Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΩΣ "ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ" ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Για χρόνια πίστευα ότι η προδοσία τραυματίζει μόνο εκείνον που την υφίσταται. Πίστευα πως ο πόνος ανήκει αποκλειστικά στον προδομένο. Ότι εκείνος είναι που χάνει την εμπιστοσύνη του, που αμφισβητεί τη ζωή του, που βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει.

Και χρειάστηκε νομίζω πολύς καιρός για να καταλάβω ότι η προδοσία αφήνει ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου βαθύ αποτύπωμα και σε εκείνον που την διαπράττει. Δεν αναφέρομαι στις συνήθεις συνέπειες, στους καβγάδες, στους χωρισμούς ή στις ενοχές.

Μιλώ για κάτι βαθύτερο. Μιλώ για τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν τραυμάτισες απλώς έναν άνθρωπο. Τραυμάτισες έναν κόσμο. Και κάποτε υπήρξα κι εγώ ο άνθρωπος στον οποίο κάποιος εμπιστεύτηκε τις πιο ευάλωτες εκδοχές του εαυτού του.

Υπήρξα το πρόσωπο στο οποίο κάποιος παρέδωσε τις ελπίδες του, τους φόβους του, τα όνειρά του. Υπήρξα μέρος μιας κοινής πατρίδας. Και κάποια στιγμή πρόδωσα αυτή την πατρίδα.

Και σήμερα υποψιάζομαι πως η προδοσία, τις περισσότερες φορές, ξεκινά από κάτι πολύ πιο πεζό. Από τη δειλία, από τη σύγχυση, από τη ναρκισσιστική αυταπάτη ότι οι πράξεις μας αφορούν μόνο εμάς. Από την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να παραβιάσουμε έναν δεσμό χωρίς να πληγώσουμε τον κόσμο που έχει χτιστεί γύρω του. 

Κι ύστερα έρχεται η στιγμή της επίγνωσης. Η στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις τη ζημιά. Όχι μόνο στα μάτια του άλλου, αλλά και μέσα στην ίδια τη δική σου μνήμη. Ξαφνικά επιστρέφεις σε παλιές στιγμές και τις βλέπεις αλλιώς. Θυμάσαι υποσχέσεις που έδωσες, βλέμματα που συνάντησες, λόγια που είπες ψευδή και καθησυχαστικά, όνειρα που σχεδιάστηκαν από κοινού και καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά υπήρξαν μέσα σε ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης που εσύ αργότερα διέψευσες.

ΦΙΛΑΥΤΙΑ 1

Από την τρυφερότητα προς τον εαυτό έως την αγάπη κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή

«Αλίμονο σε μένα, επειδή γράφω αυτά...»

IRÉNÉE HAUSHERR S. I.

Καθηγητής στο Ποντιφικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών

ORIENTALIA CHRISTIANA ANALECTA, 137

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

I. — Προσωρινή δικαιολόγηση της λέξης

Philautia. Σχεδόν καθόλου ξένη λέξη. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που τα δύο συστατικά της στοιχεία μεταφυτεύθηκαν από τον κήπο των ελληνικών ριζών στο παγκόσμιο λεξιλόγιο: phil-autie, όπως phil-atélie και όπως autonomie.

Αλλά είναι μια παράξενη λέξη. Ή μάλλον θα φανεί παράξενο να αναζητεί κανείς ένα νέο όνομα για κάτι τόσο παλαιό όσο η φιλαυτία ή ο εγωισμός.

Εγωισμός; Όχι ακριβώς. Αυτός ο όρος, όπως και όλα τα ξαδέλφια του σε -ισμός, πρόσφατης πολιτογράφησης, έχει ένα μικρό ύφος σχολαστικισμού, μια οσμή συστήματος που τον συγγενεύει με τον σεκταρισμό ή τον υπαρξισμό. Υπάρχουν λίγοι εγωιστές· επειδή χρειάζεται να στερείται κανείς εκπληκτικά νοημοσύνης και κρίσης ή ευγένειας —δηλαδή και πάλι νοημοσύνης, νοημοσύνης ψυχής!— για να αναγάγει σε συνειδητό σύστημα την αφελή αυθορμησία της φιλαυτίας. Ο εγωισμός αντιπροσωπεύει μια τερατολογική περίπτωση της φιλαυτία.

Γιατί να μη λέμε απλούστατα amour-propre, αγάπη προς τον εαυτό; Πρώτα απ’ όλα επειδή ο τροχός γυρίζει:

Multa renascentur quae nunc cecidere cadentque
Quae nunc sunt in honore vocabula, si volet usus
Πολλές λέξεις που τώρα έχουν πέσει θα ξαναγεννηθούν, και θα πέσουν εκείνες που τώρα βρίσκονται σε τιμή, αν το θελήσει η χρήση.

Η μόδα γερνά και ξανανιώνει τα ενδύματα και τα έθιμα. Από το πολύ γέλιο για τα καπέλα του παρελθόντος, η φιλαρέσκεια καταλήγει να ονειρεύεται έναν «δημιουργό» που θα εμπνευστεί από αυτά για να φτιάξει κάτι νέο. Έτσι και με τις λέξεις.

Διότι είναι πολύ παλαιά αυτή η νέα λέξη, φιλαυτία. Ο Αριστοτέλης και πλήθος αρχαίων συγγραφέων τη χρησιμοποιούν ως όρο κοινής χρήσης στη γλώσσα τους. Ο Κικέρων τη χρησιμοποιεί στην οικειότητα με τον φίλο του Atticus· και είναι εμφανώς ευτυχής που βρίσκει αυτή την εξωτική ονομασία για να δηλώσει μια καθολική ιδιότητα, και πάντως κικερώνεια. «Τα Ακαδημαϊκά μου έχουν βγει τόσο ωραία —εκτός αν με απατά η κοινή φιλαυτία— ώστε ακόμη και στους Έλληνες δεν υπάρχει τίποτε παρόμοιο»¹. Μήπως ένα coryza (συνάχι) δεν έχει κάτι πιο διακεκριμένο από ένα κρυολόγημα του κεφαλιού; Μήπως το Taraxacum dens leonis δεν ηχεί καλύτερα από το pissenlit; Αν η παθολογία αναζητεί το λεξιλόγιό της στη γλώσσα του Γαληνού και του Ιπποκράτη, δεν είναι μόνο από αγάπη προς τα ελληνικά —τα οποία συχνά βγαίνουν από εκεί τόσο κακοποιημένα όσο ένας ασθενής από την αίθουσα χειρουργείου—· είναι επίσης κάπως για να εντυπωσιάζει λιγότερο ή καλύτερα τους ασθενείς. Η φιλαυτία, λοιπόν, είναι μια συγγενής παθολογική πάθηση, απελπιστικά δύσκολη στη θεραπεία. Και όλοι μας έχουμε προσβληθεί από αυτήν, ακόμη κι αν είχαμε τη μετριοφροσύνη του Κικέρωνα. Ας δώσουμε λοιπόν, όπως αυτός ο λεπτός άνθρωπος, στην αγάπη μας προς τον εαυτό ένα ωραίο ελληνικό όνομα, ολοκαίνουργιο χάρη στην αρχαιότητά του. Όπως ο συγγραφέας των Ακαδημαϊκών, έτσι θα δυσκολευθούμε λιγότερο να το ομολογήσουμε.
Αν όμως η υπερηφάνειά σας —η αγάπη προς τον εαυτό;— αντιδρά στην πρόταση να καμουφλάρουμε κάτω από μια ωραία ετικέτα ένα άσχημο εμπόρευμα, θα έχετε σε λίγο με τι να κατευνάσετε την αγανάκτησή σας, όταν θα έχετε συλλάβει τη διαφορά ανάμεσα στο amour-propre και τη φιλαυτία.

Η ΠΙΟ ΚΡΥΦΗ ΜΟΡΦΗ ΑΓΑΠΗΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Υπάρχει μια μορφή αγάπης που μάλλον δεν τραγουδιέται, που δεν γράφουν γι' αυτήν οι ποιητές, που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες ή στα δώρα, που δεν γράφεται σε ερωτικά μηνύματα και σε στιχάκια, που δεν ξέρει από μεγάλα λόγια και αιώνιες υποσχέσεις. 

Είναι μάλλον μια ήσυχη μορφή αγάπης. Είναι η στιγμή που κάποιος κοιτάζει τις πληγές του και αποφασίζει να μην τις φορτώσει σε εκείνον που αγαπά. Είναι η στιγμή που λέει: «Δεν θέλω να συνεχίσω να σε πληγώνω με όσα δεν έχω θεραπεύσει μέσα μου.». Είναι η στιγμή που αναλαμβάνει την ενήλικη ευθύνη του πόνου του. Όχι για να το παίξει δυνατός, τέλειος ή θύμα, αλλά ΑΠΟ αγάπη. 

Οι πιο πολλοί μπαίνουμε σε σχέσεις κρατώντας ακόμη στα χέρια μας τα συντρίμμια παλιών ιστοριών. Φόβους, εγκαταλείψεις, ταπεινώσεις, απώλειες, μειονεξίες, ανεπάρκειες, συναισθηματικές στερήσεις, δυσπιστίες. 

Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ζητάμε από τον άλλον να τα κουβαλήσει μαζί μας. Να πληρώσει τα χρέη που δεν δημιούργησε.

Να αποδείξει ξανά και ξανά ότι δεν θα φύγει, να μας προσφέρει ό,τι δεν μας χάρισε η μάνα μας και ο πατέρας μας. Να μας φροντίσει, να θεραπεύσει πληγές που άνοιξαν άλλοι. Να γίνει μητέρα, πατέρας, σωτήρας και καταφύγιο.

Όμως ο έρωτας δεν είναι για να επανορθώνει διαρκώς το παρελθόν. Δεν είναι ένα συνεργείο συνεχούς επισκευής κακομεταχειρισμένων αυτοκινήτων που "βγάζουν" μόνο προβλήματα. Ο έρωτας δεν είναι η χαρά του φαναρτζή. 

Ο έρωτας ανθίζει όταν δύο άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη της δικής τους ιστορίας. Όταν μπορούν να πουν: «Αυτό είναι δικό μου. Δεν θα στο φορτώσω για να το κουβαλήσεις εσύ.»

Υπάρχει κάτι βαθιά ερωτικό σε έναν άνθρωπο που δουλεύει με τον εαυτό του και δεν το κάνει από ναρκισσισμό, ούτε από καποια εμμονή με την αυτοβελτίωση. Γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο αγαπητικό από το να θέλεις να γίνεις πιο ασφαλής τόπος για τον άνθρωπο που αγαπάς. Να γίνεις (και) για χάρη του πιο αληθινός, πιο παρών, πιο διαθέσιμος 

Για την ασκητική της μεταξύ μας αγάπης

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Για την ασκητική της μεταξύ μας αγάπης ομιλία στην Σύναξη Δουρούτης, Πανεπιστημίου Ιωαννίνων την Τετάρτη 3 Μαρτίου.

Aυτοκτονία, Howard Storm, Nτοστογιέφσκυ, Άγιος Μάξιμος, ασκητική, γυναίκα, Μοιχαλίδα, Πόλεμος, συναίσθημα, υπερηφάνια, φθόνος, φιλαυτία

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/jpNlO4u6T48?is=s9ovmovYHrMZrKBk
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Πώς ν' αντέξουμε το βάρος της σχέσης...

Του Μάνου Λαμπράκη 

Εμφανίζεται μια στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, η οποία δεν έρχεται πάντα νωρίς και δεν κάνει θόρυβο, που καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι πως δεν βρίσκει ανθρώπους, αλλά πως δεν αντέχει πια το βάρος που γεννά η συνάντηση. 

Ότι δεν είναι η μοναξιά που τον πονά, αλλά η αδυναμία της παραμονής. 

Ότι δεν είναι η έλλειψη αγάπης, αλλά η δυσκολία να σταθεί μέσα σε αυτήν χωρίς να φύγει ή να μικρύνει.

Η εποχή μας δεν είναι εποχή έλλειψης σχέσεων. Είναι εποχή εξαντλημένης εγγύτητας. Οι άνθρωποι πλησιάζουν εύκολα, μιλούν ανοιχτά, αγγίζονται γρήγορα, αλλά αποσύρονται μόλις κάτι αρχίσει να βαραίνει. Έχουμε μάθει να θεωρούμε το βάρος ένδειξη λάθους. Αν κουράζεσαι, αν δυσκολεύεσαι, αν πρέπει να επιμείνεις, τότε μας είπαν κάτι δεν πάει καλά. Κάτι δεν είναι «υγιές».

Και όμως, η ζωή βαραίνει.

Όχι επειδή είναι εχθρική, αλλά επειδή είναι αληθινή.

Το βάρος δεν εμφανίζεται στην αρχή. Δεν βρίσκεται στο πρώτο βλέμμα, ούτε στην πρώτη ένταση. Έρχεται όταν ο άλλος παύει να είναι ενδεχόμενο και γίνεται παρουσία. 

Όταν ο χρόνος εγκαθίσταται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και δεν φεύγει. 

Όταν η σχέση παύει να είναι συναίσθημα και γίνεται ρυθμός ζωής. Εκεί που δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από την επιθυμία.

Όλοι θέλουν σχέση.

Το λέμε όλοι.

Αλλά σχεδόν κανείς δεν θέλει βάρος.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΟΥΛΙΔΑΚΗΣ - "Φίλα με"

Επιμέλεια – Παρουσίαση Χριστίνα Λαμπούση 

Ακούγεται το κεφάλαιο 1.8.

 "Φίλα με" από το βιβλίο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη "ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ" (εκδ. Manifetsto)

 “Ο κόσμος μας εξαρτάται από την βαρύτητα, που έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό σε σύγκριση με τις άλλες δυνάμεις στο σύμπαν: η βαρύτητα δεν έχει διττή φύση, δηλαδή μόνο έλκει, δεν απωθεί. Βάλτε τώρα στη θέση της λέξης «Βαρύτητα» την λέξη «Σύνδεση», ή την λέξη «Αγάπη», ή την λέξη «Έρωτας», ή την λέξη «Σχέση», και θα καταλάβετε τι θέλω να πω. Η αγάπη έλκει, δεν απωθεί. Ο έρωτας έλκει, δεν απωθεί. Η σχέση έλκει, δεν απωθεί. Είναι ένα δώρο ζωής, ένα υπαρξιακό δώρο, διαθέσιμο στον καθένα μας κάθε στιγμή.

 Κι έχει λίγο πλάκα και μπόλικη θλίψη, ότι στην κοινωνία της στέρησης του δώρου, στην κοινωνία της μη-σχέσης που ζούμε, υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που αγοράζουν δεκάδες φθηνά καταναλωτικά προϊόντα από το διαδίκτυο, μόνο και μόνο για να νιώσουν τη συγκίνηση του ανοίγματος ενός πακέτου, ενός δώρου. Μιλώντας για δώρα, φαντάστηκα κάποτε τον κατεξοχήν Άγιο των Δώρων, τον Αϊ-Βασίλη, να λέει κάπως συνωμοτικά στα παιδάκια: Κάτσε τώρα εδώ να μου πεις ποιος σε εκπαίδευσε να νομίζεις ότι έχεις πραγματικά ανάγκη όλες αυτές τις μαλακίες που μου ζητάς! 

Είμαι σίγουρος πως δεν είναι ανάγκη να διαβάσεις αυτό το βιβλίο για να σκεφτείς ότι είναι ώρα για σχέσεις, ακριβώς γιατί όλα δείχνουν πως το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία, οπότε παραφράζοντας τον ποιητή πρέπει να πάρουμε μαζί μας Σχέσεις! 

Και η πόλη είναι γεμάτη από σχέσεις που δεν συνέβησαν. Από έρωτες που πέρασαν σαν βλέμματα...

Του Μάνου Λαμπράκη 

Τις τελευταίες μέρες, για υποθέσεις που συσσωρεύονταν και δεν μπορούσαν πια να αναβάλλονται, βγήκα ξανά έξω. Είχα καιρό να εμφανιστώ, λόγω εκείνης της σιωπηλής εξάντλησης, της διάχυτης κόπωσης που δεν έχει όνομα, μόνο βαρύτητα. 

Δεν είμαστε πια θύματα του απαγορευμένου, αλλά της υπερβολής δυνατότητας. Όλα μπορούμε να τα κάνουμε, αλλά τίποτα δεν έχει νόημα. Έτσι, μένουμε μέσα. Περιμένοντας κάτι να επιβάλει την έξοδο. Κάτι να μας αναγκάσει να εμφανιστούμε.

Και τελικά εμφανίστηκα. Βγήκα σε μια πόλη που νόμιζα ότι ήξερα. Αλλά μετά από λίγο, κατάλαβα: δεν την αναγνώριζα. Ή, μάλλον, δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου εντός της. Έγινα βλέμμα που δεν ήξερε πού να σταθεί. Έγινα σώμα που δεν θυμόταν πώς να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα σώματα.

Και τότε το είδα: γυναίκες να επιστρέφουν στα σπίτια τους, μόνες. Άντρες, εξίσου μόνοι. Όχι δυστυχισμένοι. Αλλά εκπαιδευμένοι. Εκπαιδευμένοι να μην περιμένουν τίποτα. Να μη διεκδικούν συνάντηση, αλλά επαναφορά. Σαν να ήθελαν απλώς να φτάσουν. Σαν το σπίτι να ήταν το τέλος ενός δρόμου, κι όχι η αρχή μιας σχέσης.

Αυτή η επιστροφή δεν είχε βάρος δραματικό. Δεν είχε μελοδραματισμό. Ήταν ένα ταπεινό καθημερινό adagio, μέσα σε σιωπές, φωτισμένα κουδούνια και αυτόματες πόρτες ασφαλείας. Ήταν ένα συνεχές: έξοδος – σιωπή – επιστροφή. Ένα προφίλ ζωής όπου η επιθυμία δεν έσβησε· απλώς εξορίστηκε στο ενδιάμεσο.

Τον είδα πρωί να κόβει γιασεμάκια...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

''Τον είδα πρωί να κόβει γιασεμάκια από το αναρριχώμενο στα κάγκελα του Δημοτικού κήπου. 

-Στη γυναίκα σου τα πας, τον ρώτησα φευγαλέα περνώντας, γύρισε και με κοίταξε με βλέμμα ήρεμο, σαν να μην του έκανε καθόλου εντύπωση η ερώτηση από έναν άγνωστο. 

-Ναι, μου απάντησε και αμέσως σταμάτησα. 

Μάλλον δεν περίμενα να ακούσω ναι. 

Άρχισα τις ερωτήσεις κι εκείνος αποκρινότανε ήρεμα, με μια γεροντική μικρή αδυναμία άρθρωσης του λόγου και δίχως να νοιάζεται ποιος είμαι και γιατί τον ρωτάω τέτοια πράγματα.

-Πώς τη λένε τη γυναίκα σου;

-Κατίνα, μου λέει.

-Εσένα;

-Διονύση.

-Πόσα χρόνια είσαστε παντρεμένοι;

-Το '54 παντρευτήκαμε.

-Έρωτας ήτανε;

Χαμογέλασε ζωηρά και είπε ναι.

-Πώς έγινε, θες να μου πεις;

Για εκείνους που ζουν μέσα μας. Για τους ανθρώπους που συναντούμε πλέον μόνο στα όνειρα μας.

Ήρθε η μέρα που όλα τελειώσαν.

Τα πάντα σιώπησαν.

Δεν άκουγε τη φωνή σου πια.

Σταμάτησε και να ελπίζει.

Να ελπίζει πως θα σε ξαναδεί.

Σταμάτησε να περιμένει την μυρωδιά του λαιμού σου.

Ήρθε η μέρα που χάθηκε και αυτή μαζί με σένα.

Τώρα κλείνει τα μάτια, μόνο εκεί σε συναντά.

Τώρα επιδιώκει να ονειρεύεται.

Μόνο εκεί έρχεσαι.

Μόνο εκεί σε συναντά.

Το πρόβλημα, βλέπεις, είναι πως νομίζουμε πως έχουμε χρόνο.

Χρόνο για να σκεφτούμε, χρόνο για να σχεδιάσουμε πράγματα όταν το μόνο που χρειάζεται είναι παρουσία.

Να υπάρχουμε όταν όλα γύρω μας υπάρχουνε.

Να υπάρχουμε...γιατί κάποια στιγμή όλα θα σταματήσουν να υπάρχουνε.

Όπως και εσύ.

Εσύ και η μυρωδιά σου.

Εσύ και το γεμάτο σιωπή, βλέμμα σου.

Θυμάται την τελευταία φορά που σε είδε. Φοβισμένος, της κρατούσες το χέρι.

Να ημερώνει η μέρα σας...και στο τέλος της να σας μένει το χρώμα του σταριού.

.

Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού.

– Καλημέρα, είπε η αλεπού.

– Καλημέρα, αποκρίθηκε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και γύρισε, μα δεν είπε τίποτα.

– Εδώ είμαι, είπε μια φωνή, από τη μηλιά...

– Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. 

Μου φαίνεσαι πολύ όμορφη...

– Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.

– Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος...

– Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δε μ’ έχουν ημερώσει.

– Α! με συγχωρείς, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Το σκέφτηκε όμως και πρόσθεσε:

– Τι πάει να πει «ημερώσει;»

– Εσύ δεν είσαι απ’ εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;

– Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «ημερώσει;»

– Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούνε. Μεγάλος μπελάς! Ανατρέφουν όμως και κότες. Αυτό είναι το μόνο τους όφελος. Κότες γυρεύεις;

– Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει «ημερώσει;»

– Είναι κάτι που παραμελήθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει «να δημιουργείς δεσμούς...».

– Να δημιουργείς δεσμούς;

Αυτό το δέντρο είναι η απόδειξη ότι ένας, μονάχα ένας άνθρωπος είναι ικανός να βγάλει προς τα έξω τον καλύτερό μας εαυτό

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Setsuban(τελευταία  μέρα του χειμώνα)σήμερα στην Ιαπωνία με τελετές "αποχαιρετισμού του".

Οπότε ας "μιλήσουμε"🤗 για το πιο "αδικημένο"εσπεριδοειδές το Κίτρο (Μηδικο μήλο)και δη το Ιαπωνικό Κίτρο Yuzu(που έδωσε και το όνομα του στο ανάλογο χρώμα (citrus-κιτρινο).

"Επισκέφτηκα την Shimizu-gaoka, μια καταπράσινη περιοχή δυτικά του λιμανιού της Γιοκοχάμα και φωτογράφισα το περίφημο δέντρο Yuzu-no-ki που δεσπόζει σε όλη την περιοχή απο τον ομώνυμο λόφο.                     Είναι πολύ διάσημο γιατί πάρα πολλές ρομαντικές τηλεοπτικές σειρές έρχονται εδώ να σουτάρουν σκηνές όπου ο πρωταγωνιστής φιλάει την πρωταγωνίστρια κλπ, ίσως λόγω της απίστευτης θέας και της απίστευτης ομορφιάς του τοπίου.

Τουλάχιστον έτσι πίστευα γιατί όταν βρέθηκα ο ίδιος δίπλα απο το δέντρο αυτό αισθάνθηκα μια πρωτόγνωρη θετική ενέργεια, κάτι που δεν πίστευα οτι υπάρχει! Είδα ζευγαράκια να περπατούν μαζί και όταν έφταναν δίπλα στο δέντρο, αγκαλιάζονταν  ξαφνικά, χωρίς λόγο.                             

Ηλικιωμένοι σταματούσαν τον περίπατό τους, έκλειναν τα μάτια τους και άνοιγαν τα χέρια τους σα να ήθελαν να αγκαλιάσουν κάτι αόρατο. 

Τράβηξα την φωτογραφία όταν ένας μπαμπάς σήκωσε ψηλά το μωράκι του γελώντας, σπρωγμένος απο μια απροσδιόριστη χαρά - όποιος έμπαινε στην "σκιά" αυτού του δέντρου ένιωθε μια περίεργη καλοσύνη στην καρδιά του.

«ΤΙ ΕΙΝ' ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΓΑΠΗ: Σπουδή στα 400 Κεφάλαια περί αγάπης του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού».

Ομιλητής είναι ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Λουδοβίκος, Καθηγητής Θεολογίας και Φιλοσοφίας, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: 

«ΤΙ ΕΙΝ' ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΓΑΠΗ: Σπουδή στα 400 Κεφάλαια περί αγάπης του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού».

« Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ » του Εριχ Φρομ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΕΧΟΥΡΙΤΗ

«Ο Erich Fromm, γνωστός Γερμανός κοινωνικός ψυχολόγος και φιλόσοφος, διερεύνησε βαθιά τις πολυπλοκότητες των ανθρώπινων σχέσεων και τη φύση της αγάπης στα σημαντικά έργα του. 

Μια από τις πιο βαθιές του ιδέες για την αγάπη ήρθε στο βιβλίο του,  «Η Τέχνη της Αγάπης»,1956, (The Art of Loving) όπου υποστήριξε ότι η αγάπη δεν είναι απλώς μια συναισθηματική αντίδραση σε ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά μάλλον ένας ευρύτερος προσανατολισμός του χαρακτήρα που διαμορφώνει ολόκληρη την κοσμοθεωρία κάποιου.

 Έγραψε, 

«Η αγάπη δεν είναι πρωτίστως μια σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο, είναι μια στάση, ένας προσανατολισμός του χαρακτήρα που καθορίζει τη σχέση ενός ατόμου με τον κόσμο ως σύνολο». 

Έτσι για τον Fromm, η αγάπη δεν περιορίζεται σε ρομαντικές σχέσεις ή προσωπικούς δεσμούς αλλά ήταν  και είναι ένα εγγενές μέρος του πώς κάποιος ασχολείται με τον κόσμο και τον συνάνθρωπο. Είναι μια ενεργή δύναμη, μια έκφραση της ψυχής κάποιου, παρά μια παθητική αντίδραση σε ένα εξωτερικό ερέθισμα.

Ο Φρομ επέκρινε επίσης την κοινή παρανόηση ότι η αγάπη είναι απλώς η πράξη εύρεσης του «σωστού» αντικειμένου στην αγάπη. Πολλοί, πρότεινε, προσεγγίζουν την αγάπη με την ιδέα ότι ορίζεται από το συγκεκριμένο άτομο που αγαπούν, πιστεύοντας ότι η ένταση των συναισθημάτων τους προς το συγκεκριμένο άτομο είναι μια αντανάκλαση της ικανότητάς τους για αγάπη. 

Ωστόσο, ο Φρομ θεώρησε αυτή την προοπτική ως προβληματική, εξισώνοντάς την με μια μορφή εγωισμού (σήμερα θα λέγαμε ναρκισσισμού ή οριακότητας) ή συμβιωτικής προσκόλλησης. Υποστήριξε ότι μια τέτοια προσέγγιση στην αγάπη, η οποία επικεντρώνεται σε ένα άτομο και όχι σε μια ευρύτερη, πιο καθολική ικανότητα για αγάπη, δεν μπορεί να θεωρηθεί αληθινή αγάπη. 

Αναφέρει σχετικά, 

«Αν ένα άτομο αγαπά μόνο ένα άλλο άτομο και είναι αδιάφορος για τους υπόλοιπους συνανθρώπους του, η αγάπη του δεν είναι αγάπη αλλά συμβιωτική προσκόλληση ή διευρυμένος εγωισμός». 

Σ' ΑΓΑΠΩ ΑΚΟΜΑ

Του Δημήτρη Τσίρκα

Έντεκα χρόνια και έναν μήνα μετά, άραγε να τον/την αγαπά ακόμα; Τι σημασία έχει, την αγαπούσε τότε, στις 25/11/2013, την αγαπούσε ακόμα. 

Υπογραμμίζει την ημερομηνία, σαν να θέλει να παγώσει τον χρόνο, να διασώσει κάτι από το καταποντισμένο παρελθόν, να δηλώσει την πίστη του σε μια σχέση που δεν ευδοκίμησε, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει, σαν φάντασμα, έντεκα χρόνια και έναν μήνα μετά. 

Ίσως πάλι να θέλει να δηλώσει ότι παραμένει ερωτευμένος, όχι με εκείνη, αλλά με την ιδέα του να αγαπά. 

Η γραφή, ως πράξη, πάντα απουσιάζει από το παρόν, έλεγε ο Ντεριντά, είναι μια απόπειρα να αφήσουμε πίσω μας κάτι που θα μιλήσει για εμάς όταν εμείς δεν θα είμαστε πια εκεί. 

Η ημερομηνία μαρτυρά τη συνείδηση αυτής της απουσίας. Είναι σαν ο συντάκτης να ήξερε ότι η εξομολόγησή του θα διαβαστεί από μάτια άγνωστα, σε χρόνους και χώρους που εκείνος δεν θα μετέχει.

Ένας αδιάφορος τοίχος στο Κολωνάκι, γίνεται ένα μικρό μνημείο ελπίδας και οδύνης, φορτισμένος με τη μελαγχολία του χαμένου χρόνου, μιας στιγμής που ποτέ δεν θα ξανάρθει, αλλά δεν χάνεται και ποτέ. 

Η αγάπη γίνεται η μεγαλύτερη εξορία· όχι γιατί απορρίφθηκε, αλλά γιατί συνεχίζει να υπάρχει, πέρα από τον χρόνο και τον χώρο.

Ένα μνημείο να μας θυμίζει όλους εκείνους τους τοίχους που δεν γράψαμε ποτέ, όλα εκείνα τα «σ’ αγαπώ ακόμα» που ποτέ δεν είπαμε.

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

Της Νικολίτσας Λιαντίνη 

Σήμερα 14 Δεκεμβρίου εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Αγάπης, η δε Εκκλησία τιμά τον Άγιο Λεύκιο. Αφορμή για μένα να σάς γράψω  λίγες σειρές για τις έννοιες της ΑΓΑΠΗΣ και του ΕΡΩΤΑ στο Χριστιανισμό και την Ελληνική διανόηση (βασικά στην έννοια του πλατωνικού έρωτα).

