Ο Φοίνικας και η Σιλικόνη: Σχόλιο στο «Στάδιο Ντουμπάι» του καπιταλισμού [2/2]

Δημοσιεύτηκε από il Notaro

του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

~.~
Πρώτο Μέρος εδώ

ΙΙ.

Στις 5 Μαρτίου 2026, έναν μήνα και πέντε μέρες μετά την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν, διαβάζω μία από τις σπάνιες πλέον δηλώσεις του Τζόρτζιο Αγκάμπεν:

«Μια χώρα δέχτηκε επίθεση χωρίς κανένα πραγματικό λόγο και δολίως, τη στιγμή που υποτίθεται ότι διεξάγονταν διαπραγματεύσεις μαζί της, και ο πνευματικός της ηγέτης δολοφονήθηκε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση –ή η παράνομη οργάνωση που φέρει αυτό το όνομα– όχι μόνο δεν καταδίκασε τούτη την κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από δύο κράτη που καθώς φαίνεται έχουν απολέσει κάθε μέτρο αυτογνωσίας και ευθύνης, αλλά και διέταξε τον ιρανικό λαό να πάψει να αμύνεται3.»

Εννοείται ότι μία χώρα, όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες αυτήν την περίοδο, δέχθηκε σοβαρή επίθεση. Όχι μόνον στην επικράτειά της αλλά και στην αξιοπρέπεια και την αυτεξουσιότητά της. Η Δύση, αρχικά, επικαλούμενη το μεταμοντέρνο παραμύθι του δικαιωματισμού που γνωρίζει ως κάκιστος πλασιέ να πουλάει τα τελευταία χρόνια στην υπόλοιπη υφήλιο, εγκατέλειψε την κασέτα που είχε βάλει να παίζει μονίμως, για να βγει στην επιφάνεια το πραγματικό ζητούμενο της επίθεσης στο Ιράν: το πετρέλαιο. Και δεν είναι μόνον το πετρέλαιο αλλά και το ποιος ελέγχει έναν γεωγραφικό τόπο και ένα φυσικό πέρασμα που από αρχαιοτάτων χρόνων ανήκει σε συγκεκριμένους λαούς. Αφού οι ΗΠΑ και οι σκοταδιστές δορυφόροι τους στην περιοχή κατάφεραν να επιβάλουν, έπειτα από δεκαπέντε συναπτά έτη συνεχούς προσπάθειας, το τερατώδες καθεστώς της Αλ-Κάιντα στην Συρία, διέλυσαν εν συνεχεία τον Λίβανο και προχωρούν προς την πλήρη γενοκτονία ενός από τους ελάχιστους λαούς που λειτουργεί ακόμη με σεβασμό στην πατρογονική του γη και του οποίου η αξιοπρέπεια καθορίζει τον τρόπο ζωής του: τους Παλαιστινίους.

Αλλά αυτά είναι ασήμαντα γεγονότα για τους κατοίκους της ευρωπαϊκής ηπείρου και πολύ περισσότερο για τους κατοίκους του Νότου της Χερσονήσου του Αίμου, που φαίνεται ότι έχουν λύσει όλα τα προβλήματα δημοκρατίας και ελευθερίας μέσω του «έξυπνου» τηλέφωνου και του τουρισμού, και πιστεύουν ότι η καταστροφή τόπων με τους οποίους είχαν άμεση σχέση επί χιλιετηρίδες, δεν τους αφορά άμεσα, ως Έλληνες, αλλά κάποιον άλλον μακρινό γαλαξία.

Κατ’ ελπίδα: ο βαμβαρδισμός του Ντουμπάϊ, ως αντίποινα των Ιρανών στην απειλή αφανισμού της πατρογονικής τους γης, έρχεται να επιβεβαιώσει μια πρόσχαρη υπόσχεση καταστροφής ενός μοντέλου που απειλεί εδώ και δεκαετίες τον πλανήτη. Αρχικά να υπενθυμίσουμε ότι από όλους τους κατοίκους του τόπου που ο Πτολεμαίος αποκαλούσε «Ευδαίμονα Αραβία» τα σημερινά Εμιράτα δεν είχαν ποτέ να επιδείξουν το παραμικρότερο είδος πολιτισμού, ούτε και κάποια ευδαιμονία (εν αντιθέσει, π.χ., με τους κατοίκους της Υεμένης και εν μέρει του προϊσλαμικού Μπαχρέιν), καθότι ο νομαδικός τρόπος ζωής τούς εμπόδιζε να στραφούν προς αυτήν την κατεύθυνση και τα ολιγάνθρωπα ψαροχώρια τους ζούσαν ακριβώς από την αλιεία και ενίοτε από την εύρεση οργανικών πολύτιμων λίθων όπως τα μαργαριτάρια τα οποία και πουλούσαν στους ξένους.

Η κατάσταση άλλαξε χάρη στην εύρεση του πετρελαίου. Από την δεκαετία του 1950, ξεκινάει ένας ασυλλόγιστος αγώνας επιβεβαίωσης των Εμιράτων χάρη στον υλικό πλούτο. Το 1971 όσοι από την ανατολική Αραβία κατάφεραν να βρουν πετρέλαιο στην ξηρή έρημό τους ενώθηκαν σε συνομοσπονδία χάριν ακριβώς του πετρελαίου. Όσοι από τους γηγενείς βεδουίνους δεν συμμετείχαν ή και δεν συμμετέχουν στην μετατροπή της Αραβίας σε Μαϊάμι, εξορίζονται στην έρημο. Για τις ιθύνουσες τάξεις δεν τίθεται ζήτημα: μπορούν πάντα να βρουν σκλάβους από την Αφρική και την Ινδική Χερσόνησο.3 Πράγμα που γίνεται συστηματικά μέχρι σήμερα: Νοτιοαφρικανοί, Κογκολέζοι, Ταζμανοί καθώς και Αιθίοπες παίρνουν τον δρόμο της εξορίας, τον δρόμο της σκλαβιάς που έχουν χαραχθεί εδώ και αιώνες. Είτε από την Σομαλία είτε από το περίφημο Port Sudan οι έμποροι μαύρης σάρκας είναι πάντα σε ετοιμότητα να εφοδιάσουν την, πλέον, Δύσθυμη Αραβία με καινούργιους σκλάβους για τις celebrities που συχνάζουν στο Ντουμπάι.

Ευγενία Σαρρηγιαννίδη: Η εξοικείωση με το αποτρόπαιο και η λουμπενοποίηση

Με αφορμή το άρθρο για την λουμπενοποίηση της κοινωνίας ως ψυχοκοινωνική παθογένεια, την εξοικείωση με το αποτρόπαιο κλπ. που δημοσιεύτηκε στο SLpress  η Ευγενία Σαρρηγιαννίδη καλεσμένη του Δημοσιογράφου Γιώργου Σαχίνη, από τη ραδιοφωνική συχνότητα του 9.84 συζητάμε για τη διολίσθηση της επιστήμης προς τον επιστημονισμό, την ιδεολογία και κατ' επέκταση την μαγεία και τον τσαρλατανισμό. 

