Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, Νικόλαος μιλά για την Ανάσταση

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος στην εκπομπή Λαμπατέρ της NovaLife, προσκεκλημμένος των παρουσιαστών Λάμπη Ταγματάρχη και Ιεροκλή Μιχαηλίδη, μιλά για την Ανάσταση του Χριστού και τη δική μας

Λένη Ζάχαρη: Πάσχα ιερόν, Πάσχα πανσεβάσμιον…περί της υμνολογίας των ημερών

Λένη Ζάχαρη: Πάσχα ιερόν, Πάσχα πανσεβάσμιον…περί της υμνολογίας των ημερών

Ἦχος πλ. α’

Στίχ. Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.

Πάσχα ἱερὸν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται, Πάσχα καινόν, Ἅγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστὸς ὁ λυτρωτής, Πάσχα ἄμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα τῶν πιστῶν, Πάσχα, τὸ πύλας ἡμῖν τοῦ Παραδείσου ἀνοῖξαν, Πάσχα, πάντας ἁγιάζον πιστούς.

Στίχ. Ὡς ἐκλείπει καπνός, ἐκλιπέτωσαν, ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός.

Δεῦτε ἀπὸ θέας Γυναῖκες εὐαγγελίστριαι, καὶ τῇ Σιὼν εἴπατε· Δέχου παρ΄ ἡμῶν χαρᾶς εὐαγγέλια, τῆς Ἀναστάσεως Χριστοῦ, τέρπου, χόρευε, καὶ ἀγάλλου Ἱερουσαλήμ, τὸν Βασιλέα Χριστόν, θεασαμένη ἐκ τοῦ μνήματος, ὡς νυμφίον προερχόμενον.

Στίχ. Οὕτως ἀπολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ δίκαιοι εὐφρανθήτωσαν.

Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες, ὄρθρου βαθέος, ἐπιστᾶσαι πρὸς τὸ μνῆμα τοῦ Ζωοδότου, εὗρον Ἄγγελον, ἐπὶ τὸν λίθον καθήμενον, καὶ αὐτὸς προσφθεγξάμενος, αὐταῖς οὕτως ἔλεγε· Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; τί θρηνεῖτε τὸν ἄφθαρτον ὡς ἐν φθορᾷ; ἀπελθοῦσαι κηρύξατε, τοῖς αὐτοῦ Μαθηταῖς.

Ανάσταση

Χρήστος Χωμενίδης

Πρώτη Δημοσίευση ΝΕΑ 11/04/2026


Ανάβει ο Θεός ο ίδιος τη λαμπάδα του ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Ιεροσολύμων το Μεγάλο Σάββατο; Ή ακουμπάει ο δεσπότης το φιτίλι της στην καντήλα, η οποία καίει ακοίμητα στον τάφο του Ιησού μες στον Ναό της Αναστάσεως; Ή κάποιος του πασάρει ένα θαυματουργό τσακμάκι; Τίποτα ευλογημένα, έστω, σπίρτα;

Οσο επιμένουν η Εκκλησία και η Πολιτεία να μεταφέρεται το Αγιο Φως αεροπορικά, με τιμές αρχηγού κράτους, τόσο οι αμφισβητίες θα ξεσπαθώνουν. Θα ψάχνουν – και θα βρίσκουν ίσως – αποδείξεις περί σκηνοθεσίας. Περί απάτης που σερβίρεται στο ποίμνιο.

Και από τους αγιοφωτολάτρες, και από τους αγιοφωτομάχους διαφεύγει η ουσία. Θαύμα δεν είναι μια φλογίτσα που ξεπηδάει εκ του μηδενός. Θαύμα είναι η πίστη που κινεί βουνά. Η οποία προσφέρει σε γενεές γενεών παρηγοριά και νόημα. Δύο χιλιάδες τόσα χρόνια τώρα, ο χριστιανισμός καλά κρατεί. Κι εκεί που πάει να κλονιστεί, να συρρικνωθεί, να θεωρηθεί παρωχημένος, πάλι θεριεύει. Τα τελευταία χρόνια, στη Δυτική Ευρώπη, παρατηρείται μια σιωπηλή αναγέννηση. Από το 22% των νέων Βρετανών που δήλωναν χριστιανοί το 2019 φτάσαμε στο 45% το 2025. Να μη μιλήσουμε για τους λαούς των κάποτε σοσιαλιστικών χωρών. Ή για εμάς. Οκτώ στους δέκα Ελληνες από δεκαοκτώ μέχρι τριάντα χρονών αισθάνονται την Ορθοδοξία αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς τους. Μάλλον δεν θα έπρεπε να εκπλαγώ όταν είδα, τις προάλλες, κάτι πιτσιρικάδες με σκέιτ να κάνουν τον σταυρό τους περνώντας έξω από τον Αγιο Γεώργιο Κυψέλης.

Πώς εξηγείται τέτοια διάρκεια και ένταση; «Η θρησκεία είναι όπιο. Σε ταραγμένες εποχές, οι λαοί το έχουν ανάγκη», δογματίζουν οι άθεοι. «Ο Κύριος φανερώνεται και οι άνθρωποι Τον βλέπουν», θριαμβολογεί ο κλήρος. Ας μου επιτραπεί μια τρίτη ερμηνεία.

