Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

    Του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα.

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Κι αυτά όλα την στιγμή που το μεταπρατικό μοντέλο γνώρισε μια μεγάλη Χρεοκοπία το 2010, η χώρα μπήκε υπό επιτροπεία που δεν έχει λήξει, κι όλος ο δημόσιος πλούτος έχει υποθηκευτεί για 99 χρόνια. Και όμως, υπάρχει «κάτι ακόμα»: Αυτό το πολιτικό σύστημα υπηρέτησε την Υποβάθμιση της χώρας, και δημιούργησε (με όσα ψήφισε και έπραξε στα 15 χρόνια από τη Χρεοκοπία) ακόμα δυσμενέστερους όρους για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Κυρίως, προστάτεψε τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα ως πολιτικό σύστημα νομής, ακολούθησε μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου υπέρ μιας μειοψηφίας, θέσπισε και υπερασπίστηκε το «ακαταδίωκτο».

Από τους διαλόγους του "κυκλώματος της πολεοδομίας" (τύφλα να έχουν οι διάλογοι του Οικονομίδη):

Της Δέσποινας Κουτσούμπα

Ο εκλεκτός κ. Μινέσχος, κουνιάδος του παραιτηθέντα ΓΓ Μπακογιάννη αρμόδιου για τις πολεοδομίες, ακούγεται σε συνομιλίες να βρίζει υπαλλήλους ΥΔΟΜ γιατί η αρμόδια Υπηρεσία Δόμησης Ελληνικού-Αργυρούπολης δεν δεχόταν να συνεχίσει να χτίζεται μια οικοδομή που ήθελε να χρησιμοποιήσει παράνομα το bonus δόμησης, ενώ δεν το δικαιούτο. Και κανονίζει ο Μινέσχος, μιας και είναι στην Αποκεντρωμένη, να φτιάξει μια δική του ερμηνεία του νόμου για να εντέλλει την ΥΔΟΜ να δεχτεί το χτίσιμο της μη νόμιμης οικοδομής. 

Ο κ. Μινέσχος λέει τα εξής γλαφυρά: 

"Θ.Μ. Αυτή τη στιγμή, ο Μητσοτάκης για αυτό θέλει να γαμ*** τις πολεοδομίες.

Θ.Μ. Και θα του το πάω να το υπογράψει (εννοεί τον γ.γ. της Αποκεντρωμένης) και θα το στείλω στην ΥΔΟΜ. Και ό,τι θέλει η ΥΔΟΜ ας απαντήσει, αφού είναι τόσο μάγκες… Γιατί στο ξαναείπα, το μαγαζί θέλει κλείσιμο, να πει το Δημόσιο, κύριοι, απολύεστε όλοι οι π******ς, όλοι, από τον τελευταίο κλητήρα μέχρι τον διευθυντή. Θα είμαι οδηγός στο τανκς που θα πατάει τους δημοσίους υπαλλήλους. Κι αυτό για να μη χαλάσουμε σφαίρες που τις χρειαζόμαστε για τους Τούρκους. Ετσι είναι. Γιατί εγώ αυτά που σ’ τα λέω, σ’ τα λέω μετά από είκοσι πέντε χρόνια στο Δημόσιο, εκ των οποίων τα δεκαπέντε, τα δέκα ήμουν -πώς το λένε- προϊστάμενος οικοδομικών αδειών και τα τρία ήμουν διευθυντής."

Ο ίδιος κύριος, όπως και η σύζυγός του, προφυλακισμένοι και οι δύο για το κύκλωμα, είχαν συνεννοηθεί με το Θ. Μπακογιάννη ότι θα τοποθετηθούν Διευθυντές στο νέο Κτηματολόγιο, αυτό που -συνεχίζει να διαφημίζει χωρίς να ντρέπεται- διαφημίζει ο Μητσοτάκης. Που θα πάρει τις αρμοδιότητες των ΥΔΟΜ. Καταλάβατε το γιατί.

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα. 

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Δεν είδα κάπου να μνημονεύεται φέτος ο Δημήτρης Ταγκόπουλος που κάποτε σφράγιζε την πνευματική ζωή μιας Ελλάδας με πίστη στο μέλλον της - με εξαίρεση την αναδημοσίευση μιας συνέντευξής του το 1923 στον Φώτο Γιοφύλλη, φροντίδι του κ. Σ. Κουρουζίδη στην Books' Journal.

 Ο εκδότης του περίφημου «Νουμά» που πέθανε πριν από εκατό χρόνια, είχε και δικό του έργο αλλά η μεγάλη του άνεση και επιτυχία ήταν το χρονογράφημα και το μαχητικό σημείωμα. Οι εξαιρετικές προσωπογραφίες του, με τίτλο «Φιλολογικά πορτραίτα» που εκδόθηκαν το 1922 και επανεκδόθηκαν το 1988 (από τις εκδόσεις των αδελφών Παϊρίδη, του Σωτήρη και του Ιάκωβου που ήταν διευθυντής φωτογραφίας σε εμβληματικές ταινίες όπως ο Μακεδονικός γάμος του Κανελλόπουλου και ο Θίασος του Αγγελόπουλου), διασώζουν ωραίες στιγμές των ανθρώπων μιας λογοτεχνικής εποχής αλλά και το στυλ του Ταγκόπουλου. 

Στον συμμαχητή του αγώνα για μια Άλλη Ελλάδα (του αγώνα που χάθηκε οριστικά το 1922), αφιέρωσε ένα ποίημα ο Κωστής Παλαμάς. Δημοσιευμένο το 1898 στην Εστία (πριν δηλαδή ξεκινήσει ο αγώνας του Νουμά το 1903), συμπεριελήφθη στην Ασάλευτη Ζωή το 1904. Το δημοσιεύω εδώ, τόσο εις μνήμην των εκατό χρόνων από τον θάνατο του Ταγκόπουλου όσο και ως παρηγοριά για φαινόμενα που δεν είναι σημερινά όπως συχνά νομίζουμε.

