Όταν η επιστήμη και το χρήμα σε ξανακάνει Νέο

«Βλέπω ότι έχεις λίγη θηλυκότητα πάνω σου. Όσο μεγαλώνεις, θα αρχίσουν να σου αρέσουν οι άντρες. Πρέπει να προλάβουμε το κακό, να αλλάξουμε το αίμα». Με αυτά τα λόγια, η 56χρονη γιατρός της οδού Καρνεάδου προσπάθησε να τρομοκρατήσει έναν 40χρονο άνδρα, ο οποίος είχε περάσει την πόρτα του ιατρείου της στο Κολωνάκι με έναν εντελώς απλό σκοπό: να χάσει μερικά κιλά.

Αντί για ένα πρόγραμμα διατροφής, βρέθηκε να ακούει ένα παραλήρημα που τον άφησε παγωμένο. Η γιατρός ισχυρίστηκε ότι «είδε κάτι στο αίμα του» και τον πίεζε με απίστευτο πείσμα να μπει σε μια διαδικασία πλασμαφαίρεσης (Inuspheresis). Το κόστος; 6.000 ευρώ η συνεδρία, και χρειαζόταν τρεις, δηλαδή 18.000 ευρώ συνολικά. Για να τον δελεάσει, του υποσχέθηκε μάλιστα πως «είσαι 40 χρονών και θα γίνεις 25», ενώ του έταξε ότι με την αλλαγή αίματος θα εξαφανιζόταν και η ψωριασική αρθρίτιδα από την οποία έπασχε.

Ο άνθρωπος τρόμαξε και δεν προχώρησε στην πλασμαφαίρεση, όμως πρόλαβε να αφήσει εκεί 3.000 ευρώ. Πλήρωσε 500 ευρώ μόνο για την επίσκεψη, με τη γιατρό να αρνείται την κάρτα και να του λέει κυνικά: «Βεβαίως έχω μηχανήματα για κάρτα, αλλά τότε θα πάμε στα 700». Του έδωσε «σούπερ βιταμίνες» από τη Γερμανία για 1.500 ευρώ, και όταν εκείνος δεν πείστηκε για τα υπόλοιπα, επιστρατεύτηκε ο 58χρονος σύζυγός της από μια διπλานή πόρτα για να τον πιέσει να φέρει τα «6 χιλιάρικα στο χέρι και όχι σε κάρτα, ούτε ένα χιλιάρικο».

Βασίλης Ραφαηλίδης: "Τροφή για σκέψη...."

Ποιά είναι η σχέση της βλακείας με την ηθική; 

Είναι δυνατό να υπάρξει σχέση ανάμεσα σ’ ένα ανθρωπολογικό – βιολογικό γεγονός, που είναι η βλακεία και σ’ ένα κοινωνικό – φιλοσοφικό γεγονός που είναι η ηθική; 

Κι ακόμα, πώς και γιατί εμπλέκεται η βλακεία στα κοινωνικά γεγονότα, συνεπώς και στην πολιτική ;

Απ’ ό,τι ξέρουμε, κανείς κοινωνιολόγος ή φιλόσοφος δεν τόλμησε να σμίξει δυο κατηγορήματα φαινομενικά εντελώς άσχετα μεταξύ τους, τη βλακεία και την ηθική, για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως: 

Η ανηθικότης είναι αποκλειστικό προϊόν των βλακών, όπως αποφαίνεται ο παραγνωρισμένος «ανορθόδοξος» κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης, που πέθανε πριν από λίγα χρόνια βαθιά πικραμένος για τον καταποντισμό της ιδιοφυίας-του στο χάος της ελληνικής πνευματικής μετριότητας, στο σύντομο δοκίμιό του που έχει τον τίτλο: 

«Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω« (ανάτυπο από την Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών, τόμος Η, 1941).

Θα προσπαθήσουμε παρακάτω να παρακολουθήσουμε τη συλλογιστική του Λεμπέση, που καταλήγει στο παραπάνω παράδοξο συμπέρασμα.