Αληθής ή πεποιημένη, η ιστορία του Ιησού του Ναζωραίου αγγίζει τα μύχια της ανθρώπινης ψυχής. Ασφαλώς κι ακουμπάει σε αρχαιότερες, μυθολογικές αφηγήσεις. Κι άλλες παρθένες γέννησαν θεούς, και άλλοι κεχρισμένοι ήρωες θυσιάστηκαν αυτοβούλως αίροντες τις αμαρτίες του κόσμου. Ο Γολγοθάς φέρνει στον νου τον Καύκασο, όπου ο φωτοδότης γίγαντας, καρφωμένος στον βράχο, τιμωρείται αέναα γιατί πολύ αγάπησε το γένος των θνητών. Ο Προμηθέας όμως είχε εχθρό τον Δία. Ενώ ο Χριστός, τον θάνατο. Οχι ως βιολογικό αλλά ως υπαρξιακό γεγονός.

Διαβάζοντας τα Ευαγγέλια, καθένας βρίσκει κάτι που τον συγκινεί. Οσοι εξεγείρονται κατά της κοινωνικής αδικίας στο «μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες για δικαιοσύνη…». Και στο «ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας, παρά πλούσιος να μπει στη βασιλεία των ουρανών…». Οσοι εξαντλούν το είναι τους για το έχειν τους στο «μη μεριμνάτε τι θα φάτε, τι θα πιείτε και πώς θα ντυθείτε – δεν αξίζει η ψυχή περισσότερο από το φαγητό και το σώμα από το ρούχο;». Οσοι φρίττουν με τις ηθικολογίες στο «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Στη γενναιόδωρη, από καρδιάς συγγνώμη που έδωσε ο Ιησούς στη μοιχαλίδα.

«Ἀνέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται»!

Σαν άνεμος ολόδροσος που εισβάλλει άφραχτος για να καθαρίσει την ανάσα μας και να δώσει νόημα στη φωνή μας, 

σαν μαντάτο που διαβάζεται ολοκαίνουργιο κάθε χρονιά σε σύναξη ανθρώπων που έχουν βάλει στοίχημα υπέρ της ελπίδας,

κάπως έτσι, νομίζω, ηχεί η φράση αυτή του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στη θεία λειτουργία της Ανάστασης. Μεταμεσονύκτια, κατά τα καθιερωμένα: την ώρα που το σκοτάδι αρχίζει να μαραζώνει για να ανατείλει η Κυριακή των Κυριακών, η Κυριακή του Πάσχα! Όχι, βέβαια, πως θα πείραζε αν είναι σε οποιαδήποτε άλλη ώρα του εικοσιτετραώρου. Πάλι τη ρήξη με το σκοτάδι θα αφορά!

Το «Ανέστη Χριστός» δεν χρειάζεται μετάφραση. Η δεύτερη πρόταση όμως ακούγεται κάπως περίεργη στις μέρες μας. Όλοι φυσικά, ακόμη και όσοι δεν νιώθουν άνετα με τα φιλολογικά, καταλαβαίνουν πως μιλά για νίκη της ζωής. Ωστόσο το ρήμα που έχει υιοθετηθεί, το «πολιτεύεται», έχει ένα ιδιαίτερο εύρος. Έχει να κάνει με τον κοινό βίο και τον προσανατολισμό του. «Και ζωή πολιτεύεται» πα’ να πει: «τώρα πια η ζωή κυβερνά». Σαφής αντιδιαστολή προς την δεσποτεία του θανάτου και κάθε λογής θανατίλας, δηλαδή αποσύνθεσης, τυραννίας, αποκλεισμών. 

Π.Νέλλα :Ο Θάνατος του Θεού και η Ανάσταση του ανθρώπου ( Κείμενα για την Ανάσταση από τον ΓΕΡΟΜΟΡΙΑ)

Ο Π.Νέλλας υπήρξε ένας σπουδαίος θεολόγος και ιδρυτής του περιοδικού "Σύναξη".Ακριβώς επειδή τα κείμενα του όπως αυτό , που αναπαράγουμε από την ιστοσελίδα "Αντίφωνο", είναι σημαντικά και μαρτυρούν μια σημαντική θεολογική και θύραθεν παιδεία , αφορούν καίρια καθένα που στοχάζεται για την μοίρα του ανθρώπου.

Παναγιώτης Νέλλας

Ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα ἀπό τά κεντρικά θέματα ὄχι μόνο τῆς σύγχρονης δυτικῆς φιλοσοφίας καί λογοτεχνίας, ἀλλά καί τῆς ἴδιας τῆς θεολογίας. Τά τελευταῖα χρόνια γράφτηκαν χιλιάδες σελίδες σχετικές μ᾽ αὐτό, ἀνέβηκαν ἔργα στό θέατρο, γυρίσθηκαν ταινίες, τό θέμα ξέφυγε ἀπό τά μελετητήρια τῶν εἰδικῶν καί ἀπασχολεῖ τό εὐρύτερο κοινό. Τό σύντομο αὐτό δοκίμιο ἔχει σκοπό νά δώσει, στήν ἀρχή μιά γενική ἐνημέρωση καί μιά ἑρμηνεία γιά τό φαινόμενο, καί νά προσπαθήσει στή συνέχεια, ἀφοῦ τό τοποθετήσει μέ βάση τά ὀρθόδοξα κριτήρια, νά σκιαγραφήσει τή συμβολή, πού θά μποροῦσε νά προσφέρει ἡ Ὀρθοδοξία συμμετέχοντας στή σχετική συζήτηση.

