Η χαμένη τιμή των ελληνικών ΜΜΕ

Του Παντελή Σαββίδη 

Δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει απαρατήρητη η προσπάθεια των αθηναϊκών, κυρίως, ΜΜΕ να διαμορφώσουν «ηγετικό» προφίλ στον κ. Μητσοτάκη.

Θα θυμάστε με πόση σιγουριά εξήγγειλαν την επίσκεψη του Τραμπ στην Αθήνα, η οποία όχι μόνο δεν έγινε, αλλά και οι εικόνες από την οικογενειακή φωτογραφία άλλα έδειχναν.

Αν μια τέτοια επίσκεψη απέβλεπε στην προώθηση των ελληνικών συμφερόντων, θα λέγαμε πως ήταν ατυχές το γεγονός ότι δεν πραγματοποιήθηκε. Αλλά ο κ. Μητσοτάκης και η ομάδα που τον περιβάλλει απέβλεπαν στην αναπαραγωγή ενός αναντικατάστατου ηγετικού προφίλ, χάρη που δεν του έκανε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Δεν τα κατάφερε ούτε η πρέσβης των ΗΠΑ, που συχνάζει, κυρίως, στα μπουζούκια και για την οποία οι εμβριθείς Αθηναίοι αναλυτές μάς έλεγαν πως έχει απευθείας επαφή με τον Αμερικανό πρόεδρο και ότι η επαφή αυτή θα βοηθούσε στην προώθηση των εθνικών συμφερόντων.

Εδώ μια συνάντηση δεν μπόρεσε να κλείσει· τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα θα προωθούσε;

Σε αντίθεση, βεβαίως, με τον Τομ Μπάρακ, τον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα.

Στους αναλυτές και στην ακαδημαϊκή κοινότητα αρχίζει να γίνεται συνείδηση ότι η Τουρκία έχει ξεφύγει και πως, πλέον, δεν μπορούμε να τη συναγωνιστούμε.

Το ότι αυτοί, σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, εγκατέλειψαν ουσιαστικά την προσπάθεια μιας πειστικής αποτροπής της Τουρκίας, πιστεύοντας πως θα τη διαχειριστούν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της, δεν το συζητούν καθόλου.

Προεκλογικά μηνύματα 3 | Η επιστήμη των δηλητηρίων

Πρώτη ανάρτηση 27 Νοεμβρίου 2012

Μαρσέλ Μαριέν (1920-1993)

Γουίλιαμ Χηρστ και Γιόζεφ Γκαίμπελς

(…) Ο πολιτισμός μας, είναι γνωστό αυτό, οφείλει πολλές υπηρεσίες στο διάβολο. Ας ρίξουμε λοιπόν τώρα το φως της έρευνάς μας σε μορφές, όπως ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χήρστ, που επινόησε τον σύγχρονο Τύπο, και ο Γκαίμπελς με τον Χίτλερ, που τον χρησιμοποίησαν μεταξύ πολλών άλλών μέσων για να ρίξουν τον κόσμο στη φωτιά και το αίμα. (…)

Χηρστ

Σε ό,τι αφορά τον Χηρστ αρκεί να θυμίσουμε, ότι με αυτόν αρχίζει ο Τύπος να επεμβαίνει αποφασιστικά στην Ιστορία, προκειμένου να την κατευθύνει προς προσχεδιασμένους σκοπούς. Χάρη σε μια δαιμόνια ενορχηστρωμένη καμπάνια, ο Χηρστ [παρέα με τον Τζόζεφ Πούλιτζερ, σ.τ. HS] συνέβαλε δραστικά στο ξέσπασμα του Ισπανοαμερικανικού πολέμου το 1898 για τον έλεγχο της Κούβας. Τα πιο ασήμαντα γεγονότα διογκώθηκαν στο έπακρο και χρησιμοποιήθηκαν κάθε λογής προβοκάτσιες προκειμένου να συναινέσει η κοινή γνώμη και, μέσω αυτής, να σπρωχτεί η κυβέρνηση σε αυτό τον πόλεμο, υπακούοντας στο απόφθεγμα του Χηρστ, που έλεγε «Μην περιμένετε τα πράγματα να αλλάξουν∙ αλλάξτε τα εσείς!».

Έχει μάλλον υποτιμηθεί η εκπληκτική επιρροή και η επιτυχία της συνταγής του Χηρστ για τη δημοσιογραφία, η οποία συνοψίζεται στα εξής: μετασχηματισμός του Τύπου από όργανο πληροφόρησης σε εργαλείο συγκινησιακού αναβρασμού∙ προτεραιότητα στην πρόκληση εντυπώσεων και στην αναμόχλευση των ακατέργαστων ενστίκτων έναντι της λογικής προσέγγισης∙ και ανατροπή των παραδόσεων της τυπογραφίας με την εισαγωγή γιγάντιων πρωτοσέλιδων και εικόνων βίας. Σήμερα κανείς δεν αμφιβάλλει για την αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου, στην οποία στηρίζονται τόσο όλες οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας όσο και η εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος.

Γκαίμπελς

Σε ό,τι αφορά τον Χίτλερ και τον Γκαίμπελς, αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πόσο φτωχή είναι η θεωρία τους σε σύγκριση με τη γνώση που έχουν για τα συναισθήματα του κυρ-Μήτσου και της κυρά-Κατίνας. Είναι άλλωστε γνωστή η φράση του Χίτλερ:

“Στη μεγάλη του πλειοψηφία, ο λαός έχει διαθέσεις και νοοτροπίες γυναίκας σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που οι γνώμες και οι πράξεις του καθορίζονται πολύ περισσότερο από τις εντυπώσεις παρά από τη σκέψη. (...) Κάθε προπαγάνδα πρέπει να οργανώνεται με βάση τον πιο στενόμυαλο και αργόστροφο από εκείνους στους οποίους απευθύνεται. Γι’ αυτό και το νοητικό επίπεδο της προπαγάνδας πρέπει να είναι τόσο πιο χαμηλό όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός της ανθρώπινης μάζας, την οποία θέλει να πείσει”.

Δικαίωμα στην ελεύθερη πληροφόρηση

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

- Κρίμα που απουσιάζει μια επαρκής μορφωτικά και πολιτικά Ελληνική ομάδα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.(Δεν υπήρξε ποτέ). Θα μπορούσε να εκφράσει έναν Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Λόγο που έχει ανάγκη η Ευρώπη και η Ελλάδα. Όταν το 2004 αποπειράθηκα την παρουσία μου οι «εγχώριες» μαφίες μηχανεύθηκαν πολλά για να την αποτρέψουν. Ούτε οι Τούρκοι θα αντιδρούσαν έτσι. Μέχρι και κόμμα μιας καθόδου, κόμμα μαϊμού έστησαν. Και πολλά άλλα.

