Το ανισοβαρές «τρίγωνο»

Από Σύνταξη

- 12 Σεπτεμβρίου, 2026

Το τελευταίο διάστημα γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι ένα «τρίγωνο» δημιουργείται ανάμεσα σε Ελλάδα, Τουρκία και Ισραήλ. Δεν είναι ισόπλευρο, ούτε ισοσκελές. Και, αν το παρατηρήσουμε, έχει κι άλλες πλευρές (παρόλο που το κανονικό τρίγωνο έχει πάντα 3 πλευρές, και το άθροισμα των εσωτερικών γωνιών του είναι πάντα 180 μοίρες). Μιλάμε για ένα διαφορετικό, παράξενο τρίγωνο, σε μια περιοχή όπου μαίνεται ένας γεωπολιτικός αναδασμός με πολλούς ενδιαφερόμενους. Οι σχέσεις ανάμεσα στις πλευρές του ανισοβαρούς και επικίνδυνου «τριγώνου» (οι ορατές, αλλά και οι άλλες) είναι πιθανό να καθορίσουν πολλές από τις εξελίξεις στο προσεχές μέλλον.

Γιατί είναι εξαιρετικά ανισοβαρές το τρίγωνο; Διότι δύο πλευρές του, το Ισραήλ και η Τουρκία, είναι άκρως αναθεωρητικές δυνάμεις, έχουν επεκτατικά σχέδια, μετέχουν ήδη σε πολέμους, έχουν μεγάλη πολιτική ισχύ και σχεδιασμούς. Η δε στήριξή τους είναι πολλαπλή: κυρίως από τη Δύση και το ΝΑΤΟ, αλλά και από άλλες δυνάμεις. Η Τουρκία είναι αναβαθμισμένη (βλ. την πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, το πρόγραμμα ευρωπαϊκού εξοπλισμού και τις ιδιαίτερες σχέσεις με βασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις). Το δε Ισραήλ αποτελεί προχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ και της Δύσης, με ισχυρότατη διεθνή επιρροή χάρη στο σιωνιστικό και φιλοϊσραηλινό λόμπι.

Ο μικροελλαδισμός κλωτσάει το δώρο της Ιστορίας

Πρώτη δημοσίευση στις 20/7/24

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Πενήντα χρόνια είναι πολλά. Η τουρκική εισβολή αποδείχθηκε ότι παρήγαγε ένα ανθεκτικό στον χρόνο γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Με την ευκαιρία της στρογγυλής επετείου ο Ελληνισμός θα θυμηθεί την ανοικτή πληγή του στη Μεγαλόνησο, αλλά η στρατηγική του για την αντιμετώπιση του προβλήματος παραμένει εγκλωβισμένη στο ίδιο πλαίσιο για μισό αιώνα. Μπορεί να μην το ομολογεί, αλλά η επίσημη Ελλάδα έχει ουσιαστικά στρέψει την πλάτη της στην Κύπρο, που είναι δώρο της Ιστορίας και της Γεωγραφίας. Ο μικροελλαδισμός, όμως, παράγει γεωπολιτική τύφλωση.

Όμως, πρώτα ας “δώσω τον λόγο” σε Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι διαχρονικά μας λένε ξεκάθαρα τι αντιπροσωπεύει για την Άγκυρα το Κυπριακό. Γι’ αυτήν, λοιπόν, το Κυπριακό ήταν πάντα πρώτα απ’ όλα ζήτημα γεωπολιτικής, το αντίθετο από ό,τι πρεσβεύει ο μικροελλαδισμός. Ο έλεγχος όλης της Κύπρου ήταν και παραμένει κεντρική συνιστώσα στην εθνική στρατηγική της Τουρκίας να αναδειχθεί σε δύναμη με δεσπόζοντα ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, πολύ πριν εμφανισθεί ο Ερντογάν στο πολιτικό προσκήνιο. Γι’ αυτό και έχουν μέχρι τώρα αποφύγει την προσάρτηση. Ο έλεγχος της Μεγαλονήσου δεν εξασφαλίζει στην Τουρκία μόνο τον έλεγχο των κρίσιμης σημασίας θαλασσίων οδών της περιοχής, αλλά και αυξάνει κατακόρυφα τη γεωπολιτική σημασία της για Δύση και Ανατολή.

«Η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη όσο το δεξί χέρι για μια χώρα που ενδιαφέρεται για την άμυνά της, ή τα επεκτατικά της σχέδια. Αν δεν συγκρατήσουμε στη σκέψη μας αυτήν τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ειρηνευτική επιχείρηση της 20ής Ιουλίου… Πολλές χώρες, σε κάποιο βαθμό γιατί αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, θέλουν να δουν το Κυπριακό απλώς ως απότοκο της επιθυμίας μόνο να προστατεύσουμε την τουρκική κοινότητα στο νησί» (πρώην Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές, Χουριέτ 20.7.1980).

Θεοφάνης Μαλκίδης: Κύπρος- Αιγαίο -Θράκη- Ελληνισμός (Συνέντευξη)

Ολόκληρη η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΤΑΡ Βορείου Ελλάδος στη συνέχεια

Τα βασικά σημεία της συνέντευξης επικεντρώνονται σε εθνικά και δημογραφικά ζητήματα:

1. Κυπριακό Ζήτημα

Καταδίκη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας: Τονίζεται ότι οι προτάσεις όπως η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ουσιαστικά νομιμοποιούν τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής του 1974.

