Δάσκαλοι

Martino Mora - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού στα γυμνάσια, λύκεια και δημοτικά παίζει κεντρικό ρόλο όχι μόνο στη μετάδοση της γνώσης (δηλαδή, στον επίσημο ρόλο του), αλλά και στη μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού παράγει και μεταδίδει όχι μόνο αντικειμενική γνώση, αλλά πάνω απ' όλα ιδεολογική, υποκειμενική και εντελώς αμφισβητήσιμη, συχνά ακόμη και οργουελιανή, γνώση, που παρουσιάζεται ως οριστικές αλήθειες, οι οποίες εξυπηρετούν το σύστημα για να διαιωνίσει τον εαυτό του. Μια ενιαία γραμμή σκέψης, εν ολίγοις.

Και ενώ τα ιταλικά σχολεία, με το πρόσχημα της «ένταξης», υποβαθμίζουν όλο και περισσότερο τα ποιοτικά τους πρότυπα στη μετάδοση της καθαρής γνώσης, αντίθετα παίζουν έναν ολοένα και πιο έντονο ρόλο, με την εισβολή παράφρονων «σχεδίων», στην ιδεολογική κατήχηση των νέων.
Αυτή η κατήχηση, για να το θέσω απλά, αντιστοιχεί στην άκριτη μετάδοση αριστερών φιλελεύθερων αξιών, σε μεγάλο βαθμό αγγλοσφαιρικής προέλευσης.

Για να το θέσω ακόμα πιο απλά, είναι η πολιτικά ορθή ιδεολογία του Ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία είναι ουσιαστικά ένα πιστό αντίγραφο του αμερικανικού.
Ο Αντόνιο Γκράμσι έδωσε τραγικά τη θέση του, πριν από πολύ καιρό, στον Βάλτερ Βελτρόνι και τέλος στη Μικέλα Μούρτζια.

Κομμουνισμός Κατασκευασμένος στις ΗΠΑ

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Υπάρχει μια άθελά του δόση αλήθειας στον ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται επίθεση από έναν απειλητικό κομμουνισμό και έναν αναδυόμενο μαρξισμό. Το αστείο, όπως πάντα, είναι ο ωμός Τραμπισμός και αντιδρά στην ωμή πολιτική προπαγάνδα. Ο κομμουνισμός ήταν ένας τρομερός μπαμπούλας στην μεταπολεμική Αμερική για πενήντα χρόνια, μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ. Και ο Τραμπ (όπως έκανε ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία με το Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού) προσπαθεί να ξεθάψει το πτώμα του Μαρξ για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Ένα ξεσκόνισμα του Μακαρθισμού για να προστατευτεί από το Τέρας που έχει ήδη αποτύχει στην ιστορία.
Αλλά άθελά του ανακαλύπτει μια αλήθεια και αγγίζει ένα κρίσιμο, αν και ελάχιστα γνωστό, σημείο στο οποίο επιμένω εδώ και καιρό: Ο μαρξισμός, που απέτυχε στην Ανατολή, εξαπλώνεται στη Δύση. Έχοντας τελειώσει άσχημα στη Μόσχα, ξεκινά ξανά από το επίκεντρό του, τη Νέα Υόρκη, και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Από τις πανεπιστημιουπόλεις, από τους ριζοσπαστικούς κομμουνιστικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, από τις μεταναστευτικές ροές, από τον φεμινισμό και την LGBTQ+. Ένας Μαρξισμός διαφορετικός από αυτόν που ήταν γνωστός στον εικοστό αιώνα, ένας Μαρξισμός διαχωρισμένος από τον κομμουνισμό και τον εργατισμό, υποστηρίζω, σε αντίθεση με τον Τραμπ, προσκολλημένος στο ριζοσπαστικό, κυρίως νεοαστικό πνεύμα, επικεντρωμένος στη σύγκρουση μεταξύ προόδου και παράδοσης, δαιμονοποιημένος ως αντίδραση, επιστροφή στον φασισμό, σκοταδισμό.

Άγνοια και Μύθοι για τη Λευκή Πατριαρχία: Ένα Μάθημα από την Οδύσσεια

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Νταμίκο

Η ηθοποιός Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη στη νέα ταινία του Νόλαν για την Οδύσσεια —δεν θα σταθώ στο γεγονός ότι ο Όμηρος την αποκαλεί «λευκώλενο», ένα επίθετο που σήμερα θα προκαλούσε την οργή των πολιτικά ορθών αστυνομικών— υποστήριξε την κυρίαρχη ιδεολογία, απλώς για να δώσει στην ταινία μια πολιτική χροιά. Αποφάσισε να ισχυριστεί ότι ο Όμηρος έδωσε πολύ λίγο χώρο στις γυναίκες.
Τώρα, δεν με ενδιαφέρει πραγματικά να μπω στη διαμάχη. Αλλά η χρήση αυτής της δήλωσης, η οποία αποκαλύπτει μόνο την χονδροειδή και περήφανη άγνοια του συγγραφέα της —και κοινή σε έναν ολόκληρο πολιτισμικό χώρο που συγχέει τη μαχητικότητα με τη γνώση— μπορεί να είναι χρήσιμη στην κατάρριψη ορισμένων μύθων. Συγκεκριμένα, αυτόν μιας Δύσης αιώνια θύμα μιας cis-ετεροφυλόφιλης λευκής πατριαρχίας, καταπιεστικής εξ ορισμού και ανίκανης, σε όλες τις χιλιετίες ιστορίας της, να παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από την ανδρική κυριαρχία.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε τονίζοντας ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια διαδραματίζονται γύρω στον 12ο αιώνα π.Χ. και απεικονίζουν μια αρχαϊκή Ελλάδα. Τα κείμενα, στην τρέχουσα μορφή τους, συντέθηκαν τον 6ο αιώνα π.Χ., στην Αθήνα του τυράννου Πεισίστρατου. Επομένως, βρισκόμαστε σε μια περίοδο που δεν μπορεί ακριβώς να συγκριθεί με το κίνημα του 1968 και το κλίμα υπερηφάνειας που επικρατούσε. Είναι ένας κόσμος πολεμιστών, βασιλείων, δουλείας, ανθρωποθυσιών και εκδίκησης. Η τοποθέτηση σε ένα πλαίσιο δεν σημαίνει δικαιολόγηση: σημαίνει ότι δεν κρίνουμε το παρελθόν με τα εργαλεία του παρόντος, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε.

Ωστόσο, κοιτάζοντας τα κείμενα, παρατηρούμε κάτι εκπληκτικό.
Σίγουρα, στην Ιλιάδα, η οποία μιλάει για τον πόλεμο, ο ανδρικός ρόλος είναι εξαιρετικά κυρίαρχος. Ο πόλεμος ήταν ανδρική υπόθεση στον αρχαίο κόσμο και οι γυναίκες εμφανίζονται ως λάφυρα, ως μέλλουσες μητέρες, ως χήρες. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, οι γυναικείες μορφές έχουν βάθος και αυτονομία. Η Κασσάνδρα, η προφήτισσα που καταράστηκε από τον Απόλλωνα, της οποίας την προφητική κραυγή κανείς δεν πιστεύει: δεν είναι παθητικό θύμα, αλλά μια βασανισμένη συνείδηση ​​που βλέπει αυτό που δεν βλέπουν οι ήρωες. Η Εκάβη, η βασίλισσα της Τροίας, της οποίας η απελπισία για τον θάνατο του Πολύδωρου και του Έκτορα συγκαταλέγεται στις πιο οδυνηρές σελίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Κλυταιμνήστρα, η οποία σκοτώνει η ίδια τον Αγαμέμνονα και την Κασσάνδρα, και η οποία στις Χοηφόρες του Αισχύλου γίνεται το αρχέτυπο της γυναίκας που επαναστατεί ενάντια στην ανδρική καταπίεση - δεν είναι ηρωίδα, αλλά ούτε καν σκιά. Είναι ένας χαρακτήρας, με επιθυμίες, δυσαρέσκειες και στρατηγικές.

