Στην ΒΕΓΓΑΖΗ Λιβύης, άνοιξη του 2026.

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος 

Καλή ανάσταση, καλό Πάσχα!

Επιστρέψαμε πρόσφατα από ένα πενθήμερο ταξείδι στην Βεγγάζη, που πραγματοποιήσαμε κάποιοι από τους παλαιούς συμμαθητές στο "Ελληνικό Κοινοτικό Σχολείο Βεγγάζης" την δεκαετία του ΄60... 

Είμασταν προσκεκλημένοι της εκεί Ελληνικής Κοινότητας,για: 

α) στα εγκαίνια του νέου Προξενείου της Ελλάδας στην πόλη, ευεργεσία του Μανταλιού Κανάκη στην μνήμη των δύο χαμένων παιδιών του και των τριών Ελλήνων στρατιωτικών που έχασαν την ζωή τους σε ανθρωπιστική αποστολή στον δρόμο από Βεγγάζη προς την Ντέρνα το 2023. Το καινούργιο Προξενείο- κόσμημα εγκαινιάστηκε από τον Έλληνα ΥΠΕΞ, και  Λίβυους εκπρόσωπους της "πλευράς Χαφτάρ", που είναι η μόνη κυρίαρχη κυβέρνηση στην Κυρηναϊκή.

 Προσκεκλημένοι για :

 β) την δεξίωση για το άνοιγμα του προξενείου την ίδια μέρα 28.03.26, παράλληλα με τον "πανηγυρικό" για την 25η Μαρτίου που εκφωνήθηκε από τον Πρόξενο, στον προαύλιο χώρο του "Ευρωπαϊκού"-πρώην Ελληνικού- σχολείου. Στην δεξίωση με αφορμή το άνοιγμα του Προξενείου παρευρέθηκαν πέραν των Ελλήνων πολλοί Λίβυοι και Λίβυες καθώς και Ιταλοί.

 Εκτός της 28.03.26 , που ήταν αφιερωμένη στα ανωτέρω γεγονότα, κατά την παραμονή μας εκεί επισκεφθήκαμε πολλά σημεία της Βεγγάζης.

Εντυπώσεις: - η παλαιά πόλη της Βεγγάζης του 20ου αιώνα, ΔΕΝ υπάρχει πια. Βομβαρδίστηκε από τις δυνάμεις του Χαφτάρ κατά την διάρκεια του πρόσφατου εμφυλίου, προκειμένου να την κερδίσει από τις ομάδες της ISIS που την είχαν καταλάβει.

Άνοιξαν εκ νέου οι “ασκοί του Αιόλου” στον πολύπαθο Λίβανο

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος*

H νέα εισβολή του Ισραήλ σε γειτονικό Κυρίαρχο κράτος, τον Λίβανο,έρχεται να συμπληρώσει την βία που ασκείτε από την μεριά του τόσο στην Γάζα όσο και στην Δυτική όχθη (με εμπροσθοφυλακή τους Εβραίους έποικους). Λίγους μήνες μετά την προηγούμενη εισβολή και εν συνεχεία “ανακωχή”, τον Οκτώβρη 2024, το Ισραήλ επεμβαίνει ξανά στρατιωτικά.

Με πρόσχημα την εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ δρα ενάντια σε κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου, σεβασμού της Κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας του Λιβάνου..Η μεταφορά από τους Ισραηλινούς του μετώπου από τον Νότιο Λίβανο, (όπου παρουσιάζονταν από την πλευρά του ως προσπάθεια δημιουργίας μιας ουδέτερης, αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης) σε ολόκληρο τον Λίβανο, με συνεχείς βομβαρδισμούς της πρωτεύουσας Βηρυτού, δείχνει τις πραγματικές προθέσεις. Θεωρεί το Ισραήλ σε αυτή την συγκυρία ότι είναι η “κατάλληλη στιγμή” για να στραφεί εναντίον όλων των “εχθρών” του, προεξάρχοντος βεβαίως του Ιράν,επιδιώκοντας πιθανόν μια γενικευμένη σύρραξη στην Μέση Ανατολή, η οποία έχει ήδη συμπαρασύρει τις ΗΠΑ..

Εν μέσω φονικών βομβαρδισμών και εν αναμονή μαζικής χερσαίας εισβολής, ο ισραηλινός στρατός έχει ήδη αρχίσει περιορισμένης κλίμακας στοχευμένες χερσαίες επιχειρήσεις στα νότια της γειτονικής χώρας.

Ελληνοτουρκικά: Σκληρές διαπιστώσεις

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis (L) gestures as he addresses the media during a joint press conference with Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) at the Presidential Complex in Ankara, on February 11, 2026. (Photo by Adem ALTAN / AFP)

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Mε αφορμή (και) το πρόσφατο ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού και την συνάντησή του στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο, (παρένθεση: τον Έλληνα πρωθυπουργό υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο τούρκος υπουργός τουρισμού!), επανερχόμαστε: Το θέμα με την ελίτ του ελλαδικού κράτους είναι η Εθελοδουλεία της, η έλλειψη πνευματικού και ηθικού αναστήματος που θα έδινε δυνατότητες να επιλέξει πολιτικές και τακτικές επωφελείς για το Έθνος και την πατρίδα, εάν ήθελε όντως να είναι χρήσιμη.