Πριν από το καθετί, ο Λεμπέσης ήταν ένας σπαρακτικά έντιμος άνθρωπος, τόσο έντιμος που η Δεξιά, στην οποία ανήκε «φυσιολογικά» δεν τον αναγνώρισε ποτέ για δικό της: 

Αυτό το κείμενό μας ας θεωρηθεί σαν ένας ελάχιστος φόρος τιμής σ’ έναν άξιο ιδεολογικό μας «αντίπαλο», που όντας μακριά από τη μαρξιστική σκέψη, κατάφερε τελικά να βρίσκεται πάρα πολύ κοντά-της, μέσα από την εντιμότητα, το θάρρος και κείνη τη σπάνια διαύγεια του μυαλού-του που του επιτρέπει να μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά των προβλημάτων χωρίς φιλολογικές περιστροφές και κοσμικές «ευγένειες», που ευκολύνουν την ακαδημαϊκή καριέρα.

«Η αντικατάσταση της αξιοκρατικής πυραμίδας με την υποτελική βλακοπυραμίδα»

Άκης Τσελέντης 

Κοινωνία χωρίς αξιοκρατία είναι κοινωνία με πρότυπο την αποβλάκωση την οποία καλλιεργεί και πολλαπλασιάζει με «τον άρτον και τα θεάματα»

Πραγματικά όταν επιστρέφω σπίτι μου μετά από μια κοπιαστική ημέρα στο Γεωδυναμικό και πιάνω το τηλεκοντρόλ να κάνω λίγο zapping μήπως και βρω κάποια εκπομπή που να αξίζει απογοητεύομαι. 

Η τηλεόραση πια έχει κατακλυστεί από τηλεοπτικές παραγωγές αποχαύνωσης που παρέχουν εντελώς λάθος και βλακώδη πρότυπα σε μια κοινωνία η οποία αγωνίζεται να τα ξεπεράσει μέσω της παροδικής λήθης.

Παρατηρώντας τα ποσοστά τηλεθέασης αυτών των εκπομπών δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι εκ φύσεως οξυδερκείς και καλλιεργημένοι Έλληνες σύρθηκαν τόσο χαμηλά. 

Αυτά τα παιδιά που βομβαρδίζονται καθημερινά με τα πρότυπα που μας πλασάρουν στα voice στα survivor στις πασαρέλες των καλοντυμένων όψιμων νυμφιδίων τι μέλλον θα έχουν;  Μήπως τελικά η αποβλάκωση τους βγει σε καλό;

Γράφοντας αυτές της γραμμές θυμήθηκα κάποιες απόψεις του μακαρίτη και φίλου Βασίλη Ραφαιλίδη που αναφερόταν στο επικίνδυνο όπλο της βλακείας, (Είχα γνωρίσει προσωπικά  το Βασίλη και είχαμε συζητήσει πολλές φορές). Παραθέτω μερικές (όσες μπορώ να θυμηθώ) από τις απόψεις του και βλέπω πόσο δίκιο είχε. Την κουβέντα αυτή την είχαμε κάνει με έναυσμα την Ακαδημαϊκή εξέλιξη. Κατ αυτόν οι βλάκες κατατάσσονται σε δυο ομάδες: 

Τους κυρίως βλάκες, που είναι και οι συμπαθέστεροι και οι λιγότερο επικίνδυνοι. Είναι οι λόγω βλακείας γεννημένοι σκλάβοι, που "χαίρονται" τη σκλαβιά τους και που δε θα ήξεραν τί να κάνουν την ελευθερία τους αν τους τη χάριζαν.

Τους αποβλακωμένους, δηλαδή όσους έγιναν βλάκες για λόγους κοινωνικούς, για να βολευτούν μέσα στην ισοπεδωτική μετριότητα και ασήμαντοτητα. 

Τούτοι οι βλάκες κατέχουν αναγκαστικά σπουδαίες θέσεις μέσα στην κοινωνία. Πώς καταφέρνουν και αναρριχώνται, όντας παντελώς ή σχεδόν παντελώς ανίκανοι;