Το νόημα της χριστιανικής ζωής η απόρριψη της ισχύος

παπά - Κώστας Λαγός 

«Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς και οι μεγάλοι τους ασκούν εξουσία πάνω τους. Δεν θα είναι έτσι όμως μεταξύ σας· αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας· και όποιος θέλει να γίνει πρώτος ανάμεσά σας, θα είναι δούλος όλων· γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του λύτρο για πολλούς».

Και φτάνοντας στην τελευταία Κυριακή πριν μπούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, και αφού θα προηγηθεί η παρένθεση τους Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαϊων, αγγίζουμε τελικά όχι μόνο το νόημα της νηστείας και της εγκράτειας αλλά το νόημα της χριστιανικής ζωής. Την απόρριψη της ισχύος, την αδιαφορία για τα αξιώματα, τη διάθεση για προσφορά χωρίς όρους.

Ο Χριστός απορρίπτει τη συμπεριφορά αυτών που κυβερνάνε τα έθνη. Αυτών που θεωρούν άρχοντες τους εαυτούς τους αλλά δεν είναι παρά τύραννοι. Αυτών που διαγκωνίζονται για το ποιος από αυτούς θα συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη εξουσία και την πιο πολλή δύναμη ώστε να εξουσιάζει όσο πιο πολλούς γίνεται. 

Είναι η “Εκκλησία” κονφερανσιέ;

από Θεόδωρος Παντούλας

-18 Δεκεμβρίου 2025

Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε σαν κάτι φυσιολογικό τους φετφάδες που κάθε τόσο εκδίδουν οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης — που, στην πραγματικότητα, ούτε γνωρίζουμε πού βρίσκονται ούτε ποιοι ενοικούν σε αυτούς. Κάθε τόσο οι «οίκοι» αυτοί αποφαίνονται ποια κρατική οντότητα είναι αξιόχρεος και ποια όχι, δηλαδή ποιοι λαοί παίρνουν παράταση ζωής και ποιοι είναι για μακέλεμα. Στο μακέλεμα αυτό κανένα κολάρο δεν κηλιδώνεται — τηρούνται απαρεγκλίτως όλα τα πρωτόκολλα υγιεινής. Τη δουλειά τη διεκπεραιώνουν διάφορες εξωχώριες εταιρείες που, με το αζημίωτο πάντα, προάγουν την τοκογλυφία από επίμεμπτο, μέχρι πρότινος, επιτήδευμα σε επενδυτική δραστηριότητα!

Προς τούτο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των επενδυτικών οργασμών διευκολύνονται επιπλέον, λένε, οι πλειστηριασμοί ακινήτων και κατ’ έτος εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας ψευτοζούν υπό το καθεστώς ενός παρατεταμένου εκβιασμού που ορέγεται με σπουδή το ξεσπίτωμά τους. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως ακριβώς «ο υιός του ανθρώπου», δεν έχουν πού τις κεφαλές κλίνωσι.

Η Πολιτεία και οι πολιτικοί έχουν άλλες προτεραιότητες. Από κοντά όμως πάει και η, κατά τα λοιπά λαλίστατη, Εκκλησία μας, της οποίας η σιωπή εν προκειμένω είναι βροντώδης.

 Δείχνει να την απασχολεί περισσότερο ο επαπειλούμενος χωρισμός της από το κράτος και καθόλου ο συντελεσμένος χωρισμός της από την κοινωνία. 

Πιθανώς έχουμε να κάνουμε με «συναλληλία», μόνο που οι τζαμπατζίδικες παρόλες από άμβωνος και από καθέδρας στην περίπτωσή μας ακούγονται κάπως βερεσέ. Δεν προσδοκούσα, βεβαίως, η διοικούσα Εκκλησία να καταγγείλει, ως όφειλε, τη στρέβλωση των Αγορών, αλλά τα όρια μεταξύ ανθρωπιάς και απανθρωπίας από μέρους της τα περίμενα (επί ματαίω) περισσότερο διακριτά.