Απλώς, έχει άλλες προτεραιότητες. Δεν προτίθεται κανείς τους να διακινδυνεύσει για κανένα λόγο, τα κάθε είδους προνόμια και ασυλίες που απολαμβάνουν. Δίνουν την εντύπωση (το διατυπώνω ευγενικά) ότι πλειοδοτούν σε ενδοτισμούς και μειοδοσίες για να παραμένουν αρεστοί στους εντολείς τους. Υποσκάπτουν ύπουλα και εν γνώσει τους, τα τελευταία ερείσματα που νοηματοδοτούν ηθικά, πνευματικά και πολιτικά ό,τι έχει απομείνει.

Η εποχή των Εθνικών ηγετών φαντάζει πλέον μακρινή. Έχει αντικατασταθεί από “ηγέτες” περιορισμένης ευθύνης, με εξαίρεση τον τομέα της ευνοιοκρατίας (ενίοτε, και της οικογενειοκρατίας) που επιδεικνύουν. Μπροστά σε αυτή την εικόνα, όσοι θεωρούν ότι η Πατρίδα μας αξίζει μια καλύτερη μοίρα, μια διαφορετική πορεία, ένα άλλο Όραμα επιβίωσης του Λαού μας, έχουν να παλέψουν με μεγάλες αντιξοότητες.

” Η Εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο”… Τρίκαλα, εργοστάσιο “Βιολάντα”

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*

Πέντε εργάτριες στα Τρίκαλα δεν γύρισαν από το νυχτοκάματο. Πέντε οικογένειες θρηνούν, μαζί και η τοπική κοινωνία. Πέντε σπίτια μαυροφορέθηκαν.Τα αίτια του δυστυχήματος ερευνώνται με κυρίαρχη εκδοχή την διαρροή προπανίου από κακοσυντηρημένο δίκτυο, με σοβαρές παραλέιψεις στην ασφάλεια.

Το τραγικό δυστύχημα με τον θάνατο των πέντε εργατριών μητέρων στα Τρίκαλα επαναφέρει στην επικαιρότητα το γεγονός της περιορισμένης προστασίας της Εργασίας στη Χώρα μας, τα προβλήματα υγείας και ασφάλειας που την συνοδεύουν.

Είναι γνωστόν ότι τις περισσότερες φορές η εργάτρια ή ο εργάτης δεν έχουν επιλογή. Το μεροκάματο ή το νυχτοκάματο το χρειάζονται. Ακόμη και εάν είναι μεροκάματα του τρόμου. Ξορκίζοντας ‘την κακιά την ώρα”..
Το Εργατικό Κέντρο της περιοχής διαμαρτυρόταν και προειδοποιούσε για τα προβλήματα με την ασφάλεια στις μονάδες της περιοχής. Ματαίως!

Αφρική 2025: Στην κόψη του ξυραφιού

 Πραξικοπήματα, πόλεμοι, ψεύτικες ειρηνευτικές συμφωνίες, λιμοί, επιδημίες και ένα καταρρέον κλίμα: έτσι υποδέχεται η Αφρική το 2026

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*

Η περασμένη χρονιά σημαδεύτηκε από συγκρούσεις, τρομοκρατία και πείνα. Οι πρόσφατες εκλογές επιβράβευσαν τους γηραιούς ηγέτες, τις παλιές πολιτικές «αλεπούδες». Οι νέοι αναζητούν χώρο, καταγγέλλοντας τη διαφθορά και την κακιά “διακυβέρνηση”. Οι φωνές τους φιμώνονται. Η καταστολή είναι σχεδόν παντού.

Η ήπειρος έχει τον νεότερο πληθυσμό στον κόσμο. Το 70% των κατοίκων της υποσαχάριας Αφρικής είναι κάτω των 30 ετών. Αυτό το δυναμικό, ένα απίστευτο εργατικό δυναμικό, θα απαιτούσε μόνο αρκετά σχολεία για να παρέχουν καλή εκπαίδευση σε όλους αυτούς τους νέους, καθώς και τις υποδομές και τις επενδύσεις για να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας που θα τους βοηθήσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Ναι, ακόμη και στην Αφρική, οι άνθρωποι εξακολουθούν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, παρά τις πολλές συγκρούσεις που συχνά ξεχνά η Δύση.

– Σουδάν

Ο πόλεμος συνεχίζεται αμείωτος σε μεγάλο μέρος της χώρας. Από τον Απρίλιο του 2023, όταν ξεκίνησε η σύγκρουση μεταξύ δύο στρατηγών, του Mohamed Hamdan Dagalo, γνωστού ως «Hemetti», ηγέτη των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RFS), και του Abdel Fattah al-Burhan, επικεφαλής του Κυρίαρχου Συμβουλίου και de facto προέδρου του Σουδάν, μεταξύ 12 και 13 εκατομμυρίων ανθρώπων έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Η πλειοψηφία, περίπου 9,5 εκατομμύρια, βρίσκονται τώρα σε καταυλισμούς εντός της χώρας, ενώ πάνω από 3 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει προστασία σε γειτονικές χώρες όπως η Αίγυπτος, το Τσαντ, το Νότιο Σουδάν, η Αιθιοπία, η Λιβύη και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, αντιμετωπίζουμε τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο. Και, σύμφωνα με έρευνα της UNICEF πριν από λίγες ημέρες, στο Βόρειο Νταρφούρ, στο Um-Baru, όπου πολλές οικογένειες κατέφυγαν μετά την κατάληψη του al-Fasher από τους RSF, τα μισά από τα 500 παιδιά κάτω των πέντε ετών υποφέρουν από σοβαρό οξύ υποσιτισμό (SAM). Μια πάθηση που, αν δεν αντιμετωπιστεί, οδηγεί γρήγορα στον θάνατο των παιδιών που έχουν προσβληθεί. Οι γυναίκες και τα κορίτσια συνεχίζουν να υφίστανται αδιανόητη βία. Ο βιασμός είναι όπλο πολέμου, και όχι μόνο στο Σουδάν.