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Στὸν Ταγκόπουλο τοῦ «Νουμᾶ»

Ὦ ἐσεῖς, τοῦ κόσμου ὀνείρατα θαμπά, ποὺ σὰν κοιμᾶσαι 

τὰ βλέπεις, κ᾿ ἔξαφνα ξυπνᾶς καὶ μήτε τὰ θυμᾶσαι, 

ὤ! ποὺ ξεφεύγετε ἄγνωροι καὶ πᾶτε σκοτεινοί,

ὦ Ταπεινοί.

Γκώσαμε από τη "Δημοκρατία" τους... καιρό τώρα.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στη χώρα που πήγαμε συνοδεία τον μεσιέ Χριστοφορακο στο αεροδρόμιο,τον φίλησαμε σταυρωτά και του ευχηθηκαμε καλό ταξίδι για το Μόναχο...

Στη χώρα που ένας Παπαντωνίου έχει μια γιαγιά στη Νιγηρία και του καταθέτει 2.000.000 ευρώ για έξοδα μηνός.

Στη χώρα που ο Λιγνάδης πίνει το φρέντο του και λιάζεται στη πλατεία της Νέας Σμύρνης.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός Σημίτης και ο υπουργός οικονομικών Παπαντωνίου (η μεσοτοιχία  των επαύλεων στη Σύρο) βεβαίωναν τον " κοσμακη" για το σίγουρο του εγχειρήματος της επένδυσης στο χρηματιστήριο του 1999 ,με τη γνωστή μετατόπιση 80 δις σε επιτήδειες τσέπες (η κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου έφτασε τα 212,5 δις, ήτοι το 180%του ΑΕΠ)..

Στη χώρα που σαν τα funds κινδυνεύουν να απωλέσουν το "νταβατζηλικι τους", έρχεται ο Άρειος Πάγος και εξασφαλίζει με την ταχύρυθμη απόφαση τους, την εξακολούθηση της ασυδοσίας τους.

Στη χώρα που οι αρχές πρόλαβαν τον Ρωμανό και του πήραν τη σακούλα (με τα αποτυπώματα του) από τα χέρια και προλάβαμε τρομοκρατικές πράξεις.

Στη χώρα που ο Τσοχατζόπουλος ήταν ο  μόνος που γνώριζε  και κράτησε κλειστό το στόμα μέχρι το τέλος.

Στη χώρα που όλοι επιζητούσαν  τον σεβασμό του Κοσκωτά...

Στη χώρα που ο Άρειος Πάγος γνωμάτευε το ορθόν της επανάστασης της Χούντας.

Στη χώρα που ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τον υπουργό του μέσω υποκλοπής και ο υπουργός το θεώρησε αναγκαίο για το καλό της χώρας.

Το να είσαι επαναστάτης σήμερα: μια πρόκληση

Alessio Mannino - 06/08/2026

Πηγή: The Slingshot

«Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό είναι ότι καταλαμβάνει πάρα πολλά βράδια», είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τη δημοκρατία. Στο αγωνιώδες αιώνιο παρόν της αναλώσιμης κατανάλωσης, με το παρελθόν κομμένο και το μέλλον περικομμένο, ο χρόνος είναι μια μεταβλητή που εξαρτάται από την αγορά: διακόπτεται από την εργασία και αυτή τη δεύτερη δουλειά που είναι η μόνιμη ψυχαγωγία. Έτσι, δεν απομένει πολύς χρόνος για να ασχοληθούμε πλήρως με υποθέσεις που απειλούν την ηρεμία του υποκειμένου. Όλα εκτυλίσσονται σε ένα σύντομο, αυτοαναφορικό χρονικό πλαίσιο.


Συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, όπου κόμματα που περιορίζονται σε ακρωνύμια ξεφυτρώνουν και πεθαίνουν σαν μανιτάρια, και με μια συγκέντρωση λίγων ωρών ( ένα flash mob ) φαίνεται σαν να έχει ήδη σκηνοθετηθεί μια ημι-εξέγερση. Άνθρωποι μιας συγκεκριμένης κουλτούρας αυτοεπαινούνται σε συνέδρια όπου τραγουδούν και παίζουν, ή το πολύ βιώνουν τον ενθουσιασμό μιας παρέλασης στην πλατεία. Στη συνέχεια, με καθαρή τη συνείδησή τους, πηγαίνουν σπίτι. Και το πολύ, φτιάχνουν ένα βίντεο για τη βάση των θαυμαστών τους με το δικό τους πρόσωπο στο προσκήνιο.

Αυτό, όταν τα πράγματα πάνε καλά. Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, γινόμαστε παθητικοί μάρτυρες μιας πολιτικής που είναι ρευστή, ασυνεπής, τυποποιημένη, αφόρητα ξεκαρδιστική και κοντόφθαλμη. Ένα σούπερ μάρκετ κλισέ. Ωστόσο, αν βγούμε έξω από τα νοητικά όρια της Δύσης και κινηθούμε με τη φαντασία μας εκεί όπου η ανάγκη για πραγματικότητα επανεμφανίζεται, μπορεί να βρεθεί ζωτικότητα. Οι πηγές υγείας παραμένουν αυτοί οι δεσμοί χωρίς τους οποίους νιώθουμε χαμένοι, ανάπηροι, μειονεκτούντες: ο συναισθηματικός και οικογενειακός δεσμός, οι κύκλοι φιλίας, οι χώροι ανθρώπινης κλίμακας, η επανασύνδεση με αυτό που είναι σχετικά ανέγγιχτο και επιμένει παρά την εισβολή του τεχνητού. Εξασφαλίζουν εκείνες τις φυσικές ρίζες που εξακολουθούν να αναγνωρίζουν κάτι ζωντανό στη Γη, στην κατοίκηση ενός τόπου, στη ζωή σε σχέση με άλλους ανθρώπους από σάρκα και οστά. Αυτά δεν είναι ασήμαντα πράγματα: είναι οι προϋποθέσεις για την επιστροφή στην πολιτική σε μια κοινωνία όπου ενεργούμε ασώματα, από απόσταση, εικονικά.

Έλεγε ο Άγιος των Γραμμάτων μας, ο τω όντι θείος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, για τους πολιτικούς:

Εισήλθεν εις το κουρείον του εις ιερεύς, του εφρόντισε την γενειάδαν και ότε του εζήτησε τον λογαριασμόν, απεκρίθη "Τίποτα ,παπούλη μου, για την Εκκλησία, δωρεάν". 

  Την επομένην ευρήκε 12 χάρτινες εικονίτσες Αγίων και μίαν ευχαριστήριον   επιστολήν εις την είσοδον του κουρείου.

  Εισήλθεν εις το κουρείον του εις αστυνομικός, τον εκούρευσε και ότι του εζήτησε τον λογαριασμόν, απεκρίθη "Τίποτα, κυρ-Αστυνόμε, για την κοινωνία μας δωρεάν". 

  Την επομένην ευρήκε 12 κουλούρια και μίαν ευχαριστήριον επιστολήν εις την είσοδον του κουρείου.

  Τέλος εισήλθεν εις το κουρείον του εις Βουλευτής, τον εκούρευσε και ότι του εζήτησε τον λογαριασμόν απεκρίθη "Τίποτα, κυρ-Βουλευτά, για την πατρίδαν μας δωρεάν". 

  Την επομένην ευρήκε 12 Βουλευτάς εις την είσοδον του κουρείου.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

«Η Βρετανική Επανάσταση» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο παλιός αγγλικός διπολισμός καταρρέει υπό το βάρος της λαϊκής δυσπιστίας

 

 «Η Βρετανική Επανάσταση»

Η άνοδος του Reform UK και η ταυτόχρονη κατάρρευση των Εργατικών και των Συντηρητικών σηματοδοτούν ένα ιστορικό ρήγμα στην καρδιά της βρετανικής δημοκρατίας.

Το Simplicissimus

Για πάνω από δύο αιώνες, η Βρετανία υπήρξε το πολιτικό εργαστήριο της Δύσης: ένα μέρος όπου η δικομματική πολιτική φαινόταν σαν φυσικός νόμος της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το ίδιο το σύστημα παρουσιάζει βαθιές ρωγμές. Η πρόοδος του Νάιτζελ Φάρατζ και του Reform UK στις τοπικές εκλογές δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια εκλογική επιτυχία, αλλά και το σύμπτωμα ενός πολύ πιο ριζοσπαστικού μετασχηματισμού: το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του βρετανικού λαού και των ελίτ που έχουν κυβερνήσει τη χώρα σε βάρδιες χωρίς ουσιαστικές διαφορές. Η παράλληλη κατάρρευση των Συντηρητικών και των Εργατικών αποκτά έτσι τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία, σηματοδοτώντας την κρίση νομιμότητας ενός ολόκληρου μοντέλου εκπροσώπησης. Πίσω από τους αριθμούς, αναδύεται ένα ανησυχητικό ερώτημα: όταν τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα γίνονται αντιληπτά ως εκφράσεις του ίδιου συστήματος, τι απομένει από τον δημοκρατικό διάλογο; (NR)

Ξαφνικά, πρόκειται για επανάσταση: η Μεγάλη Βρετανία αλλάζει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο, με τις τοπικές εκλογές στις οποίες ο Νάιτζελ Φάρατζ και το κόμμα του, Reform UK, διπλασίασαν το ποσοστό ψήφων τους και, χάρη στο καθαρό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας, πολλαπλασίασαν τον αριθμό των δημοτικών συμβούλων επί 20. Με τη σειρά τους, οι Εργατικοί, μαζί με τους Συντηρητικούς, μείωσαν πάνω από το μισό την υποστήριξή τους. Αλλά δεν είναι τόσο οι ίδιοι οι αριθμοί που μετρούν αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή, αλλά μάλλον το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χώρα όπου η παράδοση των δύο κομμάτων έχει τις πιο αρχαίες και εδραιωμένες ρίζες της, σε τέτοιο βαθμό που στη συνέχεια εξήχθη στις πρώην αμερικανικές αποικίες, των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει με τη σειρά του γίνει παράρτημα. Με λίγα λόγια, ένα σύστημα που υπήρχε εδώ και αιώνες κατέρρευσε ξαφνικά, αφού είχε διατηρηθεί σταθερό ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών παρακμής, αναταραχής και διάβρωσης της δημοκρατίας. Και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι η αποσύνδεση μεταξύ του λαού και του πολιτικού συστήματος είναι πλέον πλήρης, ότι ακόμη και το πλαίσιο που με κάποιο τρόπο κρατούσε τις άρχουσες τάξεις στην επιφάνεια, έξω από την ιστορία, έχει καταρρεύσει. Το γεγονός ότι η εκλογική κατάρρευση επηρέασε τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα επί αιώνες δεν αφήνει περιθώρια για παραπολιτική φλυαρία: δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα συντηρητικών και προοδευτικών που αντιπαρατίθενται σε μια κανονική δημοκρατική συζήτηση, αλλά για δύο συσσωματώματα εξουσίας που πλέον θεωρούνται ξένα προς την ίδια τη δημοκρατία.

ΟΙ "ΜΕΣΑ" ΚΑΙ ΟΙ "ΕΞΩ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

«Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι η διαφθορά εμφανίζεται ως καθημερινότητα».

Η δήλωση αυτή -του προέδρου της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος κ. Χαράλαμπου Βουρλιώτη- περιγράφει στην πραγματικότητα μια κατάσταση ισορροπίας. «Μόνο τον τελευταίο χρόνο δεσμεύτηκαν σχεδόν 1 δισ. ευρώ από υποθέσεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος.», όπως δήλωσε. 

Πρόκειται για μια νέα «κανονικότητα» μέσα στην οποία η διαφθορά δεν είναι πια εξαίρεση, αλλά στοιχείο του περιβάλλοντος.

