Πού είστε, υποκριτές;

Antonio Catalano

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Αλλά πού είναι αυτός ο ανθεκτικός, φιλόξενος, συμπεριληπτικός, περιβαλλοντικός κ.λπ. κόσμος που τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιαστεί ως η ουσία του Καλού; Άραγε, αρκούσε απλώς να αμφισβητηθούν ορισμένες πτυχές του, ακόμη και οι πιο υπερβολικές, για να καταδικαστούν στον πιο φρικτό κύκλο της Κόλασης του Δάντη; 

Αυτός ο κόσμος είναι πλέον ιδιαίτερα σιωπηλός - και, όπως γνωρίζουμε, η σιωπή είναι συναίνεση - σχετικά με την δίωξη εκείνων των οικογενειών που προσπαθούν να ζήσουν μια εναλλακτική λύση στους κανόνες της νεωτερικότητας, για τους οποίους έχουν επιλέξει τρόπους ζωής που δεν ταιριάζουν στη συμβατική κανονικότητα. Καμία αντίρρηση, πόσο μάλλον διαμαρτυρία, δεν εγείρεται μπροστά στην αλαζονεία των δικαστών που, από τα ύψη της εξουσίας τους, αποφασίζουν ποια πρότυπα διαβίωσης πρέπει να ακολουθούνται για να γίνουν δεκτοί στην «πολιτισμένη» κοινότητα. Εκτός από το ότι όταν αυτά τα πρότυπα δεν τηρούνται από τις οικογένειες Ρομά, δεν γίνεται τίποτα, και το γεγονός ότι τα παιδιά από αυτούς τους πληθυσμούς πολύ συχνά ζουν σε συνθήκες απόλυτης υποβάθμισης, με έλλειψη υγιεινής, παραμελώντας την υποχρεωτική εκπαίδευση και συχνά εκπαιδεύονται σε παράνομες πρακτικές, αγνοείται πλήρως και επαίσχυντα. Εν τω μεταξύ, οι γονείς που δίνουν αγάπη και φροντίδα στα παιδιά τους, αλλά απορρίπτουν τη «νεωτερικότητα», διατάσσονται να χωριστούν από αυτά, τουλάχιστον μέχρι να επιδείξουν μετάνοια, μεταμέλεια και να αναγνωρίσουν το λάθος και την ενοχή τους. Αυτό συνέβη με την πλέον (δυστυχώς) διαβόητη οικογένεια Trevillon, ή με την άλλη οικογένεια του «δάσους» (Arezzo), της οποίας τα δύο παιδιά (ηλικίας 5 και 9 ετών) κλάπηκαν κυριολεκτικά πριν από δύο μήνες μετά από έφοδο των Carabinieri (με εξάρτυση καταστολής) και των κοινωνικών λειτουργών. Αυτοί οι γονείς δεν κατηγορούνται για κακοποίηση ή βία, αλλά ένα πιστοποιημένο email που τους έστειλαν οι υπηρεσίες που πήραν τα παιδιά παρέχει λόγους που οι γονείς θεωρούν εντελώς ψευδείς. Όποιος θέλει να διαβάσει αυτούς τους λόγους θα πρέπει να επισκεφθεί τη σελίδα στο Facebook της κοινότητας «Είμαστε, είμαι», μιας ένωσης στην οποία ανήκουν οι γονείς των απαχθέντων παιδιών. Αλλά επιστρέφω στο αρχικό ερώτημα. Γιατί δεν υπάρχει ξέσπασμα αλληλεγγύης, πόσο μάλλον κατανόησης, από τον ανθεκτικό κόσμο κ.λπ.; Έχω μια απάντηση. Είναι ότι αυτός ο κόσμος είναι υποκριτικός και ψεύτικος, υποταγμένος στην «πράσινη» ιδεολογία — συμπτωματικά ο ίδιος με τη σάπια και διεφθαρμένη ΕΕ.

Dove siete, ipocriti?

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ "ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ" ΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ. ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ.

«Το σκατό του καλλιτέχνη»: Μια καλλιτεχνική σάτιρα

Ευγενία Σαρηγιαννίδη

Ήμουν δευτεροετής φοιτήτρια όταν ο αείμνηστος Καθηγητής Φιλοσοφίας και Αντιπρύτανης Αιμίλιος Μεταξόπουλος σε ένα από τα τελευταία του μαθήματα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλώντας μας για την φιλοσοφία της Τέχνης, είχε δώσει το παράδειγμα της περίφημης έκθεσης «Το σκατό του Καλλιτέχνη».

Πράγματι, το 1961, ένας νεαρός Ιταλός καλλιτέχνης, o Piero Manzoni, παρουσίασε και εξέθεσε το έργο του, που ήταν 90 αριθμημένες και από τον ίδιο υπογεγραμμένες κονσέρβες, κάθε μια 30 γρ., με τα κόπρανά του.

Τότε σκεφτόμουν πως όλοι οι υπόλοιποι πλην των Ελλήνων θα μπορούσαν να αναφωνήσουν: «Τι πρωτότυπη δημιουργία! Τι ρηξικέλευθη ιδέα! Η τέχνη χωρίς όρια! Να τι διευρύνει τα όρια της τέχνης!» και άλλα παρόμοια, προοδευτικά «φιλότεχνα». Η λαϊκή ελληνική θυμοσοφία όμως, που ήξερε να σατιρίζει τα πάντα, χωρίς να παραλείπει να σέβεται ότι θεωρούσε καλώς ή κακώς αξιοσέβαστο, γνωρίζοντας πως δεν πρέπει να διαβεί το στάδιο της ύβρεως, πρωτοπόρος στο θέμα, ως γνωστόν ισχυριζόταν ανέκαθεν πως «ο καλύτερος καλλιτέχνης είναι ο κ…..λος της κατσίκας, διότι φτιάχνει τα κόπρανά του ολοστρόγγυλα» - και μάλιστα, χωρίς διαβήτη.

Ο θρησκόληπτος βάνδαλος και οι βλαχοκοσμοπολίτες βέβηλοι

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ - ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΟΥΤΣΟΥ/STR

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ

Η δημοκρατική κοινή γνώμη, θρησκευόμενη, σκεπτικιστική ή ομολογουμένως άθεη, δεν ενοχλήθηκε μόνο από την προσβολή στα ιερά σύμβολα της χριστιανικής πίστης από τα εκθέματα του κυρ-Χριστόφορου (;!) στην εθνική πινακοθήκη. Ενοχλήθηκε πολύ περισσότερο από την φανατική και κρατικά, επίσημα ενορχηστρωμένη σταυροφορία των νέων θρησκόληπτων της πολιτικής θρησκείας του δικαιωματισμού και της κουλτούρας της συμβολικής αποδόμησης.