Στό χῶρο τῆς φιλοσοφίας τό θέμα ἀρχίζει μέ τό Nietzsche, γιά τόν ὁποῖο, ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτεται καί ταυτόχρονα εἶναι ταυτόσημος μέ τήν ἀνατροπή ὅλων τῶν ἀξιῶν, ὁλόκληρης τῆς ὑπεραισθητῆς περιοχῆς σύμπαντος τοῦ κόσμου τῶν ἰδεῶν καί τῶν ἰδανικῶν. Μοναδική καί ὕψιστη ἀξία μένει γιά τό Nietzsche ὁ ἄνθρωπος, ὁ ″ὑπεράνθρωπος″: «Ποῦ εἶναι ὁ Θεός;» Γράφει ἤδη στά 1882. «Θά σᾶς τό πῶ ἐγώ. Τόν σκοτώσαμε. Ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε οἱ φονιάδες του... ὁ Θεός εἶναι νεκρός... ὁ Θεός θά μείνει νεκρός. Τί ἄλλο εἶναι οἱ ἐκκλησίες παρά οἱ τάφοι καί τά μνήματα τοῦ Θεοῦ;»

Ὁ Nietzsche στήν ἐποχή του ἀναγκάζεται νά βάλει τά λόγια αὐτά στό στόμα ἑνός τρελοῦ ἀνθρώπου. Ἀλλά ὁ Sartre ἐπαναλαμβάνει μέ πλήρη ἄνεση τό ἴδιο κήρυγμα κατά τήν ἔναρξη τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου, μιλώντας σέ μιά δημόσια συγκέντρωση στή Γενεύη: «Κύριοι, ὁ Θεός πέθανε. Σᾶς ἀναγγέλλω, κύριοι, τό θάνατο τοῦ Θεοῦ.»

Τό τί σημαίνει γιά τήν ἄθεη ὑπαρξιακή φιλοσοφία ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ, μᾶς τό ἀποκαλύπτει μέ ἐνάργεια ἡ ἀντίστοιχη λογοτεχνία. Ἀφοῦ δέν ὑπάρχει Θεός, ἄρα δέν ὑπάρχει παρά ἡ βιολογική ζωή. Μέ διονυσιακή ἀγαλλίαση ὁ Camus ὑμνεῖ στά πρῶτα του ἔργα τό μεγαλεῖο καί τή χαρά αὐτῆς τῆς ζωῆς.τήν ὁμορφιά πού κλείνει μέσα της μιά ζεστή μέρα στήν ἀκροθαλασσιά, μιά χειμωνιάτικη νύχτα, πού ἡ οἰκογένεια εἶναι μαζεμένη γύρω στή φωτιά. Ἀλλά ἡ βιολογική ζωή εἶναι ἡ ″ἐν φθορᾷ ζωή″ καί ὁ ἴδιος ὁ Camus ὅσο προχωρεῖ, ἀνακαλύπτει μέσα στή ζωή τό σαράκι αὐτό τῆς φθορᾶς, πού κλέβει τή χαρά, πού ἀπομυζᾶ τήν οὐσία καί ἀφήνει ἀνούσια καί ἀνόητη τή ζωή, πού δημιουργεῖ μέσα στόν ἄνθρωπο τήν αἴσθηση τοῦ χάους καί τοῦ κενοῦ, πράγμα πού τόσο ἔντονα περιγράφεται στόν «Ξένο», καί πού ὁ Sartre μέ τόση ἐπιτυχία ὀνομάζει στό ὁμόνυμο ἔργο του «Ναυτία».

Ο ΙΠΤΑΜΕΝΟΣ ΠΑΠΑΣ

εναλλακτικός τίτλος:

ΣΠΑΣΤΑ ΚΙ ΟΛΑ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΑΝΑΣΤΑ!

Της Άννυ Λιγνού

Θα σας πω ένα μυστικό. Δηλαδή πολλά μαζεμένα, αλλά θα τα συνδέσετε μόνοι σας.

Στο βίντεο που ακολουθεί στο τέλος του κειμένου (1), βλέπουμε την Πρώτη Ανάσταση του 2020, στον Ναό της Ευαγγελιστρίας Χίου. 

Ο ιερέας που τελεί τη λειτουργία και πετάγεται από την Ωραία Πύλη, χορεύοντας και μοιράζοντας δάφνες είναι ο πατέρας Χριστόφορος Γουρλής.

Ο παπά Χριστόφορος, «αποτελεί περίπτωση μετρημένη στα δάκτυλα που έχει κατανικήσει το χρήμα». -Δανείζομαι τις φράσεις από τον αγαπητό φίλο κ. Σταύρο Μιχαηλίδη (2)-,  «Καλώς ή κακώς οι ιερείς δέχονται φιλοδωρήματα ο παπά Γουρλής εκτελεί με ευλάβεια το λειτούργημά του μέσα και έξω από τον Ναό του και ουαί κι αλίμονο αν επιχειρήσει κάποιος να του προτείνει χρήματα». 

Ο παπά Χριστόφορος είναι ο ιερέας που συνελήφθη χθες μετά την πρωινή θεία λειτουργία (που θα δείτε στο βίντεο), του επιβλήθηκε πρόστιμο 5.000 ευρώ και παραπέμφθηκε να δικαστεί μετά την απολογία του στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χίου επειδή λειτουργούσε το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου αφήνοντας ανοιχτές -όπως πάντα- τις πόρτες του ναού και θεωρήθηκε ότι παραβίασε την πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «περί απαγόρευσης συναθροίσεων για την αποφυγή της διασποράς του κορωνοϊού».

Η εκστατική χαρά της Ανάστασης - Το τραγικό άρρητο κάλλος της Μ. Εβδομάδας!

Η Ανάστασις. Μονή της Χώρας, Κωνσταντινούπολη.

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Ζήσαμε για μια ακόμη εβδομάδα αυτόν τον μεγάλο και ανεπανάληπτο πολιτισμικό, υπαρξιακό, κατανυκτικό και οντολογικό κόσμο της Μεγάλης Εβδομάδας. Επτά συναπτές ημέρες τις οποίες μπορούμε να χαρακτηρίσουμε και ως τραγικές και ίσως τις τραγικότερες που έζησε ποτέ στο σύνολό της η δημιουργία. Ακόμη και ο ίδιος ο Δημιουργός, ο Λόγος που «τα πάντα δι’ αυτού εγένετο», τον Κτίστη, όπως ακούσαμε στα Εγκώμια «Σε τον πάντων Κτίστην…».