Παραβίαση Διεθνούς Δικαίου: Υπογραμμίζεται ότι στην Κύπρο, μέλος της Ε.Ε., δεν εφαρμόζεται το διεθνές δίκαιο , ενώ δεν θα επιτραπεί η επιστροφή των 200.000 προσφύγων της εισβολής, ενώ θα παραμείνουν και ο κατοχικός στρατός και οι έποικοι .

Προειδοποίηση για νέα «λύση» τύπου Σχεδίου Ανάν: Αναφέρεται ότι επιχειρείται ξανά μια επιβεβλημένη λύση ερήμην του λαού, όπως είχε επιχειρηθεί το 2004 με το Σχέδιο Ανάν ή με τη Συμφωνία των Πρεσπών .

2. Υβριδικός Πόλεμος & «Γαλάζια Πατρίδα»

Παραχάραξη Ονομασιών στο Διαδίκτυο: Επισημαίνεται η τακτική της Τουρκίας να προωθεί τουρκικές ονομασίες (π.χ. Dedeağaç) για ελληνικές πόλεις όπως η Αλεξανδρούπολη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο πλαίσιο υβριδικού πολέμου .

«Θάλασσα των Νήσων»: Σημειώνεται η προσπάθεια της Τουρκίας να αμφισβητήσει ακόμα και τον όρο «Αιγαίο», αποκαλώντας το «Θάλασσα των Νήσων» .

3. Σιδηροδρομική & Υποδομιακή Απομόνωση της Θράκης

Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τον "σύμβουλο εθνικής ασφάλειας".... (συνέντευξη)

Θεοφάνης Μαλκίδης

Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τον "σύμβουλο εθνικής ασφάλειας"....

Στη συνέντευξη στη Βεργίνα Τηλεόραση αναλύoνται κρίσιμα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα.

Τα βασικά σημεία συνοψίζονται στα εξής:

Τουρκική προκλητικότητα στη Θράκη:

Είναι πρωτοφανή η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με κατοίκους στον Χινό Ξάνθης κατά την επίσκεψη αντιπροσωπείας του κυβερνώντος τουρκικού κόμματος (AKP).

Η Τουρκία εντείνει τη ρητορική περί «τουρκικής μειονότητας» και κοινότητας στη Δυτική Θράκη, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός «κράτους εν κράτει» μέσω διπλωματικών, εκπαιδευτικών και θρησκευτικών παρεμβάσεων.

Οικονομική διείσδυση & Golden Visa:

Κρούεται ο κώδωνας του κινδύνου για την έντονη αγορά ακινήτων και επιχειρήσεων σε παραμεθώριες περιοχές της Θράκης και στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου από τουρκικά συμφέροντα (άμεσα ή μέσω «μπροστινών» με ξένα διαβατήρια).

Αναφέρεται ότι το 86% των Τούρκων που αιτούνται Golden Visa επιθυμούν να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα , γεγονός που αλλοιώνει την οικονομική, κοινωνική εθνική φυσιογνωμία των περιοχών. Παράλληλα, επικρίνει την κατάργηση του νόμου (το 2012) που απαγόρευε σε πολίτες εκτός Ε.Ε. να αγοράζουν ακίνητα σε παραμεθώριες ζώνες .

Προκλήσεις στο Θρακικό Πέλαγος:

Σχολιάζονται οι τουρκικές διεκδικήσεις γύρω από τη νησίδα Ζουράφα (βάσει του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας») και καταγγέλλει την παρενόχληση Ελλήνων αλιέων από τον τουρκικό στόλο εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων .

Η υπόθεση του "Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας"

Σχολιάζεται σκληρά η συνομιλία του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Θάνου Ντόκου, με Ρώσους φαρσέρ που υποδύθηκαν Ουκρανούς αξιωματούχους .

Ο τούρκικος στρατηγικός χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Ο Φιντάν επανέλαβε τις αξιώσεις της Άγκυρας στον Γεραπετρίτη σε συνάντηση στη Σόφια

Από Δημήτρης Γκάζης

- 14 Ιουνίου, 2026

Ησύντομη συνάντηση του Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Χακάν Φιντάν στο περιθώριο της συνόδου της Διαδικασίας Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEECP) στη Σόφια ήρθε να υπενθυμίσει ότι η περίοδος σχετικής ηρεμίας στα ελληνοτουρκικά δεν συνεπάγεται και εγκατάλειψη των πάγιων τουρκικών διεκδικήσεων. Αντίθετα, η Άγκυρα δια του ΥΠΕΞ κ. Φιντάν επισημοποιεί τα όσα εδώ και εβδομάδες διαρρέονται στον τουρκικό Τύπο, δηλώνοντας αποφασισμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τις θαλάσσιες ζώνες. Αυτό ενσωματώνει τη λογική της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» (των διεκδικήσεων της δηλαδή σε Αιγαίο και Ν.Α. Μεσόγειο), επιχειρώντας να προσδώσει εσωτερική νομιμοποίηση στις επεκτατικές της αξιώσεις.

