μ. Θεόκτιστος ο Κρης

«Έρχονται πολλά νέα παιδιά και με ρωτούν: «Πάτερ, γιατί η Εκκλησία λέει να μην έχουμε σχέσεις πριν από τον γάμο; Τι κακό κάνουμε, αφού αγαπιόμαστε;». Και πολλές φορές βλέπω ότι περιμένουν ένα «μη». Σαν να κάθεται ο Θεός και να σημειώνει ποιος φίλησε, ποιος άγγιξε, ποιος κοιμήθηκε με ποιον.

Ε, δεν είναι έτσι ο Θεός.

Ο Χριστός δεν περπάτησε ανάμεσα στους ανθρώπους κρατώντας κατάλογο με τις αμαρτίες τους. Ούτε όμως είπε ότι κάθε επιθυμία γίνεται καλή επειδή την αισθανθήκαμε. Πήγαινε βαθύτερα. Από την πράξη στον λογισμό, από τον νόμο στην καρδιά, από το «τι επιτρέπεται» στο «ποιος γίνεσαι όταν αγαπάς».

Για τις προγαμιαίες σχέσεις, όπως τις ονομάζουμε σήμερα, δεν μίλησε με τη δική μας ορολογία. Μίλησε όμως για κάτι μεγαλύτερο. Θύμισε τον πρώτο λόγο της Γραφής: οι δύο γίνονται «σάρκα μία».

Προσέξτε. Δεν είπε ότι δύο σώματα συναντήθηκαν.

Είπε «σάρκα μία».

Γιατί ο άνθρωπος δεν κόβεται σε κομμάτια. Δεν βγάζει την ψυχή του απέξω και μπαίνει μόνο με το σώμα του σε μια ερωτική σχέση. Μπαίνει ολόκληρος. Μπαίνουν η μνήμη του, οι φόβοι του, η ανάγκη να αγαπηθεί, οι πληγές του, η προσδοκία του, ακόμη και πράγματα που ο ίδιος δεν γνωρίζει καλά μέσα του.

Η Εκκλησία λοιπόν δεν φοβάται το σώμα.

Ὁ Χριστιανὸς καὶ τὰ πάθη, Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

 Ο Χριστιανός: Ἕνας μεγάλος ἀσκητής, ὁ στάρετς Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, εἶπε ὅτι πρέπει νὰ ὑπομένουμε τὰ ἐλαττώματά μας ἔτσι ὅπως ὑπομένουμε καὶ τῶν συνανθρώπων μας τὰ ἐλαττώματα.

Νὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ συγκατάβαση τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἀτέλειες τῆς ψυχῆς μας, χωρὶς ὡστόσο νὰ πέφτουμε στὴ νωθρότητα καὶ τὴν ἀμέλεια. Ἀπεναντίας, μάλιστα, ν’ ἀγωνιζόμαστε μὲ ζῆλο γιὰ τὴν διόρθωση καὶ τὴν πνευματικὴ προκοπή μας.

“Τὸ νὰ ταράζεται κανείς, ὅταν ἐνοχλεῖται ἀπὸ κάποιο πάθος, εἶναι σημάδι ἀγνωσίας καὶ ὑπερηφάνειας”, ἀποφαίνεται ἕνας ἀπὸ τοὺς πατέρες, “καὶ αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἄγνοια τῆς καταστάσεώς του καὶ ἀπὸ τὴ φυγοπονία του. Τὸ καλύτερο, λοιπόν, εἶναι, γνωρίζοντας τὰ μέτρα του μὲ ταπείνωση, νὰ ὑπομένει μὲ προσευχή, ὥσπου νὰ τὸν ἐλεήσει ὁ Θεός”.

Κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε τὴ στάση μας ἀπέναντι στὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας, γιὰ ν’ ἀποκτήσουμε ὀρθὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ νὰ τὸν κατευθύνουμε ἀλάθητα μὲ βάση αὐτὴ τὴν ὀρθὴ γνώση.

Ὁ ἄνθρωπος “μέσα στὶς ἀνομίες συλλαμβάνεται καὶ μέσα στὶς ἁμαρτίες γεννιέται”. Τὰ πάθη, οἱ ἁμαρτωλὲς ἀδυναμίες τόσο τῆς ψυχῆς ὅσο καὶ τοῦ σώματος, ἀποτελοῦν σύμφυτα χαρακτηριστικὰ τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου. Ἀνύπαρκτα, ὡς ἀφύσικα, ἦταν τὰ πάθη στὴν ἄκακη ἀνθρώπινη φύση, ὅπως αὐτὴ πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀνύπαρκτα, ὡς ἀφύσικα, εἶναι τὰ πάθη καὶ στὴν ἀνακαινισμένη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀνθρώπινη φύση. Φυσικά, ἀπεναντίας, εἶναι τὰ πάθη στὴν πεσμένη ἀνθρώπινη φύση, ὅπως ἀκριβῶς φυσικὲς εἶναι σὲ κάθε σωματικὴ ἀσθένεια οἱ συνέπειές της. Φυσικὴ συνέπεια τῆς σωματικῆς ἀσθένειας εἶναι καὶ ὁ θάνατος τοῦ σώματος, ποὺ μετὰ τὴν προπατορικὴ πτώση ἔχασε τὴν ἀθανασία. Πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση ἡ ἀθανασία ἦταν φυσικὴ κατάσταση τοῦ σώματος, ἐνῶ ἡ ἀσθένεια καὶ ὁ θάνατος ὄχι.

