Οδοιπορικό στη φυσική & πνευματική κληρονομιά του Άγιου Όρους μέσα από τα λόγια σύγχρονων μορφών του

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/aFUJhBW8_-Q?si=p8hK5pkwpxzYcQf8

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Από την αυτοθεμελίωση στη μετοχή: η κολλυβαδική ανασύσταση της ύπαρξης

από Πέτρος Φαραντάκης

 Το λεγόμενο κολλυβαδικό κίνημα συνιστά ένα από τα πλέον ιδιότυπα και γόνιμα πνευματικά φαινόμενα του ύστερου ορθόδοξου κόσμου, το οποίο αναπτύχθηκε κυρίως στον χώρο του Αγίου Όρους κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα. Συνδέεται με εξέχουσες μορφές όπως είναι ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Μακάριος Νοταράς και ο Αθανάσιος ο Πάριος, και εμφανίζεται αρχικά ως ένα κίνημα επιστροφής στην αυθεντικότητα της εκκλησιαστικής ζωής: στην επαναφορά της συχνής θείας κοινωνίας, την πιστή τήρηση της λειτουργικής παράδοσης και την αναβίωση της πατερικής εμπειρίας. Ωστόσο, μια βαθύτερη ανάγνωση αποκαλύπτει ότι η σημασία του δεν εξαντλείται σε έναν απλό λειτουργικό «συντηρητισμό», αλλά αγγίζει θεμελιώδη ζητήματα που σχετίζονται με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Στον πυρήνα του κινήματος αναδύεται μια έντονα βιωματική αντίληψη της πίστης, κατά την οποία το θρησκευτικό γεγονός δεν είναι εξωτερική συμμόρφωση αλλά εσωτερική μεταμόρφωση. Η επισήμανση της μνήμης του θανάτου - όπως αυτή εκφράζεται και μέσα από τη διαμάχη για τα μνημόσυνα - λειτουργεί όχι απλώς ως ηθική υπενθύμιση, αλλά ως οντολογικό γεγονός που αναγκάζει τον άνθρωπο να αναμετρηθεί με το πεπερασμένο της ύπαρξής του. Μέσα σε αυτή την προοπτική, η άσκηση δεν νοείται ως καταναγκασμός, αλλά ως ελεύθερη πράξη αυτοκαθορισμού, ενώ η μετάνοια βοηθά τον άνθρωπο να γίνει ο αληθινός εαυτός του. Καλείται να εγκαταλείψει την επιφανειακή, κοινωνικά επιβαλλόμενη ταυτότητα και να εισέλθει σε μια αλήθεια που αφορά το είναι του.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

" Περιμένοντας την Ανάσταση" - Εισαγωγή στο Θείο Δράμα. Ο Χρήστος Γιανναράς αναφέρεται στη Μεγάλη Εβδομάδα. από εκπομπή της ΕΡΤ, δεκαετίας '80

Λένη Ζάχαρη, Οδοιπορικό στη Μεγάλη Εβδομάδα, Μεγάλη Τετάρτη

Μεγάλη Τετάρτη

«Ο Χριστός εχάθη»

«Πρόσφυγας της Τετάρτης προς την Πέμπτη. Δεν θα μάθει ποτέ τίποτα. Κι όμως. Κάποιος, πιο τρομαγμένος, ξέρω, αδιάκοπα, κρύβει σημάδια και μισά μηνύματα. Ανέλπιδα. Καθώς τον πηγαίνουν για θάνατο. Ή, για γέννηση.

Κάποτε νυχτώνει στ’ αλήθεια.

Απλώνει το μαύρο στις φλέβες. Τότε

Για λίγο, από σφυγμό σε σφυγμό

Γράφονται και σβήνουν

Παλιοί στίχοι θαμποί

Χωρίς λόγο, χωρίς λόγια πια

Σαν μουσική στον καθρέφτη, σαν

Τεθλιμμένοι συγγενείς.»

«Καρτ ποστάλ 14» Π. Παμπούδη

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ: Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα (Λουκ. 7,47), που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με πολύτιμο μύρο και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματα της, καθώς μετανόησε ειλικρινά.

Η τιμή του μύρου ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια και γι’ αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς.

Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, επισημαίνοντας ότι τον προετοιμάζει για την ταφή του. Άλλωστε, είπε στους μαθητές, “εμένα θα με έχετε για λίγο ακόμα κοντά σας, τους φτωχούς θα τους βοηθάτε καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής σας”. Ο Ιούδας αποχώρησε δυσαρεστημένος και πήγε στους Αρχιερείς, όπου και διαπραγματεύτηκε την παράδοση του Διδασκάλου του έναντι 30 αργυρίων.

Η υμνογραφική παράδοση συγκρίνει την μετάνοια της πόρνης με το φοβερό ολίσθημα του Ιούδα και παραλληλίζει τις δύο ψυχικές καταστάσεις.

Η πόρνη ελευθερώνεται από την αμαρτία και μετανοεί, ενώ ο Ιούδας αιχμαλωτίζεται από τη φιλαργυρία και αποχωρίζεται απ’ το Θεό.

Ο ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

Κάθε Μεγάλη Τετάρτη, πριν από την Τελετή του Νιπτήρος, που είναι και ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης, τελείται σε όλες τις εκκλησίες το Ιερό Ευχέλαιο, μια εξαιρετικά σημαντική για την Εκκλησία ακολουθία

Αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας, που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και άλειψε τα πόδια του με μύρο, είναι η Μεγάλη Τετάρτη, με το Ιερό Ευχέλαιο να τελείται.

Το πρωί τελείται o εσπερινός της Μεγάλης Τετάρτης και Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Το απόγευμα γίνεται η Ακολουθία του Ευχελαίου και η Τελετή του Νιπτήρος που είναι και ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης που αναφέρεται σε τέσσερα γεγονότα.

Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Ιησού Χριστό, τον Μυστικό Δείπνο, την Προσευχή του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών και την προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή των Παθών του Χριστού.

ΥΜΝΟΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ | ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

*

Εισαγωγή-ανθολόγηση-σχόλια ΗΛΙΑΣ ΜΑΛΕΒΙΤΗΣ

~.~

Ύμνοι της Μεγάλης Εβδομάδας

Αποδόσεις του Ιγνάτιου Σακαλή

Το εισαγωγικό σημείωμα του αφιερώματος ΕΔΩ

~•~

Μεγάλη Δευτέρα

Τὸν Νυμφίον, ἀδελφοί…

Στὸ Νυμφίο, ἀδελφοί μου,
τὴν ἀγάπη μας ὅλη.
Τὰ κεριὰ τῆς ψυχῆς μας
στολισμένα, λαμπρά.
Φωτεινὲς οἱ ἀρετές μας
ὁλοκάθαρη ἡ πίστη,
γιὰ νὰ μποῦμε μαζί του
στὸ γιορτάσι τοῦ γάμου,
μὲ τὶς φρόνιμες ὅμοιοι
τοῦ Χριστοῦ τὶς παρθένες.
Ὁ Νυμφίος χαρίζει
σὰ θεὸς πλούσιο δῶρο,
τὸ στεφάνι τ᾽ ἀμάραντο
σ᾽ ὅσους νικοῦνε.

Τὸν Νυμφίον ἀδελφοὶ ἀγαπήσωμεν,
τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν εὐτρεπίσωμεν,
ἐν ἀρεταῖς ἐκλάμποντες καὶ πίστει ὀρθῇ,
ἵνα ὡς αἱ φρόνιμοι, τοῦ Κυρίου παρθένοι,
ἕτοιμοι εἰσέλθωμεν, σὺν αὐτῷ εἰς τοὺς γάμους·
ὁ γὰρ Νυμφίος δῶρον ὡς Θεός,
πᾶσι παρέχει τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

Φώτη Κόντογλου: "Η Υμνολογία του Σταυρού - Η γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως"

Για να καταλάβει κανείς καλύτερα τα όσα λέει ο Κόντογλου στην αρχή του σημερινού άρθρου θα πρέπει να σημειώσει ότι έχει γραφτεί το 1959. Την εποχή δηλαδή που ο πόλεμος εναντίον του έχει φτάσει στην κορύφωσή του. Γιατί; Το εξηγεί καλύτερα απ’ όλους ο ίδιος στο κείμενό του.