Ενοχλήθηκε με άλλα λόγια από τα εχθροπαθή, ρατσιστικώς οικειόφοβα, μονομερώς χριστιανόφοβα, στερεότυπα της καθεστωτικής πολιτικής ορθότητας που προβάλλονται από τους δήθεν πεφωτισμένους “αντισκοταδιστές” του διαδικτύου και του τηλεοπτικού συρμού ως τα μόνα αποδεκτά, ιερά και απαραβίαστα αξιακά ορόσημα της απεριόριστης ατομικής ελευθερίας του “καθενός” να γελοιοποιεί και να εξευτελίζει τα εθνικά, τα θρησκευτικά, τα ηθικο-πολιτικά σύμβολα, μαζί με τις μαγευτικές, παρηγορητικές, μυστηριακές και παράλληλα ορθολογικές παραδόσεις που συνέχονται ιστορικά σε ένα βιωματικά αδιαίρετο σύνολο.

Άλλοτε βανδαλίζοντας χωρίς συνέπειες το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, άλλοτε βεβηλώνοντας, συνήθως χωρίς αντιδράσεις, τόσο τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, όσο και την αισθητική παράδοση που μας κληροδότησαν – όχι μόνο άριστοι λαϊκοί αγιογράφοι και ζωγράφοι, αλλά και πολλοί σκεπτικιστές – ενδεχομένως και άθεοι νεοέλληνες διανοούμενοι λογοτέχνες και ποιητές, η ελληνική κοινωνία, όπως και πολλές άλλες δυτικές κοινωνίες, δέχεται αναφανδόν μια συντονισμένη εσωτερική επίθεση, όχι μόνο από τα πολύμορφα σύγχρονα ιερατεία του δικαιωματισμού, αλλά και τους πολυπληθείς πλέον θρησκόληπτους πιστούς τους.

Die Welt : Η επικίνδυνη δύναμη των υποτιθέμενων ΜΚΟ

την Φεβρουαρίου 12, 2025

Στη Γερμανία οι ΜΚΟ είναι εδώ και πολύ καιρό κράτος εν κράτει – και, χρηματοδοτούμενες από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση με χρήματα των φορολογουμένων, παρεμβαίνουν στη δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Όποιος θέλει μια διαφορετική πολιτική στη Γερμανία πρέπει να σπάσει τη χειραγωγική δύναμη αυτών των αντισυνταγματικών θεσμών.

Πώς αναγνωρίζετε μια φιλελεύθερη δημοκρατία ; Αν μπορούσε κανείς να ονομάσει μόνο ένα κριτήριο, αυτό θα ήταν ο διαχωρισμός μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Στα αυταρχικά και ολοκληρωτικά συστήματα, το κράτος, αυτό το «πιο ψυχρό από όλα τα ψυχρά τέρατα» (όπως έλεγε ο Νίτσε), διαπερνά όλους τους τομείς της ζωής. Αντίθετα, κάθε φιλελεύθερη συνταγματική τάξη βασίζεται στον αυστηρό περιορισμό της κρατικής εξουσίας.

Στη Γερμανία, αυτή η δημοκρατική αρχή απειλείται – αλλά σε αντίθεση με ό,τι λέγεται παντού, όχι κυρίως από το AfD. Εξακολουθεί να είναι ένα κόμμα της αντιπολίτευσης χωρίς καμία ανάμειξη στην εκτελεστική εξουσία. Ένας πολύ πιο συγκεκριμένος, αλλά και πολύ λιγότερο αντιληπτός, κίνδυνος προέρχεται από εκείνες τις οργανώσεις που ισχυρίζονται ότι είναι εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών και σωτήρες της δημοκρατίας – αν και στην πραγματικότητα ενσαρκώνουν τη συνέχεια του κρατικού μηχανισμού.
Μιλάμε για τις ΜΚΟ, το όνομα των οποίων – Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις – ακούγεται εδώ και καιρό σαν οργουελική κοροϊδία της κοινής λογικής. Διότι αυτές οι ΜΚΟ συνεχίζουν την κυβερνητική πολιτική απλώς με άλλα μέσα – ή, ακόμη χειρότερα, καταχρώνοντας χρήματα από τους φόρους.
Ένας σκανδαλώδης ιστός δωρεών
Αυτό αποκαλύπτεται αυτές τις μέρες στο σκανδαλώδες δίκτυο δωρεών που συνδέει την τρέχουσα ομοσπονδιακή κυβέρνηση με τις οργανώσεις που φέρνουν στους δρόμους τις φαινομενικά αυθόρμητες διαμαρτυρίες ενάντια στον υποψήφιο καγκελάριο του CDU, Φρίντριχ Μερτς, και την υποτιθέμενη «στροφή του προς τα δεξιά».

Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

06/11/2022

ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΜΑΡΙΑ

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

Επειδή, ανάμεσα και σε άλλα, κατηγορείται συστηματικά ως τεμπέλης, αναποτελεσματικός, πολυέξοδος, ότι ζει με δανεικά, αλκοολικός κ.ά. Έχει αποδειχθεί, σε πολλές περιπτώσεις, ότι αυτή η πολιτική (εφόσον βέβαια εφαρμόζεται χωρίς αντίδραση από τους εκάστοτε ηγέτες του, αλλά αντιθέτως με τη συνεργασία τους), έχει τα εκάστοτε επιθυμητά αποτελέσματα.

Επιχείρηση εκφοβισμού

Η προσεκτικά στοιχειοθετημένη επιχείρηση εκφοβισμού για αναπότρεπτη δήθεν χρεοκοπία, με παράλληλη αναφορά στις δήθεν καταστροφικές της συνέπειες, πανικοβάλλει το λαό της επιλεγμένης για εξαφάνιση χώρας. Και ουδεμία, βέβαια, σημασία έχει το γεγονός, ότι συνήθως το ύψος χρέους και ελλειμμάτων της είναι αντιμετωπίσιμα. Αρκεί να πειστεί ο λαός ότι χάνεται. Το είχαμε δει στην Ελλάδα, το βλέπουμε στην Ιταλία, θα το δούμε ενδεχομένως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες στο μέλλον.

Ευγενία Σαρηγιαννίδη: «Από τις δηλητηριάστριες στους γυναικοκτόνους»

Η Ευγενία Σαρηγιαννίδη καλεσμένη στην εκπομπή του κ. Βαθιώτη Κωνσταντίνου «Μαθήματα Εφαρμοσμένης Προπαγάνδας», 10ο μάθημα, με θέμα: «Από τις δηλητηριάστριες στους γυναικοκτόνους».

Στα πρώτα 40 λεπτά της εκπομπής ο κ. Βαθιώτης εισάγει το θέμα αναφερόμενος σε εγκλήματα που έχουν λάβει χώρα στην ελληνική πραγματικότητα.

Ακολουθεί η δική μου παρέμβαση και στη συνέχεια συζήτηση περί των θεμάτων αυτών. Ενδεικτικά συζητάμε για την καταγγελία της πατριαρχίας από το νεοφεμινισμό. Τη διάκριση φεμινισμού νεοφεμινισμού. Το νεολογισμό γυναικοκτονία και που αποσκοπεί η χρήση του. Τον έμφυλο εμφύλιο πόλεμο κλπ.

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Εδώ “ακροδεξιός”, εκεί “λαϊκιστής”, πού είναι ο φασίστας;

23/11/2023

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ

Oι διάφορες μειονότητες ανταγωνίζονται η μία την άλλη στην αγορά της “διαφορετικότητας” μιας ολοκληρωτικά ψηφιδοποιημένης, φανταστικής “παγκόσμιας κοινωνίας” των εν δυνάμει απασχολήσιμων, “ομοίως διαφορετικών”.

Υπό το απατηλό πρόσωπο του νομικού δικαιωματισμού και με διαδοχικές ψυχολογιοποιήσεις, εξατομικεύσεις και μειονοτοποιήσεις της έννοιας της ταυτότητας, φαίνεται ότι η έννοια αυτή λίγο-λίγο “τρελαίνεται”. Έτσι τρελή και αλλοπαρμένη, εισάγεται εκ των έξω, ιδίως από τις ΗΠΑ, στα υπό εκσυγχρονισμό ήθη και έθιμα των πολιτισμικώς αποικιοκρατούμενων και ανιστόρητα εξαμερικανισμένων Ευρωπαίων και Νεοελλήνων “πολιτών”. Στη θέση των αντικειμενικών συλλογικών και ιστορικών ταυτοτήτων, δηλαδή του συνανήκειν σε έναν λαό, σε μια κοινωνική τάξη, σε ένα ψυχοβιολογικώς οριζόμενο φύλο, μπαίνουν ταυτότητες απολύτως υποκειμενικές, μεταβατικές, τεχνητές, ή απλώς φανταστικές.

Ωστόσο, έστω ως ιδεολογικές κατασκευές, οι νέες αυτές ταυτότητες υπάρχουν: ακριβώς όπως υπάρχουν παραμορφωτικοί καθρέπτες και είδωλα που προέρχονται από αυτούς. Καταμαρτυρούν την αποσύνθεση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών: Γκέι, queer, trans συμπληρώνουν το φάσμα των απάτριδων της αγοράς, ή των “άθεων” φανατικών πιστών του δικαιωματισμού. Είναι σαφές ότι σήμερα, κάθε άτομο δεν είναι πια “μοναδικό”, ούτε έχει μια μόνιμη επαγγελματική απασχόληση, ή έστω μια σταθερή ταυτότητα. Ανάλογα με τις στιγμές, τους τόπους ή τις συγκυρίες, μαζί με τα ατομικά νομικά του δικαιώματα, διαθέτει πολλαπλές ταυτίσεις με την μία ή την άλλη ομάδα που συγκροτείται γύρω από αισθήματα, συγκινήσεις, πάθη ή κοινά γούστα, άλλοτε κάπως μόνιμα, άλλοτε κατά καιρούς μεταβαλλόμενα ανάλογα με τις συγκυρίες, τις ευκαιρίες και τις μόδες της εποχής.


Συγκροτημένες σαν λόμπι, οι ομάδες αυτές, οι διάφορες δηλαδή μειονότητες ανταγωνίζονται η μία την άλλη στην αγορά της “διαφορετικότητας” μιας ολοκληρωτικά ψηφιδοποιημένης, φανταστικής “παγκόσμιας κοινωνίας” των εν δυνάμει απασχολήσιμων, “ομοίως διαφορετικών”. Αγωνίζονται, έστω ως μειονότητες των μειονοτήτων, να υπερτονίσουν όλες τις πιθανές και ασταθείς υποδιαιρέσεις μιας κοινωνίας νομικά δικαιωματούχων και φαντασιακά χειραφετημένων δούλων και να πετύχουν αλλαγές στο νομικό πλαίσιο, όπως φαντάζονται ότι κάθε φορά εξυπηρετούνται τα “ειδικά τους συμφέροντα”. Κοινό σημείο όλων αυτών των ομαδοποιημένων μειονοτήτων που συμβιώνουν στα πλαίσια του κοινωνικού μωσαϊκού, είναι η παραγνώριση των ευρύτερων κοινωνικών προβλημάτων και η εσκεμμένη τους μυωπία στις λογικές ενός σύγχρονου μεταμοντέρνου καπιταλισμού “διαχείρισης ροών και δεδομένων”

Ολοκληρωτισμός του πολιτικά ορθού

Οι ένδοξες μέρες του γουοκισμού και της πολιτικής ορθότητας στη Δύση σιγά σιγά εξαντλούνται.

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι ένδοξες μέρες του γουοκισμού και της πολιτικής ορθότητας στη Δύση σιγά σιγά εξαντλούνται. Αν η Χάρρις ηττηθεί στις προεδρικές εκλογές της παραμεθεπόμενης Τρίτης, θα έχει συμβάλλει, άθελά της, πολύ σ' αυτό το τέλος. Καμιά της παρέμβαση σε αυτόν τον εκλογικό κύκλο δεν προκάλεσε τόση θυμηδία, όσο εκείνο το προ τετραετίας βίντεο που έφεραν στο φως οι Ρεπουμπλικάνοι και την παρουσιάζει να υποστηρίζει με πάθος, τι; Ότι το σωφρονιστικό σύστημα πρέπει να καλύπτει το κόστος της "θεραπείας" για τους παράνομους μετανάστες που εκτίουν ποινή φυλάκισης στις  αμερικανικές φυλακές και θέλουν... να αλλάξουν φύλο. 

Ακόμη και μετριοπαθείς υποστηρικτές των Δημοκρατικών δεν κρύβουν πλέον την αγανάκτησή τους για αυτή την αυτοθέλητη αιχμαλωσία του κόμματος στην φαιδρότητα του περιθωρίου. Και φερέλπιδες Δημοκρατικοί πολιτικοί βλέπουν την υποψηφιότητά τους να βουλιάζει κάθε φορά που αναγκάζονται να υπερασπιστούν την συμμετοχή βιολογικών ανδρών στα γυναικεία σπορ ή να υπεκφύγουν στο ερώτημα "τι είναι γυναίκα;" 

Γενικά, τα ιδεολογικά λάβαρα του αριστερώνυμου λιμπεραλισμού είναι σε υποστολή. Στο εντελώς πρόσφατως βιβλίο του, "We Have Never Been Woke. The Cultural Contradictions of a New Elite", ο κοινωνιολόγος Μούσα αλ-Γκάρμπι δείχνει πώς οι νέες καπιταλιστικές ελίτ καταχράστηκαν τη γλώσσα της κοινωνικής δικαιοσύνης για να συγκεντρώσουν περισσότερη εξουσία και κύρος και χωρίς να βοηθούν σε κάτι πραγματικά τους περιθωριοποιημένους και τους μειονεκτούντες.

