Πολιτικός Μεταμορφισμός

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Όλο αυτό το προχθεσινό (Τσίπρας), είναι η επιτομή, ο ορισμός αυτού που Μιχάλης Χαραλαμπίδης όριζε ως ''πολιτικό μεταμορφισμό'' (τα έλεγε για τις ηγετικές ελίτ ΠΑΣΟΚ), εμπλουτίζοντας με ένα απλό επίθετο το ''μεταμορφισμό (trasformismo)'' του μεγάλου Αντωνίου του Γκράμσι. Που ορίζεται με απλά λόγια ως το φαινόμενο κατά το οποίο το κίνημα (οι ηγετικές του ελίτ) μεταλλάσεται,  απορροφάται και ενσωματώνεται στα πολιτικά προτάγματα των ελιτ του κυρίαρχου συστήματος. 

Το φαινόμενο αυτό απαντάται στο χώρο της αριστεράς κυρίως, κι αυτό είναι που το κάνει πιο φανταχτερό. Λυπάμαι που στεναχωρώ φίλους και συντρόφους που αγαπάω και σέβομαι τις απόψεις τους, της ανανεωτικής αριστεράς κυρίως, αλλά αυτό που είδαμε προχθές, ορίζεται απ΄ τα προλεγόμενά μου.                                                             

    Όλα ήταν ιδανικά προχθές, κυρίως όμως επικοινωνιακά, πολύ πολύ πολύ επικοινωνιακά, έτσι που οι δακρυγόνοι αδένες, τα επινεφρίδια και οι θυροειδείς του κόσμου να μην προβάλλουν αντίσταση. Όλα ήταν έτσι στημένα ώστε ο ''βαθύς καημός του ενός (και του ''εγώ'')'' (για να θυμηθούμε για λίγο τον Ράμφο) για εξουσία, η βαθιά λαχτάρα του ''να σώσει κι αυτός Ρωμέικο'' να φανερωθούν απαστράπτοντα και με όλους τους απαραίτητους συμβολισμούς.         

🇬🇷 Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ!

✔️Τη διάβασε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης συμβολικά την Καθαρά Δευτέρα, της 13ης Μαρτίου 2000, και θα είναι πάντα η έκφραση του αυθεντικά νέου στην αναζήτηση της πολιτικής πυξίδας, η πρόταση για την αληθινή, δημιουργική επιστροφή μας στην Ιστορία και τη σύγχρονη Οικουμένη.

✔️Ας την αναζητήσουμε για να την διαβάσουμε ώστε να μπορούμε να υπερβούμε τα πρόσωπα και τις πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση και ενώ ταυτίζονται με τη σημερινή ελληνική κοινωνική και εθνική παρακμιακή πραγματικότητα, αυτοπαρουσιάζονται σήμερα ως σωτήρες.

      _____***_____

📎"...Η Δημοκρατικη Περιφερειακή Ένωση γεννιέται απο δυνάμεις που βγήκαν δικαιωμένες και μη ηττημένες από τον προηγούμενο ιστορικό κύκλο. 

Δυνάμεις που έρχονται από διαφορετικές διαδρομές. Συναντώνται στη διαπίστωση της κατάργησης της σημασίας, των νοημάτων, του ρόλου της πολιτικής και την ιστορική ανάγκη υπέρβασης της σημερινής παρακμιακής πραγματικότητας.

📎Προσδοκά να διαμορφώσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό πεδίο όπου θα επανακαθορίζονται και θα βρουν νόημα, ταυτότητες, ρόλοι και σχέδια. Γιατί στα υπαρκτά πολιτικά σχήματα είναι κουτιά άδεια χωρίς περιεχόμενο, νόημα, αλήθεια, μνήμη. 

📎Το δικό μας Κίνημα αποτελεί ένα χώρο διαμόρφωσης, επιμόρφωσης, ένα σχολείο, ένα μορφωτικό Κίνημα. Στις σημερινές συνθήκες κρίσεις στις δημοκρατίας είναι ένας δημοκρατικός αγωγός, πομπός ελεύθερης δημοκρατικής ενημέρωσης και πληροφόρησης. 

📎Προσδοκά να διαμορφώσει ένα περιβάλλον δημοκρατίας, ώστε να αξιοποιηθούν όλες οι ενέργειες, οι δυνάμεις του έθνους. Να ενταχθούν σε ένα σχέδιο που έχει ανάγκη ο ελληνισμός στις σημερινές συνθήκες τις παγκοσμιοποίησης στο νέο αιώνα. Η απουσία Πολιτικής, Δημοκρατίας, ουδετεροποιεί, απομακρύνει, εξοντώνει πλούσιες μορφωτικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας που θέλουν να δημιουργήσουν και να προσφέρουν στο συλλογικό γίγνεσθαι. 

📎Γεννιέται μέσα από ένα ρεύμα εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας που διαπερνά όλη την κοινωνία, ένα ευνουχισμένο και ακρωτηριασμένο πολιτισμικά λαό που αναζητά την ανάκτηση της ιστορικής και πολιτισμικής του ταυτότητας. Ανοίγει δρόμους αυτόχθονης παραγωγής ιδεολογίας και πολιτικής σκέψης. Διαδικασίες αυτογνωσίας που συμβάλλουν στον εθνικό αυτοσέβασμό και την αξιοπρέπεια, που ίσως ποτέ στην χώρα μας δεν έπεσαν τόσο χαμηλά. 