Τι διάβασε η Λουπίτα στον Όμηρο: Η Ιθάκη ως κοινωνική κατασκευή

Πάνος Πικραμένος 

Ο Οδυσσέας δεν παλεύει να γυρίσει στην πατρίδα του. Παλεύει να απελευθερωθεί από τη νοσηρή προσκόλληση σε μια γεωγραφική ταυτότητα που του επέβαλε αυθαίρετα το πατριαρχικό σύστημα της κληρονομικής βασιλείας.

Ο Πολύφημος δεν είναι τέρας. Είναι μονοφθάλμιο υποκείμενο διαφορετικής οπτικής νευροποικιλότητας, το οποίο ο Οδυσσέας αντιμετωπίζει με συστημική προκατάληψη επειδή δεν τρέφεται σύμφωνα με την κυρίαρχη ελληνική διατροφική νόρμα. Η τύφλωσή του ήταν ρατσιστικό hate crime, όχι άθλος.

Η Κίρκη δεν μεταμορφώνει τους 

άντρες σε γουρούνια. Τους βοηθά να ανακαλύψουν την βαθύτερη  ζωική τους ταυτότητα αποδομώντας την ανθρωποκεντρική τους κανονικότητα. Νοσηλεύονται σε ασφαλή πολυειδικό χώρο, που ο ελληναράς Όμηρος ονομάζει υποτιμητικά  «χοιροστάσιο».

Η σχέση του Οδυσσέα με τους συντρόφους του δεν πρέπει να διαβαστεί ως σχέση αρχηγού και πληρώματος. Αυτό είναι μιλιταριστική ανάγνωση. Πρόκειται για μια queer κοινότητα επιβίωσης, όπου η ναυσιπλοΐα είναι απλώς πρόσχημα για την αποδόμηση της τοξικής ανδρικής μοναξιάς και την ανάδειξη της θηλυκότητας τους..

Οδύσσεια της Οδύσσειας

Roberto Luigi Pagani - 09/07/2026

Πηγή: Ρομπέρτο ​​Λουίτζι Παγκάνι

Θα με συγχωρήσετε που επιμένω σε αυτό το θέμα, αλλά ως Ιταλός, νιώθω βαθιά συνδεδεμένος με τα κλασικά έπη. Όπως νομίζω οι περισσότεροι από εσάς, νιώθω ότι είναι ένα σημαντικό μέρος της πολιτιστικής μου ιστορίας. Γι' αυτό μιλάω ανοιχτά.

Η Λουπίτα Νιόνγκο, η οποία υποδύεται την Ελένη της Σπάρτης στην Οδύσσεια του Νόλαν, δήλωσε σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε χθες ότι, αν μπορούσε να κάνει μια ερώτηση στον Όμηρο, θα τον ρωτούσε γιατί δεν έδωσε περισσότερο χώρο στις γυναίκες, προσθέτοντας ότι δεν είχε διαβάσει την Οδύσσεια πριν επιλεγεί για την ταινία.

Ένα από τα πράγματα που με προβληματίζουν περισσότερο στην προώθηση ορισμένων ταινιών είναι να βλέπω ηθοποιούς που φαίνεται να αισθάνονται την ανάγκη να μεταδώσουν ηθικά μαθήματα στους συγγραφείς που έγραψαν τα έργα στα οποία εργάζονται τώρα. Ειδικά επειδή όποιος γνωρίζει πραγματικά την Οδύσσεια γνωρίζει ότι η υποβάθμισή της στον χρόνο προβολής αυτού ή εκείνου του χαρακτήρα στην οθόνη αγνοεί τον ρόλο μερικών από τους πιο εξαιρετικούς γυναικείους χαρακτήρες σε όλη τη δυτική λογοτεχνία.

Η Αθηνά είναι η πραγματική σκηνοθέτης της δράσης: προστατεύει τον Οδυσσέα, καθοδηγεί τον Τηλέμαχο και παρεμβαίνει συνεχώς στα γεγονότα. Χωρίς αυτήν, η επιστροφή στην Ιθάκη απλά δεν θα συνέβαινε, όπως ακριβώς η εκδίκηση εναντίον των μνηστήρων δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς τη βοήθειά της. Και μετά υπάρχει η Πηνελόπη, μια από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές που δημιουργήθηκαν ποτέ: είναι έξυπνη, πολιτικά επιδέξια, κρατάει το βασίλειο ενωμένο για είκοσι χρόνια, εξαπατά τους μνηστήρες με το περίφημο ιστό της, και όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει, αυτή τον υποβάλλει στην τελική δοκιμασία πριν τον αναγνωρίσει.

Το πρόβλημα με μια συγκεκριμένη σύγχρονη προσέγγιση είναι ακριβώς αυτό: αντί να προσπαθεί κανείς να κατανοήσει ένα έργο στο ιστορικό και πολιτιστικό του πλαίσιο, κρίνεται με σύγχρονες ηθικές κατηγορίες, σαν ένα ποίημα που γράφτηκε πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια να αντικατοπτρίζει τις αξίες του 21ου αιώνα. Μία από τις θεμελιώδεις αρχές της τέχνης του ιστορικού είναι η αποφυγή του αναχρονισμού: το παρελθόν δεν κατανοείται κρίνοντάς το με τα ηθικά πρότυπα του παρόντος, αλλά προσπαθώντας να κατανοήσει τις αξίες, τους θεσμούς και τη νοοτροπία της εποχής. Αυτό δεν σημαίνει αναστολή της ηθικής κρίσης ή έγκριση όλων όσων έχουν συμβεί, αλλά τουλάχιστον καταβολή πνευματικής προσπάθειας για να κατανοήσει το παρελθόν στο πλαίσιό του.

"Κατσαδιάζοντας" τον Όμηρο...

Του Θανάση Κ.

Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να δημιουργήσει τέχνη εμπνευσμένη από οτιδήποτε.
Το έκαναν οι αρχαίοι #τραγωδοί, παίρνοντας γνωστούς μύθους και αλλάζοντάς τους για να πουν τα δικά τους. Και πολλές φορές δημιούργησαν αριστουργήματα.
Το έκανε αργότερα ο #Σαίξπηρ. Το έκανε ο #Γκαίτε.
Το έκανε όλη η μεγάλη τέχνη.
Η μυθοπλασία είναι ελεύθερη.
Ελεύθερη όμως δεν σημαίνει υπεράνω κριτικής.

* Την τελευταία ταινία «Οδύσσεια» του Christopher #Nolan δεν την έχω δει.
Και γι' αυτό δεν πρόκειται να την κρίνω.
Θα κρίνω μόνο όσα είπε η πρωταγωνίστριά της, η κα. Lupita Nyong'o.
Η οποία, απόφοιτος του Yale παρακαλώ, δήλωσε ότι πριν πάρει τον ρόλο δεν είχε διαβάσει την #Οδύσσεια. Και αφού τελικά τη διάβασε, θεώρησε σκόπιμο να ..."εγκαλέσει" τον ίδιο τον #Όμηρο επειδή, όπως είπε, δεν αφιέρωσε αρκετό χώρο στις γυναίκες και δεν έδωσε τη «γυναικεία οπτική».

* Εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί κάποιοι έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι η προσωπική τους ιδεοληψία είναι ταυτόσημη με τη «γυναικεία οπτική» γενικότερα...
Δεν είναι.
Οι #γυναίκες δεν σκέφτονται όπως οι φανατικές #woke ακτιβίστριες.
Ευτυχώς.
Ούτε οι άνδρες όπως οι "αρχετυπικοί φαλλοκράτες" που έχουν στο μυαλουδάκι τους...
Ευτυχέστατα...

«Η αποανθρωποποίηση του άνδρα – Μέρος Β΄»

Συνέχεια από: Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026

Πέρα από τα στερεότυπα της συζήτησης για τα φύλα

«Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα - Μέρος II»

Μια αναστοχαστική προσέγγιση στις λιγότερο ορατές μορφές της ανδρικής ευαλωτότητας στη σύγχρονη δημόσια συζήτηση

από τον Roberto Pecchioli

Στο δεύτερο κεφάλαιο της ανάλυσής του, ο Ρομπέρτο Πεκιόλι αμφισβητεί μια αποκλειστικά μονομερή ανάγνωση των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών, υποστηρίζοντας ότι η ιστορία επέβαλε και στα δύο φύλα διαφορετικούς ρόλους, προνόμια και θυσίες. Από τους πολέμους και τα πλέον επικίνδυνα επαγγέλματα έως την κοινωνική και ψυχολογική δυσφορία των ανδρών, η οποία συχνά αγνοείται, ο συγγραφέας καλεί σε μια διεύρυνση της οπτικής πέρα από τα ιδεολογικά σχήματα, χωρίς να αρνείται τις διακρίσεις που εξακολουθούν να πλήττουν τις γυναίκες, αλλά ζητώντας έναν διάλογο θεμελιωμένο στα γεγονότα και όχι στις αντιπαραθέσεις. (Σ.τ.Σ.)

Μια αφήγηση φύλου από ανδρική σκοπιά δεν χρησιμεύει για να τροφοδοτήσει παράλογους ανταγωνισμούς, αλλά για να επαναφέρει την αλήθεια στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει στη Δύση ένα μονοκατευθυνόμενο σύστημα που καταπιέζει τις γυναίκες προς όφελος των ανδρών. Εκείνο που υπήρξε (και εν μέρει εξακολουθεί να υπάρχει) είναι ένα σύστημα έμφυλων ρόλων, το οποίο ζημιώνει και ευνοεί αμφότερα τα φύλα σε διαφορετικούς τομείς.

Στους άνδρες αποδιδόταν υψηλότερο κοινωνικό κύρος και στις γυναίκες μεγαλύτερη προστασία. Αυτό εξηγεί, μεταξύ άλλων, γιατί οι άνδρες στρατολογούνταν πάντοτε για τον πόλεμο, υποχρεώνονταν σε καταναγκαστικές και επικίνδυνες εργασίες ή γιατί αποτελούν την πλειονότητα των αστέγων, των νεκρών και των αναπήρων από εργατικά ατυχήματα, καθώς και των αυτοχείρων. Ένα σύστημα σχεδιασμένο προς όφελος των ανδρών δεν θα τους έστελνε συστηματικά στον θάνατο.

Τα προβλήματα φύλου που πλήττουν τους άνδρες όχι μόνο υπάρχουν, αλλά η έκτασή τους είναι συγκρίσιμη με εκείνη που υφίστανται οι γυναίκες. Είναι αναμφισβήτητο ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να υφίστανται επιθέσεις και διακρίσεις, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με αδιαλλαξία· όμως και οι άνδρες είναι θύματα ακρωτηριασμών γεννητικών οργάνων, λιθοβολισμών, σεξουαλικών επιθέσεων και άλλων μορφών βίας. Κι όμως, τα φαινόμενα αυτά λαμβάνουν ελάχιστη δημοσιογραφική προσοχή.

Οι άνδρες αντιπροσωπεύουν το 80% των αυτοχείρων και των θυμάτων ανθρωποκτονιών, τα τρία τέταρτα των αμάχων που έχασαν τη ζωή τους στις πρόσφατες ένοπλες συγκρούσεις και το 93% του πληθυσμού των φυλακών. Για το ίδιο αδίκημα, οι άνδρες τιμωρούνται με ποινές κατά 63% βαρύτερες από εκείνες των γυναικών. Στη Νότια Αφρική, 947 θάνατοι ετησίως αποδίδονται σε τελετουργικές περιτομές, ενώ στο Ιράν 71 άνδρες έχουν λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου για μοιχεία, αριθμός που, αντίθετα προς τη διαδεδομένη πεποίθηση, υπερβαίνει εκείνον των γυναικών.

«Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα(τού αρσενικού) – Μέρος Α΄» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ιδεολογίες του παρόντοςΚατακερματισμός και μοναξιά με την πάροδο του χρόνου «Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα – Μέρος Α΄»

Συνδυάζοντας το δίκαιο, τον πολιτισμό και τις αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, μια κριτική σκέψη πάνω στην έννοια της γυναικοκτονίας και τη σύγχρονη αναπαράσταση της ανδρικής φιγούρας.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ξεκινώντας από τη συζήτηση που πυροδότησαν οι δηλώσεις του Roberto Vannacci, ο Roberto Pecchioli αναλύει τις πολιτισμικές και νομικές επιπτώσεις της εισαγωγής της γυναικοκτονίας ως ειδικού εγκλήματος. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η προοδευτική κατασκευή μιας αφήγησης που βασίζεται σε ιδεολογικές κατηγορίες καταλήγει να αλλοιώνει την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου και να τροφοδοτεί μια αναπαράσταση των ανδρών ως εξ ορισμού ενόχων. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολεμικός στοχασμός σχετικά με τη σχέση μεταξύ νόμου, μέσων ενημέρωσης και σύγχρονου πολιτισμού, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα και οι νέες ερμηνευτικές κατηγορίες επαναπροσδιορίζουν την αντίληψη των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών. (NR)

Η ψευδής αφήγηση που βασίζεται σε ιδεολογίες αποδομεί τη ζωή, τα συναισθήματα και τα ένστικτα του μισού ανθρώπινου είδους.

Η στάση του Roberto Vannacci σχετικά με την λεγόμενη γυναικοκτονία, η οποία αρνείται ότι η δολοφονία γυναικών από συζύγους, συντρόφους ή πρώην συντρόφους αποτελεί ειδικό έγκλημα —πιο σοβαρό από άλλες δολοφονίες— έχει πυροδοτήσει θύελλα αντιπαραθέσεων.