Την λέξη κρίμα χρησιμοποίησε τις προηγούμενες Ευρωεκλογές, αναφερόμενη στο πρόσωπο μου, μια γυναίκα από την Πελοπόννησο η οποία έχει Πολιτική Μνήμη της μεταπολίτευσης. Αν ζούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης σήμερα θα έλεγε: Μνήμη ή Βαρβαρότητα.

- Από το 2007 στην Ελλάδα έχουμε Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή την φορά δεν άρχισε από το Καλπάκι της Ηπείρου αλλά από την Ολυμπία και τον Πενταδάκτυλο της Πελοποννήσου. Όπως είπα σε μια ομιλία μου το 1994 τον Ταΰγετο παλιά τον έλεγαν Πενταδάκτυλο. Μπορούμε να επαναφέρουμε και αυτό το όνομα. Κρίμα που δεν ζει ο Νίκος Γκάτσος.

- Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να εισάγει, να υφίσταται, χωρίς την θέληση της τις παθολογίες των Βαλκανίων, της Σκιπερίας, του Κοσόβου κλπ. Αν η Γερμανία, το Βερολίνο, η Μέρκελ θέλουν να το κάνουν θα μας διευκόλυναν πολύ. Θα την ευχαριστούσαμε πολύ. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναδεί την πολιτικής της στα Βαλκάνια.

- Στις πολιτικές κοινωνίες τύπου θεάτρου του Διονύσου, μια λέξη μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα σκέψης, μια διήγηση, μια σχολή, ένα πολιτικό κίνημα. 

Τώρα η λέξη ήταν αποχή. Το 2010 (και τώρα) ήταν «Μνημονιακοί ήταν όλοι τους». Κάπου έχω γράψει τι έλεγε ο Πλάτωνας για αυτά. Επιτέλους απαλλαγείτε, απελευθερωθείτε από τον εκβαρβαρισμό σας.

Σύγκρουση πρώην και νυν καθεστωτικών μηχανισμών εξουσίας.

Καταγγελίες για ολοκληρωτισμό και φασισμό.

Οι πρώην αποσιωπούν ότι ήταν αυτοί οι πατέρες, οι δημιουργοί, το φυτώριο αυτού του τρόπου, του αντιπολιτισμού. Οι συντηρητές, οι δημιουργοί, οι κατασκευαστές των νυν. Τότε ήθελαν μια κουτή και φλύαρη ψευτοαριστερά του 3% στο εκλογικό σώμα και 40% στα Μ.Μ.Ε. για την «αριστερή» κάλυψη του μοντέλου. «Οι αριστεροί φρουροί του».

Δημοσιογραφία-στεγνοκαθαριστήριο: Πώς «ξεπλένεται» ο Δημητριάδης

Real News: Το πλυντήριο της εξουσίας δουλεύει υπερωρίες

Είναι απίστευτο το «κάρφωμα» που έκανε σήμερα η Τζίνα Μοσχολιού στο δημοσιογραφικό συγκρότημα του Νίκου Χατζηνικολάου και γενικότερα στον τρόπο που λειτουργεί η καθεστωτική δημοσιογραφία στην Ελλάδα της ΝΔ με αφορμή, η «συνέντευξη» που παραχώρησε ο Γρηγόρης Δημητριάδης στην Real News.

Εκείνος ο Δημητριάδης που συνδέθηκε όσο κανείς άλλος με το μεγαλύτερο θεσμικό σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης. Και ξαφνικά εμφανίζεται όχι ως οφειλέτης εξηγήσεων, αλλά ως τραγικός ήρωας που «τα πήρε όλα πάνω του». Λείπει μόνο το θλιμμένο βιολί στο background για να ολοκληρωθεί το πολιτικό μελόδραμα.

Όμως το πραγματικό ζουμί δεν είναι η συνέντευξη. Είναι η σχέση του ίδιου του Δημητριάδη με την ιδιοκτησία του μέσου που του έκανε το χατίρι.

Κατά πληροφορίες, που δημοσιεύει η Τζίνα Μοσχολιού, το δικηγορικό γραφείο του Δημητριάδη εκπροσωπεί εδώ και μήνες τον Νίκο Χατζηνικολάου και χειρίζεται τις υποθέσεις του. Η ίδια η «συνέντευξη» λέγεται ότι εστάλη έτοιμη στον εκδότη – ερωτήσεις και απαντήσεις μαζί, όπως αρμόζει σε μια καλοστημένη επιχείρηση image making. Ο «συνεντευξιαστής» απλώς τη δημοσίευσε.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ:

 https://vathikokkino.gr/archives/218693

ΠΗΓΗ: https://vathikokkino.gr/archives/218693?fbclid=IwdGRjcARuOz9jbGNrBG47EGV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHiMz7m3xKpq1wJlGOHrkgAhpIiyTDfS2-C8rJRRrtXwu0YEFqkbQgClwY6x6_aem_5jExZbN4ZGhJ1Ze-hDClsw

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί;

Ονούρ Τζαν Αϊκούτ

Η συζήτηση για την ελευθερία του Τύπου στην Τουρκία έχει περάσει προ πολλού το στάδιο της «οπισθοδρόμησης». Η εικόνα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι αυτή των συστηματικών εκκαθαρίσεων και της οικοδόμησης ενός νέου καθεστώτος αλήθειας. Οι απαγορεύσεις δημοσίευσης γίνονται ρουτίνα, οι περιορισμοί πρόσβασης σε ειδησεογραφικούς ιστότοπους γίνονται κρατικό αντανακλαστικό και οι δημοσιογράφοι κρατούνται και συλλαμβάνονται σε πρωινές εφόδους. Αυτή η σπείρα καταστολής δεν αφορά μόνο την επιθυμία της κυβέρνησης να φιμώσει τους αντιπάλους της. Το πραγματικό ζήτημα είναι η επιθυμία να αποφασιστεί μονομερώς τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γνωρίζει η κοινωνία, και ποιες λέξεις θεωρούνται «νόμιμες» και ποιες «εγκληματικές». Αλλά μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί πραγματικά;

Αν εξετάσουμε το ζήτημα μέσα από το πρίσμα των εννοιών του Μισέλ Φουκώ, αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η οικοδόμηση ενός «καθεστώτος αλήθειας». 