•Ας αναρωτηθούμε πως η ιατρική διολισθαίνει προς τη μαγεία μέσω ψυχολογίας, η οποία με τη σειρά της από επιστήμη με τα αντικείμενα και τις μεθόδους της, έχει μετατραπεί σε εξατομικευτική ιδεολογία του μεταμοντέρνου συρμού; 

•Πως η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών υγείας (σωματικής και ψυχικής) συνδέεται με την άνθηση "ψευτοορθολογιστών μάγων σύγχρονης εξαμερικανισμένης μεταφυσικής" σε συνάρτηση με κακοχωνεμένες σάλτσες της πραγματικής και σοβαρής ανατολίτικης φιλοσοφίας;

•Για ποιο λόγο η ολιστική ιατρική η οποία ξεκινά από μια καταρχάς ορθότατη επιστημολογικά βάση, την σύνδεση της ψυχικής με την σωματική υπόσταση του ανθρώπου γίνεται ο ιδεώδης χώρος εκμετάλλευσης των εκάστοτε κομπογιαννιτών; 

•Πως εξηγείται ότι με αφορμή το θάνατο ενός δημοφιλούς τραγουδιστή ως αποτέλεσμα μιας πολύ σοβαρής ιατρικής πράξης, όπως η πλασμαφαίρεση (με στόχους longevity) κινητοποιούνται περισσότερο και από τον ιατρικό σύλλογο, η κοινότητα των ψυχολόγων σπεύδοντας να ανακοινώσει την ίδρυση ΝΠΔΔ ψυχολόγων και την περιχαράκωση του επαγγέλματος του ψυχολόγου; 

ΠΟΎΛΗΣΑΜΕ ΤΟ ΌΝΕΙΡΟ. ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΥΠΑΚΟΗ

Από τον Μαζωνάκη και τη νύχτα στην κοινωνία της αποχαύνωσης

Του Βασίλη Λύκου 

Υπάρχουν εποχές που δεν πεθαίνουν όταν αλλάζουν κυβερνήσεις. Πεθαίνουν όταν

οι άνθρωποι παύουν να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη ζωή τους.

Τότε αρχίζουν να αγοράζουν όνειρα.

Κάποτε ήταν το νερό του Καματερού και η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω.

Σήμερα τα θαύματα έχουν καλύτερο marketing:

innovation, wellness, longevity, αναγέννηση, κυτταρικές θεραπείες.

Άλλαξαν οι λέξεις. Όχι η ανάγκη.

Η ανάγκη να νικήσουμε τη φθορά, τη μοναξιά, την αποτυχία, τον θάνατο.

Και κάπου εδώ βρίσκεται κι ο Γιώργος Μαζωνάκης.

Το λαϊκό παιδί από τον Πειραιά που καβάλησε το φευγαλέο ελληνικό όνειρο των

'90s και των '00s.

Μοναξιά Α.Ε.: Το φαινόμενο που φέρνει δισεκατομμύρια στις επιχειρήσεις και «ήρθε για να μείνει» – Η Ασία ανοίγει τον δρόμο

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2026 

Η Ασία δίνει μια γεύση από το μέλλον του κόσμου

Όταν η κοινωνική αποξένωση μετατρέπεται από προσωπικό βίωμα σε μια χρυσή αγορά, οι επιχειρήσεις παγκοσμίως στήνουν χορό δισεκατομμυρίων κεφαλαιοποιώντας τη μοναξιά. Το φαινόμενο αυτό μεγιστοποιείται με γεωμετρική πρόοδο στην Ασία, όπου ολόκληρες κοινωνίες αναδιαμορφώνονται. Η «οικονομία του ενός» καλπάζει , την ίδια ακριβώς ώρα που κυβερνήσεις αναγκάζονται να επιστρατεύσουν μέχρι και «Υπουργούς Μοναξιάς» για να μαζέψουν τα σπασμένα μιας πρωτοφανούς κρίσης ψυχικής υγείας.

Το φαινόμενο περνά πλέον με ορμή στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, κατακτώντας τις ΗΠΑ. Εκεί, κολοσσοίαναγκάζονται να αναπροσαρμόσουν τη στρατηγική τους. Όπως η Domino’s Pizza λανσάροντας μικρές, ορθογώνιες πίτες σχεδιασμένες αποκλειστικά για έναν πελάτη.

Αντί για πάνες…

Η κατακόρυφη άνοδος των μονομελών νοικοκυριών σε χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Κίνα τροφοδοτεί τη λεγόμενη «οικονομία της μοναξιάς». Αντί για πάνες ή αγορές τροφίμων σε μεγάλες συσκευασίες, οι μεμονωμένοι καταναλωτές στρέφουν τα κεφάλαιά τους στη φροντίδα κατοικιδίων, σε συλλεκτικά παιχνίδια και σε πρωτότυπες εμπειρίες.

Το επιχειρηματικό οικοσύστημα προσαρμόζεται ταχύτατα στα νέα δεδομένα, αποκομίζοντας σημαντικά κέρδη από τη διαμόρφωση ενός κόσμου κομμένου και ραμμένου για έναν μόνο άνθρωπο.

Τα πάντα, από τα καθημερινά ψώνια μέχρι τα έτοιμα γεύματα, προσγειώνονται απευθείας στην πόρτα τους με ένα κλικ. ‘Οταν νιώθουν την ανάγκη να μιλήσουν απλώς ανοίγουν το κινητό και πιάνουν κουβέντα με chatbots, σημειώνει το CNN.

ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΟ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Ποιος μας έμαθε για ποια πράγματα αξίζει να τρέχουμε;

Η εικόνα είναι σχεδόν αλληγορική. Οι μπάρες ανοίγουν και εκατοντάδες άνθρωποι αρχίζουν να τρέχουν. Τρέχουν πραγματικά, με όση δύναμη έχουν, για να προλάβουν μια καλύτερη θέση στη συναυλία, να βρεθούν λίγο πιο κοντά στη σκηνή, εκεί όπου συμβαίνει το γεγονός.

Θα ήταν πολύ εύκολο να τους ειρωνευτούμε. Και θα ήταν λάθος.

Γιατί το ενδιαφέρον στην εικόνα δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι τρέχουν. Είναι ότι μπορούν ακόμη να τρέξουν. Μπορούν να επιθυμήσουν κάτι τόσο πολύ ώστε να περιμένουν ώρες, να στριμωχτούν, να κινητοποιηθούν, να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες στον ίδιο τόπο.

Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η κοινωνία μας έχασε την επιθυμία της. Το ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Γιατί καμία κοινωνία δεν γεννιέται γνωρίζοντας τι είναι σημαντικό. Μαθαίνει τι αξίζει να θαυμάζει, να επιθυμεί, να αγοράζει, να φοβάται, για ποιο πράγμα αξίζει να περιμένει, να ταξιδέψει, να συγκινηθεί ή να θυμώσει. Και αυτή η εκπαίδευση δεν γίνεται μόνο στο σχολείο. Γίνεται καθημερινά από τις οθόνες, τη διαφήμιση, την τηλεόραση, τις πλατφόρμες, από τα πρόσωπα που προβάλλονται αδιάκοπα και από εκείνα που δεν προβάλλονται ποτέ.

