Η μέρα, η μνήμη και το υπερόπλο που εγκαταλείπεται στην αγοραία κλοπή

γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιάννης

Η έναρξη του 4ου Τακτικού Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής σήμερα, Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026, δεν είναι μια απλή κομματική διαδικασία. Συμπίπτει ακριβώς με τη δεύτερη επέτειο από τον θάνατο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ενώ το ίδιο το συνέδριο φέρει ξανά τον αριθμό «4», ενεργοποιώντας αναπόφευκτα τη μνήμη ενός άλλου 4ου – κι εμβληματικού – Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ το 1996. Η σύμπτωση δεν είναι μόνο ημερολογιακή. Δεν είναι ούτε μόνο συμβολική. Είναι σαν να επιστρέφει η ιστορία μέσα στην αίθουσα και να ζητά από την παράταξη όχι απλώς να θυμηθεί. Της επιτάσσει να καταλάβει.

Το ιστορικό βάθος αυτής της ημέρας είναι κάθε άλλο παρά αμελητέο. Το 4ο Συνέδριο του 1996 υπήρξε συνέδριο μετάβασης, τομή στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, στιγμή αλλαγής εποχής. Μέσα σε εκείνη την ιστορική καμπή, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης διατύπωσε μια από τις ελάχιστες παρεμβάσεις που δεν εξαντλούνταν στην εσωκομματική αριθμητική, αλλά άγγιζαν τον πυρήνα του ελληνικού προβλήματος:

παραγωγική υστέρηση,

 εγκατάλειψη της περιφέρειας, 

έλλειμμα ιστορικής στρατηγικής, παραμόρφωση της πολιτικής σε διαχείριση.

 Γι’ αυτό και η μνήμη εκείνης της ομιλίας επιβιώνει -ευτυχώς- ακόμη. Όχι ως επετειακό απόσπασμα, αλλά ως ενοχλητική υπενθύμιση.

Και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, η ίδια η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη απόψε αποκάλυψε γιατί ο Χαραλαμπίδης παραμένει επίκαιρος. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για «συντηρητικές πολιτικές που αυξάνουν τις ανισότητες», για πολιτικές που «πολλαπλασιάζουν τα αδιέξοδα της κοινωνίας και χαμηλώνουν τους ορίζοντες της Ελλάδας», για υπερκέρδη καρτέλ, για μισθούς που εξανεμίζονται από την ακρίβεια, για εκτόξευση των ενοικίων, για Ταμείο Ανάκαμψης «χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση», για δημογραφικό ως «υπαρξιακό ζήτημα» και για ανάγκη πολιτικής αλλαγής. Όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Είναι ακριβώς το έδαφος πάνω στο οποίο είχε κινηθεί δεκαετίες πριν η σκέψη Χαραλαμπίδη.

Δήμος Αλεξανδρούπολης: Εκδήλωση μνήμης για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Στο video  η ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και αναστοχασμού  πραγματοποιήθηκε στην  κατάμεστη αίθουσα της  Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρούπολης,  η εκδήλωση μνήμης  του Δήμου  Αλεξανδρούπολης, αφιερωμένη στον  Μιχάλη Χαραλαμπίδη  (1951–2024), τον πολιτικό, κοινωνιολόγο και   που ταύτισε το  όνομά του με τους αγώνες του για τη γενοκτονία, με την  ανάδειξη της Θράκης, με την πολιτική ηθική και την ανιδιοτέλεια.

Η εκδήλωση αποτέλεσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής  σε μια προσωπικότητα που υπήρξε «πρωτομάστορας» της  ποντιακής ιδέας,  οραματιστής μιας Θράκης με ισχυρή  αναπτυξιακή ταυτότητα,  του Ελληνισμού ως οικουμενικής και πολιτισμικής δύναμης.

Ο Δήμαρχος της πόλης, φίλοι, συνεργάτες και  προσωπικότητες του πνευματικού κόσμου της Αλεξανδρούπολης  και της Θράκης, στις ομιλίες και τις παρεμβάσεις τους, αναφέρθηκαν  στο έργο και τη διαδρομή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη,  εστιάζοντας μεταξύ των άλλων, στην κορυφαία ίσως  συνεισφορά του, στην  αναγνώριση από την Ελληνική Βουλή το 1994, της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ - Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ

Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

• Πρόλογος : Χρήστος Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.- Επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

• Εισαγωγή -Έρευνα- επιμέλεια: Θεοφάνης Μαλκίδης 

• Ψηφιοποίηση ανέκδοτων ομιλιών: Στέλιος Βικόπουλος, Γιάννης Κουριαννίδης, Μιχάλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Φουρνάρος, Θεοφάνης Μαλκίδης

• Απομαγνητοφώνηση ανέκδοτων ομιλιών: Γιάννης Χούτας

• Πρωτότυπο έργο εσωφύλλου: Μαργαρίτα Ράντεβα

•Δημιουργικό και συντονισμός έκδοσης: Χρόνης Αμανατίδης

©Οικογένεια Μιχάλη Χαραλαμπίδη  

Αθήνα 2026

1.Βίος πολιτικός 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 5 Μαρτίου 1951- Αθήνα 27 Μαρτίου 2024) σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Διωκόμενος, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, διέφυγε παράνομα στην Ιταλία, όπου ήταν μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος ΠΑΚ. Συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του  κόμματος από το 1977, ενώ εκλέχθηκε  μέλος του εκτελεστικού γραφείου το 1994. Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και αγωνίσθηκε να συγκροτήσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό κίνημα, ιδρύοντας τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». 

Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και συμπαραστάθηκε σε πολλούς λαούς στην Αφρική, Νότια Αμερική, Ασία, καθώς και στους Αρμένιους και τους Κούρδους. 

Ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

  Του Δημήτρη Βασιλειάδη                            

Ο Μιχάλης αυτοσυστηνόμενος – είτε σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (τα ‘’εγώ ειμί’’, ή, τα ‘’εμείς’’ του)

Ή αλλιώς, με λόγια απλά… ‘’Εμείς δεν είχαμε όπλα, είχαμε ισχυρές ιδέες’’

     Από κάποια, απ΄ τα διάσπαρτα στο έργο του Μιχάλη, ‘’εγώ ειμί ‘’ του, συγκροτείται αυτό το κειμενάκι. Μιλώ για όλες εκείνες τις λίγες στιγμές που ο Μιχάλης, είτε μιλώντας σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, μιλά για τον εαυτό του. Θεώρησα πως ήταν χρήσιμο πολύ να γίνει αυτό, γιατί πίσω απ΄ αυτά τα ‘’εγώ ειμί’’ του, που άλλοτε εκφράζονται άμεσα και πρόδηλα και άλλοτε υπονοούνται,  ξεκλειδώνεται ένα σπουδαίο –το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου- στοιχείο της προσωπικότητάς του, είτε σαν διανοούμενος-πολιτικός είτε σαν πρόσωπο, αυτό της ηθικής και της καθαρότητας.

 Χρησιμοποιήθηκε η βιβλική έκφραση ‘’εγώ ειμί’’, αν και τις περισσότερες φορές ο Μιχάλης όταν αναφέρεται στον εαυτό του μιλά με το ‘’εμείς’’. Κι αυτό το κάνει όχι για λόγους ‘’πληθυντικής μεγαλοπρέπειας’’ αλλά επειδή αρχικά αυτό προτάσσει ο από την κούνια του ευγενικός του χαρακτήρας, κι απ΄ την άλλη, το γεγονός, ότι ο Μιχάλης ήτανε πάντα στο ‘’εμείς’’, θέλοντας μ΄ αυτό να δείξει ότι ό, τι έκανε δεν το ΄κανε μόνος του αλλά με τη συνέργεια ενός ολόκληρου χώρου, μιας οικογένειας πολιτικής που το κάθε μέλλος της το θεωρούσε ισότιμό του κι ας ξέραμε όλοι μας, όλοι εμείς που σταθήκαμε πλάι του, ότι όλο αυτό το οικοδόμημα, το σώμα ιδεών και πράξεων, το στίγμα και οι προτεραιότητες  που πρόβαλλε ο χώρος μας ήτανε  γ έ ν ν η μ α    δ ι κ ό  τ ο υ. 

Ιδού λοιπόν κάποια απ΄ τα ‘’εγώ ειμί’’ ή τα ‘’εμείς’’ του Μιχάλη :

    ‘’Αυτά τα χρόνια δεν ήμασταν εμείς που πήγαμε την πολιτική στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της κομματοκρατίας. Δεν πήραμε ούτε δείξαμε εμείς το δρόμο της υπουργικής καρέκλας… ‘’

“Εις μνήμην Πολιτικού Φιλοσόφου Μιχάλη”

Τριλογία Χρήστου Κηπουρού

“Εις μνήμην Πολιτικού Φιλοσόφου Μιχάλη”

Εισαγωγή

Ο περιορισμός του τίτλου στο μικρό μόνο όνομα, φυσικά και δεν συνιστά κάποια έκφραση χαριεντισμού ή χαϊδευτικού ή πολιτικού υποκοριστικού. Αυτό διότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, έκφραση σεβασμού προς την παλαιόθεν καθιερωθείσα προσφώνησή του, από όλους.

Οι ιδέες του, ο λόγος, η διαδρομή, επέβαλλαν να τον φωνάζουν με το μικρό, επιβεβαιώνοντας και μια μοναδική οικειότητα.

Αδιάψευστος μάρτυς το ίδιο το κάποτε κόμμα μας ΠΑΣΟΚ. Οι Κεντρικές του Επιτροπές, όπως και τα Συνέδρια. Μόνο τον Ανδρέα και το Μιχάλη, τους έλεγαν με τα μικρά ονόματα. Και αυτό πότε; Όταν το Ανδρέας, ήταν ήδη γνωστό και σε χρήση από το 1964, το δε Μελίνα, από το 1954, αν όχι 1944. Ας μην επεκταθώ σε κάποια ιδιαίτερα θλιβερή εξαίρεση του κανόνα, που άλλωστε ποτέ δεν είχε σχέση με ιδέες, πολιτική και ηθική.

Όσο τώρα για την προσθήκη στον ίδιο τίτλο, της φράσης: “Πολιτικού Φιλοσόφου”, έχω να πω και να προβλέψω, ότι θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ονόματος και της ταυτότητάς του.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Ένας σπουδαίος Έλληνας. Ο τελευταίος Φιλικός φιλικός.

ΜΝΗΜΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ...

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε αδόκητα, πέρασε στην αιωνιότητα σαν σήμερα στις 27 Μαρτίου 2024.

Παρέμεινε ως το τέλος ασυμβίβαστος, απροσκύνητος!

Υπερασπίστηκε με ψυχή και πνεύμα ένα άλλο Σχέδιο για την πατρίδα μας και το δικαίωμα των λαών για ελευθερία και δικαιοσύνη!

Ο Μιχάλης για όλους εμάς αποτελεί το διαχρονικό πρότυπο ήθους, του διανοούμενου πολιτικού αγωνιστή που έδειξε τον άλλο δρόμο απέναντι στον καιροσκοπισμό, τη "δολοφονία" της πολιτικής, της "κακιστοκρατίας", όπως έλεγε.

Σε νεαρή ηλικία συνέγραψε τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη 

Σχεδίασε μια νέα εθνική στρατηγική για τον ελληνισμό, εμπνεύστηκε από τη μεγάλη κοινοτιστική, αγροτοδιατροφική και συνεταιριστική παράδοση του τόπου, πρότεινε την "Επαναθεμελίωση του Κράτους", το όραμα της "Πολυκεντρικής Ελλάδας" ενάντια στην μονοκεντρικότητα της Αθήνας. 

Ηγήθηκε σε σημαντικές πρωτοβουλίες για την κατασκευή της Εγνατίας και της Ιονίας οδού, την ανάγκη νέων λιμανιών στους νέες εμπορικές θαλάσσιες διαδρομές, την "επανασύνδεση" με τους κόσμους των Βαλκανίων, του Ευξείνου Πόντου, της Μέσης Ανατολής, της Λιβύης και εναντιώθηκε στη "μεγάλη ιδέα" του αθηναϊκού χρεοβόρου κράτους, την Ολυμπιάδα της Αθήνας 2004 του κλεπτο-κρατικο-καπιταλισμού.

Το 1996 στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, προφητικά, προέβλεψε την χρεοκοπία της χώρας στο "Στο τέλος του ιστορικού κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω τουρκομπαρόκ" θα γίνει 'Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ"

Η αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας στην ελληνική Βουλή, η διεθνοποίηση του ζητήματος ήταν δική του πρωτοβουλία.

Ως μέλος της Ε.Ε. του Διεθνούς Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών το 1986, σε ομιλία του εισήγαγε για πρώτη φορά το Κουρδικό στον ΟΗΕ στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη, ενώ ως μέλος της  ίδιας  οργάνωσης εισήγαγε  με παρεμβάσεις του  το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ - Η ιστορική προφητική ομιλία στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ

Στο βίντεο η "κιβωτός" των σκέψεων,  η ιστορική προφητική ομιλία στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Αξίζει να αφιερώσετε χρόνο για να την δείτε. Ειδικά για όσα λέει για τα εθνικά μας θέματα, για την ίδια την ύπαρξη μας…"

______***______

Ο "ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ" ΜΙΧΑΛΗΣ…

Γιώργος Τασιόπουλος

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έφυγε...

Δεν μπορούμε να το πιστέψουμε...

Η φωνή του όμως, γεμάτη δύναμη, με την ιδιαίτερη ζεστή χροιά, ηχεί!
Ο πολιτικός του λόγος ζωντανός περισσότερο από ποτέ, αποτελεί πολιτική διαθήκη για όσους διαμορφωθήκαμε κοντά του για 50 χρόνια!

Ερχόμενος στην Αθήνα, τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας της ζωής μου, είχα διακαή πόθο να συνδεθώ μαζί του.

Παρότι νέος, υποσχόταν πολλά, μου άνοιγε πνευματικούς και κινηματικούς δρόμους. Στο πρόσωπό του επιβεβαιωνόταν η αγωνία του Αριστοτέλη να είναι ο άνθρωπος ζώο (ον) κοινωνικό!

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: Ένας ιδαλγός του Ποντιακού Ελληνισμού στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα

Από Λουκάς Αξελός

- 25 Μαρτίου, 2026

του Λουκά Αξελού

Δεν αρκεί να έχεις ιδέες, πρέπει να έχεις και χαρακτήρα

Αν η φράση του Σολωμού «με λογισμό και όνειρο», μας φέρνει στον νου κάποιους ανθρώπους που όπως ο εθνικός μας ποιητής άφησαν το στίγμα τους μέσα από συνεχή σχεδιάσματα, α-συνέχειες, αναιρέσεις αλλά και άλματα, τότε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα μπορούσε να ενταχθεί στην κατηγορία αυτή.

Αυτό κατ’ αρχήν φυσικά, χωρίς γενικεύσεις και απολυτοποιήσεις. Και το ίδιο θα ισχυριστώ για τον χαρακτηρισμό του από μέρους μου ως ιδαλγού.

Διότι αναλύοντας περισσότερο τα όσα, τέλος πάντων εμπεριέχει ο χαρακτηρισμός του ιδαλγού, καθ’ υπέρβασιν του τίτλου του Ισπανού ευγενούς, ως «προσώπου που υπηρετεί μιαν ιδέα με ανιδιοτέλεια και αφοσίωση, αλλά και πολλές φορές και “ως αιθεροβάμων”, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των περισσότερων “ρεαλιστικά σκεπτόμενων”», ο Χαραλαμπίδης πράγματι προσεγγίζει το παραπάνω «πρότυπο», υπερβαίνοντάς το όμως όσον αφορά αυτό που αποτελούσε (θετικοαρνητικά) το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του, ως ανθρώπου όχι μόνο πλούσιου σε ιδέες, πίστη και οράματα, αλλά –κυρίως– όπως θα το διατύπωνε και ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ως ανθρώπου με ισχυρό χαρακτήρα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ - Σαν σήμερα 13 Μαρτίου 2000

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - "Είσαι του Ρήγα Φεραίου παιδί!"*

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 13ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ**

"Ο 20ος αιώνας ήταν ένας τραγικός αιώνας για τον ελληνισμό. Η διαδικασία του σχηματισμού του σύγχρονου ελληνικού κράτους - έθνους ήταν από τις πλέον επώδυνες στον κόσμο. Αυτή διήρκεσε πολύ και πήρε τις τραγικές μορφές του ξεριζωμού, των γενοκτονιών και της προσφυγοποίησης. 

Η χώρα συμμετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ου αιώνα και βρέθηκε με την πλευρά των νικητών. Στο τέλος όμως αυτών των πολέμων είχε την απώλεια εθνικών χώρων και προέκυπτε ηττημένη.  Οι Έλληνες ήταν οι ηττημένοι νικητές.

Η πρωτόγνωρη πλοκή του εθνικού με το κοινωνικό πρόβλημα, ο χαρακτήρας του κοινωνικού σχηματισμού και του δορυφορικού περιφερειακού κράτους εμπόδισαν όχι μόνο την εθνική, αλλά και την κοινωνική και οικονομική ολοκλήρωση και προκάλεσαν πολλά τραύματα στο κοινωνικό σώμα. 

Το πρώτο μισό του αιώνα κυριαρχήθηκε από το ολοκαύτωμα του Ανατολικού Ελληνισμού.  Την τελική λύση ενός ελληνικού ολοκαυτώματος διάρκειας αιώνων.  Το δεύτερο μισό όμως του αιώνα στην Ελλάδα οι συνθήκες ήταν εξίσου τραγικές, η τραγωδία πήρε τη μορφή ενός αδελφοκτόνου πολέμου.  Αυτός αποτέλεσε τη δεύτερη ρωγμή του αιώνα. 

Όταν 262 φωτογραφίες επαναφέρουν την ιστορία, την πολιτική, τη δικαιοσύνη

Θεοφάνης Μαλκίδης

1.Ένα ακόμη ατιμώρητο έγκλημα των κατακτητών

Ήταν 1η Μαΐου του 1944, όταν οι Γερμανοί κατακτητές, διέπρατταν ένα ακόμη (δυστυχώς ατιμώρητο μέχρι σήμερα) μαζικό έγκλημα. Η εκτέλεση στην Καισαριανή, των διακοσίων Ελλήνων πατριωτών, κρατουμένων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, αποτελεί μία ακόμη κηλίδα στη ιστορία της ανθρωπότητας, μία ακόμη βάρβαρη πράξη των κατακτητών, για την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η εκτέλεση των διακοσίων Ελλήνων έχει και μία πολύ ιδιαίτερη παράμετρο, που αποδεικνύει για ακόμη μία φορά, το μεγαλείο της αντίστασης στους κατακτητές και τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους, καθώς και το ήθος των ανθρώπων που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας, με την πράξη του Ναπολέοντα Σουκατζίδη.

2.Ήθος, πατριωτισμός, ηρωισμός

Ο Ναπολέων Σουκατζίδης γεννήθηκε στην Προύσα το 1909 από γονείς Ποντιακής καταγωγής. Μετά τη Γενοκτονία από τον ατιμώρητο Κεμαλισμό από την οποία διασώθηκε η οικογένειά του και αυτός, εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Αρκαλοχωρίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης, αλλά έμελλε να δολοφονηθεί από το Ναζισμό.

Εκεί τελείωσε την Μέση Εμπορική Σχολή και εργαζόταν ως λογιστής, ενώ γνώριζε καλά την αγγλική, ρωσική, γερμανική, γαλλική και τουρκική γλώσσα, ενώ είχε και συγγραφικό έργο. Κατά την διάρκεια της κατοχής συνελήφθη και κρατήθηκε στις φυλακές των Τρικάλων, της Λάρισας και από τον Σεπτέμβριο του 1943 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου.

Εκεί οι Γερμανοί τον χρησιμοποίησαν ως διερμηνέα και το όνομά του ήταν μεταξύ των διακοσίων Ελλήνων που επρόκειτο να εκτελεστούν στην Αθήνα, ως αντίποινα για την εκτέλεση του διοικητή της 41ης Γερμανικής Μεραρχίας Οχυρών Υποστράτηγου Φραντς Κρεχ, στην περιοχή των Μολάων Λακωνίας. Ο διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης Χαϊδαρίου Καρλ Φίσερ, όταν ο Σουκατζίδης διάβασε και το δικό του όνομα στην λίστα των μελλοθάνατων του είπε να παραμείνει στην θέση του.

''Ένα πολιτικό κόμμα δεν είναι αυτοσκοπός''

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Δύο θεμελιώδη στοιχεία της σκέψης του Μιχάλη Χαραλαμπίδη σχετικά με το θεσμό του κόμματος (τη γέννηση και την εξέλιξη του), ανάμεσα στα πάρα πολλά πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα που είναι διάχυτα στο έργο του και που τα ανακαλύπτει κανείς διαβάζοντας τα βιβλία του, ήρθαν στο νου μου με αφορμή τη γέννηση κομμάτων που απασχολούν την δημοσιότητα  αυτές τις μέρες. Όλα αυτά τα θεμελιώδη στοιχεία, ο Μιχάλης θεωρεί ότι είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη γέννηση και εξέλιξη ενός κόμματος, που όμως, όταν δεν υπάρχουν, μοιραία, το αποτέλεσμα δεν θα είναι κόμμα, αλλά μη-κόμμα (αγαπημένη του έκφραση) όπως υποστηρίζει ο ίδιος. 