Θα ξεκινήσω με τη διαπίστωση ότι η έννοια της ΑΓΑΠΗΣ είναι καθαρά και μόνον χριστιανική, είναι η κατ’ εξοχήν πρωτοτυπία της χριστιανικής διδασκαλίας. Ως ουσιαστικό η λέξη «αγάπη» δεν απαντά σε αρχαίους συγγραφείς, αλλά μόνον στην Κ.Δ. και σε εκκλησιαστικούς συγγραφείς. ( Αν κάποιος αμφιβάλλει, ας ανοίξει το λεξικό των LIDDELL – SCOTT στο λήμμα «αγάπη» για να το διαπιστώσει.)

Επειδή πρώτα σπούδασα Θεολογία με διδακτορικό στη Δογματική και για 4,5 δεκαετίες δίδαξα στη Θεολογική Σχολή  του ΕΚΠΑ προπτυχιακά και μεταπτυχιακά με πλήθος μαστερούχων και διδακτόρων δικών μου και στη συνέχεια Φιλοσοφία με υψίστους ακαδημαϊκούς τίτλους, την οποία συγγραφικά και διδακτικά υπηρέτησα για δεκαετίες,  το κείμενο μου θα έχει σχέση και με τις δύο αυτές επιστήμες:

Έχει υποστηριχθεί ότι ο πλατωνικός έρωτας συμπίπτει με τη χριστιανική αγάπη και κυρίως με τον ύμνο της αγάπης του Παύλου. Όμως πρόκειται για παρανόηση και της χριστιανικής αγάπης και του ελληνικού έρωτα. Όσο και αν οι δύο έννοιες εκφράζουν την υπέρβαση της εγωκεντρικότητας του ανθρώπου, αναχωρούν από διαφορετικές αφετηρίες. Οι εγγενείς θεμελιακές διαφορές των δύο εννοιών είναι οι εξής: Η χριστιανική αγάπη ουδεμία σχέση έχει με τις αισθήσεις, ενώ το αισθητό κάλλος αποτελεί την αφετηρία του πλατωνικού έρωτα, ο οποίος προϋποθέτει τις ιδέες, στις οποίες ο άνθρωπος φθάνει μέσω του αισθητού κόσμου, ενώ η χριστιανική αγάπη εκφράζεται ως ενέργεια Θεού, που χορηγεί και ζωοποιεί την αγάπη του ανθρώπου. Ο έρωτας αναζητεί και επιλέγει το ωραίο, ενώ  η αγάπη δεν θέτει σκοπιμότητες, στρέφεται σε κάθε άνθρωπο, άξιο, ανάξιο και αμαρτωλό (πτωχούς στο πνεύμα, πόρνες, τελώνες, ανάπηρους, κλπ.). Ο έρωτας είναι απότοκος της γνώσης, ενώ η χριστιανική αγάπη είναι γεγονός της πίστης στο Θεό, είναι χάρη Θεού, είναι απάντηση στη δική του αγάπη. Ο έρωτας αναχωρεί από την ύπαρξη κάλλους στο αγαπημένο πρόσωπο και αποφράζει τη δυνατότητα αγάπης για ό,τι δεν είναι ωραίο. Η χριστιανική αγάπη αναχωρεί από το Θεό και κατέρχεται στον άνθρωπο, ενώ ο πλατωνικός π.χ. έρωτας ζητάει να αναχθεί στο θείο ξεκινώντας από τον άνθρωπο.

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όσο και αν είναι κοινοί οι στόχοι Θεολογίας και Φιλοσοφίας (ιδιαίτερα της Οντολογίας), η πρόσβασή τους γίνεται από δρόμους ίσως παράλληλους, αλλά οπωσδήποτε διαφορετικούς.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/18ZUUnh5W3/ https://www.facebook.com/share/18ZUUnh5W3/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

To δώρο της σχέσης

από Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Τι εί­ναι αυτό το βι­βλίο;

Κά­πως έτσι, αν σή­μερα θέτω στον ε­αυτό μου το ε­ρώ­τημα γι­ατί έ­γραψα αυτό το βι­βλίο, η α­πάν­τηση βρί­σκε­ται σ’ αυτή την προ­σω­πική ι­στο­ρία που μό­λις κα­τέ­θεσα –με μια δόση συ­στο­λής ο­μο­λογώ. Αυτή η βι­ω­μένη εμ­πει­ρία που μπο­ρεί και α­πο­κα­λύ­πτε­ται, που μοι­ρά­ζε­ται και «κοι­νω­νεί­ται», εί­ναι πάντα μια ευ­και­ρία, μια κλήση για Σχέση. Εί­ναι μια ευ­α­λω­τό­τητα που δεν κοι­τάει να κρυ­φτεί, αλλά ψά­χνει να βρει τον χώρο να ε­κτε­θεί και να μι­λή­σει. Όχι α­πλά για ν’ α­να­κου­φι­στεί, αλλά για ν’ α­πο­κα­τα­στα­θεί σ’ αυτό που πρα­γμα­τικά εί­ναι: σε Δύ­ναμη.

Να, λοι­πόν, ο κατ’ αρ­χήν σκο­πός αυ­τού του βι­βλίου: να υ­πο­στη­ρί­ξει την α­πο­κα­τά­σταση της τόσο υ­πο­τι­μη­μέ­νης αν­θρώ­πι­νης, υ­παρ­ξι­α­κής ευ­θραυ­στό­τη­τάς μας μέσα από την εμ­πει­ρία της Σχέ­σης. Πιο συγ­κε­κρι­μένα, ό­πως φαί­νε­ται κι από τον υ­πό­τιτλο, έ­χει σκοπό να σε βο­η­θή­σει να χα­ρείς το δώρο της σχέ­σης, αλλά και να το χα­ρί­σεις στους α­γα­πη­μέ­νους σου άλ­λους. Υ­πάρ­χει ό­μως και μια, μάλ­λον α­δι­ό­ρατη, πο­λι­τική σκο­πι­μό­τητα. Κα­θώς στο συλ­λο­γικό πε­δίο η δύ­ναμη του κυ­ρί­αρ­χου οι­κο­νο­μικο-πο­λι­τικο-κοι­νω­νι­κού συ­στή­μα­τος έγ­κει­ται στην ι­κα­νό­τητά του να δι­α­λύει τις σχέ­σεις, ε­ξα­το­μι­κεύ­ον­τας με α­κραίο τρόπο την αν­θρώ­πινη ύ­παρξη και «που­λών­τας» τη μη-σύν­δεση ως α­νε­ξαρ­τη­σία-δή­θεν ε­λευ­θε­ρία, η α­πο­κα­τά­σταση των Σχέ­σεων ί­σως και να εί­ναι μια βα­θιά πο­λι­τική ε­πα­να­στα­τική πράξη!