Μια κοινωνία εκπαιδεύεται κυρίως από αυτά στα οποία μαθαίνει να στρέφει την προσοχή της. Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο αθέατες λειτουργίες του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν χρειάζεται να σου απαγορεύσει να σκέφτεσαι. Δεν χρειάζεται καν να σου πει τι να σκέφτεσαι. Αρκεί να επηρεάζει αποφασιστικά για ποια πράγματα θα σκέφτεσαι. Η εξουσία πάνω στην προσοχή προηγείται συχνά της εξουσίας πάνω στη σκέψη.

«Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη»: σοβαρά;

Pietro Hänseler - 12/09/2026

Πηγή: Forumgeopolitica


Η φιλοσοφική έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποτελεί το θεμέλιο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού: όλα υποτάσσονται σε αυτήν. Η απώλειά της θα σήμαινε την επιστροφή σε έναν νέο Τριακονταετή Πόλεμο.

Το παρακάτω είναι ένα αντίγραφο ομιλίας που έδωσε ο Peter Hänseler στις 5 Σεπτεμβρίου 2026, στην εκδήλωση «Courage to Be Ethical» στο Sirnach.

Ο Τριακονταετής Πόλεμος έληξε το 1648. Οι εμπόλεμοι έμαθαν ότι η συνέχιση της σύγκρουσης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική καταστροφή για την Ευρώπη.

Χάρη σε αυτή την οδυνηρή συνειδητοποίηση έχουμε την θεμελιώδη αρχή του διεθνούς δικαίου: την αναγνώριση της κυριαρχίας των κρατών, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους ή τη μορφή διακυβέρνησής τους. Οι κοινωνικές αλλαγές που προέκυψαν - η μείωση της επιρροής της Εκκλησίας και η ανάπτυξη και εδραίωση των πολιτικών δικαιωμάτων και της κοινωνίας των πολιτών - έχουν με τη σειρά τους θέσει τα θεμέλια για μια σημαντική περίοδο ανάπτυξης στους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού και της οικονομίας. Σε αυτή τη στιγμή οφείλουμε τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του Εμμανουήλ Καντ.

Οι ιδέες του Καντ για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ήταν καρπός του πνευματικού κινήματος της εποχής, το οποίο ονομάζουμε Διαφωτισμό. Θα ήταν αδύνατες χωρίς τις οδυνηρές εμπειρίες ενός από τους πιο αιματηρούς πολέμους στην ιστορία, που είχε λάβει χώρα 200 χρόνια νωρίτερα.

Ο «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα από τα πιο φιλοσοφικά συζητημένα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών —και όχι μόνο στον γερμανόφωνο κόσμο— εκδόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα. Όταν ο χαρακτήρας στο «The Easter Walk» δηλώνει: «Να 'μαι, ένας άνθρωπος· να 'μαι!» , αυτή η σύντομη πρόταση έχει ένα νόημα που ξεπερνά κατά πολύ το πεδίο της λογοτεχνίας.«Ιδού, είμαι άνθρωπος, να 'μαι.» Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε

Η λουμπενοποίηση ως ψυχοκοινωνική παθογένεια

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

12/09/2026


Η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδεδεμένη με ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής εξαθλίωσης – ούτως ειπείν, «λουμπενοποίησης των πάντων». Πρόκειται για ένα ψυχοπολιτικό, κοινωνιοπολιτισμικό φαινόμενο το οποίο διασχίζει την κοινωνία οριζοντίως και καθέτως προσβάλλοντας σχεδόν το σύνολό της. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Προφανώς και όλοι συγκυριακά μπορεί να «φάνε γλύστρα» στον κατήφορο της ψυχο-κοινωνιο-πολιτικής παρακμής της εποχής που ζουν: όλα τα άτομα ζουν κάτω από την ομπρέλα της ιστορίας που τους επηρεάζει και τους καθορίζει. Προφανώς, η συνειδητοποίηση και η εγρήγορση αναφορικά με αυτόν τον κίνδυνο είναι μια πράξη αντίστασης και ψυχοδιανοητικής ενάργειας.

Παρατηρώντας αυτήν την πορεία λουμπενοποίησης, θα σημειώναμε πως κυρίως κατά τη διάρκεια της περιόδου κόβιντ και λίγο μετά παρατηρήθηκε εκ μέρους της κοινωνίας μια προσπάθεια ενεργοποίησης, συνειδητοποίησης των κακώς κειμένων, ανησυχία για το κοινωνιοπολιτικό μέλλον κλπ. Από την άλλη μεριά όμως, «έσκασε το απόστημα» που αποτελούσε τμήμα της «μόλυνσης του κοινωνικού σώματος» από τα μνημόνια και ύστερα. Η ανυπαρξία «θεραπείας», η κακοδιαχείριση και η σφαλιάρα που έφαγαν οι όποιες τότε αντιδράσεις και αγώνες, χειροτέρευσαν την κλινική εικόνα του «ασθενούς». Βεβαίως, οι προϋποθέσεις του «σαπίσματος» είχαν ήδη προηγηθεί, τις «καλές εποχές» που «έπεφτε και έρρεε» το χρήμα και εξαγοράζονταν συνειδήσεις, ηθικές υποστάσεις, νοοτροπίες κλπ. Και φτάνουμε στην μετά κόβιντ περίοδο, όπου το «πύον» πλέον ρέει άφθονο και κάνει ακόμα πιο ολισθηρό το έδαφος της ψυχοκοινωνιοπολιτικής και πολιτισμικής κατηφόρας.

ΟΙ «ΑΡΙΣΤΟΙ» ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ ΜΠΕΡΔΕΨΑΝ ΤΟ ΥΨΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ.

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

Το ηθικό, πνευματικό και πολιτισμικό ανάστημα μιας πόλης δεν κρίνεται από το ύψος των κτιρίων της, αλλά από τον σεβασμό της ιστορίας, του τοπίου και των ανθρώπων της. 

Εκεί κρίνεται και το πολιτικό και ηθικό ανάστημα όσων αποφασίζουν για το μέλλον της.

Το 1954 ο Δημήτρης Πικιώνης έγραφε για την Αθήνα:

«Χρέος είχαμε να τη φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού,τόσο περισσότερο όσο από τη φύση της γης ετούτης και του ουρανού, δεν μπορεί να αφαιρέσει κανείς τίποτε χωρίς να καταστρέψει την αρμονία των ισορροπημάτων που συνέχει το όλον.

 Αλλά είναι πια αργά. Τρισμέγιστη θα είναι η ενοχή μας.

 Όχι μονάχα έναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης, των περασμένων, των μελλόντων και έναντι των λαών της οικουμένης».

Και ο Αριστομένης Προβελέγγιος αναρωτιόταν:

«Για την ευκολία κάποιων κάφρων απεκόπη η πόλη από το φυσικό της τοπίο;»

Η Αθήνα δεν είναι οικόπεδο. Οι αρχαίοι λόφοι και τα μνημεία της δεν είναι απομονωμένα αξιοθέατα. 

Μαζί με τη γη και τον ουρανό της αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, όπου η φύση, η ιστορία και η καθημερινή ζωή είναι δεμένες μεταξύ τους. 