Αυτός ουσιαστικά είναι ο πρωταγωνιστής σ’ αυτές τις επτά μικρές, μεγάλες, μέγιστες και τρισμέγιστες καθημερινές τραγωδίες που δι’ ελέου και φόβου ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Ή ακόμη να συμμετέχουμε και εμείς. Δεν πρόκειται για κάτι ξένο, αλλά κάτι στο οποίο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συμμετέχουμε οδυνηρά.

Είναι, λοιπόν, σκοπός των ακολουθιών αυτών η κάθαρση, όπως στην αρχαία τραγωδία;

Είναι αρκετή η κάθαρση στις προσδοκίες των συμμετεχόντων;

Ή ακόμη στον ποιητή μελωδό τους;

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις ακολουθίες αυτές και ως θρησκευτικές όπερες αν δεν ξέραμε πως και οι αρχαίες τραγωδίες είχαν και μουσικά μέρη και χαρακτηριστικά τα οποία έγραφε ο ποιητής. Ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής. Και πράγματι οι ακολουθίες αυτές μοιάζουν με ιδιαίτερα θεατρικά έργα και δρώμενα τα οποία θέλουν να παρουσιάσουν σαν σε μια κλίμακα, μια σκάλα το αποκορύφωμα της ζωής του Θεανθρώπου.

Πασχάλια Σύναξη π. Βασίλειος Γοντικάκης

Ομιλία του Γέροντα, π. Βασιλείου, Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους, μετά την αναστάσιμη Θεία Λειτουργία στην τράπεζα της Μονής (2016).

https://antifono.gr/paschalia-synaxi/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

" Περιμένοντας την Ανάσταση" - Εισαγωγή στο Θείο Δράμα. Ο Χρήστος Γιανναράς αναφέρεται στη Μεγάλη Εβδομάδα. από εκπομπή της ΕΡΤ, δεκαετίας '80

Μια Ανθρωπολογία/Γυναικολογία της Ανάστασης του XC...

Χριστός ανέστη!

Μια Ανθρωπολογία/Γυναικολογία της Ανάστασης του XC...

Του Παναγιώτη Μπούρδαλα

1. Η στενή ομάδα των μαθητριών 

του Ιησού "ούσης οψίας" 

[=όταν ακόμα ήταν το σκοτάδι της νύκτας] 

αντίκρισαν τόσο το κενό μνημείο 

και Άγγελο ως αστραπή, 

αλλά και τον Αναστημένο Ιησού 

ως κηπουρό πρωί πρωί. 

Πήγαν λοιπόν ως Απόστολοι στον Πέτρο  

και τους άλλους δέκα άνδρες μαθητές 

για να απαγγείλουν τα της Ανάστασης. 

Οι γυναίκες λοιπόν είχαν τον πρώτο λόγο. 

2. Σε όλες τις ορθόδοξες εικόνες 

της Ανάστασης 

ο Ιησούς δίνει τα χέρια του στον άνθρωπο για τη δική του πολλαπλή Ανάσταση. 

Και όχι μόνο όταν είναι βιολογικά νεκρός, αλλά και όταν είναι βιολογικά ζωντανός, αλλά πνευματικά νεκρός. 

Είτε λοιπόν το ένα χέρι κρατά άνδρα 

και το άλλο γυναίκα ισότιμα, 

είτε κρατά άνδρα 

σύμβολο του συλλογικού Αδάμ 

και όχι του κυρίαρχου αρσενικού, 

όπως θέλουν πολλοί. 

Λόγος στο Πάσχα Άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ποιός είναι ο σκοπός της πίστεως; Η σωτηρία της ψυχής.

 Ποιος είναι ό καρπός της πίστεως; Η σωτηρία της ψυχής. 

Επομένως, δεν προσκολλώμεθα στην πίστη για την πίστη, αλλά για τη σωτηρία των ψυχών μας. Κανείς δεν ταξιδεύει χάριν του δρόμου, αλλά επειδή κάποιος ή κάτι τον περιμένει στην άλλη άκρη του δρόμου. Κανείς δεν πετάει ένα σχοινί στο νερό, μέσα στο οποίο κάποιος πνίγεται, χάριν του σχοινιού αλλά χάριν εκείνου ο οποίος πνίγεται. Ο Θεός μας έδωσε την πίστη σαν ένα δρόμο, στο τέλος του οποίου οι ταξιδιώτες θα λάβουν τη σωτηρία των ψυχών τους. Ο Θεός εξέτεινε την πίστη σαν ένα σχοινί σ’ εμάς, οι οποίοι πνιγόμαστε στα μαύρα νερά της αμαρτίας, της άγνοιας και των παθών, ώστε με τη βοήθεια της πίστεως να σώσουμε τις ζωές μας.


Αυτός είναι ο σκοπός της πίστεως. Όποιος γνωρίζει την αξία της ανθρώπινης ψυχής, πρέπει να παραδεχθεί ότι δεν υπάρχει στον κόσμο τίποτε πιο απαραίτητο ή πιο ωφέλιμο από την πίστη. Ένας έμπορος που μεταφέρει πολύτιμους λίθους σ’ ένα πήλινο σκεύος, συντηρεί επιμελώς το σκεύος και το διαφυλάσσει, το κρύβει και το επιτηρεί. Μήπως ο έμπορος μεριμνά και επιβλέπει με τόση φροντίδα το σκεύος, χάριν του σκεύους; Όχι, φροντίζει για τους πολύτιμους λίθους που αυτό περιέχει.

