Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

Πριν έρθουν οι ΜΚΟ και η συστημική αριστερά, ο Αλεξανδρινός Βαγγέλης Πισσίας , στην πρωτοβουλία "Ένα καράβι για την Γάζα" είχε άλλη ματιά στο σπάσιμο του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας!

Μετά ήρθαν οι ΜΚΟ και  μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

Διαβάστε το:

Από Χριστόφορος Τριαντάφυλλος

Η ανάλυση των Μαρξιστών της Μέσης Ανατολής για την «ΜΚΟ-ποίηση» (NGO-ification)

Η κριτική των Αράβων και Παλαιστινίων μαρξιστών (όπως ο George Habash ιστορικά, αλλά και σύγχρονων διανοουμένων) απέναντι στην εισβολή των ΜΚΟ και των στολίσκων στον παλαιστινιακό αγώνα είναι καταπέλτης.

Η μαρξιστική θεωρία αναλύει τον κίνδυνο αυτόν μέσα από τέσσερις βασικούς άξονες:

1. Αποπολιτικοποίηση και «Ανθρωπιστικοποίηση»

    Η θέση τους: Οι ΜΚΟ και οι στολίσκοι μετατρέπουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικό αγώνα σε ένα απλό «ανθρωπιστικό πρόβλημα».

    Ο κίνδυνος: Ο Παλαιστίνιος παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικό υποκείμενο που μάχεται για τη γη και την ελευθερία του, και μετατρέπεται σε έναν «παθητικό δέκτη φιλανθρωπίας» που χρειάζεται τρόφιμα, φάρμακα και πάνες. Αυτό βολεύει τον ιμπεριαλισμό, γιατί σβήνει τα αίτια της σύγκρουσης.

2. Η θεωρία του «Απορροφητήρα Κραδασμών»

    Η θέση τους: Οι ξένες χρηματοδοτήσεις και οι ανθρωπιστικές αποστολές λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

    Ο κίνδυνος: Όταν ο πληθυσμός βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης, η φυσική κατάληξη είναι η εξέγερση (Ιντιφάντα). Οι ΜΚΟ, προσφέροντας την ελάχιστη δυνατή βοήθεια για την επιβίωση, «εξαγοράζουν» την κοινωνική ειρήνη και σαμποτάρουν την επαναστατική δυναμική των μαζών.

Το μέλλον ως δυστοπία!

Το μέλλον ως δυστοπία!

Το σιδερένιο κλουβί και οι επερχόμενες παγωμένες νύχτες του Max Weber.

 Γεώργιος Σκλαβούνος

Εν όψη της πολλά υποσχόμενης εκδήλωσης στον ΠΑΡΝΑΣΣΟ. στις 2/12/2022  και ωρα 7μμ

   Σε μια σειρά προφητικών, αφυπνιστικών, εφιαλτικά αποκαλυπτικών αναφορών του, ο Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Max Weber (1864-1920), διαπιστώνει (από τότε), την αδυσώπητη πορεία και την παράδοση της ανθρωπότητας σε ένα αιγυπτιακού τύπου σύστημα υπερ-συγκεντρωτικής, ανεξέλεγκτης, γραφειοκρατικής εξουσίας. Επισημαίνει, μάλιστα, ότι το σύστημα της εποχής μας, ενώ αντιγράφει στην έσχατη λεπτομέρεια του, το αιγυπτιακό, είναι κτισμένο σε θεμέλια τεχνολογικά και επιστημονικά τελειότερα.

Στα έργα του, “Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού”, (1904-1905), “Η Πολιτική ως Επάγγελμα” (διαλέξεις στην Ένωση Ελεύθερων Φοιτητών 1919), τεκμηριώνει λεπτομερώς την αδυσώπητη πορεία της ανθρωπότητας σε αυτό που ονόμασε «σκότος παγωμένης πολικής νύχτας» και “σιδερένιο κλουβί”. Κατά τον Weber, η πορεία οργάνωσης της παραγωγής, της οικονομίας, της γνώσης, της έρευνας, και της αξιοποίησης τους, της πολιτικής, της ζωής μας στο σύνολο της, βρίσκεται σε αναπότρεπτη τροχιά εγκλεισμού στο “σιδερένιο κλουβί” γραφειοκρατικής εξουσιαστικής, εξορθολογιστικής, υπέρ-συγκέντρωσης.

Ενός είδους γραφειοκρατικού εξορθολογισμού μηχανιστικού, απολιθωμένου, αποξενωμένου από ανθρώπινες ευαισθησίες και αξίες, που αντί να υπηρετεί τον άνθρωπο, τον απαξιώνει, καταλύει την ελευθερία του, ατομικά και συλλογικά, την εσωτερική και την κοινωνική του συνοχή. Κατά τον Weber, ο αγώνας και η αγωνία για ακριβείς «ορθολογικούς υπολογισμούς-προ-υπολογισμούς», «ακριβή ορθολογική προβλεψιμότητα», που θα διασφαλίσει επικερδή αποτελεσματικότητα, καθιστά τον άνθρωπο ασήμαντο, απρόσωπο δόντι, στον οδοντωτό τροχό της οργανωτικής παραγωγικής διοικητικής μηχανής.