Η καταδίκη του στρατηγού ήταν ομόφωνη σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τη δεξιά (Μελόνι, Μπονγκιόρνο) έως την αριστερά.

Ο συγγραφέας είναι πεπεισμένος: όταν μια παράξενη νέα ιδέα κερδίζει τόσο ομόφωνη αποδοχή, υπάρχει μια απάτη, ένα ψέμα ή μια ιδεολογική επιβολή από πίσω της. Ή και όλα αυτά μαζί.

Η χορωδία των αντιδράσεων δεν προκαλεί έκπληξη. Ο κομφορμισμός και η σιωπή των ψυχολόγων και των εγκληματολόγων είναι ανησυχητικές. Λίγες μέρες μετά τη δήλωση του στρατηγού -η οποία συγκέντρωσε σημαντική δημόσια υποστήριξη- ο πιο εξέχων δεξιός διανοούμενος, ο Μαρτσέλο Βενετσιάνι, επανεξέτασε το ζήτημα από πολιτισμική σκοπιά, δηλώνοντας τη συμφωνία του με τη θέση ότι η γυναικοκτονία είναι μια πολιτισμική κατασκευή, καθώς και μια νομική προσβολή (νομικό τερατούργημα).

Όπως όμως γνωρίζουμε, η κυρίαρχη γνώμη (η μόνη που γίνεται δεκτή στη δημόσια συζήτηση) είναι η άποψη των κυριάρχων. Θέλουμε να προσθέσουμε τη ταπεινή μας φωνή στη συζήτηση.

Η καθιέρωση του ειδικού εγκλήματος της γυναικοκτονίας —με υποχρεωτικές ποινές και επιβαρυντικές περιστάσεις— δεν αποτελεί μόνο σοβαρή παραβίαση της καθολικότητας του νόμου, αλλά και καθιερώνει την υπεροχή του φύλου του θύματος (γυναικείου) έναντι της αρχής ότι οι ποινές εφαρμόζονται σε όσους διαπράττουν έγκλημα, ανεξάρτητα από το «φύλο» των εμπλεκομένων ατόμων, αφήνοντας την πραγματική επιβολή της ποινής σε μεμονωμένες περιπτώσεις και στο σύστημα των ελαφρυντικών και επιβαρυντικών περιστάσεων.

Αυτό είναι το δυσοίωνο σημάδι της απανθρωποποίησης του αρσενικού μέλους του ανθρώπινου είδους. Σημαντική απόδειξη αυτού είναι η αρνητική χροιά πολλών συμπεριφορών από την παιδική ηλικία και μετά, από το άγριο παιχνίδι των αγοριών μέχρι την απαγόρευση πολλών συμπεριφορών και την θεραπευτική τους ιατρικοποίηση. Αυτό ενσταλάζει στα παιδιά και τους εφήβους ένα αίσθημα φόβου για το ποιοι είναι, μια αρνητική κρίση για τα φυσικά τους ένστικτα, η οποία οδηγεί σε αυτολογοκρισία, απώλεια ταυτότητας και σύγχυση.

Γιατί ο κοινός εχθρός των Αριστερών και του καπιταλισμού είναι η έννοια των ορίων και πώς η υπέρβασή τους οδηγεί στη διάλυση των κοινωνιών

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Απόδοση από τα γαλλικά – επιμέλεια & σχόλια:Χρυσούλα Μπουκουβάλα

Μια πολύ διαφωτιστική συνέντευξη του Γάλλου φιλόσοφου, επιστημολόγου, γλωσσολόγου και συγγραφέα Lucien Cerise στη γαλλική πατριωτική εφημερίδα Rivarol με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Comprendre l’ingénierie sociale (Κατανόηση της Κοινωνικής Μηχανικής). Το βιβλίο εξηγεί πώς οι κοινωνίες χειραγωγούνται μέσω της κοινωνικής μηχανικής, δηλαδή με ποιους ύπουλους τρόπους εξαναγκάζονται να υποκύψουν σε πράγματα που διαφορετικά θα απέρριπταν ασυζητητί και πώς μπορεί να καταπέσει η συγκεκριμένη τεχνική ελέγχου που επινόησαν οι ελίτ της εξουσίας, ώστε να λειτουργεί ως όπλο ενάντια στα συμφέροντα των λαών.

Rivarol: Τον Σεπτέμβριο του 2025 κυκλοφόρησε το πραγματικά συναρπαστικό βιβλίο σας πάνω στο περίπλοκο θέμα της κατανόησης της κοινωνικής μηχανικής. Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε αυτή την έννοια προκειμένου να αντιληφθούμε τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας μας;

Το εξώφυλλο του βιβλίου Comprendre l’ingénierie sociale.Μικρό ιστορικό της κοινωνικής μηχανικής

Lucien Cerise: Η έννοια της κοινωνικής μηχανικής εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα στα γραπτά διαφόρων συγγραφέων που ανήκαν στην Ουτοπιστική Σχολή σκέψης. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό αυτού του κινήματος το οποίο συγκέντρωσε διανοούμενους και πολιτικούς, ήταν η μηχανική και μηχανιστική του προσέγγιση στα κοινωνικά φαινόμενα. Υποστήριζε ότι ήταν εφικτό να χειρίζεται μια κοινωνία σαν μηχανή.

Αυτή η ιδέα ώθησε την εμφάνιση της διαχείρισης (management), ή επιστημονικής διαχείρισης της εργασίας, ή, αν θέλετε, του Tεϊλορισμού (Τaylorism), που πήρε το όνομά του από τον Frederick Taylor. 1

Λίγο αργότερα, στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ο Karl Popper (φιλόσοφος της επιστήμης και επινοητής της έννοιας της Ανοιχτής Κοινωνίας) και ο Otto Neurath (επίσης φιλόσοφος της επιστήμης, κοινωνιολόγος και πολιτικός οικονομολόγος, εφευρέτης της μεθόδου του Ισοτύπου / Isotype – ακρωνύμιο των λέξεων International System of Typographic Picture Education, ενός εικονογραφικού συστήματος απεικόνισης των τεχνολογικών, ιστορικών και βιολογικών διασυνδέσεων) συζήτησαν επίσης την «κοινωνική τεχνολογία», ή αλλιώς «κοινωνιοτεχνική».

Στη συνέχεια, στα τέλη του 20ού αιώνα, επαγγελματικοί και στρατιωτικοί κύκλοι που ειδικεύονταν σε ζητήματα κινδύνων και ασφαλείας, υιοθέτησαν πλέον την έννοια της κοινωνικής μηχανικής προκειμένου να ορίσουν μία μέθοδο πειρατείας, ανατροπής και παράκαμψης των συστημάτων ασφαλείας. Έτσι, η κοινωνική μηχανική, ως τεχνική επηρεασμού των κοινωνικών δεσμών, συνθέτει δύο τρόπους κοινωνικής λειτουργίας: την ουτοπία και την πονηριά (εξαπάτηση, πανουργία):

1. Η Ουτοπική Σχολή Σκέψης ονειρεύεται μια απόλυτα διαφανή, ορθολογική, μηχανική και επιστημονική λειτουργία της κοινωνίας.