Όλος ο επίγειος βίος μας είναι σαν ένα πήλινο σκεύος στο οποίο κρύβεται ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Αυτός ο ανεκτίμητος θησαυρός είναι η ψυχή μας! Ένα σκεύος είναι κάτι ευτελές, αλλά ένας θησαυρός είναι πολύτιμος. Πρέπει να έχει κανείς πίστη, πρώτον στην ανθρώπινη ψυχή· δεύτερον, στη μέλλουσα λάμψη και ένδοξη ζωή της ψυχής στη Βασι­λεία του Θεού· τρίτον στον Ζωντανό Θεό που προσκαρτερεί την επιστροφή της ψυχής, την οποία Εκείνος μάς έδωσε· τέταρτον, στην πιθανότητα μία ψυχή να χαθεί στη δίνη αυτού του κόσμου. Όποιος έχει πίστη στα τέσσερα αυτά στοιχεία θα γνωρίζει πώς να προστατεύσει την ψυχή του κι επιπλέον θα γνωρίζει ότι η σωτηρία της ψυχής του είναι το τέλος του δρόμου του – ο σκοπός της πίστεώς του, ο καρπός της ζωής του, ο σκοπός της υπάρξεώς του επάνω στη γη, και η δικαί­ωση όλων των βασάνων του.

ΠΩΣ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αν αφαιρέσουμε από τη Μεγάλη Εβδομάδα τη νοσταλγία, τα έθιμα, την ανοιξιάτικη συγκίνηση και το πολιτισμικό περίβλημα, τι απομένει;

Τι σημαίνουν τα Πάθη, η θυσία και κυρίως η Ανάσταση για έναν σημερινό άνθρωπο;

Μιλάμε για κάτι πραγματικό, που αφορά την ύπαρξη και τη ζωή, ή για ψιλά σύμβολα που απλώς μας βοηθούν να αντέχουμε;

Εύη Βουλγαράκη, Δημήτρης Αρκάδας και Βασίλης Ξυδιάς,

συζητάμε με τον Παντελή Σαββίδη

στην εκπομπή «Πρίσμα»

της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης tv100

Μεταδόθηκε Μεγ. Τετάρτη 8 Απριλίου 2026.

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου: Γολγοθάς, η ρήξη με το μηδέν

Πριν τον Γολγοθά ο Χριστός είχε πετάξει έξω από το ναό τους χρηματιστές (Ματθ. 21: 12-13), μετά τον Γολγοθά είχε να πετάξει τη σκλαβιά έξω από την ανθρώπινη ζωή

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

09/04/2026

Καθαυτόν ο Γολγοθάς σημαίνει ανηφόρα προς το μηδέν. Σημαίνει ότι μαζεύεις όλη σου τη δύναμη για να σηκώσεις το ένα σου γόνατο, κατόπιν το άλλο γόνατο, ξανά το πρώτο, και πάει λέγοντας, αλλά προς τι; Μαρτυρικός δρόμος, προς μαρτυρικό εκμηδενισμό. Η μαστίγωση καθοδόν είναι ανυπόφορη, το βάρος του σταυρού συντριπτικό, κι όμως, το πιο αβάσταχτο στην υπόθεση του Γολγοθά είναι μάλλον κάτι άλλο: Η εγκατάλειψη! Λεπτό με λεπτό, θα στραγγίξεις από τις δυνάμεις σου, γιατί απομένεις ολομόναχος, εσύ και τα σωθικά σου. Στον Γολγοθά η εξουσία και οι δωσίλογοί της (πολιτικά και θρησκευτικά αποβράσματα σε αγαστή διαπλοκή) λυσσομανούν να ξεκάνουν τον άνθρωπο, να τον σύρουν, δηλαδή, σε κατάσταση μη-ανθρώπινη: στον απόλυτο ατομισμό. Σε κανονικές συνθήκες ο άνθρωπος δεν είναι μονάχα τα χημικά στοιχεία που τον απαρτίζουν. Είναι οι σχέσεις του, και οι άλλοι είναι όροι της ύπαρξής του – όχι ψιμύθια πάνω σ’ αυτήν. Στον Γολγοθά, λοιπόν, σε υψώνουν έτσι που να σπάσουν όλοι σου οι δεσμοί: να μη μπορείς να αγγίξεις τίποτα, να μη μπορεί να σε αγγίξει κανένας. Ανάμεσα σε σένα και στους άλλους το ύψος, αλλά όχι μόνο. Κρατά μακριά σου τους φίλους ο τρόμος, τους σώφρονες το κέρδος, τους αξιοπρεπείς ο νόμος.

Αυτά, όσον αφορά τον Γολγοθά δίχως Χριστό. Με τον Χριστό, όμως, τη Μεγάλη Πέμπτη της Σταύρωσης έρχεται η ανατροπή. Ο Γολγοθάς αποκτά ενδοχώρα, την οποίαν δεν την έχει από μόνος του. Εκεί που Γολγοθάς σημαίνει ανηφόρα προς το μηδέν, ακριβώς εκεί ο Χριστός ανοίγει ορίζοντες απεριόριστους. Είναι μια ενδοχώρα που δεν προκύπτει αυτόματα, αλλά δημιουργείται με την θυσιαστική δράση. Ο Χριστός δεν βρίσκεται στον Γολγοθά από ατύχημα, αλλά ηθελημένα, προχωρώντας σε μια κορυφαία πράξη αγάπης και αλληλεγγύης. Σταυρώνεται για χάρη των οδυνομένων, κάνει ζωή του την αφτιασίδωτη ζωή των ανθρώπων (το περιθώριο, την αδικία, το παράλογο, τον πόνο, τον θάνατο), ακριβώς για να μην αφήσει όλη αυτή την τυραννία (το περιθώριο, την αδικία, το παράλογο, τον πόνο, τον θάνατο) να είναι το ανίκητο τέρμα, το αδηφάγο μηδέν που ακυρώνει κάθε καλό και κάθε ομορφιά…

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (2)

από το μπλογκάκι της τάξης μας

Η Μεγάλη Πέμπτη είναι ημέρα όπου κρεμάται επί ξύλου ο Ιησούς Ναζωραίος, ο βασιλεύς των Ιουδαίων, οι σταγόνες από το αίμα του φωτίζουν τη γη και τα λουλούδια της αγάπης, της θυσίας και της ειρήνης φυτρώνουν! 