Αν το δούμε μέσα από το πρίσμα του συλλογικού τραύματος, αυτή η κανονικοποίηση δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης ψυχοκοινωνικής διεργασίας που παράγει δύο ταυτόχρονες και φαινομενικά αντιφατικές δυναμικές:

1. τη συγκρότηση ενός κοινωνικού μπλοκ που στηρίζει ενεργά το υπάρχον σύστημα και (οι Συμμέτοχοι- Μέσα)

2. τη διάχυτη ανοχή από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα (οι Αδρανείς-Έξω)

ΟΙ "ΜΕΣΑ" 

Η δημοκρατία στο «Κληρονομιστάν»…

Του Strange Attractor

Σε μια μακρινή, εξωτική χώρα, τη γνωστή μας Γρεκία, ή «Κληρονομιστάν», όπως την αποκαλούν οι εσωτερικοί εχθροί της, η (τηλεοπτική κληρονομική) δημοκρατία λειτουργεί άψογα…

Τόσο άψογα, που περνάει από γενιά σε γενιά σαν οικογενειακό σερβίτσιο. Δεν το χρησιμοποιείς ποτέ πραγματικά, αλλά το δείχνεις στους καλεσμένους με περηφάνια.

Εκεί λοιπόν, οι πιο προβεβλημένοι πολιτικοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, είναι όλοι παιδιά, εγγόνια, αδέλφια, και ανίψια άλλων πολιτικών…

Το ταλέντο, βλέπετε, είναι κληρονομικό, όπως τα μάτια, το ύψος και… οι εκλογικές περιφέρειες (και καρέκλες).

Από μικροί μεγαλώνουν με τα σωστά ερεθίσματα. Κορδέλες εγκαινίων αντί για παιδικά παιχνίδια, προεκλογικές συγκεντρώσεις αντί για σχολικές εκδρομές, και κομματικές ζυμώσεις αντί για διάβασμα…

Η χώρα αυτή έχει και υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Για όλους. Σχεδόν…

Υπάρχει βέβαια μια μικρή, διακριτική υποσημείωση: «Εξαιρούνται όσοι έχουν βαρύ επώνυμο που χωράει σε τίτλο εφημερίδας».

Ποια συνταγματική αναθεώρηση οδηγεί σε μία νέα Ελλάδα

11/02/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΚΟΣ

Είναι παράδοξο αλλά όποιος προσφεύγει σε παλαιά αρχεία, συγγράμματα, πονήματα, άρθρα, μονογραφίες ή σε πολιτικές ρητορείες κλπ. για τη διαχρονική εξέλιξη των λειτουργιών του κράτους μας, από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, θα εκπλαγεί με τις ολόιδιες κριτικές, τότε και σήμερα, με τα ίδια φιλιππικά κατηγορητήρια, με τις ίδιες ορολογίες, και με τις ίδιες διαπρύσιες “αγωνίες”.

Η νοοτροπία, η ποιότητα, οι πρακτικές, οι συμπεριφορές και οι εξαρτήσεις στο χώρο των κρατικών λειτουργιών παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτες, αμετακίνητες και αμετάθετες μέσα στο ασάλευτο χρόνο της ελληνικής Διοίκησης. Μια πρώτη ερμηνεία ίσως να ήταν το δύσκαμπτο πνεύμα που κυριάρχησε και καθοδήγησε και καθοδηγεί το ελληνικό κράτος από γεννησιμιού του. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.

Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου μου εμπιστεύτηκε το Υπουργείο Οικονομικών, πριν 32 χρόνια, κατέληξα ότι οποιαδήποτε βελτίωση των δημοσιονομικών δεν μπορεί να προκύψει μέσα από σύνθετους συλλογισμούς ή ως απόσταγμα χρήσιμων εμπειριών. Διέγνωσα ότι το ελληνικό κράτος λειτουργούσε με λάθος “εργοστασιακές ρυθμίσεις”, ότι το πρόβλημα ήταν καθ’ εξοχήν πολιτικής φύσεως. Το δημοσιονομικό πρόβλημα που είχαμε κληθεί ως κυβέρνηση να αντιμετωπίσουμε δεν ήταν ούτε το έλλειμμα ούτε το χρέος. Αυτά ήταν απόρροια της λειτουργίας ενός πολιτικού συστήματος καταδικασμένου να παράγει τέτοιου είδους προβλήματα. Ήταν, ας μου επιτρέψετε να το χαρακτηρίσω έτσι, μια φοβερή αποκάλυψη.

Το δημοσιονομικό πρόβλημα είναι το πολιτικό σύστημα! 

Αυτό το σύστημα που καλλιεργεί τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Αυτό το σύστημα είναι που παράγει διαρκώς δαπάνες χωρίς συγκεκριμένη στόχευση, απλά και μόνο για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του. Αυτό το σύστημα είναι που σε κάθε του βήμα ασχολείται μόνο με το περιβόητο πολιτικό κόστος και τις δημοσκοπήσεις, που είναι έργο του λαϊκισμού και του κυνηγητού των εντυπώσεων, που όχι μόνο δημιουργεί τα ελλείμματα και το χρέος, αλλά θεωρεί την αντιμετώπισή τους ως απειλή της ύπαρξής του.

Αυτή η πατερναλιστική αντίληψη του πολιτικού συστήματος είναι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Αλλά, εν συνεχεία, ως Υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης ασχολήθηκα με τη λειτουργία του κράτους και προσπάθησα να αντιληφθώ την παθογένεια της Κρατικής Διοίκησης, της Αυτοδιοίκησης και των Δημοσίων Οργανισμών. Και εδώ προσπάθησα να αντιμετωπίσω το πρόβλημα με εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις, όπως έπραξαν και άλλοι Υπουργοί πριν και μετά από μένα. Στην πορεία του χρόνου τις περισσότερες αφυδάτωνε η πολιτική ιδιοτέλεια, η αδράνεια, η ασυνέχεια και η αδιαφορία. Τα ίδια ακριβώς και στο Υπουργείο Υγείας.

Η κατάσταση των πραγμάτων

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η Καρυστιανού κινδυνεύει να πάθει αυτό που είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου για τον Γρίβα – «εδοξάσθη κρυπτόμενος και κατεποντίσθη εμφανιζόμενος». 

Από τη στιγμή που ανακοίνωσε την πρόθεσή της να πολιτευτεί κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. 

Πρώτα ανοίγει θέμα εκτρώσεων και λίγο μετά γράφει για «εισβολές», με αφορμή το τραγικό περιστατικό στη Χίο. Δύο περιπτώσεις που ήταν βέβαιο ότι θα τριγκάρουν το αριστερό/προοδευτικό ακροατήριο. 