 Εκείνο που δεν αναφέρει είναι ότι ο πόλεμος αυτός προέρχεται από τους πάντες: Από την Εκκλησία, από τους μαθητές του, από την πνευματική ηγεσία (χαρακτηριστική περίπτωση η Καπνικαρέα), από νεωτεριστές θεολόγους, από καλοθελητές, από αυτοαποκαλούμενους «ειδήμονες» και κριτικούς – από παντού. Σε όλους αυτούς ο Κόντογλου απαντά με το άρθρο του, που δεν είναι και το μόνο. Το ποιος βρισκόταν «εν δικαίω» και ποιος «εν αδίκω» επαφίεται στην κρίση του αναγνώστη. 

"Η Υμνολογία του Σταυρού -

Η γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως"

Από άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 13/9/1959

Η γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως είναι γιορτή μεγάλη και επιφανής. Κι επειδή οι ύμνοι που ψέλνουνε σ’ αυτή είναι από τα πλέον μυρίπνοα άνθη της υμνογραφίας μας, θέλω να μιλήσω σήμερα γι’ αυτούς.

Ναι! Δε θα πάψω ποτέ όσο είμαι ζωντανός να λέγω θαρρετά αυτό που αισθάνομαι για τα πατροπαράδοτα της φυλής μου κι ας με πικραίνουνε κάποιοι άνθρωποι που δε θέλουνε τα δικά μας γιατί τρέμουν μήπως και τους πούνε χωριάτες.  

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός»

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα.

Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας.

Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε... ἕνα λάθος. Ἡ ὀρθόδοξος ἀγωγὴ τῆς θεώσεως κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως. Ἡ ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως ἢ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς θεώσεως, εἶναι ἀνθρωποκεντρική, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχη θρησκευτικὸ χαρακτῆρα, δὲν διαφέρει οὐσιωδῶς ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ἀγωγὲς τῶν ἀθέων οὑμανισμῶν, δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ οὔτε λειτουργική, δὲν ἀναδεικνύει θεωμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ «καθώς - πρέπει» μικροαστοὺς χριστιανούς, βασίζεται στὴν ἀνθρωπίνη ἠθικὴ δραστηριότητα καὶ ὄχι στὴν ἐνέργεια τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξάγει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό, δὲν τοῦ παρέχει τὴν ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, δὲν τοῦ μεταδίδει τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν τὸν βοηθεῖ νὰ προχωρήση στὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Για την ασκητική της μεταξύ μας αγάπης

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Για την ασκητική της μεταξύ μας αγάπης ομιλία στην Σύναξη Δουρούτης, Πανεπιστημίου Ιωαννίνων την Τετάρτη 3 Μαρτίου.

Aυτοκτονία, Howard Storm, Nτοστογιέφσκυ, Άγιος Μάξιμος, ασκητική, γυναίκα, Μοιχαλίδα, Πόλεμος, συναίσθημα, υπερηφάνια, φθόνος, φιλαυτία

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/jpNlO4u6T48?is=s9ovmovYHrMZrKBk
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τι συμβολίζει ο μοναχός όταν χτυπά το μοναστηριακό σήμαντρο; - Ποιά η θεολογική σημασία της καμπάνας;

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για να διαβάσετε την ανάρτηση...

Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, «Η Εκκλησία και ο κόσμος»

  – Το τελευταίο κείμενο ομιλίας του αείμνηστου ιεράρχη και θεολόγου († 2 Φεβρουαρίου 2023), την οποία ανέγνωσε ο Μητροπολίτης Περιστερίου σε εκδήλωση για τους Τρεις Ιεράρχες στις 30 Ιανουαρίου 2023 