Μα αυτή εξάλλου είναι η βασιλεία του Θεού!

ΚΑΘΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΈΜΠΤΗ ξημερώνει μία πολύ σημαντική μέρα για ολόκληρη τη χριστιανοσύνη, δύο βασικά γεγονότα χαρακτηρίζουν τις ιερές ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Πέμπτης: Ο Μυστικός Δείπνος του Κυρίου με τους μαθητές Του και η προδοσία του Ιούδα.

Ο Χριστός, όταν βρισκόταν στη Βηθανία με τους μαθητές Του θέλησε να φάνε και γιορτάσουν για τελευταίο βράδυ όλοι μαζί.

Πραγματικά συγκεντρώθηκαν οι δώδεκα μαθητές. Τότε ο Ιησούς γύρισε και τους είπε: «Ένας από σας σήμερα θα με προδώσει» Οι μαθητές ανησύχησαν και άρχισαν με αγωνία να τον ρωτούν. Τότε ο Ιησούς τους ανακοίνωσε ότι ο Υιός του ανθρώπου προχωρεί προς το λυτρωτικό θάνατο, σύμφωνα με τις προφητείες που έχουν γραφτεί γι΄ Αυτόν. Οι μαθητές αναρωτιόνταν τι να συνέβαινε.

Ο Διδάσκαλος πήρε στα χέρια του τον άρτο, δοξολόγησε τον Ουράνιο Πατέρα, έκοψε τον άρτο σε κομμάτια και τον μοίρασε στους μαθητές λέγοντας: 

«Λάβετε φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου». 

 Πήρε μετά το ποτήρι με το κρασί, ευχαρίστησε τον Πατέρα, έδωσε πάλι στους μαθητές λέγοντάς τους: 

«Τούτο είναι το αίμα μου, με το οποίο επικυρώνεται η νέα διαθήκη και το οποίο χύνεται για τη Σωτηρία πολλών»

...εκεί όπου ο χρόνος έπαψε να λειτουργεί, δεν υπάρχει κενό, αλλά σχέση που επιμένει.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Υπάρχει κάτι που ίσως δεν μας είπαν ποτέ, ή ίσως δεν μπορούσαμε τότε να το ακούσουμε, όταν ο θάνατος μπήκε στη ζωή μας: ότι δεν είναι απλώς ένα τέλος, αλλά μια αποκάλυψη. 

Όχι με την έννοια της εξήγησης — καμία εξήγηση δεν αντέχει εδώ — αλλά με την έννοια της απογύμνωσης. 

Ο θάνατος δεν σου πήρε μόνο έναν άνθρωπο. 

Σου αφαίρεσε τον ίδιο τον χρόνο όπως τον ήξερες. 

Και αυτό είναι που σε αποσυντονίζει τόσο βαθιά. 

Γιατί μέχρι τότε ζούσες μέσα σε μια σιωπηρή συμφωνία: ότι τα πράγματα συνεχίζονται, ότι υπάρχει ένα «μετά», ότι οι μέρες έχουν μια εσωτερική συνέχεια που, όσο κι αν πονά, σε κρατά όρθιο.

Όταν εκείνος έφυγε, αυτή η συμφωνία διαλύθηκε. 

Όχι επειδή ο χρόνος σταμάτησε αντικειμενικά, αλλά επειδή σου αποκαλύφθηκε κάτι που δεν ήξερες πως υπήρχε: ότι ο χρόνος, όπως τον ζούσες, ήταν εύθραυστος. 

Από τότε, το πριν και το μετά δεν λειτουργούν όπως παλιά. Το παρελθόν εισβάλλει απρόσκλητο στο παρόν, το παρόν παγώνει, το μέλλον χάνει τη βαρύτητά του. Και εσύ ίσως αναρωτιέσαι αν αυτό που ζεις είναι σύγχυση. 

Δεν είναι. 

Είναι η φυσική συνέπεια μιας ζωής που έμαθε ξαφνικά ότι δεν στηρίζεται σε ημερολόγια, αλλά σε δεσμούς.

Ίσως έτσι εξηγείται γιατί το πένθος σου δεν υπακούει σε καμία λογική διάρκειας. Όταν έχασες τον άνθρωπό σου, δεν έχασες μόνο ένα πρόσωπο. Έχασες τον κοινό σας χρόνο. Έχασες ένα μέλλον που είχε ήδη αρχίσει να υπάρχει μέσα σου. 

