23 Απριλίου 1827: Ο θάνατος του Καραϊσκάκη

Αριστείδης Χατζής 

Ο βαριά τραυματισμένος Γεώργιος Καραϊσκάκης έχει μεταφερθεί στη γολέτα του Richard Church, του αρχιστράτηγου του ελληνικού στρατού από τον Απρίλιο του 1827. Το έγγραφο που προτείνει στην Εθνική Συνέλευση τον διορισμό του Church έχει την υπογραφή του Καραϊσκάκη και κατατέθηκε στα πρακτικά το Πάσχα του 1827, 3 εβδομάδες νωρίτερα. Δίνω τον λόγο στον Church για να σας περιγράψει τις τελευταίες στιγμές:

«Εκείνο το ζοφερό βράδυ ο Καραϊσκάκης μου έπιανε κάθε τόσο το χέρι και το ακουμπούσε πάνω στην καρδιά του – το κρατούσε εκεί πολύ ώρα. Έτσι όπως μου το έσφιγγε σπασμωδικά, ένιωθα συγκίνηση για τη φιλία που μου έδειχνε αλλά καταλάβαινα ταυτόχρονα ότι ο θάνατος πλησίαζε καθώς ένιωθα το σώμα του να γίνεται σταδιακά κρύο και άκαμπτο. 

Μου μιλούσε όλο το βράδυ για την πατρίδα του και πόσο βέβαιος ήταν πως τελικά θα κατακτούσε την ελευθερία της. Προσευχόταν και θερμοπαρακαλούσε να τον συγχωρέσουν όλοι αυτοί που τους είχε αδικήσει.

 Μου ζήτησε να φροντίσω τους αξιωματικούς του, την οικογένειά του και τον στρατό γενικά και να κανονίσω να τους προστατεύσει η κυβέρνηση. Με ικέτευσε να μην απογοητευθώ και να μην εγκαταλείψω την Ελλάδα. 

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του λαμπρού στρατηγού. Έτσι πέθανε ο δοξασμένος Καραϊσκάκης που πρόσφερε τόσα πολλά και τόσο σημαντικά στην πατρίδα του. Στην ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης το όνομά του θα παραμείνει αθάνατο.»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ/ ΜΕΡΟΣ Β:

Το Α' μερος

Του Γιώργου Σκλαβούνου

Το κάλεσμα του Δημητρίου Υψηλάντη  για εθνική αγωνιστική συνέπεια-αξιοπρεπεια,για ανάληψη ευθύνης απέναντι στην ιστορία και το Άγος της καθαίρεσης του.

Το Μεσολόγγι  προδόθηκε, δεν έπεσε.

Η Εγκατάλειψη του Αγώνα και οι διαπραγματεύσεις για μια Ελλάδα φόρου υποτελή, στον Σουλτάνο, έχουν αρχίσει πριν την εγκατάλειψη και την πτώση του Μεσολογγιού. Αυτά με κυβέρνηση Γεωργιου Κουντουριωτη  Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου..

H  Γ! Εθνοσυνέλευση, πριν από την πτώση του Μεσολογγίου είχε αποφασίσει την εγκατάλειψη του αγώνα και τον συμβιβασμό με την Τουρκία «….μετά την πτώση του Μεσολογγίου. Με ψήφισμά της αποφάσιζε ότι η ολική κυβέρνησης των Ελληνικών πραγμάτων εμπιστεύεται προσωρινώς εις 11 μέλη επιτροπή με το όνομα Διοικητική Επιτροπή..»

Επίσης όρισε μια δεύτερη επιτροπή με το όνομα Επιτροπή της Συνελεύσεως από 13 άτομα με πρόεδρο των Π.Π. Γερμανό, αποτελούμενη από δραστήρια μέλη της αγγλικής φατρίας, όπως ο Αναστάσης Λόντος και ο Πανούτσος Νοταράς, για να διαπραγματευθεί συμβιβασμό με την Υψηλή Πύλη (με τον Σουλτάνο). Μάλιστα με ψήφισμά της η Συνέλευση «έδινε οδηγίες στην Επιτροπή της Συνελεύσεως με το άρθρο Ζ: «Εμπορεί η Επιτροπή να συγκατατεθεί δια την υπεροχήν (επικυριαρχίαν) της Πόρτας εις το να πληρώνει εις αυτήν ή άπαξ μιαν χρηματικήν ποσότητα εις διαφόρους δόσεις η έναν ετήσιο φόρον». 

Κατά τον Χρήστο Λούκο «η Γ’ Συνέλευση της Επιδαύρου 6-16 Απριλίου 1826 θα συμπέσει με την πτώση του Μεσολογγίου, 10-11 Απριλίου. Τέτοια ήταν η απογοήτευση που κατέλαβε όλους, ώστε αποφασίστηκε να διακοπούν οι συνεδριάσεις» και συνεχίζει αναφερόμενος στη δημιουργία των ως άνω δύο επιτροπών…..

 «Σύμφωνα με τον Σπηλιάδη «ο κεκρυμμένος σκοπός του Ζαΐμη, ή της Αγγλικής φατρίας, ήταν η πράξις δια τον συμβιβασμόν με τον Σουλτάνον, την οποίαν είχεν σχεδιάσει από 2 Απριλίου 1826» (4 ημέρες πριν αρχίσει στην Επίδαυρο η συνέλευση. 

Προδομένο Μεσολόγγι - Ποιοί και γιατί το πρόδωσαν / Σπύρος Αλεξίου

Νύχτα 10ης προς 11ης Απριλίου 1826…

Μεσολόγγι, η Έξοδος… Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι…

Οι προδομένοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι που σε πείσμα όλων των εχθρών αλλά και εκείνων που αντί να τους βοηθήσουν τους πρόδωσαν , νίκησαν… 

Αυτές τις ημέρες πέριξ της επετείου, όπου επίσημοι πάνε κι έρχονται στο Μεσολόγγι και κάνουν τις γνωστές δηλώσεις, με το γνωστό φανφαρόνικο τρόπο, δεν θα ακούσετε λέξη για το Προδομένο Μεσολόγγι…

Ευτυχώς έγραψε γι’ αυτό ο Σπύρος Αλεξίου. Εκπαιδευτικός στο επάγγελμα το οποίο και τιμά και με το εκπληκτικό βιβλίο που έγραψε για Προδομένο Μεσολόγγι.

Ποιοι και γιατί το πρόδωσαν; Και γιατί παρόλα αυτά γράφει ότι οι προδομένοι νίκησαν;

Τι κρινόταν στο Μεσολόγγι;

 
Το βιβλίο απαντά σε όλα αλλά κυρίως σε ένα απαντά κατηγορηματικά:

ΠΕΡΙ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ και τα ΑΠΟΡΡΕΟΝΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ / ( μερος Α)/

Του Γεωργίου Σκλαβούνου 

Το Μεσολόγγι δεν ηττήθηκε, προδόθηκε!.

Η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου./

Το γεγονός που συγκλόνισε την Ευρώπη. Το γεγονός που απεδειξε ότι οι αγωνιζομενοι Έλληνες εννοούσαν το <ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ.>/ 

Πέρα από την οφειλόμενη αιώνια Τιμή και Μνήμη..στους ήρωες νεκρούς οφείλουμε να τους τιμήσουμε αποκαλύπτοντας και αποδεχόμενοι την ιστορική αλήθεια..

Το Μεσολόγγι δεν έπεσε στις υπέρτερες αριθμητικά δυνάμεις των Οθωμανών.

Το Μεσολόγγι προδόθηκε.

Ας δούμε πως τεκμηριώνεται  η ως άνω θέση και  μερικές από τις μαρτυρίες που οδηγούν στο  ως άνω συμπέρασμα.

Η πολιορκία του 1826 είναι η τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου.

Στις 2 πλοηγούμενες πολιορκίες το, το Μεσολόγγι αντιστάθηκε ηρωικά αλλά και νικηφόρα. 

Στην υπό τον Ομέρ Βρυώνη δίμηνη πολιορκία 25/10/1822--31/12/1822 οι πολιορκούντες αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία μετά την καταστροφική για αυτούς τελευταία έφοδο, την 31/12,του 1822.

Άδοξη για τους Οθωμανούς κατέστη και δεύτερη, υπό τον Μουσταφά Πασά στα 1823,πολιορκία μεταγραφόμενη από τους ιστορικούς και ως Πολιορκία του Αιτωλικού και ως δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου.

ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ, ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

 

Alphonse-Marie de Neuville (1835-1885), Η Υπεράσπιση του Μεσολογγίου

Επιχρωματισμένη λιθογραφία, Μουσείο Μπενάκη

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Ήταν οι μέρες που κυρίευε την ψυχή του Σολωμού η αγωνία για την τύχη της αποκλεισμένης πολιτείας αλλά και της Επανάστασης, όταν αντιχτυπούσαν ως τη Ζάκυνθο οι αντίλαλοι κανονιών από τα ρήχη του Μεσολογγιού, ενώ γυναικόπαιδα «θλιμμέν’ απομεινάρια της φυγής και του χαμού» γέμιζαν τους δρόμους και τα καντούνια του νησιού, και άλλες πόρτες άνοιγαν κι άλλες κλείνανε ερμητικά.

 Η αγωνία εκείνη θα γεννήσει μια σύνθεση που για χρόνια θα υφαίνει και θα ανυφαίνει, θα καταλύει και θα αναπλάθει όλο και τεχνικώτερα, μέχρι να αποδώσει τέλεια το ύψος του ακέραιου ανθρώπου, «το ύψος της ψυχής και εν ταυτώ τα φυσικά αισθήματα εις όλη τους τη σφοδρότητα» αλλά και «τα ιδιώματα του θείου πλάσματος», όπως σημειώνει ο Πολυλάς.

 Το έργο αυτό, που θα συγκεφαλαιώσει τη ζωή και τις ιδέες του, ο Σολωμός το δούλεψε περισσότερο από κάθε τι, σε όλη του τη ζωή σχεδόν. Το μέγα γεγονός της Εξόδου θα μετουσιωθεί τελικά με στέρεες λέξεις, τομές παραδειγματικές και έναν έξοχο συνδυασμό αφηγηματικών τρόπων και προσωπικών λόγων, στον ύψιστο συμβολισμό του ανθρώπου που ξεπερνά κάθε ανάγκη μα και κάθε ομορφιά της ζωής, για να λάμψει η ελευθερία ως ουσία του.

[Συμπληρώνονται απόψε, νύχτα της 10ης προς 11η του Απρίλη, 200 χρόνια ακριβώς από την Έξοδο του Μεσολογγίου, γεγονός τόσο συμβολικά φορτισμένο ώστε ένας Γκαίτε στον Δεύτερο Φάουστ να το τοποθετήσει, απέναντι από την Άλωση της Τροίας, στο ένα από τα δύο άκρα του χρονικού φάσματος της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Κώστας Χατζηαντωνίου αναμετράται με το κορυφαίο αποτύπωμα της Εξόδου στον νέο ελληνικό λόγο, τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονύσιου Σολωμού.]

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ...

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ: Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗΝ ΙΣΧΥ

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές όπου η γεωπολιτική, η στρατηγική, και η ισχύς παύουν να αρκούν ως εργαλεία ερμηνείας.  Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη με αυτές. 

