π. Να. Λουδοβίκος: Χριστός, Σεξουαλικότητα, Ναρκισσισμός και Στωικοί

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος είναι διακεκριμένος Έλληνας θεολόγος, φιλόσοφος και ψυχαναλυτής, καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού (όπως το Cambridge και το Winchester). Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια πρωτοποριακή σύνθεση της Ορθόδοξης Πατερικής θεολογίας με τη σύγχρονη δυτική φιλοσοφία και την ψυχανάλυση, εστιάζοντας στην έννοια της διυποκειμενικότητας και της σχέσης του «εγώ» με τον «άλλον». Με πλούσιο συγγραφικό έργο μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους στοχαστές που επιχειρούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ πίστης, ψυχικής δομής και κοινωνικής πραγματικότητας.

«ΟΤΑΝ Η ΗΔΟΝΗ ΕΓΙΝΕ ΑΜΑΡΤΙΑ – ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ»

Από Σύνταξη Inchiostronero

Μετά τη μεγάλη ερωτική ελευθερία της ελληνορωμαϊκής εποχής, επήλθε μια αυστηρή ρύθμιση των ερωτικών σχέσεων.

Οι Πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου Ντομένικο Μορέλι (1826-1901)

Σύνταξη Inchiostronero

Μέρος Πρώτο

Μετην άνοδο του Χριστιανισμού, σημειώθηκε μια βαθιά επανάσταση στη σεξουαλικότητα. Μετά τη μεγάλη ερωτική ελευθερία της ελληνορωμαϊκής εποχής, αναδύθηκε μια αυστηρή ρύθμιση των ρομαντικών σχέσεων.

Είναι ευρέως αποδεκτό ότι ο Μεσαίωνας έφερε μια θεμελιώδη μετατόπιση στην αντίληψη και την πρακτική της σεξουαλικότητας στη Δύση. Μετά την ελληνολατινική εποχή, κατά την οποία η σεξουαλικότητα και η σαρκική ηδονή ήταν θετικές αξίες και όπου βασίλευε μεγάλη σεξουαλική ελευθερία, φτάνουμε στην πλήρη καταδίκη της σεξουαλικότητας και στην αυστηρή ρύθμιση της άσκησής της. Ο κύριος υποστηρικτής αυτής της μετατόπισης ήταν ο Χριστιανισμός.

Οι Paul Veyne (1) και Michel Foucault (2) έχουν διατυπώσει την υπόθεση ότι αυτό το σημείο καμπής όντως συνέβη, αλλά θα είχε συμβεί πριν από τον Χριστιανισμό: θα χρονολογούνταν από την ακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1ος και 2ος αιώνας)· και ότι μεταξύ των ειδωλολατρών Ρωμαίων, δηλαδή πριν από την εξάπλωση του Χριστιανισμού, θα υπήρχε ένας «πουριτανισμός της ανδρικής αρρενωπότητας».

Γιατί η σεξουαλική ηθική μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντική από όσο νομίζετε

από Kirk Durston

Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα χαλάρωνα με μια ντουζίνα συμφοιτήτριες της φιλοσοφίας που συζητούσαν θεωρίες δικαίου και τιμωρίας. Περίπου μια ώρα μετά τη συζήτηση, σκέφτηκα ότι ορισμένοι ηθικοί νόμοι μπορεί να περιορίσουν την ευχαρίστηση και την απόλαυση βραχυπρόθεσμα, αλλά μακροπρόθεσμα να ελαχιστοποιήσουν τον πόνο και να μεγιστοποιήσουν την ανθρώπινη εκπλήρωση.

Πριν λίγες μέρες τελείωσα την μελέτη του Sex and Culture για δεύτερη φορά. Είναι ένα αξιοσημείωτο βιβλίο που συνοψίζει μια ολόκληρη έρευνα από τον κοινωνικό ανθρωπολόγο της Οξφόρδης JD Unwin.[1] Το βιβλίο των 600+ σελίδων είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Unwin, μόνο μια «περίληψη» της έρευνάς του—επτά τόμοι θα χρειάζονταν για να τα εκθέσει όλα.[2] Τα γραπτά του υποδηλώνουν ότι ήταν ορθολογιστής, πιστεύοντας ότι η επιστήμη είναι το απόλυτο εργαλείο έρευνάς μας (φαίνεται ότι δεν ήταν θρησκευόμενος). Καθώς περνούσα από αυτό που βρήκε, μου υπενθύμισε επανειλημμένα τη σκέψη που είχα ως φοιτητής φιλοσοφίας: ορισμένοι ηθικοί νόμοι μπορεί να σχεδιαστούν για να ελαχιστοποιήσουν τον ανθρώπινο πόνο και να μεγιστοποιήσουν την ανθρώπινη άνθηση μακροπρόθεσμα.