Η πολιτική, η αρχιτεκτονική, η γεωγραφία και η κοινωνιολογία οφείλουν να σέβονται αυτή την ενότητα και να τη συνεχίζουν δημιουργικά, με ευθύνη απέναντι στον τόπο και στους ανθρώπους του.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο τι χτίζουμε, αλλά και τι καταστρέφουμε χτίζοντας.

Και κάθε φορά το προηγούμενο τέρας ξεχνιέται, γιατί ένα άλλο παίρνει τη θέση του στη δημοσιότητα.

Της Ευγενίας Σαρρηγιαννίδη 

Άλλο ένα αποτρόπαιο γεγονός χτυπά την πόρτα της ελληνικής επικαιρότητας: ένα 8 μηνών βρέφος βρίσκεται κατεψυγμένο και μαχαιρωμένο, ενώ στο ίδιο σπίτι τα ανήλικα παιδιά διαγιγνώσκονται με σύφιλη. 

Η εξοικείωση με το αποτρόπαιο προχωράει….

Από το «όλα μπορούν να συμβούν!» στην εξαχρειωμένη κοινωνία μας, στο «Ε, με αυτό πιάσαμε πάτο!»…

Και πάτο δεν πιάνουμε.

Στο πηγάδι της λήθης πετάμε τα σάπια κομμάτια μας.

Γεμίσαμε τέρατα!

Και κάθε φορά το προηγούμενο τέρας ξεχνιέται, γιατί ένα άλλο παίρνει τη θέση του στη δημοσιότητα.

Έλεος πια με τα τηλεοπτικά λαϊκά δικαστήρια τεράτων!

Τι μένει μετά από τη δημοσιότητα φούσκα, μόλις ξεφουσκώσει;

Τι θα μείνει από το κατεψυγμένο βρέφος;

Τι έμεινε από την Άννι που την έβρασαν;

Τι έμεινε από το παιδί που το σκότωσε ο σύντροφος μιας «μητέρας» την ώρα που η ίδια έπαιζε gaming;

Τι έμεινε από την υπόθεση Πισπιρίγκου;

Τι έμεινε από την οικογένεια των δύο αστυνομικών, που τα τέρατα βίαζαν και κακοποιούσαν τα παιδιά τους; 

Τι έμεινε από τη δολοφονία του μικρού Άγγελου;

Τι έμεινε από την υπόθεση Μίχου;

Τι έμεινε από όλες αυτές τις υποθέσεις και τόσες άλλες; 

Τι μάθημα πήραμε ως κοινωνία;

Εκτός από το να πολλαπλασιάζουμε τα τέρατα;

Η Υπερπολιτική είναι η πολιτική μορφή ενός κόσμου που έχει χάσει την ικανότητα να σκέφτεται και να οργανώνεται συλλογικά για το μέλλον του.

του Δημήτρη Τσίρκα ! 

Πώς γίνεται στα ΜΚΔ να είναι όλοι θυμωμένοι και να καταγγέλλουν συνεχώς την εξουσία, αλλά αυτή να είναι πιο ακλόνητη από ποτέ; Πώς γίνεται οι πάντες να είναι διαρκώς στα (ψηφιακά) κεραμίδια αλλά τίποτα να μην αλλάζει;

Καλώς ήρθατε στην έρημο της Υπερπολιτικής. 

Έτσι περιγράφει ο Βέλγος ιστορικός των ιδεών, Αντόν Γιάγκερ, τη σύγχρονη πραγματικότητα στην οποία η πολιτική μοιάζει να βρίσκεται παντού στην καθημερινότητά μας, αδυνατώντας όμως να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές.

Ο Γιάγκερ προτείνει μια τριμερή περιοδολόγηση του Πολιτικού τις τελευταίες δεκαετίες: 

Α) Τη μαζική πολιτική (μέσα του 20ου αιώνα μέχρι το 1990) στην οποία οι πολίτες συμμετείχαν σε μαζικά κόμματα, συνδικάτα και άλλες συλλογικότητες και όπου η πολιτική ταυτότητα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ταξική θέση.

Β) Την εποχή της μεταπολιτικής (Πτώση του Ανατολικού Μπλοκ – 2008) όπου κυριαρχεί η ΤΙΝΑ και οι ιδεολογικές συγκρούσεις αντικαθίστανται από τη (φαινομενικά) ουδέτερη τεχνοκρατική διαχείριση. 

Εδώ η πολιτική εκκενώνεται από το περιεχόμενό της, το οποίο εκχωρείται στους πάσης φύσεως «ειδικούς», τις ανεξάρτητες αρχές και ΜΚΟ και τα δικαστήρια.

Ο πολιτισμικός πόλεμος που δεν έγινε ποτέ

του Marcello Veneziani

Η προοδευτική αριστερά έχασε, η συντηρητική δεξιά δεν κέρδισε. Ο Alain de Benoist έχει δίκιο που συνοψίζει το αποτέλεσμα του λεγόμενου «πολιτισμικού πολέμου» με αυτόν τον τρόπο. Θεωρώ άψογη την περίληψη του Γάλλου στοχαστή σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Diorama letterario αυτού του μήνα, στο οποίο επανεξετάζει επίσης τη διαμάχη που είχα τον περασμένο χειμώνα με την κυβέρνηση Meloni και τους απεσταλμένους της. Ο Ντε Μπενουά λέει, και συμφωνώ, επίσης επειδή το γράφω εδώ και αρκετό καιρό:

«Ο αντίπαλος δεν έχει ηττηθεί. Κατέρρευσε μόνος του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την εξουσία. Οι διανοούμενοι της άρχουσας τάξης δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν. Αρκούνται στο να επαναλαμβάνουν τα ίδια μάντρα, αλλά εξακολουθούν να δίνουν τον τόνο. Ο προοδευτισμός είναι νεκρός. η θεωρία του φύλου και ο εργατισμός είναι απλώς τα εφεδρικά του οχήματα, κι όμως παραμένουν στο επίκεντρο της προσοχής. Τα σπάνια πνευματικά κέντρα δεν έχουν πλέον καμία επιρροή στα γεγονότα. Οι μεγάλοι συγγραφείς, οι «αυθεντικοί στοχαστές της νεότητας», που κάποτε κατείχαν την εξουσία, έχουν πεθάνει χωρίς να αντικατασταθούν. Ένας ορισμένος αριθμός ταλαντούχων ανθρώπων παραμένει εδώ κι εκεί, αλλά συνεχίζουν να εξοστρακίζονται, να υποβιβάζονται στο περιθώριο».