Είναι ακριβώς οι στιγμές όπου οι άνθρωποι δρουν όχι με βάση το συμφέρον, αλλά με βάση το νόημα που αποδίδουν στην ύπαρξή τους. 

Η Έξοδος του Μεσολογγίου είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Από καθαρά εργαλειακή σκοπιά, η επιλογή των πολιορκημένων ήταν παράλογη. Οι συνθήκες ήταν ακραίες, η έκβαση σχεδόν προδιαγεγραμμένη, οι πιθανότητες επιβίωσης ελάχιστες. Και όμως, η απόφαση δεν ελήφθη με όρους επιβίωσης, αλλά με όρους αξιοπρέπειας, ελευθερίας και ταυτότητας. Δεν επρόκειτο για μια στρατιωτική κίνηση. Επρόκειτο για μια πράξη νοηματοδότησης της ίδιας της ζωής και του θανάτου. Νοηματοδότησης της ελευθερίας ως υπαρξιακού τρόπου. 

Η Έξοδος αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι η ισχύς δεν είναι η μοναδική κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Οι Μεσολογγίτες δεν διέθεταν υπεροχή σε όπλα ή πόρους. 

Διέθεταν, όμως, κάτι άλλο - ένα ισχυρό πλαίσιο νοήματος, μέσα στο οποίο ακόμη και η θυσία καθίσταται κατανοητή. Ο πόνος δεν ήταν τυχαίος, ήταν ενταγμένος σε μια αφήγηση ελευθερίας. Ο θάνατος δεν ήταν απώλεια, ήταν πράξη υπαρξιακής συνέπειας.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου αέναο παγκόσμιο παράδειγμα ελευθερίας (Αφιέρωμα)

Επεισόδιο από την έξοδο του Μεσολογγίου, 

1828, Francois-Έmile de Lansac

(1803-1890), 

Ελαιογραφία, 2 x 2,38 μ., Μεσολόγγι, Δημ. Πινακοθήκη

της Σοφίας Ντρέκου

Χωρίς δισταγμό μπορούμε να πούμε

ότι αν αποφάσιζε ο Ουρανός

να εκλέξει μια μόνο σελίδα

της ανθρώπινης ζωής

για να την απεικονίσει

και να την προβάλει εσαεί

στην απέραντη οθόνη του,

σαν δική του άφθιτη δόξα

και σαν αέναο

παγκόσμιο παράδειγμα,

θα εξέλεγε, δίχως άλλο,

την Έξοδο του Μεσολογγίου.

1. Πρόλογος

Οκτώβρης ο μήνας των μεγάλων ηρωισμών. Απελευθέρωση Θεσσαλονίκης, Αλβανικό Έπος, Α' πολιορκία Μεσολογγίου. Αφιέρωμα στην ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου αγαπητοί μου αναγνώστες, μ' ένα κράμα Ιστορίας, Θεολογίας, Λογοτεχνίας, Φιλοσοφίας, Ποίησης, Τέχνης και Μουσικής, στην μνήμη των πεσόντων της ηρωικής Εξόδου. Η γνώση της ιστορίας ενός λαού αποτελεί την πυξίδα για το μέλλον του Έθνους.

Ήταν 25 Οκτωβρίου του 1822 όταν ξεκίνησε η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (25 Οκτ. 1822- 31 Δεκ. 1822), και που ενέπνευσε τον Εθνικό Ύμνο στον ποιητή Διονύσιο Σολωμό. Έλαβε χώρα κατά το αρχικό στάδιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων (1821-29) είναι ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια της Ελληνικής Επανάστασης. Θα ακολουθήσουν η δεύτερη και η τρίτη πολιορκία μέχρι τον Απρίλιο του 1826.

Στις 10 Απριλίου 1826 η τελική Έξοδος του Μεσολογγίου: οι 10.500 κάτοικοι του Μεσολογγίου αρχίζουν να εγκαταλείπουν την πόλη μετά από πολιορκία ενός έτους από τις οθωμανικές δυνάμεις. Πολύ λίγοι από αυτούς επιβιώνουν. Η 10η Απριλίου έχει καταχωρηθεί ως μία από τις ηρωικότερες ημέρες της ιστορίας της Πατρίδος μας. Την 10η Απριλίου 1826 οι Μεσολογγίτες πραγματοποίησαν την ηρωική Έξοδο, ως μια σωτήρια λύση απαλλαγής τους από την πολιορκία των Τούρκων.

200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου: Η Ανάληψη της μαρτυρικής πόλης!

Θεόδωρος Βρυζάκης: Η Έξοδος του Μεσολογγίου. Εθνική Πινακοθήκη.

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Και όμως το Μεσολόγγι δεν έπεσε!

Ανασηκώθηκε ολόκληρο ως Ανάληψη, όπως, μοιάζει να φανερώνει το γνωστό έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη.

Σ’ αυτό βλέπουμε τους πολεμιστές να μάχονται και να ανοίγουν δρόμο ελευθερίας κατά την Έξοδό τους από το Μεσολόγγι και την Είσοδό τους στην αθανασία. Πάνω από αυτούς παρατηρούμε τους Αγγέλους να τους στεφανώνουν, ενώ ακόμη πιο ψηλά βλέπουμε τον Χριστό να ανοίγει την αγκαλιά Του σε όλους!

Όπως και στα μαρτυρικά γυναικόπαιδα που βρίσκονται, χαμηλά στο έργο, κάτω από την γέφυρα από την οποία εξέρχονται οι πολεμιστές!

Μια ανάληψη κατ’ ευθείαν από την σταύρωση, την εις Άδου κάθοδο της μαρτυρικής πόλης, του μαρτυρικού λαού της και των μαρτυρικών υπερασπιστών της που πρόστρεξαν για συμπαράσταση.