Παπισμός εναντίον Αυτοκρατορίας: Μετά από αιώνες, η Μοναρχία του Δάντη τρομάζει για άλλη μια φορά τους παραδοσιακούς.(3)

Συνέχεια από: Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025

Cosmo Intini

Άμεση και Έμμεση Εξουσία του Παπισμού

Για να επιστρέψουμε συγκεκριμένα στο ζήτημα του κατά πόσον η εξουσία του Παπισμού επί του «χρονικού» είναι κατάλληλη ή όχι, πρέπει να πούμε ότι ο Gilson δεν ασχολείται ποτέ λεπτομερώς με τη διαφορά μεταξύ του δόγματος της potestas directa ή indirecta in temporalibus του παπισμού, ένα θέμα που εξακολουθεί να συζητείται σήμερα σε πιο παραδοσιακούς καθολικούς κύκλους.

Στο απόσπασμα που μόλις παραθέσαμε (βλ. σημείωση 41 παραπάνω), είδαμε πώς την ορίζει ως «άμεση». Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα σημεία όπου φευγαλέα αναφέρεται στην ύπαρξη μιας αντίληψης της παπικής εξουσίας ως «έμμεσης»: ειδικά όταν την ανατρέχει σε αυτήν που προσιδιάζει στον Άγιο Θωμά[47].

Ωστόσο, το ζήτημα αυτό είναι υψίστης σημασίας όταν σχετίζεται με τη Μοναρχία, καθώς και αυτή η διάκριση φαίνεται να υποκρύπτει παρεξηγήσεις και ανακρίβειες που δεν αποσαφηνίζουν την πραγματική εμβέλεια της πολιτικής δογματικής του Δάντη. Εκ πρώτης όψεως, θα φαινόταν ότι, υπό το πρίσμα της αναγνωρισμένης υπεροχής του πνευματικού έναντι του κοσμικού (ιεραρχία αξιοπρέπειας), παρά την «αυτονομία» που απολαμβάνει το τελευταίο (ιεραρχία δικαιοδοσίας), για τον Δάντη θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι το Παπικό αξίωμα μπορεί «τουλάχιστον» να ασκεί «έμμεση» εξουσία επί των κοσμικών πραγμάτων, με τον Πάπα να εμφανίζεται ως μια μορφή «πνευματικού συμβούλου» του Αυτοκράτορα, πάντα παρών δίπλα του για να του υποδείξει τον καλύτερο τρόπο και μέσο για την εφαρμογή των αρχών της πίστης.

Κρατική εξουσία και Oρθόδοξη Εκκλησία

από Αντίφωνο
-10 Δεκεμβρίου 2025

Την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου στην Κολοκοτρώνη 47 έγινε εκδήλωση της εφημερίδας μας με θέμα: «Κρατική εξουσία και ορθόδοξη Εκκλησία»

Ομιλητές: 

Σωτήρης Γουνελάς, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Δημήτρης Μπαλτάς, Κώστας Καμαριάρης, Θανάσης Κουρταλίδης

Η εκδήλωση αναφέρεται στην τωρινή επικαιρότητα, σε συνάρτηση με διαχρονικής σημασίας κείμενα που περιλαμβάνονται στην ομώνυμη έκδοση του «Μηνύματος», η οποία κυκλοφόρησε το 1995 σε επιμέλεια τού αδ. Θανάση Κουρταλίδη.

Παπισμός εναντίον Αυτοκρατορίας: Μετά από αιώνες, η Μοναρχία του Δάντη τρομάζει για άλλη μια φορά τους παραδοσιακούς.(2)

Συνέχεια από: Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025

Cosmo Intini

Υπερβατική και προοδευτική συμμετοχήΜόλις επαναληφθεί η «ιερή» ουσία των Regalitas και η «άμεση και αυτόνομη» θεϊκή τους προέλευση, πρέπει σε αυτό το σημείο να αναρωτηθούμε ξανά αν και με ποιον τρόπο η Αυτοκρατορία είναι «εξαρτώμενη» ή αν διατηρεί μια συγκεκριμένη σχέση αιτίας-αποτελέσματος με κάτι ή κάποιον. και αν προέρχεται μόνο από τον Θεό ή «κατά κάποιο τρόπο» και από τον Παπισμό, λαμβάνοντας υπόψη την «πνευματική» εντολή που ο ίδιος ο Θεός ανέθεσε στον Πέτρο και επομένως στον Ποντίφικα: χωρίς να αντικρούεται η προαναφερθείσα αυτοκρατορική χρονική «αυτονομία».

