Κάθομαι στο εδώλιο του κατηγορουμένου μόνο και μόνο επειδή είμαι Έλληνας!!

Του Θανάση Χούπη

Τίρανα, Δεκαπενταύγουστος του 1994.

Λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, αφού πλήρωσα, με τη βοήθεια του θεόσταλτου εφοπλιστή Βαγγέλη Αγγελάκου, το πρόστιμο που μού επιβλήθηκε, στο αλβανικό νόμισμα ("λεκ" / lek), έβγαινα απ' τη φυλακή που βρισκόταν στα περίχωρα της αλβανικής πρωτεύουσας.

Το "έγκλημα"που διαπράξαμε, για το οποίο μας συνέλαβαν, πάνω από 20 δημοσιογράφους, τεχνικούς - μέλη τηλεοπτικών συνεργείων και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών, απ' την Ελλάδα και την Ομογένεια, ήταν η απόφασή μας να σταθούμε στο πλευρό των Πέντε Ελλήνων, Βορειοηπειρωτών, ηγετικών στελεχών της "Ομόνοιας". Άλλοι από επαγγελματική υποχρέωση και όλοι υπακούοντας στο εθνικό χρέος.

Η πολλαπλά ευεργετημένη ηγεσία της Αλβανίας, με τον Σαλί Μπερίσα στο τιμόνι της, εκείνη την περίοδο, με τη στήριξη και κάποιων ιδεολογικά συγγενών τους εξ Ελλάδος, είχαν αποφασίσει να προκαλέσουν, για πολλοστή φορά την Πατρίδα μας.

Προσδιόρισαν την έναρξη της "Δίκης" - παρωδία, για τις 15 Αυγούστου, θεωρώντας ότι οι Έλληνες θα ήταν εκείνη τη μέρα στα Πανηγύρια... Κι όταν είδαν ότι αυτό δεν συνέβη, καθώς στα Τίρανα βρέθηκαν πολλές εκατοντάδες εκπρόσωποι της πολιτικής και της κοινωνίας, αποφάσισαν να κλιμακώσουν τις προκλήσεις. 

Μόλις ολοκληρώθηκε η ανάγνωση των χαλκευμένων ψευδο-κατηγοριών και η αρχική τοποθέτηση των κατηγορουμένων, καθώς η ζέστη στην αίθουσα του "Δικαστηρίου" ήταν αφόρητη, κατευθύνθηκα στον περίβολό του, για να δώσω την πρώτη ανταπόκριση της ημέρας στην ΕΡΤ3. 

Στη σκέψη μου κυριαρχούσε η αγέρωχη εικόνα του Κώστα Κυριακού και του Ηρακλή Σύρμου, πρώην πολιτικών κρατουμένων στο κολαστήριο καταναγκαστικής εργασίας του Σπάτς. Τους είχαν βάλει στη δεύτερη σειρά, πίσω απ' τον Θόδωρο Μπεζιάνη, τον Βαγγέλη Παπαχρήστο και τον Παναγιώτη Μάρτο, οι οποίοι είχαν κι αυτοί στο βλέμμα τους τη δύναμη και το κουράγιο που άντλησαν από τη διεθνή και την ομόθυμη, ελληνική κατακραυγή, για τις σταλινικές μεθοδεύσεις της τυραννίας των Τιράνων.

Κώστας Κυριακού για το βορειοηπειρωτικό

Προς κ. Αλέξανδρο Μαλλιά, 

Ο κ. Κώστας Κυριακού το Σάββατο 14 Ιουνίου σε μία ομιλία του διηγήθηκε ένα περιστατικό με εσάς από το 2003, ως εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών για το βορειοηπειρωτικό.

Πώς το σχολιάζετε;

ΥΓ. Έχει πολύ ζουμί η ομιλία του Κυριακού! 

✅Το απόσπασμα - 

https://www.youtube.com/watch?v=k8Oga644Iw4

✅Η ομιλία -

 https://www.youtube.com/watch?v=0ZCqZplpyUA

✅Η πρώτη ημέρα της Διημερίδας -

 https://www.youtube.com/watch?v=qTJFv4DEWNk

Ο Ελληνισμός στην Βόρεια Ήπειρο σήμερα

Ομιλητές :

 1. Κων/νος Κυριακού Νομικός - Συγγραφέας

 2. Θάνος Χούπης Δημοσιογράφος

O πάδρε Καμίλο και εμείς

Από δρόμος
- 10 Νοεμβρίου, 2023

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισαγωγική τοποθέτηση του Κωνσταντή Κυριακού στην παρουσίαση του βιβλίου της Χρύσας Τζιαφέτα «Padre Camilo. Η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες» (εκδ.Red N’ Noir), η οποία έγινε στο χώρο βιβλίου «Εκλάμψεις» (Σπύρου Τρικούπη 71, Εξάρχεια).

του Κωνσταντή Κυριακού

«Οταν ήρθε ο αγγελιοφόρος κι ανάγγειλε στο βασιλιά ότι είχαν φέρει τα κεφάλια των απογόνων του Αχαάβ, τότε ο Ιηού διέταξε να τα βάλουν σε δύο σωρούς, κοντά στην είσοδο της πύλης ως το πρωί. Το πρωί βγήκε ο Ιηού και στάθηκε στην πύλη και είπε στο λαό: «Όλοι εσείς είστε αθώοι! Εγώ συνωμότησα εναντίον του κυρίου μου, του βασιλιά Ιωράμ, και τον σκότωσα· αλλά αυτούς ποιος τους σκότωσε; Μάθετε, λοιπόν, ότι κανένας από τους λόγους του Κυρίου εναντίον των απογόνων του Αχαάβ δε θα μείνει ανεκπλήρωτος. Ο Κύριος εκπλήρωσε όλα όσα είχε πει με το δούλο του τον Ηλία». Τότε ο Ιηού σκότωσε όλους όσοι είχαν απομείνει από την οικογένεια του Αχαάβ στην Ιζρεέλ, τους άρχοντές του, τους εμπίστους του και τους ιερείς του. Δε γλίτωσε κανένας.» (Βασιλείων Δ΄ 10:8-11)

Στο παραπάνω απόσπασμα από την Παλαιά Διαθήκη φαίνεται έντονα το εκδικητικό πνεύμα του ιουδαϊκού Θεού, όπου και αποτέλεσε τη θεολογική βάση για μια πολύ σημαντική επαναστατική μορφή που έδρασε γύρω στα 1520: τον Γερμανό χριστιανό διαμαρτυρόμενο Τόμας Μύντσερ. Ο Μύντσερ και ο Καμίλο Τόρρες μπορούν να θεωρηθούν κατά έναν τρόπο παράλληλες προσωπικότητες, καθώς και οι δύο τους ήταν ιερωμένοι, εξεγερμένοι ιερωμένοι, που ξεσήκωσαν ο καθένας στην εποχή του τις κατώτερες τάξεις ενάντια στην εξουσία, ξεκινώντας από ένα θεολογικό μετερίζι. Επομένως, δείχνει να υπάρχει μια ιστορική συνέχεια μεταξύ των αγώνων για τη χιλιετή βασιλεία του Θεού πριν τη νεωτερικότητα και της Θεολογίας της Απελευθέρωσης στον 20ό αιώνα, στην οποία κατατάσσουν τον Τόρρες. Βασική ιδέα και στις δύο περιπτώσεις, η σύνδεση της χριστιανικής πίστης με το κοινωνικό ζήτημα και κατόπιν με τους ταξικούς αγώνες. Η εξέγερση νοείται ως θέλημα θεού, σαν μια ιερή πράξη, η μέρα της επανάστασης ως ειμαρμένη και η ίδια η επανάσταση σαν γεγονός ως ένας Μεσσίας, ιδέα την οποία μπορεί να δει κανείς και σε θεωρητικά κείμενα των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, όπως του Γκουστάβ Λαντάουερ στο χώρο του κοινωνικού αναρχισμού και του Βάλτερ Μπένγιαμιν στη μαρξιστική θεωρία.