Και όσοι εξήλθαν ηρωικώς, και δεν ήταν λίγοι, όπως ομολόγησαν οι ίδιοι σε επιστολή τους προς την ελληνική διοίκηση της μαχόμενης Ελλάδας: «εφθάσαμεν εις την αθλιωτάτην κατάστασιν». Γιατί έφτασαν σε αθλιότατη κατάσταση θα πούμε πιο κάτω κάτι που, σίγουρα, όλοι ξέρουμε…

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770, Ἀπριλίου 3.

[Τὸ "ἄν" ἐσπάρθη πολλὲς φορὲς, ἀλλ' ἀκόμα δὲν ἐφύτρωσε.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ]

Ἐγενήθη εἰς τὰ 1770, Ἀπριλίου 3. Ἦταν Δευτέρα τῆς Λαμπρῆς. Εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δέντρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰ Μεσσηνία, ὀνομαζόμενο Ραμαβούνι.

Τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν δὲν μείωσαν τὸν θρῦλο τοῦ Κολοκοτρώνη.

Πατέρας του ὁ διάσημος ἀρχηγὸς τῶν ἀρματολῶν τῆς Κορίνθου, Κωνσταντῖνος Κολοκοτρώνης. Μητέρα του ἡ Ζαμπία, τὸ γένος Κωτσάκη.

Εὐφυὴς ἐκ γενετῆς, λεβέντης ἐξ ἀνατροφῆς. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα του, θὰ καταφύγει στὴν Μάνη, ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Ἀλωνίσταινα καὶ ἐν τέλει στὴν Ἃκοβα Ἀρκαδίας, ὅπου θὰ κάνει οἰκογένεια. Ὑπὸ τὴν ἀπειλῆ τῶν Τούρκων, βγαίνει στὴν ἀντίσταση. Παίρνει τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνά, καὶ, ἀποκηρυγμένος, γίνεται ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τούρκων. Ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο περνᾶ στὴν Ζάκυνθο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξανὰ στὴν Πελοπόννησο. Περνᾶ ἀπὸ σαράντα κύματα, καὶ, διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φθάνει στὴν Σκιάθο.

Προσηλωμένος στὰ ἰδανικά ποὺ κλήθηκε νὰ σαρκώσει, ἐπιτελεῖ στὸ ἀκέραιο τὰ καθήκοντά του. Αὐτό τοῦ ὑπαγόρευαν ἡ παράδοση τῆς γενιᾶς του, ἡ Πίστη στὸν Θεό καὶ τὴν Πατρίδα, τὸ πάθος γιὰ Ἐλευθερία.

"(..) Μιὰ φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα, καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν Ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος μας."

Η Εκκλησία στην Επανάσταση του 1821

Και επειδή κάποιοι μυαλοπώληδες νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν την ιστορία για να ταιριάξει στη τύφλωσή τους ας παραθέσω από το άρθρο του Αντώνη Π. Αργυρού - Δικηγόρου ΑΠ στο LawNet:

"Στις 10 Απριλίου 1821 απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ μπροστά στην πόρτα του Πατριαρχείου και ο νεκρός του υπέστη τις ασχημότερες πράξεις. Το σκήνωμά του διαπομπεύτηκε στους δρόμους της Πόλης και μετά από τρεις ημέρες ρίφθηκε στη θάλασσα. Οι πρόκριτοι και πολλοί άλλοι ιεράρχες θανατώθηκαν αλληλοδιαδόχως: την ίδια ημέρα έλαβε χώρα ο απαγχονισμός των αρχιερέων Αθανασίου Νικομηδείας, Ευγενίου Αγχιάλου και Διονυσίου Εφέσου. Στις 3 Ιουνίου 1821, έλαβαν χώρα στην Κωνσταντινούπολη οι απαγχονισμοί των υπόλοιπων φυλακισμένων μητροπολιτών σε διαφορετικό σημεία της Κωνσταντινούπολης: του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Δωροθέου στο Μέγα Ρεύμα, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νεοχώρι, του μητροπολίτη Τυρνόβου Ιωαννικίου στο Αρναούτκιοι, και τέλος του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου στα Θεραπειά.

 Υπάρχουν πολλά ονόματα αρχιερέων που συμμετείχαν δυναμικά στην Επανάσταση, όπως ο Γερμανός, ανιψιός του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ και Επίσκοπος Παλαιών Πατρών, Ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ’ ήταν κληρικός και ενεργό μέλος στη Φιλική Εταιρία. Αποτέλεσε εις εκ των ηγετών της Ελληνικής Επανάστασης. ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Διονύσιος, ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, ο πρώτος επίσκοπος που σκοτώθηκε σε μάχη κατά την Επανάσταση του 1821 κ.ά. Πολλοί πέθαναν στις φυλακές, όπως ο Ναυπλίας και Άργους Γρηγόριος Καλαμαράς, ή απαγχονίστηκαν, όπως ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος. 

"Διαθέσιμο στο διαδίκτυο το αρχείο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Περισσότερα από 1.150 τεκμήρια, που καλύπτουν την περίοδο από τον Οκτώβριο του 1819 έως τον Σεπτέμβριο του 1833 και συνδέονται με τη ζωή και τη δράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, είναι πλέον διαθέσιμα στο κοινό μέσω της ιστοσελίδας

ΕΔΩ:  kolokotronis-archive.org.

Ο Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, το μοναδικό ψηφιακό αποθετήριο γνώσης και ιστορίας, που περιλαμβάνει χειρόγραφα και αντικείμενα από μια σπάνια αρχειακή συλλογή, παρουσιάστηκε επίσημα το βράδυ της Δευτέρας 23 Μαρτίου, σε ειδική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα. 

