Ντόναλντ Τουσκ: Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας και η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης

 του Mihail Neamțu (Μιχάιλ Νεάμτσου), Βουλευτή του Ρουμανικού Κοινοβουλίου 

Για τον Τουσκ, τον αρχιτέκτονα του πραξικοπήματος στην Πολωνία, το έθνος είναι ένα αφήγημα και, σε τελική ανάλυση, απλώς ένα μυθοπλαστικό κατασκεύασμα. Πώς έφτασε να σκέφτεται έτσι ο παγκοσμιοποιητής πρωθυπουργός της Βαρσοβίας; Για να βρούμε την απάντηση, προτείνω να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στη βιογραφία του.

Ο Ντόναλντ Τουσκ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1957 στο Γκντανσκ, μια πόλη με τευτονικό, χανσεατικό, πρωσικό και, αργότερα, πολωνικό παρελθόν. Η σχέση του με το Βερολίνο θα αποδεικνυόταν, δεκαετίες αργότερα, μοιραία.

Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στο επάγγελμα, αλλά πέθανε πρόωρα. Η μητέρα του, νοσηλεύτρια, ανέλαβε την ανατροφή του νεαρού Ντόναλντ σε μια φτωχή συνοικία. Το αγόρι αγαπούσε το ποδόσφαιρο, ήταν ετοιμόλογο και διέθετε επιλεκτική μνήμη.

Δεν του άρεσε ποτέ να αποκαλύπτει στους φίλους του μια άβολη αλήθεια: ότι ο παππούς του, Γιόζεφ Τουσκ, είχε επιστρατευθεί διά της βίας στη Βέρμαχτ, όπως τόσοι άλλοι κάτοικοι της Πομερανίας.

Η ταμπέλα του «Γερμανού» θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή. Στο πανεπιστήμιο, ο Τουσκ σπούδασε Ιστορία, εντάχθηκε από νωρίς στην αντικομμουνιστική φοιτητική αντιπολίτευση και αργότερα επέλεξε μια ταπεινή ζωή ως εργάτης και ελαιοχρωματιστής.

Προσέγγισε φιλελεύθερους κύκλους, οι οποίοι τον έφεραν σε επαφή με το έργο του Καρλ Πόπερ, προτού ο Τζορτζ Σόρος τον μετατρέψει σε ευαγγελιστή της παγκοσμιοποίησης.

Μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, ο Τουσκ ίδρυσε το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κογκρέσο (KLD), εξελέγη στη Βουλή (Sejm) το 1991 και στη συνέχεια προχώρησε στη συγχώνευση του κόμματός του με την Ένωση Ελευθερίας, πλάι στους διανοουμένους του Ταντέους Μαζοβιέτσκι και του Μπρόνισλαβ Γκερέμεκ.

Ο χθεσινός φιλελεύθερος ετοιμαζόταν να γίνει ο αυριανός προοδευτικός.

Το 2001 γεννήθηκε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα για τον Τουσκ: η Πλατφόρμα Πολιτών (PO), σχεδιασμένη όχι ως λέσχη πολιτικών συζητήσεων, αλλά ως ένας κεντρώος εκλογικός μηχανισμός, επιεικής απέναντι στις υπερβολές των νεομαρξιστών, αλλά πάντοτε επικριτικός απέναντι στη συντηρητική δεξιά των αδελφών Κατσίνσκι.

Ο πανικός των απελπισμένων

Σπείρτε πανικό! Τα δελτία τύπου και οι υπηρεσιακές εντολές που προέρχονται από τις Βρυξέλλες μιλούν μόνο για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και επιδιώκουν να κινητοποιήσουν τον πληθυσμό με τους πολεμοχαρείς και μελωδικούς τόνους τους, ταυτόχρονα υποκριτικούς και πομπώδεις. Αλλά στην πραγματικότητα, το πολιτικό περιβάλλον εκφράζει απλώς την απελπισία μιας αποτυχημένης ελίτ.