Στη συνέχεια προσθέτει ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις βρίσκονται σε διαδικασία αποσύνθεσης και κανείς δεν αμφισβητεί σοβαρά τον έλεγχο της κυρίαρχης ιδεολογίας στον κόσμο του πολιτισμού και, θα πρόσθετα, στην επικρατούσα νοοτροπία, που ονομάζεται mainstream.Στη συνέχεια, ο θεωρητικός αυτού που κάποτε ονομαζόταν Nouvelle Droite επικεντρώνεται στην αποτυχία του λαϊκιστικού κύματος και την φιλελεύθερο-συντηρητική του τάση, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια έξυπνη προσκόλληση στην κυρίαρχη εξουσία και τους κανόνες της: σε αντάλλαγμα, διατηρεί τη μονιμότητά της στην εξουσία. Ο De Benoist πιστεύει ότι μπορεί κανείς να βγει από το σύστημα υιοθετώντας μια θέση που διακόπτει ένα πρόγραμμα που είναι ταυτόχρονα επαναστατικό και συντηρητικό, αλλά δεν αναφέρει κανένα παράδειγμα αυτού. Συμφωνώ επίσης με τη λύση, όπως γνωρίζουν οι παλιοί αναγνώστες. Αλλά τώρα συμφωνώ μόνο θεωρητικά, όσον αφορά τις αρχές και τις συστάσεις, για το τι θα έπρεπε να είναι, χωρίς καμία εμπιστοσύνη στην πρακτική εφαρμογή της (και από ποιον, λοιπόν;).

Η Οδύσσεια του Νόλαν σε έναν πολιτισμό σε τελική παρακμή

από τον Roberto Pecchioli - 18 Αυγούστου 2026

Πηγή: EreticaMente

Ποιος ξέρει τι θα σκεφτόταν ο Όμηρος -ή όποιος έγραψε την Οδύσσεια- για την επιτυχία, τρεις χιλιετίες μετά το ποίημα, της κινηματογραφικής εκδοχής ενός από τα ιδρυτικά κείμενα του κλασικού και στη συνέχεια του ευρωπαϊκού πολιτισμού από τον Κρίστοφερ Νόλαν. Έχει ήδη αποφέρει ένα δισεκατομμύριο δολάρια, μια κλοπή. Ο ιταλικός τύπος σπεύδει να επισημάνει ότι η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή ξεπέρασε το Buen Camino του Τσέκο Ζαλόνε στο box office. Αυτά είναι τα μόνα μέτρα -ποσοτικά, εμπορικά, αριθμητικά- για έναν πολιτισμό που βρίσκεται στα τελευταία του βήματα, ο οποίος αντιμετωπίζει την Οδύσσεια λίγο πολύ σαν μια σειρά του Netflix, που περιέργως διαδραματίζεται σε ένα μακρινό παρελθόν ανάμεσα στις ζεστές μεσογειακές θάλασσες.

Ο Οδυσσέας είναι απλώς ένας πονηρός τύπος, που αναρρώνει από το κόλπο με το άλογο που χρησιμοποίησε για να νικήσει τους πολιορκημένους Τρώες, αγωνιζόμενος για την περιπετειώδη επιστροφή του (δέκα χρόνια, όσο διαρκεί ο νικηφόρος πόλεμος) στην Ιθάκη, το μικρό νησί του οποίου είναι βασιλιάς. Όλα του συμβαίνουν, αλλά η Οδύσσεια δεν είναι ένα μυθιστόρημα περιπέτειας. Στην ταινία, κάθε θεμελιώδες θέμα ξεθωριάζει, η αίσθηση των αρχέτυπων που ο Όμηρος σμιλεύει για εκατό ή περισσότερες γενιές γίνεται αβάσιμη.

Ο θεατής —διαφορετικός εκ φύσεως από τον αναγνώστη— δεν οδηγείται σε αναστοχασμό πάνω στα θεμέλια της ύπαρξης που εξερευνά ο Όμηρος στη βλαστική φάση του πολιτισμού. Νοσταλγία για την πατρίδα, συζυγική αγάπη, η σχέση με τον πατέρα και τον γιο Τηλέμαχο (ο οποίος βρίσκεται επίσης σε ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα του, δηλαδή των ριζών και της νομιμότητάς του)· πόνος, βία, θνητότητα και αθανασία· ο ρόλος της μοίρας και των θεών· πόλεμος και η γαλήνη της ψυχής· η σχέση με τα ελαττώματα και τις επιθυμίες που δοκιμάζονται στη μεγάλη περιπέτεια της επιστροφής· η αίσθηση των παραβιασμένων ορίων (ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους του ελληνικού νοήματος της ζωής)· η επιθυμία να ξεκινήσει κανείς «στην ανοιχτή θάλασσα», όπως αποτυπώνεται από τον Δάντη στη Θεία Κωμωδία, μια τρομερή τοιχογραφία του μεσαιωνικού χριστιανικού οράματος. Και μετά ο πόλεμος, το μίσος, η βία, η σκληρή πάλη με τους Μνηστήρες, τους διεκδικητές του θρόνου και του χεριού της νύφης του Πηνελόπης, το γαμήλιο κρεβάτι που σκαλίστηκε από τον νεαρό Οδυσσέα, η παραβίαση του οποίου θα ήταν τόσο ιερόσυλη όσο η πράξη του σφετερισμού του θρόνου.

Απάντηση στην Δόμνα Μιχαηλίδου. Η πυρηνική οικογένεια πρέπει να είναι πενταμελής. Η ώρα της κοινωνιολογίας.

Δρ Ηλίας Φιλιππίδης

Πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός, συγγραφέας. 

Η ιατρική επιστήμη είναι επιστήμη σκοπού. Δηλαδή έχει ως αποστολή την προστασία της υγείας των έμβιων όντων και κυρίως του ανθρώπου. Με αυτή την έννοια δεν περιορίζεται στην διάγνωση των παθογόνων καταστάσεων, αλλά καταλήγει σε συγκεκριμένες συστάσεις (π.χ. φαρμακολογικές) για την αντιμετώπισή τους και την αποκατάσταση της υγείας των έμβιων όντων. Η ζωή υπάρχει μέσω της υγείας.

Κατ’ αντίστοιχο τρόπο η κοινωνιολογία ιδρύθηκε ως επιστήμη, για να φροντίζει τις συλλογικές υποστάσεις του ανθρώπου που είναι οι ανθρώπινες κοινωνίες. Το έργο της κοινωνιολογίας είναι πολύ δυσκολότερο από αυτό της ιατρικής, διότι:

α. για την ιατρική επιστήμη, μπορεί οι ασθένειες να είναι διάφορες, αλλά η βιολογική δομή του ανθρώπου είναι δεδομένη, επομένως δεδομένη είναι και η κατάσταση της υγείας του. Αντιθέτως στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν υπάρχει η έννοια της πρότυπης συλλογικής υγείας και γι΄ αυτό οι κοινωνίες μπορούν να διαφέρουν όχι μόνο ως προς τα προβλήματά τους, αλλά και ως προς τις λύσεις που μπορούν να βρίσκουν ακόμη και για τα ίδια προβλήματα.

β. στις ανθρώπινες κοινωνίες η έννοια της ορθότητας δεν έχει πάντα αντικειμενικό  και λογικό χαρακτήρα, αλλά επηρεάζεται έντονα από τις διάφορες ιδεολογίες.

Δύο είναι οι ισχυρότερες ιδεολογικές προτάσεις της εποχής μας: ο οικονομικός φιλευθερισμός και η woke agenda. 

To κοινό τους σημείο είναι, ότι επενδύουν στον ατομοκεντρισμό και ότι αποβλέπουν στην διάλυση κάθε έννοιας και θεσμού συλλογικής ταυτότητας, με ιστορικές ρίζες. Επομένως οι μεγάλοι τους εχθροί είναι οι έννοιες του έθνους και της οικογένειας.

