Δεν υπάρχει χειρότερος σκλάβος από κάποιον που δεν μπορεί να δει τις αλυσίδες του ή το κλουβί από το οποίο θα έπρεπε να απελευθερωθεί.

(Από την Ιταλία, κείμενο ανώνυμου συντάκτη)

Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός μύθος: ο διευθυντής μιας μεγάλης εταιρείας, αδυνατώντας να παρακολουθήσει μια συναυλία με την Ημιτελή Συμφωνία του Σούμπερτ, δωρίζει τα εισιτήρια στον διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας, ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με την Grand Musique , ελπίζοντας ότι ο Σούμπερτ θα του ανοίξει τους ορίζοντές του. Την επόμενη μέρα, ο διευθυντής τον ρωτάει πώς πήγε η συναυλία και εκείνος απαντά ότι θα λάβει μια αναφορά, η οποία, στην ώρα της, φτάνει το μεσημέρι, χωρισμένη σε σημεία:

1. Για σημαντικά χρονικά διαστήματα τα τέσσερα όμποε δεν κάνουν τίποτα: ο αριθμός τους θα μπορούσε να μειωθεί και το έργο τους να κατανεμηθεί στην υπόλοιπη ορχήστρα, εξαλείφοντας τις αιχμές στη χρήση.

2. Τα δώδεκα βιολιά παίζουν την ίδια νότα: ο αριθμός των βιολονιστών θα μπορούσε επομένως να μειωθεί επωφελώς.

3. Τα χάλκινα πνευστά επαναλαμβάνουν ήχους που έχουν ήδη παιχτεί από τις χορδές, κάτι που φαίνεται άσκοπα περιττό.

4. Συμπερασματικά: αν ο Σούμπερτ είχε λάβει υπόψη αυτές τις παρατηρήσεις και είχε βελτιστοποιήσει τον χρόνο και τους πόρους, θα είχε μειώσει τη διάρκεια της συμφωνίας κατά τουλάχιστον 25% και, ως εκ τούτου, θα είχε χρόνο να την ολοκληρώσει πριν πεθάνει.

Ζήτημα Ανεπάρκειας

 του Ιωάννη Σ. Λάμπρου

Κριτικές φωνές, διαχρονικά αλλά και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, ακούγονται εκ μέρους της Αριστεράς, κομμουνιστικής ή μη, για την ολοένα και μεγαλύτερη συμπόρευση και ταύτιση με τις ΗΠΑ και τον δυτικό παράγοντα.

Όντως, η μονοσήμαντη διαμόρφωση του εθνικού συμφέροντος μέσα από το πρίσμα των συμμαχικών προτεραιοτήτων συνεπάγεται την εξάλειψη της Αθήνας ως αυτόνομου γεωπολιτικού δρώντος και την απονομιμοποίηση κάθε σκέψης για συγκρότηση αυτοδύναμης ισχύος, εξέλιξη η οποία εξυπηρετεί τόσο ένα ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό ανίκανο για οτιδήποτε απαιτεί επιτελικό σχεδιασμό, όσο και μια κουρασμένη και γερασμένη κοινωνία εθισμένη σε πάσης φύσεως παροχές και απαράσκευη για μακροχρόνιους αγώνες.

Οι παραπάνω σκέψεις, όμως, δεν αποτέλεσαν έγνοια των Ελλήνων αριστερών. Ο εμμονικά καταγγελτικός λόγος για την δυτική μονομέρεια οδηγεί σε αδιέξοδο αν δεν συνοδεύεται από μια βιώσιμη εναλλακτική προοπτική.

Ποια είναι η εναλλακτική εφ’ όσον Σύμφωνο της Βαρσοβίας δεν υφίσταται αλλά ακόμα και αν υπήρχε τα κρατικά συμφέροντα θα επισκίαζαν τα αντίστοιχα ιδεολογικά με πολλές «σύντροφες» χώρες να έβρισκαν έναν διακανονισμό με την Άγκυρα; Η θέση της αποδέσμευσης από το δυτικό πλέγμα συμμαχιών, παράλληλα, προκαλεί τον γέλωτα αν ληφθεί υπ’ όψιν τόσο ο Στρατηγικός Διάλογος με τις ΗΠΑ επί ΣΥΡΙΖΑ με τον κ. Τσίπρα μάλιστα να επαίρεται στον κήπο του Λευκού Οίκου για την υπέρβαση του ορίου του ΝΑΤΟ ( 2%) για τις αμυντικές δαπάνες εκ μέρους της Ελλάδος πιστοποιώντας τη συμμόρφωση της τελευταίας στις συμμαχικές επιθυμίες, όσο και η συμπόρευση της Αριστεράς στο σύνολό της με βασικές στοχοθεσίες της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών στην ευρύτερη περιοχή εξαιτίας διαχρονικών ιδεοληπτικών εμμονών σχετικά με την ιστορία και την ταυτότητα αυτής της χώρας με αποκορύφωμα τη Συμφωνία των Πρεσπών. Οι ψυχώσεις αυτές νομιμοποιούν ιδεολογικά τις στοχεύσεις των ΗΠΑ, οι οποίες – σε όχι λίγες περιπτώσεις – δεν ταυτίζονται με τα ελληνικά συμφέροντα.

Οι ευρωπαϊκές αξίες στην προκρούστεια κλίνη του μεταμοντερνισμού

του Ιωάννου Λάμπρου  – 

Στο επίκεντρο της συζήτησης για τις προοπτικές και τις προϋποθέσεις επιτυχίας του ευρωπαϊκού εγχειρήματος βρίσκονται οι ευρωπαϊκές αξίες. Φράση συχνά επαναλαμβανόμενη από κρατικούς και κοινοτικούς αξιωματούχους, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς. Η συγκεκριμένη φράση χρησιμοποιείται με τρόπο παραπλανητικό ωσάν να είναι αποκλειστικό γέννημα του Διαφωτισμού, γενικά και αόριστα, χωρίς οι αρχές αυτές να έχουν χριστιανικά και εθνικά σημεία αναφοράς. Αφαιρείται, αυθαίρετα, από τις αρχές αυτές το χριστιανικό  και εθνικό τους περιεχόμενο και πλαίσιο.

Ο σεβασμός, όμως, και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν θεμελιώδες στοιχείο της χριστιανικής ανθρωπολογίας. Η απόλυτη έννοια της χριστιανικής αγάπης προχωρεί πιο πέρα από τις όποιες αρχές του Διαφωτισμού και τα όποια διδάγματα φιλελεύθερων στοχαστών. Λογική συνέπεια της χριστιανικής αγάπης είναι η αναγνώριση και προστασία των δικαιωμάτων και της ελευθερίας κάθε ανθρώπου.

Η διαστρέβλωση των παραπάνω από τη δικαιωματοκρατική μανία της εποχής μας και η προσπάθεια νομιμοποίησης κάθε καταχρηστικής αξίωσης στο όνομα της αγάπης δεν αλλοιώνει τη διαχρονική αξία του χριστιανικού Λόγου. Παράλληλα, με τη χριστιανική προέλευση των ευρωπαϊκών αξιών, οι αγώνες των ευρωπαϊκών εθνών συνεισέφεραν στην εδραίωση και στερέωση των αρχών αυτών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.