Η Μεγάλη Θηλυκοποίηση

*Το κείμενο δεν εκφράζει την ιστοσελίδα του  Γερομοριά, δημοσιεύεται για να γίνει κατανοητή η διαμάχη που γίνεται στις ΗΠΑ σε ζητήματα που μόνο ως μετακενωτική σκέψη έρχονται στον δικό μας δημόσιο διάλογο.

Έλεν Άντριους

16 Οκτωβρίου 2025

Το 2019, διάβασα ένα άρθρο για τον Λάρι Σάμερς και το Χάρβαρντ που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Ο συγγραφέας, γράφοντας με το ψευδώνυμο «Τζ. Στόουν», υποστήριξε ότι η ημέρα που ο Λάρι Σάμερς παραιτήθηκε από πρόεδρος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ σηματοδότησε μια καμπή στον πολιτισμό μας. Ολόκληρη η εποχή της «αφύπνισης» θα μπορούσε να εξαχθεί από εκείνη τη στιγμή, από τις λεπτομέρειες για το πώς ακυρώθηκε το πρόγραμμα του Σάμερς και, κυρίως, από το ποιος έκανε την ακύρωση: οι γυναίκες.

Τα βασικά στοιχεία της υπόθεσης Summers μου ήταν οικεία. Στις 14 Ιανουαρίου 2005, σε ένα συνέδριο με θέμα «Διαφοροποίηση του Εργατικού Δυναμικού της Επιστήμης και της Μηχανικής», ο Larry Summers έδωσε μια ομιλία που υποτίθεται ότι θα ήταν ανεπίσημη. Σε αυτήν, είπε ότι η υποεκπροσώπηση των γυναικών στις σοβαρές επιστήμες οφειλόταν εν μέρει στη «διαφορετική διαθεσιμότητα ικανοτήτων στο ανώτερο επίπεδο», καθώς και στις διαφορές στις προτιμήσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών «που δεν οφείλονται στην κοινωνικοποίηση». Ορισμένες γυναίκες καθηγήτριες που παρευρέθηκαν προσβλήθηκαν και έστειλαν τα σχόλιά του σε έναν δημοσιογράφο, παραβιάζοντας τον κανόνα της ανεπίσημης συζήτησης. Το επακόλουθο σκάνδαλο οδήγησε σε ψήφο εμπιστοσύνης από το διδακτικό προσωπικό του Χάρβαρντ και, τελικά, στην παραίτηση του Summers.

Το δοκίμιο υποστήριζε ότι δεν ήταν μόνο ότι οι γυναίκες είχαν ακυρώσει τον πρόεδρο του Χάρβαρντ. Ήταν ότι τον είχαν ακυρώσει με έναν πολύ θηλυκό τρόπο. Έκανε συναισθηματικές εκκλήσεις αντί για λογικά επιχειρήματα. «Όταν άρχισε να μιλάει για έμφυτες διαφορές στις ικανότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών, απλά δεν μπορούσα να αναπνεύσω επειδή αυτό το είδος προκατάληψης με αρρωσταίνει σωματικά», δήλωσε η Νάνσι Χόπκινς, βιολόγος στο MIT. Ο Σάμερς έκανε μια δημόσια δήλωση διευκρινίζοντας τα σχόλιά του, και στη συνέχεια μια άλλη, και στη συνέχεια μια τρίτη, με τη συγγνώμη να γίνεται πιο επίμονη κάθε φορά. Οι ειδικοί συμμετείχαν δηλώνοντας ότι όλα όσα είχε πει ο Σάμερς για τις διαφορές φύλου ήταν εντός του επιστημονικού ρεύματος. Αυτές οι λογικές εκκλήσεις δεν είχαν καμία επίδραση στην υστερία του όχλου.

"Εμείς μπορούμε να ορίζουμε πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα".

Από Andrea Reos

Όσο κι αν προσπαθεί αυτή η εικόνα να νοηματοδοτήσει το ακριβώς αντίθετο (δηλαδή να περάσει ένα αντιρατσιστικό μήνυμα) 

είναι ουσιαστικά η επιτομή του ρατσισμού. 

Είναι ρατσιστική ενάντια, σε αυτό που η WOKE θεωρεί κακέκτυπο στερεότυπο υπόδειγμα, δηλαδή αυτό  του "λευκού, άνδρα, χριστιανού". 

Η (ομολογουμένως) όμορφη μαύρη είναι η "ωραία Ελένη" από τη νέα ταινία της Τροίας του Κρίστοφερ Νόλαν. 

Φυσικά δεν είναι η παραποίηση της ιστορικής αλήθειας (μόνο), αυτό που προκαλεί αντίδραση, αλλά κάτι πιο βαθύ,

δηλαδή η αναθεώρηση της αλήθειας, όχι απλώς μια νέα υποκειμενική ερμηνεία της πραγματικότητας (κάτι που πάντα είναι θεμιτό σε οποιαδήποτε ιστορική αναφορά), αλλά η εισαγωγή μιας νέας "αντικειμενικής" πραγματικότητας.

Τίποτε δεν είναι αντικειμενικά αληθές. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Όλα μπορούν αναθεωρηθούν και να προσαρμοστούν στο ηγεμονεύον ιδεολογικό αφήγημα. Δεν προσαρμόζεται αυτό στην πραγματικότητα, αλλά αντίστροφα, η πραγματικότητα σε αυτό. 

"Εμείς μπορούμε να ορίζουμε πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα". 

Εφόσον όμως δεν υπάρχει πια αλήθεια και ψέμα, τo επόμενο βήμα, θα είναι μοιραία, ότι δεν υπάρχει δίκιο κι άδικο.

Η WOKE καταπολεμά δια ροπάλου παραδοσιακές ιστορικές αφηγήσεις. Αυτές συνιστούν ανάχωμα στη διάδωση της ατζέντας της. Θεωρεί ότι η ιστορία δεν είναι "αποκλειστική". Δεν εισάγει νέες ιστορικές ερμηνείες, αλλά νέα ιστορικά γεγονότα. 

Φύλο και Πόλεμος των Σεξουαλικών Διακρίσεων

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΠΕΚΙΟΛΙ

Η δημιουργική καταστροφή είναι μια έκφραση του Γιόζεφ Σουμπέτερ που περιγράφει τη συνεχή κίνηση του καπιταλισμού προς την αλλαγή. Η έννοια είναι θεμελιώδης για την οικοδόμηση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης σε κάθε σφαίρα της κοινωνίας, από τις επιχειρήσεις έως την επιστήμη, τη λογοτεχνία, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τον κινηματογράφο, την πολιτική και το δίκαιο. Κάθε ίχνος της προηγούμενης τάξης πραγμάτων πρέπει να καταστραφεί και ένας από τους κύριους μηχανισμούς είναι
το πανάρχαιο διαίρει και βασίλευε.

Η δημιουργία και η εκμετάλλευση τεχνητών διαιρέσεων εντός της κοινότητας είναι ο στόχος της εξουσίας ανά πάσα στιγμή. Η δημιουργία μιας κοσμοθεωρίας ευνοϊκής για τους στόχους μιας φιλελεύθερης-καπιταλιστικής παγκόσμιας κυβέρνησης απαιτεί την καταστροφή όλων των συστημάτων πεποιθήσεων και της κοινωνικής οργάνωσης, έως την ανατροπή κάθε υπαρξιακής, ηθικής, πολιτικής, πνευματικής, ακόμη και βιολογικής μορφής. Από αυτή την οπτική γωνία, μπορούμε να κατανοήσουμε τη φαινομενικά αφύσικη συμμαχία με τη «Νέα Αριστερά», το ηγεμονικό κίνημα στις αρχές του 21ου αιώνα.