Κατά τη συνάντηση, ο Έλληνας ΥΠΕΞ επανέλαβε τη θέση ότι μονομερείς ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα και δεν συμβάλλουν στη διατήρηση του ήρεμου κλίματος στις διμερείς σχέσεις. Υπογράμμισε επίσης ότι η μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Για να λάβει την απάντηση από τον Χακάν Φιντάν ότι το νομοσχέδιο αποτελεί ζήτημα εθνικής νομοθεσίας της Τουρκίας, προαναγγέλλοντας ουσιαστικά την προώθησή του (άγνωστο πότε) στην τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Θεοφάνης Μαλκίδης: «Η απάντηση του Ελληνισμού στη «Γαλάζια Πατρίδα» και τον τουρκικό αναθεωρητισμό»

«Η Γαλάζια Πατρίδα είναι αντιγραφή της ναζιστικής θεωρίας του ζωτικού χώρου» 

τόνισε στο ραδιόφωνο του CRETAONE του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης στη συνέντευξή του στον Γιάννη Ραψωμανίκη

Η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και η επαναφορά του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Ελλάδας – Κύπρου 

αποτελούν, σύμφωνα με τον διδάκτορα Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνη Μαλκίδη, βασικές κινήσεις που θα πρέπει να προωθήσει η ελληνική πλευρά στο πλαίσιο μιας ενεργητικής εθνικής στρατηγικής απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Ο κ. Μαλκίδης, μιλώντας στο CRETAONE 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, χαρακτήρισε τη σημερινή συγκυρία «ιστορική ευκαιρία» για την Ελλάδα και την Κύπρο, εκτιμώντας ότι η Αθήνα οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες αντί να ακολουθεί τις κινήσεις της Άγκυρας, η οποία, όπως είπε, επιχειρεί να νομιμοποιήσει και να ενισχύσει τις αναθεωρητικές της διεκδικήσεις σε βάρος του Ελληνισμού μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας» και άλλων επεκτατικών αφηγημάτων.

Η χρονική συγκυρία και οι επιδιώξεις της Άγκυρας

Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!

Στον… τάκο η απραξία μας για τα Σκόπια!

Χρήστος Νικολαΐδης

Η Σόφια στριμώχνει διπλωματικά τα Σκόπια και ημείς άδωμεν!
Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!
Στοπ στην έξη των Σκοπιανών να παραχαράσσουν συστηματικά την ιστορία βάζουν οι Βούλγαροι (αλλά όχι εμείς, που απουσιάζουμε).

Στιγμές πολιτικής έντασης έχουμε και πάλι στα Σκόπια, με την αλβανική κοινότητα της χώρας να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι ναρκοθετεί την πορεία ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την κυβέρνηση να κινδυνεύει με πτώση. Την ίδια ώρα η σλαβική κοινότητα είναι σε διχασμό με τους πολέμιους του κυβερνητικού κόμματος VMRO να το κατηγορούν για “κωλοτούμπα” σε σχέση με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις με τους υποστηρικτές του να παραμένουν αμήχανοι βλέποντας τον κομματικό τους σχηματισμό να μην ανταποκρίνεται σε βασικές ιδεολογικές αρχές του!

Και γιατί συμβαίνει όλο αυτό;

Η αιτία βρίσκεται στις ενστάσεις που έβαλε η Βουλγαρία στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις των Σκοπίων. Η Σόφια με τις σωστές διπλωματικές κινήσεις πέτυχε να εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με την οποία η ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να επιτευχθεί εάν νωρίτερα η χώρα, εκτός από την εκπλήρωση των “Κριτηρίων της Κοπεγχάγης” δεν εγκρίνει, από κοινού με την Βουλγαρία ένα πρωτοκόλλο κοινής αντίληψης σημαντικών ιστορικών γεγονότων και προσώπων.

Τι συνέβη με τους Patriot

Του Παντελή Σαββίδη 

Το τι συνέβη με τους Patriot είναι γνωστό. Οι Αμερικανοί ήταν εκείνοι που ζήτησαν την τοποθέτησή τους στην Κάρπαθο και το Διδυμότειχο, για λόγους που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο στο Ιράν.

Οι Αμερικανοί, επίσης, ζήτησαν την αποστολή του «Κίμων» και μιας ακόμη φρεγάτας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και των F-16 στην Κύπρο.

Δεν θα έπρεπε να τα στείλει η ελληνική κυβέρνηση; Αυτό είναι το ερώτημα.

Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Μπορούσε, όμως, να μην κοροϊδεύει την ελληνική κοινή γνώμη, ισχυριζόμενη ότι με δική της απόφαση —και παρά την αντίδραση της Τουρκίας, η οποία πράγματι αντέδρασε— έστειλε τα οπλικά συστήματα στα νησιά και στην Κύπρο.

Αυτήν την άθλια κυβερνητική προπαγάνδα δεν ανέχεται η ελληνική κοινωνία.

Η Τουρκία, πράγματι, αντέδρασε έντονα τότε. Αλλά το ΝΑΤΟ δεν την άκουσε. Μάλιστα, σύμφωνα με πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει, ο Τούρκος απεσταλμένος που πήγε να διαμαρτυρηθεί στο ΝΑΤΟ εξεδιώχθη.

Οι μέρες περνούσαν, τα συστήματα λειτουργούσαν, και δεν γνωρίζουμε αν και τι προσέφεραν στους Αμερικανούς και στο Ισραήλ. Σίγουρα, όμως, όλο αυτό το διάστημα η Τουρκία πίεζε. Πίεζε και, τώρα που η ένταση χαλάρωσε και πρόκειται να φιλοξενήσει και τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, κατάφερε —φαίνεται— να πείσει τους Αμερικανούς να ζητήσουν από την Ελλάδα την απόσυρσή τους και από την Κάρπαθο και από την Κύπρο.

Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση, θα αναρωτηθείτε. Αυτή η κυβέρνηση; Τίποτε. Ούτε και όσες προηγήθηκαν. Αν θα μπορούσε να κάνει κάτι σε μια τέτοια περίπτωση, και με διεθνείς ισορροπίες που θα την ευνοούσαν, θα ήταν ίσως μια κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.

Υπάρχουν, όμως, νέα δεδομένα. Τελείωσε ο πόλεμος στο Ιράν; Δεν είναι σίγουρο. 

Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ!!

Του Γιώργου Ζουρίδη

Το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο Ερντογκάν  για να το εισάγει στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση προς κύρωση, αποτελεί ένα ακόμα βήμα για την «φινλανδοποίηση» της Πατρίδας μας, και αποτελεί την κρατική νομιμοποίηση του περίφημου casus belli που εδώ και χρόνια «αναμασούν» οι γείτονες μας!

Ένας σπουδαίος Έλληνας διανοητής, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είχε εδώ και χρόνια προνοήσει μέσα από την αρθρογραφία του για τις «Όψεις του νέου ανατολικού ζητήματος» να κινητοποιήσει μορφωτικά τον απανταχού Ελληνισμό, για τον ρόλο και την επικίνδυνη στρατηγική των Τούρκων υποιμπεριαλιστών, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναδειχθούν ως μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή!

Η όλη προσπάθεια του Μιχάλη βρήκε ευήκοα ώτα  στον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και το 1994 η Βουλή των Ελλήνων ανακήρυξε με απόλυτη πλειοψηφία την ημέρα της 19ης Μαΐου, ως ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ για την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού….

Και πάντα σαν σήμερα, θα τους θυμόμαστε και θα τους τιμούμε!!!

Είχα την ευκαιρία ως συνοδοιπόρος των απόψεων του Μιχάλη να καταγγείλω μαζί με  αυτόν και ελάχιστους ακόμα  συντρόφους το 1988 την Συμφωνία του Νταβός, που έδινε «άφεση αμαρτιών» στην Τουρκία για την εισβολή και κατοχή μεγάλου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας! Έτσι άνοιξε και ο δρόμος αργότερα για της άρση του «βέτο» που έλεγε ότι η όποια τουρκική πρωτοβουλία για την Ευρώπη, έπρεπε να βρίσκει σύμφωνη και την Ελλάδα. 

Αργότερα είχαμε την δημόσια συγγνώμη του Ανδρέα Παπανδρέου με την περίφημη φράση του “Mea culpa” για το Νταβός, που ανέδειξε το ήθος του ανδρός.

Μάνος Δανέζης: «Yπενθύμιση Eθνικών Eυθυνών»

Μάνος Δανέζης

Επειδή πολλοί με ρωτάτε σε μηνύματα σας, κάποιες φορές με «ειρωνικά» υπονοούμενα, γιατί δεν αναφέρομαι αυτές τις ημέρες κρίσης σε τρέχοντα επεισόδια της κρίσης στο Αιγαίου, θέλω να σημειώσω τα επόμενα: 

Με τα Εθνικά θέματα δεν πουλάμε κομματικές και κοινωνικές εξυπνάδες Όποιοι έχουν κάτι να επισημάνουν ή να προτείνουν καλό είναι να το κάνουν πριν το ξέσπασμα των Εθνικών κρίσεων.

Προσωπικά όσα είχα να πω τα είπα και τα έγραψα από το 1998 μέχρι το 2015. Μια επιλογή αυτών των άρθρων (προβλέψεων) μπορεί κάποιος να τη βρει στην ιστοσελίδα μου 

https://www.manosdanezis.gr/

και ειδικότερα στην διεύθυνση 

https://www.manosdanezis.gr/exoteriki-politiki/

Ειδικότερα για τα προβλήματα του Αιγαίου και της Θράκης παραπέμπω ειδικότερα (μεταξύ άλλων πολλών) στα επόμενα άρθρα μου στα οποία από το 1988 (πριν από 30 χρόνια) έχω περιγράψει τα όσα ήδη συνέβησαν και συμβαίνουν και πιθανότατα για όσα πρόκειται να συμβούν στη συνέχεια….

Απειλή στο Αιγαίο  (21 Αυγούστου 1988 εφ. Αυριανή)

https://www.manosdanezis.gr/wp-content/uploads/2019/02/%CE%91%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%91%CE%B9%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BF-1.pdf

Λευκάδα: Βρέθηκαν χειρόγραφες σημειώσεις στα ρωσικά και στα ουκρανικά μέσα στο θαλάσσιο drone

Το ενδεχόμενο να υπάρχουν και άλλα USV στην περιοχή.

Νέα στοιχεία ήρθαν στο «φως» για το θαλάσσιο drone που βρέθηκε στη Λευκάδα, καθώς στο εσωτερικό του βρέθηκαν χειρόγραφες σημειώσεις στα ρωσικά και στα ουκρανικά.

Τα εξειδικευμένα στελέχη του ΓΕΕΘΑ εξέτασαν κάθε τμήμα του, από τα δορυφορικά συστήματα και τα ηλεκτρονικά του, έως το λογισμικό, την καλωδίωση, την πρόωση, τα υποσυστήματα καθοδήγησης αλλά και τα χειρόγραφα ευρήματα που εντοπίστηκαν στο εσωτερικό του.

Η εικόνα που προκύπτει από τα μέχρι τώρα στοιχεία είναι σαφής.