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ HARVARD

ΗΑRVARD: ΛΟΑΤΚΙ – Βιολογία: 1-0· την ήττα «πλήρωσε» μία καθηγήτρια!

της Carole Hooven, καθηγήτριας, εξελικτικής βιολόγου

Η καθηγήτρια Carole Hooven, παραιτήθηκε, όταν συγκρούστηκε όχι μόνο με το λόμπι των ΛΟΑΤΚΙ αλλά – το ανησυχητικό – και με πολιτειακό θεσμό που ασχολείται με τον « αντίκτυπο των επιστημονικών απόψεων». Εμφάνιση Ιεράς Εξέτασης, Επιτρόπου ή Ερυθροφρουρών στη Δύση;

Από τις αρχές Δεκεμβρίου [2023], το τέλος της 20χρονης σταδιοδρομίας μου ως διδάσκουσας του Χάρβαρντ, έχω γίνει αντικείμενο άρθρων , σχολιασμών, tweets από δισεκατομμυριούχο, ακόμη και ακρόασης στο Κογκρέσο. Έγινα η επιτομή τού πώς οι γραφειοκρατίες τής αναπτυσσόμενης Διαφορετικότητας, Ισότητας και Συμπερίληψης της πανεπιστημιούπολης — DEI: Diversity, Equity, and Inclusion — στραγγαλίζουν την ελευθερία του λόγου.

Η δοκιμασία μου έχει χρησιμοποιηθεί για να καταδείξει την υποκρισία των ισχυρισμών των ιθυνόντων του Χάρβαρντ ότι τιμούν τη δυναμική ανταλλαγή προκλητικών ιδεών.

«Γουοκισμός»: Αφύπνιση ή νέος ολοκληρωτισμός

Αν και διακηρυγμένος στόχος του κινήματος “Woke” είναι η κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων, στην πράξη ο «γουοκισμός» επιδιώκει να επιβάλει την μειοψηφική άποψη ως μοναδική και καθολικά αποδεκτή αλήθεια.

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου από το ιστολόγιο costaspap.blogspot.com

Το λεξικό των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι πάντα δεκτικό σε νέες προσθήκες. Ειδικά αν έχουν την τάση να προκαλούν διχασμούς στην κοινωνία, χωρίζοντάς την σχεδόν μανιχαϊστικά σε «θύτες» και «θύματα» (η λέξη «ρατσισμός», που έφτασε να υπερασπίζεται ακόμα και το «δικαίωμα» των καπνιστών να βλάπτουν την υγεία των άλλων σε δημόσιους χώρους, είναι ένα κλασικό παράδειγμα).

Τα τελευταία χρόνια το λεξικό εμπλουτίστηκε με μια λέξη που ηχεί παράξενα: «γουοκισμός». Αναφέρεται στο λεγόμενο κίνημα “Woke”, που σημαίνει αφύπνιση (ή επαγρύπνηση) απέναντι σε κάθε μορφή διάκρισης εις βάρος των κοινωνικών μειονοτήτων (εθνοτικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών, σεξουαλικών, κλπ). Το “woke” προέρχεται από την αγγλική λέξη “to wake”, που σημαίνει ξυπνώ, αφυπνίζω.

Ο γουοκισμός εστιάζει σε μειοψηφικές κοινωνικές ομάδες τις οποίες θεωρεί ότι υπόκεινται σε «διάκριση» και «καταπίεση». Κάθε ομάδα ορίζεται με βάση ένα κοινό χαρακτηριστικό το οποίο, υποτίθεται, κατωτεροποιεί την ομάδα στη συνείδηση της υπόλοιπης κοινωνίας. Το χαρακτηριστικό αυτό μπορεί να είναι το φύλο, η φυλή, η θρησκεία, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, κλπ. Η επιχείρηση άρσης της διάκρισης γίνεται σε δύο επίπεδα, ένα ηθικό / ιδεολογικό και ένα πολιτικό.

Κατά πρώτον, τίθεται σε αμφισβήτηση αυτό τούτο το χαρακτηριστικό που ορίζει την ομάδα. Για παράδειγμα, αν η ομάδα περιλαμβάνει άτομα που δυσφορούν για το βιολογικό φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννησή τους, η woke απάντηση είναι ότι βιολογικό φύλο δεν υφίσταται ως αντικειμενική έννοια αλλά το «φύλο» ενός ατόμου ορίζεται κατά το δοκούν, με βάση τις επιθυμίες και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του ίδιου του ατόμου (θεωρία του «κοινωνικού φύλου»). Σαν άλλο παράδειγμα, η υπεράσπιση του «δικαιώματος» στην (συχνά παράνομη) μετανάστευση επιστρατεύει το ιδεολόγημα των «ανοιχτών συνόρων», αφού «η Γη ανήκει σε όλους».

Το μόνο που επιτρέπεται είναι μια Βρυξελλιώτική φαντασίωση, μια αποφυγή του Τραύματος ή μια εθελόδουλη μειονεκτική υποταγή στην ανέραστη κορεκτίλα της Δύσης.

Η εξαιρετική προσέγγιση του Αντώνη Ανδρουλιδάκη  με αφορμή τη διαμάχη που ξεκίνησε για το έργο του Μ. Καραγάτση και την πολιτική ορθότητα που μας κυκλώνει από παντού.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

O Καραγάτσης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Εμπειρίκος, ο Θεοτακάς είναι μερικοί από τους πιο προβεβλημένους εκπροσώπους της Γενιάς του '30. 

Είναι η Γενιά που μετά το οριστικό θάψιμο της Μεγάλης Ιδέας και την μικρασιατική καταστροφή, δηλαδή ακριβώς μετά και λόγω του μικρασιατικού Συλλογικού Τραύματος επιχείρησε και κατόρθωσε να επεξεργαστεί το συλλογικό τραύμα, με τον μοναδικό τρόπο που αυτό μπορεί να συμβεί:  επαναπροσδιορίζοντας την ελληνικότητα και άρα επανοηματοδοτώνας τη ζωή του ελληνικού συλλογικού.

Οι σπουδαίοι αυτοί "συλλογικοί μας θεραπευτές" ερχόμενοι σε επαφή με την Ευρώπη προσπάθησαν και πέτυχαν "να συγκεράσουν με τρόπο ελληνικό τον μοντερνισμό με την παράδοση, τον κοσμοπολιτισμό με την εντοπιότητα και να εκφράσουν το συλλογικό ασυνείδητο της εποχής τους". 