Τι έχουν στο χέρι; Τι χαρτιά μπορούν να παίξουν, δεδομένου ότι τώρα κατέχουν μόνο αποφάγια; Σαν σε εφιάλτη, βλέπουν τα στρατηγικά τους λάθη - την άνευ όρων υποστήριξή τους στην Ουκρανία, τη θυσία του ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου στο βωμό της πίεσης στη Ρωσία, την ουσιαστική αδιαφορία τους για το μαρτύριο στη Γάζα, την παράλογη υποταγή τους στις ΗΠΑ - να συγχωνεύονται με τον πόλεμο με το Ιράν και να αποβαίνουν αναπόφευκτα μπούμερανγκ.

Βλέπουν το κόστος ζωής να αυξάνεται, τις θέσεις εργασίας να εξαφανίζονται και την επικείμενη κατάρρευση των αγορών, ιδίως της αγοράς ομολόγων (το επίπεδο επιτοκίων της οποίας καθορίζει την αξία όλων των άλλων επικίνδυνων περιουσιακών στοιχείων).

Βατραχομυομαχίες κάτω από τον ήλιο

Ο αέρας του Παρισιού

Όταν ο δημόσιος λόγος φτάνει στα άκρα του, καταλήγει στο γελοίο, σε εκείνο το έδαφος όπου η γενική και σχεδόν απούσα συναίνεση της ύπνωσης των μέσων ενημέρωσης μετατρέπεται σε φάρσα και γέλιο. Έτσι συνέβη στη Γαλλία, όπου η πολυλογία για την ακραία ζέστη ως απόδειξη της κλιματικής καταστροφής, μια θεωρία απαραίτητη για τις κερδοσκοπικές επιδιώξεις που τη συνοδεύουν, ως προσπάθεια να ανακοπεί η αδυσώπητη πτώση του ποσοστού κέρδους, παρήγαγε την ξεκαρδιστική αντιαμερικανική κατηγορία μιας αντιδημάρχου του Παρισιού, μιας πρώην δημοσιογράφου ονόματι Audrey Pulvar (Οντρέ Πουλβάρ), η οποία έχει κάνει τον γύρο των επτά εκκλησιών της γαλλικής πληροφόρησης, αλλά τώρα είναι υπεύθυνη για τα τρόφιμα (τη διατροφή), τη γεωργία και τις βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού - δηλαδή, για το τίποτα, δεδομένου ότι είναι μια πόλη.

Επιτέθηκε έντονα στους Αμερικανούς τουρίστες και κατοίκους που τόλμησαν να παραπονεθούν για την έλλειψη κλιματισμού στην Πόλη του Φωτός και την αδυναμία των Γάλλων να ανεχθούν θερμοκρασίες εντελώς συνηθισμένες το καλοκαίρι σε ένα σημαντικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι, η Πούλβαρ έκανε την εκπληκτική ανακάλυψη ότι οι ΗΠΑ είναι ένας αδηφάγος καταναλωτής ενέργειας:
«Ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εκπομπός αερίων του θερμοκηπίου στον κόσμο, φέρετε σημαντική ευθύνη για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις συνέπειες που υποφέρουμε εμείς στη Γαλλία. Οι πόλεις σας, όπου το 90% των δωματίων είναι κλιματιζόμενα, δεν είναι άσχετες με αυτό το φαινόμενο». Αυτή η κυρία, με πτυχίο στη δημοσιογραφία -ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο εντελώς ανόητος τίτλος- αισθάνεται ότι δικαιούται και μπορεί να εκφέρει μια οριστική κρίση για την κλιματική αλλαγή, την οποία ακόμη και οι γεωφυσικοί ερευνητές δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Κατά μία έννοια, είναι η τέλεια εκπρόσωπος της αρνητικής επιλογής του πολιτικού προσωπικού, που αποτελείται από ανικανότητα, δουλοπρέπεια και πολύ συχνά μια καλή δόση ηλιθιότητας που τους επιτρέπει να ανοίγουν το στόμα τους και να εκφέρουν φθόγγους. Άλλωστε, αν ακόμη και ο Ντι Μάιο έγινε επίτιμος καθηγητής στο King's College του Λονδίνου, τότε πράγματι έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο παρακμής. Και μάλιστα σε εκείνο το ωραίο σάπιο φρούτο απ' όπου το σκουλήκι χαιρετά εύθυμο και καλοταϊσμένο....

Δώστε ένα μεγάλο φιλί στον Ζελένσκι.

