Πώς οι αμβλώσεις έγιναν η κεντρική ατζέντα σε μια χώρα με ανοιχτές πληγές

Ένα μεγάλο λάθος και μια “πονηριά 21.01.2612:02

Σαχίνης Γιώργος 

Μείζον δημόσιο ζήτημα αναδείχθηκαν επί δύο 24ωρα οι αμβλώσεις σε μια χώρα όπου τα πραγματικά, κρίσιμα και υπαρξιακά προβλήματα στοιβάζονται χωρίς απάντηση: η διάχυτη διαφθορά, η απουσία ουσιαστικής Δικαιοσύνης, οι οξυμένες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, η φτώχεια που παγιώνεται, τα “κόκκινα” δάνεια που λειτουργούν ως μηχανισμός υφαρπαγής περιουσιών, η ίδια η υπαρξιακή κατάσταση της χώρας και της εθνικής της υπόστασης, η σταδιακή εξαφάνιση του πρωτογενούς τομέα.

Σε αυτό το τοπίο προστίθενται τα υπερκέρδη ολίγων ομίλων και ομάδων συμφερόντων, που ευημερούν πάνω στη γενικευμένη ανασφάλεια. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό και μιντιακό σύστημα επέλεξε να μετατρέψει τις αμβλώσεις σε κεντρικό πεδίο σύγκρουσης.

Όταν τα δικαιώματα γίνονται εργαλείο, η υποκρισία πολιτική γραμμή και τα Τέμπη το πραγματικό διακύβευμα

Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο, γιατί σε αυτή τη χώρα το αυτονόητο πρέπει κάθε φορά να το υπερασπίζεσαι από την αρχή. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τίθενται σε διαβούλευση. Εδώ η Μαρία Καρυστιανού την “πάτησε” και έκανε ένα Μέγα Λάθος, όχι μόνο γιατί “χόρεψε τον χορό που της υπαγόρευσαν μέσω ΜΜΕ”, αλλά γιατί και το “γοβάκι της έσπασε” και έθεσε σε διαβούλευση και άρα ως θέμα πλειοψηφίας, αλλά τα δικαιώματα αν μπουν σε διαβούλευση, τότε παύουν να είναι δικαιώματα και γίνονται παραχωρήσεις. Δεν μπαίνουν σε ψηφοφορίες, δεν κρίνονται από πλειοψηφίες, δεν υπόκεινται σε “κοινωνικό διάλογο” με την έννοια του παζαριού. Από τη στιγμή που ένα δικαίωμα μπαίνει στο τραπέζι για να συζητηθεί αν θα ισχύει ή όχι, παύει να είναι δικαίωμα και μετατρέπεται σε παραχώρηση, ανοίγοντας ακόμη και τις πιο μαύρες σελίδες του ανθρώπινου πολιτισμού.

  

Η άμβλωση, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν είναι θέμα γνώμης, ιδεολογίας ή ηθικής. Δεν είναι θέμα “ευαισθησιών”. Είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας στον σωματικό αυτοπροσδιορισμό και την αυτοδιάθεση. Τελεία. Οποιαδήποτε συζήτηση που ξεκινά από άλλο σημείο, όσο καλοπροαίρετη κι αν εμφανίζεται, είναι επικίνδυνη.

Κι όμως, αυτό ακριβώς το λυμένο θεσμικά και κοινωνικά θέμα κάποιοι φρόντισαν να το επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι επειδή υπήρχε πραγματική ανάγκη, αλλά επειδή χρειαζόταν μια... πεπονόφλουδα. Ένα θέμα ικανό να προκαλέσει ηθικό πανικό, εύκολες ταμπέλες και πολιτική αποδόμηση.

Και το όνομα αυτού του στόχου δεν είναι «οι αμβλώσεις». Είναι η Μαρία Καρυστιανού.

Η αρχική τοποθέτηση και η γκάφα ολκής

Η πρώτη τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού στο OPEN ήταν πολιτικά λανθασμένη. Όχι γιατί αμφισβήτησε ρητά το δικαίωμα στην άμβλωση - δεν το έκανε - αλλά γιατί άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο δημόσιας διαβούλευσης για κάτι που δε χωράει “ναι μεν αλλά”. Σε τέτοια ζητήματα, οι διατυπώσεις δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ουσία.

Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά, χωρίς φόβο και χωρίς συμψηφισμούς. Η άμβλωση δεν είναι πεδίο πολιτικού πειραματισμού, ούτε χώρος για “σύνθετες συζητήσεις” που στο τέλος αφήνουν χώρο στους πιο σκοτεινούς. Σε αυτό το σημείο, η κριτική ήταν και παραμένει απολύτως θεμιτή.

Η επαναδιατύπωση που αποσιωπήθηκε

Όμως εδώ τελειώνει η θεμιτή κριτική και αρχίζει η οργανωμένη στοχοποίηση. Η μεταγενέστερη δήλωση της Καρυστιανού, σαφής και ξεκάθαρη, αποσιωπήθηκε σκόπιμα ή όπου μπήκε, σχολιάστηκε ειρωνικά ή ονομάστηκε κυβίστηση. Είναι πλήρης ανασκευή και αυτό θα αρκούσε, αν κάποιοι ήθελαν απλώς την αποκατάσταση ενός Μέγα Λάθους. Εκεί όπου τόνισε ρητά ότι κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δε διαπραγματεύεται, ότι η άμβλωση δεν αμφισβητείται και ότι η συζήτηση που εννοούσε αφορούσε αποκλειστικά τα κοινωνικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε αυτή τη δύσκολη απόφαση, κανονικά θα αρκούσε, αλλά όχι, δεν τους αρκεί.

Μίλησε στη νέα δήλωσή της για την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, για τη δυσκολία πρόσβασης σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης, για τα τεράστια κενά της κοινωνικής πρόνοιας, για την ανύπαρκτη στήριξη της μητρότητας και της μονογονεϊκής οικογένειας. Δηλαδή μίλησε για πολιτική με την ουσιαστική έννοια.

Αυτά, όμως, δεν έγιναν πρώτο θέμα. Δεν έγιναν καν θέμα στα περισσότερα ΜΜΕ. Γιατί δεν εξυπηρετούσαν τον σκοπό.

Η συγχορδία του συστημισμού

Αντίθετα, είδαμε μια εντυπωσιακή συγχορδία. Από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, μέχρι τη Νέα Αριστερά, από κυβερνητικά στελέχη μέχρι διανοούμενους των social media, από τηλεοπτικά πάνελ μέχρι τρολ, έως καλλιτέχνες, όλοι μαζί θυμήθηκαν ξαφνικά το δικαίωμα στον σωματικό αυτοπροσδιορισμό. Με πάθος. Με οργή. Με ηθική υπεροχή.
Μόνο που αυτή η ευαισθησία είναι επιλεκτική

Γιατί μόλις λίγα χρόνια πριν, το 2021-2022, το ίδιο πολιτικό και μιντιακό σύστημα στήριξε χωρίς καμία αμφιβολία την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών. Προσέξτε, όχι την ωφέλεια ή την αναγκαιότητα των εμβολιασμών, αλλά την υποχρεωτικότητά τους. Τότε, το σώμα δεν ανήκε στο άτομο. Ανήκε στο κράτος, στις επιτροπές, στις πολυεθνικές, στην “ορθή γραμμή” που βαφτίστηκε και έγινε τελικά η μόνη πολιτική δημόσιας υγείας.

Μόλις λίγα χρόνια πριν, το 2021-2022, το ίδιο πολιτικό και μιντιακό σύστημα στήριξε χωρίς καμία αμφιβολία την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών

Όποιος μιλούσε για σωματική αυτοδιάθεση χαρακτηριζόταν «ψεκασμένος», αντικοινωνικός, επικίνδυνος. Υγειονομικοί απολύθηκαν. Πολίτες αποκλείστηκαν από την εργασία και τον δημόσιο χώρο. Διαφορετικές επιστημονικές απόψεις φιμώθηκαν. Και όλα αυτά στο όνομα ενός ανώτερου καλού, που παρουσιαζόταν ως αδιαμφισβήτητο.

Τότε, το δικαίωμα στο σώμα δεν ήταν δημοφιλές. Τότε υπερίσχυε το “δικαίωμα στην υγεία” - ή, πιο σωστά, η υποχρέωση στην υγεία.
Αλά καρτ δικαιώματα, αλά καρτ ευαισθησίες

Η ίδια λογική εμφανίστηκε και στο ζήτημα της τεκνοθεσίας μέσω παρένθετων μητέρων. Μητέρες που μετατράπηκαν σε βιολογικά μέσα, σε “σκεύη τεκνοποίησης”, στο όνομα ενός δικαιώματος τρίτων. Εκεί δεν υπήρχε βιοηθική. Εκεί δεν υπήρχε γυναίκα. Εκεί υπήρχε μόνο προοδευτικός ενθουσιασμός, πανηγυρισμοί στη Βουλή και χαμόγελα μπροστά στις κάμερες, έως τραπεζώματα με την ανώτατη πολιτειακή άρχοντα της χώρας.