Στην Τουρκία, όσοι βρίσκονται στην εξουσία επιδιώκουν εδώ και καιρό να εγκαθιδρύσουν ένα μονοπώλιο σε αυτό που συνιστά «αλήθεια» μέσω των νομικών, των μέσων ενημέρωσης και των μηχανισμών ασφαλείας. Ιστορικά, ο τομέας όπου αυτό το μονοπώλιο έχει αμφισβητηθεί περισσότερο και όπου έχει ραγίσει περισσότερο είναι ο κουρδικός τύπος. Διότι σε όλη την ιστορική του διαδρομή, ο κουρδικός τύπος έχει καταφέρει να αναπτύξει εργαλεία και μεθόδους για να διαρρεύσει την αλήθεια ακόμη και πίσω από κλειδωμένες πόρτες, μέσα από ρωγμές σε τοίχους, κλειδαρότρυπες και κάγκελα· ακόμη και από τους τάφους όπου δολοφονήθηκε και θάφτηκε για χάρη της αλήθειας.

Αυτός μίλησε στο ψευτοσυνέδριο της ΝΔ και της OMADAS ALITHEIAS για τα fake news.

Αυτός εδώ ο ομορφάντρας πήρε 200 χιλιάρικα κρατικό χρήμα.

Αυτός μίλησε ως ομιλητής στο ψευτοσυνέδριο της ΝΔ και της OMADAS ALITHEIAS για τα fake news.

Είναι ο ίδιος που στοχοποιούσε υπαλλήλους του ΟΗΕ με fake news.

Είναι ο ίδιος που παρουσίασε ως δήθεν ''γνωμοδοτικό όργανο'' του ΟΗΕ ένα από τα γνωστότερα τμήματα του ισραηλινού λόμπι στην Ευρώπη, την MKO ''UN Watch'', η οποία εδώ και χρόνια στοχοποιεί υπαλλήλους και αξιωματούχους του ΟΗΕ θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο την καριέρα τους αλλά και τη ζωή τους.

To ''UN Watch'' πρωτοστάτησε στη στοχοποίηση της ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη Φρανσέσκα Αλμπανέζε, η οποία παρουσίασε λίστα με τις πολυεθνικές επιχειρήσεις που κερδοσκοπούν με την γενοκτονία στη Γάζα.

Το ''UN Watch'' συνεργάζεται στενά με την οργάνωση Freedom House η οποία χρηματοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλα κρατικά ιδρύματα των ΗΠΑ.

Το ''UN Watch'' ιδρύθηκε το 1993 από τον Αμερικανοεβραίο δικηγόρο Μόρις Άμπραμ με μοναδικό στόχο να αντικρούει τις καταγγελίες του ΟΗΕ για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που πραγματοποιεί το κράτος του Ισραήλ.

 Η ΜΚΟ χρηματοδοτούνταν από το ίδιο το Αμερικανικό (Εβραϊκό) Κογκρέσο. 

Σήμερα πρόεδρος της ΜΚΟ είναι η πρώην κειμενογράφος του Τζορτζ Μπους και διακεκριμένο μέλος του ισραηλινού λόμπι, Λίντα Φρούμ.

10 συμβουλές για να καλύπτεις την επίθεση στο Ιράν όπως κάνουν τα "έγκυρα" δυτικα ΜΜΕ

Από τη δημοσιογράφο Φραγκίσκα Μεγαλούδη

1. Όταν βομβαρδίζεται το Ιράν, μην αναφέρεις ποιός το κάνει.  Ποτέ μην γράψεις «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν…».   Προτίμησε: «Εκρήξεις συγκλόνισαν την Τεχεράνη» ή  Σκοτώθηκαν δεκάδες σε επιθέσεις». Οι πύραυλοι εμφανίζονται μόνοι τους (ενίοτε και οι άνθρωποι - στο Ιραν - σκοτώνονται μόνοι τους). 

2. Πρόσθεσε πάντα “σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα”.  Ακόμη κι αν μιλάμε για αριθμό νεκρών παιδιών. Η λέξη “κρατικά” φτάνει για να δείξεις ότι η ειδηση δεν ειναι αξιόπιστη (αφου το λένε οι Ιρανοι και όχι οι New York Times ψεμα ειναι)

3. Αντί για “παράνομη επίθεση”, γράψε “κλιμάκωση”.   Η νομιμότητα δεν χρειάζεται ανάλυση. Όλα είναι απλώς “εντάσεις στην περιοχή”. Τις οποίες βέβαια προκάλεσε το Ιράν. 

4. Αν το Ιράν απαντήσει, χρησιμοποίησε ενεργητική φωνή και δείξε τον αποτροπιασμό σου.  «Το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση», «Το Ιράν έπληξε»,  «Το Ιράν σπέρνει χάος».

Τι πραγματικά σημαίνει η «πρόσληψη» Μπλερ στον ΑΝΤ1

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Η ανακοίνωση της πρόσληψης του Βρετανού πρώην πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ ως «Senior Advisor» από τον όμιλο ΑΝΤ1 δεν αποτελεί έκπληξη για όσους παρακολουθούν τα τελευταία χρόνια τις διασυνδέσεις του σταθμού με κυβερνήσεις και πολιτικούς ηγέτες του εξωτερικού. Παρόλα αυτά, μας προσφέρει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για την άλωση της ελληνικής δημοσιογραφίας από ξένα οικονομικά και πολιτικά κέντρα, καθώς και την ανάγκη ενίσχυσης των ανεξάρτητων ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Ο Τόνι Μπλερ δεν είναι απλώς ένας εγκληματίας πολέμου, οι πράξεις του οποίου κατά τη διάρκεια της εισβολής και κατάληψης του Ιράκ οδήγησαν στο θάνατο τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου ανθρώπων. Τα τελευταία χρόνια, είναι «υπάλληλος» και υποχείριο του δεύτερου πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο – του Λάρι Έλισον της εταιρείας Oracle.

Όπως έχουμε εξηγήσει σε σειρά άρθρων και εκπομπών, ο Έλισον πριν φτάσει να αποτελεί τον «Πολίτη Κέιν» της εποχής μας, εκπαραθυρώνοντας τον Ρούμπερτ Μέρντοχ, ήταν ένας απλός υπεργολάβος της CIA. Φανατικός υποστηρικτής της γενοκτονίας στη Γάζα, αποτελεί τον μεγαλύτερο ιδιώτη χρηματοδότη του IDF και στο παρελθόν ήθελε να προσλάβει τον Νετανιάχου στις επιχειρήσεις του. Από τη στιγμή που η οικογένειά του απέκτησε τον έλεγχο του CBS, μετέτρεψε το δίκτυο σε ένα ακόμη εργαλείο της ισραηλινής προπαγάνδας, τοποθετώντας ως επικεφαλής ενημέρωσης την ακραία σιωνίστρια Μπάρι Γουάις – τη γυναίκα που από τις πρώτες ημέρες της στο σταθμό επιχείρησε να «θάψει» ρεπορτάζ της εκπομπής 60 minutes για τα βασανιστήρια Βενεζουελάνων που έστειλε ο Τραμπ στο Ελ Σαλβαδόρ.