Και αν στην πρώτη περίπτωση μπορεί να ισχυριστεί ότι έπεσε στην παγίδα που της έστησαν οι δημοσιογράφοι, στη δεύτερη ήταν η δική της (ή των συνεργατών της) επιλογή λέξεων που δημιούργησε το πρόβλημα. 

Η λέξη «εισβολή», ως περιγραφή του μεταναστευτικού, είναι το σήμα κατατεθέν ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου (δεξιάς – ακροδεξιάς) και ουδόλως μια αυταπόδεικτη «πραγματικότητα», όπως επιχειρεί να την εμφανίσει στις παρεμβάσεις της. 

Εδώ η Καρυστιανού δείχνει την πολιτική της απειρία - επιχειρεί να απευθυνθεί ταυτόχρονα σε δύο ανταγωνιστικά πολιτικά στρατόπεδα (δεξιά – αριστερά) ή περισσότερο στο ένα, αλλά χωρίς να απογοητεύσει το άλλο. 

Ωστόσο, όποιος προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες, κινδυνεύει στο τέλος να τους απογοητεύσει όλους.

Προδίδει όμως και την επικοινωνιακή ασχετοσύνη - τη δική της και του επιτελείου της. Θα μπορούσε να πει το ίδιο πράγμα χωρίς να θυμώσει κανέναν – με μια δήλωση του τύπου: 

ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ...

Post2Post 

Το φάντασμα της οικονομίας. Αυτό δηλαδή που έμαθε τα τελευταία χρόνια να κυβερνάει εξωθεσμικά με μαριονέτες της, να γράφει νόμους κατά το δοκούν της και να λαμβάνει ισόβιες δικαστικές ασυλίες, διαλέγοντας πολύ προσεκτικά αποκλειστικά και μόνο...ευάλωτους για τις κύριες θέσεις ευθύνης στις τρεις εξουσίες.

Ευάλωτους όχι με την έννοια των ΑΜΕΑ, αλλά συνήθως ΑΜΕΠ (Άτομα Με Ειδικές Προτιμήσεις). Στα ανώριμα ή απαγορευμένα σεξουαλικά φρούτα, κατά προτίμηση ή στον τζόγο. Από αυτές που εύκολα καταγράφονται, βιντεοσκοπούνται και τεκμηριώνονται με μαρτυρίες, όπως στην περίπτωση Επστάιν, που ταλαιπωρεί, τώρα τελευταία, την πουριτανική βιτρίνα της Αμερικανικής πολιτικής σκηνής, σε σημείο που πρέπει να γίνει πάραυτα  ένας πόλεμος με την Βενεζουέλα και το Ιράν, για να στραφούν αλλού τα βλέμματα της Αμερικανίδας Γιαδικιάρογλου.

Αναδείχθηκε πάλι ως μείζον θέμα από κάποιον Έλον Μασκ (που σίγουρα δεν τον ξέρεις γιατί είναι από χωριό), όταν η ναζιστικών προδιαγραφών ιδεολογική φράξια που εκπροσωπεί (και που φτάνει  μέχρι τον αντιπρόεδρο Βανς), ήρθε σε σύγκρουση με τους άλλους βαθείς μηχανισμούς του οικονομικού παρακράτους στα παραδοσιακά κόμματα, για τις στρατηγικές δασμών κατά "εχθρών" και "φίλων".

 Στοές, λέσχες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις και σχηματισμοί αυτοί οι "παραδοσιακοί".  Με την  δική τους σκούφια να κρατάει από τις συντεχνίες του Μεσαίωνα, όπου έπρεπε να οργανωθούνε κάπως για να αντιμετωπίσουν την απολυταρχία των kings και των φεουδαρχών του. Μέχρι που καλόμαθαν και αυτοί στο κομπρεμί και έγιναν κατ' επάγγελμα Ιζνογκούντ χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη. Τώρα απειλείται νέα σύγκρουση με το Ιράν, αυτή την φορά με κίνδυνο να χαθεί κανένα αμερικανικό πυρηνοκινητο αεροπλανοφόρο, μπας και πάει η προσοχή της "κοινής γνωμης" σε άλλο θέμα εκτός της υπόθεσης Epstein, το αμερικανικό δηλαδή σύστημα του να κρατάς τους πολιτικούς ή επιχειρηματίες από τα αχαμνά τους από καταγεγραμμένα βίτσια τους.

“ Το τζάμπα πέθανε”!!!

Της Αλεξάνδρας Σάντα 

Δεν περνάει ούτε μία ημέρα που η Εκτελεστική Εξουσία που μας έλαχε και μάλιστα με αυτοδυναμία μέσα στη Β.τ.Ε. (λόγω της τεράστιας αποχής στη τελευταία εκλογική αναμέτρηση και με το ληστρικό εκλογικό σύστημα που υπάρχει πήρε και 50 ολόκληρες έδρες χαριστικές...),  που μέλος της ... κυρίως βουλευτές - γυναίκες και άνδρες - να μας δείχνουν με τα λεγόμενά τους αλλά πολλές φορές και με τις πράξεις τους ... πόσο υποτιμούν και αδιαφορούν για τη ζωή και τα προβλήματα των Ελλήνων πολιτών... ΄Αξιο παράδειγμα αυτής της διαπίστωσης την οποία κάνω αποτελεί το τελευταίο ...δείγμα βουλευτού της ΝΔ η "κα" Αλεξοπούλου... Προσωπικά εγω νάστε σίγουροι ότι θα θυμάμαι το όνομά της... Σας παραθέτω λοιπόν ένα κείμενο της Μαίρης Μαστρ - φίλης μου στο fb - που με εκφράζει ΑΠΟΛΥΤΑ , αξίζει να το διαβάσετε...          