Αν όλα αυτά δεν είναι υποκρισία, τότε τι είναι; Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκήσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως “αναχρονιστικά”, “συντηρητικά”, “μεσαιωνικά”, “σκοταδιστικά”, “ακροδεξιά”. Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, στο οποίο η ίδια έκανε Μέγα Λάθος, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας “δικαιωματικός” καμβάς και μια ιαχή όλου του “κομ ιλ φο” πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

Είναι εντυπωσιακό που όλοι μαζί θυμήθηκαν το «σώμα» και τα ατομικά δικαιώματα, ενώ μόλις 5 χρόνια πριν είχαν ταχθεί υπέρ της «υποχρεωτικότητας» των εμβολίων, στηρίζοντας ένα παγκόσμιο πραξικόπημα που έγινε από τεράστιους πολυεθνικούς και διεθνικούς οργανισμούς και ισχυρά κράτη ενάντια σε μεγάλους πληθυσμούς (κι όχι μειοψηφίες).

Το επίσημο κράτος μιλούσε για «ψεκασμένους», απαγόρευε και καταργούσε τον δημόσιο χώρο, “στραγγάλιζε” κάθε διαφορετική επιστημονική άποψη. Και όλοι οι αρχηγοί κομμάτων έσπευδαν να φωτογραφηθούν όταν εμβολιάζονταν. Να τα ξεχάσουμε όλα; Όλοι οι λάτρεις της woke κουλτούρας στην ουσία συμπορεύονταν με τα πιο ακραία και σκοταδιστικά σχέδια υπέρβασης όλων των ορίων και κάθε ορίου, σε ένα πλαίσιο μιας νέου τύπου ευγονικής και γενετικής που στο όνομα του «αυτοπροσδιορισμού» προχωρούσε σε απίστευτα πειράματα και σκευάσματα, με μοναδικό στόχο το ιλιγγιώδες κυνηγητό κέρδους και τη γενικευμένη αλλοτρίωση των πολιτών-άβαταρ. Γι’ αυτούς τους “προγραμματιστές του μέλλοντος” δεν υπάρχει καμία ηθική, καμία βιοηθική.

Δεν ξεχνάμε φυσικά, ούτε δίνουμε άλλοθι, για τον σκοταδισμό, την ακροδεξιά, τον Τραμπ και τόσα άλλα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, η επίθεση ενάντια στην κ. Καρυστιανού και το κίνημα των Τεμπών πού αποσκοπεί; Πού αποσκοπεί η συγχορδία όλων των συστημικών κομμάτων και των ΜΜΕ; Τι θέλουν να εμποδίσουν και τι να ανακόψουν; Εδώ να θυμίσουμε και μια πάγια παλιά θέση του φεμινιστικού κινήματος: «Η άμβλωση δεν είναι αντισύλληψη», με όλες της τις προεκτάσεις που έχει αυτή η θέση. Όπως να θυμίσουμε ότι υπάρχουν και τρεις μεγάλες ταυτότητες που θέλουν να καταργήσουν συστήματα, εξουσίες φαλκιδευμένες και υποτελείς: την εθνική, την ταξική και τη γυναικεία ταυτότητα. Κι εδώ αρχίζουν τα πραγματικά μεγάλα πολιτικά, γεωπολιτικά και σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Τραμπ, ακροδεξιοί, φασίστες, νεοφασίστες, αλλά και παγκοσμιοποιητές συντηρητικοί και προοδευτικοί, ακραίοι “δικαιωματιστές” μπορεί να συμπορεύονται. Λέμε μπορεί, δεν είμαστε απόλυτοι σε αυτό.
Δεν τους νοιάζουν οι αμβλώσεις

Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν το πρόβλημα ήταν η αρχική τοποθέτηση της Καρυστιανού, η υπόθεση θα είχε κλείσει με μια κριτική, και μάλιστα σφοδρή, και μια διόρθωση. Δε θα βλέπαμε αυτήν την ένταση, αυτήν την επιμονή, αυτή τη συστηματική προσπάθεια να παρουσιαστεί ως «συντηρητική», «σκοταδιστική», «ακροδεξιά». Είναι άξια παρατήρησης αυτή η αγαστή συμπόρευση, η κοινή επικοινωνιακά ατζέντα και η στόχευση απ’ όλο το πολιτικό φάσμα. Εδώ κοτζάμ κυβερνητικός εκπρόσωπος, ενός κόμματος που πριν 40 χρόνια είχε ταχθεί κατά των αμβλώσεων, έδωσε ρέστα κυριολεκτικά στις ατάκες ψόγου στην Καρυστιανού.