Μαθήματα σύγχρονης δημοσιογραφίας από τον ANT1

Του Παντελή Σαββίδη 

Ο ANT1 αποφάσισε – με τη γνωστή του σοβαρότητα – να κάνει ρεπορτάζ για την προσωπικότητα της Καρυστιανού. Όχι, φυσικά, με πολιτικές θέσεις, δημόσιες παρεμβάσεις ή κοινωνική απήχηση. Αυτά είναι λεπτομέρειες για την Σχολή του ΑΝΤ1.

Η αφετηρία ήταν μια φωτογραφία στην οποία η Καρυστιανού κάθεται στο ίδιο τραπέζι με την καθηγήτρια Μαρία Δελιβάνη 

Δημοσιογράφος του σταθμού συναντά την κ. Δελιβάνη και συνομιλεί μαζί της επί μισή ώρα. Για πολλά και διάφορα. Από αυτή τη συζήτηση, το δημοσιογραφικό ήθος του ΑΝΤ1, ως σταθμού, δεν αναφέρομαι στους δημοσιογράφους, κρατά ένα και μόνο πράγμα: ότι επί μνημονίων, η κ. Δελιβάνη είχε εκφράσει άποψη υπέρ της δραχμής.

Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται το πορτρέτο της Καρυστιανού κατά ΑΝΤ1.

Ο συλλογισμός του ΑΝΤ1 είναι συγκλονιστικός:

Στην οθόνη προβάλλεται η φωτογραφία που βλέπετε με τον ευφυέστατο υπότιτλο:«Μια δραχμήστρια δίπλα στην  Καρυστιανού». 

Η δημοσιογραφική λογική είναι απολαυστική:

γνώρισες δραχμήστρια; έφαγες μαζί της; χαμογέλασες στην κάμερα; Δραχμήστρια κι εσύ. Μαθηματικό συμπέρασμα: η Καρυστιανού είναι δραχμήστρια!

Αυτή την τάξη που εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο, σε σημείο που να γίνονται προδότες της ίδιας τους της χώρας.

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

«Πεϊρεφίτ, σας παρακαλώ να μην έχετε τους δημοσιογράφους σε υπερβολική εκτίμηση. 

Όποτε προκύπτει κάποια δυσκολία, είναι απολύτως αναμενόμενο αυτή η πανίδα να παίρνει το μέρος των ξένων, ενάντια στο έθνος του οποίου υποτίθεται ότι είναι οι εκπρόσωποι.

 Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς τέτοια χαμέρπεια - και ταυτόχρονα τέτοια έλλειψη συνείδησης της χαμέρπειας. Οι δημοσιογράφοι σας έχουν ένα κοινό με τη γαλλική αστική τάξη, το γεγονός ότι έχουν χάσει κάθε αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας. 

Για να μπορεί η αστική τάξη να συνεχίσει να δειπνεί έξω, θα αποδεχόταν οποιαδήποτε εθνική μειοδοσία. Ήδη από το 1940, ήταν πίσω από τον Πεταίν, επειδή της επέτρεψε να συνεχίσει να δειπνεί έξω παρά την εθνική καταστροφή. Τι θαύμα! Ο Πεταίν ήταν "ένας μεγάλος άνδρας". Δεν χρειαζόταν καμία λιτότητα, καμία προσπάθεια! Ο Πεταίν είχε βρει τη "λύση". Όλα θα ρυθμίζονταν υπέροχα με τους Γερμανούς. Οι καλές δουλειές θα ξαναρχίζανε.

Φυσικά, αυτό αντιπροσωπεύει το 5% του έθνους, αλλά το 5% που, μέχρι εμένα, κυριαρχούσε. Η Γαλλική Επανάσταση δεν κάλεσε τον γαλλικό λαό στην εξουσία, αλλά αυτήν την τεχνητή τάξη που είναι η αστική τάξη. Αυτή την τάξη που εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο, σε σημείο που να γίνονται προδότες της ίδιας τους της χώρας. 

Μονόδρομος εκτροχιασμού

•ΣΤO OΝOΜΑ ΤΗΣ «EΛΕΥΘΕΡΗΣ AΓOΡΑΣ»-

τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ

Ὅταν ξεκίνησαν τὸ Κίνημα καὶ ἡ ἐφημερίδα του πρὶν 72 χρόνια, κατάγγελλαν τὶς δύο ἐκδοχὲς τοῦ ὑλισμοῦ ποὺ ἐπικυριάρχησαν μεταπολεμικά: τὴν ἀστικὴ καὶ τὴ μαρξιστική. Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης καὶ ἐλάχιστοι ἄλλοι, ὅπως ὁ Νικόλαος Μπερντιάγιεφ, ἀρνήθηκαν τὰ ψεύτικα διλήμματα καὶ διακήρυξαν ὅτι ἄλλος εἶναι ὁ δρόμος γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη.

Σήμερα, δὲν ὑπάρχουν διλήμματα, ἀλλὰ ὁ μονόδρομος ἑνὸς ἐκτροχιασμένου καπιταλιστικοῦ συστήματος μὲ τὸν οἰκονομικὸ νεοφιλελευθερισμὸ καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση. Τὸ ὁποῖο, μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ «ἀντιπάλου δέους», ἔχει ἐπιδοθεῖ σὲ λυσσαλέα ἀποδόμηση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τῶν κατακτήσεων τῶν ἐργαζομένων πρὸς ὄφελος μιᾶς ὅλο καὶ πιὸ μικρῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας κερδοσκόπων.

Στὸ ὄνομα τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς», ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὡς θέσφατο καὶ νέα θεότητα, τὰ πάντα κατεδαφίζονται πρὸς ὄφελος τῶν κερδοσκόπων. Καὶ μάλιστα, τῆς πιὸ παρασιτικῆς ἐκδοχῆς τῆς «ἐπιχειρηματικότητας», στὴν ὁποία δίνονται περιθώρια νὰ κερδοσκοπεῖ, ἐπενδύοντας καὶ συνεισφέροντας έλάχιστα στὴν οἰκονομία:

– Μὲ τὴν αὐξανόμενη ἀπαξίωση τῆς ἀξίας καὶ τῶν συνθηκῶν τῆς ἐργασίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ κατεύθυνση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ὅπως ἔχει ἤδη τονίσει ἡ ΧΔ σὲ ἀνακοίνωσή της ἀπὸ τὸ 2023, ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη «… ἐπαναφέρει τὸ καθεστὼς τοῦ πρώιμου Μεσοπολέμου, δηλαδὴ μέχρι τὶς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1930. Ἐκεῖ εἴχαμε ἀκόμη καὶ παιδιὰ νὰ ἐργάζονται σὲ καθεστὼς ἐξαρτημένης ἐργασίας ὡς “μαθητευόμενοι” 16 ὧρες τὸ 24ωρο…». Τὸ 13ωρο, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀπέργησαν οἱ ἐργαζόμενοι τὴν 1η Ὀκτωβρίου, εἶναι φυσικὴ συνέπεια τῆς πάγιας αὐτῆς πολιτικῆς.