«Η μελέτη του έργου των Τριών Ιεραρχών μάς οδηγεί σε ωρισμένα συμπεράσματα για τη θέση της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Τρεις Ιεράρχες, που τιμούμε σήμερα, επέδρασαν βαθύτατα στον πολιτισμό της εποχής τους και ευρύτερα. Ιδιαίτερα επέδρασαν στον λεγόμενο Βυζαντινό πολιτισμό και στον πολιτισμό των λαών που ανήκουν στην πλειονότητά τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Χαρακτηριστικά της επιδράσεως αυτής είναι όχι μόνον ο σεβασμός προς την Εκκλησία και τους λειτουργούς της, ο οποίος ποτέ δεν επηρεάστηκε στο παρελθόν –ίσως ακόμα και σήμερα– από την αναξιότητα των επί μέρους προσώπων (με μια θαυμαστή διάκριση οι Ορθόδοξοι πάντοτε ξεχώριζαν το συγκεκριμένο πρόσωπο από εκείνο στο οποίο παρέπεμπε, έτσι ώστε να μη διαταραχθεί η τιμή προς το πρωτότυπο εξ αιτίας των τυχόν ελαττωμάτων της εικόνας…). Στον κοινωνικό χώρο, η Εκκλησία μετέφερε τον Κοινοτισμό στην οργάνωση της δημόσιας ζωής, ενισχύοντας έτσι το πνεύμα της «δημοκρατίας» στη γνήσια της έκφραση. Δημιούργησε επίσης ένα ανθρώπινο ήθος ανεκτικότητας έναντι των αδυναμιών των ανθρώπων, αποφεύγοντας τις κάθε λογής «ιερές εξετάσεις» και τα «κυνήγια μαγισσών», καλλιεργώντας θετικά ένα ήθος συμμετοχής στον πόνο και τη χαρά των άλλων.

Αυτά θα ήταν αδιανόητα στον πολιτισμό μας χωρίς τη βαθειά επίδραση της Εκκλησίας, πράγμα το οποίο αποδεικνύεται πλέον σήμερα που, με τη βαθμιαία εκδυτικοποίηση των κοινωνιών μας, εξαφανίζονται σιγά-σιγά όλα αυτά τα ήθη. Και η μεν κοινωνία βαδίζει τον δρόμο της, μία πορεία που δε μπορούν, όπως όλα δείχνουν, να την ανακόψουν τα πετροβολήματα των φλογερών κοινωνικών κηρυγμάτων μας.

Το τρομερό όμως είναι ότι και η ίδια η Εκκλησία χωρίς να το καταλαβαίνει αλλοτριώνεται πλέον, και παύει να είναι το άλας που θα συντηρήσει, έστω και με τη μορφή του «λείμματος», τον τρόπο υπάρξεως που παραπέμπει στον Τριαδικό Θεό, όπως μας τον δίδαξαν οι Πατέρες που τιμούμε σήμερα.

Τα σημεία της αλλοιώσεως της ταυτότητας της Εκκλησίας μας είναι σήμερα, δυστυχώς πολλά. Ενδεικτικά θα αναφέρω τα εξής:

α) Ο ψυχολογισμός διαβρώνει διαρκώς και περισσότερο την Εκκλησία μας. Οι πιστοί μας δεν πηγαίνουν, όπως άλλοτε, στην Εκκλησία, για να συναντήσουν τον άλλο, αλλά για να «νοιώσουν» μια ατομική εμπειρία επαφής με το «Θείον». Το ψυχολογικό αυτό είδος θρησκευτικότητας – καθαρά ατομικό και υποκειμενικό – καλλιεργείται πλέον από την ίδια την Εκκλησία με τη μορφή της τεχνητής «κατανύξεως» – μικρές μισοσκότεινες εκκλησίες, προτίμηση προς τα μοναστήρια, αποφυγή του συνωστισμού των πανηγυριών κ.λπ. – ακόμη και με την ίδια την Εξομολόγηση, η οποία από μέσον αποκαταστάσεως της σχέσεώς μας με την κοινωνία και την Κοινότητα της Εκκλησίας, όπως ήταν στην αρχαία Εκκλησία, τείνει να μετατραπεί σε «θεραπευτήριο» ψυχικών – γράφε ψυχολογικών – τραυμάτων του ατόμου.

π. Να. Λουδοβίκος: Χριστός, Σεξουαλικότητα, Ναρκισσισμός και Στωικοί

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος είναι διακεκριμένος Έλληνας θεολόγος, φιλόσοφος και ψυχαναλυτής, καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού (όπως το Cambridge και το Winchester). Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια πρωτοποριακή σύνθεση της Ορθόδοξης Πατερικής θεολογίας με τη σύγχρονη δυτική φιλοσοφία και την ψυχανάλυση, εστιάζοντας στην έννοια της διυποκειμενικότητας και της σχέσης του «εγώ» με τον «άλλον». Με πλούσιο συγγραφικό έργο μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους στοχαστές που επιχειρούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ πίστης, ψυχικής δομής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Μητροπολίτης Γέρων Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας): Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για να διαβάσετε...

