"Σμιλεύοντας το θαύμα...:Μέρος 10ο - Η Εκκλησία στην Επανάσταση

25η Μαρτίου 1821. Στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, σύμφωνα με την παράδοση, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός, υψώνει το λάβαρο της Επανάστασης. Σημασία δεν έχουν τόσο η χωροχρονική ακρίβεια, όσο η αδιαμφισβήτητη παρουσία του κλήρου στον Αγώνα. Στη δεκαετή διάρκειά της, στο όνομα της Επανάστασης, θυσιάστηκαν ιερείς του ανώτερου και του κατώτερου κλήρου, επίσκοποι σαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε', αρχιμανδρίτες σαν τον Παπαφλέσσα, διάκονοι όπως ο Αθανάσιος Διάκος όλοι ρίχθηκαν στη μάχη "υπέρ πίστεως και πατρίδος".

Από τα προεπαναστατικά χρόνια και τον σκοτεινό καιρό της Οθωμανοκρατίας, η Εκκλησία στήριξε τη Ρωμιοσύνη και ανέθρεψε τη γενιά, η οποία θα ξεκινούσε τη μάχη για την ελευθερία. Από την εκτέλεση του Πατριάρχου Γρηγορίου Ε' μέχρι την αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι ενάντια στις δυνάμεις του Ιμπραήμ, ο κλήρος ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή μάχης, είτε αυτή ήταν σωματική είτε πνευματική.

Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» - Δύο ρήματα που άλλαξαν την ιστορία

Στην ανάρτηση αυτή η 25η Μαρτίου δεν διαβάζεται ως απλή «διπλή γιορτή», αλλά ως συνάντηση 2 πράξεων ελευθερίας: του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ελληνικής Επανάστασης. Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» φωτίζονται ως 2 ρήματα που άλλαξαν την ιστορία.

Ποιο από τα 2 ρήματα θεωρείτε πιο δύσκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο: το ναι της εσωτερικής συγκατάθεσης ή το όχι της αντίστασης στη δουλεία;

ΚΛΙΚ στις εικόνες ή ΕΔΩ για να διαβάσετε τη δημοσίευση 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ και ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΕΣ.

ΤΌΛΗΣ ΚΟΪ́ΝΗΣ

Γίνεται μια προσπάθεια αναθεώρησης των «Εθνικών μύθων» για την Επανάσταση του 1821. Κορυφώθηκε τις μέρες που γιορτάζονταν τα 200 χρόνια. Τα κύρια σημεία των «νέων» απόψεων είναι:

• Μας απελευθέρωσαν οι «ξένοι»

• Αυτοί που αγωνίστηκαν δεν ήταν Έλληνες!!!!

• Η εκκλησία ήταν εντελώς αντίθετη προς την Επανάσταση.

• Οι πρόγονοί μας ήταν υπεύθυνοι για σφαγές και εθνοκαθάρσεις.

Η προώθηση πολλών από αυτές τις απόψεις ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ από ξένες (σ.σ.και "συμμαχικές") πρεσβείες και τείνει στην καλλιέργεια της άποψης ότι είμαστε ένας ΕΘΝΟΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ, που κατά τύχη υπάρχουμε. Άρα φυσιολογικό είναι να είμαστε μια αποικία χρέους και υπάκουοι στα κελεύσματα του Αγγλοσαξονικού Ιμπεριαλισμού.

Είναι έτσι;

Ας ξεκινήσουμε με τους «ξένους».

 Ανεβάζω φωτογραφία από την αψίδα με τα ονόματα των Φιλελλήνων που έπεσαν σε μάχες το 1821. (Βρίσκεται μέσα στην Φραγκόκλησα στο Ναύπλιο). Αυτοί πραγματικά πολέμησαν γενναία για την ιδέα της Ελευθερίας. Σεβόμαστε την μνήμη τους και την τιμούμε. Δεν ήταν όμως όλοι σαν αυτούς. 

Ήταν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:

• Οι πραγματικά φιλελεύθεροι και φιλέλληνες. (κυρίως Πολωνοί και Αμερικανοί)

• Οι τυχοδιώκτες, κυρίως πρώην στρατιωτικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Ναπολεόντα, που, μετά το τέλος των πολέμων στην Ευρώπη (1815), είχαν μείνει χωρίς δουλειά και έλπιζαν σε επαγγελματική αποκατάσταση εδώ (κυρίως Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Πορτογάλοι)

Το 1821 καταλύτης επανακαθορισμού της πορείας του Ελληνισμού

25/03/2026

ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο φετινός εορτασμός της Επανάστασης του 1821, βρίσκει την Ελλάδα να ασφυκτιά από τις εσωτερικές της ανεπάρκειες, τις αντιφάσεις και τις υστερήσεις, σε συνδυασμό με τις δραματικές διεθνείς εξελίξεις, βαδίζοντας χωρίς ολιστική εθνική στρατηγική, σε έναν πλανήτη, που κινείται με ιλιγγιώδεις γεωπολιτικές περιστροφές.

Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, που αν και περιφερειακός αγγίζει άμεσα όλο τον πλανήτη, δημιουργεί ένα νέο πεδίο διεθνών ανακατατάξεων στη σημερινή μεταβατική περίοδο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού κόσμου στα πλαίσια του “φθινοπώρου” της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας.

Σε αυτές τις ρευστές μεταβατικές περιόδους η ύπαρξη πολιτικών ηγεσιών με όραμα και οξυδέρκεια, στοιχεία που απουσιάζουν από την χώρα, αποτελούν το πιο ασφαλές πλαίσιο για την κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Το βίαιο άνοιγμα της “ντουλάπας με τους σκελετούς”, που έχουν σωρευθεί κατά την Μεταπολίτευση, την πιο ίσως ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, έφερε στο άμεσο προσκήνιο όλες τις στρεβλώσεις και της παθογένειες.