– Μὲ τὴν ἐκχώρηση τῶν ἕτοιμων κοινωφελῶν ὑποδομῶν ποὺ ἔγιναν μὲ χρήματα τοῦ Δημοσίου, μὲ ἐξασφαλισμένη πελατεία τοὺς πολίτες οἱ ὁποῖοι τὶς ἔφτιαξαν καὶ μετατρέπονται σὲ πελάτες τῶν κερδοσκόπων. Ἕνα πανευρωπαϊκὸ φαινόμενο ποὺ ἀναδείχθηκε μὲ τὸ δυστύχημα τῆς γέφυρας Μοράντι στὴ Γένοβα τῆς Ἰταλίας τὸ 2018, ἀλλὰ καὶ ὡς μία ἀπὸ τὶς πολλὲς παθογένειες ποὺ ὁδήγησαν στὸ δυστύχημα τῶν Τεμπῶν.

– Μὲ τὴν ἀσυδοσία τῶν καρτὲλ καὶ τῶν ὀλιγοπωλίων, βασικὴ αἰτία τῆς ἀκρίβειας ποὺ μειώνει τὴν ἀγοραστικὴ δύναμη τῶν πολιτῶν. Σύμφωνα μὲ ρεπορτὰζ τῆς ἱστοσελίδας «Πολίτικο», ποὺ ἔχουμε ἀναπτύξει στὴν ἱστοσελίδα μας, ἐνῶ τὸ 2011 τὸ ποσοστὸ τῶν δημόσιων διαγωνισμῶν μὲ ἕνα μόνο μειοδότη ἦταν 11%, τὸ 2020 ἔχει σκαρφαλώσει στὸ 42%.

Όταν η ενημέρωση αλλάζει χέρια, οι δημοσιογράφοι πού βρίσκονται;

Από τα παραδοσιακά ΜΜΕ μέχρι τα ΜΚΔ, μία έλλειψη εμπιστοσύνης δρόμος

Ζηνοβία Σαπουνά

Το 2022 έγραψα το βιβλίο «Το twitter σε ρόλο πέμπτης εξουσίας - ΜΚΔ vs ΜΜΕ» (εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ) μελετώντας την επίδραση της ατζέντας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης στην ατζέντα των παραδοσιακών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Συγκεκριμένα, μελετώντας την επίδραση που είχε το τότε twitter (σήμερα Χ) στην ατζέντα των κεντρικών δελτίων ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών, που κατέχουν νόμιμη άδεια στην Ελλάδα.

Τρία χρόνια μετά, αυτό το θέμα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, ίσως και περισσότερο από ποτέ.

Η διείσδυση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης στην καθημερινότητα των πολιτών και στην ενημέρωσή τους -όπως καταδεικνύουν όλες οι έρευνες της τελευταίας πενταετίας- είναι καταλυτική.

—> Τα ΜΚΔ αναδύονται ως ειδησεογραφικές διαδικτυακές κοινότητες τις οποίες οι χρήστες/χρήστριες παρακολουθούν για να ενημερωθούν.

—> Η παραδοσιακή δημοσιογραφία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον άμεσο διαμοιρασμό ειδησεογραφικού περιεχομένου (βίντεο, φωτογραφίες κτλ) από τους χρήστες/χρήστριες των ΜΚΔ.

—> Η εμπιστοσύνη των πολιτών στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κατακρεμνίζεται, ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα.

—> Και μέσα στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί μία άλλη εντυπωσιακή πληροφορία: όλο και περισσότεροι πολίτες αποφεύγουν πλέον τις ειδήσεις.

Γιατί τα συστημικά ΜΜΕ δεν κάνουν αναλύσεις και δεν ανοίγουν τα μάτια του κόσμου?

Τα δάνεια των συστημικών ΜΜΕ από τις τράπεζες για την περίοδο 2016-2023 είναι αναλυτικά 

Εθνική Τράπεζα 430,000,000

Eurobank 85,000,000

Alpha Bank 311,000,000

Pireus Bank 432,000,000

ATTICA 12,600,000

Δηλαδή το σύνολο των δανείων στα 8 βασικά ΜΜΕ είναι 

1,270,000,000

Για να μην κοκκινίσουν τα δάνεια ....θα πρέπει να σου δώσουν νέα δάνεια ....οι ίδιες τράπεζες 

Δηλαδή μέσω των 1,270,000,000 Ευρώ μπορούν και χειραγωγούν περίπου 

2.312.930 ψηφοφόρων άνω των 71 ετών. Από τα εκλογικά αποτελέσματα του 2023, οι ηλικίες άνω των 65 ετών ψήφισαν σε ποσοστό 52,5% Νέα Δημοκρατία, 17,9% ΣΥΡΙΖΑ, 14,6% ΠΑΣΟΚ, 7.2% ΚΚΕ. 

Σε πολύ απλά Ελληνικά το 52,5% των 2.312.930 ψηφοφόρων ήτοι 1,214,288 ψήφοι αναλογούν στη ΝΔ 

Οι 1,214,288 ψήφοι αντιστοιχούν περίπου σε 73-74 έδρες για τη Νέα Δημοκρατία, λόγω της αναλογικής κατανομής των εδρών.

Οι ψηφοφόροι άνω των 71 ετών μόνο κατά ποσοστό 11-17% επηρεάζονται από σκάνδαλα όπως τα Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, κλπ. Δηλαδή στη χειρότερη περίπτωση η απώλεια της ΝΔ να είναι 12-15 έδρες. Μάλιστα όλα τα επικοινωνιακά επιτελεία του Μαξίμου θεωρούν ότι τα μακαρόνια της ΔΕΘ θα επαναφέρουν περίπου ένα αριθμό εδρών περί τις 12. 