-Κονγκό (πρώην “Βελγικό”)

Συρία: Ένα Χρόνο μετά την πτώση του Άσαντ

Στη σημερινή Συρία εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ονειρεύονται μόνο την επιστροφή σε μια φαινομενική κανονικότητα, όπου τα δικαιώματά τους θα προστατεύονται.

10 December 2025

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*

Ένα χρόνο μετά, το κρίσιμο ερώτημα είναι: γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους υποστήριξαν και υποστηρίζουν τον Αλ-Τζολάνι; Η απάντηση βρίσκεται στο τι ήταν η Συρία και τι έχει γίνει. Πριν από αυτόν τον πόλεμο, η Συρία, παρά όλους τους περιορισμούς της, ήταν ένα κυρίαρχο κράτος. Οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονταν πρώτα ως Σύριοι και στη συνέχεια ως Αρμένιοι, Δρούζοι, Χριστιανοί, Αλαουίτες, Σουνίτες, Σιίτες, Κούρδοι, και ούτω καθεξής.

Η εξωτερική του πολιτική ήταν ευθυγραμμισμένη με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, υποστήριζε τους Παλαιστίνιους και διατήρησε μια στάση αποτροπής απέναντι στο Ισραήλ. Για την Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ, όλα αυτά ήταν απαράδεκτα. Εξ ου και η αλλαγή καθεστώτος: «Ο στόχος δεν ήταν η «δημοκρατία». αυτή η λέξη ήταν απλώς το χαρτί περιτυλίγματος.

Ο πραγματικός στόχος ήταν να απομακρυνθεί μια κυβέρνηση συμμαχική με το Ιράν και να αντικατασταθεί από ένα κατακερματισμένο χάος: μια αδύναμη κεντρική εξουσία στη Δαμασκό, περιτριγυρισμένη από “σεκταριστικά” καντόνια και θύλακες που κυριαρχούνται από πολέμαρχους, όλα εξαρτώμενα από ξένους προστάτες. Ο Αλ-Τζολανί είναι ιδανικός για αυτόν τον ρόλο».

Περί των ΕΛΤΑ ο λόγος...

Ζήσαμε προ ολίγων ημερών τον "ξαφνικό θάνατο" που επέβαλε η Κυβέρνηση στο 43% των υποκαταστημάτων των ΕΛΤΑ – 204 από τα συνολικά 474 . Η απόφαση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ιδίως στις αγροτικές περιοχές και στα νησιά. Είναι ένα πρόσθετο μέτρο που υποβαθμίζει τη ζωή στην επαρχία/ Περιφέρεια, συντελεί στην ερήμωση της υπαίθρου,εντείνει την αστυφιλία στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Μετά τις αντιδράσεις η Κυβέρνηση -προσωρινά- υπαναχώρησε. Δήλωσε ότι άμεσα θα κλείσουν μόνο 46 υποκαταστήματα ενώ τα υπόλοιπα 158 μετά από τρεις μήνες, αφού βέβαια προηγηθεί το κατάλληλο «επικοινωνιακό "ψήσιμο» ώστε να αμβλυνθούν οι τωρινές αντιδράσεις.Η απόφαση όμως για το κλείσιμο και των υπολοίπων δεν πάρθηκε πίσω..

Διευκρινίζουμε ότι τα ΕΛΤΑ είναι ο φορέας της Ταχυδρομικής Υπηρεσίας που οφείλει να λειτουργεί για την εξυπηρέτηση όλων των κατοίκων της χώρας, ακόμη κι αν η συνολική δραστηριότητά του δεν είναι κερδοφόρα, αλλά, ελλειμματική. Το ίδιο, εξάλλου, συμβαίνει με τις αστικές συγκοινωνίες ή τις άγονες γραμμές της ακτοπλοΐας, που επιδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Τα ΕΛΤΑ, μαζί με τις εταιρείες ύδρευσης, είναι από τις πάλαι ποτέ ΔΕΚΟ (Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας) που δεν έχουν ακόμη ιδιωτικοποιηθεί. Στις ΔΕΚΟ ανήκαν, πριν την επιβολή των πολιτικών της ΕΕ, και τα Μνημόνια, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΔΕΣΦΑ, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και άλλες επιχειρήσεις βασικών υποδομών της χώρας.Όλες αυτές πλέον ανήκουν στον Ιδιωτικό τομέα.
Φαίνεται ότι η ίδια τύχη επιφυλάσσεται και για τις εναπομείνασες. Σήμερα τα ΕΛΤΑ, αύριο το Νερό...

Η Αφρική έχει ήδη επιλέξει πλευρά στο θέμα της Παλαιστίνης. Ο Παγκόσμιος “Βορράς” θα ακολουθήσει το παράδειγμά της;

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ενώ η Ευρώπη συζητά, η αφρικανική ήπειρος έχει προ πολλού επιλέξει την πλευρά της στο παλαιστινιακό ζήτημα. 