Από το κράτος που χαρακτηρίζεται από έντονο πελατειασμό, γραφειοκρατία και δραματική υστέρηση, το πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε μετά την πτώση της χούντας με την ενεργή και δυναμική συμμετοχή των κομμάτων ως κρίσιμων πυλώνων στο δημοκρατικό πολίτευμα και κατέληξε σήμερα σε μια βαριά νοσηρή κομματοκρατία, την αέναη παρασιτική οικονομική ολιγαρχία με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη εθνικής συνείδησης, τη διαπλοκή με το κράτος και τέλος την κοινωνία που από την έντονη ριζοσπαστικοποίησή της μετά την πτώση της Χούντας και την ολόπλευρη συμμετοχή στα κοινά με στόχο την αναβάθμιση της χώρας, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα κατακερματισμένο άθροισμα εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κομματικής εξουσίας με κύρια χαρακτηριστικά τον ιδιότυπο “μιθριδατισμό” και αυξανόμενο ανορθολογισμό.

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ/ - Μέρος Η.

Το 1828 σημαίνει μια καμπή για την πορεία του ελληνικού έθνους. Το 1827, οι ενωμένες ευρωπαϊκές δυνάμεις καταστρέφουν την αρμάδα των Τουρκο-Αιγυπτίων και θέτουν νέα δεδομένα στην προσπάθεια του ελληνικού Γένους για ανεξαρτησία. Η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας αποφασίζει να παραδώσει την κυβέρνηση της Ελλάδας στον Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας και κορυφαίο διπλωμάτη της εποχής, τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Γεννημένος στην Κέρκυρα και σπουδαγμένος στην ιατρική, με εμπειρία στην πολιτική και τη διπλωματία, ο Καποδίστριας είχε ένα όραμα για την Ελλάδα εντελώς διαφορετικό σε σχέση με αυτά τα οποία γνώριζε ο ελληνικός λαός. Συνδέει την Ευρώπη με την Ορθοδοξία, την Ανατολή με τη Δύση και τις ευρωπαϊκές ιδέες με το ελληνικό ιδεώδες για ελευθερία.

Ο θάνατός του το 1831 έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο άλλαξε τα δεδομένα της ηγεσίας στην Ελλάδα. Οι κορυφαίες μορφές της εποχής αδυνατούσαν να βρουν λύση για το πρόβλημα της έλλειψης κάποιου κυβερνήτη, με αποτέλεσμα την παρέμβαση ξένων δυνάμεων για την επίλυσή του. Στις 6 Φεβρουαρίου του επόμενου χρόνου φτάνει στη χώρα ο Όθωνας.

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Δημήτρη Σταθακόπουλο, Κωνσταντίνο Χολέβα και Γιώργο Καραμπελιά

Δ. Σταθακόπουλος: Πώς ξεκίνησε πραγματικά η Επανάσταση του 1821

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος αναφέρει τα γεγονότα που οδήγησαν στο ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, όπως αυτά παρατίθενται από διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων και Οθωμανικές. Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι Οθωμανικές πηγές συμφωνούν με αυτά που είναι κοινώς αποδεκτά και γνωρίζουμε από την Ιστορία μας, παρά την προσπάθεια ορισμένων να ανασκευάσουν την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσης.

Βίντεο αφιερωμένο στην επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης, με κοινώς αποδεκτή ημερομηνία έναρξης την 25η Μαρτίου 1821.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/HqNTu6yvi4Q?is=4bjKUyAX3lc-uxiN
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- /Το βαυαρικό τραύμα- Μέρος Ζ.

Το 1832 και μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, φτάνει στη χώρα ο υιός του Δούκα Λουδοβίκου του Α' της Βαυαρίας Όθωνας ως "Βασιλέας της Ελλάδος", όπως ήταν ο τίτλος του. Ο ίδιος, νεαρός σε ηλικία, δεν ανέλαβε άμεσα τα καθήκοντά του ως βασιλέας, αλλά αυτά εκτελούνταν μέσω αντιπροσώπων του στέμματος.

Η προτεσταντική λογική συγκρούστηκε έντονα με τον ελληνικό τρόπο ζωής και την Ορθοδοξία, με αποτέλεσμα η συνύπαρξη να είναι πολλές φορές δύσκολη. Θέματα όσον αφορά την Εκκλησία, την τοπική πολιτική, τη διάρθρωση του στρατού τέθηκαν στο προσκήνιο, με τάσεις σύγκρουσης να δημιουργούνται μεταξύ Βαυαρών και Ελλήνων.

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Βαγγέλη Παππά, Κωνσταντίνο Χολέβα και τον Γιώργο Καραμπελιά

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- /Οι επαναστατικές προϋποθέσεις - Μέρος Στ.

Η ώρα της Επανάστασης πλησιάζει για την Ελλάδα. Μέσα από τους πνευματικούς πατέρες του, ο ελληνισμός και το ελληνικό ιδεώδες όχι μόνο επιβίωσε αλλά και κυριάρχησε στους δύσκολους καιρούς της Τουρκοκρατίας. Το 1821, όμως, ο πνευματικός αγώνας παύει και τη θέση του παίρνει ο ένοπλος αγώνας.