ΔΡΕΚΟΥ ΣΟΦΙΑ

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Γέρων Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας) χθες 2 Φεβρουαρίου 2023. Ο 92χρονος Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο Σισμανόγλειο με κορωνοϊό.

 Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1931 στο Καταφύγιο Κοζάνης. Ήταν μαθητής του μεγάλου Ρώσου ορθόδοξου θεολόγου π. Γεωργίου Φλορόφσκι.

♦ Δείτε την Διδακτορική Διατριβή του που υποβλήθηκε στη θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών 

• Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί τῷ Ἐπισκόπῳ κατά τούς τρεῖς πρώτους αἰώνας (Βιβλίο) » 

.✟.  Αιωνία του η Μνήμη  .✟.

ΠΗΓΗ:https://www.sophia-ntrekou.gr/2016/12/organwsi-topikis.ekklHsias.html

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μέγας Βασίλειος: “Η πείνα είναι η πιο μεγάλη από τις συμφορές των ανθρώπων και ο φοβερότερος θάνατος από όλους τους θανάτους”.

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

«Ας φέρουμε, παρακαλώ, στον νου μας το εξής σκηνικό:

Κάποιοι άνθρωποι κατευθύνονται στο θέατρο για να παρακολουθήσουν μια παράσταση. Φτάνουν, αλλά δεν βρίσκουν θέση. Όλα τα καθίσματα είναι καπαρωμένα. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν μένουν εκτός θεάτρου. Το ενδιαφέρον όμως εδώ είναι το εξής: Ελεύθερες θέσεις δεν υπάρχουν, διότι κάποιοι άλλοι είχαν σπεύσει πρώτοι, και δεν έπιασαν μία θέση για τον εαυτό τους, αλλά πέντε. Όχι πέντε θέσεις για πέντε άτομα, αλλά πέντε θέσεις για ένα άτομο – για την άπλα του. Το πιάσιμο ωστόσο αυτών των θέσεων δεν έγινε με παράνομη έφοδο και κατάληψη. Έγινε νόμιμα, με συναλλαγή την οποία αναγνωρίζει ο νόμος, ο οποίος νόμος άλλωστε υπόσχεται κοινωνική ειρήνη. 

Την σκηνή αυτή του θεάτρου την δανείστηκα από μια αποστροφή του Μεγάλου Βασιλείου. Και την προχωρώ. Έχουμε ανθρώπους που μένουν εκτός θεάτρου, και προφανώς έχουμε και ανθρώπους οι οποίοι δεν ξεκινούν καν να πάνε στο θέατρο, διότι απλούστατα αν πληρώσουν για το θέατρο, δεν θα πληρώσουν για το ηλεκτρικό ρεύμα του σπιτιού τους. Tο σκηνικό μπορεί μάλιστα να βαρύνει ακόμα περισσότερο, αν σκεφτούμε και τα παιδιά όλων των εμπλεκομένων στη σκηνή: και αυτού που έκλεισε για τον εαυτό του τα πέντε καθίσματα, και εκείνων που μένουν έξω.

Όπως και να ‘χει πάντως, το σκηνικό αυτό είναι ένα σκηνικό όπου θα πει κανείς ότι δεν υπάρχει βία. Πότε θα μιλήσουμε για βία; Μόλις σκάσει αίφνης ένα περιστατικό που διαταράσσει την υφιστάμενη ειρήνη: μόλις, για παράδειγμα, κάποιος σηκώσει χέρι. Τότε, προφανώς θα κινητοποιηθούν πολλοί. Κάποιοι για να συλλάβουν τον δράστη, κάποιοι για να προλάβουν την επίθεσή του, κάποιοι για να στηρίξουν το θύμα, και κάποιοι πιο ψαγμένοι για να φροντίσουν και τον ίδιο τον δράστη: για να τον παραπέμψουν σε μια τηλεφωνική γραμμή στήριξης ή σε συνεδρίες ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί το τραύμα του και τον θυμό του.