Ο Unwin εξετάζει τα δεδομένα από 86 κοινωνίες και πολιτισμούς για να δει αν υπάρχει σχέση μεταξύ της σεξουαλικής ελευθερίας και της άνθησης των πολιτισμών. Αυτό που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι εμείς στη Δύση υποστήκαμε μια σεξουαλική επανάσταση στα τέλη του 1960, του 70 και του 80 και τώρα είμαστε σε θέση να δοκιμάσουμε τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε 40 και πλέον χρόνια νωρίτερα.

Πολιτιστικές κατηγορίες του Unwin

Ο Unwin περιέγραψε τέσσερα «μεγάλα πρότυπα ανθρώπινης κουλτούρας» και βαθμούς άνθησης που μετρώνται από την άποψη της αρχιτεκτονικής, της τέχνης, της μηχανικής, της λογοτεχνίας, της γεωργίας και ούτω καθεξής. Το πρωταρχικό κριτήριο ταξινόμησης ήταν η σχέση τους με τον φυσικό κόσμο και τις δυνάμεις που περιέχει.[3]

Ένας μεγάλος Ορθόδοξος θεολόγος περί οικολογίας, σεξουαλικότητας και ανθρώπινου πρόσωπου

 Μύρων Ζαχαράκης

Παρακολουθούμε αυτό το διάστημα, στις οθόνες των τηλεοράσεών μας, τις έντονες συζητήσεις ιερέων και ιεραρχών της Ελλαδικής Εκκλησίας, με κύρια αφορμή το ζήτημα του γάμου και το αν αυτός θα μπορούσε να περιλαμβάνει άτομα του ίδιου φύλου ή όχι. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, η Ορθοδοξία είναι ξανά στο επίκεντρο τον συζητήσεων. Παρόλα αυτά, δεκαετίες τώρα, ο πολύς κόσμος έχει μάλλον σοβαρή άγνοια για τη θεολογική της παράδοση και η μόνη πληροφόρησή του γι’ αυτή γίνεται από τις τηλεπερσόνες και τις «κίτρινες» σκανδαλοθηρικές διαδόσεις στην ευρύτερη ποπ κουλτούρα. Αν ισχύει πως η καλύτερη πυξίδα του μέλλοντος είναι το παρελθόν, τότε για την κατανόηση της Ορθόδοξης θεολογικής παράδοσης, που εμφανώς επηρεάζει τις συζητήσεις σήμερα, λίγες είναι οι αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης.

Μία από αυτές είναι αναμφισβήτητα τα έργα του Βρετανού Μητροπολίτη Διοκλείας, Καλλίστου Ware (1934-2022). Ο μητροπολίτης Κάλλιστος ήταν αναμφισβήτητα σημαντική μορφή για την Ορθόδοξη θεολογία και γι’ αυτό η εκδημία του έγινε κάτι παραπάνω από αισθητή σε πιστούς απ’ όλον τον κόσμο. Υπήρξε εμβριθής θεολόγος και πολυγραφότατος συγγραφέας, που είχε εμβαθύνει στην πατερική, και γενικότερα την εκκλησιαστική γραμματεία. Γνώριζε την ελληνική γλώσσα, υπήρξε φίλος και στενός συνεργάτης του Philip Sherrard, αλλά και, μ’ έμμεσο τρόπο, «μαθητής» του π. Γεωργίου Florovsky, του μεγαλύτερου ίσως θεολόγου του περασμένου αιώνα, τον οποίο αποκαλούσε «μέντορά» του.