Η προετοιμασία για τον Μεγάλο Ξεσηκωμό έγινε κάτω από συνθήκες διαρκούς μυστικότητας. Οι Έλληνες, ευρισκόμενοι στο "μάτι του κυκλώνα" οργανώνονται και προετοιμάζουν το έδαφος για το μέγα αυτό διάβημα. Στρατιωτικοί και ιερείς, αγρότες και έμποροι, πλούσιοι και φτωχοί, Έλληνες όλων των επαρχιών, από την Μακεδονία μέχρι την Κρήτη και από την Μικρά Ασία μέχρι την Δυτική Ελλάδα, θέτουν εαυτόν στον αγώνα για την Επανάσταση, η οποία πλέον φτάνει όλο και πιο κοντά...

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Βαγγέλη Παππά, Γιώργο Καραμπελιά, Δημήτρη Σταθακόπουλο, Βλάση Αγτζίδη και τον π. Ισίδωρο Κάτσο

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

Το πρόβλημα του χαρακτήρα της Επανάστασης του ’21 δεν είναι νέο. Ο νεο/ιστορικός, όμως, αναθεωρητισμός, στο πλαίσιο του μεταπολιτευτικού εθνο/αποδομητισμού, του προσέδωσε νέες διαστάσεις. Με την περιδιαβαστική θεώρηση τούτου του κειμένου, αποπειρώμαι να τονίσω κρίσιμες πτυχές της, με έμφαση στην ταυτότητα, τη σημασία και τις «χρεώσεις» της. Έχοντας, πάντοτε, κατά νουν, πως συνιστά την εθνο/αναγεννητική επαναθεμελίωση της Νεοελληνικής υπόστασής μας.

Α. Η ταυτότητά της

Πρώτον, είναι εθνική επανάσταση, εθνικο/απελευθερωτική, επανάσταση έθνους, του Ελληνικού, για την απελευθέρωσή του. Ο εθνικός της χαρακτήρας είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των επί μέρους υπαρκτών διαστάσεών της: θρησκευτικής, πολιτικής και κοινωνικής (Θ. Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν… Ο εδικός μας πόλεμος… ήτον έθνος με άλλο έθνος»).

Δεύτερον, είναι ενδογενής επανάσταση, αυτοφυής, με βαθιές ρίζες στην ελληνική συλλογικότητα, στους αιώνες ιστορίας και πολιτισμού της. Δεν είναι μεταφυτευμένη… έξωθεν, ξενόφερτη και ξενοκίνητη. Οι έξωθεν υπαρκτές επιδράσεις της δεν σημαίνουν και μεταφύτευσή της. Ήταν επιδράσεις ωθητικού χαρακτήρα, που δεν αναιρούν την ενδογένειά της. «Προ/αγγελθείσα», μάλιστα, πολύ πριν από επαναστάσεις σαν την Αμερικανική ή τη Γαλλική. Όπως μαρτυρούν οι αιματηροί Προ/επαναστατικοί Αγώνες του υπόδουλου ελληνικού έθνους, ως κρίκοι στην αλυσίδα της αμέσως, κιόλας, μετά την Άλωση της Πόλης.

Τα δύο μεγάλα ψεύδη για το 21.

Του Γιώργου Σκλαβούνου 

1)Το 1821 οι Ελληνες  ξύπνησαν  μετα απο 400 χρονια  λήθαργο  σε δουλική υποταγή.

2) Το 1821 οι Έλληνες  πολέμησαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας/ 

Το πρωτο ψέμα  

α π ο σ ι ω π ά   τις 1 2 4 Ελληνικες  εξεγέρσεις  που προηγηθηκαν του 1821  και τις οποίες περιγραφει ο ιστορικός μας Κωνσταντίνος Σάθας λεπτομερώς.

Εξεγέρσεις που άφησαν  παραδόσεις, ήρωες,  αγωνιστικό ήθος, ηρωικό τραγούδι,... 

Ήρωες η μνήμη των οποίων  φθάνει   μέχρι  και την "σύγρονη" ζωγραφική  μας (...βλ Νίκου Εγγονοπουλου  Κροκονδειλος Κλαδάς...). και Θεόδωρος Μπούας...

Επίσης  το πρώτο ψεύδος  αποσιωπά  την  αποφασιστική συμμετοχή των Ελλήνων  στους  μακραίωνους  Βενετοτουρκικούς πολεμους  απο το 1463  έως 1718......

Το δεύτερο μεγάλο κατά συνείδηση ψεύδος  είναι ότι το 21 υπήρξε Ελληνοοθωμανική   σύγκρουση....

Οτι οι Έλληνες ΤΟ '21   πολέμησαν   ΜΟΝΟΝ εναντιον των Οθωμανών... 

Αυτο το ψεύδος  αποσιωπά  την μεγάλη αλλά και τραγική αλήθεια οτι: 

Ο Ελληνισμός το 1821  αντιμετώπισε  οχι  ΜΟΝΟΝ τους Οθωμανούς αλλά  και τους πανίσχυρους  προστάτες  της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας...

Ο Χρύσανθος Τάσσης για την Επανάσταση του 1821 και τον κοινωνικό χαρακτήρα της

Στην εκπομπή "Άκου την Φωνή σου" με τον Λάμπρο Παπαδή ο καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Χρύσανθος Τάσσης για την έναρξη της Επανάστασης και το ιστορικό και κοινωνικό χαρακτήρα της (24.03.2026)

Η ταυτότητα της Επανάστασης του 1821

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

«Συγχρόνως, η επανάσταση δεν είναι ξενόφερτη αλλά αυτοφυής»


Είναι αλήθεια πως τις τελευταίες δεκαετίες, με αποκορύφωμα την επέτειο των 200 χρόνων από το 1821, υπήρξαν φωνές μελετητών και πανεπιστημιακών που υποστήριξαν τον εθνογενετικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Δηλαδή, ότι το νεοϊδρυθέν κράτος δημιούργησε το έθνος.

Ίσως αρέσκονται να θεωρούν άξιο λόγου μόνο ό,τι έρχεται εισαγόμενο από την εσπερία, να δίνουν έμφαση στα σημαντικά γεγονότα των άλλων και να αισθάνονται υποτιμητικά για τα δικά μας μεγάλα κατορθώματα. Μια οπτική που είναι έντονη στις μέρες μας, δίνοντας έμφαση στον «δικαιωματισμό», την ξενολατρία, τον θαυμασμό για ηρωικές πράξεις τρίτων, την ευαισθησία σε αδικημένους, με μια ψευτοαριστερίστικη απόχρωση, που, όλως παραδόξως, παύει να ισχύει για αντίστοιχες ελληνικές περιπτώσεις. Είναι η γνωστή αναθεωρητική προσέγγιση του εθνο/αποδομητισμού.


Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, ότι ο ελληνισμός δεν είναι συνομήλικος του ελληνικού κράτους, αλλά διαπερνά, αιώνες ολόκληρους, όσους ακούν εναλλακτικά στο όνομα Ρωμαίος-Ρωμιός, Γραικός ή Έλληνας. Η διαχρονία του ελληνικού έθνους τεκμηριώνεται με εμβρίθεια και από τον Νίκο Σβορώνο (τον οποίο δεν τον λες και συντηρητικό), στο: «Το ελληνικό έθνος. Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού», εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2004. Έτσι, κατά την επανάσταση του ’21, ένα έθνος, το ελληνικό, αποκτά κράτος. Κι όχι το αντίθετο.

«Ο αγώνας του ’21 συνιστά την εθνο/αναγεννητική επαναθεμελίωση της Νεοελληνικής υπόστασής μας» κατά τον Λαοκράτη Βάσση. Οι ήρωες του ’21 είχαν συνείδηση της αποστολής τους. Να τι λέει ο Κολοκοτρώνης: «Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν… Ο εδικός μας πόλεμος… ήταν έθνος με άλλο έθνος». Ο Καποδίστριας, επίσης, σ’ όλη την μακρά διπλωματική του θητεία, μιλάει, γράφει και παλεύει για τον αγώνα του έθνους.

Το απαύγασμα της Ρωμιοσύνης (μέσα από απάντηση του Κολοκοτρώνη).

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.

Από την κληρονομιά της κλασικής Ελλάδας αλλά και των ελληνιστικών βασιλείων, που προέκυψαν από τη δόξα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και απλώθηκαν από την Αίγυπτο ως την Ινδία, έως την ακμή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η ελληνική ψυχή ποτέ δεν έπαψε να ζει, να ονειρεύεται και να αγωνίζεται. 

Η Ρωμιοσύνη κρατούσε μέσα της τον σπόρο της αρχαίας σοφίας, την πίστη, την ελευθερία και το αίσθημα της ταυτότητας που πλάστηκε στους αιώνες των ελληνιστικών βασιλείων και άνθισε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Παρά τους αιώνες σκλαβιάς και τις δυνάμεις που επιδίωκαν να τη διαλύσουν, οι Έλληνες ποτέ δεν εγκατέλειψαν την κληρονομιά τους. Ο Γέρος του Μωριά, ο Καραϊσκάκης, ο Νικηταράς και όλοι οι ήρωες της Επανάστασης αποτελούν ζωντανή συνέχεια αυτού του αδιάσπαστου ιστορικού νήματος, η Ρωμιοσύνη δεν γεννήθηκε εκ του μηδενός, αλλά ήταν η φυσική συνέχεια της πνευματικής και πολιτισμικής κληρονομιάς των ελληνιστικών βασιλείων και του Βυζαντίου.

Κόντρα στους εθνοαποδομητές και αναθεωρητές της ιστορίας, που επιμένουν να παρουσιάζουν την πορεία του ελληνισμού σαν “άλμα επί κοντώ” από την κλασική Ελλάδα στην εποχή του ελληνικού κράτους του Καποδίστρια, οι ήρωες της Επανάστασης αποδεικνύουν ότι υπήρξε συνεχής γραμμή πολιτισμικής και πνευματικής κληρονομιάς..

Για αυτόν τον λόγο δράττομαι της ευκαιρίας και παραθέτω παρακάτω την απάντηση του Γέρου του Μωριά στον Άγγλο ναύαρχο που αποδεικνύει ξεκάθαρα και ξεδιαλύνει κάποιους μύθους που εντέχνως και δολίως προωθούνται από σύγχρονους αναθεωρητικούς ιστορικούς κύκλους. 

Δόξα και Παρακμή...

Του Θανάση Κ.

Μερικές επίκαιρες παρατηρήσεις πάνω σε μια "μακρινή" εθνική επέτειο:

Η Ιστορία της οποίας, όπως θα δούμε, είναι χιλιοειπωμένη, αλλά συνάμα και "άγνωστη". 

Και μας στοιχειώνει συνεχώς, γιατί μας υπενθυμίζει την Παρακμή στην οποία έχουμε περιέλθει σήμερα...

  

* Η Επανάσταση του 1821 είχε τρείς "μοναδικότητες" που δεν τις γνωρίζουμε ή δεν τι θυμόμαστε ή δεν τις συζητάμε - και πάντως σίγουρα δεν τις μαθαίνουμε στα παιδιά μας. 

-- Πρώτον ήταν μια από τις πρώτες "εθνικές επαναστάσεις που έγιναν στις αρχές του 19ου Αιώνα στην ευρύτερη περιοχή μας. 

Και ταυτόχρονα ήταν η μόνη που πέτυχε άμεσα αποτελέσματα. 