Ο Άγιος Μάξιμος και η θεολογική μας πτωχεία

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-10 Μαΐου 2025

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος εξηγεί την ελληνική πατερική θεολογία, δίνοντας έμφαση στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, του οποίου η σκέψη θεωρείται κλειδί για την κατανόηση αυτής της παράδοσης. Αναφέρει τον Μάξιμο ως μέλος μιας τριάδας, μαζί με τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο και τον Γρηγόριο Παλαμά, που εισάγουν μια νέα ανθρωπολογία την οποία ονομάζει αναλογική ταυτότητα. 

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην υπαρξιακή διάσταση της θεολογίας του, στην έννοια της ηθικής ως κοινωνίας των όντων, στην γνωσιολογία ως υπαρξιακή μετοχή στην ενέργεια του Θεού, και στην έννοια του φυσικού θελήματος του ανθρώπου. Τέλος, θίγεται η έννοια της αγάπης και ο ρόλος της ευγνωμοσύνης στον δωρεοδότη.

Και τρίτη κατά σειρά Εγκύκλιο εξέδωσε ο μητροπολίτης Περιστερίου βλασφημώντας την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ότι δήθεν λατρεύει τον Θεό με «ομοιώματα και αγάλματα» και με «ειδωλολατρικό τρόπο» !

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Σταματημό στο κύλισμα του βορβόρου της βλασφημίας δεν έχει ο κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος μητροπολίτης Περιστερίου. Οι πιστοί στο Περιστέρι βρίσκονται σε αναβρασμό. Δεν μπορούν να βρούν ειρήνη με τον ανοικτό πόλεμο κατά της Εκκλησίας που διεξάγει μητροπολίτης.

Ύστερα από την δημοσίευση της «αισχρόν εστί και λέγειν» Εγκυκλίου 2/2025 που ενσωμάτωσε στα νέα εγκόλπια ημερολόγια, και μοιράζει αθρόως στους πιστούς, εξέδωσε νέα Ποιμαντορική Εγκύκλιο Επί Τη Εορτή Των Χριστουγέννων που διαβάστηκε και διενεμήθη ανήμερα της κοσμοχαρμόσυνης Εορτής.

Πολλοί πιστοί αντέδρασαν, μη ανεχόμενοι να υβρίζεται η Εκκλησία, σχίζοντας την τελευταία, ενώ υπήρξαν και έντονες φωνές διαμαρτυρίας ενόσω διαβαζόταν από άμβωνος.

Στην εν λόγω εσχάτη φυλλάδα ο μητροπολίτης, με πρόσχημα την χρήση φατνών που περιέχουν αγαλμάτινα ομοιώματα του Θείου Βρέφους, τις εξομοιώνει -χωρίς να κατονομάζει- με την ιερά Εικόνα του Εσταυρωμένου (βλ. «ομοιώματα του Χριστού στην Σταύρωση»)

Και ασφαλώς μεν η χρήση αγαλμάτινων βρεφών που υποδηλώνουν τον γεννηθέντα Χριστόν δεν αρμόζει στην ορθόδοξη λατρευτική παράδοση του λαού μας, αλλά το να καταγγέλεται εξ΄ αυτής σύσσωμη η Ορθόδοξη Εκκλησία ως λατρεύουσα «ομοιώματα και είδωλα» και με «ειδωλολατρικό τρόπο», υπερβαίνει τα εσκαμμένα!

Κακή όντως η αγαλμάτινη φάτνη μέσα στις Εκκλησίες (αν υπάρχουν κάποιες ελάχιστες τέλος πάντων). Όχι όμως και να καταγγέλεται το πλήρωμα της Εκκλησίας σαν εκεί που προσκυνά και λατρεύει την φάτνη και το αγαλμάτινο βρέφος και όχι τον αληθινό Θεό εν πνεύματι και αληθεία.