Η Ευρώπη των Βρυξελλών απέναντι στην Ευρώπη των λαών

04/06/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ, consilium.europa.eu, Mario Salerno

ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Τα σχέδια των Βρυξελλών δεν αφορούν το μέλλον, αλλά ένα μόνιμο παρόν με θεσμική δέσμευση για περισσότερη ψηφιακή διακυβέρνηση (τεχνοκρατική εξουσία μέσω κεντρικών τραπεζών, ρυθμιστικών αρχών, υπηρεσιών ασφαλείας), υποβάθμιση κοινωνικής πρόνοιας για χάρη των εξοπλισμών, εξάλειψη κάθε έννοιας εθνικού συμφέροντος, συνεχή αντιπαράθεση με εσκεμμένη έλλειψη εναλλακτικών επιλογών.


Οι ελίτ των Βρυξελλών ζουν σε μια γνωσιολογική φούσκα που αυτάρεσκα αποκαλούν “κανονικότητα,” δηλαδή, επιτρέπει μόνο πληροφορίες, απόψεις και ενέργειες που επιβεβαιώνουν το αφήγημα των Βρυξελλών. Κυριαρχεί η γραμμική σκέψη του νεοφιλελευθερισμού που φαντασιωνόταν το “τέλος της ιστορίας,” σε αντίθεση με τη εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι μια “ιστορία χωρίς τέλος” με επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά (ακμή, παρακμή, εποχές, κύκλος ζωής).

H μόνη διέξοδος είναι η ολοκληρωτική κατεδάφιση της θεσμικής και γνωσιολογικής υποδομής του καθεστώτος των Βρυξελλών και των κυβερνήσεων που το υποστηρίζουν, και όχι η προσδοκία ότι η προχωρημένη δυσλειτουργία του θα το εξαναγκάσει σε εθελουσία αποχώρηση. Μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος είναι εγκλωβισμένο μεταξύ μοιρολατρίας και βολέματος, και δεν φαίνεται να το απασχολεί η εξεύρεση λύσης στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε με την ανοχή αν όχι τη συμμετοχή του.

Μοιραία, το μέλλον της Ευρώπης συνοψίζεται σ΄ένα ερώτημα: Είναι η πολιτισμική σήψη τόσο εμπεδωμένη στην ήπειρο που απλά δεν υπάρχουν αρκετοί πατριώτες για να κερδίσουν εκλογές;

Ψευδαίσθηση ευρωπαϊκής αυτοδιάθεσης

Οι αποστασιοποιημένες ευρω-ελίτ αδυνατούν να δουν τη συνολική εικόνα. Η ιδεολογία και το συμφέρον τους το καθιστούν δομικά ανέφικτο. Ενεργούν στα πλαίσια της αφοσίωσής τους στη διατλαντική τάξη, αγνοώντας εντελώς τη συστημική ζημιά που συσσωρεύεται έξω από το οπτικό τους πεδίο. Με τα σημερινά δεδομένα, τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη καθορίζονται από δύο διατλαντικές ομάδες:

ΕΕ-Mercosur: Η απόλυτη προδοσία

Luigi Tedeschi - 19 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Italicum

Η γεωργία είναι το θυσιαστικό θύμα της ΕΕ, που θυσιάζεται στο βωμό του θεού της αγοράς. Η Συνθήκη ΕΕ-Mercosur, η οποία συνήφθη μετά από 25 χρόνια διαπραγματεύσεων, εγκρίθηκε στις 9 Ιανουαρίου από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και υπογράφηκε στις 17 Ιανουαρίου στην Ασουνσιόν της Παραγουάης. Θα πρέπει ακόμη να επικυρωθεί σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο για να τεθεί σε ισχύ. Η συνθήκη αυτή θεσπίζει τη μεγαλύτερη ζώνη ελεύθερων συναλλαγών στον κόσμο στον τομέα των τροφίμων, στην οποία συμμετέχουν 700 εκατομμύρια πολίτες από την ΕΕ και τις χώρες της Mercosur της Νότιας Αμερικής: Αργεντινή, Βολιβία, Βραζιλία, Παραγουάη και Ουρουγουάη.