Το USV είναι ουκρανικής προέλευσης, έχει κατασκευαστεί στην Ουκρανία και ανήκει στην κατηγορία των μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας που έχουν χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα στο περιβάλλον της Μαύρης Θάλασσας.

Πλέον εμφανίζονται να συνδέονται και με επιχειρησιακά σενάρια πολύ πέρα από την αρχική ζώνη δράσης του.

Τα ευρήματα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν περιορίζονται μόνο στην εξωτερική μορφή ή στη γενική τεχνολογική φιλοσοφία της πλατφόρμας.

Υπάρχει κυβέρνηση?

Του Βασίλη Σταϊκόπουλου

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου η τυχαία «αλίευση» από ψαράδες της περιοχής σε θαλασσινή σπηλιά της (ελληνικής ακόμη κ. Δένδια) Λευκάδας ενός τηλεχειριζόμενου καμικάζι, προφανώς ουκρανικού, φορτωμένου με εκρηκτικά και αισθητήρες, drone θα προκαλούσε πολιτικό - και όχι μόνο – πάταγο και άμεσες αντιδράσεις ακόμα και του εισαγγελέα.

Δεν υπάρχει κανείς πολιτικός αναλυτής που να μην αναδεικνύει αυτό το «μυστηριώδες» γεγονός σε στρατηγικής σημασίας, καθότι άπτεται άμεσα της εθνικής ασφάλειας και της κυριαρχίας της χώρας.

Γι αυτό και είναι ν΄ απορεί κανείς που από την περασμένη Πέμπτη παρακολουθούμε μια ψοφοδεή, αμήχανη έως και ενοχική στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που φημίζεται, έτσι κι αλλιώς, για κουκουλώματα, αποσιωπήσεις - συσκοτίσεις, ψεύδη και συστηματική παραπληροφόρηση. 

Άραγε συμπεριφέρεται έτσι γιατί απλά αυτό ορίζουν τα διάφορα, παραδοσιακά «ανοίκωμεν» της εξαρτημένης χώρας μας; 

Το θαλάσσιο drone που ήρθε… για διακοπές!

11/05/2026

Φωτό: SLpress.gr

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Ήρθε ένα drone από την Ουκρανία να κάνει διακοπές στη Βασιλική της Λευκάδας με εκρηκτικά και χειρόγραφα. Τα ερωτήματα πολλά. Πώς έφτασε εκεί; Αλλά το πλέον πιο ανησυχητικό είναι μήπως τελικά η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πέρασμα σκιών, ένα ουδέτερο πάρκινγκ για κάθε λογής ύποπτες διαδρομές;

Διότι, όταν ένα τέτοιο εύρημα εμφανίζεται στις ελληνικές ακτές, δεν πρόκειται απλώς για ένα αστυνομικό περιστατικό, αλλά για μια μικρή σχισμή στον τοίχο της κανονικότητας, απ’ όπου βλέπεις για λίγο το πραγματικό πρόσωπο της εποχής. Όπως για παράδειγμα, πολέμους χωρίς σύνορα, όπλα χωρίς σημαίες, μηχανές χωρίς ανθρώπους και κυβερνήσεις, που απαντούν με εκείνη τη διοικητική ψυχραιμία του δημοσίου υπαλλήλου, που έχασε τον φάκελο, αλλά κρατά το ύφος του. Η κυβέρνηση, βέβαια, οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις, χωρίς υπεκφυγές και επικοινωνιακά πέπλα.

Και εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο άβολη. Διότι οι παλαιότερες δημόσιες επιλογές και συμβολισμοί της κυβέρνησης, όπως η προβολή και πρόσκληση προσώπων που συνδέθηκαν με το Τάγμα Αζόφ, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, είχαν ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και ερωτήματα στην ελληνική κοινωνία.

Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις σχέσεις της χώρας με πρόσωπα ή ομάδες, που έχουν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις – όπως οι αναφορές στο Τάγμα Αζόφ τα προηγούμενα χρόνια – έχει αφήσει ήδη αρκετή καχυποψία. Όχι γιατί κάθε γεγονός συνδέεται αυτομάτως με κάποιο σκοτεινό σχέδιο, αλλά γιατί η εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα συχνά παρουσιάζεται σαν τηλεοπτικό πάνελ, με λίγη ηθική, με λίγη γεωστρατηγική και αρκετή αμνησία.