📎Την τάση επανασύνδεσης και επιστροφή στο ιστορικό γεωγραφικό και φυσικό περιβάλλον που διαδέχεται αυτήν της φυγής και του ξεριζωμού που κυριάρχησε τον 20ο αιώνα. Η τάση της εξόδου από τις πόλεις και κύρια από τη μεγάλη φυλακή του έθνους, το αθηναϊκό πολεοδομικό μόρφωμα ως στάση και αντιαστικοποίησης προμηνύει τη νέα αγροτική και περιφερειακή αναγέννηση και διαμόρφωση μιας νέας συμμετρίας και αρμονίας ανάμεσα στον αγροτικό και αστικό χώρο, ανάμεσα στα παράλια και την ενδοχώρα...

📎... Διαδικασία που θα αποκαταστήσει, με την επανακατοίκηση της ελληνικής περιφέρειας στην αρμονία του ελληνικού κοινωνικό οικονομικού, χωροταξικού, πολεοδομικού, φυσικού σώματος. Μια νέα ανθρωπολογία και οικολογία.

📎Την τάση που παρατηρείται ειδικά στους νέους ανθρώπους για μια νέα γόνιμη, απελευθερωμένη και δημιουργική σχέση με την εργασία που τροφοδοτεί μία έννοια ζωής, ανθρώπινης ύπαρξης και ολοκλήρωσης. Σε σύγκρουση με τη μέχρι σήμερα παθητική τάση του βολέματος. 

📎Την αναζήτηση μιας αρμονίας ανάμεσα στον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον. Την ολοκλήρωση ενός αρμονικού γάμου ανάμεσα στη φύση και την οικονομία. Την ωρίμανση της συνείδησης ότι ο τόπος, το έδαφος, το αρχιτεκτονικό ιστορικό φυσικό περιβάλλον είναι η κύρια πηγή ζωής αλλά και πηγή μιας ενδογενούς βιώσιμης ανάπτυξης. Το τέλος του πενήκονταετούς πολέμου ενάντια στην ελληνική φύση την ιστορία των πολεοδομικό και αρχιτεκτονικό ιστό..."

✔️Απόσπασμα από την Διακήρυξη της 13ης Μαρτίου

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το βιβλιογραφικό βάθος του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

     ( …κάποιες σκέψεις πάνω στη λέξη ‘’συναθλητής-τρια’’)

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Η λέξη αθλητής έχει τις ρίζες της στο ρήμα της αρχαίας γλώσσας του λαού μας τλάω-τλω, που σημαίνει αντέχω, αντέχω π.χ. ένα σωματικό πόνο, ένα βάρος, τα χτυπήματα της μοίρας, τα βάσανα της ζωής, τις αναποδιές, σημαίνει βαστάω, βαστάω π.χ. ένα βαρύ φορτίο, βαστάω στον πόλεμο που έχουνε κηρύξει καταπάνω μου. Απ΄ αυτό το σπουδαίο ρηματάκι βγαίνει η λέξη ‘’τάλας’’, η λέξη ‘’ταλαίπωρος’’  που σημαίνει ο δυστυχισμένος, ο κακομοίρης, ο κακότυχος.

 Ώσπου, έρχεται το υπέροχο ελληνικό ‘’α’’, το στερητικό που εκτινάσσει τη λέξη σ΄ άλλο επίπεδο, ανώτερο, την κάνει να ξεπερνάει τον ίδιο της τον εαυτό, την πρωταρχική της φύση,  κι έτσι ο τάλας γίνεται π.χ. Άτλας, γίνεται ο Τιτάνας που τιμωρημένος απ΄ τους θεούς αντέχει να βαστά στις πλάτες του το βάρος ενός ολόκληρου σύμπαντος, και κάνει το μέχρι πριν ακατόρθωτο κατορθωτό. Γίνεται ακόμα Αθλητής, γίνεται δηλαδή εκείνος που όχι μόνο αντέχει τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες, αλλά τις ξεπερνάει και ξεπερνάει τον ίδιο του τον εαυτό και κάνει σπουδαία και μεγάλα πράματα κάνει άθλους.

    Στην παράδοση της πίστης μας, στην Υμνογραφία της, στα κείμενά της, όπως π.χ. στο  ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ του Άγιου Νικόδημου του Αγιορείτη, οι μάρτυρες της Εκκλησίας μας ονοματίζονται και σαν αθλητές. Στο Συναξαριστή του ο Άγιος Νικόδημος πολύ συχνά, όταν περιγράφει τη ζωή των μαρτύρων κλείνει το συναξάρι τους με την φράση  ‘’…και έλαβον παρά του Κυρίου της αθλήσεως τον στέφανον’’.

     Ο Μιχάλης δεν χρησιμοποιούσε τυχαία και για εντυπωσιασμό τις λέξεις του. Έκανα την παραπάνω ‘’ξενάγηση’’ στη λέξη ‘’αθλητής’’ για να φτάσω στη λέξη  ‘’συναθλητής-τρια’’  που χρησιμοποιούσε προσφωνώντας όλους όσους από μας σταθήκαμε στο πλάι του ως το τέλος, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο,  αντικαθιστώντας τη λέξη ‘’σύντροφος-ισα’’ για την μεταξύ μας (του χώρου) συνεννόηση. Λέξη που σημαίνει, αυτόν ή αυτήν που μετέχει μαζί με άλλους σε κοινούς αγώνες, που  αντέχει μαζί τους τους πολέμους που εξαπολύονται εναντίον της προσπάθειάς τους, τη ‘’λάσπη’’, την πάσης φύσης ‘’απομόνωση’’, τις απειλές, και όχι μόνο καταφέρνει να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις δυσκολίες αλλά ξεπερνώντας τες φτάνει στο σημείο να κάνει μεγάλα πράματα, όπως έκανε ο Μιχάλης με το κατόρθωμα της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας του λαού μας στον Πόντο, όπως το κατόρθωμα της ίδρυσης της πόλης της Ρωμανίας, όπως το όραμά του για το χτίσιμο μιας νέας πόλης στις ακτές της Θεσσαλίας, όπως η μεγάλη του παρέμβαση του πάνω στο ελληνικό διατροφικό πρότυπο όπου άλλαξε τελείως τη μέχρι πριν λίγα χρόνια μορφή του, φτιάχνοντας μια νέα ‘’σχολή’’, δημιουργώντας μια νέα αντίληψη *,   που χρέος του χώρου μας είναι, αυτή η κληρονομιά ‘’να ανθίσει και να φέρει κι άλλο’’. 

Ο Μιχάλης έχει υποστεί και ‘’διωγμούς’’ και ‘’μαρτύρια’’. Και αυτοί οι διωγμοί και τα μαρτύρια αντανακλώνταν και στο χώρο, σ΄ όλους εμάς που σταθήκαμε όπως είπα πριν στο πλάι του ‘’άχρι τέλους’’. 

Να γίνει η 19η Μαΐου επίσημη εθνική αργία 19 Μαΐου: Μνήμη ή μνημόσυνο; Διεκδίκηση ή φολκλόρ;

Του Αλέξανδρου Σαλτσίδη

Άλλη μια 19η Μαΐου πέρασε. Άλλη μια χρονιά όπου οι πλατείες γέμισαν από τυπολατρίες, οι εξέδρες από κούφια λόγια, και η ιστορική άγνοια παρουσιάστηκε ως πατριωτισμός. Ένας κόσμος συχνά χωρίς στρατηγική, χωρίς ιστορική παιδεία, χωρίς σαφή αντίληψη του τι ακριβώς διεκδικεί.

 Μια μνήμη που αντί να γίνεται πολιτική δύναμη, καταντά τελετουργικό χωρίς περιεχόμενο.

Η ερώτηση λοιπόν είναι αμείλικτη. Τι θέλουμε; Να κάνουμε κάθε χρόνο μνημόσυνα, παρελάσεις συλλόγων και φολκλορικές αναπαραστάσεις; Ή θέλουμε πραγματική ιστορική και πολιτική διεκδίκηση; Γιατί αν θέλουμε πραγματική διεκδίκηση, τότε ο στόχος είναι σαφής. Η διεθνοποίηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Όχι ως στοιχείο εσωτερικής κατανάλωσης. Όχι ως επετειακή συγκίνηση. Αλλά ως παγκόσμιο ζήτημα δημοκρατίας, ιστορικής δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι μόνον ατομικών αλλά κυρίως συλλογικών δικαιωμάτων των λαών για την αυτοδιάθεση και την πραγματική τους ανεξαρτησία και.

Ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας περνά μέσα από την ιστορική αλήθεια 

Όταν ο ναζισμός ηττήθηκε στρατιωτικά, πολιτικά και ηθικά, η μεταμελημένη Γερμανία οδηγήθηκε μέσα από πίεση, αυτοκριτική και δημοκρατικό μετασχηματισμό, στην αναγνώριση των εγκλημάτων της. Ανήγειρε μνημεία για το Ολοκαύτωμα. Ενσωμάτωσε τη μνήμη στην παιδεία. Κατέστησε την άρνηση του εγκλήματος κοινωνικά και πολιτικά απαράδεκτη. Αυτό είναι το ιστορικό ζητούμενο και για την Τουρκία. Η ήττα του κεμαλισμού (και της εκδοχής του σε ισλαμικό αυταρχισμό) αποτελεί προϋπόθεση ειρήνης στην περιοχή. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ιστορική αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς αναγνώριση των εγκλημάτων.

Ο πραγματικός εκδημοκρατισμός της Τουρκίας σημαίνει: 

Μια αδημοσίευτη επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη προς τον καθηγητή Ιστορίας του Πόντου Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Προς

Κων/νο Φωτιάδη

Καθηγητή Ιστορίας

Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Πρόεδρο του Κέντρου Ποντιακών Μελετών

Αθήνα 24-05-2002

Αγαπητέ Κώστα,

Απαντώ στο αίτημά σου για την αποστολή ενός εισαγωγικού κειμένου στην έκδοση των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας σύμφωνα με την απόφαση του Κοινοβουλίου.

Μετά από εννέα περίπου έτη ενός συστηματικά μελετημένου και κλιμακούμενου αγώνα πετύχαμε αυτό που θεωρήθηκε ανέφικτο και ουτοπία. Την αναγνώριση του μεγάλου ποντιακού δράματος και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Όλοι οι λαοί είχαν μια ημέρα μνήμης του δικού τους ολοκαυτώματος, μόνο εμείς το στερούμασταν επί οκτώ δεκαετίες. Πετύχαμε σε δέκα χρόνια να καλύψουμε απαράδεκτες ηθικά και πολιτικά ολιγωρίες δεκαετιών. Η σημασία όμως της 19ης Μαΐου είναι μεγαλύτερη όσον αφορά την συμβολή και την επίδρασή της στο μέλλον της ιστορικής μας περιοχής. Είναι η μνήμη ως μέλλον, ως σύγχρονη δυναμική.

Με το νόμο της αναγνώρισης, ο αγώνας μας άρχιζε ένα νέο ιστορικό και πολιτικό κύκλο. Αν ο πρώτος μπορεί να ονομασθεί της εθνικής αναγνώρισης, της εθνικοποίησης, ο δεύτερος ήταν της διεθνοποίησής του, της διεθνούς αναγνώρισης.