“ Το τζάμπα πέθανε”

Η φράση αυτή ειπώθηκε για εκπαιδευτικό ο οποίος παίρνει 900 ευρώ μισθό και δίνει 500 ενοίκιο... Και ειπώθηκε από τη κα ...Αλεξοπούλου, βουλευτή Αχαΐας της ΝΔ και η οποία: 

1) Μένει #τζάμπα στην Αθήνα, με ενοίκιο 1.000€ τον μήνα πληρωμένο από το κράτος κατά επέκταση από εμάς…

2) Κυκλοφορεί με #τζάμπα αυτοκίνητο, πληρωμένο από τη Βουλή κατά επέκταση από εμάς…

3) Μιλά #τζάμπα σε κινητό και σταθερό , επίσης πληρωμένα από τη Βουλή κατά επέκταση από εμάς…

4) Περνά #τζάμπα από τα διόδια ως ειδική παροχή…

5) Διαθέτει #τζάμπα γραφείο στο Σύνταγμα, σε κτίριο που πληρώνει η Βουλή κατά επέκταση από εμάς…

Πώς οι αμβλώσεις έγιναν η κεντρική ατζέντα σε μια χώρα με ανοιχτές πληγές

Ένα μεγάλο λάθος και μια “πονηριά 21.01.2612:02

Σαχίνης Γιώργος 

Μείζον δημόσιο ζήτημα αναδείχθηκαν επί δύο 24ωρα οι αμβλώσεις σε μια χώρα όπου τα πραγματικά, κρίσιμα και υπαρξιακά προβλήματα στοιβάζονται χωρίς απάντηση: η διάχυτη διαφθορά, η απουσία ουσιαστικής Δικαιοσύνης, οι οξυμένες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, η φτώχεια που παγιώνεται, τα “κόκκινα” δάνεια που λειτουργούν ως μηχανισμός υφαρπαγής περιουσιών, η ίδια η υπαρξιακή κατάσταση της χώρας και της εθνικής της υπόστασης, η σταδιακή εξαφάνιση του πρωτογενούς τομέα.

Σε αυτό το τοπίο προστίθενται τα υπερκέρδη ολίγων ομίλων και ομάδων συμφερόντων, που ευημερούν πάνω στη γενικευμένη ανασφάλεια. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό και μιντιακό σύστημα επέλεξε να μετατρέψει τις αμβλώσεις σε κεντρικό πεδίο σύγκρουσης.

Όταν τα δικαιώματα γίνονται εργαλείο, η υποκρισία πολιτική γραμμή και τα Τέμπη το πραγματικό διακύβευμα

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο, γιατί σε αυτή τη χώρα το αυτονόητο πρέπει κάθε φορά να το υπερασπίζεσαι από την αρχή. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τίθενται σε διαβούλευση. Εδώ η Μαρία Καρυστιανού την “πάτησε” και έκανε ένα Μέγα Λάθος, όχι μόνο γιατί “χόρεψε τον χορό που της υπαγόρευσαν μέσω ΜΜΕ”, αλλά γιατί και το “γοβάκι της έσπασε” και έθεσε σε διαβούλευση και άρα ως θέμα πλειοψηφίας, αλλά τα δικαιώματα αν μπουν σε διαβούλευση, τότε παύουν να είναι δικαιώματα και γίνονται παραχωρήσεις. Δεν μπαίνουν σε ψηφοφορίες, δεν κρίνονται από πλειοψηφίες, δεν υπόκεινται σε “κοινωνικό διάλογο” με την έννοια του παζαριού. Από τη στιγμή που ένα δικαίωμα μπαίνει στο τραπέζι για να συζητηθεί αν θα ισχύει ή όχι, παύει να είναι δικαίωμα και μετατρέπεται σε παραχώρηση, ανοίγοντας ακόμη και τις πιο μαύρες σελίδες του ανθρώπινου πολιτισμού.

  

Η άμβλωση, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν είναι θέμα γνώμης, ιδεολογίας ή ηθικής. Δεν είναι θέμα “ευαισθησιών”. Είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας στον σωματικό αυτοπροσδιορισμό και την αυτοδιάθεση. Τελεία. Οποιαδήποτε συζήτηση που ξεκινά από άλλο σημείο, όσο καλοπροαίρετη κι αν εμφανίζεται, είναι επικίνδυνη.

Κι όμως, αυτό ακριβώς το λυμένο θεσμικά και κοινωνικά θέμα κάποιοι φρόντισαν να το επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι επειδή υπήρχε πραγματική ανάγκη, αλλά επειδή χρειαζόταν μια... πεπονόφλουδα. Ένα θέμα ικανό να προκαλέσει ηθικό πανικό, εύκολες ταμπέλες και πολιτική αποδόμηση.

Παγκόσμια Διακυβέρνηση

Πέτρος Δημητρίου 

Δύο σχόλια ως προς το ανακυκλούμενο σύστημα κομματοτοκρατίας/ξενοκρατίας με πρόταγμα το θατσερικό "There Is No Alternative", 

και το επόμενο για την αναγκαιότητα ενός κινήματος πολιτών με πρόταση για επανίδρυση της Πολιτείας μας

1. Το παίγνιο είναι στημένο τοπικά, περιφερειακά, παγκόσμια.

Στα δικά μας πράγματα:

Όσοι είναι μέσα στη Βουλή-τσίρκο ή προσπαθούν να εισέλθουν είναι συμμέτοχοι και συνεργοί στο Πραξικοπηματικό Καθεστώς, καθώς το Πολίτευμα έχει καταλυθεί μετά από 3 μνημόνια, την αντισυνταγματική κυβέρνηση του δοτού Παπαδήμου, το ΟΧΙ→ΝΑΙ του Τσίπρα και την κατάργηση της λειτουργίας της Βουλής με τη διάταξη του νόμου 4336 - 14/8/2015.

*Κι αν λείπει κάποιος, μη μπερδευόμαστε, ή μαζί τους είναι, ή, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, θα ενσωματωθεί πάραυτα έως κατάποσης και αφόδευσης.

→

ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

*Το WEF (του Klaus Schwab) δημοσίευσε ατζέντα 2023: «Χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση»

 10/12/2022

https://iskra.gr/to-wef-tou-klaous-svab-dimosiefse-atzenta-2023https://iskra.gr/to-wef-tou-klaous-svab-dimosiefse-atzenta-2023-chreiazomaste-pagkosmia-diakyvernisi/

-chreiazomaste-pagkosmia-diakyvernisi/

*Μόνο, παίδες, βιαστείτε κι ό,τι προλάβετε, σε λίγο ούτε για ορντινάτσες δεν θα σας θέλουν...

 Master speeking:

Klaus Schwab, ιδρυτής WEF: «...με την ψηφιακή τεχνολογία και την αναλυτική και προβλεπτική της ισχύ, δεν χρειάζεται καν να έχουμε εκλογές πια...»

https://twitter.com/KreatelyMedia/status/1735473150358360569?t=3_YqeMND0cg8Dmap0JhWmA&s=19

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΕΧΝΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ →

*Αλέξης Τσίπρας: "Χρειαζόμαστε νέα αντίληψη για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση".

https://www.mononews.gr/politics/tsipras-chriazomaste-nea-antilipsi-gia-tin-pagkosmia-diakivernisi?amp=1

*Κυριάκος Μητσοτάκης

"Σύμφωνο για το Μέλλον & Παγκόσμια Διακυβέρνηση"

https://rumble.com/v5g0ceb-329220803.html

Πόθεν έσχες και αθέμιτος πλουτισμός – Η ανάγκη πολιτικής ηθικής

ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Η πρόσφατη ανάρτηση των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης “πόθεν έσχες” του πολιτικού προσωπικού της χώρας για το έτος 2023 κατέδειξε, έστω και ως φευγαλέα εικόνα, ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του σημερινού στρεβλού και υπονομευμένου πολιτικού συστήματος αποτελεί και η σώρευση ατομικού πλούτου στην πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, σε συνδυασμό με τη διαχρονική ατιμωρησία αυτού.

Ενώ η υποχρέωση υποβολής “πόθεν έσχες” έχει ως στόχο τη διαφάνεια και την αποτροπή της διαφθοράς σε αυτούς που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και εν τέλει την ενδυνάμωση του κράτους δικαίου, επί της ουσίας έχει μετατραπεί σε ένα “άδειο πουκάμισο”.

Όχι μόνο υπάρχει σοβαρή καθυστέρηση στη δημοσιοποίηση (δύο και τρία χρόνια μετά), αλλά δεν ελέγχονται ουσιαστικά και όσα δηλώνονται, καθόσον κυριαρχεί αποκλειστικά το “έσχες” και όχι το ζητούμενο, που είναι το “πόθεν”. Αλλά και ως προς το “έσχες”, παρέχονται εντέχνως δυνατότητες και εμπόδια στον έλεγχο των δηλώσεων καθιστώντας έτσι αδύνατη τη στοιχειώδη λογοδοσία του πολιτικού συστήματος.

Πέραν αυτού του σοβαρού δημοκρατικού ελλείμματος, έστω και με αυτόν τον ελλειμματικό τρόπο, δεν μπορεί να αποκρυβεί ο εμφανής πλούτος του πολιτικού προσωπικού, που βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με την οικονομική κατάσταση και τα εισοδήματα της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας. Αυτός ο προσωπικός πλούτος της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτικών έρχεται και σε πλήρη αντίθεση με την οικονομική κατάσταση των κομμάτων τους, στα οποία ανήκουν, τα οποία, ενώ λαμβάνουν μεγάλα ποσά ως κρατική ενίσχυση, είναι χρεωκοπημένα, έχοντας λάβει, μάλιστα, και τεράστια δάνεια, με ενέχυρο την μελλοντική κρατική επιχορήγηση (!).

Εμφανίζεται, έτσι, κατ’ αντιστοιχία, και στο πολιτικό σύστημα, η άθλια διαχρονική εικόνα της μεταπρατικής οικονομικής ολιγαρχίας στην Ελλάδα, όπου ενώ ευδοκιμούν ατομικά οι βιομήχανοι, εφοπλιστές, μεγαλέμποροι κλπ. με τον πρόδηλο ατομικό πλούτο εντός της χώρας, αλλά και στους πάσης φύσεως φορολογικούς παραδείσους του εξωτερικού (πριν λίγα χρόνια το Spiegel μιλούσε για 600 δις ευρώ) την ίδια ώρα να εμφανίζονται προβληματικές και μη ανταγωνιστικές οι επιχειρήσεις τους.
Πολιτικοί και οικονομική ολιγαρχία

Αντί το πολιτικό προσωπικό, που άσκησε εξουσία, να αποτελέσει τον φραγμό και την επιβολή ενός ισχυρού εθνικού πλαισίου ανάπτυξης, με βάση τα ισχυρά συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδος, μετατράπηκε σταδιακά σε τμήμα της “παρασιτικής” οικονομικής ολιγαρχίας, αποκτώντας συμφέροντα, ως επιμέρους ειδικό στρώμα στο Κράτος, μέσω των προνομίων και της ατιμωρησίας, τα οποία στόχο έχουν να ενσωματώνουν σχεδόν τους πάντες, που συμμετέχουν στο πολιτικό εποικοδόμημα, με αποτέλεσμα την δόμηση ενός στρεβλού πολιτικού συστήματος, που κάθε μέρα απονομιμοποιείται στη συνείδηση των πολιτών.

Λευτεριά!!...

Του Θανάση Χούπη 

Έβλεπα, πριν λίγο, ένα βίντεο, που μου έστειλε ένας φίλος και θυμήθηκα ένα τραγούδι που ερμήνευσε ο Αντώνης Καλογάννης. Αυτό που, κάθε φορά που το ακούω, ο νους μου πάει στην Κύπρο. "Λευτεριά" τιτλοφορείται κι είναι σε στίχους του Νίκου Καζαντζάκη και μουσική του Νάσου Παναγιώτου.

Ας επιστρέψουμε στο βίντεο: 

Αθήνα, 24 Ιουλίου 2025: Ένας πατέρας δύο μικρών παιδιών, να περιγράφει πώς του χτύπησαν πρωί πρωί την πόρτα δικαστικοί επιμελητές, οι δικηγόροι πολύ γνωστού Fund, καμιά δεκαριά αστυνομικοί κι ένας κύριος με μια τσάντα με εργαλεία. Αυτός ήταν ο κλειδαράς... 