Όλο το πολιτικό φάσμα σφιχταγκαλιάστηκε για το (προφανώς και αναφαίρετο και αυτονόητο) δικαίωμα της γυναίκας να κάνει έκτρωση, ενώ την ίδια στιγμή έχουν στην πράξη οι ίδιοι κατεδαφίσει το δικαίωμα των γυναικών να κάνουν παιδιά, κυρίως βέβαια των φτωχών και εργαζόμενων γυναικών. Να μη μιλήσουμε για την τύχη των μονογονεϊκών οικογενειών. Ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια με τρόπο σοκαριστικό. Ψιλά γράμματα. Για να μην πούμε πού έγραψαν (πάλι όλοι μαζί!) και τα ατομικά δικαιώματα σε περιπτώσεις της πολύ πρόσφατης ιστορίας.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι αλλού. Είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει μετατραπεί - χωρίς να το επιδιώξει - σε σύμβολο. Σύμβολο του αγώνα για αλήθεια και δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών. Ενός αγώνα που συσπείρωσε εκατομμύρια πολίτες, πέρα από κόμματα και ιδεολογίες.

Η χολή, οι ειρωνείες, η λεκτική βία για το πώς πενθεί, πώς μιλά, πώς στέκεται δημόσια προηγήθηκαν κάθε συζήτησης για πολιτικές θέσεις. Δεν ξεκίνησαν επειδή “κατέβηκε στην πολιτική”. Ξεκίνησαν επειδή δε σιώπησε.
Τα Τέμπη ως πραγματικό διακύβευμα

Όλα οδηγούν στην ίδια ημερομηνία: 28 Φεβρουαρίου. Τρία χρόνια από το έγκλημα και τη συγκάλυψη των αιτιών της τραγωδίας των Τεμπών. Εκεί θέλουν να φτάσουν με προετοιμασμένο αφήγημα: ότι “διχάζει”, ότι “διασπά”, ότι “καπέλωσε”, ότι “φταίει για τη συμμετοχή”.

Γι’ αυτό και εδώ δε χωρούν μισόλογα.

Η ίδια η Μαρία Καρυστιανού οφείλει - και μπορεί - να ακυρώσει αυτό το σενάριο. Να καλέσει ως μάνα που έχασε παιδί στα Τέμπη. Χωρίς άλλες προϋποθέσεις. Χωρίς καμία “διαβούλευση”. Σε μαζικές συγκεντρώσεις στις 28 Φεβρουαρίου, στο πλευρό του Συλλόγου “Τεμπών 2023”, από τον οποίο η ίδια παραιτήθηκε από τη θέση της προέδρου για να κατέβει στην πολιτική.

Μόνο για αλήθεια. Μόνο για φως. Μόνο για δικαιοσύνη. Μόνο για οξυγόνο. Ενάντια στη συγκάλυψη. Τίποτα άλλο.

Το υπόδειγμα

Το πρόσφατο δυστύχημα στην Ισπανία έδειξε κάτι απλό: ότι υπάρχουν κράτη όπου οι θεσμοί λειτουργούν και δε συγκαλύπτουν. Δεν είναι ζήτημα κουλτούρας. Είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης.

Στην Ελλάδα, το πρόβλημα δεν είναι οι αμβλώσεις. Είναι η υποκρισία. Είναι η εργαλειοποίηση των δικαιωμάτων. Είναι ο φόβος απέναντι σε ένα κίνημα που δεν ελέγχεται, δεν ταμπελοποιείται εύκολα και δεν ξεχνά. Και αυτό, τελικά, είναι που τους ενοχλεί περισσότερο.

 

ΠΗΓΗ:https://www.neakriti.gr/apopseis/2159086_ena-megalo-lathos-kai-mia-poniria?fbclid=IwdGRjcAPdo0BjbGNrA92hVWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHl9K8Xguk-IwjqXSXc1RtK4zpmlTGeIZbrPiX6k9n9v9sqRb5gT4FcOjIqwP_aem_udTvYD4BH2gH9aR6ucOzgA
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com