Ο Νικόλαος Πλαστήρας στο στόχαστρο του Μικροελλαδισμού

από Άρδην - Ρήξη 31 Μαΐου 2026

του Κώστα Χατζηαντωνίου*

Δεν είναι φαινόμενο σπάνιο στην Ιστορία η εμφάνιση εμπαθών που επιθυμώντας ένα ελάχιστον προσοχής, κατακρίνουν, υβρίζουν και συκοφαντούν σεπτές μορφές της εθνικής μας κοινότητας. Το σύνδρομο του Ζωΐλου, του αρχαίου κριτικού που προσπάθησε να καταρρίψει την αξία του Ομήρου, δεν έπαψε και δεν θα πάψει να προσβάλλει τους ανθρώπους. Τελευταίο θύμα του συνδρόμου, η ηρωική μορφή του Νικόλαου Πλαστήρα, του θρυλικού στρατιωτικού ηγέτη των αγώνων του λαού μας από το 1912 ως το 1922, αγώνων που τον κατέταξαν στο πάνθεον της εθνικής μνήμης αλλά και της προσφυγικής ευγνωμοσύνης. Δράστης κάποιος αντισυνταγματάρχης που μετά την λαμπρή σταδιοδρομία του, ως απόστρατος πλέον, αποφάσισε να κακοποιήσει την στρατιωτική ιστορία με εμφανή πολιτικά κίνητρα.

Ας προσπεράσουμε τα τεκμήρια της στρατιωτικής αρετής του Ν. Πλαστήρα, που όλοι γνωρίζουν, από την δράση του στους βαλκανικούς πολέμους, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, στο μακεδονικό μέτωπο, στην Ουκρανία, στην εξόρμηση της πρώτης περιόδου της μικρασιατικής εκστρατείας ή στην σωτηρία της στρατιάς στο Τουμλού Μπουνάρ τον Μάρτιο του 1921 και ας σταθούμε στις ημέρες της Καταστροφής που οι πολιτικοί ή και φυσικοί απόγονοι των υπαιτίων αυτής, θέλουν να αποσείσουν και να την χρεώσουν (εκατό χρόνια μετά!) σε έναν από τους ελάχιστους που εκτέλεσαν τότε το καθήκον τους, αποδίδοντάς του μάλιστα την μομφή της φυγής και της ανυπακοής. Σε ποιον; Στον Μαύρο Καβαλλάρη!

Επί του προκειμένου όμως.

Όταν ξέσπασε η τουρκική επίθεση στην εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ στις 13 Αυγούστου 1922, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων υπό τον Ν. Πλαστήρα, αποτελούσε εφεδρεία του Α’. Σώματος Στρατού. Η άμεση επέμβασή του, την ίδια ημέρα, υπήρξε καίριας σημασίας στην αποτροπή της άμεσης κατάρρευσης, αφού κάλυψε, με την απαράμιλλη ορμή του αλλά και τρομερές απώλειες, το κενό που άφησε στον πιο κρίσιμο τομέα του μετώπου, η διάλυση και η φυγή άλλων συνταγμάτων. Μέσα στην γενική παράλυση όμως, όταν την επομένη, 14 Αυγούστου, αποφασίζεται η σύμπτυξη της στρατιάς και η εγκατάλειψη του Αφιόν, ουδείς λαμβάνει μέριμνα να ενημερώσει τον Πλαστήρα και το 5/42 που συνεχίζουν επί ώρες να μάχονται μόνοι και έσχατοι. Ο αξιωματικός σύνδεσμος της 4ης Μεραρχίας, που πήρε την διαταγή για να την μεταφέρει στο ευζωνικό, κοινώς την κοπάνησε. Μόλις στις οκτώ το βράδυ ένας άλλος αγγελιαφόρος (ο ήρωας της Κόνιτσας 25 χρόνια μετά, ο ανθυπολοχαγός τότε Παλαντζάς), έλαβε γνώση της διαταγής για υποχώρηση, ευρισκόμενος στην βάση του ευζωνικού, στο Ερικμάν, και έσπευσε, με κίνδυνο της ζωής του να φέρει την διαταγή.

Ο "Μαύρος Καβαλάρης"

Το 1953, η βασίλισσα της Ελλάδος Φρειδερίκη επισκέφθηκε έναν σημαντικό ασθενή στην ενοικιαζόμενη κατοικία του στην Αθήνα. Εισερχόμενη στο δωμάτιο του ασθενούς, η βασίλισσα αντίκρυσε έναν ξερακιανό, μαυριδερό ηλικιωμένο, με το χαρακτηριστικό του μουστάκι, ταλαιπωρημένο από τη φυματίωση και τις κακουχίες. Ουδεμία πολυτέλεια υπήρχε στο σπίτι!

Ο ηλικιωμένος ασθενής ήταν γνωστός για την ανιδιοτέλεια του και την περιφρόνηση του στα υλικά αγαθά, την προσοχή όμως της βασίλισσας τράβηξε, μεταξύ άλλων, ένα ράντζο εκστρατείας που ακόμα χρησιμοποιούσε ο ασθενής. «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» ρώτησε η Φρειδερίκη, για να λάβει την απάντηση από τον συγκινημένο 69χρονο «Μεγαλειοτάτη, το ράντζο αυτό το έχω από τον στρατό, δεν το αποχωρίζομαι».

Απέναντι της εκείνη τη μέρα, η Φρειδερίκη δεν είχε κάποιον τυχαίο. Είχε τον πρώην Πρωθυπουργό της Ελλάδος, τον θρυλικό «Μαύρο Καβαλάρη», τον πρώην διοικητή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, τον Στρατηγό Νικόλαο Πλαστήρα! Τον άνθρωπο, που οι Τούρκοι, όταν κατέλαβαν τη Σμύρνη, τον αναζητούσαν εναγωνίως αλλά μάταια ανάμεσα στους αιχμαλώτους, ρωτώντας αν κάποιος είχε δει τον «Καρά-πιπέρ (μαύρο πιπέρι)», όπως τον αποκαλούσαν εξαιτίας της μαυριδερής του επιδερμίδας. Γιατί, ναι η Σμύρνη ήταν το πολύτιμο τρόπαιο αλλά και ο Πλαστήρας ως αιχμάλωτος θα ήταν τεράστιο επίτευγμα.

Νικόλαος Πλαστήρας

Ήταν έντιμος στο έπακρο και πέθανε δίχως να κληροδοτήσει χρήματα στους απογόνους του, ενώ ο αδελφός του απασχολούνταν ως εργάτης, χωρίς να επικαλείται το όνομα του αδελφού του. Προς το τέλος της ζωής του, καταβεβλημένος από αλλεπάλληλα καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια,ενώ έπασχε από φυματίωση, κατοικούσε στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου πέθανε πάμπτωχος σε στρατιωτικό ράντζο. Τον έντυσαν με νεκρικό κοστούμι, που αγόρασε ο προσωπικός του φίλος Διονύσιος Καρρέρ –γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά.

Ο γιατρός που κλήθηκε και υπέγραψε το πιστοποιητικό του θανάτου του, μέτρησε 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα στο νεκρό του κορμί. Κληροδότησε 216 δραχμές, ένα χαρτονόμισμα δέκα δολαρίων και την προφορική διαθήκη, «Όλα για την Ελλάδα», στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του. Στα ατομικά του είδη βρέθηκαν ένα στρατιωτικό χρεωστικό, [ΣΥΠ 108], για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δραχμές με τη σημείωση να καταβληθούν στο Δημόσιο. Ήταν ο Νικόλαος Πλαστήρας ...

Ο θρυλικός Μαύρος Καβαλάρης, ο αρχηγός των ευζώνων της Μικρασιατικής Εκστρατείας....Με τον υπουργό οικονομίας κατάφερε να μηδενίσει το χρέος της χώρας, και ως επιβράβευση έχασε τις επόμενες εκλογές από τον Γεώργιο Παπανδρέου ....

ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΠΕΘΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΛΟΥΣΙΟΣ!!!

Ανάρτηση από: geromorias.blogspot.com