Η αναγνώριση σήμαινε ότι η ελληνική πολιτεία, οι πολιτειακοί και πολιτικοί θεσμοί της, τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν το νομοσχέδιο, αναλάμβαναν όλες τις ηθικές, διπλωματικές, τις πολιτικές υποχρεώσεις που απέρρεαν από αυτήν την αναγνώριση. Κύρια την προώθηση του αιτήματος της αναγνώρισης στους διεθνείς θεσμούς και τις διμερείς σχέσεις των κρατών. Το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα τεράστιο ηθικό εφόδιο για μια νέα ηθική παρουσία της χώρας στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή.

Στην οπτική αυτή, σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα του νόμου και την απόφαση του προεδρείου της Βουλής, αποφασίσθηκε η έκδοση από το Κοινοβούλιο των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η έκδοση αυτή θα αποτελούσε πράξη μεγάλης ηθικής, πολιτικής σημασίας. Με την απόφαση αυτή η ελληνική πολιτεία έρχονταν να καλύψει ένα επίσης μεγάλο κενό. Την αδιαφορία των πολιτικών, πανεπιστημιακών, ερευνητικών θεσμών της για την ιστορία του ποντιακού ολοκαυτώματος. Η έρευνα, η συλλογή αυτού του τύπου στοιχείων αποτελεί έργο των θεσμών ενός φυσιολογικού, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους. Ενός κράτους με υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Αυτό το κενό της αξιοπρέπειας θα κάλυπτε επίσης η έκδοση. Η πολιτεία, με το δικό σου έργο ζωής, θα μπορούσε να διεκδικήσει, να αποκαταστήσει την έννοια και το ρόλο της ως πολιτεία. Ο λαός μας θα έλεγε να σώσει το πρόσωπό της.

Ένα αφιέρωμα στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

Είναι δίκαιο και πρέπον, στις 19 του Μάη που τιμάται η Γενοκτονία του λαού μας στον Πόντο, να τιμάται μαζί και η μνήμη του Πατέρα της Αναγνώρισής της, του ανθρώπου που την ανέδειξε, του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 ~~~~~~~~~

 Ένα αφιέρωμα στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

    Κατά τη γνώμη μου, η 19η Μαΐου πέρα από ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας του λαού μας στο Πόντο πρέπει να είναι και ημέρα μνήμης αφιερωμένη στον Πατέρα της Αναγνώρισής της απ΄ το Ελληνικό κράτος, τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Έτσι λοιπόν σήμερα, τιμώ τη μνήμη του, μ΄ ένα αφιέρωμα πάνω σε μια παρεξηγημένη (εξαιτίας  πολλών συγκεχυμένων σημασιών) λέξη και στο πως αυτή ιχνηλατείται στη σκέψη του, τον πατριωτισμό, και σε ένα θεμελιώδες δομικό στοιχείο που πάνω του αυτός στερεώνεται, τον Ελληνισμό. Αναφέρεται πολύ συχνά ο Μιχάλης στο έργο του για τον πατριωτισμό και πως τον εννοεί, πως τον προσλαμβάνει, άσχετα απ΄ το γεγονός ότι δεν έχει γράψει κάτι συγκροτημένα (ένα κείμενο, ένα βιβλίο) πάνω σ΄ αυτόν. 

    Στάθηκα πολλές φορές στη σελίδα 23, στο στίχο 5, του βιβλίου του ‘’Από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΚΚΣΟΡ…’’ όπου ο Μιχάλη Χαραλαμπίδης λέει :

 ‘’Ο πατριωτισμός δεν έγινε επεξεργασμένη παιδεία,…’’. 

Μέσα σ΄ αυτή, την μόνο έξι λέξεων, πλην όμως τόσο μεγάλης σημασίας φρασούλα, ο Μιχάλης κλείνει το πιο μεγάλο ιδεολογικοπολιτικό κενό όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ –μιας και στο κεφάλαιο αυτό όπως και σε όλο το εν λόγω βιβλίο σ΄ αυτό αναφέρεται- αλλά ολόκληρου του συστήματος της διανόησης και της πολιτικής στην Ελλάδα.  

    Τι κρύβεται όμως πίσω απ΄ αυτή τη φράση ;… τι σημαίνει το να έχεις επεξεργασμένη παιδεία για τον πατριωτισμό ; 

Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ!!

Του Γιώργου Ζουρίδη

Το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο Ερντογκάν  για να το εισάγει στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση προς κύρωση, αποτελεί ένα ακόμα βήμα για την «φινλανδοποίηση» της Πατρίδας μας, και αποτελεί την κρατική νομιμοποίηση του περίφημου casus belli που εδώ και χρόνια «αναμασούν» οι γείτονες μας!

Ένας σπουδαίος Έλληνας διανοητής, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είχε εδώ και χρόνια προνοήσει μέσα από την αρθρογραφία του για τις «Όψεις του νέου ανατολικού ζητήματος» να κινητοποιήσει μορφωτικά τον απανταχού Ελληνισμό, για τον ρόλο και την επικίνδυνη στρατηγική των Τούρκων υποιμπεριαλιστών, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναδειχθούν ως μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή!

Η όλη προσπάθεια του Μιχάλη βρήκε ευήκοα ώτα  στον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και το 1994 η Βουλή των Ελλήνων ανακήρυξε με απόλυτη πλειοψηφία την ημέρα της 19ης Μαΐου, ως ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ για την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού….

Και πάντα σαν σήμερα, θα τους θυμόμαστε και θα τους τιμούμε!!!

Είχα την ευκαιρία ως συνοδοιπόρος των απόψεων του Μιχάλη να καταγγείλω μαζί με  αυτόν και ελάχιστους ακόμα  συντρόφους το 1988 την Συμφωνία του Νταβός, που έδινε «άφεση αμαρτιών» στην Τουρκία για την εισβολή και κατοχή μεγάλου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας! Έτσι άνοιξε και ο δρόμος αργότερα για της άρση του «βέτο» που έλεγε ότι η όποια τουρκική πρωτοβουλία για την Ευρώπη, έπρεπε να βρίσκει σύμφωνη και την Ελλάδα. 