Η άλλη ήταν των Σέρβων, επίσης κατά των Οθωμανών, που έγινε το 1804 καταπνίγηκε, ύστερα ξέσπασε ξανά το 1815, και πέτυχε de facto αυτονομία το 1817 στα πλαίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. H Ανεξαρτησία των Σέρβων επιτεύχθηκε 60 χρόνια αργότερα, το 1878 μετά το Συνέδριο του Βερολίνου.  

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821 (στ' ενότητα)

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

ΣΤ. Μία «ακέφαλη» Επανάσταση

Παρ’ ότι η Εθνική Επανάστασή μας είχε την «Αόρατη Αρχή» της (Φιλική Εταιρεία) στο μυστικό προπαρασκευαστικό της στάδιο, χάνοντας, όπως τους… έχασε, τους δύο οιονεί φυσικούς ηγέτες της, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στο ξεκίνημά της και τον Ιωάννη Καποδίστρια στην ύστερη φάση της, κατέστη, εν τοις πράγμασι, ακέφαλη Επανάσταση. Κι αυτό, όχι μόνο στη διάρκεια του Αγώνα, απ’ την Αγία Λαύρα (1821) ως την Πέτρα Βοιωτίας (1829), απ’ την οποία τόσο έλειψε η διευθύνουσα εκτελεστική «Αρχή», με αδιαμφισβήτητο ηγέτη στο «τιμόνι», αλλά και στη σημαντικότατη περίοδο που οι αποκαλούμενες «Προστάτιδες Δυνάμεις» έκριναν την έκβασή της και το μέλλον της. Με ό,τι, αυτονοήτως, εσήμαινε η απουσία ενός Καποδίστρια, με την τεράστια πείρα, το διεθνές κύρος και την πολύ βαθιά συνείδηση, ως ηγέτης του, του ιστορικού βάθους και της στρατηγικής αυτονομίας του Ελληνισμού, απ’ τα κρίσιμα «διαβούλια», τη σκηνή και τα παρασκήνια, μιας τέτοιας περιόδου. Κι είναι, προφανώς, εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολύ δύσκολο θέμα, που δεν χωράει εδώ η προσέγγιση των πολλών «πώς» και «γιατί» του, ο ατελέσφορος, όπως… επισυνέβη, συνδυασμός της εθνο/συνελευσιακής λογικής με όλο το κοινοτικο/δημοκρατικό βάθος της, αυθεντικά εκφραστικής της συλλογικής βούλησης των Ελλήνων, με τις άμεσες και κατεπείγουσες διαχειριστικές ανάγκες της εκτελεστικής «κεφαλής» κατά την εξέλιξη του Αγώνα. Με το «ατελέσφορο» αυτό να είναι και το μέγα, εκ των ένδον, αίτιο της συνολικής έκβασής του, που ήταν η «ανάπηρη» κατά Λουκά Αξελό, «Εθνική ανεξαρτησία» μας. Κι όπου, ως πτυχή του ίδιου «θέματος», όσο και αν συσκοτίστηκε και συσκοτίζεται με τα περί «αυταρχισμού» του, είναι πολύ βαθύτερη, από ό,τι λέγεται, η αιτιότητα της δολοφονίας του Καποδίστρια. Καθώς ο πρώτος κυβερνήτης μας ήθελε να στεριώσει τη νεότευκτη Πολιτεία μας σε κοινοτικο/δημοκρατικά θεμέλια, ως εχέγγυα προέκταση της πίστης του στη στρατηγική αυτονομία του Ελληνισμού και στη συνακόλουθή της εθνική ανεξαρτησία μας.

Στον αντίποδα, πάντοτε, με τα μοιραία αποτελέσματα της βυσσοδομούσας εναντίον της Ανεξαρτησίας μας πονηράς Αλβιώνος και της (συμπλέουσας) εγχώριας αφροσύνης και παραφροσύνης, με όλες της τις ανείπωτες ακρότητες σαν αυτή του Μιαούλη (πυρπόληση του ελληνικού στόλου – 1831). Με την παράξενη, μάλιστα, «συνάντηση», μεταξύ άλλων, των έκνομων του «(νεο)κοτσαμπασιδισμού» (αιχμή οι Μαυρομιχαλαίοι!) και των εμμονικών της «διαφωτιστικής διανόησής» μας (λίβελοι Κοραή!) στον ίδιο δρόμο της αυτοκαταστροφικής «εθνικής τύφλωσης»!

– Ολοκληρώνοντας την περιδιαβαστική θεώρησή μου, θα τονίσω πως, ορίζοντας η Επανάσταση του ’21 το αξιακό διατακτικό της «συλλογικής ψυχής» μας, χαράσσει, διαπαντός, τις αναπαλλοτρίωτες ανεξαρτησιακές συντεταγμένες του Ελληνισμού: ως ταυτοτικές ορίζουσες κι ως υπαρξιακή αναγκαιότητά μας. Κι αλίμονό μας αν αυτό δεν είναι ο εσωτερικός πυρήνας της εθνικής υπόστασής μας και η θεμελιωτική βάση της εθνικής ιδεολογίας μας!

ΥΓ: Με τη δημοσίευση, υπό την εποπτεία του Γιώργου Κοντογιώργη, της «Ιστορίας της Νεότερης Ελλάδας» απ’ τις εκδόσεις «Αρμός», γραμμένη δια χειρός Ιακωβάκη Ρίζου Νερουλού, με αφανή όμως συντάκτη τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρωτοδημοσιευμένη στη γαλλική γλώσσα το 1828, καθώς φωτίζεται το βάθος της «αντίληψης» του πρώτου Κυβερνήτη μας για τη στρατηγική αυτονομία του Ελληνισμού, όπου κι η στέρεη αντίθεσή του στον «Γραικο/γαλλισμό» (Κοραής), στον «Αγγλο/γραικισμό» (Μαυροκορδάτος) και στον «Ρωσο/γραικισμό» (για τον οποίο, άδικα ή πονηρά, κατηγορούνταν κι αυτός), όπως φωτίζεται, συνακόλουθα, και ο βαθύτερος χαρακτήρας «του ’21» ως εθνικής επανάστασής μας, αναδεικνύεται και το μέγα κενό αυτονομίας που κατέλιπε στην εθνική μας ζωή η δολοφονία του (χωρίς, προφανώς, να είναι το μόνο αίτιό του)! Ένα στρατηγικό κενό, που, φτάνοντας ως τις μέρες μας, απειλεί, όπως έχω ήδη αναφέρει, να μας… καταπιεί!