Το συγγραφικό έργο του π. Καλλίστου καταπιάνεται με μερικά σύγχρονα ζητήματα, ή ακριβέστερα, με παραδοσιακά μεν ζητήματα της Χριστιανοσύνης, που διατηρούν όμως και την επικαιρότητά τους. Τέτοια είναι το σώμα, η σεξουαλικότητα και τα πάθη, το ανθρώπινο πρόσωπο, καθώς και η σχέση των ανθρώπων με τα ζώα[1]. Συζητώντας περί του σώματος, ο π. Κάλλιστος αναφέρει πως παρόλο που οι Χριστιανοί λογίζονται από πολλούς σαν «μισητές» του, η πραγματικότητα είναι ασφαλώς πιο περίπλοκη. Στην πραγματικότητα, θα ήταν ορθότερο να μιλήσουμε όχι για μίσος αλλά για μια αμφιθυμία των πιστών απέναντι στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό ισχύει ειδικότερα για την ελληνική Χριστιανοσύνη, στην οποία το σώμα θεωρείται, σε γενικές γραμμές, κάτι το εγγενώς αγαθό, όμως παράλληλα προκύπτουν και τάσεις αρνητικές αντιμετώπισής του. Ενδεικτικά, για τον Ωριγένη, ο άνθρωπος πλάστηκε αρχικά «νοητός», δηλαδή το σώμα δεν αποτελούσε μέρος του αρχικού θεϊκού σχεδίου για τον άνθρωπο. Αυτή είναι η γνωστή διδασκαλία περί προΰπαρξης της ψυχής, διδασκαλία που καταδικάστηκε ευθαρσώς στην Ε’ Οικουμενική Σύνοδο (553 μ.Χ.).

από

 Χάρης Ναξάκης

 -

Όταν τελειώσει ο αχός των βιασμών και των σεξουαλικών παρενοχλήσεων και έχει πάρει τον δρόμο της η δικαστική διερεύνηση των σεξουαλικών εγκλημάτων, θα πρέπει να τεθεί το πραγματικό ερώτημα. Ποιό είναι το πολιτισμικό και ανθρωπολογικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο εδράζεται η απόλαυση του κακού, ο ερωτισμός του σκότους; Λίγοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι μετά τον Μάη του ’68, όπως αναφέρει ο Μ. Ονφρέ στο βιβλίο του για τον ντε Σαντ, ένας τεράστιος αριθμός διανοουμένων της φιλελεύθερης δεξιάς και της αριστεράς υπέγραψαν ένα κείμενο για την νομιμοποίηση της παιδεραστίας, “θεωρώντας ότι το τέλος μιας ενοχοποιημένης σεξουαλικότητας νομιμοποιούσε μια σεξουαλικότητα χωρίς ηθική, όπως εκείνη που ο ενήλικας επιβάλλει στο παιδί που δεν έχει την δυνατότητα να συναινέσει”. Όπως σωστά επισημαίνει ο Ονφρέ τα ιουδαιοχριστιανικά άμφια, η θεώρηση του σώματος ως αμαρτωλή ύπαρξη, ορθώς κατέρρευσαν με τον Μάη του ΄68, αλλά μετά την απόρριψη του χριστιανικού ευνουχισμού δεν είχαμε μια αυθεντικά διυποκειμενική ελεύθερη σεξουαλικότητα, αλλά μια μηδενιστική χρήση της σάρκας, μια εγωιστική απόλαυση του άλλου. Αλλά και ο Έρικ Φρομ στην “Ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας” είχε επισημάνει ότι η αριστερά μετά τον Μάη του ’68, με προεξάρχοντα τον Μαρκούζε θεωρούσε ότι ο πολιτισμός είχε οικοδομηθεί πάνω στην καταστολή της λίμπιντο και αυτή πρέπει να αποδεσμευτεί ακόμα κι αν είναι σαδική και μαζοχιστική. Όλες οι επιθυμίες είναι αποδεκτές, η απόλαυση δεν έχει όρια, το μόνο όριό της είναι να προσφέρει στο εγωκεντρικό υποκείμενο απόλαυση. Κι όμως, αιώνες πριν ο Ηράκλειτος είχε επισημάνει “ανθρώποις γίνεται οκόσα θέλουσιν, ουκ άμεινον”, σε ελεύθερη μετάφραση, αν αφήσεις τους ανθρώπους να εκπληρώνουν ότι επιθυμούν αυτό θα είναι πάντα σε βάρος κάποιου άλλου. Θα πρόσθετα εγώ ότι το περίσιο χαλάει το ίσιο, διότι η έλλειψη ορίων, η συρρίκνωση του ατόμου σε νάρκισσο, οδηγεί αναπόφευκτα στην ενόρμηση του θανάτου.