Γεννημένη ανάμεσα στα πιο ακραία περιθώρια του μαρξισμού - τροτσκιστική και αναρχική - η Νέα Αριστερά ενσωμάτωσε άλλες εμπειρίες και επιρροές, ιδιαίτερα μια προσανατολισμένη ανάγνωση του Νίτσε και του Φρόιντ (με τον Μαρξ, τους «κυρίους της καχυποψίας») και ιδιαίτερα του γαλλικού δομισμού, από τον Ντελέζ και τον Γκουαταρί μέχρι τον Φουκώ, περνώντας από τον αποδομισμό του Ντεριντά. Ο άνθρωπος άρχιζε να θεωρείται ως μια «μηχανή επιθυμίας», η εξουσία ως «συσκευή», η κοινωνία ως «ρίζωμα» που αναπτυσσόταν χωρίς κατεύθυνση μέσα σε έναν «ομαλό χώρο», συνώνυμο για τον Ντελέζ με τον ωκεανό και την έρημο, περιοχές που κατοικούνται από νομάδες και επομένως τόπους συνεχούς αλλαγής. Ετερογένεση των σκοπών, η αρχή σύμφωνα με την οποία οι πράξεις μερικές φορές παράγουν συνέπειες αντίθετες από τους αρχικούς τους στόχους, ή απλώς η συγγένεια μεταξύ φιλελεύθερης και μεταμαρξιστικής σκέψης στο κοχλάζον καζάνι του τελευταίου, καταστροφικού μισού αιώνα.

Ένα από τα βασικά σημεία του κοινού προγράμματος, από τη δεκαετία του 1960 και μετά, ήταν μη κατάργηση της έννοιας της φυσικής οικογένειας.

Ο διαχωρισμός των πατέρων από τους γιους (το έργο του 1968) και των ανδρών από τις γυναίκες ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της δημιουργικής καταστροφής, η οποία κατέληξε σε διάλυση.

“Πιάσαμε πάτο, κι ακόμα σκάβουμε…”.

Αγία οικογένεια δίχως πρόσωπα σε φάτνη για λόγους…συμπερίληψης

“Πιάσαμε πάτο, κι ακόμα σκάβουμε…”. Με τον τρόπο αυτό αντέδρασε ο Τομά Μουνιέ, ποδοσφαιριστής της Λιλ και της εθνικής Βελγίου στο λογαριασμό του στην πλατφόρμα X για να σχολιάσει τη νέα χριστουγεννιάτικη φάτνη του Δήμου των Βρυξελλών (ΦΩΤΟ) η οποία αποκαλύφθηκε στις 28 Νοεμβρίου στη μεσαιωνική πλατεία της πόλης Γκράντ Πλας.

 Όπου για λόγους…συμπερίληψης, στη θέση των προσώπων του Θείου Βρέφους, της Παναγίας και του Ιωσήφ έχει τεθεί ένα άμορφο μωσαϊκό χρωμάτων, ένα παζλ υφασμάτων σε αποχρώσεις του μπεζ και του καφέ. Προκειμένου, σύμφωνα με την ομάδα σχεδιασμού, να δοθεί ένας «συμπεριληπτικός συνδυασμός όλων των τόνων δέρματος, ώστε ο καθένας να μπορεί να αναγνωρίζει τον εαυτό του». Το ερώτημα είναι κατά πόσον μπορεί εκ των πραγμάτων ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε φιγούρες που έχουν κετσέδες αντί για πρόσωπα….

Το έργο αποκαλείται «Les Etoffes de la Nativite» (Τα Υφάσματα της Γέννησης) και είναι καμωμένο από ανακυκλωμένα υφάσματα, προφανώς για να εκπέμψει και…οικολογικό μήνυμα.

Εκτός, από την αιχμηρή και – εύστοχη δυστυχώς- ανάρτηση του Μουνιέ, έχει ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων για τη προσβολή αυτή της χριστιανικής κληρονομιάς. Ο Βέλγος Γερουσιαστής Ζωρζ-Λουί Μπουσέ δήλωσε ότι οι χωρίς πρόσωπο φιγούρες θυμίζουν περισσότερο «ζόμπι στους σταθμούς των Βρυξελλών παρά πραγματική φάτνη». Η επιλογή του έργου, που έχει προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών στους πιστούς, στηρίζεται από τη δημοτική αρχή και έγινε από τους ναούς των Αγίων Μιχαήλ και Γκουντούλις, με τον εφημέριο του Καθεδρικού Ναού να δίνει την επίσημη υποστήριξή του.

Αν κάτι εκφράζει το εν λόγω τεχνούργημα, είναι ο μηδενισμός του ανθρώπινου προσώπου σε μια απρόσωπη κοινωνία.

Δημοκρατικός Σοσιαλισμός του Μαμντάνι, ναι, αλλά για ποιόν;

Του Γιώργου Ρακκά

Μια πολύ πρώτη ανάγνωση (που κατέληξε σε σεντόνι)

- Οι ψηφοφόροι του απ’ ό,τι φαίνεται συσπειρώνονται κυρίως στα στρώματα υψηλής μόρφωσης: πήρε 57% στους πτυχιούχους, και 57% στους κατόχους μεταπτυχιακών τίτλων· αντίθετα, έχασε από τον Κουόμο στις κατηγορίες εκείνων που δεν πήγαν ποτέ στο Κολέγιο, που δεν αποφοίτησαν ποτέ από αυτούς, ή στους απόφοιτους τεχνικής σχολής, όπου ο ίδιος έλαβε 39%, 40%, 8% αντίστοιχα, και ο Κουόμο 47%, 48%, 48%. Βεβαίως, η Νέα Υόρκη είναι μια ‘παγκόσμια πόλη’ και σε αυτήν οι υψηλά μορφωμένοι υπεραντιπροσωπεύονται (σύνολο πτυχιούχων + κατόχων μεταπτυχιακών τίτλων 58% επί του συνόλου), ενώ όσοι δεν κατέχουν πανεπιστημιακό τίτλο μόλις που φτάνουν το 42%. 

- Επίσης ενδιαφέρον: μεταξύ των εθνοτικών ομάδων ο Μαμντάνι τις κέρδισε όλες επί του συνόλου τους (αν και έχασε στους Λευκούς άνδρες από τον Κουόμο). Όμως οι χαμηλότερες πτήσεις του ήταν στους Λευκούς και τους Λατινόφωνους (46% και 49% έναντι 45% και 42% του Κουόμο –δηλ. κέρδισε τους Λευκούς για 1 μονάδα και τους Λατινόφωνους για 7. Στους άλλους έσκισε). Κατά τα λοιπά ο εκλεγμένος πια δήμαρχος ΝΥ έλαβε: Αφροαμερικάνοι 55%, Ασιάτες 61% και λοιποί 51%. Ένα ακόμη αξιοσημείωτο. Ενώ ο Μαμντάνι στους Αφροαμερικάνους πήρε στους άνδρες 60%, οι γυναίκες της συγκεκριμένης κοινότητας τον ψήφισαν μόλις κατά 52%. 