[1] Κατά Σ. Καργάκο: «Οι ΄Ελληνες επαναστάτες του ’21 δεν είναι ούτε τέκνα του Μαρά ούτε πρόδρομοι του Λένιν και του Τρότσκυ. Έκαναν τη δική τους επανάσταση».
[2] Γ. Κασιμάτης: «Δεν παραιτείσαι απ’ την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας ούτε και με σφαίρες».
[3] Ζ. Λορεντζάτος: «Ω ρίζα του παντός απροσπέλαστη ενδογένεια…»
[4] Κ. Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»

ΠΗΓΗ:

• ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ ΒΑΣΣΗΣ/ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ - Εθνεγερσία του 1821 - Μακεδονικό • Κυπριακό, εκδ. Στοχαστής (2025)

• Πρώτη δημοσίευση στον "Δρόμο της Αριστεράς"  στις 23 Μαρτίου 2025

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

1821: "Σμιλεύοντας το Θαύμα- Ρήγας Φεραίος- Βελεστινλής/Μέρος Ε.

Ο Ρήγας Φεραίος από το Βελεστίνο της Μαγνησίας (εξ ου και Βελεστινλής) γεννήθηκε το 1757. Σε νεαρή ηλικία βρέθηκε στο Άγιο Όρος, κυνηγημένος από τις τουρκικές αρχές και μετέπειτα στην Κωνσταντινούπολη. Οι επαναστατικές του ιδέες τον έθεσαν βασικό στόχο για τους Τούρκους οι οποίοι τον συνέλαβαν και στη συνέχεια τον οδήγησαν στους Αυστριακούς εχθρούς του σκοπού του. Στη Βιέννη, τον Ιούνιο του 1798, θανατώθηκε από τους Αυστριακούς.

Ο Φεραίος δεν κατόρθωσε να δει μια ελεύθερη Ελλάδα. Το επαναστατικό έργο του, όμως, όπως αυτό εκφράσθηκε μέσα από τα έργα του, με κορυφαίο τον "Θούριο", γίνεται τα χρόνια λίγο πριν από την έναρξη της Επανάστασης, από ψίθυρος σύνθημα, και από σύνθημα πράξη!

“Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν…”

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Γιώργο Καραμπελιά, Βαγγέλη Παππά, Κωνσταντίνο Χολέβα και τον π. Ισίδωρο Κάτσο

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821 (ε' ενότητα)

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

Ε. Οι «χρεώσεις» της

Καθώς τείνουμε να εθιστούμε στην κίβδηλη κανονικότητα, όπως αυτή προέκυψε απ’ τη Χρεοκοπία του ’10 κι όπως περίπου την προσλαμβάνουμε διαμέσου των «Επικυριαρχούμενων Διακυβερνήσεών» μας ως εθνική… κανονικότητα, η Επανάσταση του ’21 ενέχει και ορίζει τις απολύτως ανελαστικές «χρεώσεις» της, ως ζώσα, θα μπορούσαμε να πούμε, εκδοχή της διάρκειας του πνεύματός της:

 Πρώτον, να αποκαταστήσουμε την κακο/ποιημένη απ’ τη μετα/νεοτερική αποικιοποίησή μας, όπως αυτή επιτελέστηκε με τα «Τρία Μνημόνια», εθνική αξιοπρέπειά μας, που σημαίνει, να ανακτήσουμε την χαμένη εθνική αυτεξουσιότητά μας. 