Λατρεύουμε φάτνες και αγαλμάτινα βρέφη οι ορθόδοξοι;

Και όμως. Οι ορθόδοξοι «καταντήσαμε ειδωλολάτρες» στην νοσηρά αντίληψη του μητροπολίτη που συμφύρεται και κοινωνεί προσευχητικά με όλο τον συρφετό των αιρετικών της Δύσεως, και τώρα δήθεν ενοχλείται από μιμητισμό τάχα της «διολισθαίνουσας σ’ αυτό το θέμα Δυτικής Χριστιανοσύνης». Εφόσον το θεωρεί μεγάλο και θεολογικό θέμα, ώστε να ταλαιπωρεί την Τοπική του Εκκλησία, τους συνεπισκόπους του, τη Σύνοδο και όλη την Ελλαδική Εκκλησία, γιατί σε όλους τους διαλόγους και τις επιτροπές που συνομιλεί με Παπικούς, Προτεστάντες και λοιπούς δεν το βάζει στο τραπέζι των συζητήσεων για να τους διορθώσει;

Ὁ Χριστιανὸς καὶ τὰ πάθη, Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

 Ο Χριστιανός: Ἕνας μεγάλος ἀσκητής, ὁ στάρετς Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, εἶπε ὅτι πρέπει νὰ ὑπομένουμε τὰ ἐλαττώματά μας ἔτσι ὅπως ὑπομένουμε καὶ τῶν συνανθρώπων μας τὰ ἐλαττώματα.

Νὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ συγκατάβαση τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἀτέλειες τῆς ψυχῆς μας, χωρὶς ὡστόσο νὰ πέφτουμε στὴ νωθρότητα καὶ τὴν ἀμέλεια. Ἀπεναντίας, μάλιστα, ν’ ἀγωνιζόμαστε μὲ ζῆλο γιὰ τὴν διόρθωση καὶ τὴν πνευματικὴ προκοπή μας.

“Τὸ νὰ ταράζεται κανείς, ὅταν ἐνοχλεῖται ἀπὸ κάποιο πάθος, εἶναι σημάδι ἀγνωσίας καὶ ὑπερηφάνειας”, ἀποφαίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς πατέρες, “καὶ αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἄγνοια τῆς καταστάσεώς του καὶ ἀπὸ τὴ φυγοπονία του. Τὸ καλύτερο, λοιπόν, εἶναι, γνωρίζοντας τὰ μέτρα του μὲ ταπείνωση, νὰ ὑπομένει μὲ προσευχή, ὥσπου νὰ τὸν ἐλεήσει ὁ Θεός”.

Κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε τὴ στάση μας ἀπέναντι στὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας, γιὰ ν’ ἀποκτήσουμε ὀρθὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ νὰ τὸν κατευθύνουμε ἀλάθητα μὲ βάση αὐτὴ τὴν ὀρθὴ γνώση.

Ὁ ἄνθρωπος “μέσα στὶς ἀνομίες συλλαμβάνεται καὶ μέσα στὶς ἁμαρτίες γεννιέται”. Τὰ πάθη, οἱ ἁμαρτωλὲς ἀδυναμίες τόσο τῆς ψυχῆς ὅσο καὶ τοῦ σώματος, ἀποτελοῦν σύμφυτα χαρακτηριστικὰ τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου. Ἀνύπαρκτα, ὡς ἀφύσικα, ἦταν τὰ πάθη στὴν ἄκακη ἀνθρώπινη φύση, ὅπως αὐτὴ πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀνύπαρκτα, ὡς ἀφύσικα, εἶναι τὰ πάθη καὶ στὴν ἀνακαινισμένη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀνθρώπινη φύση. Φυσικά, ἀπεναντίας, εἶναι τὰ πάθη στὴν πεσμένη ἀνθρώπινη φύση, ὅπως ἀκριβῶς φυσικὲς εἶναι σὲ κάθε σωματικὴ ἀσθένεια οἱ συνέπειές της. Φυσικὴ συνέπεια τῆς σωματικῆς ἀσθένειας εἶναι καὶ ὁ θάνατος τοῦ σώματος, ποὺ μετὰ τὴν προπατορικὴ πτώση ἔχασε τὴν ἀθανασία. Πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση ἡ ἀθανασία ἦταν φυσικὴ κατάσταση τοῦ σώματος, ἐνῶ ἡ ἀσθένεια καὶ ὁ θάνατος ὄχι.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος: Ο διχασμένος εαυτός, το δράμα και ο Δρόμος του Θεού