"Η Γενιά του '30 ανακάλυψε, θαύμασε και αγάπησε τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό σε όλες τις εκδηλώσεις του, από την ντοπιολαλιά μέχρι τους ανώνυμους λαϊκούς ζωγράφους". 

Στο αντίποδα τους βρίσκονται αυτοί που απεχθάνονται οτιδήποτε ελληνικό και που κοιτούν με υποτίμηση ό,τι λαϊκό, σηκώνοντας το επικριτικό τους φρύδι για την "ακαλαίσθητη και ακαλλιέργητη πλέμπα του Λαού", που δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες των Ευρωπαϊκών και ατλαντικών ιερατείων.   

Η Γενιά του '30 αποτελεί υπόδειγμα θεραπευτικής επεξεργασίας του συλλογικού μας τραύματος, δηλαδή του τραύματος της μειονεξίας έναντι της πεφωτισμένης Εσπερίας. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για την πιο θεραπευτική ανταπόκριση στο Τραύμα γιατί κατορθώνει να μεταμορφώσει την υπαρξιακή κρίση που προκαλεί το τραύμα σε εκ νέου υπαρξιακή νοηματοδότηση. 

Και γι' αυτό ακριβώς οφείλει να εξοστρακιστεί. Να καεί στο πυρ το εξώτερον, γιατί χαλάει την απονοηματοδοτική πιάτσα. Γιατί σήμερα, που ο Λαός μας έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να δώσει ένα νέο νόημα σε όσα τραγικά έχει υποστεί, τουλάχιστον τα τελευταία 15 χρόνια, σήμερα που ο Λαός μας καλείται και πάλι να μεταμορφώσει επουλωτικά την υπαρξιακή μνημονιακή κρίση, η επεξεργασία του τραύματος "πρέπει" να διακοπεί. Η μνήμη, ακόμη, και της Γενιάς του '30 πρέπει να επανεγγραφεί στη συλλογική μας συνείδηση με όρους απέχθειας και ντροπής. 

Η πολιτική ελευθερία είναι αυτού που σκέφτεται και δρα διαφορετικά ( Ρόζα Λούξεμπουργκ)

Του Δημήτρη Μπελαντή

Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, είτε αστικό είτε σοσιαλιστικό, ο σχηματισμός της γενικής βούλησης πρέπει να στηρίζεται στην αποδοχή  και συνύπαρξη διαφορετικών και ετερόμορφων πολιτικών σχηματισμών,με διαφορετικά ή και ανταγωνιστικά  πολιτικά προγράμματα. Στις δυτικές κοινωνίες όπου ζούμε - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι μη δυτικές είναι ουσιαστικά  δημοκρατικές -  αυτό έχει οριστικά καταπέσει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ελλάδα.Μπορει να γίνεται χαμός για τα ομόφυλα ζευγάρια ή τους τρανς ή το κρίσιμο  δικαίωμα  στην αναπαραγωγή του Ροζ Παπαγάλου, αλλά ορισμένα θέματα δεν θίγονται  ποτέ από κανέναν υπολογίσιμο πολιτικό σχηματισμό επι ποινή απαγόρευσης. Ας δούμε μερικά από αυτά.

- Η παραμονή σε ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι ταμπού.  Ακόμη και σχηματισμοί που τοποθετούνται υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας ρητορικά, σταματούν στα όρια αυτού του ταμπού. 

- Όχι μόνο είναι απαγορευμένη μια πρόταση σοσιαλιστικής πολιτικής (πλην " αριστερών" ρητορειών για το μεταφυσικό  Επέκεινα ή το  Υπερπέραν) αλλά ακόμη και η πρόταση μιας αντιμονοπωλιακής κεϋνσιανής πολιτικής είναι ταμπού. Εντός ΕΕ, αυτό είναι ούτως η άλλως απαγορευμένο.

- η κριτικη στους βασικούς ολιγάρχες της χώρας είναι ταμπού.  Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και αριστεροί αναλυτές και διανοούμενοι δουλεύουν  ευπειθώς για λογαριασμό τους.

- Η έννοια του ιμπεριαλισμού και της πάλης κατά του "δικού " μας ιμπεριαλισμού, αυτού που μας δυναστεύει, έχει εγκαταλειφθεί.  Το σχήμα των πολλών ιμπεριαλιστών, μέχρι δήθεν και του καψερου  " ελληνικού ιμπεριαλισμού", οδηγεί στο να μην αντιμαχόμαστε τον δικό μας ιμπεριαλισμό. Τον ευρωνατοϊκό.

- Η έννοια του λαού, της τάξης, της ταξικής παλης, πέρα από ρητορείες, έχει πλήρως  εγκαταλειφθεί.  Εχει αντικατασταθεί από ευπαθείς ομάδες, ομάδες που δέχονται διακρίσεις κλπ

 Αυτό που λησμονείται είναι ότι ο λαός ,η παράταξη των κάτω τάξεων, δεν αναλύεται σε υποομάδες κυρίως αλλά πάνω από όλα  συνθέτει  πολιτικά τις κάτω τάξεις η καταπιεσμένα στρώματα.  Όποιος παραμένει στην έννοια του λαού επικρίνεται ως "δεξιός λαϊκιστής".

Jordan Peterson: “Η υστερία της πολιτικής ορθότητας σαρώνει τα Πανεπιστήμια”

Jordan Peterson: Γιατί δεν είμαι πλέον μόνιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο


Πηγή: National Post – Μετάφραση: Ε.ΡΩ.

Η φρικτή ιδεολογία της ποικιλομορφίας, της συμπερίληψης και της ισότιμης μεταχείρισης [diversity, inclusion, equity] καταστρέφει την εκπαίδευση και τις επιχειρήσεις

Πρόσφατα παραιτήθηκα από τη θέση μου ως τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Τώρα είμαι επίτιμος καθηγητής, και πριν κλείσω τα εξήντα. Ο επίτιμος είναι γενικά ένας χαρακτηρισμός που προορίζεται για τους υπέργηρους διδάκτορες, έστω για εκείνους που είχαν υπηρετήσει τη θητεία τους με κάποια διάκριση. Είχα οραματιστεί να διδάσκω και να ερευνώ στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, με πλήρη απασχόληση, μέχρι, κάποια στιγμή, να βγάλουν τον σκελετό μου από το γραφείο μου. Μου άρεσε η δουλειά μου. Και οι μαθητές μου, προπτυχιακοί και απόφοιτοι, είχαν θετική προδιάθεση απέναντί μου. Αλλά αυτή η επαγγελματική πορεία δεν ήταν γραφτό να γίνει. Υπήρχαν πολλοί λόγοι, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι πλέον μπορώ να διδάξω διαδικτυακά πολύ περισσότερα άτομα και με λιγότερες παρεμβολές. Αλλά εδώ είναι μερικοί ακόμα:

Πρώτον, οι ειδικευμένοι και εξαιρετικά εκπαιδευμένοι ετεροφυλόφιλοι λευκοί άντρες μεταπτυχιακοί φοιτητές μου (και είχα πολλούς άλλους, παρεμπιπτόντως) έχουν αμελητέες πιθανότητες να τους προσφερθούν θέσεις έρευνας στο πανεπιστήμιο, παρά τις εξαιρετικές επιστημονικές περγαμηνές τους. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις εντολές για Ποικιλομορφία, Συμπεριληπτική Αντίληψη και Ισότιμη Μεταχείριση [Diversity, Inclusivity, Equity] (το προτιμώμενό μου αρκτικόλεξο: DIE). Αυτές έχουν επιβληθεί παγκοσμίως στον ακαδημαϊκό κόσμο, παρά το γεγονός ότι οι επιτροπές πρόσληψης των πανεπιστημίων είχαν ήδη κάνει ό,τι ήταν λογικό σε όλα τα χρόνια της καριέρας μου (και ακόμα περισσότερο από αυτό) για να διασφαλίσουν ότι δεν θα παραβλεφθεί ποτέ κανένας υποψήφιος από κάποια «μειονότητα». Επίσης, οι μαθητές μου εν μέρει δεν γίνονται δεκτοί ακριβώς επειδή είναι μαθητές μου. Είμαι ακαδημαϊκό ανεπιθύμητο πρόσωπο [persona non grata], λόγω των μη αποδεκτών φιλοσοφικών μου θέσεων. Και αυτό δεν είναι απλώς κάποια ταλαιπωρία. Αυτά τα γεγονότα κατέστησαν τη δουλειά μου ηθικά αστήρικτη. Πώς μπορώ να δεχτώ υποψήφιους ερευνητές και να τους εκπαιδεύσω με αγαθή συνείδηση όταν ξέρω ότι οι προοπτικές απασχόλησής τους είναι ελάχιστες;

Κινήσεις ελέγχου των κοινωνιών είτε στο δημόσιο , είτε στον ιδιωτικό τους χώρο.

Ο καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης, αρθρογράφος και συγγραφέας, Δημοσθένης Δαββέτας, με αφορμή την πρόσφατη γαλλική νομοθεσία, για ποινικοποίηση ακόμη και των ιδιωτικών συζητήσεων με πρόσχημα την προστασία της διαφορετικότητας, με θεσμοθέτηση της καταγγελίας και μίας διατύπωσης σε χώρους ιδιωτικής σφαίρας, αναλύει γιατί οι κινήσεις ελέγχου των κοινωνιών είτε στο δημόσιο , είτε στον ιδιωτικό τους χώρο, στόχο έχουν την προσαρμογή όλων σε μια νέα κανονικότητα, για την οποία ακόμη και η οικονομία πολέμου έχει επιστρέψει στη δημόσια ατζέντα , περίπου με την μορφή "θεολογίας" του πολέμου , κάθε μορφής .

Η πολιτική ορθότητα στο δωμάτιο

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Το γαλλικό Kοινοβούλιο ψήφισε νόμο βάσει του οποίου η προσβολή φύλου, σεξουαλικών προτιμήσεων και φυλής είναι αδίκημα ακόμη κι αν διαπραχθεί σε ιδιωτικό χώρο. Επισύρει πρόστιμο 3.750 ευρώ. Και πώς θα διαπιστωθεί το αδίκημα; Μόνον διά της καταγγελίας. Είτε κάποιου προσκεκλημένου στο δείπνο όπου ο παππούς καταφέρθηκε κατά του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών με απρεπείς χαρακτηρισμούς, είτε από κάποιον από τους νεαρούς βλαστούς της οικογένειας τους οποίους έχει ευαισθητοποιήσει η σχολική τάξη. Αυτό ψηφίσθηκε στις 6 Μαρτίου και το νομοσχέδιο το εισήγαγε το κόμμα της «Αναγέννησης» που συμμετέχει στην πλειοψηφία. Και μετά απορούν γιατί αν γίνονταν βουλευτικές εκλογές στο τέλος του 2023 οι δημοσκοπήσεις δίνουν πλειοψηφία στο κόμμα της Λεπέν


Ο Οργουελ προέβλεψε την κατάργηση του ιδιωτικού χώρου στο «1984». Σε κάθε σπίτι υπάρχει μια οθόνη του Μεγάλου Αδελφού η οποία παρακολουθεί και καταγράφει την κάθε κίνηση. Ακόμη και τις εκφράσεις του προσώπου. Η δυσαρέσκεια ή η υπερβάλλουσα χαρά δεν είναι αθώες. Κανένα αίσθημα δεν είναι αθώο στην επικράτεια του Μεγάλου Αδελφού. Ο ήρωας του Οργουελ, ο Ουίνστον Σμιθ, προσπαθεί να βρει μια γωνιά στο σπίτι του που δεν θα τον παρακολουθεί η οθόνη, για να γράψει το ημερολόγιό του. Είναι ο τρόπος του για να ξεφύγει από την κυριαρχία του καθεστώτος. Να καταγράψει τον ελάχιστο χώρο που του έχει απομείνει για την προσωπική του ζωή. Θα το πληρώσει ακριβά όταν θα ερωτευθεί την Τζούλια.

Ο Οργουελ είχε ζήσει τον ολοκληρωτισμό από τη θητεία του στον Ισπανικό Εμφύλιο. Εκεί έζησε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε το σταλινικό Κ.Κ. τους συναγωνιστές του. Αφησε το «Εγκώμιο στην Καταλωνία». Η εμπειρία του τον ενέπνευσε να γράψει και τη «Φάρμα των ζώων», το αριστουργηματικό παραμύθι που περιγράφει τη μετάλλαξη της επανάστασης σε ολοκληρωτικό καθεστώς. Οπως λέει ο ίδιος, το εμπνεύσθηκε το 1937, όμως το ολοκλήρωσε το 1945. Το απέρριψαν τέσσερις εκδότες. Ανάμεσά τους και οι Faber and Faber με αναγνώστη τον Ελιοτ, ο οποίος του έγραψε ότι προβάλλει μια «τροτσκική» –troskyte– άποψη για τη σοβιετική επανάσταση. Ενας άλλος εκδότης τού έγραψε πως έστειλε το χειρόγραφο στο «Υπουργείο Πληροφοριών», το οποίο του συνέστησε να μην το εκδώσει. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε τελειώσει, η Σοβιετική Ενωση ήταν σύμμαχος στον πόλεμο κατά του ναζισμού. Δεν υπήρχε νομοθετική απαγόρευση κριτικής. Ομως το κενό το κάλυπτε η ανάγκη τής «ορθής σκέψης».

Και ο Οργουελ γράφει στο Παράρτημα της «Φάρμας των ζώων»: Η «ορθή σκέψη» δεν επιβάλλεται διά της βίας, με επίσημους μηχανισμούς λογοκρισίας. Επιβάλλεται με την εσωτερίκευση της λογοκρισίας. Πώς λειτουργεί; Κατ’ αρχάς απαιτείται μια γλώσσα αναφοράς η οποία δημιουργείται σιωπηρά, από τη συνήθεια, και επιβάλλει τα όριά της. Αναλογισθείτε πόσες λέξεις ή εκφράσεις θεωρούσαμε ως μέρος της καθημερινής μας γλώσσας μέχρι πριν από δέκα χρόνια –δεν λέω παραπάνω– και σήμερα είναι απαγορευμένες. Δεν μας τις έχει απαγορεύσει κανένας νόμος, αλλά εμείς οι ίδιοι δεν τολμάμε να τις προφέρουμε. Δεν τολμώ καν να τις αναφέρω. Η μεγάλη δύναμη της «ορθής σκέψης», ή της πολιτικής ορθότητας, είναι η αυτολογοκρισία. Είναι η διαφορά ανάμεσα στην απολυταρχία και στον ολοκληρωτισμό. Η απολυταρχία απαιτεί την υποταγή των υπηκόων της. Ο ολοκληρωτισμός απαιτεί την ταύτισή τους.

"Σύνδρομο Βαϊμάρης"...

 

Του Θανάση Κ. 

 

Επειδή ακούγεται τελευταία ότι η όλο και περισσότερες χώρες αναγνωρίζουν το "δικαίωμα" των ομοφύλων ζευγαριών στο γάμο και στην τεκνοθεσία, κι ότι αυτό είναι λέει, "αναμφίβολα, ένδειξη προόδου και εκσυγχρονισμού", ας δούμε μια άλλη διάσταση, για την οποία δεν μιλάει κανείς. 

Και δεν αφορά πλέον ούτε μόνο τα ομόφυλα ζευγάρια, ούτε μόνο την τεκνοθεσία. Αφορά στο τι ακριβώς ονομάζουμε "πρόοδο" και πού διαφέρει η "ιστορική τάση" από το εφήμερη μόδα. 

Και πώς ξεχωρίζουμε την αληθινή πρόοδο από την εκφυλιστική παθογένεια...

* Πρώτα-πρώτα το ζήτημα του γάμου των ομοφύλων ζευγαριών έχει τεθεί ΜΟΝΟ σε "δυτικές" χώρες. Από τις 192 που υπάρχουν στον ΟΗΕ μόνο 37 το έχουν αναγνωρίσει. Κι είναι όλες δυτικές...

Ανάμεσα στις υπόλοιπες δεν υπάρχουν μόνο "υπανάπτυκτες". Υπάρχουν και πλούσιες δημοκρατικές χώρες όπως η Ιαπωνία, για παράδειγμα. Αλλά το θέμα εκεί θεωρείται αδιανόητο, ακόμα και για να τεθεί...

Γενικώς σε Κίνα, Ρωσία, Ινδία, σε ολόκληρη την Ασία, σε ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο, σε ολόκληρη την Αφρική και μέρος της Λατινικής Αμερικής, για διαφορετικούς λόγους, το θέμα θεωρείται αδιανόητο...

Ακόμα κι εκεί που έχει τεθεί (όπως στις ΗΠΑ) ήδη υπάρχουν (σε διάφορες πολιτείες τουλάχιστον) τάσεις αναθεώρησης (Πολιτείες Φλόριντα, Τέξας κι έρχονται άλλες τριάντα περίπου...)

 

* Δεύτερον, ας δούμε όμως τι ΑΛΛΟ συμβαίνει στις χώρες όπου έχουν αποδεχθεί το γάμο και την τεκνοθεσία των ομοφύλων ζευγαριών.

Σε όλες σχεδόν, ανεβαίνει ραγδαία η ακροδεξιά!

Όχι βέβαια, κατ' ανάγκην γι αυτό. Μη τρελαθούμε κι όλα...

Αλλά παντού σχεδόν ανεβαίνει η δεξιά και η ακροδεξιά...

Ομοφυλοφιλία και η ατζέντα του woke αναιρετισμού: Επικαιρικοί στοχασμοί ενός «οπισθοδρομικού

«Ὀλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι

ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων»

Ψαλμ. 11, 1

«Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…»

Από ελληνική ταινία…

Περί αναιρετικής κουλτούρας: Προοιμιακόν

του Γεώργιου Δ. Παναγόπουλου (Καθηγητής ΑΕΑ Αθηνών Prof. AHOS (CA, USA)

Το νομοσχέδιο αναγνώρισης του γάμου ομοφυλοφίλων ζευγών (από εδώ και στο εξής: Ο. Ζ.) καθώς και δυνατότητας υιοθεσίας από μέρους τους τέκνων αλλά και τεκνοποίησης μέσω «παρένθετης μητέρας» είναι μια απροκάλυπτη προσπάθεια να επιβληθεί στανικά στην Ελληνική κοινωνία ένα τμήμα της πιο ακραίας woke ατζέντας, που από ετών λυσσομανά στις ΗΠΑ και σε τμήματα της Δυτικής Ευρώπης (αν και όχι χωρίς αντίσταση, είναι αλήθεια).

Ενημερωτικά σημειώνω ότι Woke and Cancel Culture (ή σε ελεύθερη απόδοση από τον υποφαινόμενο στη νέα Ελληνική: «Κουλτούρα αφύπνισης και αναίρεσης») είναι η πιο πρόσφατη έκφανση ενός αχαλίνωτου «δικαιωματισμού» δυνάμει του οποίου επιδιώκονται, μεταξύ άλλων, δύο κυρίως πράγματα: 

α) Πρώτον, η πλήρης αξιολογική εξομοίωση οποιασδήποτε υποκουλτούρας μικρο-ομάδων με τις αιώνιες και παλαίφατες Παραδόσεις των λαών της υφηλίου και

 β) η αναγνώριση και επιβολή ως απαραβίαστου «δικαιώματος» οποιασδήποτε αξίωσης ή επιθυμίας, όσο αλλόκοτη, παρδαλή ή ξεδιάντροπη και αν είναι αυτή.

 Στην περίπτωση που μας απασχολεί το ρόλο «σταυροφόρου» του αλλόκοτου «δικαιωματισμού» αναλαμβάνει η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+ (ζητώ συγγνώμη για τη χρήση αυτού του κακόηχου αρτικόλεξου, αλλά κάθε εποχή έχει και τις λέξεις που της αξίζουν…).

Προσοχή, η εν λόγω κοινότητα δεν είναι ο μόνος φορέας του εκθηριωμένου «αναιρετισμού» αλλά μόνον μια ισχυρή συνιστώσα ενός σύνθετου πλέγματος· συνιστώσα, ομοίως ισχυρή, συγκροτούν ομάδες Πανεπιστημιακών (όχι όλοι) στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, που προωθούν την συνολική κατάργηση-αναίρεση της κλασικής Παιδείας (Όμηρος, Πλάτων, Βιργίλιος, Σαίξπηρ, Μπετόβεν κλπ.) από τα Πανεπιστήμια ως προϊόντα δουλοκτητικών ή εκμεταλλευτικών κοινωνιών… Πρόκειται για ενορχηστρωμένο κίνημα «αναίρεσης» του πολιτισμού μας, μηδενιστικής ακύρωσης της κατατεθειμένης πείρας ζωής της ανθρωπότητας, και επομένως για έναν επικίνδυνο εχθρό των ιστορικών λαών, που ήδη αντιμετωπίζεται ως τέτοιος από φιλοσόφους και διανοουμένους του μεγέθους των Αλαίν Φινκελκρώ, Πασκάλ Μπρυκνέρ, Πέτερ Σλότερντικ κ.ά.

Η «υποκουλτούρα της διάκενης επιθυμίας»

Παρόλη τη γλοιώδη παρδαλότητα της Λοάτκι + κοινότητας, την οποία στις ατελεύτητες «περήφανες παρελάσεις» της είχαμε ήδη την ευκαιρία να … αποθαυμάσουμε, θα ήταν μέγα σφάλμα να μιλήσουμε εδώ απλώς και μόνον για γραφικούς αγκιτάτορες της πιο μοντέρνας μορφής πανηδονισμού. Στην πραγματικότητα, αν εξαιρέσουμε ίσως την τεράστια ισχύ που είχαν αποκτήσει οι ευνούχοι σε κάποια ανακτοβούλια της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα, έχουμε να κάνουμε με δύο πρωτοφανέρωτα εγχειρήματα στην Ιστορία: 

α) Πρόκειται για ένα διεθνές δίκτυο άσκησης πιέσεων (κοινώς lobby), στο οποίο διαπλέκονται επιχειρηματίες, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι και πολιτικοί σε νευραλγικές θέσεις παγκοσμίως. 

β) Για πρώτη φορά μια ανθρώπινη ομάδα όχι μόνον αυτοπροσδιορίζεται από τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της ικανοποιούν τις όποιες ηδονογόνες περιοχές τους, αλλά και απαιτεί να επιβληθούν ως νομικώς προστατευόμενα δικαιώματα μια πλειάδα επιθυμιών-αξιώσεων οι οποίες απορρέουν εξ αυτού.

 Μάλιστα, αποδεικνύεται ότι διαθέτει τα μέσα να το επιτυγχάνει ταχύτατα, αν σκεφτεί κανείς ότι στην Ελλάδα τα κυριότερα κόμματα διαγκωνίζονται για το ποιο θα ανταποκριθεί πρώτο στις εν λόγω αξιώσεις, τη στιγμή που οι Κυβερνήσεις μας δεν έχουν λύσει ακόμη ζωτικά προβλήματα που μας ταλαιπωρούν ως χαίνουσες πληγές εδώ και δεκαετίες…

Το Δικαίωμα Υπέρβασης της Ανθρώπινης Φύσης

ΒΙΒΗ ΦΑΤΟΥΡΟΥ

Με αφορμή τη συζήτηση για τον γάμο των ομοφύλων και την πρακτική της παρένθετης μητρότητας μερικές σκέψεις για το πώς η υπέρβαση της ανθρώπινης φύσης στο όνομα της ισότητας και της ελευθερίας, αντλώντας ηθική νομιμοποίηση από τις μεταμοντέρνες θεωρίες περί κοινωνικής κατασκευής του φύλου, οδηγεί όχι μόνο σε λιγότερη ελευθερία και περισσότερη εκμετάλλευση αλλά ανοίγει τον δρόμο προς τον μετανθρωπισμό.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Βιολογικός περιορισμός ή κοινωνική αδικία; Το παράδειγμα της παρένθετης μητρότητας
2. Γιατί δεν μιλάνε οι ψυχολόγοι; Γιατί δεν μιλάνε οι ειδικοί;
3. Ποιο μοντέλο οικογένειας είναι το καλύτερο;
4. Η μεταμοντέρνα στροφή στην κατανόηση του ανθρώπου και η αμηχανία των νεωτερικών εργαλείων ανάλυσης
5. Η λαχτάρα για ένα παιδί και η κατάργηση της ιστορίας
6. Ποιος στ’ αλήθεια προστατεύει τα δικαιώματα;
7. Τι είναι μια γυναίκα; Τι είναι μια μητέρα;
8. Η υπέρβαση της ανθρώπινης φύσης: ελευθερία ή δυστοπία;

1. Βιολογικός περιορισμός ή κοινωνική αδικία; Το παράδειγμα της παρένθετης μητρότητας

Σήμερα πλέον το να μην μπορεί μία γυναίκα μετά από μια συγκεκριμένη ηλικία να τεκνοποιήσει, δεν γίνεται αντιληπτό ως αναπόφευκτος περιορισμός της φύσης ή της βιολογίας, αλλά ως κοινωνική αδικία ή κάποιου είδους καταπίεση. 

Όπως και το να μην μπορούν δύο άντρες μεταξύ τους να κυοφορήσουν και να γεννήσουν ένα παιδί, επίσης δεν θεωρείται περιορισμός της φύσης ή της βιολογίας, αλλά κοινωνική αδικία.

 Και στους καιρούς που μεγάλες ομάδες του πληθυσμού ασπάζονται την πολιτική θρησκεία των “ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων” οι προαναφερθείσες αδικίες πρέπει πάση θυσία να αποκατασταθούν.

Σύμφωνα με κάποιες αντιλήψεις, κανένας φυσικός, ηθικός, κοινωνικός ή άλλος περιορισμός δεν πρέπει να εμποδίζει την ικανοποίηση των ατομικών επιθυμιών.

 Ιδίως μάλιστα όταν κάποιος έχει τη δυνατότητα να καταβάλλει το χρηματικό αντίτιμο για την ικανοποίησή τους. 

Κατά συνέπεια κάθε όριο ή περιορισμός, φυσικός ή κοινωνικός, θεωρείται εξορισμού προβληματικός και επιχειρείται κατάργηση ή υπερκέρασή του.

Σταύρος Λυγερός - Μήπως πρέπει κάποιος να πει στους Woke για τον Βολταίρο;

Σχόλιο του Σταύρου Λυγερού για την λογοκρισία της εποχής μας.