ΑΘΩΟΣ

Του Μάνου Λαμπράκη 23.05.2025

Σήμερα, χωρίς καμία προβολή, χωρίς την παραμικρή αντανάκλαση στο δημόσιο φως, αθωώθηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων ο πατέρας Αντώνιος και δύο πρώην στελέχη της «Κιβωτού του Κόσμου» για την κατηγορία της βαριάς σωματικής βλάβης σε ανήλικους στη δομή της «Κιβωτού» στην Πωγωνιανή. Ένα δικαστικό γεγονός που, σε οποιαδήποτε υγιή δημοκρατία, θα άνοιγε δημόσια συζήτηση για την ποινική υπευθυνότητα, την τεκμηρίωση κατηγοριών, την ηθική αποκατάσταση. Στην Ελλάδα του 2025, όμως, έγινε αυτό: η αλήθεια σιώπησε γιατί δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει ως εμπόρευμα.

Το αφήγημα της πτώσης του πατέρα Αντωνίου είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας τελετουργικής εκτέλεσης: θρησκευτική αυθεντία, παιδική ευαλωτότητα, σκοτεινοί θάλαμοι εξουσίας, ασυμβίβαστη φιλανθρωπία. Όπως διδάσκει η «Αόρατη Επιτροπή», το σύστημα δεν φοβάται την ενοχή. Φοβάται τη μη ενοχή. Διότι αν ο π. Αντώνιος δεν ήταν τελικά ο «τέρας», τότε ολόκληρος ο ηθικός πανικός, το κυβερνητικό take-over της Κιβωτού, η εκκλησιαστική αποστασιοποίηση, η δημοσιογραφική ανθρωποφαγία, αποδεικνύονται όχι απλώς πρόωρα, αλλά κατασκευασμένα. Η συλλογική ενοχή μετατέθηκε σ’ έναν άνθρωπο, για να σωθούν οι θεσμοί.

Η Εκκλησία της Ελλάδος, σε μια ακόμη στιγμή αμήχανης δειλίας, δεν έβγαλε ούτε ανακοίνωση, ούτε λόγο, ούτε δάκρυ. Ίσως γιατί η Κιβωτός υπήρξε μια παρα-Εκκλησία που έθεσε σε δοκιμασία το μονοπώλιο της ιερατικής κοινωνικότητας. Ίσως γιατί ο πατήρ Αντώνιος λειτούργησε στα όρια της θεσμικής ανορθοδοξίας: χωρίς να ζητά ούτε επιδοτήσεις, ούτε εξουσιοδοτήσεις. Ό,τι έχτισε το έχτισε με ανθρώπους, όχι με συμβούλια. Και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα.

Τα μέσα ενημέρωσης, δε, είναι πλέον μέρος μιας μηχανής που δεν καταγράφει γεγονότα, αλλά παράγει συγκινήσεις. Η αθώωση δεν τους προσέφερε κανένα κέρδος. Δεν είχε δάκρυ, δεν είχε πτώμα, δεν είχε εικόνα. Ούτε παντεσπάνι, ούτε τσιμέντο. Γι’ αυτό και την εξαφάνισαν. Ένας αθώος δεν συγκλονίζει. Δεν πατάει views. Δεν ενισχύει το αισθηματικό κράτος. Γι’ αυτό και σήμερα είχαμε, όπως θα έλεγε ο Γκυ Ντεμπόρ, όχι απλώς σιωπή, αλλά οργανωμένη λήθη.

Γιατί αυξήθηκαν οι ψήφοι του Ράμα; Ελλάδα-Αλβανία: Βίοι παράλλη

EPA/STRINGER

Σημείωση Ανιχνεύσεων: Ο Άντι Μπουσάτι είναι διακεκριμένος Αλβανός δημοσιογράφος. Στο κείμενο που ακολουθεί το οποίο δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του lapsi.al αναλύει το προφανές ερώτημα, το οποίο βρίσκεται στα χείλη όλων: 

Γιατί ο Ράμα παρά την διαφθορά και την κάκιστη κυβερνητική διαχείριση όχι, μόνο, κέρδισε τις εκλογές αλλά συγκέντρωσε και περισσότερες ψήφους.

Είναι εντυπωσιακό πόσο παρόμοια είναι τα κοινωνικά διλήμματα σε Αλβανία και Ελλάδα. Όπως και το ερώτημα περί εναλλακτικής λύσης.

Το ενδιαφέρον με το άρθρο του Μπουσάτι είναι ότι πέρα απο όσα προβάλλουν συνήθως οι υποστηρικτές των καθεστώτων τύπου Ράμα στην Αλβανία και τύπου Μητσοτάκη στην Ελλάδα, εκείνο που ουσιαστικά λείπει, είναι η ενημέρωση της κοινής γνώμης.

Λείπει η δημοκρατία και η ισότιμη αντιμετώπιση των κομμάτων στις εκλογές απο το κατεστημένο των ΜΜΕ αλλά και το κράτος.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε με τον τίτλο: «Γιατί αυξήθηκαν οι ψήφοι του Rama;»

Ο τίτλος με τον οποίο αναπαράγεται εδώ είναι των “Ανιχνεύσεων”.

του Andi Bushati lapsi.al

«Το συγκλονιστικό αποτέλεσμα του Edi Rama, μεγαλύτερο από οποιαδήποτε προηγούμενη εκλογική του αναμέτρηση ως ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα: 

Πώς είναι δυνατόν όσο περισσότερο αποδεικνύονται οι απίστευτες κλοπές της άρχουσας κλίκας, τόσο περισσότερο να αυξάνονται οι ψήφοι τους; 

Είμαστε ένας λαός που μαστίζεται από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, που λατρεύει τους βασανιστές του; 

Απολαμβάνουν πραγματικά οι Αλβανοί να ζουν χωρίς αξιοπρεπή μισθό, χωρίς 24ωρο τρεχούμενο νερό, χωρίς αξιοπρεπείς συντάξεις; 

Αισθάνονται άνετα να τους λένε ψέματα αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία, ξανά και ξανά, για ανεκπλήρωτες υποσχέσεις;

 Ή μήπως οι Koka, Beqaj, Tahiri, Ahmetaj, Bllako, Veliaj δεν είναι οι περιφρονημένες φιγούρες που τους έχουν κλέψει, αλλά οι απρόσμενοι ήρωες που ονειρεύονται κρυφά να γίνουν; 

Η Ελληνική Αστική Τάξη δεν θα πάει στον παράδεισο!

🔺️Από το ρεπορτάζ

Σε “american bar” μετατράπηκε, το βράδυ της Δευτέρας 13 Ιανουαρίου 2025, το πάρτι που παρέθεσε στους φίλους του εν Ελλάδι ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζωρτζ Τσούνης στην γνωστή ψαροταβέρνα Νησιώτισσα στα βόρεια της Αθήνας.

Το περιστατικό έγινε μεταξύ εκδοτών και επεκτάθηκε και στα γύρω τραπέζια, ουσιαστικά δημιουργήθηκε ένας ασύλληπτος καβγάς που έκανε όλους να τρέχουν δεξιά και αριστερά.

