Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!

Στον… τάκο η απραξία μας για τα Σκόπια!

Χρήστος Νικολαΐδης

Η Σόφια στριμώχνει διπλωματικά τα Σκόπια και ημείς άδωμεν!
Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!
Στοπ στην έξη των Σκοπιανών να παραχαράσσουν συστηματικά την ιστορία βάζουν οι Βούλγαροι (αλλά όχι εμείς, που απουσιάζουμε).

Στιγμές πολιτικής έντασης έχουμε και πάλι στα Σκόπια, με την αλβανική κοινότητα της χώρας να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι ναρκοθετεί την πορεία ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την κυβέρνηση να κινδυνεύει με πτώση. Την ίδια ώρα η σλαβική κοινότητα είναι σε διχασμό με τους πολέμιους του κυβερνητικού κόμματος VMRO να το κατηγορούν για “κωλοτούμπα” σε σχέση με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις με τους υποστηρικτές του να παραμένουν αμήχανοι βλέποντας τον κομματικό τους σχηματισμό να μην ανταποκρίνεται σε βασικές ιδεολογικές αρχές του!

Και γιατί συμβαίνει όλο αυτό;

Η αιτία βρίσκεται στις ενστάσεις που έβαλε η Βουλγαρία στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις των Σκοπίων. Η Σόφια με τις σωστές διπλωματικές κινήσεις πέτυχε να εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με την οποία η ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να επιτευχθεί εάν νωρίτερα η χώρα, εκτός από την εκπλήρωση των “Κριτηρίων της Κοπεγχάγης” δεν εγκρίνει, από κοινού με την Βουλγαρία ένα πρωτοκόλλο κοινής αντίληψης σημαντικών ιστορικών γεγονότων και προσώπων.

Τι συνέβη με τους Patriot

Του Παντελή Σαββίδη 

Το τι συνέβη με τους Patriot είναι γνωστό. Οι Αμερικανοί ήταν εκείνοι που ζήτησαν την τοποθέτησή τους στην Κάρπαθο και το Διδυμότειχο, για λόγους που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο στο Ιράν.

Οι Αμερικανοί, επίσης, ζήτησαν την αποστολή του «Κίμων» και μιας ακόμη φρεγάτας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και των F-16 στην Κύπρο.

Δεν θα έπρεπε να τα στείλει η ελληνική κυβέρνηση; Αυτό είναι το ερώτημα.

Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Μπορούσε, όμως, να μην κοροϊδεύει την ελληνική κοινή γνώμη, ισχυριζόμενη ότι με δική της απόφαση —και παρά την αντίδραση της Τουρκίας, η οποία πράγματι αντέδρασε— έστειλε τα οπλικά συστήματα στα νησιά και στην Κύπρο.

Αυτήν την άθλια κυβερνητική προπαγάνδα δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία.

Η Τουρκία, πράγματι, αντέδρασε έντονα τότε. Αλλά το ΝΑΤΟ δεν την άκουσε. Μάλιστα, σύμφωνα με πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει, ο Τούρκος απεσταλμένος που πήγε να διαμαρτυρηθεί στο ΝΑΤΟ εξεδιώχθη.

Οι μέρες περνούσαν, τα συστήματα λειτουργούσαν, και δεν γνωρίζουμε αν και τι προσέφεραν στους Αμερικανούς και στο Ισραήλ. Σίγουρα, όμως, όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία πίεζε. Πίεζε και, τώρα που η ένταση χαλάρωσε και πρόκειται να φιλοξενήσει και τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, κατάφερε —φαίνεται— να πείσει τους Αμερικανούς να ζητήσουν από την Ελλάδα την απόσυρσή τους και από την Κάρπαθο και από την Κύπρο.

Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση, θα αναρωτηθείτε. Αυτή η κυβέρνηση; Τίποτε. Ούτε και όσες προηγήθηκαν. Αν θα μπορούσε να κάνει κάτι σε μια τέτοια περίπτωση, και με διεθνείς ισορροπίες που θα την ευνοούσαν, θα ήταν ίσως μια κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.

Υπάρχουν, όμως, νέα δεδομένα. Τελείωσε ο πόλεμος στο Ιράν; Δεν είναι σίγουρο. 

Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ!!

Του Γιώργου Ζουρίδη

Το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο Ερντογκάν  για να το εισάγει στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση προς κύρωση, αποτελεί ένα ακόμα βήμα για την «φινλανδοποίηση» της Πατρίδας μας, και αποτελεί την κρατική νομιμοποίηση του περίφημου casus belli που εδώ και χρόνια «αναμασούν» οι γείτονες μας!

Ένας σπουδαίος Έλληνας διανοητής, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είχε εδώ και χρόνια προνοήσει μέσα από την αρθρογραφία του για τις «Όψεις του νέου ανατολικού ζητήματος» να κινητοποιήσει μορφωτικά τον απανταχού Ελληνισμό, για τον ρόλο και την επικίνδυνη στρατηγική των Τούρκων υποιμπεριαλιστών, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναδειχθούν ως μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή!

Η όλη προσπάθεια του Μιχάλη βρήκε ευήκοα ώτα  στον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και το 1994 η Βουλή των Ελλήνων ανακήρυξε με απόλυτη πλειοψηφία την ημέρα της 19ης Μαΐου, ως ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ για την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού….

Και πάντα σαν σήμερα, θα τους θυμόμαστε και θα τους τιμούμε!!!

Είχα την ευκαιρία ως συνοδοιπόρος των απόψεων του Μιχάλη να καταγγείλω μαζί με  αυτόν και ελάχιστους ακόμα  συντρόφους το 1988 την Συμφωνία του Νταβός, που έδινε «άφεση αμαρτιών» στην Τουρκία για την εισβολή και κατοχή μεγάλου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας! Έτσι άνοιξε και ο δρόμος αργότερα για της άρση του «βέτο» που έλεγε ότι η όποια τουρκική πρωτοβουλία για την Ευρώπη, έπρεπε να βρίσκει σύμφωνη και την Ελλάδα. 