Κάτι επί πλέον. Στο σύνολο των ψηφοφόρων οι Λευκοί αντιστοιχούν στο 49% του εκλογικού σώματος, οι Αφροαμερικάνοι στο 18%, οι Λατινόφωνοι επίσης 18%, οι Ασιάτες 18%, και οι λοιποί 5%. Στις κρίσιμες πολιτείες, η σύνθεση διαφέρει από αυτήν, και εκεί η σημασία των Λευκών και των Λατινόφωνων μάλλον αυξάνει.

Λεκτικά πολεμοφόδια, θεολογικές γομώσεις

*
ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ & ΠΑΡΑΜΟΝΙΜΑ | 09:

Καιρικά σχόλια από τον ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

Τι σημαίνει ιδεολογική ηγεμονία; Να εξαναγκάζεις και τον εχθρό σου ακόμη να χρησιμοποιεί τη δική σου γλώσσα, τις δικές σου έννοιες, τη δική σου ρητορική.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εντοπίζει την συμβολική οριστικοποίηση της ήττας του Ancien Régime στην υιοθέτηση από τους αριστοκράτες απολογητές του της γλώσσας του κοσμικού διαφωτισμού. Γύρω στα 1800, ακόμη και οι οπαδοί της ελέω θεού μοναρχίας επιχειρηματολογούν κοσμικά και πεφωτισμένα. Αν θέλουν να ακουστούν, δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς…

Η εξαέρωση της αριστεράς δηλώνεται καθαρά μετά το 1989 με τη νέα ρητορική των σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων:

 εγκαταλείποντας την ταξική ανάλυση και την κριτική κατά του πλούτου, οι διάφοροι Μπλαιρ αρχίζουν να πιθηκίζουν το φιλελεύθερο ζαργκόν περί «ευκαιριών» και «ατελεύτητων δυνατοτήτων» του καπιταλισμού.

Σήμερα, ζούμε μια παρόμοια ιστορική στιγμή. Σε μια κυκλική κίνηση, το φιλελεύθερο ζαργκόν ξαναδίνει τη θέση του στην ωμή θεολογία. Δεν υπάρχει θέση για πολιτική λεπτολογία και ανάλυση. Στην κονίστρα δεν πολεμούν πλέον σκληρά συμφέροντα ή εξωραϊσμένες προσδοκίες: γιγαντομαχούν αυτοπροσώπως το Αγαθό και το Πονηρό, οι μάρτυρες και οι εγκληματίες, ο Θεός και οι εχθροί του.

Φυσικά οι ΗΠΑ, η Δύση ολόκληρη, έχουν μακρά παράδοση στην εκκοσμίκευση της θεολογικής γλώσσας του μεσσιανισμού. Όλα τα πολιτικά κινήματα των Νέων Χρόνων είναι μασκαρεμένες θρησκείες. Όμως αυτή η νέα πολιτική η ασκούμενη ουσιαστικά από του άμβωνος είναι ποιοτικά ένα σημείο καμπής.

Ήδη ο γουοκισμός και η πολιτική ορθοέπεια άνοιξαν τον δρόμο προς αυτή την αποκοσμίκευση της πολιτικής και έγιναν άθελά τους η Κερκόπορτα για την εν θριάμβω επιστροφή των ιεροκηρύκων. Οι δικαιωματιστές, μεθυσμένοι από την ισχύ τους, έφτιαξαν μια γλωσσική Ιερά Εξέταση όπου, κατά το πρότυπο της παλαιάς βλασφημίας των θείων, μια και μόνο λέξη κάποτε αρκούσε για να στείλει κάποιον απευθείας στο κολαστήριο. Θυμίζω το προφητικό Ανθρώπινο στίγμα του Φίλιπ Ροθ.

Τώρα λαμβάνουν τα επίχειρα. Διότι τα λεκτικά τους πολεμοφόδια όσο κι αν είναι θεολογικής γομώσεως, απέναντι στην γνήσια, την γυμνή, την φωναχτή θεολογία είναι ανίσχυρα. Τι να σου κάνει η διαρκής δαιμονολογία κατά της «ακροδεξιάς», όταν οι άλλοι σου μιλούν ευθέως για τον Σατανά τον ίδιο;

Από τον Αυγουστίνο στην Τζούντιθ Μπάτλερ – Το εσωτερικό ρήγμα του δυτικού πνεύματος

26/09/2025

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Η Δύση συνηθίζει να βλέπει τον εαυτό της ως φορέα της ελευθερίας, της προόδου και της ορθολογικότητας. Ωστόσο, πίσω από αυτό το αφήγημα κρύβεται μια βαθιά κρίση ταυτότητας, η οποία δεν είναι προϊόν της σημερινής εποχής αλλά έχει ρίζες που φτάνουν πολύ πίσω. Στον χριστιανισμό της Ύστερης Αρχαιότητας, οι κοσμοαντιλήψεις του οποίου διαμόρφωσαν εν πολλοίς τον δυτικό πολιτισμό.

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη σημερινή σύγχυση – από την πολιτική πόλωση μέχρι τη διαμάχη γύρω από την ταυτότητα φύλου – οφείλουμε να επιστρέψουμε στις απαρχές και να δούμε πώς συγκροτήθηκε οντολογικά ο δυτικός άνθρωπος. Αναλυτικότερα, η αρχαία ελληνική παράδοση αντιμετώπισε τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική ενότητα. Από τον Όμηρο μέχρι τους Πατέρες της Εκκλησίας, η ψυχή χωρίς το σώμα δεν ήταν πλήρης. Στην Οδύσσεια, οι ψυχές των νεκρών είναι σκιές, ένα “υπόλειμμα” ζωής. Ο άνθρωπος όφειλε να αναζητήσει την αλήθεια και την ελευθερία, όχι αποκομμένος από το σώμα του αλλά μέσα στην ενότητά του. Στη Δύση, όμως, με τον Αυγουστίνο, άρχισε να προκύπτει ένας άλλος δρόμος.

Υπό την επίδραση φιλοσόφων σαν τον Πλωτίνο και πνευματικών ρευμάτων όπως ο γνωστικισμός, ο άνθρωπος ορίζεται ως ένα ιεραρχικό και ανταγωνιστικό δίπολο. Ψυχή / πνεύμα εναντίον σώματος. Η δε ανώτερη ψυχή οφείλει να κυριαρχήσει πάνω στο κατώτερο σώμα και στα πάθη του, απαλλάσσοντας τον άνθρωπο από το βάρος του και οδηγώντας τον στην τελειότητα. Έτσι, το σώμα αντιμετωπίζεται ως πεδίο αδυναμίας και υποταγής, ενώ η σωτηρία συνδέεται με την υπέρβαση ή ακόμη και με την περιφρόνησή του.

Αυτό το σχήμα δεν έμεινε μια θεολογική λεπτομέρεια αλλά διαμόρφωσε τον τρόπο που η Δύση αντιλαμβάνεται τον εαυτό της μέχρι σήμερα. Το σώμα προβάλει αντιστάσεις, οι οποίες πρέπει να κατανικηθούν. Το ανώτερο πνεύμα πρέπει να νικήσει το κατώτερο σώμα δια της ισχύος. Η ισχύς και η βούληση λοιπόν τοποθετούνται στον πυρήνα της οντολογίας του ανθρώπου, έχοντας ήδη πριν τοποθετηθεί στην οντολογία του Θεού.