Ο νέος Τρωγλοδυτισμός κι η λήθη του «μεγάλου έξω»

Τίτος Χριστοδούλου

Ο τελευταίος των Μοϊκανών; Περίπου. Όταν ο Ishi, ο μόνος επιζών της ινδιάνικης φυλής των Γιάχι της Βορείου Αμερικής άφησε εδώ κι έναν αιώνα τα βουνά της Καλιφόρνια για να γίνει αντικείμενο μελέτης των πανεπιστημιακών ανθρωπολόγων κι εθνολόγων, διεσφάλιζε και την επίζηλη θέση στους αμερικανικούς θρύλους ως ο τελευταίος των νομάδων τροφοσυλλεκτών της κατακτημένης από τη δυτική απληστία αμερικανικής ηπείρου.


Ταυτόχρονα, έδινε και ευπρόσδεκτη αφορμή για μια σοβαρή πολιτισμική και φιλοσοφική αυτοεξέταση στους στρογγυλοκαθισμένους αστούς του πολιτισμένου μας σύγχρονου κόσμου. Κι όταν η βιογράφος του, Theodora Kroeber, στο πνεύμα του Φροϋδικού "ο πολιτισμός κι οι αντιρρήσεις του", τον ρώτησε για την εντύπωσή του για τον προβληματισμένο και προβληματικό μας κόσμο, ο Ishi "είχε την απάντηση έτοιμη... φταίει ο υπερβολικός χρόνος που οι σύγχρονοι περνούμε μέσα σε σπίτια".

"Δεν ανήκε στη φύση του ανθρώπου να περνά τόσον καιρό κλεισμένος σε κτήρια", αποφάνθηκε με φιλοσοφική βεβαιότητα ο Ινδιάνος.

Αυτά, πριν από 100 χρόνια. Τα πράγματα είναι εμφανώς χειρότερα, τώρα. Δεν κερδίζουμε τίποτα αν στοιχηματίσουμε ότι διαβάζετε τις γραμμές αυτές κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, όπως άλλωστε κάνετε για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σας, κολλημένος σε κάποια χαρτιά ή σε μια οθόνη, σκαλίζοντας σύμβολα κι όποια ορνιθοσκαλίσματα, ή, οι "φτασμένοι" από σας, σε κάποια meeting σε λαμπρά φωτισμένες αίθουσες συμβουλίων.

Η ήττα των ιδεών 1 Του Marcello Venziani

Η ήττα των ιδεών 1

Του Marcello Venziani

Πρόλογος

Το λυκόφως των ιδεών

Η ήττα του Πλάτωνα
Η σιωπή των ιδεών στην παγκόσμια εποχή

Ο αφηρημένος φύλακας
Ο διανοούμενος συνεργός του Μηδενός

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και το κενό
Η ρητορική στη θέση των ιδεών

Να ζεις αντί να σκέπτεσαι
Η αισθητική ζωή στη θέση των ιδεών

Η πυρά της ουτοπίας
Η ιδεολογία στη θέση των ιδεών

Η αγορά ως μέτρο όλων των πραγμάτων
Το χρήμα στη θέση των ιδεών

Οι ιδέες δύουν στη Δύση
Παγκόσμια, αλλά χωρίς κοσμοθεωρία

Διασχίζοντας την έρημο
Να κατανοήσουμε τον κόσμο προτού τον μεταβάλουμε

Υστερόγραφο για τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας

Μια ορισμένη ιδέα περί Ιταλίας

Βιβλιογραφικές αναφορές

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το λυκόφως των ιδεών

Οι ιδέες δεν χρησιμεύουν πλέον ούτε στην πολιτική και στην κοινωνία ούτε στον πολιτισμό και στην επικοινωνία. Από τις ιδέες επιβιώνουν μόνο τα είδωλά τους. Γινόμαστε μάρτυρες, ίσως χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, ενός λυκόφωτος ανάλογου με εκείνο που συνόδευσε το τέλος του αρχαίου κόσμου και έμεινε γνωστό με την έκφραση «το λυκόφως των θεών». Οι ιδέες δύουν, όπως συνέβη και με τους θεούς: πρώτα περιορίζονται σε εικόνες και φετίχ, έπειτα περιθωριοποιούνται και απονεκρώνονται προοδευτικά, εκτοπίζονται από τον δημόσιο αλλά και από τον ιδιωτικό βίο. Οι ιδέες ήταν, κατά βάθος, οι θεοί της εποχής μας, οι ανώτερες οντότητες που καθοδηγούσαν και ενέπνεαν την πορεία των λαών και των ατόμων, μολονότι διαπλέκονταν με τις ανάγκες και τα συμφέροντα· έδιναν μορφή στον πολιτισμό, προσφέροντάς του ένα πλέγμα νοημάτων, συμβόλων και κοινά αποδεκτών αρχών, οι οποίες εμψυχώνουν μια παράδοση.

Στη θέση των ιδεών θριαμβεύουν ο καθαρός βιταλισμός, η απόλυτη κυριαρχία της αγοράς και της ωφελιμιστικής λογικής, η σαγήνη της διαφήμισης ή των άλλων μορφών ρητορικής της εποχής μας. Και μερικές φορές αντιστέκονται τα παλαιά τοξικά κατάλοιπα της ιδεολογίας και της ουτοπίας, ολοένα πιο κουρασμένα και ασθμαίνοντα. Είναι η ήττα του Πλάτωνα, η παραίτηση από κάθε υπερβατικότητα, από κάθε αρχή οργανώσεως και προσανατολισμού της προσωπικής και συλλογικής ζωής, η εξαφάνιση μιας κοσμοθεωρίας και η νίκη μιας ζωής συναισθηματικής, περιστασιακής, δεμένης με τα ένστικτα και τις στιγμές.

Οι ιδέες οδηγήθηκαν στη δύση τους από δύο παράγοντες: από εκείνους που τις θεωρούν άχρηστες για τον κόσμο, αν όχι και επιβλαβείς, και από εκείνους που τις αντιπαρέθεσαν προς τον κόσμο, καθιστώντας τες έτσι ανεφάρμοστες, με τρόπο εμπαθή ή καταστροφολογικό. Στους πρώτους μπορεί κανείς να διακρίνει τον οικονομικό φιλελευθερισμό των κυνικών, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται κυρίως στη Δεξιά· στους δεύτερους εμφανίζεται ο ουτοπισμός των Ιακωβίνων, οι οποίοι βρίσκονται κυρίως στην Αριστερά. Ο Alain de Benoist υποστηρίζει ότι η Δεξιά έχει το κακό ελάττωμα να είναι ουσιαστικά αντιδραστική: αδιαφορεί για τις ιδέες, περιφρονεί το έργο της σκέψης και δεν κινητοποιείται παρά μόνο υπό την επίδραση του ενθουσιασμού και της αγανάκτησης. Παραλλήλως, θα μπορούσε να παρατηρηθεί ότι το κακό ελάττωμα της Αριστεράς είναι η υποταγή των ιδεών στις ανάγκες, στις ορμές και στις οικονομικές σχέσεις, καθώς και σε μια ηθικιστική αντίληψη που καταπνίγει τη σκέψη, εξυμνώντας την πρωτοκαθεδρία της διορθωτικής δράσης.