Το ένα λοιπόν από τα δύο θεμελιώδη στοιχεία που θα παρατεθούν παρακάτω έχει να κάνει με το κόμμα-αρχηγός- ηγέτης, στο κατά πόσο δηλαδή ένα προσωποπαγές, αρχηγικό κόμμα έχει προοπτικές εξέλιξης, και το άλλο,  με τις διαδικασίες που το γεννάν, την ουσία τους, τις μεγάλες ανάγκες και ιδέες που το γεννούν, κυρίως όμως με την διαφάνεια τους, την συμμετοχή ή μη των πολιτών σ΄ αυτές κλπ.

  

    Ο Μιχάλης αναπτύσσει αυτές τις σκέψεις έχοντας, σαν μοντέλο -ας πούμε-  το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Όμως, ό,τι έχει γράψει πάνω σ΄ αυτό το θέμα, παρά το γεγονός ότι αναφέρεται πάνω στην εξέλιξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αποτελεί έναν θεμελιώδη οδηγό για να αναλύσει κανείς το κόμμα, ως συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Όσον αφορά το κόμμα-αρχηγός,  ο Μιχάλης, παρά το γεγονός ότι θεωρεί πως το ηγετικό χάρισμα ενός πολιτικού μπορεί να λειτουργήσει αναζωογονητικά,…

‘’…πολλές φορές ο αρχηγός –Leader- αυτός που διαθέτει ένα προσωπικό χάρισμα και ικανότητες μπορεί να επαναφέρει την φλόγα των ιδανικών της πολιτικής, να αναζωογονήσει ένα πολιτικό κίνημα…’’

 …θεωρεί τελικά, ότι αυτό θα λειτουργήσει αρνητικά για το κόμμα, όπως χαρακτηριστικά γράφει για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την καταλυτική επιρροή του Αντρέα: 

    ‘’Το πέρασμα στο προσωπικό κόμμα του αρχηγού  έλεγξε  παρά απελευθέρωσε τη δυναμική της Δημοκρατικής παράταξης…’’

Έφυγε ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΚΟΡΙΚΟΣ...

Μια συνέντευξή του με το Μιχάλη Χαραλαμπίδη 

Ο πραγματικά μάχιμος, δημοκράτης δημοσιογράφος που υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια της πατρίδας ενάντια στην υποτέλεια και την οικονομική εξάρτηση, το πλήρωσε από τα συστημικά ΜΜΕ.

Ο Αντώνης Κοκορίκος στο βιβλίο του

"Η Αριστερά στο δρόμο με τις πεπονόφλουδες", Εναλλακτικές Εκδόσεις (2019) έγραφε:

Το 1981 ένα ρωμαλέο νέο πολιτικό κίνημα, το ΠΑΣΟΚ κατακτούσε την εξουσία και έδινε ελπίδες σε εκατομμύρια Έλληνες και Αριστερούς για μια Ελλάδα νέα. Την ίδια χρονιά αποχωρούσε από την πολιτική μια εμβληματική φυσιογνωμία της ελληνικής Αριστεράς, ο Ηλίας Ηλιού με τα εξής λόγια: 

«Είμαι πικραμένος. Όχι τόσο από τους αντιπάλους μου, που έκαναν στο κάτω κάτω τη δουλειά τους, αλλά από τους ομόφρονές μου. Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα χρειαζόταν τόμους χειρογράφων με σοβαρές αναλύσεις… Θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα μικρό χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο “Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες”. Δυστυχώς, οι γκάφες των ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω».

Από τον Μάϊο του 1982 η δουλειά μου ως δημοσιογράφου με έφερε δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου σε καθημερινή βάση για επτά χρόνια. Αυτά τα επτά χρόνια (1982-1989) έμαθα σχεδόν όλα όσα ξέρω για να αποφεύγεις τις πεπονόφλουδες στο δρόμο της Αριστεράς και κατάλαβα καλύτερα τι εννοούσε ο Ηλίας Ηλιού.

Το Αγροτικό ζήτημα, ή αλλιώς το μεγάλο ζήτημα των Περιφερειών της πατρίδας μας

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

Ή αλλιώς…

        Εεε, Θεέ τσομπάνε !...

 (https://www.youtube.com/watch?v=DAGk00i44RI)

Ή αλλιώς :

    ‘’…ο μη εισερχόμενος δια της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αναβαίνων αλλαχόθεν, εκείνος κλέπτης εστί και ληστής. Ο δε εισερχόμενος δια της θύρας ποιμήν εστί των προβάτων. Τούτω ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια τα πρόβατα καλεί κατ΄ όνομα… και τα πρόβατα αυτώ ακολουθεί,  ότι οίδασι την φωνήν αυτού…  ε γ ώ  ε ι μ ί  ο   π ο ι μ ή ν  ο  κ α λ ό ς.  Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων’’ (Ιωαν. 10)

