορικών κέντρων για την παγκόσμια ηγεμονία. Ο πόλεμος παγκοσμιοποιείται. Κοσμοκρατορικές δυνάμεις (Δύση, Κίνα, Ρωσία, Ινδία), άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (Ε.Ε., Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Ιαπωνία), περιφερειακές δυνάμεις (Τουρκία, Πακιστάν, Σ. Αραβία, Αίγυπτος κ.λπ.), ενδιάμεσες ή και μικρές χώρες: όλοι ανεξαιρέτως προετοιμάζονται γι’ αυτόν. 

Επιστρατευμένη Ελλάδα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα επιστρατεύεται στο πλευρό των ΗΠΑ-Ισραήλ, και της ανατίθεται ο ρόλος ορμητηρίου των ΗΠΑ και στρατηγικού μετόπισθεν του Ισραήλ. Στα πλαίσια αυτά καλείται να έχει έναν ρόλο «επιτήρησης» και δύναμη συνοδείας-ασφάλειας της Δυτικής αρμάδας κρούσης σε Κύπρο, Ν.Α. Μεσόγειο και πρόσφατα, όπως μάθαμε, της Βουλγαρίας… 

Η ελληνική πλευρά από το 2022 έχει κάνει σαφές πως επιλέγει τη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Στον πόλεμο της Ουκρανίας συμμετέχει στην αντιρωσική συμμαχία, συμπεριφέρεται απέναντι στη Ρωσία σαν αυτή να ήταν εχθρός της Ελλάδας, στέλνει οπλισμό (αδειάζοντας ελληνικές αποθήκες από πυρομαχικά) στην Ουκρανία. Στο πλευρό της Ουκρανίας (Ζελένσκι, τάγμα Αζόφ κ.λπ.) λοιπόν, με μεγάλη αδιαφορία για τον ελληνισμό της γύρω περιοχής. 

Το ειδικό καθεστώς και η συντελούμενη πολτοποίηση

Το ειδικό καθεστώς και η συντελούμενη πολτοποίηση

–Εθνικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά–

του Ρούντι Ρινάλντι

Εσκεμμένα ξεχνιέται πως ζούμε σε ένα ειδικό καθεστώς. Αυτό συμβαίνει από το 2010, το έτος της Χρεοκοπίας και της εισόδου στη Μνημονιακή κατάσταση – από την οποία δεν έχουμε βγει, άσχετα με το τι λένε οι διαφημιστές της «κανονικότητας». Η μόνη «κανονικότητα» που ζούμε είναι αυτή του ειδικού καθεστώτος και των παραγώγων του. Ειδικό καθεστώς μετανεωτερικής αποικίας και μοντέρνου «κόμβου», κάτι σαν «Πόρτο Γκρέκο». Με ένα πολιτικό σύστημα προσαρμοσμένο στις προδιαγραφές του ειδικού καθεστώτος που ενδιαφέρεται για δύο πράγματα:

– Πρώτον, οι κορυφές να νέμονται τη διακυβέρνηση και τη διαπλοκή με τις ελίτ ώστε να ξεκοκαλίζουν προγράμματα, επιδοτήσεις, ροές χρημάτων και λεηλασία μέσω του φορομπηχτικού μηχανισμού. Στόχος η μεταφορά πλούτου και η αρπαγή περιουσιών υπέρ funds, τραπεζών, δανειστών κ.λπ. Κοινώς, ο πλουτισμός μιας μειοψηφίας που καλοπερνά σε συνθήκες ειδικού καθεστώτος. 

– Δεύτερον, το «υπόλοιπο» του κομματικού συστήματος, που δεν μετέχει (παρά ως support group) σε κυβερνήσεις, να μην αμφισβητεί το πλαίσιο του ειδικού καθεστώτος. Πράγματι, και αυτό μετέχει του ειδικού «καταμερισμού εργασίας», και κυρίως ενδιαφέρεται για την αναπαραγωγή του και μόνο, μέσω εκλογικών ποσοστών. Για τίποτα άλλο, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

(Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026)

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πρόθεσή μου ήταν να συνεχίσω με το τρίτο μέρος των σημειωμάτων, σχετικά με τον «διαδρομισμό ως φαινόμενο της πολιτικής σκηνής». Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με ωθούν να τονίσω με έμφαση ορισμένα πράγματα, επειδή όντως βρισκόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο για τη χώρα και την κοινωνία. Επιμένω πως το κύριο ζήτημα στη χώρα είναι η αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη και δύσκολη περίοδο αναδασμών και ανακατατάξεων (πολύ κοντά μας), και φυσικά μια σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας ενός συλλογικού «ΕΜΕΙΣ. Και τα δύο αυτά σπουδαία ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να απαντώνται γενικά με έναν εκλογικό τρόπο, ένα ποσοστό στις εκλογές, ακόμα και μια κυβέρνηση, χωρίς την αναγκαία προετοιμασία. Επιπλέον, αφού το πολιτικό σκηνικό είναι σημαδεμένο, βρώμικο και με πολυπλόκαμους μηχανισμούς, είναι αφέλεια να νομίζει κανείς ότι θα το καταβάλει σχετικά εύκολα και μάλιστα σκέτα εκλογικά. Πρόκειται για λάθος και αυταπάτη. Χωρίς αμφιβολία, αυτό που θα ονομάζαμε σύστημα έχει ήδη πάρει τα μέτρα του. Προωθεί μια μιντιακή επίθεση αποδόμησης και ευνουχισμού του κινήματος των Τεμπών, ενεργοποιεί πολλαπλούς μηχανισμούς, έχει πλάνα για διάφορα ενδεχόμενα. 

Κίνημα και κόμμα στην Ελλάδα του 2026

Η επιμονή στη «μορφή κίνημα» δεν είναι ουτοπική, αφελής, κολλημένη σε μια αντίληψη από το παρελθόν. Η μορφή κίνημα εκφράζεται και εμφανίζεται συνεχώς και διαρκώς ως μια ανάγκη των κυβερνώμενων και υποτελών δυνάμεων, των πολιτών και της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι στην ασυδοσία, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, τον κυνισμό, την καταπάτηση Συντάγματος και δημοκρατίας, τη φτωχοποίηση, το καθεστώς των Μνημονίων και ενός πολιτικού συστήματος εντελώς κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μιας μεταπρατικής, ολιγαρχικής και εξαρτημένης δομής-συστήματος. Τόσο το αντιμνημονιακό κίνημα, όσο και το κίνημα των Τεμπών, ξεκίνησαν σαν ΚΙΝΗΜΑΤΑ, σαν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, σαν μορφές αντίστασης και αποκάλυψης, σαν μεγάλα ξεσπάσματα διαμαρτυρίας.