Αργότερα είχαμε την δημόσια συγγνώμη του Ανδρέα Παπανδρέου με την περίφημη φράση του “Mea culpa” για το Νταβός, που ανέδειξε το ήθος του ανδρός.

Μάνος Δανέζης: «Yπενθύμιση Eθνικών Eυθυνών»

Μάνος Δανέζης

Επειδή πολλοί με ρωτάτε σε μηνύματα σας, κάποιες φορές με «ειρωνικά» υπονοούμενα, γιατί δεν αναφέρομαι αυτές τις ημέρες κρίσης σε τρέχοντα επεισόδια της κρίσης στο Αιγαίου, θέλω να σημειώσω τα επόμενα: 

Με τα Εθνικά θέματα δεν πουλάμε κομματικές και κοινωνικές εξυπνάδες Όποιοι έχουν κάτι να επισημάνουν ή να προτείνουν καλό είναι να το κάνουν πριν το ξέσπασμα των Εθνικών κρίσεων.

Προσωπικά όσα είχα να πω τα είπα και τα έγραψα από το 1998 μέχρι το 2015. Μια επιλογή αυτών των άρθρων (προβλέψεων) μπορεί κάποιος να τη βρει στην ιστοσελίδα μου 

https://www.manosdanezis.gr/

και ειδικότερα στην διεύθυνση 

https://www.manosdanezis.gr/exoteriki-politiki/

Ειδικότερα για τα προβλήματα του Αιγαίου και της Θράκης παραπέμπω ειδικότερα (μεταξύ άλλων πολλών) στα επόμενα άρθρα μου στα οποία από το 1988 (πριν από 30 χρόνια) έχω περιγράψει τα όσα ήδη συνέβησαν και συμβαίνουν και πιθανότατα για όσα πρόκειται να συμβούν στη συνέχεια….

Απειλή στο Αιγαίο  (21 Αυγούστου 1988 εφ. Αυριανή)

https://www.manosdanezis.gr/wp-content/uploads/2019/02/%CE%91%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF-1.pdf

Λευκάδα: Βρέθηκαν χειρόγραφες σημειώσεις στα ρωσικά και στα ουκρανικά μέσα στο θαλάσσιο drone

Το ενδεχόμενο να υπάρχουν και άλλα USV στην περιοχή.

Νέα στοιχεία ήρθαν στο «φως» για το θαλάσσιο drone που βρέθηκε στη Λευκάδα, καθώς στο εσωτερικό του βρέθηκαν χειρόγραφες σημειώσεις στα ρωσικά και στα ουκρανικά.

Τα εξειδικευμένα στελέχη του ΓΕΕΘΑ εξέτασαν κάθε τμήμα του, από τα δορυφορικά συστήματα και τα ηλεκτρονικά του, έως το λογισμικό, την καλωδίωση, την πρόωση, τα υποσυστήματα καθοδήγησης αλλά και τα χειρόγραφα ευρήματα που εντοπίστηκαν στο εσωτερικό του.

Η εικόνα που προκύπτει από τα μέχρι τώρα στοιχεία είναι σαφής.

Το USV είναι ουκρανικής προέλευσης, έχει κατασκευαστεί στην Ουκρανία και ανήκει στην κατηγορία των μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας που έχουν χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα στο περιβάλλον της Μαύρης Θάλασσας.

Πλέον εμφανίζονται να συνδέονται και με επιχειρησιακά σενάρια πολύ πέρα από την αρχική ζώνη δράσης του.

Τα ευρήματα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν περιορίζονται μόνο στην εξωτερική μορφή ή στη γενική τεχνολογική φιλοσοφία της πλατφόρμας.

Υπάρχει κυβέρνηση?

Του Βασίλη Σταϊκόπουλου

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου η τυχαία «αλίευση» από ψαράδες της περιοχής σε θαλασσινή σπηλιά της (ελληνικής ακόμη κ. Δένδια) Λευκάδας ενός τηλεχειριζόμενου καμικάζι, προφανώς ουκρανικού, φορτωμένου με εκρηκτικά και αισθητήρες, drone θα προκαλούσε πολιτικό - και όχι μόνο – πάταγο και άμεσες αντιδράσεις ακόμα και του εισαγγελέα.

Δεν υπάρχει κανείς πολιτικός αναλυτής που να μην αναδεικνύει αυτό το «μυστηριώδες» γεγονός σε στρατηγικής σημασίας, καθότι άπτεται άμεσα της εθνικής ασφάλειας και της κυριαρχίας της χώρας.

Γι αυτό και είναι ν΄ απορεί κανείς που από την περασμένη Πέμπτη παρακολουθούμε μια ψοφοδεή, αμήχανη έως και ενοχική στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που φημίζεται, έτσι κι αλλιώς, για κουκουλώματα, αποσιωπήσεις - συσκοτίσεις, ψεύδη και συστηματική παραπληροφόρηση. 

Άραγε συμπεριφέρεται έτσι γιατί απλά αυτό ορίζουν τα διάφορα, παραδοσιακά «ανοίκωμεν» της εξαρτημένης χώρας μας; 

Το θαλάσσιο drone που ήρθε… για διακοπές!

11/05/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ήρθε ένα drone από την Ουκρανία να κάνει διακοπές στη Βασιλική της Λευκάδας με εκρηκτικά και χειρόγραφα. Τα ερωτήματα πολλά. Πώς έφτασε εκεί; Αλλά το πλέον πιο ανησυχητικό είναι μήπως τελικά η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πέρασμα σκιών, ένα ουδέτερο πάρκινγκ για κάθε λογής ύποπτες διαδρομές;

Διότι, όταν ένα τέτοιο εύρημα εμφανίζεται στις ελληνικές ακτές, δεν πρόκειται απλώς για ένα αστυνομικό περιστατικό, αλλά για μια μικρή σχισμή στον τοίχο της κανονικότητας, απ’ όπου βλέπεις για λίγο το πραγματικό πρόσωπο της εποχής. Όπως για παράδειγμα, πολέμους χωρίς σύνορα, όπλα χωρίς σημαίες, μηχανές χωρίς ανθρώπους και κυβερνήσεις, που απαντούν με εκείνη τη διοικητική ψυχραιμία του δημοσίου υπαλλήλου, που έχασε τον φάκελο, αλλά κρατά το ύφος του. Η κυβέρνηση, βέβαια, οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις, χωρίς υπεκφυγές και επικοινωνιακά πέπλα.

Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο άβολη. Διότι οι παλαιότερες δημόσιες επιλογές και συμβολισμοί της κυβέρνησης, όπως η προβολή και πρόσκληση προσώπων που συνδέθηκαν με το Τάγμα Αζόφ, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, είχαν ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και ερωτήματα στην ελληνική κοινωνία.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις σχέσεις της χώρας με πρόσωπα ή ομάδες, που έχουν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις – όπως οι αναφορές στο Τάγμα Αζόφ τα προηγούμενα χρόνια – έχει αφήσει ήδη αρκετή καχυποψία. Όχι γιατί κάθε γεγονός συνδέεται αυτομάτως με κάποιο σκοτεινό σχέδιο, αλλά γιατί η εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα συχνά παρουσιάζεται σαν τηλεοπτικό πάνελ, με λίγη ηθική, με λίγη γεωστρατηγική και αρκετή αμνησία.

Η αμφιλεγόμενη «συμμαχία» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ

Daniele Perra - 09/05/2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Παγιδευμένη ανάμεσα στην λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στον οικονομικό της ιστό και την κατά διαστήματα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης των Βαλκανίων της Ευρώπης (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Από το τέλος της διπολικής εποχής, ακολουθούμενο από την καταστροφική κρίση χρέους του 2009, η Ελλάδα αναγκάστηκε να επανεφεύρει τον ρόλο της στο ολοένα και πιο περίπλοκο γεωπολιτικό τοπίο της Ανατολικής Μεσογείου. Παγιδευμένη ανάμεσα στη λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στην οικονομία της και την διαλείπουσα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης εισόδου των Βαλκανίων στην Ευρώπη (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ. Αυτή η σχέση, ωστόσο, κρύβει τις παγίδες των νέων μορφών εξάρτησης, μιας περαιτέρω μείωσης της κυριαρχίας σε διάφορους τομείς και του κινδύνου να απορροφηθεί από την ολοένα και διευρυνόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, η Ελλάδα διατήρησε μια αρκετά ισορροπημένη θέση σχετικά με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και, ιδίως εντός των Ηνωμένων Εθνών, ψήφισε αδιακρίτως ή απείχε σε ψηφίσματα που σαφώς συγκρούονταν με τις επιθυμίες του Ισραήλ. Ωστόσο, ταυτόχρονα (και ακριβώς κατά την περίοδο από το 2023 έως το 2026), οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών της Ανατολικής Μεσογείου αυξήθηκαν σημαντικά, συνεχίζοντας την τάση που είχε καθιερωθεί από τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και, παραδόξως, ενισχύθηκαν υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Αυτό, εξίσου παραδόξως (αλλά με τρόπο εντελώς παρόμοιο με αυτόν που έχει παρατηρηθεί σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη), συνέβη αθόρυβα και χωρίς να προσελκύσει ιδιαίτερη προσοχή από μια κοινή γνώμη που ήταν έντονα επικριτική για τις πολιτικές και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη.

Η ολέθρια στρατηγική της… «στρουθοκαμήλου»

6/03/2026 

Του Θανάση Κ.

Επειδή ακούγονται διάφορες ανοησίες περί “μη εμπλοκής” της Ελλάδας στον “Πόλεμο” της Μέσης Ανατολής – από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, αλλά κυρίως από την Αντιπολίτευση και ιδιαίτερα από την “Αριστερά – να κάνουμε μερικές απαραίτητες διευκρινίσεις:

* Πρώτον, δεν εμπλεκόμαστε σε κανένα Πόλεμο.

* Δεύτερον, έχουμε βάσεις στο έδαφός μας. Εμείς έχουμε αμερικανικές βάσεις (στη Σούδα και όχι μόνο) και η Κύπρος έχει Βρετανικές βάσεις.

Τις βάσεις αυτές το Ιράν έχει διακηρύξει ότι τις έχει στο στόχαστρο των πυραύλων του και των drones.

Κι εμείς έχουμε υποχρέωση να συνδράμουμε στην άμυνα αυτών των βάσεων που βρίσκονται σε ελλαδικό και κυπριακό έδαφος. Τελεία. Και παύλα…

Δεν είναι “εμπλοκή” να αμύνεσαι σε επιθέσεις που επαπειλούνται επί του εδάφους σου…

* Τρίτον, έτσι κι αλλιώς ο κίνδυνος “ελληνικής εμπλοκής” ήταν υπερβολικός. Εδώ ειπώθηκαν πραγματικά τερατολογίες. Όλος αυτός ο θόρυβος έγινε για ένα ιρανικό drone που έπληξε τελικά βρετανική βάση στο Ακρωτήριο προκαλώντας περιορισμένες υλικές ζημίες. Και άλλα τρία με τέσσερα ιρανικά drones τα οποία καταρρίφθηκαν από ελληνικά F-16 και βρετανικά πολεμικά αεροσκάφη πάνω από τον Λίβανο. Οι Βρετανοί διαψεύδουν και αυτό το τελευταίο, βέβαια…

* Τέταρτον, από τη στιγμή που η Κύπρος υπέστη “επίθεση” (έστω και επί των Βρετανικών βάσεων που επισήμως δεν αποτελούν επικράτεια της Κύπρου, ούτε καν της ΕΕ) η ΕΕ έχει συμβατική υποχρέωση να συνδράμει την Κύπρο.

Πολύ περισσότερο η Ελλάδα, η οποία εκτός του ότι είναι κράτος μέλος της ΕΕ, είναι ή ίδια και “εγγυήτρια δύναμη” στην Κύπρο.

ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Του Παντελή Σαββίδη 

1.-Ο πόλεμος είναι χαοτικό φαινόμενο. Και ως προς τις αιτίες του και ως προς την εξέλιξη του και ως προς τα αποτελέσματά του. Ειλικρινά εξαρτάται από το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Πεκίνο, κατά την προσφιλή έκφραση ορισμού του χάους, χωρίς η αναφορά να έχει πολιτική σημασία.Ο πόλεμος που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν κατά του Ιράν είναι ενέργεια καταδικαστέα και από το διεθνές δίκαιο και από την ηθική προσέγγιση των πραγμάτων κατά την πρόσληψή τους από τους απλούς πολίτες.

Είμαστε, λοιπόν, κατά του πολέμου και των κρατών που τον προκάλεσαν. Οποιαδήποτε δικαιολογία για την πρόκλησή του είναι αδύναμη μπροστά στην τραγωδία που βιώνει ένας λαός, την καταστροφή μιας χώρας και τον κίνδυνο η ανθρωπότητα να εισέλθει σε έναν νέο αρμαγεδδώνα. Πρέπει να βοηθήσουμε να σταματήσει. Αν όχι για λόγους ηθικής ή διεθνούς τάξης, για λόγους κινδύνου να εισέλθουμε όλοι οι λαοί της ευρύτερης περιοχής στο φρενοκομείο, την πόρτα του οποίου άνοιξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

2.-Σε κρατικό επίπεδο η Ελλάδα συντάχθηκε, λόγω εξαρτήσεων και λόγω συμβατικών δεσμεύσεων, με τις επιτιθέμενες δυνάμεις. ΗΠΑ και Ισραήλ. Για τους παραπάνω λόγους που αναφέρθηκαν στο (1) συν το ότι με τους Ιρανούς είχαμε μια καλή σχέση ως λαός και ως κράτος και η κυβέρνησή τους ήταν η μόνη που μας βοήθησε παρέχοντας επι πιστώσει πετρέλαιο στα μαύρα χρόνια των μνημονίων, η ελληνική πολιτική θα μπορούσε να είναι πιο εξισορροπημένη. Επιπλέον διότι το Ιράν αποτελεί έναν πόλο εξ ορισμού αντίπαλο της Τουρκίας. Ένα εξασθενημένο ή διαλυμένο Ιράν δεν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα. Ωστόσο, η χώρα για τους λόγους που επισήμανα τάχθηκε στο πλευρό των επιτιθεμένων.

Ανησυχητικά μηνύματα!

Υπάρχουν τρία στοιχεία της επικαιρότητας που είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και η κυβέρνηση επιχειρεί να τα περάσει στην κοινή γνώμη ως επιτυχίες της.

Του Παντελή Σαββίδη 

Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση απο την μπουζουκόβια αμερικανίδα πρέσβη ότι το καλοκαίρι μπορεί να έρθει στην Ελλάδα ο Τράμπ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί ερμήνευσαν την πιθανή έλευση του ασταθούς αμερικανού προέδρου ως κίνηση υποστήριξης του Μητσοτάκη. Η αγωνία τους (κυβέρνησης και οπαδών) είναι να μην χάσουν την μαρμάγκα.

Όπως, όμως, ρητά αναφέρει και ο διαμένων στην Ουάσιγκτον εδω και μια πεντηκονταετία, Θεόδωρος Καρυώτης σε άρθρο του στην Hellas Journal ο Τράμπ, αν έρθει, θα έρθει για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει οι δύο επικεφαλής των κυβερνήσεων (Ελλάδας και Τουρκίας) αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα που θα γύρει ο αμερικανός πρόεδρος.

Βεβαίως, στην Ελλάδα τα αργυρώνητα μμε (κατα καιρούς εξαγγέλλεται η χρηματοδότησή τους απο την κυβέρνηση, οπότε δεν τα συκοφαντούμε) θα περάσουν πως ο Τράμπ δεν ήρθε να μοιράσει αλλά να στηρίξει τον αναντικατάστατο. Ακόμη και οι αμερικανοί αντιλήφθηκαν πως ο κ. Μητσοτάκης είναι αναντικατάστατος. Οπότε η γάτα θα φύγει αλλά η ζημιά θα γίνει. Θα τα δει κανείς;

Το δεύτερο στοιχείο είναι η δήλωση του κ. Μητσοτάκη πως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να ανακατεύονται άλλοι. Είναι μια επικίνδυνη δήλωση. Βεβαίως, στην κοινή γνώμη περνά η αντίληψη ότι ο εθνικά υπερήφανος πρωθυπουργός κατατροπώνει Ευρώπη και ΗΠΑ που θέλουν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Ελλάδα έκανε μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσει διεθνοποιημένο το και να καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα τα ελληνοτουρκικά. Και το έκανε διότι δεν έχει άλλα εργαλεία εξωτερικής -και αμυντικής- πολιτικής πέραν της συμμετοχής της σε οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η σχέση προστασίας που έχει με τις ΗΠΑ.

Την μετατροπή των ελληνοτουρκικών σε διμερές ζήτημα την επεδίωξε, και όπως φαίνεται την πέτυχε- ο Ερντογάν. Προσέξτε τον κ. Μητσοτάκη, Προλειαίνει το έδαφος για υποχωρήσεις. Και με την βοήθεια των υπαλλήλων του θα το πετύχει χειροκροτούμενος.

Μαρία Καρυστιανού:Κίνδυνος ανεπίτρεπτων παραχωρήσεων στις “Πρέσπες του Αιγαίου”.

Θα της πουν πάλι με αυταρχικό τρόπο ότι δεν δικαιούται να ομιλεί για τα εθνικά!