        Όσο κι αν προσπάθησα να συστηματοποιήσω τη σκέψη μου για να γραφτεί το κειμενάκι που παρακάτω θα διαβάσεις, αυτό μου στάθηκε ακατόρθωτο. Γιατί εδώ και μέρες, απ΄ τη πρώτη στιγμή που είδα και άκουσα τους ανθρώπους αυτής της οικογένειας, -ιδιαίτερα τον πατέρα της, τον τσομπάνο, στον παραπάνω σύνδεσμο, που η λέξη που κυριαρχεί είναι το ‘’χώμα’’- είμαι πλημμυρισμένος από συναισθήματα που  μου δείξανε απ΄ τη μια, πως οι δακρυγόνοι αδένες μου τα πάνε μια χαρά κι ακόμα καλύτερα απ΄ ότι πριν, και απ΄ την άλλη,  ταυτόχρονα μ΄ αυτή τη διαπίστωση,  γέννησαν και γεννάνε ακόμα στο μυαλό και στην καρδιά μου ασταμάτητες αναγωγές, καταιγιστικές αναγωγές πάνω στις αναγωγές, που φέρνανε στο νου μου εικόνες που αποτυπώθηκαν μέσα μου από κείμενα που διάβασα (όπως το ευαγγελικό απόσπασμα - προμετωπίδα αυτής της ανάρτησης, όταν άκουγα το τσομπάνο να επικαλείται τον Θεό, μ΄ εκείνη τη βαριά Ρουμλουκιώτικη προφορά, αποκαλώντας τον με τη μεγάλη Του ιδιότητα, αυτήν του Ποιμένα,… ‘’εεε, Θεέ τσομπάνε !,… και με καθαρά τα χέρια και τη συνείδησή του, με μια τελετουργική, σχεδόν τραγωδική κίνηση να ‘’νίπτει τας χείρας του’’ αποκαθαίροντας τον εαυτό του απ΄ την επερχόμενη ύβρη, γενικά την ύβρη αυτήν που διαπράττεται ενάντια στον κόσμο της υπαίθρου, που τα επίχειρά της ακόμα δεν είδαμε –αλλά θα δούμε- και  απολογούνταν μπροστά του τίμια, ότι έκανε αυτό που τάχθηκε να κάνει στο κοπάδι του, μουρμουρίζοντας με δάκρυα πως ‘’το άδικο είναι μεγαλύτερο απ΄ τη ζημία’’),  και από ήχους και μυρωδιές που μείνανε στο μυαλό μου απ΄ τη συνάφειά μου με τον καθαρό κόσμο της υπαίθρου, και τέλος, ξαναθυμήθηκα απ΄ τη μια με νοσταλγία κι απ΄ την άλλη με στενοχώρια τους αγώνες που δώσαμε (και δίνουμε…) και τις αγωνίες όλων μας για την έκβαση τους, δίπλα  στο Μιχάλη Χαραλαμπίδη και τα οράματα και τα σχέδια του, για την επαναθεμελίωση του κράτους μας με βάση τις Περιφέρειες του Ελληνισμού.

Ο αγώνας των αγροτών - αγώνας επιβίωσης των Ελληνικών Περιφερειών

Όταν απουσιάζει η πολιτική και η επιστήμη γεννιούνται τα μπλόκα των αγροτών και δυναμώνει ο αγώνας για την επιβίωσή τους.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι πολιτικά αναλφάβητο. Αδυνατεί να καταλάβει ότι η αγροφιλία-νέα αγροτικότητα είναι ο πραγματικός εκσυγχρονισμός. Λείπουν από το λεξιλόγιό του λέξεις όπως: 

Πόλεις-Νέες Πόλεις, Περιφέρειες-Ιστορικές Περιφέρειες, Ύπαιθρος, Γεωργία της Τυπικότητας, Γαστρονομική Γεωργία, Έδαφος - Τόπος, Εδαφική Οικονομία, Καταστατικό του Τόπου, Δίκτυα, Γνώση, Παραγωγικά Συμπλέγματα, Μάστορες, Συμβολικό Κεφάλαιο, Αισθητική, Πολιτισμός, Φιλοκαλία, Πνεύμα του Τόπου 

(Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Νέα Αναπτυξιακή Παιδεία).

Η οπτική τους δεν ξεπερνά το αθηναϊκό τρίγωνο Ομόνοια-Κολωνάκι-Σύνταγμα. Είναι αυτοί που οδήγησαν τον αγροτικό τομέα να έχει συμμετοχή μόνο στο 3% του ελληνικού ΑΕΠ, ενώ θα μπορούσε να έχει ισχυρή παρουσία και τα ελληνικά προϊόντα αγροδιατροφής να αποτελούν τον κύριο όγκο των ελληνικών εξαγωγών.

Αυτοί που καλούσαν τους αγρότες να κόψουν τις ελιές, παρουσιάζονται τώρα στα μπλόκα και ισχυρίζονται ανερυθρίαστα ότι βρίσκονται σε εθνική αποστολή, τη διάσωση δηλαδή των αγροτών και της «επαρχίας». Ότι αγωνίζονται για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Προσπαθούν έτσι να κρύψουν την ανυπαρξία Πολιτικού Προγραμματικού Λόγου, Σχεδίου και Οράματος. Όσο και να θέλουν όμως, γνωρίζουμε ότι το παραγωγικό τους μοντέλο είναι η μετατροπή χιλιάδων στρεμμάτων καλλιεργήσιμης γης σε φωτοβολταϊκά πάρκα εν ονόματι της πράσινης μετάβασης και ο μαζικός τουρισμός.

Οι φετινές κινητοποιήσεις των αγροτών φέρνουν στην επιφάνεια την δυσοσμία του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έτσι συν τοις άλλοις το αγροτικό κίνημα γίνεται και ένα μαζικό κίνημα αντί-διαφθοράς. Δεν επιτρέπεται οι διεφθαρμένοι του παρόντος να παραμένουν ατιμώρητοι και να παρουσιάζονται ως τιμωροί των διεφθαρμένων του μέλλοντος.

Ο αγώνας των αγροτών είναι αγώνας των Ελληνικών περιφερειών. Το αγροτικό ζήτημα είναι μέρος του οξύτατου περιφερειακού προβλήματος της χώρας. Γι ́αυτό και οι τοπικές κοινωνίες δεν συμπαρίστανται απλά. Είναι συμμέτοχες.

