Του Δημήτρη Βασιλειάδη
Στο σπουδαίο κείμενο του μεγάλου Δημήτρη Πικιώνη ‘’Συναισθηματική Τοπογραφία’’ που βρίσκεται στη σελίδα 73 του βιβλίου του ‘’ΚΕΙΜΕΝΑ’’, των εκδόσεων Μ.Ι.Ε.Τ., είναι αφιερωμένη η σημερινή ‘’σταλιά’’, που απόσπασμά του παραθέτω παρακάτω.
~~~~~~~~~~
‘’Περπατώντας επάνω σε τούτη τη γη, η καρδιά μας χαίρεται με την πρώτη χαρά του νήπιου την κίνησή μας μέσα στο χώρο της πλάσης, την αλληλοδιάδοχη τούτη καταστροφή κι αποκατάσταση της ισορροπίας που είναι η περπατησιά.
Χαίρεται το προχώρεμα του κορμιού επάνω απ΄ την ανάγλυφη τούτη ταινία που είναι το έδαφος. Και το πνεύμα μας ευφραίνεται απ΄ τους άπειρους συνδυασμούς των τριών διαστάσεων του Χώρου, που μας συντυχαίνουν και αλλάζουν στο κάθε μας βήμα ένα γύρω μας, και που το πέρασμα ακόμα ενός συννέφου ψηλά εις τον ουρανό είναι ικανό να τους μεταβάλλει.
Προσπερνούμε δίπλα σε τούτο το βράχο, τον κορμό του δέντρου ή κάτω από τούτο το θύσανο της φυλλλωσιάς του.
Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε μαζί με το έδαφος, απάνω εις τα κυρτώματά του, τους γηλόφους, τα όρη ή βαθιά μέσα στις κοιλάδες.