Αλλά τα ερωτήματα αυτά βασανίζουν κάθε ευαίσθητο Έλληνα πολίτη που έχει συνείδηση της τραγικής υποχωρητικότητας έναντι των τουρκικών απειλών εδώ και δεκαετίες.

Θα έπρεπε να τίθενται καθημερινά και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά ανεξήγητα τα περισσότερα σιωπούν αν δεν ταυτίζονται με την κυβέρνηση.

Γερομοριάς 

Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού:

Στον απόηχο της  θλιβερής  επετείου των Ιμίων που είναι σύμβολο  μνήμης, σύμβολο  τιμής ηρώων, σύμβολο εθνικού καθήκοντος και αγάπης για την Ελλάδα.

Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει  το επαπειλούμενο κόστος από τις απειλές πολέμου σε βάρος της χώρας. 

Παρά ταύτα η αδράνεια, αλλά και η κρυφή ατζέντα της Κυβέρνησης, προάγουν αργά και σταδιακά:

 α) τη μη κατανόηση και ενάσκηση  των έννομων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και 

 β) τον υποχωρητικό διάλογο και την διαπραγμάτευση της διαχρονικά απειλούμενης εθνικής κυριαρχίας και  εθνικής ασφάλειας του ελληνισμού.

Όταν ο ίδιος ο ΠΘ της Ελλάδας προεξοφλεί από το 2023 στην Τουρκία ότι:

 «Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου, μπορεί ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις, οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

 

Όταν είναι σε ισχύ εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημοκρατία, απειλή πολέμου (casus belli) της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, Τουρκολυβικό μνημόνιο και Γαλάζια πατρίδα.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

Του Παντελή Σαββίδη 

Με τον τίτλο θέλω να επισημάνω ότι πέρα από το αν είναι καλή ή κακή η δήλωση της κ. Καρυστιανού για την εξωτερική πολιτική σημασία έχει ότι αναδύεται ένα ζήτημα σχέσης μυστικής διπλωματίας, πολιτικής και λογοδοσίας. Επανέρχομαι σήμερα επειδή διαπίστωσα ότι μερικοί συνομιλητές μας, αν δεν είναι τρολάκια της κυβέρνησης, που μάλλον μερικοί δεν είναι, το πιθανότερο, θεωρούν ότι ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να εξουσιοδοτηθεί εν λευκώ στις συνομιλίες με τον κ. Ερντογάν για την διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Σ αυτούς απευθύνομαι, όχι στα τρόλς.

Συμμετείχα στην δημοσιογραφική αποστολή (από την ΕΡΤ3) και στην Μαδρίτη και στο Ελσίνκσι και έχω άμεση γνώση του παρασκηνίου. Στη Μαδρίτη μέχρι που δόθηκε η συνέντευξη τύπου δεν ήταν γνωστό το κοινό ανακοινωθέν που αναγνώριζε ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Πάνω στην αναγνώριση αυτή στήθηκε ολόκληρη τουρκική θεωρία.   Οτιδήποτε έγινε προηγουμένως πριν την δημόσια ανακοίνωση της υπογραφής αποτέλεσε μυστική διπλωματία αλλά και μυστική πολιτική διαχείριση του θέματος.

Τα ίδια και στο Ελσίνσκι. 

Το βράδυ των Ιμίων η κυβέρνηση Σημίτη ήρθε σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ και ουσιαστικά υποχώρησε στο καθεστώς του νησιού. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος λίγες ημέρες αργότερα σε συνέντευξή του στη Θεσσαλονίκη αναγνώρισε ότι η Ελλάδα απώλεσε εθνικό έδαφος.  

Η Καρυστιανού εδώ δεν μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει, όμως, πως ένα μέρος της κοινής γνώμης αποδέχεται να συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς την ενημέρωσή του. Και αυτό είναι επικίνδυνο.

Πριν μας πάρει το… 25ο ποτάμι (και μας σηκώσει)

Γρηγόρης Ρουμπάνης

Οσοι καμώνονταν -και καμώνονται ακόμα δυστυχώς- ότι καλώς έχουν τα πεπραγμένα περί υποταγής της Ελλάδας στα μνημόνια διότι «έσωσαν τη χώρα», ας δώσουν τώρα το στίγμα τους μέσα στη θύελλα που έχει ξεσηκώσει η σύγκρουση του αρχιερέα του δολαρίου Τραμπ με τη συμπλεγματική και βεβαίως ανίσχυρη Ευρώπη. Στοχαζόμενοι και τα επακόλουθα στη γειτονιά μας.

Στην ελληνική ιστορία ως ο πλέον καταστροφικός πολιτικός ηγέτης έχει καταγραφεί ο Αλκιβιάδης. Του οποίου οι εμπνεύσεις για την προσωπική του επικράτηση με όχημα την Αθηναϊκή Δημοκρατία τον οδήγησαν μέχρι και την αυλή του Πέρση βασιλιά, για να γευτεί στο τέλος την ατίμωση τόσο ο ίδιος όσο και η πόλη του με την υποταγή της στους Τριάκοντα Τυράννους. Και ω της σημερινής απειλητικής προς το κλεινόν άστυ (διαχρονικά αντιστεκόμενο με πείσμα σε κάθε είδους Μήδους και μηδίσαντες) συμφοράς, φλερτάρει με παρόμοιες παρεκτροπές ο Κυρ. Μητσοτάκης.