Η μόνη ιδέα που παραμένει ακόμη όρθια στη Δύση, μολονότι έχει ηλικία μεγαλύτερη των δύο αιώνων, και η οποία συνοψίζει τις ηθικές προσδοκίες προς μια οικουμενική συνείδηση, συμπυκνώνεται στην έκφραση «δικαιώματα του ανθρώπου». Αυτή η ιδέα ή, ακριβέστερα, ιδεολογία, η οποία προέρχεται από τον 18ο αιώνα, συσπειρώνει ό,τι απομένει από την ουτοπία, τα διάσπαρτα θραύσματα του ανθρωπισμού και του ειρηνισμού, τη χειραφέτηση των λαών και της γυναίκας.

Τέλος εποχής – τέλος του Διαφωτισμού;

Αγγέλα Καστρινάκη 

Από τα ΝΕΑ 01.08.2026

Υπάρχουν κάποια συμπτώματα αδιάψευστα. Τους χαρίζουμε βιβλία και δεν κάνουν τον κόπο να πάνε ως το βιβλιοπωλείο που τους τα δίνει δωρεάν. Βιβλία θαυμάσια, επιλεγμένα για να συμβάλουν στον εμπλουτισμό των σπουδών τους. Έως πριν από μερικά χρόνια γίνονταν ανάρπαστα – ίσως όχι για να διαβαστούν αλλά για να κοσμήσουν μια βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθήκη δεν ήταν τάχα ένα σύμβολο κύρους για κάθε σπίτι, κάτι που ανέβαζε το στάτους του κατόχου της ακόμα κι αν δεν πολυδιάβαζε; Κάποτε θα έπεφταν κυβερνήσεις αν περιόριζαν το «σύγγραμμα». Λέγεται ότι ο Γιώργος Παπανδρέου στο 1ο μνημόνιο είχε πει στην τρόικα «ό,τι θέλετε, αλλά μην μου πειράξετε το πανεπιστημιακό σύγγραμμα». Τώρα ποιος νοιάζεται γι’ αυτή τη συρραφή χαρτιών; Ούτε για ντεκόρ πια!

 Έζησα την απότομη μαζικοποίηση του πανεπιστημίου. Στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης του 1979 εισαγόμασταν 300 φοιτητές. Τα αμέσως επόμενα χρόνια οι εισαγόμενοι τριπλασιάστηκαν. Έπειτα ιδρύθηκαν και άλλες Φιλοσοφικές ανά την επικράτεια. Και έκαναν αρχικά τη δουλειά τους – μόρφωναν ανθρώπους. Ταυτόχρονα έθρεφαν και τις τοπικές κοινωνίες, για χάρη και των οποίων είχαν ιδρυθεί. Το μοντέλο αυτό έπασχε ήδη από χρόνια. Τώρα έχει καταρρεύσει. Το διατυμπανίζουν οι άδειες μας αίθουσες – άλλο αδιάψευστο σύμπτωμα.

Μηδενισμός και εθνική κατάθλιψη. Κριτικό και φιλικό σχόλιο στη συνέντευξη του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-31 Ιουλίου 2026


Η τελευταία συνέντευξη του Καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη στον Γιώργο Σαχίνη δημιούργησε ευνοήτως κύμα μεγάλο συναίνεσης, καθώς καταγγέλλει με συντριπτικά στοιχεία την καθολική νέκρωση της χώρας. Επειδή ωστόσο το ορμητικό consensus στην ετεροκαταδίκη έχει βαθιές ρίζες στις κοινωνίες, καθώς λειτουργεί ψυχολογικά ως συνεκτική αποφόρτιση των κοινωνικών ομάδων και ως εκ τούτου είναι συχνά και ολίγο προβληματικό πνευματικά, ας επιτραπεί σε έναν ανησυχούντα θεωρητικό να επιχειρήσει ένα άλλο διάβασμα, τόσο της γραμματικής της συνέντευξης, όσο, και κυρίως, των αιτίων ένεκα των οποίων συμβαίνει ό,τι (πράγματι) συμβαίνει. Αλλά θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε λίγο, διανοητικά. Ζητώ την προσοχή των αναγνωστών και μαζί την υπομονή τους.

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από τότε που ο δημιουργικός Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και ανθρωπολόγος Bruno Latour δημοσίευσε το σημαντικό του έργο που στα Ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως Δεν υπήρξαμε ποτέ Μοντέρνοι (Nous n’avons jamais été modernes: Essai d'anthropologie symétrique, 1991), μια ιδιαίτερα διεισδυτική θέση του οποίου είναι πως, στην μοντέρνα εποχή, εκσυγχρονισμός οποιουδήποτε λαού σημαίνει απαρεγκλίτως εκδυτικισμός του. Δεν είναι χωρίς σημασία πως, στο έργο αυτό, ο μοντερνισμός παρουσιάζεται ως ένα είδος υπερβολής, με το μεταμοντερνισμό να ακολουθεί πιστά, στηριζόμενοι και οι δύο σε πολύ παλαιότερες σχάσεις, μεσαιωνικές και προνεωτερικές, σαν αυτές μεταξύ φύσης και κοινωνίας, υποκειμένου και αντικειμένου, εξουσίας και λαού, ενώ ταυτόχρονα θεωρούν και οι δύο πως ακυρώνουν επαναστατικά ολόκληρο το μεσαιωνικό και προνεωτερικό ιστορικό οικοδόμημα – κάτι που μεγενθύνει, αρκετά μυθολογικά ωστόσο, την απόσταση από τα παραπάνω, καθώς και από τις θεωρούμενες ως μη-Δυτικές κοινωνίες. Ούτε πρέπει να αγνοήσουμε το ότι ο Latour θεωρεί τον αντιμοντερνισμό, ο οποίος απλώς επιχειρεί την παλινόρθωση παλαιότερων ιδεών περί Θεού, κοινωνίας, ιστορίας κλπ, ως ανεπαρκή και ανίσχυρη απάντηση στον μεταμοντερνισμό – αντίθετα προτείνει τον μη-μοντερνισμό ή αμοντερνισμό ως την κατάλληλη απάντηση, ακριβώς μέσω της επιδίωξης του τελευταίου, όπως τον ορίζει ο Γάλλος στοχαστής, να διορθωθούν συμμετρικά οι παραπάνω, αλλά και άλλες συναφείς σχάσεις.

🇬🇷Φτάνει πια!

🇬🇷Φτάνει πια!

🚩ΤΩΡΑ είναι η ώρα που θα μιλήσει και ο ΛΑΟΣ!

🥀Το ΝΕΡΟ και ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ της πατρίδας μας δεν είναι εμπόρευμα αλλά κοινωνικά αγαθά και η Ιστορία του τόπου μας!

Όποιος το αγγίξει πεθαίνει!

από τον Lorenzo Merlo - 19 Ιουλίου 2026

Πηγή: Λορέντζο Μέρλο

Βρισκόμαστε ίσως, όπως λένε ορισμένες σοφές παραδόσεις, σε ένα βρεφικό στάδιο. Δηλαδή, σε εκείνο το στάδιο της ύπαρξης όπου μια απαγόρευση δεν αρκεί για να καταστείλει μια επιθυμία, αλλά, αντίθετα με την πρόθεσή της, προκαλεί την εξύψωσή της, ακόμη και με το κόστος αυτής της ευφορίας.

Γεννημένοι στη Φύση, δεν ήμασταν χωρισμένοι από αυτήν. Η μητέρα ήταν η ταυτότητα που αναγνωρίζαμε σε αυτήν, αυτή που μας είχε δημιουργήσει, στην οποία οφείλαμε σεβασμό, από την οποία γεννήθηκε το συναίσθημα, όχι η έννοια, του ιερού. Δηλαδή, αυτού που είμαστε. Όχι μέρος του εαυτού μας, αλλά μια οργανική προέκταση όπως ένα χέρι, ένα συναίσθημα, μια ηθική και μια ηθική.

Δεν είχαμε ιδέα ότι ήμασταν χωρισμένοι από αυτήν, από τη Φύση, από τη Γη, από τον Κόσμο. Ζούσαμε σε μια κατάσταση ψυχής, δηλαδή, μοιραζόμασταν μια ενιαία ψυχή ή ζωή, η οποία διαπερνούσε τα πάντα, ικανοί να παρατηρήσουμε στην πραγματικότητα τα σύμβολα που παραπέμπουν στα χαρακτηριστικά των ανθρώπων, την ενεργειακή τους δύναμη που καθορίζει την κατάσταση και τις σχέσεις τους.

Δεν είχαμε άλλη κουλτούρα εκτός από αυτήν που ήταν δεμένη με την επιβίωση, ανίκανη να καλλιεργήσει τη συσσώρευση. Μια χειροτεχνική κουλτούρα, δημιουργική, χειρωνακτική και ψυχαγωγική, απαραίτητα σχεδιασμένη να καλλιεργεί και να αναπτύσσει τα ταλέντα που κατείχε κάθε άτομο.

Μια κουλτούρα ακατάλληλη για την αποξένωση, καρπός της απώλειας νοήματος στη ζωή, της σύγχυσης και της ακραίας ευαλωτότητας, μιας υπαρξιακής δυσφορίας που πάντα φέρνει μαζί της βία εναντίον του εαυτού και των άλλων, ιδιωτικών και δημόσιων, ατομικών και κοινωνικών.

Η επιτυχία του φόβου του Θεού και η υπόσχεση σωτηρίας της ιουδαιοχριστιανικής ιδέας (η οποία δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και το μήνυμά του) έχει αποκόψει κάθε δικαίωμα και αλήθεια του παγανισμού. Στην ανθρωποκεντρική του μανία, έχει χωρίσει τον άνθρωπο από τον Θεό, αφήνοντάς τον στο έλεος του ψυχολογικού εκβιασμού και στο έλεος ενός ανεξέλεγκτου εγωκεντρισμού, που δεν το γνωρίζει, ακόμη και επειδή είναι εγκεκριμένος από τον ουρανό.

Ο ανθρωποκεντρισμός, ο εγωκεντρισμός και ο γεωκεντρισμός ήταν οι τρεις άξονες του ακρογωνιαίου λίθου που επιβλήθηκε στον δυτικό κόσμο από τη νέα μονοθεϊστική τάξη, η οποία, μόλις μετατράπηκε, σαν να ήταν ένα ακρωτήριο που χώριζε θάλασσες, ρεύματα, κλίματα και ατμόσφαιρες, η πραγματικότητα δεν ήταν πια η ίδια, ούτε ο άνθρωπος και η σκέψη.

«Φαινομενολογία του Παγκόσμιου Παντογνώστη» ΑπόΡομπέρτο ​​Πεκιόλι

« Φαινομενολογία του παγκόσμιου παντογνώστη. Έχει το υπερσυνδεδεμένο δίποδο άποψη για κάποιο θέμα; Στην χαρούμενη κηδεία του πολιτισμού και της αλήθειας που παρακολουθούμε καθημερινά. Ευλογημένος ο Σωκράτης, που ήξερε ότι δεν ήξερε τίποτα και κατέληξε όπως ξέρουμε εμείς.» Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ

Δεν έχει νόημα να ανάβουμε κεριά στις κηδείες. Ούτε για τον καημένο τον εκλιπόντα, ούτε για τους αγαπημένους του, ούτε για κανέναν άλλον. Αυτό το αμυδρό φως είναι ενοχλητικό. Δεν φωτίζει και, πάνω απ' όλα, δεν αλλοιώνει τη θλίψη της περίστασης. Σκεφτόμασταν αυτό, την χαρούμενη κηδεία του πολιτισμού και της αλήθειας στην οποία συμμετέχουμε καθημερινά με αυξανόμενη αδυναμία . Ο συγγραφέας αυτών των σημειώσεων προσπαθούσε απερίσκεπτα να εξηγήσει την κολοσσιαία απάτη με το χρέος σε έναν πολύ ψυχρό γνωστό του , έναν μηχανικό και πιστό ψηφοφόρο του Δημοκρατικού Κόμματος, ήδη ένθερμο θαυμαστή του Ματέο Ρέντσι. Έχει υψηλό εισόδημα, είναι παντρεμένος με έναν καταξιωμένο γιατρό με ιδιωτικό ιατρείο, έχει παιδιά που είναι ήδη εύπορα και, όπως μας λένε, συμμετέχει ένθερμα σε συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου, με τόνους συγκατάβασης αναμεμειγμένους με περιφρόνηση, αποδοκιμάζει την βλακεία και την ανικανότητα των συμπολιτών του που έχουν επηρεαστεί από τον λαϊκισμό, τον κυριαρχισμό και τον συντηρητισμό.

Για τον στοχαστικό, ενημερωμένο, καλλιεργημένο συνομιλητή μας, έναν προσεκτικό αναγνώστη των κυρίαρχων εφημερίδων, το δημόσιο χρέος αποτελεί απόδειξη ότι ζούμε πέρα ​​από τις δυνατότητές μας, ότι είμαστε ένα έθνος τζιτζικιών, που τρέφεται από την άγνοια. Ποτέ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν υπάρχει χρέος, πρέπει να υπάρχει και πίστωση, και επομένως ο φερόμενος ως πιστωτής είναι ένας απαίσιος επιχειρηματίας αν συνεχίσει να μας χρηματοδοτεί, αφού είναι σαφές ότι κανένα δημόσιο χρέος -το δικό μας ή των άλλων- δεν είναι αριθμητικά αποπληρωτέο. Πρέπει να υπάρχει κάτι πίσω από αυτό, μια απάτη στην οποία έχουμε περιέλθει, θα σκεφτόταν ένας λογικός άνθρωπος. Ο καλός παγκόσμιος πολίτης, ωστόσο, αποδέχεται την αφήγηση της εξουσίας, απορρίπτοντας τις αποκλίνουσες εξηγήσεις ως ψευδείς ειδήσεις ή χονδροειδή άγνοια.