Η αμφιλεγόμενη «συμμαχία» μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ

Daniele Perra - 09/05/2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Παγιδευμένη ανάμεσα στην λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στον οικονομικό της ιστό και την κατά διαστήματα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης των Βαλκανίων της Ευρώπης (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Από το τέλος της διπολικής εποχής, ακολουθούμενο από την καταστροφική κρίση χρέους του 2009, η Ελλάδα αναγκάστηκε να επανεφεύρει τον ρόλο της στο ολοένα και πιο περίπλοκο γεωπολιτικό τοπίο της Ανατολικής Μεσογείου. Παγιδευμένη ανάμεσα στη λιτότητα της ΕΕ, την έντονη διείσδυση της Γερμανίας στην οικονομία της και την διαλείπουσα τουρκική εχθρότητα, η Αθήνα, γνωρίζοντας την αξιοζήλευτη γεωγραφική της θέση ως πύλης εισόδου των Βαλκανίων στην Ευρώπη (η οποία την έχει επίσης καταστήσει ιδιαίτερα ευάλωτη στις μεταναστευτικές ροές), επέλεξε να οικοδομήσει ισχυρές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ. Αυτή η σχέση, ωστόσο, κρύβει τις παγίδες των νέων μορφών εξάρτησης, μιας περαιτέρω μείωσης της κυριαρχίας σε διάφορους τομείς και του κινδύνου να απορροφηθεί από την ολοένα και διευρυνόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, η Ελλάδα διατήρησε μια αρκετά ισορροπημένη θέση σχετικά με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και, ιδίως εντός των Ηνωμένων Εθνών, ψήφισε αδιακρίτως ή απείχε σε ψηφίσματα που σαφώς συγκρούονταν με τις επιθυμίες του Ισραήλ. Ωστόσο, ταυτόχρονα (και ακριβώς κατά την περίοδο από το 2023 έως το 2026), οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών της Ανατολικής Μεσογείου αυξήθηκαν σημαντικά, συνεχίζοντας την τάση που είχε καθιερωθεί από τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και, παραδόξως, ενισχύθηκαν υπό την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Αυτό, εξίσου παραδόξως (αλλά με τρόπο εντελώς παρόμοιο με αυτόν που έχει παρατηρηθεί σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη), συνέβη αθόρυβα και χωρίς να προσελκύσει ιδιαίτερη προσοχή από μια κοινή γνώμη που ήταν έντονα επικριτική για τις πολιτικές και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη.

Η ολέθρια στρατηγική της… «στρουθοκαμήλου»

6/03/2026 

Του Θανάση Κ.

Επειδή ακούγονται διάφορες ανοησίες περί “μη εμπλοκής” της Ελλάδας στον “Πόλεμο” της Μέσης Ανατολής – από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος, αλλά κυρίως από την Αντιπολίτευση και ιδιαίτερα από την “Αριστερά – να κάνουμε μερικές απαραίτητες διευκρινίσεις:

* Πρώτον, δεν εμπλεκόμαστε σε κανένα Πόλεμο.

* Δεύτερον, έχουμε βάσεις στο έδαφός μας. Εμείς έχουμε αμερικανικές βάσεις (στη Σούδα και όχι μόνο) και η Κύπρος έχει Βρετανικές βάσεις.

Τις βάσεις αυτές το Ιράν έχει διακηρύξει ότι τις έχει στο στόχαστρο των πυραύλων του και των drones.

Κι εμείς έχουμε υποχρέωση να συνδράμουμε στην άμυνα αυτών των βάσεων που βρίσκονται σε ελλαδικό και κυπριακό έδαφος. Τελεία. Και παύλα…

Δεν είναι “εμπλοκή” να αμύνεσαι σε επιθέσεις που επαπειλούνται επί του εδάφους σου…

* Τρίτον, έτσι κι αλλιώς ο κίνδυνος “ελληνικής εμπλοκής” ήταν υπερβολικός. Εδώ ειπώθηκαν πραγματικά τερατολογίες. Όλος αυτός ο θόρυβος έγινε για ένα ιρανικό drone που έπληξε τελικά βρετανική βάση στο Ακρωτήριο προκαλώντας περιορισμένες υλικές ζημίες. Και άλλα τρία με τέσσερα ιρανικά drones τα οποία καταρρίφθηκαν από ελληνικά F-16 και βρετανικά πολεμικά αεροσκάφη πάνω από τον Λίβανο. Οι Βρετανοί διαψεύδουν και αυτό το τελευταίο, βέβαια…

* Τέταρτον, από τη στιγμή που η Κύπρος υπέστη “επίθεση” (έστω και επί των Βρετανικών βάσεων που επισήμως δεν αποτελούν επικράτεια της Κύπρου, ούτε καν της ΕΕ) η ΕΕ έχει συμβατική υποχρέωση να συνδράμει την Κύπρο.

Πολύ περισσότερο η Ελλάδα, η οποία εκτός του ότι είναι κράτος μέλος της ΕΕ, είναι ή ίδια και “εγγυήτρια δύναμη” στην Κύπρο.

ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Του Παντελή Σαββίδη 

1.-Ο πόλεμος είναι χαοτικό φαινόμενο. Και ως προς τις αιτίες του και ως προς την εξέλιξη του και ως προς τα αποτελέσματά του. Ειλικρινά εξαρτάται από το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Πεκίνο, κατά την προσφιλή έκφραση ορισμού του χάους, χωρίς η αναφορά να έχει πολιτική σημασία.Ο πόλεμος που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν κατά του Ιράν είναι ενέργεια καταδικαστέα και από το διεθνές δίκαιο και από την ηθική προσέγγιση των πραγμάτων κατά την πρόσληψή τους από τους απλούς πολίτες.

Είμαστε, λοιπόν, κατά του πολέμου και των κρατών που τον προκάλεσαν. Οποιαδήποτε δικαιολογία για την πρόκλησή του είναι αδύναμη μπροστά στην τραγωδία που βιώνει ένας λαός, την καταστροφή μιας χώρας και τον κίνδυνο η ανθρωπότητα να εισέλθει σε έναν νέο αρμαγεδδώνα. Πρέπει να βοηθήσουμε να σταματήσει. Αν όχι για λόγους ηθικής ή διεθνούς τάξης, για λόγους κινδύνου να εισέλθουμε όλοι οι λαοί της ευρύτερης περιοχής στο φρενοκομείο, την πόρτα του οποίου άνοιξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