«Η υπόθεση του παλαιστινιακού λαού είναι η δική μας υπόθεση, και ως Αφρικανοί, γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει να βλέπουμε τη γη μας να αποσπάται από εμάς, τι σημαίνει να βλέπουμε το πεπρωμένο μας να αποφασίζεται αλλού, σε χάρτες σχεδιασμένους από χέρια που δεν γνωρίζουν τη γλώσσα μας ή τον πόνο μας.

 Δεν είμαστε εναντίον του εβραϊκού λαού, όπως ακριβώς δεν είμαστε εναντίον κανενός λαού. Είμαστε εναντίον κάθε συστήματος που καταπιέζει, αποικίζει και απανθρωποποιεί. Είτε πρόκειται για ιμπεριαλισμό, σιωνισμό είτε για δικτατορία του κέρδους». 

Αυτά ήταν τα λόγια του Thomas Sankara, επαναστάτη ηγέτη και προέδρου της Μπουρκίνα Φάσο, στη σύνοδο κορυφής του Κινήματος των Αδεσμεύτων στη Χαράρε το 1986. Σαράντα χρόνια αργότερα, αυτά τα λόγια είναι και παραμένουν εκπληκτικά επίκαιρα. Δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί. Ενώ κάποια πράγματα έχουν αλλάξει σε μέρη της Ευρώπης, σε άλλες χώρες όπως η Αυστρία, η Δανία, η Φινλανδία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Λιθουανία και η Ολλανδία, η συζήτηση συνεχίζεται σχετικά με το εάν και πώς θα αναγνωριστεί το Κράτος της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, η Αφρική έχει από καιρό επιλέξει την πλευρά της: 52 από τις 54 χώρες έχουν αναγνωρίσει επίσημα την Παλαιστίνη, αφήνοντας εκτός μόνο το Καμερούν και την Ερυθραία. Αυτή η υποστήριξη δεν πηγάζει από εχθρότητα προς τον εβραϊκό λαό, αλλά από ένα ευρύτερο όραμα: την παλαιστινιακή υπόθεση ως μέρος ενός παγκόσμιου αγώνα κατά της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού και της εκμετάλλευσης.

"Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται"

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος*

Δημοσιεύθηκε στην εφ. "Παρόν" 29.06.2025

Υπογράφηκε μνημόνιο Λιβύης – Τουρκίας για έρευνες σε 4 θαλάσσια οικόπεδα.

Απανωτές έρχονται οι φάπες από Λιβύη μεριά. Η Ελλάδα άφησε χώρο και χρόνο στην Τουρκία να προχωρήσει την διείσδυσή της στην Λιβύη, αφού δεν αντέδρασε όπως όφειλε μετά την υπογραφή του Τουρκολυβικού Μνημονίου το 2019 που "έκλεβε" μεγάλο θαλάσσιο χώρο από την Ελλάδα υπέρ της Λιβύης και της Τουρκίας. 

Ακολούθησαν και άλλα γνωστά, ώσπου τις προάλλες μάθαμε ότι η φιλική προς την Ελλάδα κυβέρνηση της Ανατολικής Λιβύης υπό τον στρατάρχη Χαφτάρ που εδρεύει στην Κυρηναϊκή (Βεγγάζη, Τομπρούκ) σκέφτεται και αυτή να αναγνωρίσει το Τουρκολυβικό Μνημόνια του 2019. Πριν υπάρξει ουσιαστική αντίδραση από εδώ,πέραν της εξαγγελίας για την επιτήρηση των νοτίων συνόρων της χώρας από πλοία του Πολεμικού μας Ναυτικού (με πρόσχημα την αποτροπή των παράνομων μεταναστευτικών ροών από την Λιβύη προς την Κρήτη), έφτασε και το τελευταίο νέο.

Έτσι, σε μια κίνηση που αναμένεται να οξύνει περαιτέρω τις ήδη τεταμένες ελληνολιβυκές σχέσεις, η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (NOC) της Λιβύης υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου (TPAO) για τη διεξαγωγή γεωλογικών και γεωφυσικών ερευνών σε τέσσερα υπεράκτια οικόπεδα της λιβυκής υφαλοκρηπίδας.

Ζήτημα Δημοκρατίας

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Από το ΠΑΡΟΝ 15.06.2025

Η Ελλάδα ως χώρα αναπτυγμένη μεν, στην περιφέρεια του κέντρου δε, βιώνει μια σκληρή επιβολή ισχύος, λόγω κατεξοχήν της νεο-αποικιακού τύπου λειτουργίας της Ευρωζώνης αφενός, της Εθελόδουλης μετατροπής της σε νεο-αποικία αφετέρου από τις ντόπιες ελίτ: 

Υφίσταται βίαιες εξωτερικές επιβολές και θεσμικές εκτροπές που κυριολεκτικά κουρελιάζουν κάθε ουσιαστικό στοιχείο του Συντάγματός της,και της Δημοκρατικής λειτουργίας..

Προφανώς με τη συνέργεια του ντόπιου συστήματος εξουσίας.  Δεν μας φτάνει η υποβάθμιση της Χώρας όσον αφορά την γεω-πολιτική ανάγνωση, προκύπτουν τακτικά και εσωτερικά προβλήματα. 

Με αφορμή την πρόσφατη απόφαση του εκλογοδικείου που κήρυξε έκπτωτους τρείς βουλευτές των "Σπαρτιατών" αφήνοντας παράλληλα ΚΕΝΕΣ τις θέσεις τους και άρα αφήνοντας το Κοινοβούλιο με 297 βουλευτές (για πρώτη φορά στα χρονικά), προκύπτουν αμείλικτα ερωτήματα: 

ο αριθμός των 300 βουλευτών γίνεται να καθορίζεται στο ΠΕΡΙΠΟΥ;

 Είναι δυνατόν επί τόπου η κυβέρνηση να κατεβάζει αυθαίρετα τον αριθμό του εύρους της πλειοψηφίας στους 149!, μέχρις ότου αναγκαστεί να υπαναχωρήσει και να επιστρέψουμε στο Συνταγματικό 151;

Γελοιότητες μεν-επικίνδυνα πράγματα δε.Δεν μιλάμε για εκλογές σε Φοιτητικό Σύλλογο αλά΄για το Ελληνικό Κοινοβούλιο.Τελικά, ΜΕΙΖΟΝ θέμα αναδεικνύεται το ζήτημα Υπεράσπισης της (κολοβής) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μας.


ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τρεις νότες

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Τρεις νότες

Αυτή την ουράνια οπή που χάσκει
κάθε φορά που τα μαχητικά της Άγκυρας περνούν-
πρέπει να κλείσω.
Τρόπο δεν βρίσκω.
Μόνος, αδύναμος
και οι δικοί μου πουλημένοι.

Σ΄αυτή την Πράσινη γραμμή
θέλω να ζωγραφίσω.
Λουλούδια,γκράφιτι
κι ένα συρμάτινο στεφάνι.
Να το φοράω στο κεφάλι
κάθε που ακούω
να ομιλεί ο εκπρόσωπος.

Αυτή την ψεύτικη αγκαλιά
Θέλω ν΄αφήσω.
Από την θαλπωρή των λόγων
να γλιτώσω.
Να ξεκινήσω πάλι
μ΄ορθάνοιχτα φτερά.
Θα΄ναι βαριά η συντριβή νομίζω.

Από τις εκδόσεις manifesto κυκλοφορεί το νέο βιβλίο “Παιζω-γραφίες” του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

ΠΗΓΗ:ΠΑΡΟΝ 14.12.2023
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Δημογραφικό - υπογεννητικότητα.

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Δημοσιεύθηκε στην εφ. ΠΑΡΟΝ,  Κυριακή 4 Μαΐου 2025

"Το δημογραφικό πρόβλημα συνίσταται στην αλλαγή της ηλικιακής σύνθεσης του πληθυσμού μιας χώρας εξαιτίας της γήρανσής του. Η ηλικιακή σύνθεση του πληθυσμού μιας χώρας εξαρτάται από το φυσικό ισοζύγιο θανάτων και γεννήσεων, καθώς και από τη διαφορά μεταξύ μεταναστευτικών εκροών και εισροών."

Η Ελλάδα κατατάχθηκε 3η (τρίτη) παγκοσμίως σε συρρίκνωση πληθυσμού! (-1,6%), μετά την Ουκρανία που βρίσκεται στο -8,1% λόγω πολέμου και προσφυγικού κύματος εξόδου από την Χώρα και δεύτερο την νήσο Τουβαλού στον Ειρηνικό (-1,8%) λόγω ανόδου της στάθμης θάλασσας και κλιματικής κρίσης.

Από τα σοβαρότερα προβλήματα της Χώρας είναι το Δημογραφικό, η πληθυσμιακή συρρίκνωση, λόγω υπογεννητικότητας και μετανάστευσης. Από την μία, η αναβλητικότητα των νεώτερων γενεών -λόγω συνθηκών- ως προς την δημιουργία οικογένειας, Από την άλλη η οικονομική-παραγωγική χρεοκοπία που εκδηλώθηκε με τον βιαιότερο τρόπο το 2011 και συνακόλουθα με τα Μνημόνια που άτυπα συνεχίζονται μέχρι σήμερα, (ενώ έχει ξεπουληθεί όλη η χώρα.), που είχε σαν αποτέλεσμα την μετανάστευση 600.000 νέων, κυρίων επιστημόνων, σε Χώρες της Δύσης.

Στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας: -Επιδοτούμε την αγορά ηλεκτρικών αυτοκινήτων, αλλά δεν ασχολούμεθα με την αντιμετώπιση του προβλήματος της υπογεννητικότητας.  Ενώ, την ίδια στιγμή δηλώνουμε ότι στο μέλλον δεν θα υπάρχουν Έλληνες σε τούτη τη χώρα. Εξαιτίας της υπογεννητικότητας, ανάμεσα στις άλλες συνέπειες,οι σημερινοί σαραντάρηδες δε θα πάρουν ποτέ σύνταξη και οι σημερινοί συνταξιούχοι δεν θα δουν ποτέ αξιοπρεπείς συντάξεις

Σουδάν: Θάνατοι από τον Εμφύλιο, από την πείνα και την δίψα

Τα φώτα της δημοσιότητας των μεγάλων μέσων ενημέρωσης έχουν απομακρυνθεί από τις εκθέσεις στο Σουδάν, όμως αυτή η ταραγμένη χώρα οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν.

27 Απριλίου 2025

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*

Τ ο Σουδάν εισήλθε στον τρίτο χρόνο πολέμου. Τα φώτα της δημοσιότητας των μεγάλων μέσων ενημέρωσης έχουν απομακρυνθεί από αυτό, αλλά σε αυτή την ταραγμένη χώρα οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν. Και όχι μόνο κάτω από τις βόμβες, αλλά και από τις κακούχιες, την πείνα και τη δίψα.
Οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο παρατάξεων, των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RFS), με τον επικεφαλής του Mohamed Hamdan Dagalo “Hemetti”, αφενός, και των Σουδανικών Ενόπλων Δυνάμεων (SAF) με τον επικεφαλής του Abdel Fattah Abdelrahman al-Burhan, που φαίνεται ο επικεφαλής του Κυρίου Συμβουλίου και de facto δεν υποχωρούν. Από την έναρξη της σύγκρουσης, πάνω από 12,4 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, εκ των οποίων τα 3,4 έχουν καταφύγει σε γειτονικές χώρες.

Ο πόλεμος μεταξύ των δύο στρατηγών, του Mohamed Hamdan Dagalo “Hemetti”, αρχηγού των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) και του Abdel Fattah Abdelrahman al-Burhan, de facto προέλυδρου, και δεν αρχηγού. δηλαδή ο μισός πληθυσμός του Σουδάν, υποφέρουν από πείνα και περισσότερα από 15 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους – μεταξύ αυτών τα 3,1 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει προστασία σε γειτονικές χώρες – για να γλιτώσουν από τις συνεχείς μάχες.” ( Σουδάν: ένας ακόμη πόλεμος σε εξέλιξη ”, άρθρο μου στην Timesnews, 30.12.24)” (1).

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, Παιζω-γραφίες ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

«Όλα ανοιχτά, όλα διάφανα. Γι’ αυτό με διαπερνάνε όσοι θέλουν. Διακρίνουν εντός μου και τη δύναμη και την αδυναμία. ‘Ολα ανοιχτά, όλα διάφανα, εσύ παιδί της Διαφώτισης και του Καημού, της Δύσης και του Νότου.

Μόνο, να: το μυαλό, η μνήμη καμιά φορά, μη έχοντας τι άλλο να κάνει, σε σβουρίζει και μπερδεύει αληθινές με ψεύτικες ιστορίες. Αυτές που έζησες με εκείνες που θα ήθελες να ζήσεις.

Πετάω πέτρες στο γιαλό κι αυτές γυρίζουν πίσω.»

«Στο Σαρμ Ελ Σέιχ δεν υπάρχει ακτή αμμουδερή να πλησιάσεις, ούτε ψαρόβαρκες που μυρίζουν λέπια και ψαροκέφαλα φρεσκοκομμένα. Μύγες και μέλισσες δεν στήνουν βουητό πάνω από κοκκινόμαυρα εντόσθια. Η μυρουδιά δεν σου τρυπά τη μύτη σαν αυτή που συναντάς στα καρνάγια και τις ακτές του Σαρωνικού ή του Αιγαίου, δεν είναι νοτισμένη με δαύτη την περίεργη ομίχλη που υφίσταται άνευ λόγου, ενώ ο καιρός είναι αίθριος, ο ουρανός πεντακάθαρος. Τα δίχτυα των ψαράδων δεν γιομίζουν καθημερινά από τα ψάρια τα μυστήρια της θάλασσας της Ερυθράς και του κόλπου της Άκαμπα. Ίσως γιατί τούτα τα ψάρια, ως διαφορετικά από αυτά της Μεσογείου, είναι πιο απαιτητικά και επικίνδυνα. Ίσως πάλι, τόσο τα ψάρια όσο και οι ψαράδες, φοβούνται την επερχόμενη έλευση του Λώρενς της Αραβίας, του Ελ Ώρενς, του Ελ Άραμπ, κρύβονται. Που ως πρώην αποικιοκράτης, φαντάζει στα μάτια τους απόκοσμος και απαιτητικός, θα τους χαλάσει την ηρεμία, τη διαρκή επανάληψη… τον χρόνο που με ακρίβεια επαναλαμβάνεται… στον αιώνα τον άπαντα…»

_______

Ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Μετά το τέλος των Γυµνασιακών του σπουδών στο Γυµνάσιο Αρρένων Καλλιθέας, σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήµιο Φλωρεντίας την περίοδο 1971-77. Στη συνέχεια αποφοίτησε από το Ελληνικό Μεσογειακό Κέντρο Αραβικών και Ισλαµικών Σπουδών και την Εθνική Σχολή Δηµόσιας Διοίκησης.

Εργάσθηκε στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Στα χρόνια της 7χρονης δικτατορίας είχε ενεργό δράση στο φοιτητικό κίνηµα, καθώς και στον αντιστασιακό αγώνα από τις γραµµές του Π.Α.Κ.

"Να κόψουμε δρόμο!"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ εφ. ΠΑΡΟΝ 30.03.2024

Στο εσωτερικό της Χώρας, μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις για την τραγωδία των Τεμπών, το αίτημα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ έχει καταστεί ΠΑΝΔΗΜΟ.

Δεν είμαι ακόμη σε θέση να καταλάβω αν όντως το "πολιτικό σύστημα" της Χώρας "έλαβε το μήνυμα" ή, πάλι, χάθηκε το γράμμα για πολλοστή φορά. Εν πάση περιπτώσει, κρατάμε το γεγονός ότι το Κίνημα που αναπτύσσεται γύρω από το αίτημα της απονομής ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ για την Τραγωδία των Τεμπών( και όχι μόνο), έχει χαρακτηριστικά Ακηδεμόνευτου - Αυτονομίας, Ηθικής υπεροχής, ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ.

Στην γειτονιά μας, η Τουρκία οργιάζει. Στα Βαλκάνια, στην Συρία όπου στήθηκε μια κυβέρνηση- υποχείριο της, στη Λιβύη, με εμπλοκή στον Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο, πάντα σε ρόλο "επιτήδειου ουδέτερου".

Εδώ: το "φοβικό σύνδρομο" των Αθηνών κτυπάει κόκκινο,πλήρης αμηχανία και υποχωρητικότητα, σε Αιγαίο και Κύπρο, παντού... 

Η συμμετοχή μας στην "Συμμαχία των προθύμων" (στρατηγικό λάθος) στο Ουκρανικό κατά της Ρωσίας μας μάρανε...Η ενίσχυση της Εθνικής και της "Παλλαϊκής" ΑΜΥΝΑΣ πιο αναγκαία από ποτέ!

Η Τουρκία κυριαρχεί στην Λιβύη, οι άλλοι παρακολουθούν…

Ο Ερντογάν έχει δημιουργήσει μια σταθερή παρουσία που είναι δύσκολο να υπονομευτεί.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Πρωθυπουργό της Λιβύης Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπέιμπα στην Άγκυρα το 2021

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Η Λιβύη στην μετα-Καντάφι εποχή υπήρξε ένα γεωπολιτικό πεδίο μάχης για πάνω από μια δεκαετία. Πολλές δυνάμεις έχουν παίξει το παιχνίδι επιρροής,όμως είναι η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που μπόρεσε να εισχωρήσει με μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα, μετατρέποντας τη χώρα σε μια πραγματική προηγμένη “πλατφόρμα” για τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο και την Αφρική. Μια στρατηγική που είδε την Άγκυρα να ενεργεί αποφασιστικά σε στρατιωτικό, οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο, κερδίζοντας έδαφος ενώ άλλες δυνάμεις, υποχώρησαν ή παρέμειναν βυθισμένες στην αβεβαιότητα.

Η είσοδος της Τουρκίας στη Λιβύη ξεκίνησε ως απάντηση σε κινήσεις άλλων δυνάμεων. Το 2012, η ​​Μόσχα αναπτύχθηκε μέσω της μισθοφορικής “θυγατρικής” της, της Wagner, για να υποστηρίξει τον στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ, τον ισχυρό άνδρα της ανατολικής Λιβύης, που υποστηρίζεται επίσης από την Αίγυπτο του αλ Σίσι και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Μετά τις διαδηλώσεις

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος 

"Παρόν" της Κυριακής 09.03.25

Όπως "είχαμε προβλέψει", οι μεγαλειώδεις - σε Ήθος και συμμετοχή- συγκεντρώσεις της 28/2, με αφορμή την Τραγωδία των Τεμπών, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο σε Πανελλήνια βάση.

Από το αν θα υπάρξει -και ποια- συνέχεια των κινητοποιήσεων θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για ένα εν δυνάμει μεγάλο κίνημα ή για ξέσπασμα της σωρευμένης λαϊκής οργής, αν υπάρχει δυνατότητα να προκύψει κάτι ΝΕΟ.

Δεν είμαι ακόμη σε θέση να καταλάβω αν όντως το "πολιτικό σύστημα" της Χώρας "έλαβε το μήνυμα" ή, πάλι, χάθηκε το γράμμα για πολλοστή φορά. Εν πάση περιπτώσει, εμείς κρατάμε το γεγονός ότι το Κίνημα που αναπτύσσεται γύρω από το αίτημα της απονομής ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ για την Τραγωδία των Τεμπών (και όχι μόνο), έχει χαρακτηριστικά Ακηδεμόνευτου - Αυτονομίας, Ηθικής υπεροχής, ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ.

Η Λιβύη είναι η καλύτερη επιλογή για την “επανεγκατάσταση” των κατοίκων της Γάζας (σύμφωνα με τους Ισραηλινούς)

Η Λιβύη είναι η καλύτερη επιλογή για την “επανεγκατάσταση” των κατοίκων της Γάζας (σύμφωνα με τους Ισραηλινούς)

Η ισραηλινή πρόταση καταλήγει τονίζοντας ότι η συνεργασία με τον Χάφταρ είναι η καλύτερη λύση για την επίτευξη αυτών των στόχων.

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Συνεχίζεται η “αναζήτηση” για την εξεύρεση τόπου όπου θα εξοριστούν οι Παλαιστίνιοι από την Γάζα. Σε συνέχεια και του πρόσφατου Δυστοπικού βίντεο -κατασκευασμένου με την βοήθεια Τεχνικής νοημοσύνης- “GAZA TRUMP”, όπου η Γάζα γίνεται “Ριβιέρα”…, ακολουθούν κάποια Ισραηλινά ΜΜΕ: τώρα πέφτει η πρόταση για “μετεγκατάστασή” τους στην Λιβύη.

Σύμφωνα με το Ισραηλινό “Κανάλι 7”: η Λιβύη είναι η καλύτερη επιλογή για την επανεγκατάσταση των κατοίκων της Γάζας. Το Ισραηλινό «Κανάλι 7» δημοσίευσε πρόταση για την επανεγκατάσταση θεωρώντας ότι είναι μια πιθανή λύση σε πολλές από τις προκλήσεις ασφάλειας και γεωπολιτικής που αντιμετωπίζει το κράτος κατοχής και η περιοχή. Ο ιστότοπος “Israel News National” επίσης,πιστεύει ότι η Λιβύη μπορεί να είναι η καταλληλότερη επιλογή για αυτό, δεδομένης της τεράστιας έκτασης και της χαμηλής πυκνότητας πληθυσμού της, επιπλέον της πολιτικής της διαίρεσης της σε ημι-ανεξάρτητες οντότητες.

Η έκθεση αναφέρει ότι αυτές οι οντότητες, ειδικά αυτές που ελέγχονται από τον Χάφταρ, ενδέχεται να ενδιαφέρονται να υποδεκτούν νέους κατοίκους ικανούς να ενσωματωθούν, εκτός από επενδύσεις που θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη της υποδομής και της τοπικής οικονομίας. Η έκθεση πίστευε ότι ο Χάφταρ, ο οποίος ελέγχει τα περισσότερα από τα λιβυκά εδάφη, χρειάζεται κατοίκους για να αναπτύξουν τις υποδομές και να παρέχουν εργατικό δυναμικό, ενώ η κυβέρνηση της Τρίπολης πρέπει να ενισχύσει τη νομιμότητά της. Θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επηρεάζουν τα λιβυκά κόμματα προσφέροντας είτε κίνητρα είτε ασκώντας πίεση, καθώς όσοι συμφωνούν να δεχτούν τους Παλαιστίνιους μπορούν να ανταμειφθούν με χρηματοδότηση και πολιτική υποστήριξη, ενώ οι αντίπαλοι μπορεί να τιμωρηθούν οικονομικά, διπλωματικά και στρατιωτικά.

Γάζα: Εθνοκάθαρση και Real Estate..

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Δημοσιεύτηκε στο ΠΑΡΟΝ/09/02/2024

Αυτά που είπε ο Ντόναλντ Τραμπ και συμφώνησε ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατά την συνάντησή τους
στον Λευκό οίκο, σχετικά με τη Γάζα, μυρίζουν Εθνοκάθαρση. 

Η περίεργη (και αποκρουστική) ιδέα ότι οι Αμερικανοί πρέπει να «πάρουν τον έλεγχο» της Λωρίδας, να κυνηγήσουν τους Παλαιστίνιους και να τους ξεφορτωθούν διώχνοντας τους σε γειτονικές χώρες (που αρνούνται να τους υποδεκτούν) και να ξαναχτίσουν τα πάντα, για να την κάνουν «τη Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής»! 

Η μαρτυρική Γάζα μετατρέπεται σε μια τεράστια Ριβιέρα, η αποκορύφωση του Real Estate! Μπορούμε πραγματικά να μιλάμε τόσο επιπόλαια για την αναγκαστική μεταφορά δύο εκατομμυρίων ανθρώπων;

 Φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονται να κυβερνήσουν τη Λωρίδα της Γάζας, με μια ισχυρή επιχείρηση ανασυγκρότησης ακινήτων και αμφισβητώντας τον ρόλο του Κατάρ, του Ιράν και της Αιγύπτου στην περιοχή. Και ο Νετανιάχου λαμβάνει αναγνώριση και στήριξη για την ηγεσία του από τον Αμερικανό πρόεδρο.

Ο κόσμος αλλάζει με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτή που κατανοούμε. Θεωρούσαμε (λάνθασμένα) ότι
οι Εθνοκαθάρσεις, οι βίαιες μεταφορές πληθυσμών (χωρίς την θέλησή τους), οι εκτοπισμοί,ανήκαν σε
προηγούμενους αιώνες. "Γράψε λάθος". Αχαρτογράφητα νερά (και) στην Μέση Ανατολή...

ΠΗΓΗ -  Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Αφρική: Το Παρίσι αποχωρεί, η Μόσχα έρχεται!

Η Γαλλία συνεχίζει να υφίσταται την μια ήττα μετά την άλλη, αδυνατώντας να προσαρμοστεί σε ένα νέο γεωπολιτικό σενάριο στο οποίο η ηγεμονία της ανήκει στο παρελθόν.

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ρωσία συνεχίζει να επεκτείνει την επιρροή της στην Αφρική, ενώ η Γαλλία υποχωρεί κομμάτι-κομμάτι από μια ήπειρο που για δεκαετίες θεωρούσε το κατώφλι της. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών παρουσιάζει επίσημα ένα νέο Τμήμα αφιερωμένο στις σχέσεις με την Αφρική, μια πρωτοβουλία που επιβεβαιώνει την αυξανόμενη κεντρική θέση της ηπείρου στην εξωτερική πολιτική του Κρεμλίνου.

 Στην τελετή θα παραστεί επίσης ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ένα ακόμη σημάδι της σημασίας που αποδίδει η Μόσχα σε αυτή τη νέα εγκατάσταση. Είναι η εδραίωση μιας στρατηγικής που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και αρκετό καιρό: ενίσχυση των δεσμών με τις αφρικανικές χώρες μέσω στρατιωτικής βοήθειας, εμπορικών συμφωνιών, ελάφρυνσης του χρέους και ενεργειακής συνεργασίας, ενώ η Ευρώπη, και η Γαλλία ειδικότερα, παρακολουθούν αβοήθητα την πτώση της ιστορικής της επιρροής.