Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Αὐτά, δάσκαλε...

Του Κώστα Πατλακίδη

Μια κι οι δάσκαλοι επανήλθαν χτες στα σχολεία τους. Παπαδιαμάντης, "Η δασκαλομάννα": "γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος".

Κι αναρωτιέμαι τι θα έγραφε σήμερα...

«Τὸ σκολειὸ (κατὰ τὴν θεωρίαν τὴν ὁποίαν ἀνέπτυσσε μὲν ἓν τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς, ἠσπάζοντο δὲ οἱ πλεῖστοι τῶν γονέων), τὸ σκολειό, ἂς ὑποθέσουμε, δὲν ἔγινε γιὰ νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ γράμματα, δηλαδή. Ἔγινε γιὰ νὰ μαζώνουνται οἱ κλῆρες, τὰ παλιόπαιδα, τὰ διαβολόπουλα. Πῶς μπορεῖ, τὸ λοιπόν, ἕνας γονιὸς νὰ τὰ ἔχῃ μπελὰ ἀπὸ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ; Καὶ ποῦ συφτάνεται ἕνας φτωχὸς νὰ τὰ θρέψῃ;

Μπορεῖ νὰ τὰ χορταίνῃ κομμάτια; Μήπως χορταίνουν, οἱ διαόλοι, ποτέ;

 Καὶ εἶναι ἱκανὴ μία χήρα γυναίκα νὰ τρέχῃ ἀπὸ γιαλὸ σὲ γιαλό, ἀπὸ βράχο σὲ βράχο, γιὰ νὰ τὰ συμμαζώνῃ; Γιατί πληρώνεται ὁ δάσκαλος; Γιὰ νὰ ἔχῃ τὸ βάρος αὐτό, νὰ εἶναι οἱ γονιοὶ ἥσυχοι. Ὅταν εἶναι συμμαζωμένα ἐκεῖ-δά, μὲς στὸ σκολειό, γλυτώνει ὁ γονιὸς καὶ καμπόσα κομμάτια, παραδείγματος χάριν. Ἂς τρῶνε τὰ θρανία, ποὺ εἶναι ξύλινα, ἂς τρῶνε τοὺς πίνακας καὶ τὰ χαρτιά τους, τοὺς τοίχους καὶ τὸ πάτωμα, γιὰ νὰ εἶναι οἱ νυκοκυραῖοι ἡσυχώτεροι γιὰ τὲς ἀχλαδιές των, τὲς βερυκοκκιές των, τὲς συκιὲς καὶ τ’ ἀμπέλια των. 

Ἡ καθεμιὰ πανδρεμένη, τὸ λοιπόν, πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ξεφορτώνεται τὴν κλήρα της, ποὺ οἱ πλιότεροι ἄνδρες λείπουν χρόνο-χρονικῆς, ἡ καθεμιὰ χήρα πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ρίχνῃ τὸ στρίγλικό της, τ’ ἀρφανό της. Ἡ καθεμιὰ ἀρχόντισσα νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ βάζῃ τὸν πάποωω της, τὸ χῆνο της, κ’ ἡ καθεμιὰ φτωχή, τὸ θάρρος της καὶ τὴν ἀπαντοχή της. Αὐτά, δάσκαλε»

Οι ''κακοί μαθητές'' μας

Οι ''κακοί μαθητές'' μας -αυτοί για

τους οποίους λένε ότι δεν έχουν μέλλον-

ποτέ δεν πάνε μόνοι στο σχολείο.

Αυτό που μπαίνει στην τάξη

είναι ένα κρεμμύδι:

φλούδες από στεναχώρια, φόβο, 

ανησυχία, μνησικακία, θυμό,

ανικανοποίητες επιθυμίες,

οργισμένες αρνήσεις

σωρευμένες πάνω σ' ένα φόντο,

από ένα παρελθόν ντροπής,

από ένα απειλητικό παρόν,

από ένα καταδικασμένο μέλλον.

Κοιτάξτε τους... Έρχονται εδώ

με το σώμα τους μισοαναπτυγμένο,

και την οικογένειά τους στην πλάτη,

μέσα στην σάκα. 

Στην πραγματικότητα, 

το μάθημα μπορεί ν' αρχίσει μόνο όταν 

αφήσουν τον μπόγο στο δάπεδο

και ξεφλουδιστεί το κρεμμύδι. 

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί αλλά συχνά 

αρκεί ένα βλέμμα, μια λέξη φιλική, 

μια φράση από έναν έμπιστο ενήλικα,

επωμένη με σαφήνεια και σταθερότητα,

για να διαλυθούν αυτά τα ψυχικά άλγη,

να ανακουφιστούν αυτά τα πνεύματα,

να στεριώσουν σ' ένα ενεστώτα

αυστηρά της οριστικής. 

Ντανιέλ Πεννάκ

...............................................................................

Το ζωγραφικό έργο είναι του

Έντουαρντ Λάμσον Χένρι.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/14L1Dxmzf7a/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τι είναι η μνήμη και τι είναι η μάθηση;

 Τι γνωρίζουμε σήμερα για τις δύο αυτές κορυφαίες λειτουργίες της ζωής και ταυτόχρονα αγωνιώδεις αναζητήσεις του ανθρώπου; Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή φιλοξενούμε στην εκπομπή μας τον διακεκριμένο Καθηγητή Μοριακής Βιολογίας Συστημάτων στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστήμιου Κρήτης κ. Νεκτάριο Ταβερναράκη. 

Το πλούσιο βιογραφικό του, η πολυσχιδής προσωπικότητα του, η παγκόσμια απήχηση των ερευνών του στην κατανόηση των μηχανισμών της Γήρανσης, της Νέκρωσης, του Νευροεκφυλισμού, της Μνήμης και της Μάθησης φέρνουν τον Νεκτάριο Ταβερναράκη στην πρώτη γραμμή της σύγχρονης επιστήμης που αφορά στα φαινόμενα της ζωής. Ο Καθηγητής Νεκτάριος Ταβερναράκης θα αναφερθεί σε ό,τι νεώτερο έχει αναδείξει η σύγχρονη επιστήμη για τους μηχανισμούς της μνήμης και της μάθησης. Δείτε την εκπομπή σε επανάληψη.