και Δεύτερον, να διαφυλάξουμε την ευθέως απειλούμενη, απ’ τον Νεο/οθωμανικό επεκτατισμό της γείτονός μας Τουρκίας, εθνική ακεραιότητά μας. Καθώς το Δόγμα της «Γαλάζιας πατρίδας» είναι η πιο κυνική και προκλητική έκφραση της αναθεωρητικής στρατηγικής της εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας μας. Όπως τόσο εκκωφαντικά μάς έκρουσε τον κώδωνα του εθνικού κινδύνου το επεισόδιο των Ιμίων. Σε συνάρτηση, πάντοτε, με έναν, κατεπειγόντως ζητούμενο, αφυπνιστικό εθνικό συναγερμό, που θα μας επιτρέψει, ενδυναμώνοντας την εθνική αυτο/συνείδησή μας, όπως μας χρεώνει ο εσώτερος πατριωτικός πυρήνας της αξιακής παρακαταθήκης του ’21, να ανακόψουμε τον παρακμιακό μας κατήφορο, αντιμετωπίζοντας αποφασιστικά και αποτελεσματικά όλες τις διαστάσεις του διαρκώς επιδεινούμενου «Υπαρξιακού προβλήματός» μας, σε τούτη την πολύ δύσκολη καμπή του 21ου αιώνα. Κι επειδή το κενό, που μας… καταπίνει, είναι στρατηγικό κενό, βαθιά πολιτιστικό, καθώς, για πρώτη ίσως φορά, ο Ελληνισμός μοιάζει να μη ξέρει, γιατί υπάρχει και πού πηγαίνει (όπως, μάλιστα, ο νεο/ιστορικός αναθεωρητισμός κι ο πολιτικός νεο/ραγιαδισμός υποσκάπτουν την εθνο/πολιτιστική μας ταυτότητα!), προέχει και προτάσσεται η πατριωτική ανάταξη της «εθνικής ψυχής» μας: Με την αναβάπτισή της στα νάματα της αξιακής παρακαταθήκης του ’21 και των μεγάλων νομοθετών της Νεο/ελληνικής ταυτοτικής μας ύπαρξης, απ’ τον Ρήγα και τον Σολωμό, ως τον Μακρυγιάννη, τον Παλαμά, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο. Που εντέλει, σημαίνει, πως προέχει και προτάσσεται η αναμέτρηση με τα ίδια τα «αρνητικά… γονίδια» του «συλλογικού εαυτού» μας. Αυτά, δηλαδή, που βρίσκονται πίσω απ’ τη λογική της «Πράξης Υποταγής» του 1825 («Το ελληνικό έθνος… θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της εαυτού ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και πολιτικής υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας»), και της ομόλογής της μετα/νεοτερικής πράξης υποτέλειας των «τριών Μνημονίων», με την αυτο/ταπεινωτική (καθώς, κατ’ απαίτηση των …ευγενών δανειστών μας, έχουμε την ιδιοκτησία τους!) χανάκα [4], που πέρασε, μέσα απ’ αυτά, μ’ αυτά, στον εθνικό μας λαιμό. Κι όπου, ο «κακός εαυτός» μας, πίσω απ’ τα «αρνητικά… γονίδια» του οποίου κρύβονται, πέραν των δυστροπιών της «φύσης» μας, δυσερμήνευτης σκοτεινότητας ιστορικο/κοινωνικά αίτια, είναι, με τους «Εφιάλτες» μας και τους «Αλκιβιάδηδές» μας, ο χειρότερος εχθρός μας.


Nα διαφυλάξουμε την ευθέως απειλούμενη, απ’ τον Νεο/οθωμανικό επεκτατισμό της γείτονός μας Τουρκίας, εθνική ακεραιότητά μας. Καθώς το Δόγμα της «Γαλάζιας πατρίδας» είναι η πιο κυνική και προκλητική έκφραση της αναθεωρητικής στρατηγικής της εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας μας

Συνεχίζεται....

ΠΗΓΗ:

• ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ ΒΑΣΣΗΣ/ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ - Εθνεγερσία του 1821 - Μακεδονικό • Κυπριακό, εκδ. Στοχαστής (2025)

• Πρώτη δημοσίευση στον "Δρόμο της Αριστεράς"  στις 23 Μαρτίου 2025

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

1821: "Σμιλεύοντας τι θαύμα" - Φιλική εταιρεία/Μέρος Δ.

Το 1814, τρεις άσημοι έμποροι της Οδησσού της σημερινής Ουκρανίας, ο Νικόλαος Σκουφάς, ο Εμμανουήλ Ξάνθος και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ παίρνουν μια απόφαση που θα σημάνει την αρχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Θα σχηματίσουν μια ομάδα, η οποία σκοπό θα έχει τη σύσταση οργανωμένου μετώπου κατά των Οθωμανών.

Αυτή η μικρή ομάδα, σταδιακά μεγάλωσε και στους κόλπους της εντάχθηκαν άτομα όλων των κοινωνικών στρωμάτων, με μόνο σκοπό την ελευθερία των Ελλήνων. Στρατιωτικοί, έμποροι, ιερείς, "ασήμαντοι" χωρικοί, όλοι ενώνονται υπό την καθοδήγηση της Φιλικής Εταιρίας. Από τον στρατιωτικό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μέχρι τον μπέη Πέτρο Μαυρομιχάλη, όλο το Έθνος ξεκινά έναν αγώνα διαφορετικό από όλους τους προηγούμενους...

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Βλάση Αγτζίδη, Γιώργο Καραμπελιά και Δημήτρη Σταθακόπουλο

1821: "Σμιλεύοντας τι θαύμα" - Οι συνθήκες επί Τουρκοκρατίας / Μέρος Γ.

Η Ρωμιοσύνη βρέθηκε υπόδουλη. Το πνεύμα, ωστόσο, του ελληνισμού επέζησε. Κόντρα στις συνεχείς διώξεις και τον κίνδυνο του εξισλαμισμού, πολλοί Έλληνες μαρτύρησαν στο όνομα του Χριστού, κατά τη διάρκεια της Οθωμανοκρατίας, καθιστώντας το αίμα τους ζωοφόρο λυχνοστάτη ολόκληρου του Γένους.

«Οι Νεομάρτυρες, στα δύσκολα χρόνια του αφελληνισμού και του συστηματικού εξισλαμισμού που επιχειρούσε η Οθωμανική αυτοκρατορία, προκειμένου να κάμψει το χριστιανικό φρόνημα των πιστών και να εξαλείψει το ορθόδοξο μιλέτ, στάθηκαν φωτεινά παραδείγματα θάρρους και αυτοθυσίας για τους ραγιάδες που υπέφεραν και πρότυπο, ώστε να μην γίνονται εξωμότες.» (Στυλιανού Παπαδόπουλου, Οι Νεομάρτυρες και το Δούλον Γένος).

Από την πτώση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι και το έναυσμα του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, από τον πρώτο καταγεγραμμένο μάρτυρα, το 1463 (σύμφωνα με την έρευνα του Ι. Θεοχαρίδη και του Δ. Λουλέ) μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα, οι Έλληνες παθαίνουν υπό των Τούρκων και παλεύουν για την ελευθερία τους, πνευματική και εθνική.