Ανάσταση στην ποίηση του Διονυσίου Σολωμού

από Μαντώ Μαλάμου

Η Διδάκτωρ Φιλολογίας Μαντώ Μαλάμου συζητά με τον Κώστα Παππά στον Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος για το αναστάσιμο βίωμα στην ποίηση του Διονυσίου Σολωμού στο πλαίσιο του Αφιερώματος του 89,5 FM " Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ" που πραγματοποιήθηκε κατά την εβδομάδα της Διακαινησίμου τον Απρίλιο του 2025.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/cmwAwxO4ZYA?si=5FgY-upqCKTkH_JL
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

«Καμπάνες αναστάσιμες χτυπούν αλαργινά» – μα πολύ αλαργινά

*Θεόδωρος Παντούλας

Εφ. Καθημερινή 20.04.2025 

Μια ομολογημένη δυσκολία δεν είναι λιγότερο δυσκολία – είναι μοιρασμένη ωστόσο και δεν σε πλακώνει το βάρος της. Γι’ αυτό και ξεθαρρεύω να ομολογήσω ότι οι μέρες που προηγούνται κι έπονται της Λαμπρής με στενεύουν. Με στενεύει ο συγκρατημένος (από καθωσπρεπισμό, μη μας πούνε και θεούσους) συναισθηματισμός της Μεγάλης Εβδομάδας και η τσουρούτικη μεταπασχαλινή ξεφάντωση.

Οσοι πασχίζουμε, λίγο ή περισσότερο, να είμαστε Χριστιανοί φαινόμαστε, πώς να το πω, μπόσικοι. Είμαστε αλαφιασμένοι από τις σκοτούρες του βιοπορισμού και φαρμακωμένοι από τις ακάλυπτες επιταγές του κυρίαρχου καταναλωτικού ηδονισμού. Είναι σχεδόν εθιμικός ο ξώφαλτσος εκκλησιασμός μας και περίπου εξαναγκασμός το πλαδαρό γλεντοκόπι μας. Δεν αντέχουμε την ευαγγελική προτροπή να ξεβολευτούμε, να τα εκποιήσουμε όλα και να αξιωθούμε τον πολύτιμο μαργαρίτη. Γι’ αυτό και δεν νεκροστολίζουμε αυτοπροσώπως τον Χριστό – με απευθείας ανάθεση στο πλησιέστερο ανθοπωλείο γίνεται ο Επιτάφιος. Και στην Ανάσταση, κομψευόμενοι πάντα, παρά πέντε προσερχόμαστε «για το καλό» και τις κροτίδες, ενώ και πέντε κουταλιάζουμε τη μαγειρίτσα! 

Και την επομένη, το ίδιο άγευστοι, ρευόμαστε την κατασπάραξη του αμνού! Στην πραγματικότητα άδειοι από νόημα δεν μετέχουμε σε γιορτινή σύναξη αλλά σε επετειακό τσιμπούσι. Σε όλα αυτά νομίζω ότι δεν υπάρχει Χριστός. Δεν υπάρχει όμως ούτε η λαχτάρα του. Είμαστε χλιαροί και στον απελπισμό μας – ούτε καν Θωμάδες που αιτούνται πειστήρια. Μένουμε ανυποψίαστοι της δυνατότητας να απελευθερωθεί η ύπαρξή μας από τους καταναγκασμούς της βιολογίας. Ενδίδουμε αμαχητί στην ευκολία των συμβάσεων που με θρασύτητα ονομάζουμε «παράδοση», ενώ δεν είναι παρά ο διασυρμός της σε φολκλόρ.

Στέλιος Κούκος: Μια αναστάσιμη συγκίνηση ή κραταιοί αναστάσιμοι άρχοντες!

Η Ανάστασις. Άγιος Λουκάς, ψηφιδωτό.

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Με συγκίνησε ιδιαίτερα ένα μήνυμα που έλαβα λίγες ώρες πριν την Ανάσταση από φίλο.

Μέσα από το μήνυμα αυτό και ιδιαίτερα από ένα κείμενο το οποίο μου επισύναψε αναδυόταν η αφανής Ελλάδα, η καλή καγαθή Ελλάδα της πνευματικής προσπάθειας η οποία συνήθως εκδηλώνεται μέσα από ανθρώπους που προέρχονται από λαϊκά στρώματα. (Και εκεί να δεις αρχοντιά)!

Άνθρωποι, οι περισσότεροι ολιγογράμματοι οι οποίοι μετατρέπονται θαυμαστοί επιστήμονες της πνευματικής ζωής και περιπέτειας, ψυχολόγοι και ψυχογνώστες, γιατροί ψυχών -και των πιο «διαταραγμένων» ακόμη.

Δικοί τους «τρόφιμοι» είναι πολλές φορές και άνθρωποι οι οποίοι ήταν παραδομένοι αμαχητί στην πιο άγονη, μάταιη και πλαδαρή καθημερινότητα και ξαφνικά αφινιδιάστηκαν από την παρουσία των σοφών αυτών πνευματικών μαχητών και «διαμεσολαβητών» μέσα τους.

Όχι πλάι τους! Μέσα τους! Γιατί τους κοίταξαν βαθιά στην ψυχή και ανάλογα τους κατεύθυναν για να δουν και εκείνοι. Μάλλον, ως ασφαλείς καθοδηγητές τους οδήγησαν να ψάξουν οι ίδιοι την πύλη που οδηγεί στην καρδιά τους. Γιατί η ίδια πύλη οδηγεί στον Θεό, όπως αναφέρει η κορυφή των κορυφών των νηπτικών αββάς Ισαάκ ο Σύρος.

Την ίδια ώρα οι σοφοί αυτοί καρδιογνώστες και ψυχογνώστες, άγνωστο πώς αλλά σίγουρα, εμφανίζονται, ενίοτε, και ως πανεπιστήμονες με γνώσεις πέραν από τις τελευταίες κατακτήσεις των επιστημών. Και έτσι βρίσκονται μπροστά από τους επιστήμονες συνομιλητές τους αιφνιδιάζοντάς τους κι αυτούς! Ένα παράδοξο Πάσχα!

Μια άλλη μετάβαση εκεί που λειτουργεί το θαύμα!