Συγκεκριμένα, ο Καθηγητής π. Νικόλαος Λουδοβίκος, είναι αυτός που έχει πρώτος μιλήσει για τη “θεολογία της δύναμης”, η οποία χαρακτήρισε μεγάλο μέρος της δυτικής χριστιανικής παράδοσης. Σύμφωνα με αυτήν, ο Θεός νοείται πρωτίστως ως απόλυτη βούληση και ισχύς και ο άνθρωπος καλείται να μιμηθεί αυτήν την κυριαρχία. Αυτή η πρόσληψη ενίσχυσε την πολιτισμική έμφαση στη βούληση, στην υπέρβαση των ορίων, στην κατάκτηση της φύσης. Αντιθέτως, η ορθόδοξη παράδοση προβάλλει τον Θεό ως σχέση αγάπης, ως κοινωνία προσώπων, και τον άνθρωπο ως μέτοχο αυτής της κοινωνίας.

Ο Αυγουστίνος συναντά τη Τζούντιθ Μπάτλερ

Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ έφερε στην επιφάνεια την αβυσσαλέα υποκρισία και των δύο πολιτικών στρατοπέδων.

Του Δημήτρη Τσίρκα 

Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ έφερε στην επιφάνεια την αβυσσαλέα υποκρισία και των δύο πολιτικών στρατοπέδων. 

Στη θέα της, πολλοί αριστεροί/προοδευτικοί ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς, ενώ έσπευσαν να τονίσουν τον ακροδεξιό, έως και φασιστικό χαρακτήρα των θέσεων του. 

Η αντίδρασή τους, ωστόσο, έχει δύο βασικά προβλήματα: ένα πραγματολογικό και ένα ιδεολογικό. 

Η εκτίμηση ότι ο Κερκ ήταν φασίστας βασίζεται σε επιλεκτικές και αποσπασματικές δηλώσεις του, εκτός πλαισίου, που εύκολα διαψεύδονται με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δήθεν δήλωσή του ότι οι γκέι πρέπει να λιθοβολούνται, την οποία την ανέβασε και ο συγγραφέας Στίβεν Κινγκ, για να την κατεβάσει λίγες ώρες μετά, ζητώντας συγγνώμη από τους οικείους του. 

Ο Κερκ, απλώς, επικαλέστηκε μια φράση από τη Βίβλο, απαντώντας σε μια αριστερή ινφλουένσερ η οποία έκανε το ίδιο (αγάπα τον πλησίον σου) για να δείξει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι κατά των γκέι.

Αριστερά και woke ιδεολογία

Του Ανδρέα Ρεου

Αν οι Δημοκρατικοί δεν είχαν αφομοιώσει τη woke ιδεολογία , οι ρεπουμπλικάνοι δε θα νικούσαν ποτέ. Επίσης δε θα είχε έρθει ποτέ στην Ευρώπη, παρά μόνο ως θλιβερή καρικατούρα και πάντως όχι ως ηγεμονεύουσα ιδεολογία. Οι ΗΠΑ τις προσέδωσαν ηγεμονικό πλεονέκτημα.  

Οι Ρεπουμπλικάνοι εκμεταλλεύτηκαν απλώς τη λογική του αυτονόητου. Αυτό έκανε και ο Κερκ, εκμεταλλεύτηκε το κενό λογικής. Δεν ανέπτυξε κάποια δική του ρηξικέλευθη ιδεολογία, δεν ήταν κάποιος σπουδαίος στοχαστής που ανέπτυξε κάτι καινοτόμο. Απλώς αποδομούσε την πρόδηλη παράνοια και γελοιότητα.   

Η δε, ευρωπαϊκή αριστερά, έβαλε τα χέρια της κι έβγαλε τα μάτια της, αντιγράφοντας τους Δημοκρατικούς και κατάντησε μια κακή αντιγραφή αμερικανικού αριστερισμού, χρηματοδοτούμενου από τους μεγάλους παίχτες του παγκόσμιου μονεταρισμού.

Πίστευε ότι η Αμερική θα την προστατεύσει..

Πίστευε ότι η Αμερική θα την προστατεύσει. Αντ' αυτού σφαγιάστηκε μέσα σε ένα τρένο. Η Ιρίνα Ζαρούτσκα εγκατέλειψε τη χώρα της για τον πόλεμο στην Ουκρανία. 

Είχε ζήσει με τις βόμβες τα Drones και τις σφαίρες. Τελικά όπως αποδεικνύεται  ίσως θα ήταν πιο ασφαλής στο Κίεβο από το να ταξιδεύει με τρένο στο Σάρλοτ. 

Το βίντεο είναι ανυπόφορο. Η Ιρίνα κάθισε ήσυχα στη θέση της, και έβαλε τα ακουστικά της σκρολάροντας στο τηλέφωνό της μετά από μια μεγάλη βάρδια στη δουλειά. Πίσω της ο Brown έβγαλε το μαχαίρι του. Της έκοψε το λαιμό και τη μαχαίρωσε. 

Η σκευωρία Δημοκρατικών – CIΑ για υπόγειες διαδρομές Τραμπ – Μόσχας

Μανώλης Κοττάκης

Το πρώτο πράγμα που μάθαμε μετά τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές ήταν ότι το διεθνές κίνημα των ΛΟΑΤΚΙ ήταν χρηματοδοτούμενο από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών και όχι μια αυθόρμητη πρωτοβουλία υπέρ των ατομικών ελευθεριών.

 Μόλις ανεκόπη η ροή της χρηματοδότησης προς τα μέσα ενημέρωσης όλου του πλανήτη από τη USAID (μεταξύ αυτών, πιθανόν και ελληνικά), σταμάτησε αίφνης και η πλύση εγκεφάλου. Ακαριαία. Ούτε ταινίες όπου προβάλλονται οι ιδιαιτερότητες είδαμε φέτος ούτε τον Διόνυσο στην Επίδαυρο να κρατά τη γνωστή πολύχρωμη σημαία ούτε πίνακες του Βρυζάκη αλλοιωμένους, ώστε στη θέση της ευγνωμονούσας Ελλάδος με την ελληνική σημαία να είναι οι ευγνωμονούσες μειονότητες με την πολύχρωμη σημαία ούτε Eurovision με πολύχρωμες σημαίες και non binary, τίποτε. Ξαφνικά, μαύρο. Μέχρι και ο πρωθυπουργός μας ανακάλυψε ότι τα φύλα είναι δύο και όχι… εκατόν είκοσι δύο. Ενδιαφέρον.

 Το ωραιότερο; Ο τέως υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής κ. Μπλίνκεν ομολόγησε ότι έκανε ευθεία παρέμβαση στις κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Μαδαγασκάρης και του Αγίου Μαρίνου για την αλλαγή της νομοθεσίας του οικογενειακού δικαίου και τη νομοθέτηση του γνωστού γάμου. Ο στόχος να αντικατασταθούν συμπαγή έθνη από ανίσχυρες ατομικότητες απέτυχε.