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν σχεδόν αγνοήσει πλήρως τις διαμαρτυρίες των αγροτών σε όλη την Ευρώπη. Αυτή η συμφωνία αναμφίβολα θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή γεωργία, ιδίως για τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς. Η ιταλική γεωργία, η οποία έχει υποστεί ανυπολόγιστες ζημιές εδώ και δεκαετίες από την ευρωπαϊκή νομοθεσία που έχει προοδευτικά αποδεκατίσει τον τομέα των τροφίμων μας, θα μπορούσε να καταστραφεί από την έναρξη ισχύος της συνθήκης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Ευρώπη είχε επιτύχει επισιτιστική αυτάρκεια. Η γεωργία είναι ένας στρατηγικός τομέας της οικονομίας, ο οποίος, μαζί με την επισιτιστική ανεξαρτησία, επηρεάζει βαθιά την ίδια την κυριαρχία των κρατών. Μετά τη βιομηχανική αποσύνθεση της Ευρώπης, η ΕΕ ετοιμάζεται να καταστρέψει και τον γεωργικό τομέα, με την απελευθέρωση του εμπορίου με τις χώρες της Mercosur. Επιπλέον, πρέπει να λάβουμε υπόψη τον καταστροφικό ρόλο που θα διαδραματίσει η χρηματοοικονομική κερδοσκοπία, που θα πυροδοτηθεί από τις διακυμάνσεις των ευρωπαϊκών τιμών τροφίμων, οι επιπτώσεις των οποίων θα οδηγήσουν στον συστηματικό αποδεκατισμό των ευρωπαϊκών γεωργικών επιχειρήσεων.

Η γεωργία, με τους αρχέγονους μύθους της, αντιπροσωπεύει τον ανθρωπολογικό δεσμό μεταξύ της ανθρωπότητας και της γης, από τον οποίο πηγάζουν οι αξίες ταυτότητας κάθε λαού. Η έλευση της ΕΕ και της ελεύθερης αγοράς οδήγησαν στην προοδευτική εξάλειψή της.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΩΣ ΤΗΝ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Ποιος να το φανταζόταν! Πως η παγωμένη μεγαλόνησος του απώτερου Βορρά (πέραν και της Θούλης!), θα γινόταν η λυδία λίθος για να αποφασίσει η Ευρώπη αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά με αξιοπρέπεια ή θα μετατραπεί από μιαν ανίσχυρη προβληματική ένωση σε ανυπόληπτη εταιρεία υπό διάλυση. Είναι προφανές πως οποιαδήποτε εναλλακτική λύση στην τραμπική επιθετικότητα απαιτεί παγκοσμίως κυρίαρχους παράγοντες ικανούς να επιβιώσουν. 

Όσοι δεν θέλουν αυτοί οι παράγοντες να είναι μόνον η Ρωσία και η Κίνα  αλλά και δεν αποδέχονται έναν μονοπολικό αμερικανικό κόσμο, έχουν μία και μόνη επιλογή: μιαν ισχυρή ανεξάρτητη Ευρώπη. 

Είναι τούτο εφικτό; Σύντομα θα ξέρουμε. Αν οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να απαντήσουν με τον μόνο τρόπο που κατανοεί ο αμερικανισμός (δηλαδή: με οικονομικά αντίμετρα), κάθε συζήτηση είναι περιττή. 

Το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο: προκλήσεις για την Ελλάδα

* Παρέμβαση του Φίλιππου Σαχινίδη στην εκδήλωση του  ENA Institute for Alternative Policies, «Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο: προκλήσεις για την Ελλάδα» *, 

Αθήνα, 18 Δεκεμβρίου 2025

Πριν από περίπου 30 χρόνια, οικονομολόγοι από διαφορετικές σχολές οικονομικής σκέψης, που ασχοληθήκαμε με τις προβλέψεις της Συνθήκης του Μάαστριχτ για το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωζώνης, επισημαίναμε δύο σημαντικά θεσμικά ελλείμματα.

Το πρώτο σχετιζόταν με το γεγονός ότι η Συνθήκη δεν επέτρεπε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να λειτουργεί ως Lender of Last Resort. Τις συνέπειες αυτής της επιλογής –σε χαμένο ΑΕΠ, χαμένες θέσεις εργασίας, πολιτική αστάθεια, αλλά και στον κίνδυνο που δημιουργήθηκε για την ίδια την ύπαρξη της Ευρωζώνης– τις βιώσαμε με την εκδήλωση της κρίσης χρέους. 

Ο φόβος της πιθανής κατάρρευσης των οικονομιών της Ευρωζώνης κατά τα χρόνια της πανδημίας οδήγησε τελικά την

ΕΚΤ να αναλάβει αυτόν τον ρόλο.

Η δεύτερη θεσμική αδυναμία αφορά την απουσία ενός ισχυρού ομοσπονδιακού προϋπολογισμού.

Ευρώπη: λόγια και πράξεις

Massimo Mazzucco - 08/12/2025

Πηγή: Massimo Mazzucco

Οι σημερινοί τίτλοι μιλούν από μόνοι τους. Corriere della Sera: «Άξονας Πούτιν-Τραμπ για την Ευρώπη». La Repubblica: «Η Ευρώπη υπό πολιορκία». Ο Τύπος: «Άξονας ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον της ΕΕ».

Αλλά τι συνέβη τόσο σοκαριστικό που προκάλεσε αυτόν τον συναγερμό σε όλα τα μέσα ενημέρωσης;

Όλα προέρχονται από το αμερικανικό έγγραφο της περασμένης εβδομάδας, στο οποίο μας είπαν ότι η Ευρώπη είναι ένας ξεπερασμένος και παρακμιακός θεσμός και ότι ελπίζουμε σε μια επιστροφή σε κυρίαρχα κράτη. Ο Πούτιν επανέλαβε αυτό το έγγραφο χθες, δηλώνοντας ουσιαστικά ότι συμφωνεί με τις απόψεις του Τραμπ.

Ξεσπάει όλη η κόλαση. Η Ευρώπη είναι απομονωμένη, είμαστε υπό πολιορκία, κανείς δεν θα έρθει πια να μας βοηθήσει!

Στην πραγματικότητα, ήμασταν ήδη απομονωμένοι (πολιτικά), ήμασταν ήδη υπό πολιορκία (οικονομικά) και κανείς δεν θα ερχόταν να μας βοηθήσει (στρατιωτικά) ούτως ή άλλως επειδή δεν το χρειαζόμαστε.
Λοιπόν, ποια είναι τα μεγάλα νέα; Είναι απλώς ότι δύο παγκόσμιοι ηγέτες όπως ο Τραμπ και ο Πούτιν μας έχουν σπρώξει μια πραγματικότητα που υπάρχει εδώ και πολύ καιρό.
Αλλά τι αλλάζει στην πραγματικότητα; Απολύτως τίποτα.

Οι «τεμπέληδες» Έλληνες!!!

Γιώργος Τασιόπουλος 

 «Δεν μπορείς να ξοδεύεις όλα τα χρήματά σου σε αλκοόλ και γυναίκες και μετά να ζητάς βοήθεια»

     Γερούν Ντάισελμπλουμ

Πάνω στο μύθο περί «τεμπέληδων Ελλήνων» στηρίχθηκε η προπαγάνδα των πρώτων μνημονιακών χρόνων για να δικαιολογηθούν όλα τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα. Πάνω σε αυτό το μύθο οικοδομήθηκαν στη χώρα μας όλα τα στερεότυπα που διαμορφώθηκαν και δυσφήμησαν τους Έλληνες εργαζόμενους στην Ευρώπη και, κυρίως, στη Γερμανία.

Με αυτό το μύθο οι μνημονιακές κυβερνήσεις και όσοι μέχρι σήμερα υποστηρίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα «μνημόνια» επιχείρησαν να περάσουν όλα τα πρωτοφανή σε σκληρότητα μέτρα.

Ο μύθος αυτός καταρρίπτεται και με με την τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δόθηκε στη δημοσιότητα πριν λίγες ημέρες.

Όπως προκύπτει, ένας στους πέντε Έλληνες απασχολείται πάνω από 45 ώρες την εβδομάδα, γεγονός που καθιστά τη χώρα μας, αυτή με το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ενωση, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν χθες από τη Eurostat και αφορούν στο δεύτερο τρίμηνο του 2025.

 Συγκεκριμένα, το 20,9% των Ελλήνων εργαζομένων ηλικίας μεταξύ 20 και 64 ετών απασχολείται, σε έναν ή περισσότερους εργοδότες, περισσότερες από 45 ώρες εβδομαδιαίως, ποσοστό διπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου (10,8%).

Αντίθετα, το 16,9% των εργαζομένων στην ΕΕ δουλεύουν έως 19 ώρες την εβδομάδα. Η Ολλανδία (26,8%), η Δανία (25,5%) και η Αυστρία (25,3%) πρωτοστατούν στην κατηγορία της μερικής απασχόλησης. Το 72,3% των εργαζομένων στην Ε.Ε. εργάζεται μεταξύ 20 και 44 ωρών εβδομαδιαίως, ενώ στην Ελλάδα μόλις το 6,1% εργάζεται λιγότερο από 19 ώρες, ένδειξη περιορισμένης μερικής απασχόλησης.

Στην άκρη άκρη ενός χάρτη απίθανου

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Και ο Πούτιν και ο Τραμπ πήραν αυτό ήθελαν στην Αλάσκα. 

Ο πρώτος ανέβασε και συμβολικά τη Ρωσσία στο βάθρο των Μεγάλων Δυνάμεων εκ νέου, αφού βεβαίως πρώτα επικράτησε στο ουκρανικό μέτωπο κατά του ΝΑΤΟ.

 Ο δεύτερος απέσυρε έξυπνα τις ΗΠΑ από έναν πόλεμο που εκείνες άρχισαν και τις αποσύνδεσε από τη ρετσινιά του ηττημένου, υιοθετώντας τον ρόλο του... ειρηνοποιού. Η ήττα στη χώρα του Δνείπερου ανήκει πλέον αποκλειστικά στο Κίεβο και στους Ευρωπαίους. Αν δεν τους αρέσει η συμφωνία που θα τους παρουσιάσουν οι μεγάλοι, πρόβλημά τους...

Τη σημερινή θέση της Ευρώπης στα παγκόσμια πράγματα την καταλαβαίνει κανείς καλά και από το γεωγραφικό σημείο της συνόδου. Το Άνκορατζ βρίσκεται στον αρκτικό Βορρά της λεκάνης του Ειρηνικού, και αυτή η τελευταία αποτελεί το νέο γεωπολιτικό κέντρο της υφηλίου. Η Ευρώπη -εν μέρει λόγω της ιστορικής κίνησης, εν μέρει από δική της υπαιτιότητα- έχει πλέον μετατεθεί «στην άκρη άκρη ενός χάρτη απίθανου», όπως θα έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης. Με άλλα λόγια, στο περιθώριο. 

Απόστολος Αποστόλου: Μηχανισμοί διαφθοράς και εξουσίας βάζουν τα χέρια τους στα ταμεία της ΕΕ

Ο Καθηγητή Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας Απόστολος Αποστόλου, μιλώντας τον 98.4 με αφορμή τις πολυεπίπεδες εξελίξεις του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ , μιλάει για την χιονοστιβάδα εξελίξεων και την γραμμή σκανδάλων που παίρνουν σειρά , δημιουργώντας μία αποπνικτική κατάσταση στη κοινωνία , που πρέπει πλέον να βγει από τον λήθαργο της και να αντιδράσει, όταν βλέπει πόσο κυνικά μηχανισμούς διαφθοράς και μηχανισμούς εξουσίας να βάζουν χέρι στα Ταμεία της Ε.Ε. , που κανονικά θα έπρεπε να λειτουργούν υπέρ της ευημερίας της κοινωνίας.


ΠΗΓΗ:https://youtu.be/CMFnvMWmAtQ?si=8cf33WYETnDu4RgS
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ειρήνη άμεση προτεραιότητα

2 Απριλίου, 2025

ΤO ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤOΥ ΠOΛΕΜOΥ ΠΑΝΩ ΑΠO ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ

Ἐκδήλωση κι ἐλπιδοφόρο ξέσπασμα τοῦ εὐλογημένου θυμοῦ κατὰ τοῦ κοινωνικοῦ κακοῦ τῶν συνακόλουθων παθογενειῶν ποὺ ἐπικρατοῦν στὴ χώρα μας εἶναι ἡ παλλαϊκὴ κινητοποίηση κατὰ τοῦ ἐγκλήματος τῶν Τεμπῶν.

Τὸ κυρίαρχο πολιτικὸ σύστημα δὲν μπορεῖ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὶς λαϊκὲς προσδοκίες, ἐπειδὴ εἶναι συνυπαίτιο γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ. Στὴν κατάσταση αὐτή, εἶναι συνυπαίτια, μαζὶ μὲ τὴ Νέα Δημοκρατία τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὶς παραφυάδες του ποὺ διασπάστηκαν, ἀφοῦ ἔχουν κυβερνήσει καὶ ἔχουν ἐφαρμόσει τὶς καταστρεπτικὲς νεοφιλελεύθερες πολιτικὲς ποὺ ἔχει ἐπιβάλει ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.

Ὑπὸ τοὺς ἥχους τῶν σύγχρονων «αὐλητρίδων» τῶν ἐξαρτημένων ΜΜΕ καὶ τῆς κατευθυνόμενης προπαγάνδας, ἔχουν κατεδαφίσει καὶ ἀπαξιώσει τὸ κοινωνικὸ κράτος καὶ ξεπουλήσει τὰ «ἀσημικὰ» τῆς χώρας στοὺς κερδοσκόπους.

Τὰ κόμματα τῆς δεξιᾶς ποὺ ἔχουν καταφέρει νὰ ἐκπροσωπηθοῦν στὴ Βουλή, ἀξιοποιοῦν τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχουν κυβερνητικὴ φθορὰ καὶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς ἐπιδίδονται σὲ φιλολαϊκὲς διακηρύξεις, ποὺ δὲν ἔλειπαν ἄλλωστε παλαιότερα ἀπὸ τὴν κονωνικὴ δεξιά.

ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Ὅμως, σὲ ὅλη τὴν ΕΕ, ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία τῶν κρατῶν εἶναι πλέον περιορισμένη καὶ οἱ ἐκλεγμένες κυβερνήσεις ἔχουν ὅλο καὶ πιὸ περιορισμένα περιθώρια νὰ ἐφαρμόσουν ἐλεύθερα τὸ πολιτικό τους πρόγραμμα.

Κατὰ συνέπεια, οἱ ὅποιες ἐξαγγελίες ἔξω ἀπὸ τὸ πλαίσιο ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ, πρέπει νὰ συνοδεύονται καὶ ἀπὸ ἀμφισβήτηση τῶν ἀποκαλούμενων «εὐρωπαϊκῶν συνθηκῶν» οἱ ὁποῖες τὸ διαμορφώνουν, προκειμένου νὰ εἶναι ἀξιόπιστες.

«Η πολιτική ήττα της κοινωνικά απονομιμοποιημένης ΕΕ»-Νίκος Σίμος

Γράφει ο Νίκος Σίμος

Που βαδίζει η Ευρώπη;

Γιατί κάποιοι επιλέγουν πάλι την γηραιά ήπειρο ως το πεδίο αναμέτρησης των κόσμων που προκύπτουν από την διαρκή – στην ανθρωποκεντρική υφή της – ιστορική εξέλιξη;

H απάντηση φοβάμαι πως μοιάζει με το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Στο ερώτημα που τίθεται κατά καιρούς , περί της πολιτικής και δημοκρατικής νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), θα ήθελα να σημειώσω τα παρακάτω:

Η Πολιτική νομιμοποίηση αμφισβητήθηκε από κάποιους – μεταξύ αυτών και ο συντάκτης του παρόντος άρθρου – ήδη από τις αρχές της 10ετιας του 90 – αφού από την συνθήκη του Μάαστριχτ ,δεν προβλέπονταν η χάραξη κοινής οικονομικής πολιτικής, που να παίρνει σοβαρά υπόψιν την διάσταση Βορρά – Νότου και στο πεδίο του οικονομικού καταμερισμού και στο επίπεδο της οικονομικής σύγκλισης των επιπέδων ανάπτυξης

Η Ε.Ε. με τη ματιά της Ζαχάροβα

Από Periklis Bozinakis fb

Η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Μαρία Ζαχάροβα σε συγχρονισμό κινήσεων σκακιστικού επιπέδου.

Στα λαγούμια και τις στοές της Εγκληματικής Οργάνωσης Κοινωνιοπαθών, την κατ' ευφημισμό Ευρωπαϊκή Ένωση, επικρατεί υστερία: οι μαριονέτες φοβούνται ότι χάνουν το παιχνίδι, και οι μαριονετίστες ότι δυσκολεύει ΠΟΛΥ η μπίζνα της μετατατροπής του Δυτικού κόσμου σε ένα έσχατο τεχνο-ναζιστικό κάτεργο. 

Οι απόγονοι των ορδών του Τρίτου Ράιχ είναι δηλητηριασμένοι από ακραίο φθόνο, φόβο και μίσος προς το έθνος της Ρωσίας, όχι μόνο γιατί υπήρξε ο ολετήρας τους στο παρελθόν, αλλά και για έναν ακόμη βαθύτερο, υπαρξιακό, σχεδόν "Γιουνγκικό" λόγο. Σε πατρίδες όπως η Ρωσία βλέπουν το Ανθρώπινο Πρόσωπο και την πολιτισμική κληρονομιά του, συλλογικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που τους προκαλούν τρόμο.

"Η Γερμανία, ξανά ισχυρή, θα ηγηθεί και πάλι της Ευρώπης" ξεστόμισε σε ελεύθερη μετάφραση ο Φρίντριχ Μέρτς, καγκελάριος, νοσταλγός του Τρίτου Ράιχ και προνύμφη του Τέταρτου.

"Τι εννοεί με το 'και πάλι';" αναρωτήθηκε δημοσίως η Μαρία Ζαχάροβα. "Ποια ήταν, άραγε, η προηγούμενη φορά;"

Αμεσότητα, διαύγεια και αξιοπρέπεια. Και χλεύη, κοφτερή σα λεπίδα.

Αναπηρία και Κατάντια...

Του Θανάση Κ. 

Το πρόγραμμα που εξήγγειλε η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα Ούρσουλα Φον ντερ Λάϊεν για τον "επανεξοπλισμό" της Ευρώπης (ReArm Europe) παρουσιάστηκε ως "ιστορική απάντηση" 

- στον Πούτιν (που "απειλεί" την Ευρώπη) 

- και στον Τράμπ (που "εγκαταλείπει" την Ευρώπη). 

Μ' άλλα λόγια ως μια "ιστορική πρωτοβουλία" που θα καλύψει το γεωπολιτικό κενό της Ευρώπης, με προεκτάσεις και εκτός Ευρώπης.

Αλλά θα αποτελέσει, υποτίθεται, και "ορόσημο" για περαιτέρω ενοποίηση της Ευρώπης...

Λυπάμαι που θα απογοητεύσω κάποιους, αλλά ΤΙΠΟΤΑ απ' όλα αυτά δεν ισχύει. 

Το γιατί θα το κρίνετε μόνοι σας αμέσως:

* Πρώτον, και μόνο ο τίτλος του Προγράμματος (ReArm Europe) αποτελεί έμμεση ομολογία ότι η Ευρώπη ήταν ως τώρα "αφοπλισμένη"! 

Και πρέπει επειγόντως να "επανεξοπλιστεί". 

Με άλλα λόγια, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν πια ότι ως τώρα την Άμυνα τους την είχαν αναθέσει σχεδόν αποκλειστικά στην Αμερική. Την οποία αντιμετώπιζαν ωστόσο, ως "ανταγωνιστή" τους στο οικονομικό πεδίο. 

Το να εξαρτάσαι απολύτως αμυντικά από τον... εμπορικό ανταγωνιστή σου (τριάντα χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου) ΔΕΝ είναι κάτι "βιώσιμο"! Δηλαδή δεν είναι κάτι που μπορεί να αντέξει... 

Τώρα λοιπόν, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου κι αυτή η αντίφαση έρχεται στην επιφάνεια... 

Ο Τράμπ τους το έθεσε ωμά. Αλλά όλοι οι προηγούμενοι Πρόεδροι τα τελευταία 25 χρόνια έλεγαν στους Ευρωπαίους ακριβώς τα ίδια, αλλά απέφευγαν να κάνουν κάτι γι' αυτό...

  

* Δεύτερον, το ReArm Εurope, ΔΕΝ συγκροτεί "Ευρωπαϊκή Άμυνα". 

Ούτε κατά διάνοιαν, ούτε κατά προσέγγιση...

Not in a long shot, που λένε και οι Αμερικάνοι...