Η ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΕΥΦΥΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Χατζηαντωνίου Κώστας/ TA NEA 24.01 (απόσπασμα)

Σήμερα στα "ΝΕΑ" ένα άρθρο μου για το πάντα (δυστυχώς) επίκαιρο ζήτημα της βίας κατά των γυναικών. Ευχαριστώ τον αρχισυντάκτη των πολιτιστικών σελίδων κ. Δουλγερίδη και αντιγράφω εδώ ένα απόσπασμα:

«Η βία ως πρωτόγονο κακέκτυπο της δύναμης είναι η αντιθετική έννοια της γοητείας. Το σώμα είναι απλώς το εργαλείο. Σκοπός δεν είναι η κατάκτηση ή έστω η διοίκηση του άλλου σώματος αλλά ο εξευτελισμός του, η υποταγή, η δουλεία του. Υποκατάστατο εξουσίας, δαιμονικά ευφυής, η βία εκμεταλλεύεται, όσο κι αν μοιάζει παράδοξο, ακόμη και τη σεξουαλική απελευθέρωση, αναζητώντας σε αυτήν απλώς νέες ευκαιρίες αφού στη θέση των πεπαλαιωμένων οχυρών που γκρεμίστηκαν και των νοοτροπιών οικογενειακής προστασίας που ξεπεράστηκαν, δεν δημιουργήθηκαν νέοι, απαραίτητοι για την ασφαλή αυτοδιάθεση του σώματος θεσμοί. Μια γενιά με θάρρος υπαρκτικό και θέληση για ελεύθερη δράση συναντά διαρκώς στο δρόμο της πλήθος παραγόντων που διείδαν στη χειραφέτηση ένα νέο στάδιο εκμετάλλευσης του Άλλου σώματος και των επιθυμιών που όσο εντονότερες είναι, τόσο πιο ευεπίφορες σε εκβιασμούς γίνονται... 

... Από την άλλη πλευρά, η απόδοση ιδεολογικών χαρακτηριστικών ή θρησκευτικών/ κοινωνικών αντιλήψεων (π.χ. στο ισλάμ ή στην πατριαρχία) σε φρικώδεις ατομικές πράξεις, νομίζω πως αποτελεί σφάλμα το οποίο δεν εξηγεί γιατί πολλοί δράστες είναι άνθρωποι χωρίς τέτοιες αναφορές και, κυρίως, διότι συγκαλύπτουν τη βαθύτερη αιτία που διαπερνά όλες τις ιδεολογίες και είναι η εντονότατη ροπή προς τη βία μιας χωρίς ηθικές αναστολές ελλειμματικής προσωπικότητας. Θα ήταν απρόσφορο, προφανώς, να περιμένουμε την εξάλειψη τέτοιων προσωπικοτήτων ή την αλλαγή νοοτροπίας – ο φαλλοκρατισμός θάλλει τόσο στη συντηρητική υποκρισία όσο και στον προοδευτικό χλευασμό αξιών της παράδοσης. Ο μόνος δρόμος που έχουμε για την αντιμετώπιση της βίας, εδώ και τώρα (αυτό είναι το ζήτημα), είναι οι θεσμοί. Η βεβαιότητα του κολασμού και συγχρόνως η αξιοκρατία σε όλα τα επίπεδα, από την ανάδειξη της διοίκησης στο τελευταίο σωματείο της χώρας ως την στελέχωση των αρχών ελέγχου. Οι θεσμοί λοιπόν – δεδομένου ότι δεν υπάρχει στους καιρούς μας η σοφία του Δανιήλ για να απαλλάξει τη συκοφαντούμενη από τους Κριτές Σωσάννα, όπως στη βιβλική ιστορία, αλλά και επειδή μεταξύ ισχυρού και αδυνάμου είναι η ελευθερία που σκλαβώνει και ο νόμος που ελευθερώνει».