Ο πυρήνας της συλλογής περιλαμβάνει την αλληλογραφία του Κολοκοτρώνη με διοικητικές και στρατιωτικές αρχές, αγωνιστές και πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος, ενώ τα τεκμήρια πληθαίνουν μετά το 1825 όταν ανέλαβε Γενικός Αρχηγός των στρατευμάτων της Πελοποννήσου.

 Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, δευτερότοκος γιος του Γέροντα του Μοριά, συνέβαλε καθοριστικά στη διάσωση πολύτιμων εγγράφων από δημόσια αρχεία και ιδιωτικές συλλογές, μέρος των οποίων αξιοποίησε στις εκδόσεις και τα Υπομνήματά του. Μετά τον θάνατό του, το αρχείο ακολούθησε μια κατακερματισμένη πορεία, που ο ψηφιακός Αρχειακός Τόπος Θεόδωρος Κολοκοτρώνη επιχειρεί να γεφυρώσει, συγκεντρώνοντας και παρουσιάζοντας χειρόγραφα και υλικά τεκμήρια σε θεματικές συλλογές.

Το έργο αποτελεί πρωτοβουλία της ΑΜΚΕ ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, με τη στήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος-ΒΙΟΧΑΛΚΟ και του Κοινωφελούς Ιδρύματος Κοινωνικού και Πολιτιστικού Έργου (ΚΙΚΠΕ), σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΙΙΕ/ΕΙΕ)".

Περισσότερα για τη σημαντική αυτή πρωτοβουλία

https://kolokotronis-archive.org/

https://www.businessdaily.gr/koinonia/195987_diathesimo-sto-diadiktyo-arheio-toy-theodoroy-kolokotroni-me-1150-tekmiria

https://www.arcadiaportal.gr/news/diathesima-online-ta-arheia-toy-theodoroy-kolokotroni-1150-tekmiria-toy-geroy-toy-moria

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

[ Ὁμοφροσύνη φιλίην ποιεῖ

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ]

Τήν ὥρα ποὺ οἱ σταθερές μας λησμονοῦνται, τώρα ποὺ ἡ Ἀλήθεια εἴτε λοιδορεῖται, εἴτε παραμορφώνεται ἀπὸ στρατευμένους σὲ ἐφήμερες σκοπιμότητες, ἡ ὑπόμνηση τῶν συμβόλων τῆς Ἐθνικῆς μας Ζωῆς εἶναι ἐπιτακτική. Οἱ Ἀξίες ποὺ κάποιοι θεωροῦν νεκρές, εἶναι αὐτές ποὺ διαχρονικά μᾶς ἑνώνουν.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι ἡ στροφή πρὸς τὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ ἦθος ποὺ δυναμώνει καὶ ἐκτείνει τὴν Πατρίδα μέχρις ἄκρων ὁρίων, Μέχρις ἐκεῖ ὅπου ὁρίζουν τὸ Ὄνομα, ἡ Ἱστορία καὶ οἱ ἐκκρεμότητές Της.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι νὰ ἐκπορευθεῖ τὸ μήνυμα τῆς Οἰκουμενικῆς διάστασης τῆς Ἑταιρείας. Τοῦ Ἔργου ποὺ ἀποτελεῖ ὄχι ἁπλῶς Ἐθνική, ἀλλὰ παγκόσμια Κληρονομιά. Τὴν Ἀποστολὴ ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὑμνεῖ τὴν Ἑλλάδα καὶ προβάλλει παντοῦ καὶ πάντοτε τὴν Ἑλλάδα. Ὡς Ἰδέα καὶ ὡς Πνεῦμα. Ὡς Τρόπο Βίου.

Ὑπὸ τὸ πρίσμα αὐτό, ἐν ἔτει 2026, 200 ἔτη ἀπό τὴν κοίμηση τοῦ Φιλικοῦ Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, ἀποτίουμε τὸν ἐλάχιστο φόρο Τιμῆς καὶ πράττουμε τὰ δέοντα.

.

Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

27 Μαρτίου 2026

Εἱκ.: " Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν "

Ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ ΑΡ.ΦΥΛ. 43404, σ.01-03, 27η Μαρτίου 2026

____________________________________________

[ Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν ]

τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου 

Μεγαλοφυΐα οἰκουμενική. Συνθέτης καὶ ἐπαναστάτης, διακατείχετο ἀπὸ τὸ πρότυπο τοῦ Καλοῦ κ' Ἀγαθοῦ. Πνεῦμα ἀνεξάρτητο καὶ δημιουργικό, πολὺ γρήγορα ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῆς ἐποχῆς του.

Ἄνθρωπος γενναιόδωρος καὶ μεγαλόψυχος, περιφρονοῦσε τοὺς ἄξεστους καὶ φιλάργυρους αὐλικούς. Ἔλεγε ὅτι πολὺ εὔκολα ἀποκαλύπτεται ἡ πενία τοῦ ἔσω κόσμου. Πίστευε ὅτι οἱ Νόμοι καὶ τὰ φαινόμενα τοῦ Σύμπαντος συνδέονται μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ Ἀνθρώπου. Ὅτι ἡ αἰσθητικὴ τοῦ περιβάλλοντος Κόσμου εἶναι ἀλληλένδετη μὲ ἐκείνη τοῦ ἐσωτερικοῦ.

Στὰ πρῶτα τέσσερα χρόνια τῆς ζωῆς του, τὸ χάρισμά του εἶχε γίνει ὁρατό. Ὁ φιλομαθὴς Λούντβιχ Βὰν Μπετόβεν μεγάλωνε μέσα σὲ ἕνα μουσικὸ περιβάλλον. Διάβαζε πολύ, μὲ τρόπο ἀδηφάγο. Σὲ ἡλικία μόλις 11 ἐτῶν συνθέτει τὸ πρῶτο του Ἔργο καὶ τὸ ἀφιερώνει στὸν Πρίγκηπα Μαξιμιλιανὸ Φρειδερίκο. Λόγῳ τοῦ θανάτου τοῦ πάππου του καὶ τοῦ ἀλκοολισμοῦ τοῦ πατρὸς του, ἀφήνει τὸ σχολεῖο γιὰ νὰ βοηθήσει στὰ οἰκονομικὰ τῆς οἰκογενείας.