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους, τους κυρίους:
Κωνσταντίνο Χολέβα και Αγαμέμνονα Τσελίκα

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821 (δ' ενότητα)

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

Δ. Η σχέση της με τη Γαλλική Ε7πανάσταση

Αντί ευρύτερης ανάλυσης, προσεγγίζοντας, πολύ ενδεικτικά, τη σχέση Ελληνικής και Γαλλικής Επανάστασης, θα αρκεστώ σε τέσσερις, κι εδώ, παρατηρήσεις.

Η πρώτη: Αναφέρεται στην προρρηθείσα ενδογένεια της Επανάστασης του ’21, με καθαρή τη βαθύτερη αιτιότητά της και τις πολύ βαθιές ρίζες της στην ιστορικο/πολιτιστική και αξιακή μήτρα του Ελληνισμού. Όπως, μάλιστα, πιστοποιείται, κι απ’ την αλυσίδα των Προεπαναστατικών Κινημάτων του έθνους μας (πολύ πριν τη Γαλλική Επανάσταση!).

Η δεύτερη: Στον επίσης προρρηθέντα υπαρκτό ωθητικό χαρακτήρα του πνεύματος και του κλίματος του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Καθώς δεν είναι γεννητορική και ιδρυτική μήτρα της ενδογενούς δικής μας Επανάστασης, όπως θέλουν οι νεο/ιστορικές παρα/θεωρήσεις. Με τον Σαράντο Καργάκο να ορίζει, με λιτή περιεκτικότητα, τη σχέση της Ελληνικής Επανάστασης με τη Γαλλική ως σχέση «δόνησης και όχι δανείου».

Η τρίτη: Στον βαθύτερο χαρακτήρα και τη βαθύτερη ιδιαιτερότητα του «Νεο/ελληνικού» Διαφωτισμού. Που παρά τις δεδομένες επιδράσεις του απ’ τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, δεν είναι μεταπρατικός, διαμετακομιστικός και παρασιτικός. Κι όπου, χάρη στη ζώσα, με όλες μας τις «υστερήσεις», αρχαία και βυζαντινή πνευματική μας κληρονομιά, την άμεση και συνεχή, καθώς, χωρίς να αγνοούμε τη συμβολή της, όπως μάλιστα βαρύνεται και με τις προσληπτικές της «αναγνώσεις», δεν γνωρίσαμε την προγονική μας αρχαιότητα δια της… Ευρώπης, ή, έστω, όχι μόνο δια της Ευρώπης. Αν, πολύ ενδεικτικά, διαβάζουμε σωστά (εις βάθος!) τον Ρήγα Βελεστινλή και τον Ανώνυμο της Ελληνικής Νομαρχίας, με την κεκτημένη ελληνική εγγραμματοσύνη τους και την αξιακή θεμελίωσή της. Έτσι που, στον αντίποδα των ευρω/προσαρτηματικών λογικών, είναι καλό να προσεγγίζουμε κριτικά την πολύ σύνθετη και διαλεκτική σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη στη διϊστορική της διάσταση, Κι όπου η σχέση (Αρχαίας και Βυζαντινής) Ελλάδας→Ευρώπης είναι ιδρυτική για την Ευρώπη. Ενώ η σχέση (Νεοτερικής) Ευρώπης→Ελλάδας, παρ’ ότι πολύ σημαντική για τη Νεότερη Ελλάδα, δεν είναι και ιδρυτική της… Νεοελληνικής ταυτότητάς μας.

Και η τέταρτη: Στην ευρωπαϊκότητα, μεταξύ αντι/ευρωπαϊσμού και ευρω/πάθειας, που δεν είναι υπό πρόσκτηση ιδιότητά μας, αλλά σύμφυτη. Καθώς είναι ιδρυτική της Ευρώπης, συνιδρυτική με «Ρώμη» και «Ιερουσαλήμ», η σχέση Αρχαίας Ελλάδας→Ευρώπης και ιδιαίτερα προσδιοριστική της Νεοτερικής υπόστασής της, με τον μετα/κενωτικό ελληνικού πολιτισμού ρόλο της, η σχέση Βυζαντινής Ελλάδας→Ευρώπης. Όσο κι αν αυτή… παρα/θεωρείται ακόμη κι από μέρος της Ελληνικής διανόησης. Κι ούτε λόγος πως δεν πρέπει να συγχέουμε την ταυτοτική διάσταση της ευρωπαϊκότητάς μας με τον ευρω/δυτικό εκσυγχρονισμό μας, τεχνοκρατικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα, και την αυτονόητη επιδίωξη κάλυψης της απόστασης που μας χωρίζει απ’ το υψηλότερο επίπεδό του. Έτσι που, μόνο υπ’ αυτή της την έννοια, κι όχι υπό την έννοια της ευρω/προσαρτηματικής ιδεολογηματικότητας των ultra ευρωπαϊστών, ως ταυτοτική μας δηλαδή στόχευση, έχει το λογικό αντίκρυσμά του στην εθνική μας πολιτική. Με την ελληνικότητα να έχει, πάντοτε, σύνθετη σχέση διαλεκτικής αυτονομίας με την ευρωπαϊκότητά μας ως ιδρυτική της μήτρα. Κι όπου, εννοείται, κάθε άλλο παρά υποβαθμίζεται η… αντίδοση, δια του Διαφωτισμού, στη σχέση (Νεοτερικής) Ευρώπης→Ελλάδας.

Συνεχίζεται...

ΠΗΓΗ:

• ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ ΒΑΣΣΗΣ/ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ - Εθνεγερσία του 1821 - Μακεδονικό • Κυπριακό, εκδ. Στοχαστής (2025)

• Πρώτη δημοσίευση στον "Δρόμο της Αριστεράς"  στις 23 Μαρτίου 2025

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com