Ο ακόμη πρωθυπουργός δεν δικαιούται να επιρρίπτει τις ευθύνες στους πριν από αυτόν για τον πνιγηρό εναγκαλισμό της χώρας με τους δανειστές. Και να καμώνεται ότι απλώς «οι άλλοι» τού έδεσαν τα χέρια. Πρώτον, έχει ψηφίσει ο ίδιος και η παράταξή του τα αχρείαστα κατά Πέτρο Ρουμελιώτη, εκπρόσωπο τότε της Ελλάδας στο ΔΝΤ, μνημόνια. Δεύτερον, διαχειρίζεται τη νεο-αποικιοποίηση της Ελλάδας, όπως ακριβώς ο ίδιος το επιδίωξε. Αλλά αισθανόμενος εγκλωβισμένος πια αναζητεί στηρίγματα ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν τον υπολογίζουν. Και γιατί να τον υπολογίσουν; Ενας απλός διαχειριστής είναι. Ο «καλπάζων νέος Τζον Γουέιν» δεν θέλει να τον ξέρει. Ο θλιβερός καγκελάριος έχει τις δικές του σκοτούρες, ο πουρκουάς Γάλλος πρόεδρος βλέπει ατιμωτικό το τέλος και της δικής του θητείας, ενώ ο ανυπόληπτος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ ούτε ξέρει πού έχει πεταμένο το χαρτάκι με το τηλέφωνό του.

Εάν η Ελλάδα δεν σοβαρευτεί θα υποστεί εθνικές απώλειες

24/11/2025

EPA/MARTIAL TREZZIN

ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ

Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι η εποχή της ουδετερότητας και της πολυμερούς διπλωματίας έχει λάβει τέλος. Οι χώρες καλούνται να κάνουν τις επιλογές τους, καθώς στον πλανήτη διαμορφώνονται σταδιακά τα νέα στρατόπεδα. Το “είστε μαζί μας ή εναντίον μας”, που είχε πει ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος, επανέρχεται και επιχειρείται η επιβολή του ως δόγμα, σχεδόν με τη βία.

Η λογική αυτή συνάδει με την πεποίθηση πολλών αναλυτών ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Αυτήν τη φορά, τη θέση της τέως Σοβιετικής Ένωσης δεν θα την πάρει το διάδοχο κράτος, η Ρωσική Ομοσπονδία, αλλά η Κίνα. Κι αυτό, παρόλο που η Ευρώπη δείχνει να αποζητά τον δικό της Ψυχρό Πόλεμο με τη Ρωσία, αντί να αναζητά όρους ειρηνικής και αμοιβαίας επωφελούς συνύπαρξης. Είναι εξόφθαλμο ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν να συνεργαστούν με τη Ρωσία, αν και είναι απίθανο η Μόσχα να εγκαταλείψει το Πεκίνο.

Το βλέμμα είναι στραμμένο στην Αρκτική, αλλά εμείς στην Ευρώπη ομφαλοσκοπούμε και θα μείνουμε ξανά εκτός νυμφώνος… Σε ρόλο χρήσιμου ηλίθιου θα αποτελέσουμε γρανάζι της υλοποίησης των γεωστρατηγικών επιλογών άλλων. Το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μετάβαση και οι ισχυροί δρώντες αναζητούν συμμάχους που θα αποτελέσουν τη δική τους σφαίρα επιρροής.

Πρέπει να επισημανθεί ότι αυτή η κατάσταση είναι απόλυτα συμβατή με το νόμο του ισχυρού που διέπει τις διεθνείς σχέσεις. Προφανώς, άλλα είναι τα περιθώρια κινήσεων των μικρών, άλλα των μεσαίων και άλλα των μεγάλων δρώντων του διεθνούς συστήματος. Αυτό σημαίνει ότι οι ιδεαλιστικού τύπου προσεγγίσεις εξακολουθούν να εξυπηρετούν τους ισχυρούς. Θα είναι το επικοινωνιακό μέσο προπαγάνδας του αφηγήματος με στόχο τη νομιμοποίηση και τελικά την επικράτηση.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ "ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ"

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η νέα Πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Kimberly Guilfoyle, δήλωσε ότι η Ελλάδα θεωρείται από τις ΗΠΑ ως βασικός «ενεργειακός κόμβος» ή "διάδρομος" προς την Ευρώπη και συγκεκριμένα για τις ροές LNG και ενεργειακής διασύνδεσης.

Αλλά όταν μια μεγάλη δύναμη αποκαλεί μια χώρα «διάδρομο», δεν περιγράφει απλώς έναν γεωπολιτικό ρόλο. Περιγράφει μια θέση μέσα σε μια νοητή «οικία εξουσίας». Και στον συμβολισμό του σπιτιού, ο διάδρομος δεν είναι ποτέ δωμάτιο. Δεν είναι χώρος διαμονής. Δεν είναι προορισμός. Είναι απλώς το πέρασμα από κάπου προς κάπου αλλού.

Ο διάδρομος δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει δικό του σκοπό. Υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τις μεταβάσεις των άλλων. Δεν είναι ποτέ χώρος που κάποιος κάθεται/απολαμβάνει. είναι χώρος που τον διασχίζουν.

Σε ένα σπίτι, ο διάδρομος είναι το πιο υποτιμημένο, αφανές και λειτουργικό μέρος. Φωτίζεται λίγο, δεν στολίζεται, δεν κατοικείται. Ο διάδρομος υπάρχει για να τον πατάνε, για να τον χρησιμοποιούν. Δεν είναι “χώρος ζωής”, είναι “χώρος διέλευσης”.

Έτσι μιλούν οι ισχυροί όταν δεν θεωρούν μια χώρα υποκείμενο. 

Όταν μια υπερδύναμη αποκαλεί την Ελλάδα «διάδρομο», αυτό σημαίνει "δεν σε βλέπω ως ισότιμο συνομιλητή, αλλά ως υποδομή, δεν σε αντιμετωπίζω ως κράτος με δικό του στρατηγικό σκοπό, αλλά ως διευκόλυνση των δικών μου σκοπών, 

δεν με ενδιαφέρει ποιος ζει εδώ, πώς ζει, τι θέλει. Με ενδιαφέρει μόνο να περνάω, να με εξυπηρετεί και να ευθυγραμμίζεται με τις επιδιώξεις μου". 

Είναι γλώσσα που «υποβιβάζει» τη χώρα στο επίπεδο ενός αγωγού, ενός λιμανιού, ενός περάσματος. Και αυτό δεν είναι φιλοφρόνηση. Είναι αποικιοκρατικός λόγος.