Ο Max Weber και το “σιδερένιο κλουβί”

Ο Max Weber και το “σιδερένιο κλουβί”: Σε μια σειρά προφητικών, αφυπνιστικών, εφιαλτικά αποκαλυπτικών αναφορών του, ο Γερμανός φιλόσοφος και κοινων

Από πότε το κόμμα είναι πάνω από τον λαό και την πατρίδα;

Δεκεμβρίου 16, 2013 από seisaxthiablog

Δημήτρης Καζάκης

Το βασικό ερώτημα που προσωπικά μας απασχολεί είναι το εξής: Γιατί οι ηγεσίες και οι μηχανισμοί των κομμάτων μπορούν με τέτοια άνεση να παίζουν παιχνίδια κορυφής και να ασκούνται στην πολιτική του παρασκηνίου με δούναι-λαβείν βουλευτών και άλλων, αλλά τους πιάνει σύγκρυο μόλις τεθεί θέμα ανοιχτής διάσπασης του κόμματος;

Γιατί στα σημερινά κόμματα του κοινοβουλίου, μηδενός εξαιρουμένου, υπάρχει τέτοια θεοσέβεια; Γιατί όταν υπάρχουν κορυφαία ζητήματα που διχάζουν την κοινωνία και το ίδιο το κόμμα, ζητήματα ζωής ή θανάτου για τον λαό και την χώρα, δεν πρέπει να αποτελέσουν casus belli ακόμη κι αν οδηγήσουν σε διάσπαση και διάλυση το ίδιο το κόμμα; Γιατί το κόμμα να είναι πάνω από την κοινωνία και τα προβλήματά της; Γιατί ο διχασμός μέσα στην κοινωνία να φέρει και τον διχασμό μέσα στα κόμματα; Τι σόι τερατώδης διαστροφή είναι αυτή;

Αυτή η τερατώδης διαστροφή δεν κυριαρχεί μόνο στα κόμματα υβρίδια που κρατιούνται στην κυβέρνηση με νύχια και με δόντια, απειλώντας θεούς και δαίμονες μην τυχόν και χάσουν την εξουσία, αλλά και στα κόμματα της αριστεράς. Το Führerprinzip δεν ήταν επινόηση ούτε του Χίλτερ, ούτε αφορούσε μόνο τα ναζιστικά κόμματα, όπως θεωρούν ορισμένοι ανεκδιήγητοι τύποι, αλλά αντλεί την καταγωγή του από εκείνους τους θεωρητικούς που έτρεμαν την δημοκρατία σαν πεδίο ανοιχτής αναμέτρησης με όρους κοινωνικής και πολιτικής διαπάλης.

Ήθελαν λοιπόν μια εξουσία που να στέκεται πάνω και πέρα από αυτές τις διαμάχες και να εξασφαλίζει την ενότητα της πολιτείας. Ο συντηρητικός Ντισραέλι διαπίστωνε τον βαθύ διχασμό της Βρετανίας της εποχής του σε τέτοιο βαθμό που μιλούσε για «δυο έθνη»: «Δύο έθνη ανάμεσα στα οποία δεν υπάρχει καμία επαφή και καμία συμπάθεια… Οι πλούσιοι και οι φτωχοί».[1] Ο τρόμος ότι η δημοκρατία είναι το προνομιακό πεδίο της ανειρήνευτης αναμέτρησης αυτών των «δυο εθνών», τον έκαναν να πιστεύει ότι η «ελεύθερη Μοναρχία», ήταν η ιδανικότερη να εκφράσει την ενότητα του έθνους, του λαού και της πολιτείας.

Αργότερα, όταν οι αγώνες των λαών για δημοκρατία δεν επέτρεπαν πια την ύπαρξη μονάρχη, τη θέση αυτής της «πολιτικά ουδέτερης» εξουσίας πήρε ο Πρόεδρος, ο οποίος υποτίθεται ότι εκφράζει στο πρόσωπό του την ενότητα που πριν εξέφραζε ο μονάρχης. Και μάλιστα για να του δοθεί το ανάλογο κύρος που κάποτε είχε η μοναρχία, τον έβαλαν να εκλέγεται απευθείας από τον λαό ώστε να στέκεται πάνω από τις διαμάχες ανάμεσα σε κόμματα, σχήματα και δυνάμεις που πυροδοτεί η ίδια η κατάσταση μιας βαθιά διχασμένης κοινωνίας.