Ομιλία στο Κιλκίς (Ιούνιος 2025)

00:00​ Eισαγωγή
00:49​ Εκκλησία τρόπος υπάρξεως.
04:14​ H πτώση μας, η κατάτμηση
07:57​ Είμαστε σχεσιακά όντα
17:41​ Ο Μετανάρκισσος δεν σας βλέπει καθόλου
26:15​ Η Ορθοδοξία ειδικά στο δυτικό κόσμο...
41:08​ Έχουμε τη θέση του Θεού, τη θέση του απολύτου, τη θεοτοκία.
44:17​ Χωρίζουμε τον εαυτό μας από την αλήθεια μας, απ' τη δική μου αλήθεια χωρίζω τον εαυτό μου.
56:25​ Συζήτηση

==========================

Χρυσόστομος Σταμούλης: Για ποιό λόγο ο Θεός θέλησε να γίνει άνθρωπος; Ποιός ήταν πραγματικά ο Ιησούς Χριστός;

 Ποιός ήταν πραγματικά ο Ιησούς Χριστός; 

Για ποιό λόγο ο Θεός θέλησε να γίνει άνθρωπος;

 “ Η εκπομπή χωρίζεται σε δύο μέρη, καθώς εξετάζεται τόσο η ιστορική όσο και η θεολογική διάσταση του Θεανθρώπου . 

Στο πρώτο μέρος, φιλοξενείται ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ Χρυσόστομος Σταμούλης,

ενώ στο Β μέρος 

- ο ομότιμος καθηγητής Θεολογίας

  Μιλτιάδης Κωνσταντίνου 

Σκηνοθεσία-Μοντάζ : Παναγιώτης Τσακίρης

•Που ήταν ο Χριστός απο 13 εως 30 ετών; 

•Υπήρξε στα αλήθεια Εσσαίος;

 •Ποια είναι η αλήθεια για τα θαύματα Του , τη διδασκαλία Του , αλλά και τη Θεική Του υπόστασηΠως σε μόλις τρία χρόνια ενεργούς διακονίας , ο Ιησούς άλλαξε τον κόσμο για τους επόμενους 21 αιώνες;

 Η TV100 ,με την εκπομπή De Profundis που παρουσιάζει η δημοσιογράφος Μαρία Αναγνωστίδου , πραγματοποιεί αφιέρωμα στη γέννηση του Θεανθρώπου .

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Συνέντευξη του Προηγούμενου της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αρχιμανδρίτη Βασίλειου Γοντικάκη (4 Ιουνίου 2016)

Eισοδικόν στη Θεολογία της καρδιάς (εις μνήμην γέροντα Βασιλείου Γοντικάκη)

Συζήτηση μεταξύ του Βασίλη Ξυδιά, του Κώστα Μπλάθρα και του Στρατή Ψάλτου—λίγες μέρες μετά την κοίμηση και την ταφή του γέροντα πατρός Βασιλείου Γοντικάκη.

Η συζήτηση εστιάζει στην προσωπικότητα και την κληρονομιά του Γέροντα Βασιλείου, εξετάζοντας τη συμβολή του στην αναγέννηση του μοναχισμού στο Άγιον Όρος τη δεκαετία του 1960.

 Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον αποφασιστικό ρόλο του Γέροντα στην προσέλκυση της νεολαίας προς την Ορθοδοξία κατά τη μεταπολίτευση, ειδικά της αριστερής και αναζητούσας νεολαίας.

 
Οι ομιλητές αναλύουν το μοναδικό, ιμπρεσιονιστικό ύφος του λόγου του Βασιλείου, ο οποίος ξεπερνούσε τη συμβατική θεολογία και προσέφερε μια βιωματική κατανόηση του Ευαγγελίου, εστιάζοντας στο μυστήριο της καρδιάς και την έννοια της χάριτος. Τέλος, αναφέρεται η μετάβαση από τον ιδιόρρυθμο στον κοινοβιακό μοναχισμό στο Άγιον Όρος, όπου ο Γέροντας Βασίλειος υπήρξε πρωτεργάτης, ιδιαίτερα στη Μονή Σταυρονικήτα και αργότερα στην Ιβήρων.