Ἄνοιξη τοῦ 1787. Στήν Βιέννη μεσουρανεῖ ἡ ἕτερη μουσική μεγαλοφυΐα. Ὅταν ὁ Μπετόβεν συνάντησε τὸν Αμαντέους Μότσαρτ, ἦταν μόλις 17 ἐτῶν. Ὁ ἀνυπέρβλητος συνθέτης, φανερά ἐντυπωσιασμένος θὰ πεῖ γιὰ τὸν ἔφηβο βιρτουόζο Λούντβιχ δημοσίως:

Ο Μακρυγιάννης δεν έδινε εξετάσεις. Έδινε… επανάσταση! Έγραφε ιστορία! Παρέδιδε ήθος!

Στρατηγός Μακρυγιάννης. Έργο του Karl_Krazeisen (1828).

Στέλιος Κούκος

Ποιος θυμάται τον Μακρυγιάννη; Πολλοί! Όπως και εγώ! Πρόκειται για ένα καλό και ωραίο παλικάρι. Όχι βεβαίως, λόγω της δεδομένης ανδρείας του, αλλά γιατί είναι από τους ανθρώπους που θα ήθελες να κάνετε παρέα. Κατ’ αρχήν για να σου διηγείται αυτά που έζησε και ζούσε, «δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος…», αλλά και να γεύεσαι και τις ατελείωτες και απόλυτες σιωπές του.

Αυτά τα… ευτηχήματά του, τις μετέωρες στιγμές του ανάμεσα στις αναμνήσεις του και την σύγχρονη πραγματικότητα που θα ανάσαινε και θα σκεφτόταν: «και τι κάνουμε τώρα; Το Ρωμαίηκο λίγο πολύ το φτιάξαμε. Τι γίνεται με όλους αυτούς που μπλέξαμε. Πώς ξεμπερδεύουμε με δαύτους; Μοναρχικούς και αρχομανείς που ταλαιπωρούν την πατρίδα λόγω της ‘διοτέλειάς τους».

Και ας είναι πάλιν στιγμές αγωνίας, αλλά και ζωής και δράσης για το Ρωμαίηκο για τον αγράμματο ο οποίος μοιάζει να έγινε ο σοφός πατέρας του γένους. Αυτό έχει συνέχεια στο μυαλό του με την αγωνία του γονιού, για να μην ξεστρατίσει το παιδί του.

Μπορεί και, κάπου κάπου, να σκεφτόταν, πως θα έχει δίκαιο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ο οποίος αύριο μεθαύριο θα γράψει: «Από τότε που μεταλλάξαμεν τυράννους»! Και θα αναρωτιέται, πού βρήκε τέτοιο σθένος ένας σχεδόν κουρελής συγγραφέας να το γράψει αυτό; Τέτοιους ανθρώπους θα ήθελα να έχω σήμερα κοντά μου.

Εξ ου και το κλάμα που βγήκε με την σκέψη αυτή από τα σωθικά του και οι ποταμοί των δακρύων που έρευσαν από τα μάτια του. Όχι δεν ήταν από γεροντική συγκίνηση, αλλά από το κακό που έβλεπε να γίνεται μπροστά του. Άκου τι λέει ο Σκιαθίτης, αυτός ο γίγαντας των ελληνικών γραμμάτων που τον μετράν από εδώ και από εκεί για να δουν αν αξίζει. Είναι έτσι ή αλλιώς, αναρωτιούνται δήθεν τάχα; Το ίδιο δεν θα πάθω και εγώ μ’ αυτά που γράφω; Και πού να βγουν και τα «Οράματα και θάματα» τι έχει να γίνει;

Η Επανάσταση του 1821 στην Πελοπόννησο!

🙋‍♂️Όλα όσα αξίζει να γνωρίζεις για την Επανάσταση του 1821 στην Πελοπόννησο!

🤔 Πως οργανώθηκε; - Η οικονομική και ναυτική ανάπτυξη των Ελλήνων στις αρχές του 19ου αιώνα, δημιούργησε έντονες προσδοκίες για την ανεξαρτησία τους. Στην Πελοπόννησο έγιναν αρκετές συναντήσεις οπλαρχηγών λίγες εβδομάδες πριν την κήρυξη της Επανάστασης το Μάρτιο του 1821. Οι πιο σημαντικές συναντήσεις ήταν στην Καρδαμύλη (6 Ιανουαρίου), Βοστίστα (26 - 29 Ιανουαρίου) και Μονή Ρεκίτσας (Αρχές Μαρτίου). 

🧭Έναρξη - Στις 17 Μαρτίου 1821 υψώθηκε το λάβαρο της Επανάστασης στην Αρεόπολη, που σηματοδοτούσε την επίσημη έναρξη. Ωστόσο, τρεις μέρες πριν ξεκίνησαν εξεγέρσεις στην περιοχή των Καλαβρύτων από το Νικόλαο Σολιώτη, θέτοντας σε Επαναστατικό αναβρασμό όλη την Ορεινή Αχαΐα.