Αργότερα είχαμε την δημόσια συγγνώμη του Ανδρέα Παπανδρέου με την περίφημη φράση του “Mea culpa” για το Νταβός, που ανέδειξε το ήθος του ανδρός.

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Αν ξεχάσουμε 

Θα χαθούμε..

«Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, 

ανθεί και φέρει κι άλλο»

353.000 θύματα ζητούν δικαίωση

«κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση των αδικημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον του»*

*Μιχάλης Χαραλαμπίδης, 

το 1988 στο δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο  όπου και πρότεινε την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

19Η ΜΑΪΟΥ ✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

🇬🇷19Η ΜΑΪΟΥ 

✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

📎Το 1994 καθιερώθηκε από την ελληνική Βουλή η 19η Μαίου ως ημέρα Ποντιακής Γενοκτονίας και αναγνωρίστηκε κι από ορισμένα κράτη. 

📎Με το πέρασμα των χρόνων η συμβολή στο Ποντιακό ζήτημα , ιδιαίτερα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, δικαιώθηκε από την Ιστορία. Μέχρι το 1980 η γενοκτονία των Ποντίων περίπου θεωρείτο απαγορευμένο θέμα.

📎Στις δεκαετίες ΄50 και ΄60 ιστορικά το ανέδειξε από τη Βιέννη ο Ενεπεκίδης με τον όρο, "οι διωγμοί των Ποντίων".

📎Το Ποντιακό ζήτημα, όχι μόνο ως ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό συντέλεσε στις μελλοντικές εξελίξεις με το κουρδικό, τις κοσμογονικές αλλαγές στην Τουρκία, την κρίση της τουρκικής ταυτότητας, την άνοιξη των λαών της Μ. Ασίας – ιδιαίτερα των αυτόχθονων.

📎Από περιορισμένο ζήτημα έγινε εθνικό και εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκό και διεθνές. Πέρα από μία ιστορική δικαίωση καθόρισε τον επανακαθορισμό της ταυτότητας σημερινών Ποντίων της Τουρκίας είτε εξισλαμισθέντων είτε κρυπτοχριστιανών. 

📎 Στις εξελίξεις της Μ. Ασίας κουρελιάστηκαν τα κέντρα μελετών της Αμερικής, τα λεγόμενα και στην Ελλάδα «think tank», γελοιοποιήθηκε η κεμαλολαγνεία και ο νέο-οθωμανισμός. 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: «ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

12.00-14.00 ΠΡΩΤΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

 
ΘΕΜΑ :«ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ:ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΡΧΑΡΙΔΗΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΟΡΑΚΛΙΔΗΣ

ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ:

-ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΙΟΥΦΑΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ, πρώην Βουλευτής
-ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ , Πολιτικός Επιστήμονας –Κοινωνιολόγος

Παρακολουθήστεζωντανά και αποθηκευμένα το 8ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού που διοργανώνει η ΔΙΣΥΠΕ στις 5-6 Αυγούστου 2017 στο Δημαρχείο Πανοράματος αίθουσα "Λίτσα Φωκίδου" στη Θεσσαλονίκη.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: "Από το Δικαίωμα στην μνήμη, στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα" (9-2-2015 - βίντεο)

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:

"Από το Δικαίωμα στην μνήμη, στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα" (9-2-2015 - βίντεο)

Περιγραφή

«Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων η ομιλία του κ.Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος ήταν και ο εισηγητής της αναγνωρίσεως απο το 1989 στην κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου. 

Μία πολιτική Oμιλία για ένα ιστορικό ζήτημα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι φίλοι της Σχολής Γονέων-Ανοικτού Πανεπιστημίου Κατερίνης από τον πολιτικό επιστήμονα-συγγραφέα κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Κατερίνης, τη Δευτέρα 9/2/2015. 

Το θέμα της ομιλίας ήταν «Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. 

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:"Το σχέδιο ολικής εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου"

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/j6c5i51OLBc?si=ULw4TDzXQTYhPcui

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μιχάλης Χαραλαμπίδης για την αριστερά και την εθνικοφροσύνη

Συγκλονιστικός Μιχάλης Χαραλαμπίδης διδάσκει για την Αριστερά, την Ακροδεξιά, το ρατσιστικό τουρκικό κράτος, την Θράκη, το εθνοκτόνο ελλαδικό κράτος.

Η σχέση του Μιχ. Χαραλαμπίδη με τον Δημήτρη Πικιώνη

   ''ο ΤΟΠΟΣ και το ΤΟΠΙΟ''     

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Είναι όντως μια ωραία περιπέτεια να διαβάζει κανείς τα κείμενα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και μέσα απ΄ αυτά να ανακαλύπτει τις πολιτικές του προτεραιότητες. Εδώ θα σταθώ σε μία απ΄ αυτές, τον ‘’Τόπο’’. Για τη πολιτική του σκέψη, ο ‘’Τόπος’’, είναι ένα απ΄ τα θεμελιώδη συστατικά στοιχεία που τη συγκροτούν. Ο Μιχάλης διαμόρφωσε μια συγκροτημένη θέση πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα έχοντας ρουφήξει και κατόπιν επεξεργαστεί, την πολύτιμη γνώση που αποκόμισε από μεγάλους δάσκαλους, που σημαντικότερος απ΄ αυτούς είναι ο Δημήτρης Πικιώνης. Μια επίσκεψη στα κείμενα του μεγάλου αυτού στοχαστή και πρωτοπόρου αρχιτέκτονα (είναι αυτός που εισήγαγε το μοντερνισμό στην αρχιτεκτονική και το σχέδιο στην Ελλάδα, της ''Γενιάς κι αυτός του ΄30''), εύκολα θα το δείξει. Η διαφορά όμως εδώ είναι η εξής :  Ενώ η οπτική του μεγάλου δάσκαλου Πικιώνη έχει  αισθητικές αναφορές, ο Μιχάλης, χωρίς να θίξει στο ελάχιστο την οπτική του Πικιώνη, ανέδειξε τις πολιτικές της προεκτάσεις (ο Μιχάλης δε σταμάτησε ποτέ να διαβάζει, να διαβάζει ελεύθερα, μα κυρίως, να ‘’διαβάζει’’ αυτό που πρέπει και όπως πρέπει. Και ήταν αυτό (το διάβασμα) το κάρβουνο που κρατούσε μπρος, ζωντανή και φρέσκια κι όχι απολιθωμένη, τη σκέψη του). 

     Για παράδειγμα, ενώ ο Πικιώνης (βάζοντας το ζήτημα στις τρεις διαστάσεις του χρόνου: τη μνήμη, το παρόν και το μέλλον) λέει,…

    ‘’Η λατομία εξακολουθεί το επάρατο έργο της. Εκεί που δεν αφανίζει, κάτι χειρότερο :  κολοβώνει τα σχήματα, διαστρέφει το χαρακτήρα των περιγραμμάτων (σημ. δική μου: μιλά για τον τόπο και το τοπίο έχοντας σαν μέτρο το Αττικό τοπίο)… Η γη τούτη κείτεται τώρα ως το πριν όμορφο σώμα ενός θεϊκού πλάσματος όπου κατατρώγει τις σάρκες του η αρρώστια. Κι αν είχε μιλιά  -κι έχει, αλλά δεν την ακούμε- θα έλεγε: 

 Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι, τι κάνετε ; τι αφανίζετε ; Δεν ξέρετε ότι είμαι η μητέρα και η τροφός, το λίκνο, η κοιτίδα, η μήτρα της περασμένης δόξας και της μελλούμενης ; Μάταια θαυμάζετε τα μνημεία που έστησαν τα παιδιά μου. Δεν ξέρετε πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, και πως όταν η  Μ ο ρ φ ή  μου αφανισθεί, η δικιά τους θα χάσει το νόημά της ;  Τι εκάνατε την Ελευσίνα ; Τι εκάνατε το Ιλισό και τον Κηφισό, τα δύο αγιάσματά μου ;…  Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Κι όχι μονάχα απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.’’…

✔️Από τον Χ. ΤΡΙΚΟΥΠΗ στα ΤΕΜΠΗ ✔️Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

✔️Από τον Χ. ΤΡΙΚΟΥΠΗ στα ΤΕΜΠΗ

✔️Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Γιώργος Τασιόπουλος 

📍19 Απριλίου 1882 υπογράφηκε από τον Χαρίλαο Τρικούπη η σύμβαση του σιδηροδρομικού δικτύου της Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ).

Η κατασκευή ξεκίνησε επίσημα στις 8 Νοεμβρίου 1882, το δίκτυο επεκτάθηκε ταχύτατα σε όλη την Πελοπόννησο μέχρι το 1902.

✔️Η τακτική λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου στην Πελοπόννησο σταμάτησε σταδιακά, με κύριο σταθμό την αναστολή των δρομολογίων το 2011, μετά από 120 χρόνια λειτουργίας του από τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, στο πλαίσιο των περικοπών λόγω της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων. 

✔️Η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (της εταιρείας λειτουργίας των τρένων) ολοκληρώθηκε επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα τον Σεπτέμβριο του 2017.

Αγοραστής: Η ιταλική κρατική εταιρεία Ferrovie dello Stato Italiane (FS).

Η εταιρεία πουλήθηκε έναντι μόλις 45 εκατομμυρίων ευρώ. Πριν από την πώληση, το ελληνικό δημόσιο διέγραψε χρέη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ προς τον ΟΣΕ ύψους περίπου 700 εκατομμυρίων ευρώ.

Σημειώνεται ότι η ιδιωτικοποίηση αφορούσε μόνο τη λειτουργία (τρένα, προσωπικό, δρομολόγια), ενώ η σιδηροδρομική υποδομή (γραμμές, δίκτυο) συνέχισε να επιβαρύνει το κράτος αφού παρέμεινε υπό την ιδιοκτησία και την ευθύνη του κράτους μέσω του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ). 

Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε τότε ότι η πώληση έσωσε την εταιρεία από τη χρεοκοπία και αποτέλεσε την αφετηρία σημαντικών επενδύσεων.

📍Έτσι επωφελήθηκαν οι ιδιώτες «ολιγάρχες», που αγόρασαν τους εθνικούς αυτοκινητοδρόμους, καθώς αυτοί ελέγχονται από κοινοπραξίες όπου συμμετέχουν οι μεγάλοι ελληνικοί κατασκευαστικοί όμιλοι (Ελλάκτωρ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Άβαξ) σε συνεργασία με ξένους επενδυτές και τράπεζες, μέσω συμβάσεων παραχώρησης που έγιναν την ίδια περίοδο που έπαψε να λειτουργεί το σιδηροδρομικό δίκτυο.

📍Όπως, ωφελημένος ήταν και ο κλάδος της διύλισης πετρελαίου που ελέγχεται ουσιαστικά από δύο μεγάλους ιδιωτικούς ομίλους, οι οποίοι διαθέτουν συνολικά τέσσερα διυλιστήρια.

📎Οι δολοφονημένοι των Τέμπών ήταν τα παράπλευρα θύματα αυτής της πολιτικής που οι πρωτεργάτες της ήθελαν να διαφημίζονται ως εγγυητές του εκσυγχρονισμού της χώρας και την οδήγησαν στην χρεοκοπία και τα μνημόνια. 

Τα κόμματά τους σήμερα ισχυρίζονται ότι έβγαλαν τη χώρα από τα μνημόνια και θέλουν να ξανακυβερνήσουν όταν το χρέος από τα 366,910 δισ. € το 2008, έφτασε το 2023 τα 566,604 δις €.

🔴Η δεύτερη αφίσα είναι της Δ.Π.Ε. (Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση) του Μιχάλη Χαραλαμπίδη από τις εκλογές του 2000.

 Τότε η επιλογή του λαού ήταν οι ψευτοεκσυγχρονιστές των Κ. Σημίτη και Γιωργάκη Παπανδρέου. 

📎Τον Μάρτιο του 2023, μετά την τραγωδία των Τεμπών ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έγραφε:

Η μέρα, η μνήμη και το υπερόπλο που εγκαταλείπεται στην αγοραία κλοπή

γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιάννης

Η έναρξη του 4ου Τακτικού Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής σήμερα, Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026, δεν είναι μια απλή κομματική διαδικασία. Συμπίπτει ακριβώς με τη δεύτερη επέτειο από τον θάνατο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ενώ το ίδιο το συνέδριο φέρει ξανά τον αριθμό «4», ενεργοποιώντας αναπόφευκτα τη μνήμη ενός άλλου 4ου – κι εμβληματικού – Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ το 1996. Η σύμπτωση δεν είναι μόνο ημερολογιακή. Δεν είναι ούτε μόνο συμβολική. Είναι σαν να επιστρέφει η ιστορία μέσα στην αίθουσα και να ζητά από την παράταξη όχι απλώς να θυμηθεί. Της επιτάσσει να καταλάβει.

Το ιστορικό βάθος αυτής της ημέρας είναι κάθε άλλο παρά αμελητέο. Το 4ο Συνέδριο του 1996 υπήρξε συνέδριο μετάβασης, τομή στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, στιγμή αλλαγής εποχής. Μέσα σε εκείνη την ιστορική καμπή, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης διατύπωσε μια από τις ελάχιστες παρεμβάσεις που δεν εξαντλούνταν στην εσωκομματική αριθμητική, αλλά άγγιζαν τον πυρήνα του ελληνικού προβλήματος:

παραγωγική υστέρηση,

 εγκατάλειψη της περιφέρειας, 

έλλειμμα ιστορικής στρατηγικής, παραμόρφωση της πολιτικής σε διαχείριση.

 Γι’ αυτό και η μνήμη εκείνης της ομιλίας επιβιώνει -ευτυχώς- ακόμη. Όχι ως επετειακό απόσπασμα, αλλά ως ενοχλητική υπενθύμιση.

Και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, η ίδια η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη απόψε αποκάλυψε γιατί ο Χαραλαμπίδης παραμένει επίκαιρος. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για «συντηρητικές πολιτικές που αυξάνουν τις ανισότητες», για πολιτικές που «πολλαπλασιάζουν τα αδιέξοδα της κοινωνίας και χαμηλώνουν τους ορίζοντες της Ελλάδας», για υπερκέρδη καρτέλ, για μισθούς που εξανεμίζονται από την ακρίβεια, για εκτόξευση των ενοικίων, για Ταμείο Ανάκαμψης «χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση», για δημογραφικό ως «υπαρξιακό ζήτημα» και για ανάγκη πολιτικής αλλαγής. Όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Είναι ακριβώς το έδαφος πάνω στο οποίο είχε κινηθεί δεκαετίες πριν η σκέψη Χαραλαμπίδη.

Δήμος Αλεξανδρούπολης: Εκδήλωση μνήμης για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Στο video  η ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και αναστοχασμού  πραγματοποιήθηκε στην  κατάμεστη αίθουσα της  Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρούπολης,  η εκδήλωση μνήμης  του Δήμου  Αλεξανδρούπολης, αφιερωμένη στον  Μιχάλη Χαραλαμπίδη  (1951–2024), τον πολιτικό, κοινωνιολόγο και   που ταύτισε το  όνομά του με τους αγώνες του για τη γενοκτονία, με την  ανάδειξη της Θράκης, με την πολιτική ηθική και την ανιδιοτέλεια.

Η εκδήλωση αποτέλεσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής  σε μια προσωπικότητα που υπήρξε «πρωτομάστορας» της  ποντιακής ιδέας,  οραματιστής μιας Θράκης με ισχυρή  αναπτυξιακή ταυτότητα,  του Ελληνισμού ως οικουμενικής και πολιτισμικής δύναμης.

Ο Δήμαρχος της πόλης, φίλοι, συνεργάτες και  προσωπικότητες του πνευματικού κόσμου της Αλεξανδρούπολης  και της Θράκης, στις ομιλίες και τις παρεμβάσεις τους, αναφέρθηκαν  στο έργο και τη διαδρομή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη,  εστιάζοντας μεταξύ των άλλων, στην κορυφαία ίσως  συνεισφορά του, στην  αναγνώριση από την Ελληνική Βουλή το 1994, της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ - Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ

Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

• Πρόλογος : Χρήστος Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.- Επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

• Εισαγωγή -Έρευνα- επιμέλεια: Θεοφάνης Μαλκίδης 

• Ψηφιοποίηση ανέκδοτων ομιλιών: Στέλιος Βικόπουλος, Γιάννης Κουριαννίδης, Μιχάλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Φουρνάρος, Θεοφάνης Μαλκίδης

• Απομαγνητοφώνηση ανέκδοτων ομιλιών: Γιάννης Χούτας

• Πρωτότυπο έργο εσωφύλλου: Μαργαρίτα Ράντεβα

•Δημιουργικό και συντονισμός έκδοσης: Χρόνης Αμανατίδης

©Οικογένεια Μιχάλη Χαραλαμπίδη  

Αθήνα 2026

1.Βίος πολιτικός 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 5 Μαρτίου 1951- Αθήνα 27 Μαρτίου 2024) σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Διωκόμενος, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, διέφυγε παράνομα στην Ιταλία, όπου ήταν μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος ΠΑΚ. Συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του  κόμματος από το 1977, ενώ εκλέχθηκε  μέλος του εκτελεστικού γραφείου το 1994. Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και αγωνίσθηκε να συγκροτήσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό κίνημα, ιδρύοντας τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». 

Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και συμπαραστάθηκε σε πολλούς λαούς στην Αφρική, Νότια Αμερική, Ασία, καθώς και στους Αρμένιους και τους Κούρδους. 

Ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

  Του Δημήτρη Βασιλειάδη                            

Ο Μιχάλης αυτοσυστηνόμενος – είτε σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (τα ‘’εγώ ειμί’’, ή, τα ‘’εμείς’’ του)

Ή αλλιώς, με λόγια απλά… ‘’Εμείς δεν είχαμε όπλα, είχαμε ισχυρές ιδέες’’

     Από κάποια, απ΄ τα διάσπαρτα στο έργο του Μιχάλη, ‘’εγώ ειμί ‘’ του, συγκροτείται αυτό το κειμενάκι. Μιλώ για όλες εκείνες τις λίγες στιγμές που ο Μιχάλης, είτε μιλώντας σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, μιλά για τον εαυτό του. Θεώρησα πως ήταν χρήσιμο πολύ να γίνει αυτό, γιατί πίσω απ΄ αυτά τα ‘’εγώ ειμί’’ του, που άλλοτε εκφράζονται άμεσα και πρόδηλα και άλλοτε υπονοούνται,  ξεκλειδώνεται ένα σπουδαίο –το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου- στοιχείο της προσωπικότητάς του, είτε σαν διανοούμενος-πολιτικός είτε σαν πρόσωπο, αυτό της ηθικής και της καθαρότητας.

 Χρησιμοποιήθηκε η βιβλική έκφραση ‘’εγώ ειμί’’, αν και τις περισσότερες φορές ο Μιχάλης όταν αναφέρεται στον εαυτό του μιλά με το ‘’εμείς’’. Κι αυτό το κάνει όχι για λόγους ‘’πληθυντικής μεγαλοπρέπειας’’ αλλά επειδή αρχικά αυτό προτάσσει ο από την κούνια του ευγενικός του χαρακτήρας, κι απ΄ την άλλη, το γεγονός, ότι ο Μιχάλης ήτανε πάντα στο ‘’εμείς’’, θέλοντας μ΄ αυτό να δείξει ότι ό, τι έκανε δεν το ΄κανε μόνος του αλλά με τη συνέργεια ενός ολόκληρου χώρου, μιας οικογένειας πολιτικής που το κάθε μέλλος της το θεωρούσε ισότιμό του κι ας ξέραμε όλοι μας, όλοι εμείς που σταθήκαμε πλάι του, ότι όλο αυτό το οικοδόμημα, το σώμα ιδεών και πράξεων, το στίγμα και οι προτεραιότητες  που πρόβαλλε ο χώρος μας ήτανε  γ έ ν ν η μ α    δ ι κ ό  τ ο υ. 

Ιδού λοιπόν κάποια απ΄ τα ‘’εγώ ειμί’’ ή τα ‘’εμείς’’ του Μιχάλη :

    ‘’Αυτά τα χρόνια δεν ήμασταν εμείς που πήγαμε την πολιτική στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της κομματοκρατίας. Δεν πήραμε ούτε δείξαμε εμείς το δρόμο της υπουργικής καρέκλας… ‘’

“Εις μνήμην Πολιτικού Φιλοσόφου Μιχάλη”

Τριλογία Χρήστου Κηπουρού

“Εις μνήμην Πολιτικού Φιλοσόφου Μιχάλη”

Εισαγωγή

Ο περιορισμός του τίτλου στο μικρό μόνο όνομα, φυσικά και δεν συνιστά κάποια έκφραση χαριεντισμού ή χαϊδευτικού ή πολιτικού υποκοριστικού. Αυτό διότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, έκφραση σεβασμού προς την παλαιόθεν καθιερωθείσα προσφώνησή του, από όλους.

Οι ιδέες του, ο λόγος, η διαδρομή, επέβαλλαν να τον φωνάζουν με το μικρό, επιβεβαιώνοντας και μια μοναδική οικειότητα.

Αδιάψευστος μάρτυς το ίδιο το κάποτε κόμμα μας ΠΑΣΟΚ. Οι Κεντρικές του Επιτροπές, όπως και τα Συνέδρια. Μόνο τον Ανδρέα και το Μιχάλη, τους έλεγαν με τα μικρά ονόματα. Και αυτό πότε; Όταν το Ανδρέας, ήταν ήδη γνωστό και σε χρήση από το 1964, το δε Μελίνα, από το 1954, αν όχι 1944. Ας μην επεκταθώ σε κάποια ιδιαίτερα θλιβερή εξαίρεση του κανόνα, που άλλωστε ποτέ δεν είχε σχέση με ιδέες, πολιτική και ηθική.

Όσο τώρα για την προσθήκη στον ίδιο τίτλο, της φράσης: “Πολιτικού Φιλοσόφου”, έχω να πω και να προβλέψω, ότι θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ονόματος και της ταυτότητάς του.