Από την άλλη, στο ε­ρώ­τημα τι εί­ναι αυτό το βι­βλίο, θα έ­λεγα κά­πως ί­σως «ποι­η­τικά» ότι όσο κι αν θέλω να μι­λάει για τη Σχέση, νο­μίζω πως τε­λικά μι­λάει α­πλώς για φύλλα, τα φύλλα ε­νός δέν­τρου που χρό­νια τώρα με­γα­λώ­νει μέσα στον κα­θένα μας. Στους κύ­κλους των ε­πο­χών του το δέντρο ρί­χνει τα φύλλα του, άλλα ξερά και κί­τρινα κι άλλα α­κόμη ζω­ηρά και πρά­σινα. Άλλα ώ­ριμα κι άλλα ά­γουρα α­κόμη συ­νω­θούν­ται στη σκιά του και μέ­χρι κά­ποιος ά­νε­μος να τα πά­ρει, μπο­ρείς να κα­τα­λά­βεις πως εί­ναι φύλλα του συγ­κε­κρι­μέ­νου δέν­τρου.

Κάτω απ’ την κληματαριά

Της Ελένης Καραγιάννη 

 

Χαλασμένη την πήρε. Το κατάλαβε την πρώτη νύχτα του γάμου όταν έπεσε πάνω στο κορμί της με πάθος και τρυφεράδα. Τίποτα δεν είπε. Ένα κοκόρι ξέπλυνε τη ντροπή. Το ‘σφαξε για το  ματωμένο νυφιάτικο σεντόνι που άπλωσαν το πρωί τα πεθερικά στο μπαλκόνι. Όλο το χωριό χόρευε κι έπινε στη θέα του αίματος, σημάδι αγνότητας και καθαρότητας της νύφης κι αξιοσύνης του γαμπρού. Ο Γιωργής άξιο παλικάρι ήταν, δουλευταράς, έντιμος, καλός και συμπονετικός.

 Ποτέ κανείς δεν του γύρισε κουβέντα. Την αγαπούσε από παιδί. Τρεις φορές έστειλε προξενιό να τη ζητήξει και τρεις φορές ο πατέρας το γύρισε  πίσω. Δεν τον ήθελε για γαμπρό. Τον είχε για παρακατιανό.

Γεννήθηκε  σ’ ένα  καπνοχώρι της Μακεδονίας. Ο πατέρας  τής  είχε αδυναμία κι ας μην ήταν αγόρι. Ήταν φτυστή η μάνα του έλεγε, η κυρά Μαριγώ. Της έδωσε το όνομά της και τη φώναζε Μαριώ. Τη μάνα δεν τη θυμάται ούτε τρυφερή ούτε στοργική. Σκληρή κι απόμακρη τούς αγαπούσε με τον τρόπο της. Είχε να φέρει βόλτα το σπίτι, τα χωράφια, τα ζωντανά, να ταΐσει τόσα στόματα. Σαν γατάκι γουργούριζε  και τριβόταν στην αγκαλιά του πατέρα κι ας έλεγε η μάνα πόσο άπρεπο ήταν για μία καθωσπρέπει θυγατέρα.

Οι σκοτεινές μέρες της Κατοχής και του εμφυλίου είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν στη μνήμη και τις καρδιές των ανθρώπων. Ο φόβος και το μίσος είχαν καταλαγιάσει και στην πλατεία του χωριού στήνανε γλέντια και πανηγύρια ολοήμερα. Άλλες φορές για να τιμήσουν τον Άγιο κι  άλλες για να κάψουν τα ξεραμένα στεφάνια του Μαγιού και να πηδήξουν πάνω απ’ τη φωτιά, να υποδεχτούν το θέρος και να ευχηθούν καλύτερη σοδειά. Σ’ ένα απ’  τα πανηγύρια τον γνώρισε. Τη  μάγεψε με τη μουσική του. Της πήρε τα μυαλά της ξεσυλλόγιστης! Περιπλανώμενος βιολιστής έτρεχε από γιορτή σε γιορτή σ’ όλη την επαρχία. Στα βάθη του κάμπου, κρυμμένοι πίσω από τις παχιές συστάδες των δέντρων χάνονταν  με τις ώρες. Με το δοξάρι του γρατζουνούσε τις χορδές του βιολιού κι έκανε την καρδιά να φτεροκοπά στο στήθος της.

Ένα πρωινό έφυγε αξημέρωτα χωρίς αυτήν. Άφησε την ψυχή της πίσω, γρατζουνισμένη απ’ τις νότες  να  τον καρτερά και τον σπόρο του να μεγαλώνει στην κοιλιά της.  Με πόσα σκουτιά, πόσα υφάσματα ξεχασμένα στα σεντούκια της μάνας φάσκιωνε  την κοιλιά που όλο στρογγύλευε!

«Το δύσκολο είναι ν' αγαπάς» - Τίτος Πατρίκιος

«Το δύσκολο είναι ν' αγαπάς» - Τίτος Certainly

ΠΟΙΗΜΑΤΑ Β' (1959 - 2017), Εκδόσεις Κίχλη, 2018

Πολλοί έχουν αντιρρήσεις βέβαια και λένε το αντίθετο..

ΠΗΓΗ -  Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μοναδικά, ήτοι πανανθρώπινα.

 

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Πριν πολλούς καιρούς, ένας σπουδαίος άνθρωπος έγραψε ένα μανιφέστο για την ανθρώπινη ελευθερία σε μια ποθητή κοινωνία. Κι ανάμεσα σε άλλα, τόνιζε:

«Εγωισμός δεν είναι το να ζει κανείς όπως του αρέσει. Εγωισμός είναι το να απαιτεί κανείς από τους άλλους να ζουν όπως αρέσει σε αυτόν. Και μη-εγωισμός είναι το ν’ αφήνει κανείς τους άλλους να ζουν όπως θέλουν, να μην παρεμβαίνει. […] Ο μη-εγωισμός αναγνωρίζει την απεριόριστη ποικιλομορφία σαν κάτι το θεσπέσιο. Την αποδέχεται, της παρέχει τη συναίνεσή του, την απολαμβάνει. […] Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο δεν είναι εγωιστικό επειδή θέλει να είναι κόκκινο τριαντάφυλλο. Θα ήταν φοβερά εγωιστικό αν ήθελε όλα τα λουλούδια του κήπου να είναι κόκκινα και τριαντάφυλλα».