⚔️ Μάχες & Απελευθερώσεις - Το λάβαρο της Επανάστασης στην Αρεόπολη αποτέλεσε την αφορμή για ξεσηκωμό και μάχες σε όλη την Πελοπόννησο. Ακολούθησαν τα Καλάβρυτα και η Πάτρα (21 Μαρτίου), η Καλαμάτα (23 Μαρτίου) και η Δυτική Πελοπόννησος (24 Μαρτίου). Μάχες εξελίχθηκαν όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1821 με τις πιο σημαντικές να είναι στο Λεβίδι (15 Απριλίου), Βαλτέτσι (12 Μάϊου), Δολιανά (18 Μάϊου), Πούσι (13 Ιουνίου) με αποκορύφωμα την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου). Το 1822 σημαντικές μάχες διεξήχθησαν στην Ανατολική Πελοπόννησο με αποκορύφωμα τη Μάχη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822)

"Σμιλεύοντας το θαύμα...:Μέρος 10ο - Η Εκκλησία στην Επανάσταση

25η Μαρτίου 1821. Στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, σύμφωνα με την παράδοση, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός, υψώνει το λάβαρο της Επανάστασης. Σημασία δεν έχουν τόσο η χωροχρονική ακρίβεια, όσο η αδιαμφισβήτητη παρουσία του κλήρου στον Αγώνα. Στη δεκαετή διάρκειά της, στο όνομα της Επανάστασης, θυσιάστηκαν ιερείς του ανώτερου και του κατώτερου κλήρου, επίσκοποι σαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε', αρχιμανδρίτες σαν τον Παπαφλέσσα, διάκονοι όπως ο Αθανάσιος Διάκος όλοι ρίχθηκαν στη μάχη "υπέρ πίστεως και πατρίδος".

Από τα προεπαναστατικά χρόνια και τον σκοτεινό καιρό της Οθωμανοκρατίας, η Εκκλησία στήριξε τη Ρωμιοσύνη και ανέθρεψε τη γενιά, η οποία θα ξεκινούσε τη μάχη για την ελευθερία. Από την εκτέλεση του Πατριάρχου Γρηγορίου Ε' μέχρι την αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι ενάντια στις δυνάμεις του Ιμπραήμ, ο κλήρος ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή μάχης, είτε αυτή ήταν σωματική είτε πνευματική.

Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» - Δύο ρήματα που άλλαξαν την ιστορία

Στην ανάρτηση αυτή η 25η Μαρτίου δεν διαβάζεται ως απλή «διπλή γιορτή», αλλά ως συνάντηση 2 πράξεων ελευθερίας: του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ελληνικής Επανάστασης. Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» φωτίζονται ως 2 ρήματα που άλλαξαν την ιστορία.

Ποιο από τα 2 ρήματα θεωρείτε πιο δύσκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο: το ναι της εσωτερικής συγκατάθεσης ή το όχι της αντίστασης στη δουλεία;

ΚΛΙΚ στις εικόνες ή ΕΔΩ για να διαβάσετε τη δημοσίευση 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ και ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΕΣ.

ΤΌΛΗΣ ΚΟΪ́ΝΗΣ

Γίνεται μια προσπάθεια αναθεώρησης των «Εθνικών μύθων» για την Επανάσταση του 1821. Κορυφώθηκε τις μέρες που γιορτάζονταν τα 200 χρόνια. Τα κύρια σημεία των «νέων» απόψεων είναι:

• Μας απελευθέρωσαν οι «ξένοι»

• Αυτοί που αγωνίστηκαν δεν ήταν Έλληνες!!!!

• Η εκκλησία ήταν εντελώς αντίθετη προς την Επανάσταση.

• Οι πρόγονοί μας ήταν υπεύθυνοι για σφαγές και εθνοκαθάρσεις.

Η προώθηση πολλών από αυτές τις απόψεις ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ από ξένες (σ.σ.και "συμμαχικές") πρεσβείες και τείνει στην καλλιέργεια της άποψης ότι είμαστε ένας ΕΘΝΟΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ, που κατά τύχη υπάρχουμε. Άρα φυσιολογικό είναι να είμαστε μια αποικία χρέους και υπάκουοι στα κελεύσματα του Αγγλοσαξονικού Ιμπεριαλισμού.

Είναι έτσι;

Ας ξεκινήσουμε με τους «ξένους».

 Ανεβάζω φωτογραφία από την αψίδα με τα ονόματα των Φιλελλήνων που έπεσαν σε μάχες το 1821. (Βρίσκεται μέσα στην Φραγκόκλησα στο Ναύπλιο). Αυτοί πραγματικά πολέμησαν γενναία για την ιδέα της Ελευθερίας. Σεβόμαστε την μνήμη τους και την τιμούμε. Δεν ήταν όμως όλοι σαν αυτούς. 

Ήταν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:

• Οι πραγματικά φιλελεύθεροι και φιλέλληνες. (κυρίως Πολωνοί και Αμερικανοί)

• Οι τυχοδιώκτες, κυρίως πρώην στρατιωτικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Ναπολεόντα, που, μετά το τέλος των πολέμων στην Ευρώπη (1815), είχαν μείνει χωρίς δουλειά και έλπιζαν σε επαγγελματική αποκατάσταση εδώ (κυρίως Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Πορτογάλοι)

Ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.

Έλενα Ακρίτα 

🇬🇷 Ο οπλαρχηγός ‘Νικηταράς ο Τουρκοφάγος’ -κατά κόσμον Νικήτας Σταματελόπουλος - στα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και άρρωστος, ζητιανεύει για να ζήσει. 

Το ‘φιλεύσπλαχνο’ ελληνικό κράτος, αντί να συνδράμει τον ήρωά του πήγε και τού χορήγησε ‘άδεια επαιτείας’. 

🇬🇷 Ελάχιστοι γνωρίζουν το προοδευτικό, ανήσυχο και ριζοσπαστικό πνεύμα του του οπλαρχηγού της Ελληνικής επανάστασης. 