Παρών -εντελώς ανεξήγητα- και ο καταζητούμενος σε πολλές χώρες της Ευρώπης, Ισραηλινός επιχειρηματίας Μπένι Στάινμετζ, πιο γνωστός για την εμπλοκή της Αλεξίας Μπακογιάννη, ανιψιάς του πρωθυπουργού στην αγορά της Lukoil Ιταλίας!

Όλα ξεκίνησαν όταν ο εκδότης Μάκης Τριανταφυλλόπουλος (Zougla.gr) κοίταξε τους φιλοκυβερνητικούς εκδότες Χρήστο Ράπτη (iefimerida.gr) και τον Γιάννη Κουρτάκη (parapolitika.gr), και οι μεν είπανε στον δε, «τι κοιτάς ρε μ…πανο;», «τι θες, ξύλο;».

Προφανώς είχαν κάποιες παλαιότερες κόντρες και διαφορές και θεώρησαν ότι προσφέρεται το μέρος να τις επιλύσουν.

Τότε οι 3 άνδρες πιάστηκαν στα χέρια, ενώ έπεφταν καρεκλιές και πεταγόντουσαν πιάτα.

Οι δύο φίλοι εκδότες έριξαν κάτω τον πρώτο εκδότη και του έριχναν κλωτσιές, πριν τελικά μπούνε και τους χωρίσουν μπράβοι και αστυνομικές συνοδείες.

Στο απίστευτο ταβερνόξυλο, βρέθηκαν μπροστά υπουργοί όπως ο Κωστής Χατζηδάκης με την γυναίκα του, ο Χρήστος Σταικούρας, η Νίκη Κεραμέως, ο Κώστας Σκρέκας, ο Γιάννης Στουρνάρας αλλά και εκπρόσωποι του επιχειρείν και των εφοπλιστών όπως οι Κοπελούζος, Μελισσανίδης, Προκοπίου, Τσάκος και λοιποί.

Ερώτημα τι γύρευαν όλοι αυτοί στο κάλεσμα του απερχόμενου πρέσβη της διακυβέρνησης Μπάιντεν μαζί με υπουργούς και βουλευτές της ΝΔ.

Τα σημερινά ΜΜΕ Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ΕΙΝΑΙ δομές εξουσίας υπο την ιεραρχία του ιδιοκτήτη τους, που έχουν ως στόχο την κυριαρχία του πάνω σε κάθε πτυχή της ζωής

«Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δημιουργούν "θαλάμους αντήχησης" (echo champers) όπου σπάνια συναντώνται διαφορετικές προοπτικές ή προσεγγίσεις, ενισχύοντας έτσι την προκατάληψη επιβεβαίωσης και εμποδίζοντας την ικανότητα να σκεφτόμαστε κριτικά για διαφορετικές απόψεις...

Δημιουργείται έτσι ένας κόσμος όπου προχωράμε πιο πέρα ​​στο όνειρο. Ένα όνειρο μέσα στο όνειρο...όπου φαίνεται να μην υπάρχει πουθενά η αντικειμενική αλήθεια...

Νομίζω ότι έχει νόημα μόνο το να αναζητούμε και να εντοπίζουμε δομές εξουσίας, ιεραρχίας και κυριαρχίας σε κάθε πτυχή της ζωής για να τις αμφισβητήσουμε. Εκτός εάν μπορεί να δοθεί μια αιτιολόγηση, είναι όλες παράνομες και πρέπει να καταργηθούν, για να αυξηθεί το εύρος της ανθρώπινης ελευθερίας».

Νόαμ Τσόμσκι 

Τα σημερινά μέσα κοινωνικής δικτύωσης ΕΙΝΑΙ  δομές εξουσίας υπο την ιεραρχία του ιδιοκτήτη τους, που έχουν ως στόχο την κυριαρχία του πάνω σε κάθε πτυχή της ζωής του καθένα/μιας και όλων συνολικά.

Νομίζω ότι έχει φτάσει η στιγμή για να εισάγουμε τα επόμενα που θα τα. αντικαταστήσουν.

Από την άλλη,  η δημιουργία, echo champers εντός των υφιστάμενων κομματικών ιεραρχιών,  όσο και να δείχνει λυτρωτική,  τελικά οδηγεί στην  συνεχιση της κυριαρχίας της οικονομίας επί της πολιτικής όσο και αυτές οι κοινωνικές δομές αποτυγχάνουν στο να συνθέτουν κοινές προωθητικές λύσεις, ίσως πρωτόγνωρες, που θα απαντούν στα νέα ερωτήματα και προκλήσεις.

ΤΙ δεν καταλαβαίνεις?

Ποιοί ελέγχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα

Από ΕΦΣΥΝ

Η τελευταία έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Τύπου (IPI) που δημοσιεύτηκε στις αρχές του χρόνου αποτελούσε την πιο συγκροτημένη και πλήρη καταγραφή της δυστοπίας των ελληνικών ΜΜΕ τα τελευταία 35 χρόνια. Μιλούσε για μια απορρυθμισμένη, πολωμένη και κατακερματισμένη αγορά που πλήττεται από πολλαπλές χρηματοπιστωτικές κρίσεις, σε συνδυασμό με τη μεγάλη επιρροή και παρέμβαση πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, με αποτέλεσμα τη χαμηλή εμπιστοσύνη του κοινού.

Ανάμεσα στα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης ήταν η ανεξέλεγκτη, «τοξική» αλληλεξάρτηση των Μέσων, του κράτους και των τραπεζών, η αδύναμη ή ανύπαρκτη ρύθμιση του μιντιακού τοπίου τις προηγούμενες δεκαετίες και η μερική έλλειψη διαφάνειας ως προς την πραγματική ιδιοκτησία των ΜΜΕ.

Η ερευνητική δημοσιογραφική ομάδα του Solomon παρουσίασε την περασμένη Δευτέρα την πολύμηνη έρευνά της με τίτλο «Ποιοι ελέγχουν τα media» σε μια εκδήλωση που ξεπέρασε κάθε προσδοκία ως προς τη συμμετοχή του κόσμου. Πολλοί ωστόσο αναρωτήθηκαν «και τι καινούργιο μάθαμε από αυτή την έρευνα;». Κατ’ αρχάς, στην περίπτωση των ΜΜΕ η συγκέντρωση των μέσων παραγωγής καθορίζει όχι απλώς μια βιομηχανική δραστηριότητα, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της -κατά Χάμπερμας- δημόσιας σφαίρας. Η καταγραφή στην ελληνική περίπτωση συμπληρώνει ένα σημαντικό κενό καθώς μέχρι τώρα δεν υπήρχε καμία επικαιροποιημένη, ανοιχτά διαθέσιμη βάση δεδομένων για τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και (σχεδόν) όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους.