Και βέβαια έρχεται το ερώτημα: γιατί το δεχόμαστε;

Γιατί είμαστε εξοικειωμένοι με το να είμαστε διάδρομος. Από την Οθωμανική περίοδο, μέχρι τα αγγλικά δάνεια, τα αμερικανικά δόγματα, το ΝΑΤΟ, την ΕΟΚ, το ευρώ, τα μνημόνια, η Ελλάδα έχει ζήσει ως χώρα που τη διαπερνούν δυνάμεις, αλλά σπάνια ως χώρα που χαράζει δική της πορεία.

Τι σημαίνει η προτεινόμενη τώρα από την Ελλάδα Πενταμερής για την Ανατολική Μεσόγειο;

3 Νοεμβρίου, 2025 

Γράφει ο

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ

Πρέσβυς ε.τ.

Προκάλεσε έκπληξη και απορία η πρόταση του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στη Βουλή, κατά τη συζήτηση, εκτός ημερησίας διατάξεως, της εξωτερικής πολιτικής της κυβερνήσεως για τη σύ­γκληση Πενταμερούς Διασκέψε­ως για τις θαλάσσιες Ζώνες και άλλα σχετικά θέματα στη Ανατολική Μεσόγειο.

Η ιδέα μιας πολυμερούς Διασκέψεως για την Ανατολική Μεσόγειο είχε εγερθεί το 2020 από τον τότε Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel, με αφορμή τη νέα κρίση που είχε ξεσπάσει μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, μετά την Τουρκική πρόκληση της διεξαγωγής θαλασσίων ερευνών στη διεκδικούμενη από την Άγκυρα «Γαλάζια Πατρίδα». Η σημερινή κυβέρνηση τήρησε τότε παθητική στάση, για να μη ρίξει, υποτίθεται, λάδι στη φωτιά, και προέβη διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη σε μια απαράδεκτη δήλωση περί χωρικών υδάτων 6 μιλίων ως Ελληνικής κόκκινης γραμμής. Η δήλωση αυτή προκάλεσε απορία και προβληματισμό. Η Άγκυρα δεν θέλει και δεν έχει κανέναν λόγο να παραβιάσει τα 6 μίλια χωρικών υδάτων. Αντιθέτως, επιδιώκει τον εγκλωβισμό της Ελλάδος στα 6 ναυτικά μίλια και την αποτροπή της επεκτάσεώς τους μέχρι 12 μίλια, όπως η Ελλάδα έχει δικαίωμα, σύμφωνα με τις Πρόνοιες του διεθνούς θαλασσίου δικαίου.

Η Ελλάδα, επομένως, καθηλώνεται στα 6 μίλια και δεν αντιδρά στην παραβίαση της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, που υπάρχει αφ’ εαυτής και ipso facto, όπως λέγεται στο διεθνές δίκαιο, ακόμη και αν δεν έχει ανακηρυχθεί. Το τελευταίο είναι απαραίτητο για την ΑΟΖ, που αφορά τα επιφανειακά ύδατα, την εκμετάλλευση τους για ενέργεια και την αλιεία. Η ΑΟΖ, για να υπάρξει, πρέπει να ανακηρυχθεί.

Η υπεράσπιση της υ­φαλοκρηπίδας έγινε αιτία δύο φορές, στη δεκαετία του ’70 και στη δεκαετία του ’80, για οξύτατη κρί­ση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, που έφτασε στα πρόθυρα πολέμου. Τι σημαίνει η σημερινή πολιτική της ανοχής και της αδράνειας, όταν παραβιάζεται η Ελληνική υφαλοκρηπίδα και η Άγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει επί του πεδίου τετελεσμένα γεγονότα;

Ο Θεός να σώσει την Ελλάδα από τους διαθέσιμους.

Του Μανώλη Κοττάκη 

Σκηνή πρώτη: Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πλησιάζει τον πρόεδρο Τραμπ κατά την είσοδό του στη Σύνοδο της Γάζας στην Αίγυπτο. Ο Τραμπ τον κοιτά, δεν του θυμίζει κάτι, και μόλις ο πρωθυπουργός τού τείνει τη χείρα ο Αμερικανός πρόεδρος τον ρωτά απορημένος: «Ποιος είσαι εσύ;» Δεν πρόκειται για κάποιο fake news ή για ανέκδοτο, αλλά για πραγματικό γεγονός. Κοινό μυστικό πλέον στη δημοσιογραφική, διπλωματική, επιχειρηματική και πολιτική Αθήνα… «Ποιος είσαι εσύ;» 

Από μία άποψη, αυτή η ερώτηση είναι μέχρι και θετική. Γιατί την ώρα που ο Τραμπ υπέγραφε τη συμφωνία για τη Γάζα έλεγε ότι υπάρχουν δίπλα του ηγέτες που αντιπαθεί αλλά δεν μπορεί να τους κατονομάσει. Αν δεν ξέρεις καν κάποιον πώς να τον αντιπαθήσεις όμως; 

Σκηνή δεύτερη: Η νέα πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Κίμπερλι Γκίλφοΐλ δίδει συνέντευξη στην ελληνική έκδοση της «Vogue» που κυκλοφορεί με την «Καθημερινή». Κάποια στιγμή η δημοσιογράφος Ηλιάνα Ζάγρα τη ρωτά πώς σχολιάζει το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δεν έχει συναντηθεί μέχρι τώρα με τον πρόεδρο Τραμπ. 

Απάντηση πρέσβεως: «Θα είναι όλα καλά, θα είναι όλα καλά. Στέλνει εμένα!» Αντ’ αυτού η Κίμπερλι, λοιπόν. Μία πρέσβης που, σε αντίθεση με το παρελθόν, έχει απευθείας επικοινωνία και με τον πρόεδρο Τραμπ αλλά και με τον υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιο, με τον οποίο τη συνδέει πολιτική φιλία. 