🇬🇷 Μέγας και ανδρείος στρατηγός, γενναίος στη μάχη, ταπεινός στη ζωή. Το 1821 στη μάχη των Δολιανών κατόρθωσε με λίγες δυνάμεις να αποκρούσει την επίθεση με πυροβολικό του πολυάριθμου στρατού των Τούρκων. Κι επειδή στη μάχη αυτή, σκότωσε ο ίδιος πολλούς Τούρκους, ονομάστηκε Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.

🇬🇷 Ο άνθρωπος αυτός, 100 χρόνια μπροστά από την εποχή του, στην πάμπτωχη μετεπαναστατική Ελλάδα εκείνος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.

🇬🇷 Ενδεικτική η επιστολή που στέλνει στον Παπαφλέσσα, υπουργό των Εσωτερικών τότε. 

Προτείνει. 

🔺Στο Ναύπλιο το τζαμί του Αγά Πασά να γίνει θέατρο. 

🔺Το αρχοντικό της πόλης απέναντι από το τζαμί, να μετατραπεί σε σχολείο – με εργαστήρια παρακαλώ – για να μάθουν τα παιδιά γράμματα.

🔺Ένα μεγάλο σπίτι στην ευρύτερη περιοχή να γίνει νοσοκομείο για άπορους ασθενείς.

🔺Και τέλος να διοριστεί ο ίδιος ‘επιστάτης’ να κρατάει τα τεφτέρια, να δίνει λογαριασμό και γενικώς να φροντίζει τα χρήματα πάνε εκεί πού πρέπει κι όχι στις τσέπες των επιτηδείων.

“Εξοχώτατε Υπουργέ των Εσωτερικών

Το 1821 καταλύτης επανακαθορισμού της πορείας του Ελληνισμού

25/03/2026

ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο φετινός εορτασμός της Επανάστασης του 1821, βρίσκει την Ελλάδα να ασφυκτιά από τις εσωτερικές της ανεπάρκειες, τις αντιφάσεις και τις υστερήσεις, σε συνδυασμό με τις δραματικές διεθνείς εξελίξεις, βαδίζοντας χωρίς ολιστική εθνική στρατηγική, σε έναν πλανήτη, που κινείται με ιλιγγιώδεις γεωπολιτικές περιστροφές.

Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, που αν και περιφερειακός αγγίζει άμεσα όλο τον πλανήτη, δημιουργεί ένα νέο πεδίο διεθνών ανακατατάξεων στη σημερινή μεταβατική περίοδο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού κόσμου στα πλαίσια του “φθινοπώρου” της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας.

Σε αυτές τις ρευστές μεταβατικές περιόδους η ύπαρξη πολιτικών ηγεσιών με όραμα και οξυδέρκεια, στοιχεία που απουσιάζουν από την χώρα, αποτελούν το πιο ασφαλές πλαίσιο για την κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Το βίαιο άνοιγμα της “ντουλάπας με τους σκελετούς”, που έχουν σωρευθεί κατά την Μεταπολίτευση, την πιο ίσως ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, έφερε στο άμεσο προσκήνιο όλες τις στρεβλώσεις και της παθογένειες.

Από το κράτος που χαρακτηρίζεται από έντονο πελατειασμό, γραφειοκρατία και δραματική υστέρηση, το πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε μετά την πτώση της χούντας με την ενεργή και δυναμική συμμετοχή των κομμάτων ως κρίσιμων πυλώνων στο δημοκρατικό πολίτευμα και κατέληξε σήμερα σε μια βαριά νοσηρή κομματοκρατία, την αέναη παρασιτική οικονομική ολιγαρχία με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη εθνικής συνείδησης, τη διαπλοκή με το κράτος και τέλος την κοινωνία που από την έντονη ριζοσπαστικοποίησή της μετά την πτώση της Χούντας και την ολόπλευρη συμμετοχή στα κοινά με στόχο την αναβάθμιση της χώρας, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα κατακερματισμένο άθροισμα εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κομματικής εξουσίας με κύρια χαρακτηριστικά τον ιδιότυπο “μιθριδατισμό” και αυξανόμενο ανορθολογισμό.

"Σμιλεύοντας το θαύμα..:Μέρος 9ο - Εξισλαμισμοί και Νεομάρτρες

«Οι Νεομάρτυρες αποτελούσαν κίνδυνο για την επικρατούσα τάξη πραγμάτων και ζωντανοί και νεκροί. Ακόμη και η ώρα του μαρτυρίου τους ήταν μήνυμα αντίστασης και πηγή δύναμης για τους υπόδουλους χριστιανούς». Με αυτόν τον τρόπο οι Ι. Θεοχαρίδης και Δ. Λουλές αποδίδουν τη σημασία της ύπαρξης των νεομαρτύρων στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Οι Τούρκοι, από τα πρώτα χρόνια της κατάκτησης στην περιοχή, προσπάθησαν να επικρατήσουν σε ένα κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Για να κατορθωθεί αυτό όμως έπρεπε να επικρατήσουν στο ένα κοινό σημείο όλων των Ελλήνων, την Ορθοδοξία. Σε μια μακρά περίοδο 400 χρόνων, οι Τούρκοι βασάνισαν και σκότωσαν έναν μεγάλο αριθμό Ορθοδόξων Ελλήνων οι οποίοι αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους, να "τουρκέψουν".

Οι νεομάρτυρες αυτοί, αποτελούσαν φωτεινά παραδείγματα για τους Έλληνες της περιόδου, οι οποίοι με θάρρος αντιστάθηκαν στις βίαιες διαθέσεις των Τούρκων. Θρυλική έχει μείνει η απάντηση του Αθανασίου Διάκου στον Ομέρ Βρυώνη, όταν ο τελευταίος του πρότεινε να αλλαξοπιστήσει για να σωθεί: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε ν’ αποθάνω.»