Η Γενεύη έκλεισε έναν πόλεμο. Ή μήπως απλώς τον ανέβαλε; Ο Δρ. Γιώργος Φίλης — διδάκτωρ Γεωπολιτικής (Durham), καθηγητής στο DEREE και στη Σχολή Εθνικής Άμυνας — αναλύει τι σημαίνει πραγματικά ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν για την Ελλάδα: ποιος κερδίζει από το «διάλλειμα», πώς αδράχνει η Τουρκία τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ποιες είναι οι συγκεκριμένες απειλές στο Αιγαίο, και γιατί η Ελλάδα αντιδρά πάντα ένα βήμα πίσω από τα γεγονότα.
Μια ανεξάρτητη ματιά πίσω από το δελτίο ειδήσεων, για όσους θέλουν να καταλάβουν — όχι να τους φωνάξουν.
⏱️ Κεφάλαια:
00:00 — Διάλλειμα πολέμου και όχι ειρήνη μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν 12:35 — Ο ρόλος της Τουρκίας μετά τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν 20:52 — Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία
Εξεγέρσεις την Γαλλία για το συνταξιοδοτικό, οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών στην Γερμανία για την ακρίβεια, σφοδρές συγκρούσεις στην Ολλανδία για τις τιμές των αγροτικών προϊόντων και μία αμφισβήτηση του συνόλου του πολιτικού συστήματος στην χώρα μας μετά τα γεγονότα των Τεμπών.
Οι νέοι απομακρύνονται από την πολιτική ενώ μαίνεται η γεωπολιτική αντιπαράθεση Κίνας, ΗΠΑ σε παγκόσμιο επίπεδο. Απέτυχε τελικά το πείραμα της παγκοσμιοποίησης και γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να δυσκολεύεται να αντιληφθεί τις εξελίξεις;
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής, κύριος Γιώργος Φίλης δήλωνε παλαιότερα:
Αυτή τη στιγμή όπου ζούμε μία, πώς να το πω τώρα, νεωτερικότητα που αυτή η νεωτερικότητα, σημαίνει επί της ουσίας σε επιστημονικό επίπεδο ότι, πώς να το πω τώρα, αποδομούμε με τα πάντα και προσπαθούμε να πούμε ότι η αλήθεια είναι κάτι σχετικό και δεν υπάρχει αλήθεια, υπάρχει μόνο άποψη επί ενός θέματος. Νομίζω ότι κάπως έτσι πρέπει να το δούμε, αν το πάμε κατευθείαν σε πολιτικό επίπεδο είναι ξεκάθαρο ότι για να βιώσουμε μία αυτοκρατορία, ας στο πω έτσι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι τυχαίο ότι ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής επιτροπής συνήθιζε να χρησιμοποιεί τη λέξη αυτοκρατορία για την Ευρωπαϊκή Ένωση και νέα Ρώμη για τις Βρυξέλλες, αυτό θα πρέπει οπωσδήποτε, τα έθνη και τα κράτη τα οποία βρίσκονται σε αυτό το συγκεκριμένο οικοδόμημα να πάψουν κυρίως να είναι έθνη να είναι μόνο κράτη, και από κει και ύστερα να δίνουν όλο και περισσότερη εξουσία σε μία υπερεθνική Ελίτ η οποία θα βρίσκεται στις Βρυξέλλες και εννοείται ότι δεν θα κοιτάει τίποτα πέραν των συμφερόντων αυτής της ίδιας της Ελίτ, που την οποία την εξυπηρετούν.