Σκηνή τρίτη: Συντονισμένα ρεπορτάζ στον κυριακάτικο Τύπο αναφέρουν ότι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν επικρατεί η άποψη της συνεργασίας με τη Ρωσία που είχε τεθεί αρχικά στον διάλογο ώστε να διανεμηθούν τα μερίδια αγοράς του φυσικού αερίου μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας. Κυριαρχεί πλέον η αντίληψη της καθολικής επικράτησης του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου στην ευρωπαϊκή αγορά. 

Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι θα υποβαθμιστεί ο αγωγός TurkStream που διοχέτευε ρωσικό φυσικό αέριο στην περιοχή και θα αναβαθμιστεί ο κάθετος άξονας, ο οποίος έχει γραμμή εκκίνησης τα βόρεια σύνορά μας και ιδιαίτερα την Αλεξανδρούπολη. 

Η Ελλάδα και το Ελσίνκι

Του Δημήτρη Καλτσώνη 

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 13/10/2025

 Οι πρόσφατες δηλώσεις Ζαχάροβα εντάσσονται στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με το ΝΑΤΟ, καθώς τις τελευταίες δεκαετίες οι απειλητικές επεκτατικές κινήσεις του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και σε όλη την ανατολική Ευρώπη αμφισβήτησαν τη ζώνη επιρροής της Ρωσίας αλλά και την ασφαλή της περίμετρο.

  Ωστόσο οι δηλώσεις αυτές μπορούν να αποτελέσουν μια καλή αφορμή ώστε να αναστοχαστούμε πάνω στη σχέση της εξωτερικής πολιτικής της δικής μας χώρας με την Τελική Πράξη του Ελσίνκι και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Ας σκεφτούμε μαζί κάποια παραδείγματα:

Πρώτο: Δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Η ελληνική κυβέρνηση στέκεται στο πλευρό των κατακτητών, δηλαδή του Ισραήλ που διατηρεί με την πιο βάρβαρη βία τον Παλαιστινιακό λαό υπό κατοχή. Έχει μάλιστα ανακηρύξει το Ισραήλ, όπως και η προηγούμενη κυβέρνηση, σε στρατηγικό σύμμαχο.

Δεύτερο: Απαγόρευση επιθετικού πολέμου. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν καταδίκασαν, δεν πήραν αποστάσεις αλλά συνέβαλαν στους παράνομους επιθετικούς πολέμους ενάντια στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, πρόσφατα στο Ιράν και αλλού.

Τρίτο: Παράνομη χρήση βίας ή απειλή χρήσης βίας. Η τότε κυβέρνηση Σημίτη δεν αντιτάχθηκε αλλά διευκόλυνε τους βομβαρδισμούς της Σερβίας από το ΝΑΤΟ το 1999. Κατά παραβίαση του Συντάγματός μας και χωρίς τον ειδικό νόμο που απαιτεί το άρθρο 27 παρ. 2, επέτρεψε τη χρήση των ελληνικών εδαφών για τη διέλευση των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων που κατευθύνονταν στο Κόσοβο.

Τέταρτο: Απαραβίαστο των συνόρων. Η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε το 1992 με την απόσχιση της Κροατίας και της Σλοβενίας από τη Γιουγκοσλαβία που έγινε με απαίτηση της Γερμανίας και απόφαση της ΕΕ.

Πέμπτο: Εδαφική ακεραιότητα των κρατών. Η κυβέρνηση έχει ουσιαστικά εναποθέσει την επίλυση του ζητήματος της παράνομης κατοχής του 37% της Κύπρου από την Τουρκία – μέλος του ΝΑΤΟ, στις ΗΠΑ και στο ίδιο το ΝΑΤΟ, στους συνυπεύθυνους δηλαδή της τουρκικής εισβολής και κατοχής. 

Οδεύουμε προς θεσμική, πολιτική και εθνική κρίση πρώτου μεγέθους

Του Μανώλη Κοττάκη

Η προειδοποίηση που απηύθυνε την Τετάρτη το βράδυ από το βήμα της Παλαιάς Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν σαφής και συγκεκριμένη: «Οδεύουμε προς θεσμική, πολιτική και εθνική κρίση πρώτου μεγέθους». Η Δικαιοσύνη δίνει την εντύπωση ότι χειραγωγείται, το Κοινοβούλιο υποβαθμίζεται, η κυβέρνηση δεν αισθάνεται τις αγωνίες των πολιτών, οι πολίτες αισθάνονται ότι οι θεσμοί μεροληπτούν υπέρ των ισχυρών και εναντίον των αδυνάμων, ιδού τα δεδομένα. Την επομένη ημέρα συνεδρίασε η Βουλή των Ελλήνων και συζήτησε σε προ ημερησίας διατάξεως συνεδρίαση για την εξωτερική πολιτική. 

Σε αυτή τη συζήτηση ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης παράκτιων κρατών της Μεσογείου για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών η οποία, δεδομένου ότι πλείστα εξ αυτών δεν δεσμεύονται απολύτως από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, θα οδηγήσει μετά μαθηματικής βεβαιότητας 

α) σε συνδιαχείριση του Αιγαίου με την Τουρκία και β) σε εκπτώσεις στην έκταση της θαλάσσιας επικράτειας (ΑΟΖ) και της υφαλοκρηπίδας που μας ανήκει. Στην ίδια συνεδρίαση ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης προκληθείς παραδέχθηκε για δεύτερη φορά από το 2020, τότε ως υπουργός Επικρατείας, αυτήν τη φορά -χειρότερα- ως υπουργός Εξωτερικών ότι «τα 6 μίλια χωρικά ύδατα είναι η κόκκινη γραμμή της κυριαρχίας μας». Με άλλα λόγια ο κύριος υπουργός ενταφίασε τα 12 ναυτικά μίλια, στα οποία δεν αναφέρθηκε καν ο πρωθυπουργός. Με δύο λόγια: Στην ίδια συνεδρίαση της Βουλής ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών αναθεώρησαν δύο βασικά δόγματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το 1974.