Γι’ αυτό ακραιφνείς επιστήμονες και πανεπιστημιακοί φωστήρες τους υποκλίνονται και σχίζουν τα πτυχία τους. Σαν να λένε ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης, αφού αυτοί διά της «άγνοιας» και απροσπάθειας έφτασαν στην υπέρτερη και πλήρη γνώση. Τα παραδείγματα πολλά…

Όμως, οι σοφοί πνευματικοί αυτοί ταγοί, άρχοντες και μεστοί άλλης γνώσης και επιστήμης, κανέναν δεν απελπίζουν στην εκτέλεση της επιστημονικής του «ματαιότητας», προσπάθειας, έρευνας, του διακονήματός τους. Ο καθένας εκεί που ετάχθη! Φτάνει η αγωνία και η εργασία τους να αποτελούν προσπάθεια συνδρομής και εξυπηρέτηση των συνανθρώπων τους. Και όχι προσπάθεια αυτοπροβολής και παντοειδούς καταδυνάστευσης, καταδολίευσης και κατεκμετάλλευσης τους.

Συνέχεια εδώ:

https://www.pemptousia.gr/2025/04/mia-anastasimi-sygkinisi-i-krataioi-anastasimoi-archontes/

Πάντα οι άλλοι θα είμαστε...και όσο δεν το αποδεχόμαστε,τόσο η συλλογική μας οδύνη θα βαθαίνει .

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Χθες το βράδυ, καθόμουν σε ένα εστιατόριο της γειτονιάς. Κρατούσα ακόμη το πιρούνι στο χέρι όταν την είδα να περνάει. Μια μεσήλικη γυναίκα, αδύνατη, μαυροντυμένη, με εκείνο το βλέμμα που έχει εγκαταλείψει από καιρό την ελπίδα, αλλά όχι την αξιοπρέπεια. Στάθηκε διστακτικά, σαν να ζύγιζε αν θα απευθυνθεί σε κάποιο τραπέζι. Πριν προλάβω να βάλω το χέρι στην τσέπη, η κυρία στο διπλανό τραπέζι γλίστρησε τον ψίθυρό της μέσα στο αυτί μου: «Μην της δίνετε. Δεν έχει ανάγκη. Αν της δώσετε, θα έρχεται συνέχεια. Το έχει ξανακάνει. Ζητάει και φαγητά…»

Και εγώ δεν έδωσα.

Ένα μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο “όχι” – όχι με το στόμα, αλλά με το χέρι που έμεινε μέσα στην τσέπη, με το βλέμμα που αποσύρθηκε, με την καρδιά που σκλήρυνε για μια στιγμή – αλλά αρκετό για να γείρει το ζύγι της ζωής λίγο προς τον θάνατο.

Το πρωί, έβλεπα έναν μοναχό μακρυά από την μονή της μετανοίας του, σε μια σύναξη της πόλης, αποτυπωμένη  βέβαια στο YouTube, με σταθερή φωνή να λέει : «Οι περισσότεροι που γυρνούν στο δρόμο έτσι ξέρουμε δεν έχουν ανάγκη πραγματική. Ζουν από αυτό. Είναι συνήθεια». 

Και αναπαύτηκα. Σαν να επιβεβαιώθηκε η επιλογή μου, ο μικρός ενδοιασμός να πάρει την ετικέτα του “ορθολογικού διακρίσεως”.

Και τώρα, το απόγευμα, καθώς επιστρέφω από τα τελευταία ψώνια για το πασχαλινό τραπέζι, τη βλέπω. Ξαπλωμένη στο πεζοδρόμιο. Νεκρή. Από πάνω της δυο άνθρωποι, σκυμμένοι, βεβαιώνουν τον θάνατο.

Δεν πρόλαβα να ρωτήσω το όνομά της. Δεν πρόλαβα να της πω: “Δεν ξέρω αν έχεις ανάγκη, αλλά εγώ έχω την ανάγκη να σου δώσω κάτι.”

Δεν πρόλαβα να την κοιτάξω καλά, να διακρίνω αν έμοιαζε περισσότερο με εμένα ή με κάποια μορφή του Χριστού. Ίσως γιατί μοιάζει τόσο η μια με την άλλη.

__ ...«Καλή Ανάσταση», εν Χριστώ αδελφοί!... _

    Από Νίκος Σταθόπουλος 

"ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΕΙ συνωμοτικά το Πάσχα...

...απεχθάνονται οτιδήποτε συντηρεί τις αξίες της συλλογικότητας και «προτείνει» αγαπητικές στάσεις ζωής με κέντρο την ηθική της δοτικότητας...

...μισούν το «θανάτω θάνατον πατήσας» γιατί εστιάζει τον Αγώνα στο εσωτερικό της πονεμένης καρδιάς, και όχι στη «μανία αιωνιότητας» που είναι πλέον το πιο κερδοφόρο επενδυτικό πεδίο και το πιο δραστικό κόλπο χειραγώγησης...

...χλευάζουν τους πιστούς με το «φιλί της αγάπης» και το «Άγιον Φως», γιατί θέλουν πελατεία στους διάφορους ψυχοθεραπευτές και γιατί η ουσιώδης πίστη στο «Άγιον Φως» κατεβάζει τον διακόπτη στις βιτρίνες της εμπορευματικής αλλοτρίωσης...

...ξελυσσάνε με το στεντόρειο συλλογικό «Χριστός Ανέστη», γιατί είναι το οριακό σημείο της ελεύθερης βούλησης όπου ένας Συνειδητοποιημένος Λαός εγκολπώνεται τον Δοτικό Θεό ως συμπαντική διακήρυξη της δικής του ριζικής άρνησης να πεθάνει σαν σύνηθες μόριο σκόνης που το άγουν και φέρουν στα νιτερέσα τους οι έμποροι και οι τύραννοι...