Νέο χτύπημα: σεξουαλική αγωγή ή βάρβαρη επίθεση κατά… «νηπίων»;

«Ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ 

 το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό»

Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας»

«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου ζητεί λαβείν επί πίνακι». Θέλω να ρωτήσω; Ποτέ στα τριάντα χρόνια που είμαι δάσκαλος, κυρίως Ε’ και Στ’ δημοτικού, δεν άκουσα γονέα να αναφέρει κάτι, να διαμαρτύρεται, για απουσία της σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό σχολείο. Ποτέ! Μάλιστα, όταν στις ενημερώσεις γονέων γινόταν συζήτηση γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα, όλοι οι γονείς συμφωνούσαν ότι οι μόνοι αρμόδιοι να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους είναι οι ίδιοι και δεν έχει καμμιά δουλειά το υπουργείο να εμπλέκεται σ’ αυτήν την κρίσιμη  διαδικασία. Γιατί λοιπόν και πάλιν «η Ηρωδιάδα», ή καλύτερα ο Ηρώδης, ταράσσεται; Το 2008, η απόπειρα εισαγωγής του μαγαρισμού αγνών ψυχών που ονομάζεται «Σεξουαλική Αγωγή» απέτυχε, χάρις στην σθεναρή αντίσταση Συλλόγων Γονέων, της Ομοσπονδίας Πολυτέκνων, της Εκκλησίας. Τώρα τι άλλαξε; Μας ταλαιπώρησαν οι προηγούμενοι, οι εθνομηδενιστές, πολέμιοι της οικογένειας με τις «θεματικές-(εμετικές)- «εβδομάδες» τους, με τις «διαφορετικότητες» και όλες τις διαστροφές της οικουμένης, τώρα γιατί «οι νοικοκυραίοι της Νέας Δημοκρατίας» επανέρχονται; 

Το 2008 είχα δημοσιεύσει ένα κείμενο με τίτλο; «Τα τσίσα του Ασκητή στο δημοτικό σχολείο». Τα τότε βιβλία για την Σεξουαλική Αγωγή  τα είχε γράψει ο γνωστός τηλεσεξολόγος Θ. Ασκητής και από κάποιες φράσεις των βιβλίων του είχα «εμπνευστεί» τον τίτλο. (Δεν γνωρίζω αν θα χρησιμοποιηθούν τα δύο βιβλία του Ασκητή. Αν ισχύει θα δημοσιεύσουμε αποσπάσματα για να γνωρίζουμε τα μέσα καταμόλυνσης αθώων, αγνών και ανύποπτων παιδικών ψυχών).

Από το παλαιότερο κείμενο αποσπώ κάποια ερωτήματα που και σήμερα νομίζω ισχύουν:

 Πρώτον: Δεν θα έπρεπε πρώτα να εφαρμοστεί πειραματικά η σεξουαλική αγωγή σε κάποια σχολεία, να εξαχθούν συμπεράσματα, να ανιχνευτούν αντιδράσεις μαθητών και γονέων και να διαπιστωθεί η καταλληλότητα των εγχειριδίων ή του μαθήματος και η ωριμότητα των μαθητών να την αποδεχτούν;

Ο ΠΑΝΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΝΕΟ ΟΠΙΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Γράφει ο Αμύντας Βασιλούδης

Λεπτομέρεια από τον Κήπο των Γήινων Απολαύσεων

 Σε παλαιότερες εποχές οι αναφορές στην ολοκληρωμένη ερωτική πράξη ήσαν υπαινικτικές. Τόσον οι θρησκείες όσον και η κρατούσα κοσμική ηθική ήθελαν τον έρωτα μυστικό, υπόθεση ιδιωτική, μία ιστορία που διαδραματίζεται πίσω από κλειστές θύρες. Στην σημερινή εποχή βασιλεύει η ελευθεριότητα των ηθών. Ουδείς διανοείται να την αμφισβητήσει, έχει γίνει τμήμα της κρατούσης ιδεολογίας. Ακόμη και παρεκκλίνουσες ερωτικές συμπεριφορές θεωρούνται ανεκτές και εναλλακτικός τρόπος ζωής ισοδύναμος του φυσιολογικού. Το φαινόμενο είναι μάλλον δυσεξήγητο, εάν αναλογισθεί κανείς ότι τα ισχυρά κράτη βασίζονται σε αυστηρά ήθη. Επί παραδείγματι, ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκατάλειψε την Ρώμη και προτίμησε την Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη ήταν τα χαλαρά ήθη της πρώτης. Είναι κοινή διαπίστωση ότι τα χαλαρά ήθη αποτελούν σύμπτωμα αποσυνθέσεως μιας κοινωνίας και όχι ένδειξη υγείας. Η ύπαρξη τοιαύτης ομοφωνίας επί του θέματος εκ μέρους δημοσιογράφων, πολιτικών και πνευματικών ανθρώπων μας οδηγεί στην σκέψη ότι το φαινόμενο αποτελεί πολιτική επιλογή της υπερεθνικής ευρω-ατλαντικής ιθυνούσης τάξεως. Η τελευταία φαίνεται ότι επενδύει στον πανερωτισμό, για να εδραιώσει την κυριαρχία της επί του Δυτικού Κόσμου και για να λειτουργήσει ως υπόδειγμα προς τις άλλες πιο συντηρητικές κοινωνίες.

Η πορνοποίηση μιας γενιάς: Αγόρια και κορίτσια έχουν μπερδευτεί με το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι

Κλικ ΕΔΩ ή στην εικόνα για να διαβάσετε την δημοσίευση...

Homo sexualis Ορφανός και στερημένος

Homo sexualis Ορφανός και στερημένος

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Η εμπαικτική αντιμετώπιση και ο εκχυδαϊσμός ενός γεγονότος είναι πάντα ευκολότερος από την ήρεμη θέαση και έρευνά του. Πάντοτε ο κατήφορος είναι «ευκολότερη» διαδρομή, από τον κόπο για άνοδο σε θέση μεγαλύτερης οπτικής εμβέλειας. Η βιαστική όμως αποτίμηση, έχει ταυτισμένη μαζί της, την πιθανότητα λάθους και εσφαλμένης αξιολόγησης.

Έτσι και εν προκειμένω υπάρχει όχι ο κίνδυνος αλλά η σιγουριά ότι και μεις παρεξηγήσαμε την υπόθεση του Αγίου Βαλεντίνου. Μας έφτασε η αναφυλαξία που εμείς οι παπάδες αλλά και πολλοί χριστιανοί ατυχώς παθαίνουμε, όταν ακούμε κάτι σχετικό με ερωτικά θέματα και παραδίδουμε χωρίς δεύτερη σκέψη τέτοια θέματα, ανέκαθεν μεγάλα, αλλά σήμερα καθοριστικά της ανθρώπινης πορείας, στα χέρια επιτήδειων και ασχέτων και δίνουμε στίγμα, ότι για μας τέτοιες υποθέσεις είναι... μολυσματικές! 

Η άποψη που επικρατεί είναι, ότι ο έρωτας και τα σεξουαλικά θέματα είναι ασύμβατα και απορριπτόμενα από την Εκκλησία και την θεολογία! Έτσι η Εκκλησία μένει εκτεθειμένη, με το στίγμα της ανέραστης γεροντοκόρης από την γκρίνια εκπροσώπων της, που τις πιο πολλές φορές, ούτε τι λένε ξέρουν ούτε ειλικρινείς είναι σε αυτογνωσία...

π. Ν. Λουδοβίκος: To πραγματικό Σώμα και ο πραγματικός Άλλος

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο συναρπαστικό από την αντιμεταφυσική αμεσότητα με την οποία τίθεται το πρόβλημα του σώματος, το ερωτικό πρόβλημα και η παρουσία του Άλλου. 

Ο άνθρωπος δεν σκέπτεται μόνο με το νου του αλλά με την βιολογικότητά του (σώμα) δηλαδή και με το νόημα το οποίο αντλεί από αυτή και αλλά και το νόημα το οποίο της δίνει.Το όλον αυτού κατά Άγιο Μάξιμο Ομολογητή» 

Πολεμικό Μουσείο Νοέμβριος 2017 

Συνέδριο ανθρώπινης σεξουαλικότητας και αναπαραγωγής