Τους είπαν ότι το σπίτι κατάσχεται, γιατί τελεσιδίκησε η υπόθεση που αφορούσε στο μη εξυπηρετούμενο, "κόκκινο δάνειο", με το οποίο είχε αγοραστεί το διαμέρισμα.  Υποχρέωσαν τον πατέρα να βάλει, γρήγορα γρήγορα, σε δυο τρεις σακούλες εσώρουχα και κάποια λίγα ρούχα, γι΄ αυτόν και τα παιδάκια και όλοι μαζί να εγκαταλείψουν το σπίτι. Όση ώρα έπαιρνε τα αναγκαία, ο κλειδαράς άλλαζε την κλειδαριά, ενώ τα παιδάκια έκλαιγαν και τον ρωτούσαν: πού θα πάνε; πού θα κοιμούνται,

πώς θα ζήσουν στο δρόμο;...

Η ντροπή μας και η γιορτή τους…

24/07/2025

ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΣ

“…Κάθε πραγματικότης μού είναι αποκρουστική…” Κώστας Καρυωτάκης. Τι γιορτάζουμε σήμερα, 24 Ιουλίου, πατριώτες και πατριώτισσες; Καλύτερα, τί γιορτάζει υποκριτικά το κοινωνικοπολιτικό κατεστημένο της χώρας; Γιατί θα βάλει σε λίγο ο κύριος Πρόεδρος το καινούριο του μπλε – αρζάν κοστούμι με την μεταξωτή, γαλάζια – να μην ξεχνιόμαστε κιόλας – γραβάτα και θα δέχεται στους κήπους του προεδρικού Μεγάρου;

Γιατί θα υποδέχεται τη Σία, τον Πρετεντέρη, τον Χωμενίδη αλλά και τους αρχηγούς και τους αρχηγίσκους της παρούσας Βουλής, όλους με τα “καλά” τους, τις υπερήφανες συμβίες στο πλάι αλλά και τα χαμόγελα της, με το μπαρντόν, αυτοϊκανοποίησης; Γιατί θα γεμίσουν σε λίγο η Ηρώδου Αττικού και οι παράπλευρες οδοί με εκατοντάδες (!) κρατικές λιμουζίνες, οδηγούς, συνοδούς, φρουρούς και λοιπούς σκύλακες – η λέξη είναι του Πλάτωνα – της εξουσίας;

Αν μαζεύαμε, σκέφτομαι, το συνολικό κόστος της εκδήλωσης, θα χρηματοδοτούσαμε ένα μεγάλο νοσοκομείο της χώρας για έναν τουλάχιστον χρόνο. Αλλά δεν βαριέστε. Λεφτά υπάρχουν. Που είπε κι ένας άλλος τέως πρωθυπουργός, επίσημος κι αυτός προσκεκλημένος της πιο επίσημης Δεξίωσης του Έθνους (μόνο ο Ερντογάν λείπει). Αν μάλιστα προσθέταμε και τα διαχρονικά πρόστιμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, θα αλλάζαμε την κοινωνική πολιτική της χώρας υπέρ των αδυνάτων. (Τί λέω τώρα;)

Γιατί λοιπόν θα φορέσει πάλι το σινιέ σακάκι του ο Αλέξης και το πανάκριβο πουκάμισο χωρίς γραβάτα – όλα κι όλα η “στολή ” της επανάστασης είναι ό τι απέμεινε από την εγχώρια επανάσταση – και θα συγχαίρει εαυτόν και αλλήλους; Αλλά και η τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επιλογή αποκλειστικά του νυν πρωθυπουργού όπως και ο νυν ΠτΔ, γιατί θα εμφανιστεί στο κεφαλόσκαλο με ποδήρη χιτώνα και με τον σύντροφο της, όλοι αριστεροί είμαστε τελικά , ενδεχομένως και με τη γάτα της;

Η δική μου Δημοκρατία...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Θα ακούσετε πολλά σήμερα "ταρατατζουμ" για τα 51χρονα του πολιτεύματος...

Εγώ θα πάω ανάποδα ...

51 χρόνια μετά...

Η  δική μου''μέρα τηs Δημοκρατίαs'', τιμά  τον Μουστακλή,τον Παναγούλη, την Αρσένη, τον Μανδηλαρά, την Φλέμινγκ, τον Καράγιωργα...

Την δική μου ''Δημοκρατία'' την νιώθω σαν διαβάζω τον λόγο του Κολοκοτρώνη στη Πνύκα, σαν ακούω τον Μακρυγιάννη στο Πόρο να λέει στουs στρατιώτεs για ποιό λόγο πολεμήσαμε (γι'αυτά τα αγάλματα), σαν διαβάζω για το μαρτύριο του Δασκαλογιάννη, σαν ακούω τον Νικηταρά να απαντά στον Άγγλο αξιωματικό (που τον αντιμετωπίζει σαν επαίτη) έξω απο τον Αγιο Σπυρίδωνα στο Πειραιά και σαν κοινωνώ τουs  άλλουs λαικούs ήρωεs του '21 που πέρασαν στην αφάνεια.

Η δική μου Δημοκρατία χωρά την Ηλέκτρα Αποστόλου, την Ιουλία Μπίμπα, την Ηρώ Κωνσταντοπούλου, τη Λέλα Καραγιάννη, τον Περρίκο, τη Διαμάντω Κουμπάκη, τη Παναγιώτα  Σταθοπούλου και όχι Πικραμμένουs, Αγγελόπουλουs, Μαρινόπουλουs, Λάτσηδεs, Χριστοφοράκουs,

Σημίτηδεs και πλείστουs άλλουs ''πρόγονουs'' που συνεργάστηκαν με τουs Γερμανούs κατακτητέs και μακέλεψαν και καρπώθηκαν περιουσίεs Ελλήνων και ''χρυσόβουλα'' Γερμανών που παραχώρησαν στα παιδιά τουs για να διευθύνουν τη χώρα μέχρι σήμερα.

Η δική μου μέρα τηs Δημοκρατίαs δεν χωρά εφοπλιστικούs δημογέροντεs,  εργολάβου προεστούs, δημοσιογραφικούs κοτζαμπάσηδεs και εθνικούs προαγωγούs (νταβατζήδεs).