Ενα πρώτο συμπέρασμα είναι πως η πίτα μοιάζει να έχει μοιραστεί σε λίγο περισσότερους ολιγάρχες σε σχέση με τη δεκαετία του 2000, παρότι παραμένει ο υψηλός βαθμός συγκέντρωσης του ελληνικού επικοινωνιακού συστήματος, ενώ πλέον λιγότεροι από τους σημερινούς ιδιοκτήτες ασχολούνται με τον κατασκευαστικό τομέα σε σχέση με το παρελθόν. Μέρος της παλιάς φρουράς έχει αποχωρήσει προ πολλού (Λαμπράκης, Κοντομηνάς, Τεγόπουλος, Μπόμπολας κ.ά.) και νέοι πρωταγωνιστές έχουν ανέβει στη σκηνή, χωρίς ωστόσο να επηρεάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά του επικοινωνιακού συστήματος.

Αυτό που δεν έχει διαφοροποιηθεί είναι πως τα ελληνικά ΜΜΕ παραμένουν -σε οικονομικό επίπεδο- μια μη επικερδής επιχείρηση για τους ιδιοκτήτες, γεγονός που αυξάνει τις υποψίες αν, εκτός από την εμφανή προσπάθεια επιρροής και τη δυνατότητα χρησιμοποίησης ενός μέσου ενημέρωσης για τη διαφήμιση άλλων κοινής ιδιοκτησίας (cross promotion) και τη δυσφήμηση ανταγωνιστών, τα κίνητρα των ιδιοκτητών σχετίζονται και με τη νομιμοποίηση εσόδων από άλλες σκιώδεις επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Η «Εφ.Συν.» δίνει σήμερα τον λόγο στους συντάκτες της έρευνας του Solomon, οι οποίοι παρουσιάζουν τους λόγους που τους οδήγησαν στην επιλογή αυτής της καταγραφής, εξηγούν τη μεθοδολογία και καταλήγουν στα δικά τους συμπεράσματα.

* Διαβάστε ολόκληρη την έρευνα

ΚΑΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Του Παντελή Σαββίδη 

Αν περιορίσει κανείς την ενημέρωσή του στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης θα αφομοιώνει καθημερινά πόσο ευτυχής πρέπει να αισθάνεται, καθώς η κυβέρνησή του κάθε χρόνο, αφού καταστραφούν εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα, γίνεται ολοένα και καλύτερη καθώς βελτιώνεται και μαθαίνει (λες και η άσκηση κυβερνητικής εξουσίας εντάσσεται στην εκπαιδευτική διαδικασία).

Ακόμη και στην ημιδικτατορική Τουρκία, η οποία έχει ξεπεράσει την Ελλάδα σε όλα, υπάρχουν μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφοι, έστω στο εξωτερικό, που αποκαλύπτουν επικίνδυνες διαστάσεις της πολιτικής Ερντογάν. Επικίνδυνες για όλους.

Για να αντιληφθείτε την παρακμή της χώρας στην ενημέρωση, θα επισημάνω πως ακόμη και στο Ισραήλ, το οποίο βρίσκεται σε πόλεμο, υπάρχουν ΜΜΕ που αποκαλύπτουν την απάνθρωπη και καταδικαστέα από πλευράς Διεθνούς Δικαίου πρακτική της ισραηλινής κυβέρνησης και του ισραηλινού στρατού να χρησιμοποιούν Παλαιστίνιους ως ασπίδες στις επιχειρήσεις τους στα τούνελ, ή σε περιοχές που υποψιάζονται ότι υπάρχει ναρκοπέδιο.

Υπάρχουν, ευτυχώς, Εβραίοι που σώζουν την τιμή του λαού τους. Ένας από αυτούς είναι ο Omer Bartov, πρώην στρατιώτης του IDF και ιστορικός της Γενοκτονίας, που σε ένα συγκλονιστικό άρθρο του στον The Guardian περιγράφει τις τραγικές εμπειρίες που είχε από το Ισραήλ καθώς πριν από μερικές εβδομάδες προσκλήθηκε στο πανεπιστήμιο Ben-Gurion του Negev να μιλήσει και να συζητήσει για τις κινητοποιήσεις φοιτητών στα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια κατά της πολιτικής της ισραηλινής κυβέρνησης.

Για την ιστορία, ο Omer Bartov είναι Ισραηλινός. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, σπούδασε και δίδαξε στο Ισραήλ. Τώρα διδάσκει Ιστορία στις ΗΠΑ. Είναι ειδικός στην Ιστορία της Γενοκτονίας.

Των οικιών υμών εμπιπραμένων, υμείς άδετε

Γιώργος Τασιόπουλος 

Γράφαμε προ τεσσάρων ημερών:

Η πυρκαγιά στο Όρβηλο του νομού Σερρών ξεκίνησε στις 18 Ιούλη. Μέχρι σήμερα - 21 ημέρες μετά - έχει κατακάψει περισσότερα από 26.000 στρέμματα παρθένου δάσους και ένα πλούσιο οικοσύστημα.

Ο λόγος που δεν το γνωρίζεις είναι γιατί τελικά το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής προστασίας δεν είναι ούτε τα πυροσβεστικό μέσα, ούτε το 112.

Είναι η αποσιώπηση.          

Επανήλθαμε χθές ευαισθητοποιημένοι από το κάλεσμα σε συγκέντρωση πολίτη του Δήμου Άγκιστρου Σερρών για συγκέντρωση διαμαρτυρίας όπως θα δείτε στο λινκ 

https://www.facebook.com/share/r/y1dEhhFWHsLgJbZo/

                           

Γράψαμε:

"Το παρθένο δάσος των Σερρών στο όρος Όρβηλος κατακαίγεται εδώ και 25 ημέρες.

Ο συμπολίτης μας από το 'Αγκιστρο Σερρών ζητά απεγνωσμένα βοήθεια. 

Η φωνή του δεν φτάνει στα ΜΜΕ, το Αθηναϊκό κράτος είναι κουφό και δυσανεκτικό στις ενοχλητικές φωνές των επαρχιωτών.

Το επιτελικό κράτος της πλατείας Κολωνακίου βρίσκεται σε διακοπές".

Όμως απ' ότι φαίνεραι ούτε η Αθήνα μπορεί να σωθεί.

Χθες ξεκίνησε η φωτιά στην Αττική, από το Βαρνάνα και την Λίμνη του Μαραθώνα στον Αγιο Στέφανο, κι από τον Διόνυσο μέχρι την Πεντέλη, κι από Νέα Μάκρη μέχρι Γραμματικό και Καλλιτεχνούπολη!