Πόσες ψυχές έχουν πονέσει και πληγωθεί από τον κακό χειρισμό ενός κληρικού στην εξομολόγηση;

π. Λίβυος

Πόσες ψυχές έχουν πονέσει και πληγωθεί από τον κακό χειρισμό ενός κληρικού στην εξομολόγηση; Πόσοι πήγαν να βρουν παρηγοριά και βυθίστηκαν ακόμη περισσότερη θλίψη και απόγνωση; 

Μεγάλη η αμαρτία να έρχεται ένας άνθρωπος δίπλα σου, να σε εμπιστεύεται, να σου ανοίγει την καρδιά του, να φανερώνει τις ουλές και τα τραύματα του, και εσύ να βγάζεις μαστίγιο, να φοράς τήβεννο και να τον εξουθενώνεις. Να τον γεμίζεις φόβο και ανασφάλειες να τον βάζεις ακόμη περισσότερο να σιχαθεί τον εαυτό του. 

Μα ο εαυτός, η ψυχή και το σώμα που τον βάζεις να σιχαθεί είναι «Εικόνα Θεού», είναι δημιούργημα του Θεού. Σκοπός της πνευματικής ζωής δεν είναι να σιχαθούμε αυτό που είμαστε αλλά να το αγαπήσουμε. Να το φωτίσουμε. Να το θεραπεύσουμε. Ο αμαρτωλός δεν είναι κακός αλλά άρρωστος. Δεν είναι θέμα ηθικό αλλά υπαρξιακό. Δεν υπάρχουν αμαρτωλοί και αναμάρτητοι αλλά θεραπευμένοι και αθεράπευτοι. 

Δεν οδηγείς κάποιον στην ταπείνωση βάζοντας τον να βρίζει και να σιχαίνεται τον εαυτό του, αλλά συμφιλιώνοντας τον με αυτό που είναι και εκείνο που μπορεί να γίνει.

Οδηγώντας τον, στην αποδοχή των τραυμάτων και χαρισμάτων του ως ενιαία δώρα της πρόνοιας του Θεού. 

Ως δρόμους προς Εκείνον. Να μάθει να λέει «Σε ευχαριστώ Θεέ μου για όλα όσα μου χάρισες.. Κι αυτά που καταλαβαίνω κι εκείνα που δεν μπορώ να εξηγήσω…». 

Ο πραγματικά ταπεινός δεν είναι αυτός που κακολογεί και μαστιγώνει τον εαυτό του για αυτά που δεν κατάφερε ή δεν πέτυχε. Αλλά εκείνος που βλέπει τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να φτάσει με την βοήθεια Του Θεού. 

Ταπείνωση σημαίνει να πιστεύω ότι τα πάντα, όσα έχω και δεν έχω είναι του Θεού.

Η βάση της μετάνοιας και της εξομολόγησης είναι η χάρη και το έλεος του Θεού.

Στην εξομολόγηση συχνά ακούω ανθρώπους που βρίσκονται σε ένα φαύλο κύκλο αυτοκατηγορίας σαν να είναι καταδικασμένοι να επανέρχονται στα ίδια θέματα επανειλημμένως,γιατί έχουν ξεχάσει πως η βάση της μετάνοιας και της εξομολόγησης είναι η χάρη και το έλεος του Θεού.

Κοιτάξτε τους ανθρώπους που συναναστρεφόταν ο Χριστός: πόρνες,φοροεισπράκτορες, φτωχούς, τυφλούς, χωλούς, λεπρούς, όλους δηλ τους απόκληρους,τα κατακάθια της κοινωνίας που,αν σήμερα επισκέπτονταν την ενορία μας,θα αισθανόμασταν κάπως άβολα και,για να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας,θα προτιμούσαμε να φύγουν.Όμως αυτοί είναι κυρίως οι άνθρωποι προς τους οποίους απευθύνεται ο Χριστός και για τους οποίους κλήθηκε.

**Ψυχής Δρόμοι,τεύχος 18

«ΣΕ ΚΟΥΡΑΖΩ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ, ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ».

     Ο π. Φιλάρετος, Ηγούμενος της Μονής Κωνσταμονίτου, είχε διορατικό χάρισμα.  '0ταν εξομολογούσε, ενίοτε έλεγε: «Ναι, καλά, αλλά εκείνο που πήρες, να το επιστρέψεις. Εκείνο που έκανες δεν σκέφθηκες να το εξομολογηθείς». Πολλούς, που πρώτη φορά έρχονταν να εξομολογηθούν τους αποκαλούσε με τα ονόματα τους. Επίσης είχε καλλιεργήσει και την νοερά προσευχή. 

   Όταν γέρασε και δεν μπορούσε ν' ανέβη τις σκάλες, περίμενε στο πρώτο σκαλοπάτι και κατόπιν σαν πουλί ανέβαινε επάνω, σαν να τον σήκωνε κάποιος άγγελος. Ένα βράδυ, που συνέβη το ίδιο, ο π. Χερουβείμ Κωνσταμονίτης τον άκουσε να λέει: «Σε κουράζω και εσένα, Άγγελε μου».