Δημοσιευμένα το 1891, αυτά τα λόγια του μεγάλου Όσκαρ Ουάιλντ ακούγονται σήμερα μάλλον κοινότοπα. Η αξίωση, να ζει κανείς «όπως αρέσει σε αυτόν» και κανείς «να μην παρεμβαίνει» σ’ αυτό, προφανώς θυμίζουν φράσεις που σήμερα ξεστομίζονται πανεύκολα, σαν φράσεις του συρμού. Μα για τον Όσκαρ Ουάιλντ δεν ήταν συρμός. Είχε απέναντί του την σεμνότυφη και ταυτόχρονα ξετσίπωτα ιμπεριαλιστική Βικτωριανή κοινωνία, και το μανιφέστο του ήταν σύστοιχο με την τόλμη της ζωής του.

Αν ωστόσο τις όμορφες φράσεις σήμερα δεν τις παπαγαλίζουμε μένοντας σε μια άκοπη επιφανειακότητα, αλλά θελήσουμε πέρα από σέρφινγκ να κάνουμε και μακροβούτια, τότε τα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ μπορεί να προκαλέσουν ένα ιδιαίτερο ερώτημα: Μήπως υπάρχει κίνδυνος, το συγκεκριμένο σκεπτικό να απολήξει σε μια κοινωνία η οποία θα φαίνεται μεν ειρηνική, αλλά δεν θα πραγματικά κοινωνία; Μήπως δηλαδή υπάρχει κίνδυνος, το ανθρώπινο πλήθος να νοηθεί ως αράδιασμα ατομικοτήτων ακοινώνητων ουσιαστικά μεταξύ τους, εάν και εφόσον το μόνο κριτήριο είναι η ατομική αρέσκεια του καθενός;

Η επιστολή του Αϊνστάιν στην κόρη του που θα σε διδάξει πολλά για την καθολική δύναμη της αγάπης

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η κόρη του Αϊνστάιν, Lieserl δώρισε 1.400 επιστολές, που γράφτηκαν από τον πατέρα της, στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, με εντολή να μην δημοσιεύσουν το περιεχόμενό τους, μέχρι δύο δεκαετίες μετά το θάνατό του. Αυτή είναι μία από αυτές.

«Όταν πρότεινα τη θεωρία της σχετικότητας, ελάχιστοι με κατάλαβαν, και αυτό που θα αποκαλύψω τώρα θα συγκρουστεί με την παρανόηση και την προκατάληψη του κόσμου.

Σου ζητώ να φυλάξεις τα γράμματα για όσο διάστημα χρειαστεί, χρόνια, δεκαετίες, έως ότου η κοινωνία είναι αρκετά προηγμένη για να δεχτεί αυτό που θα εξηγήσω παρακάτω.

Υπάρχει μια εξαιρετικά ισχυρή δύναμη που, μέχρι σήμερα, η επιστήμη δεν έχει βρει επίσημη εξήγηση για αυτήν. Είναι μια δύναμη που περιλαμβάνει και διέπει όλους, είναι πίσω από κάθε φαινόμενο που λειτουργεί στο σύμπαν και δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί από εμάς. Αυτή η παγκόσμια δύναμη είναι η ΑΓΑΠΗ.

Όταν οι επιστήμονες ερεύνησαν για μια ενοποιημένη θεωρία του σύμπαντος ξέχασαν την πιο ισχυρή αόρατη δύναμη. Η αγάπη είναι φως, που φωτίζει αυτούς που δίνουν και λαμβάνουν. Η αγάπη είναι βαρύτητα, επειδή κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται έλξη για άλλους. Η αγάπη είναι δύναμη, διότι πολλαπλασιάζει το καλύτερο που έχουμε, και επιτρέπει στην ανθρωπότητα να μην σβήσει στον τυφλό εγωισμό της. Η Αγάπη ξεδιπλώνει και αποκαλύπτει. Για την αγάπη ζούμε και πεθαίνουμε. Αγάπη είναι ο Θεός και Θεός είναι η Αγάπη.

Η δύναμη αυτή εξηγεί τα πάντα και δίνει νόημα στη ζωή. Αυτή είναι η μεταβλητή που έχουμε αγνοήσει για πολύ καιρό, ίσως γιατί φοβόμαστε την αγάπη, γιατί είναι η μόνη ενέργεια στο σύμπαν που ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να οδηγεί κατά βούληση.

Για να δώσω ορατότητα στην αγάπη, έκανα μια απλή αντικατάσταση στην πιο διάσημη εξίσωση μου. Αν αντί για E = mc2, δεχθούμε ότι η ενέργεια για να θεραπεύσει τον κόσμο μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την αγάπη όταν πολλαπλασιάζεται με την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη που υπάρχει, διότι δεν έχει όρια.

Μετά την αποτυχία της ανθρωπότητας στη χρήση και τον έλεγχο των άλλων δυνάμεων του σύμπαντος, που έχουν στραφεί εναντίον μας, είναι επιτακτική ανάγκη να τραφούμε με ένα άλλο είδος ενέργειας …

Αν θέλουμε το είδος μας να επιβιώσει, αν θέλουμε να βρούμε το νόημα της ζωής, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο και κάθε ον με αισθήσεις που κατοικεί σε αυτόν , η αγάπη είναι η μία και μοναδική απάντηση.

Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να κάνουμε μια βόμβα αγάπης, μια συσκευή αρκετά ισχυρή ώστε να καταστρέψει εντελώς το μίσος, τον εγωισμό και την απληστία που καταστρέφουν τον πλανήτη.

Ωστόσο, κάθε άτομο φέρει μέσα του μια μικρή αλλά ισχυρή γεννήτρια αγάπης της οποίας η ενέργεια περιμένει να απελευθερωθεί.