Αφιέρωμα του περιοδικού Ενδοχώρα στον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-2024)

Από το 1988 και την Αλεξανδρούπολη και με προμετωπίδα «για τη Θράκη που επιμένει, για τον Ελληνισμό που αντιστέκεται», το περιοδικό ΕΝΔΟΧΩΡΑ, το μακροβιότερο της ελληνικής περιφέρειας, έχει αναδειχθεί σε σημαντική πηγή έκφρασης και ανάδειξης του πλούτου του ελληνικού πολιτισμού και ιστορίας.

Το περιοδικό ΕΝΔΟΧΩΡΑ, σταθερά προσηλωμένο στην ανάδειξη των μεγάλων θεμάτων της περιφέρειας αλλά και των προσωπικοτήτων που σημάδεψαν τη σύγχρονη ελληνική σκέψη, ανακοινώνει την κυκλοφορία του νέου διπλού τεύχους του (αριθ. 137-138), αφιερωμένο στον αείμνηστο πολιτικό, διανοούμενο και συγγραφέα, Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-2024). 

Στόχος του αφιερώματος είναι να φωτίσει το πολυσχιδές έργο, την πολιτική παρακαταθήκη και την ιδιαίτερη συνεισφορά του στη συζήτηση για τον Ελληνισμό και το μέλλον του.

Στο αφιέρωμα φιλοξενούνται πρωτότυπα κείμενα συνεργατών και φίλων του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, που σκιαγραφούν τον άνθρωπο, τον αγωνιστή, τον συγγραφέα, τον πολιτικό και τον οραματιστή, με ανάλυση της διαρκούς του μάχης για την αποκέντρωση, την ανάπτυξη της περιφέρειας και την καταπολέμηση του αθηναϊσμού, για τον ιδιαίτερο δεσμό του με τη γενέτειρά του, τη Θράκη, και τις προτάσεις του για την ανάπτυξή της.

Για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη και για το έργο του για τον Ελληνισμό

Θεοφάνης Μαλκίδης

Για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη και για το έργο του για τον Ελληνισμό.

Από την εισαγωγή στο βιβλίο για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη Κείμενα από το Ιστολόγιο του (2009-2024) . Αθήνα 2025.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (1951-2024), υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της ελληνικής πολιτικής και διανόησης, συνδυάζοντας τη δράση με το στοχασμό, τη θεωρία με την πράξη, εκφράζοντας ένα λόγο κριτικό, ανεξάρτητο, εναλλακτικό και ριζοσπαστικό.

Έγραψε και ανέδειξε, θεμελίωσε και υπερασπίστηκε με συνέπεια την ανάγκη για ενδογενή πολιτική και ανάπτυξη, ιστορική και πολιτισμική αυτογνωσία και κοινωνική δικαιοσύνη, ενώ η βαθιά γνώση της Ελληνικότητας, της ιστορίας, η σύνθεση πολιτικής επιστήμης, φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας, τον οδήγησε στη δημιουργία μίας ολοκληρωμένης πρότασης για τον Ελληνισμό.

Η δημιουργία του, η πνευματική του παραγωγή, η σκέψη του χαρακτηρίστηκε από πατριωτική συνείδηση, συνδυασμένη με μια κριτική ματιά στις παθογένειες της ελληνικής πολιτικής, οικονομίας και κοινωνίας. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της αποκέντρωσης, της περιφερειακής και ισόρροπης ανάπτυξης, αναδεικνύοντας το προβληματικό, χρεοβόρο, παρασιτικό κράτος των Αθηνών, πιστεύοντας στη δυναμική και την αναγέννηση της ελληνικής περιφέρειας. Το συγγραφικό του έργο, πλούσιο και πολυδιάστατο, περιλαμβάνει βιβλία, μελέτες, άρθρα, δοκίμια και δημοσιεύσεις στο γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο, συνεντεύξεις σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς (όπου αυτό ήταν επιτρεπτό…) με αντικείμενο τα εθνικά θέματα, τη Γενοκτονία, τη Μακεδονία, τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, τη Θράκη, τον Ελληνισμό της Μεγάλης Ελλάδας, τις υποδομές, τις πόλεις και την ανάπτυξη, τον τουρισμό, τον αγροτικό και το διατροφικό τομέα, την πολιτική και τα κόμματα.

Μαζί με την πνευματική του παραγωγή, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε ενεργό πολιτική δράση. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, μέλος της ομάδας που συνέγραψε την ιδρυτική του διακήρυξη, εκλεγμένο μέλος στα ανώτερα κομματικά όργανα, και αγωνίστηκε για τον Ελληνισμό με συνέπεια και ανιδιοτέλεια, έχοντας πάντα ως γνώμονα το συλλογικό συμφέρον, χωρίς ποτέ να είναι Υπουργός και Βουλευτής, χωρίς ποτέ να λάβει κρατική αμειβόμενη θέση!

Για αυτόν, όπως είπε άλλωστε και στην τελευταία του ομιλία στην στην Αλεξανδρούπολη, στη γενέθλια γη του, «η πολιτική ή είναι ιερή ή δεν είναι πολιτική»!

Ο λόγος, η πράξη, το έργο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, άφησε μια μεγάλη κληρονομιά στην ελληνική πνευματική και πολιτική σκηνή, αναδεικνύοντάς τον ως μια προσωπικότητα με βαθιά επίδραση και διαρκή αξία. Από την πλούσια συγγραφική του παραγωγή μέχρι την ενεργό πολιτική του δράση, συνέδεσε τη ζωή του με την υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων, την ανάδειξη της περιφερειακής ταυτότητας και την κριτική ανάλυση των σύγχρονων πολιτικών προβλημάτων.

