Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη
Μετά τον πόλεμο που κήρυξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν αποκτά μεγάλη επικαιρότητα το βιβλίο του Γερμανού υπαρξιστή φιλοσόφου και ψυχοπαθολόγου Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers) «Η ατομική βόμβα και το μέλλον του ανθρώπου. Πολιτική συνείδησις της συγχρόνου εποχής», το οποίο εξεδόθη στην Βασιλεία της Ελβετίας το 1958.
Στην ελληνική γλώσσα μεταφράσθηκε από τον Κ. Α. Αναγνωστόπουλο σε δύο τόμους. Ο Α΄ Τόμος κυκλοφόρησε το 1965, ο δε Β΄ Τόμος το 1966.
Στο Β΄ Τόμο του έργου του ο Γιάσπερς αναφέρει την ακόλουθη ρήση του Δανού φιλοσόφου και θεολόγου Σαίρεν Κίρκεγκωρ (Søren Kierkegaard):
«ούτε ο λιμός ούτε αι επιδημίαι ούτε οι πόλεμοι θα επαναδώσουν εις τον άνθρωπον την σοβαρότητάν του. Μόνον όταν αι αιώνιοι τιμωρίαι της κολάσεως θα καταστούν και πάλιν πιστευτή πραγματικότης, ο άνθρωπος θα επανακτήση την έννοιαν του σοβαρού».
Ειδικά, όμως, στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα η τιμωρία της κολάσεως δεν αποτελεί μια τρομακτική προοπτική για τους μαζανθρώπους, αφού ένα πολύ μεγάλο μέρος των λαών, ίσως η κατά Ίψεν λεγόμενη «συμπαγής πλειοψηφία», έχει δολοφονήσει τον Θεό και στην θέση του λατρεύει το χρήμα, την τροφή, το σώμα, την υγεία, το αυτοκίνητο κ.ο.κ.
Επομένως, αν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θελήσει να χειραγωγήσει τον πολίτη, δεν έχει παρά να τον εκβιάσει με την απειλή της απώλειας κάποιων από αυτά τα λατρευτικά του αντικείμενα.