2.-Σε κρατικό επίπεδο η Ελλάδα συντάχθηκε, λόγω εξαρτήσεων και λόγω συμβατικών δεσμεύσεων, με τις επιτιθέμενες δυνάμεις. ΗΠΑ και Ισραήλ. Για τους παραπάνω λόγους που αναφέρθηκαν στο (1) συν το ότι με τους Ιρανούς είχαμε μια καλή σχέση ως λαός και ως κράτος και η κυβέρνησή τους ήταν η μόνη που μας βοήθησε παρέχοντας επι πιστώσει πετρέλαιο στα μαύρα χρόνια των μνημονίων, η ελληνική πολιτική θα μπορούσε να είναι πιο εξισορροπημένη. Επιπλέον διότι το Ιράν αποτελεί έναν πόλο εξ ορισμού αντίπαλο της Τουρκίας. Ένα εξασθενημένο ή διαλυμένο Ιράν δεν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα. Ωστόσο, η χώρα για τους λόγους που επισήμανα τάχθηκε στο πλευρό των επιτιθεμένων.

Ανησυχητικά μηνύματα!

Υπάρχουν τρία στοιχεία της επικαιρότητας που είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και η κυβέρνηση επιχειρεί να τα περάσει στην κοινή γνώμη ως επιτυχίες της.

Του Παντελή Σαββίδη 

Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση απο την μπουζουκόβια αμερικανίδα πρέσβη ότι το καλοκαίρι μπορεί να έρθει στην Ελλάδα ο Τράμπ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί ερμήνευσαν την πιθανή έλευση του ασταθούς αμερικανού προέδρου ως κίνηση υποστήριξης του Μητσοτάκη. Η αγωνία τους (κυβέρνησης και οπαδών) είναι να μην χάσουν την μαρμάγκα.

Όπως, όμως, ρητά αναφέρει και ο διαμένων στην Ουάσιγκτον εδω και μια πεντηκονταετία, Θεόδωρος Καρυώτης σε άρθρο του στην Hellas Journal ο Τράμπ, αν έρθει, θα έρθει για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει οι δύο επικεφαλής των κυβερνήσεων (Ελλάδας και Τουρκίας) αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα που θα γύρει ο αμερικανός πρόεδρος.

Βεβαίως, στην Ελλάδα τα αργυρώνητα μμε (κατα καιρούς εξαγγέλλεται η χρηματοδότησή τους απο την κυβέρνηση, οπότε δεν τα συκοφαντούμε) θα περάσουν πως ο Τράμπ δεν ήρθε να μοιράσει αλλά να στηρίξει τον αναντικατάστατο. Ακόμη και οι αμερικανοί αντιλήφθηκαν πως ο κ. Μητσοτάκης είναι αναντικατάστατος. Οπότε η γάτα θα φύγει αλλά η ζημιά θα γίνει. Θα τα δει κανείς;

Το δεύτερο στοιχείο είναι η δήλωση του κ. Μητσοτάκη πως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να ανακατεύονται άλλοι. Είναι μια επικίνδυνη δήλωση. Βεβαίως, στην κοινή γνώμη περνά η αντίληψη ότι ο εθνικά υπερήφανος πρωθυπουργός κατατροπώνει Ευρώπη και ΗΠΑ που θέλουν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Ελλάδα έκανε μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσει διεθνοποιημένο το και να καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα τα ελληνοτουρκικά. Και το έκανε διότι δεν έχει άλλα εργαλεία εξωτερικής -και αμυντικής- πολιτικής πέραν της συμμετοχής της σε οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η σχέση προστασίας που έχει με τις ΗΠΑ.

Την μετατροπή των ελληνοτουρκικών σε διμερές ζήτημα την επεδίωξε, και όπως φαίνεται την πέτυχε- ο Ερντογάν. Προσέξτε τον κ. Μητσοτάκη, Προλειαίνει το έδαφος για υποχωρήσεις. Και με την βοήθεια των υπαλλήλων του θα το πετύχει χειροκροτούμενος.

Μαρία Καρυστιανού:Κίνδυνος ανεπίτρεπτων παραχωρήσεων στις “Πρέσπες του Αιγαίου”.

Θα της πουν πάλι με αυταρχικό τρόπο ότι δεν δικαιούται να ομιλεί για τα εθνικά!

Αλλά τα ερωτήματα αυτά βασανίζουν κάθε ευαίσθητο Έλληνα πολίτη που έχει συνείδηση της τραγικής υποχωρητικότητας έναντι των τουρκικών απειλών εδώ και δεκαετίες.

Θα έπρεπε να τίθενται καθημερινά και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά ανεξήγητα τα περισσότερα σιωπούν αν δεν ταυτίζονται με την κυβέρνηση.

Γερομοριάς 

Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού:

Στον απόηχο της  θλιβερής  επετείου των Ιμίων που είναι σύμβολο  μνήμης, σύμβολο  τιμής ηρώων, σύμβολο εθνικού καθήκοντος και αγάπης για την Ελλάδα.

Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει  το επαπειλούμενο κόστος από τις απειλές πολέμου σε βάρος της χώρας. 

Παρά ταύτα η αδράνεια, αλλά και η κρυφή ατζέντα της Κυβέρνησης, προάγουν αργά και σταδιακά:

 α) τη μη κατανόηση και ενάσκηση  των έννομων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και 

 β) τον υποχωρητικό διάλογο και την διαπραγμάτευση της διαχρονικά απειλούμενης εθνικής κυριαρχίας και  εθνικής ασφάλειας του ελληνισμού.

Όταν ο ίδιος ο ΠΘ της Ελλάδας προεξοφλεί από το 2023 στην Τουρκία ότι:

 «Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου, μπορεί ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις, οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

 

Όταν είναι σε ισχύ εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημοκρατία, απειλή πολέμου (casus belli) της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, Τουρκολυβικό μνημόνιο και Γαλάζια πατρίδα.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

Του Παντελή Σαββίδη 

Με τον τίτλο θέλω να επισημάνω ότι πέρα από το αν είναι καλή ή κακή η δήλωση της κ. Καρυστιανού για την εξωτερική πολιτική σημασία έχει ότι αναδύεται ένα ζήτημα σχέσης μυστικής διπλωματίας, πολιτικής και λογοδοσίας. Επανέρχομαι σήμερα επειδή διαπίστωσα ότι μερικοί συνομιλητές μας, αν δεν είναι τρολάκια της κυβέρνησης, που μάλλον μερικοί δεν είναι, το πιθανότερο, θεωρούν ότι ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να εξουσιοδοτηθεί εν λευκώ στις συνομιλίες με τον κ. Ερντογάν για την διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Σ αυτούς απευθύνομαι, όχι στα τρόλς.

Συμμετείχα στην δημοσιογραφική αποστολή (από την ΕΡΤ3) και στην Μαδρίτη και στο Ελσίνκσι και έχω άμεση γνώση του παρασκηνίου. Στη Μαδρίτη μέχρι που δόθηκε η συνέντευξη τύπου δεν ήταν γνωστό το κοινό ανακοινωθέν που αναγνώριζε ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Πάνω στην αναγνώριση αυτή στήθηκε ολόκληρη τουρκική θεωρία.   Οτιδήποτε έγινε προηγουμένως πριν την δημόσια ανακοίνωση της υπογραφής αποτέλεσε μυστική διπλωματία αλλά και μυστική πολιτική διαχείριση του θέματος.

Τα ίδια και στο Ελσίνσκι. 

Το βράδυ των Ιμίων η κυβέρνηση Σημίτη ήρθε σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ και ουσιαστικά υποχώρησε στο καθεστώς του νησιού. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος λίγες ημέρες αργότερα σε συνέντευξή του στη Θεσσαλονίκη αναγνώρισε ότι η Ελλάδα απώλεσε εθνικό έδαφος.  

Η Καρυστιανού εδώ δεν μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει, όμως, πως ένα μέρος της κοινής γνώμης αποδέχεται να συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς την ενημέρωσή του. Και αυτό είναι επικίνδυνο.

Πριν μας πάρει το… 25ο ποτάμι (και μας σηκώσει)

Γρηγόρης Ρουμπάνης

Οσοι καμώνονταν -και καμώνονται ακόμα δυστυχώς- ότι καλώς έχουν τα πεπραγμένα περί υποταγής της Ελλάδας στα μνημόνια διότι «έσωσαν τη χώρα», ας δώσουν τώρα το στίγμα τους μέσα στη θύελλα που έχει ξεσηκώσει η σύγκρουση του αρχιερέα του δολαρίου Τραμπ με τη συμπλεγματική και βεβαίως ανίσχυρη Ευρώπη. Στοχαζόμενοι και τα επακόλουθα στη γειτονιά μας.

Στην ελληνική ιστορία ως ο πλέον καταστροφικός πολιτικός ηγέτης έχει καταγραφεί ο Αλκιβιάδης. Του οποίου οι εμπνεύσεις για την προσωπική του επικράτηση με όχημα την Αθηναϊκή Δημοκρατία τον οδήγησαν μέχρι και την αυλή του Πέρση βασιλιά, για να γευτεί στο τέλος την ατίμωση τόσο ο ίδιος όσο και η πόλη του με την υποταγή της στους Τριάκοντα Τυράννους. Και ω της σημερινής απειλητικής προς το κλεινόν άστυ (διαχρονικά αντιστεκόμενο με πείσμα σε κάθε είδους Μήδους και μηδίσαντες) συμφοράς, φλερτάρει με παρόμοιες παρεκτροπές ο Κυρ. Μητσοτάκης.

Ο ακόμη πρωθυπουργός δεν δικαιούται να επιρρίπτει τις ευθύνες στους πριν από αυτόν για τον πνιγηρό εναγκαλισμό της χώρας με τους δανειστές. Και να καμώνεται ότι απλώς «οι άλλοι» τού έδεσαν τα χέρια. Πρώτον, έχει ψηφίσει ο ίδιος και η παράταξή του τα αχρείαστα κατά Πέτρο Ρουμελιώτη, εκπρόσωπο τότε της Ελλάδας στο ΔΝΤ, μνημόνια. Δεύτερον, διαχειρίζεται τη νεο-αποικιοποίηση της Ελλάδας, όπως ακριβώς ο ίδιος το επιδίωξε. Αλλά αισθανόμενος εγκλωβισμένος πια αναζητεί στηρίγματα ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν τον υπολογίζουν. Και γιατί να τον υπολογίσουν; Ενας απλός διαχειριστής είναι. Ο «καλπάζων νέος Τζον Γουέιν» δεν θέλει να τον ξέρει. Ο θλιβερός καγκελάριος έχει τις δικές του σκοτούρες, ο πουρκουάς Γάλλος πρόεδρος βλέπει ατιμωτικό το τέλος και της δικής του θητείας, ενώ ο ανυπόληπτος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ ούτε ξέρει πού έχει πεταμένο το χαρτάκι με το τηλέφωνό του.