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τη μελέτη του έργου του είναι η συνέπεια και η αφοσίωσή του σε αρχές και αξίες. Ταυτόχρονα δεν ήταν ένας απλός κριτικός παρατηρητής, αλλά ένας ενεργός πολιτικός-πολίτης και διανοούμενος, τόσο μέσω της συγγραφής όσο και μέσω της πολιτικής του δράσης. Η πατριωτική του αλλά και διεθνιστική του συνείδηση, ήταν πάντα το θεμέλιο της σκέψης και της προσφοράς τους και κατόρθωσε να προσεγγίσει και να αναλύσει τα εθνικά και διεθνή ζητήματα με ιστορική τεκμηρίωση και κριτική ματιά, αναδεικνύοντας τις πολύπλοκες διαστάσεις τους.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μίλα μου για τη Δημοτική σου βιβλιοθήκη, για να σου πω σε τι πόλη μένεις. Ή αλλιώς,…

Σύναξις των Αρχαγγέλων σήμερα!

Ο δικός μας Μιχάλης ακόμη μας δίνει...

~~~~~~~

Κάθε  Σάββατο  μια  σταλιά  λογοτεχνίας

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Αρχαγγέλων  Μιχαήλ,  Γαβριήλ και λοιπών ασωμάτων σήμερα                                   

                                          

Μίλα μου για τη Δημοτική σου βιβλιοθήκη, για να σου πω σε τι πόλη μένεις.  Ή αλλιώς,

…απ΄ τη βιβλιοθήκη του Περσέα ως τη Δημοτική βιβλιοθήκη των Γιαννιτσών, κάτι χιλιάδες χρόνια δρόμος                                               

                        

                                         ~~~~~~~~~

      Τιμώ τη Δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης μου, και παρά το γεγονός ότι είμαι βιβλιοπώλης, που θεωρητικά σημαίνει πως δεν έχω ανάγκη  τις υπηρεσίας της –τουλάχιστον όχι όσο ένας απλός πολίτης- πάντοτε εξυπηρετούμαι όποτε προστρέχω σ΄ αυτήν. Και παρά το γεγονός ότι στεγάζεται σ΄ ένα άσχημο και κακοφτιαγμένο χώρο (να φανταστείς πως για ν΄ ανέβεις σ΄ αυτόν πρέπει να ξέρεις παρ-κουρ), με κακό προσανατολισμό και με ελλιπή φυσικό φωτισμό, και με χτυπητή κυρίως την αδιαφορία, εδώ και πολλά χρόνια των βιβλιοφιλικά αδιάφορων, εκάστοτε τοπικών αρχών και των τοπικών ελίτ , είναι το φιλότιμο των εργαζόμενων σ΄ αυτήν και οι βιβλιόφιλοι (λίγοι κατά τη γνώμη μου δυστυχώς) της πόλης, που την κρατούν ζωντανή. Πάντοτε στην πόλη μου, όπως φαντάζομαι και στην πλειοψηφία των πόλεων της χώρας, οι τοπικές βιβλιοθήκες, για τις ελίτ τους ήταν μια τριτοτέταρτη προτεραιότητα, –για να μην πω, μη προτεραιότητα- σ΄ αντίθεση με άλλες φανταχτερές και χαμηλής αισθητικής επιλογές τους. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως το ποιοτικό μετρίδι μιας πόλης είναι κυρίως οι βιβλιοθήκες της. Η ποιότητα των πολιτών και της ζωής σ΄ αυτήν, είναι ανάλογη της κατάστασης των βιβλιοθηκών της –της συχνότητας πρόσβασής τους σ΄ αυτές. Αυτό ο όμως για να τελεσφορήσει, πρέπει σε μια πόλη να υπάρχει παιδεία βιβλίου και βιβλιοθήκης. Μια παιδεία που καλλιεργείται σ΄ όλες τις διαστρωματώσεις μιας κοινωνίας. Μόνον όταν υπάρχει τέτοια παιδεία σε μια πόλη, οι βιβλιοθήκες της και ιδιαίτερα η Δημοτική της βιβλιοθήκη, θα είναι σε ακμή. Και αυτήν την ακμή και τη ζωντάνια τους , οι βιβλιοθήκες, την διαχέουν ως αντίδωρο στην ίδια την πόλη.

Δεν είμαστε βιβλιοφιλική πόλη (όπως οι περισσότερες της χώρας). Και το λυπηρό σ΄ όλο αυτό, -μιλώ ιδιαίτερα για την πόλη μας- είναι ότι εδώ, στα μέρη αυτά, στην αρχαία Πέλλα, χιλιάδες χρόνια πριν, υπήρχε η δεύτερη μεγαλύτερη, μετά της Αλεξάνδρειας, βιβλιοθήκη του κόσμου. 

   Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έχει έρθει πολλές φορές στα Γιαννιτσά. Το συμβάν, με πρωταγωνιστή τον ίδιο το Μιχάλη, τον Θεόδωρο Γεωργιάδη (πρώην Δήμαρχος της πόλης και Βουλευτής), τον Παντελή Σπανίδη (τότε πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της πόλης) κι εμένα που θα σας διηγηθώ παρακάτω, δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς σε ποια απ΄ τις επισκέψεις του έχει συμβεί. Σίγουρα όμως έχει συμβεί σε μια απ΄ τις χρονιές απ΄ το 1988-1994, μετά από κάποια απ΄ τις εκδηλώσεις, που είχαμε διοργανώσει με ομιλητή τον ίδιο (έχω, την όχι ασφαλή βεβαιότητα πως ήταν κάποια, απ΄ τις πολλές εκδηλώσεις που κάναμε, για την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας).