Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, τότε που λεφτά "υπήρχαν" και η Παπαρίζου δονούσε την Ευρώπη με την υποτιθέμενη λύρα της, φόρτωσα σε ένα πλοίο τα όνειρά μου, την αισιοδοξία μου, την αγάπη μου για τη δουλειά του εκπαιδευτικού και ένα κοντομάνικο που έγραφε "I love Marietta" (η Υπουργός Παιδείας τότε) και βρέθηκα στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Είχα τα όνειρα του νεοδιόριστου, στο μυαλό μου έμπαινα σε φρεσκοβαμμένες τάξεις, με καθαρές κουρτίνες και παιδιά να με κοιτάνε στα μάτια. Να είμαι ο μαέστρος της τάξης μου. Να (καθ)οδηγώ τις νεανικές ψυχές, να τις "πλάθω", να τις μάθω ιστορία, αρχαία, Λατινικά, φιλοσοφία. Να τους περάσω το αγαπημένο μου μότο "cogito ergo sum", να τους εξηγήσω το "in medias res". Άλλωστε τόσον Πλαύτο και τόσον Τερέντιο αποστήθιζα στο Πανεπιστήμιο. Τόσος Οράτιος έγραψε στην φοιτητική μου ψυχή! Τόσος Οβίδιος μού έκανε παρέα τα βράδια του Ιουνίου στις εξεταστικές. Έπρεπε να τους μεταλαμπαδεύσω.
Τέτοια εξιδανικευμένα και ποιητικά σκεφτόμουν, ανεβαίνοντας στο πλοίο. Ακόμα θυμάμαι την προσμονή μου στο κατάστρωμα. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει εκείνο το ταξίδι. Καθόμουν στο πολυτελές Blue Star Ferry και όταν δεν ονειρευόμουν το... μέλλον, κοιτούσα γύρω μου τους ανθρώπους. Προσπαθούσα να διακρίνω ποιος άλλος μπορεί να ήταν καθηγητής και ακόμα περισσότερο νεοδιόριστος. "Κι εσείς νεοδιόριστος;", ήθελα να ρωτήσω έναν τύπο που καθόταν δίπλα μου, που από την πολλή... συγκίνηση μισοκοιμόταν όρθιος. "Μπααααα!", σκέφτηκα μετά. "Αποκλείεται! Κουρασμένος μικροέμπορος θα 'ναι που γυρίζει από επαγγελματικό ταξίδι!", αποφάνθηκα με δικαστική σιγουριά, ψάχνοντας άλλου για συναδέρφους.







ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ













