Του Μάνου Λαμπράκη
Στην ορθόδοξη θεολογία, η πράξη της βάπτισης δεν είναι απλώς τελετουργική, είναι γεγονός φανέρωσης. Δεν είναι σύμβολο· είναι ενεργός είσοδος του προσώπου στην κοινότητα του Θεού. Ο βαπτιζόμενος δεν ενώνεται απλώς με το Σώμα της Εκκλησίας, αποκαλύπτεται ως πρόσωπο που καλείται με όνομα. Η ονοματοδοσία δεν είναι προσθήκη, είναι εσχατολογική κίνηση, η πρώτη φανέρωση ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πια γνωστός στον Θεό.
Το όνομα δεν είναι απλώς λέξη. Είναι κλήση. Και όποιος την προφέρει πρώτος μέσα στο μυστήριο της βάπτισης, δεν γίνεται νομέας, γίνεται μάρτυρας του γεγονότος ότι ο Θεός γνωρίζει πια αυτό το παιδί με τρόπο ανεπανάληπτο.
Έτσι ξεκίνησε και η δική μου αναζήτηση, όχι απλώς για το ποιος με βάπτισε, αλλά για το ποιος με γνώρισε πρώτος στον Θεό.
Πέρασαν δεκαετίες χωρίς να γνωρίζω. Ήξερα μόνο πως βαπτίστηκα ανήμερα των Χριστουγέννων στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Μέχρι που, πριν οκτώ χρόνια, ο πατέρας μου μου παρέδωσε κάποιες παλιές μπομπίνες super 8, μέσα στις οποίες υπήρχε καταγεγραμμένο εκείνο το ανεπανάληπτο γεγονός.
Είδα ένα παιδί να βυθίζεται στο νερό. Και έναν ιερέα να το κρατά.
Και να το κοιτά με εκείνη την πράοτητα που μόνο όσοι έχουν ασκηθεί στον Θεό μπορούν να μεταδώσουν.