Στην πραγματικότητα, για να είμαστε ακριβείς, θα δούμε ότι εδώ δεν πρόκειται καθόλου για σχέση «εξάρτησης», αλλά μάλλον, και για να χρησιμοποιήσουμε πιο σωστή ορολογία, «συμμετοχής».[Ο ΠΕΤΡΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΡΩΜΗ]

Για να υποστηρίξουμε τη συζήτησή μας, πρέπει στη συνέχεια να εισαγάγουμε τη μορφή ενός άλλου σημαντικού νεοθωμιστή στοχαστή: του π. Κορνήλιο Φάμπρο (1911-1995), ιερέα, θεολόγο, φιλόσοφο και ιστορικό της φιλοσοφίας.

Ήταν σίγουρα ο πιο έγκυρος και έγκυρος εκφραστής του ιταλικού νεοθωμισμού, πετυχαίνοντας το αξιοσημείωτο κατόρθωμα να δείξει πώς η μεταφυσική του Αγίου Θωμά αποτελεί τη σύνθεση, καθώς και την αντικατάσταση, του Πλατωνισμού και του Αριστοτελισμού.[ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΤΡΩΓΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΠΟΥΚΙΕΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΛΕΓΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΕΝΟΛΟΓΙΕΣ] Ο Fabro στην πραγματικότητα διατυπώνει με αυστηρότητα «[…] τη Θωμιστική μεταφυσική του εντατικού esse συνδυάζοντας την πλατωνική αρχή της συμμετοχής με την αριστοτελική αρχή της αποτελεσματικής αιτιότητας»[10].

Παπισμός εναντίον Αυτοκρατορίας: Μετά από αιώνες, η Μοναρχία του Δάντη τρομάζει για άλλη μια φορά τους παραδοσιακούς.(1)

Cosmo Intini - 07/12/2025

Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη

Το Πρόβλημα

Το μακροχρόνιο και αμφιλεγόμενο ερώτημα σχετικά με τη «σχέση» που θα πρέπει να υπάρχει μεταξύ της πνευματικής εξουσίας και της κοσμικής εξουσίας εντός της Ρωμαϊκής Εκκλησίας —η οποία με «οριζόντια και έμφυτη» έννοια ισοδυναμεί με το να λέμε: μεταξύ «θρησκείας και πολιτικής»· με μια πιο οντολογικά ανυψωμένη «κάθετη και υπερβατική» έννοια, σημαίνει: μεταξύ «Ιεροσύνης και Βασιλείας», μεταξύ «Παπισμού και Αυτοκρατορίας»— φαίνεται μέχρι σήμερα να μην έχει ακόμη βρει μια οριστική θεωρητική διευκρίνιση με στόχο μια κοινή λύση μεταξύ των εμπλεκομένων στη συζήτηση· και αυτό δεν οφείλεται μόνο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της παρούσας ιστορικοπολιτικής συγκυρίας, αλλά και υπό το φως των πολυάριθμων και βαθιά ριζωμένων παρανοήσεων ορισμένων Καθολικών που εξακολουθούν να επιμένουν επί της ουσίας.
Από την άλλη πλευρά, όλα αυτά αποτελούν ένα περαιτέρω σύμπτωμα της κρίσης που αντιμετωπίζει η σύγχρονη Ευρώπη (η συγκεκριμένη γεωπολιτική οντότητα που θέλουμε να θέσουμε στο επίκεντρο των σημερινών μας στοχασμών), συμμετέχοντας πλήρως, όπως δυστυχώς συμβαίνει, όχι μόνο στην οντολογική παρακμή ολόκληρης της Δύσης, αλλά και στην εκτεταμένη πνευματική σύγχυση που πλήττει τώρα, ακόμη και εντός των συνόρων της, την ίδια την Ρωμαϊκή Εκκλησία.

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων και Πολυτεχνείο - Η Ορθόδοξη Αντίσταση και η Θεολογία της Ελευθερίας | Αέναη επΑνάσταση

🔴 Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων (12 Νοεμβρίου) και το Πολυτεχνείο (17 Νοεμβρίου): δύο ιστορικά γεγονότα που γίνονται θεολογικά παραδείγματα. Από την ελεημοσύνη στην αντίσταση· από τον 7ο αιώνα έως τα οδοφράγματα της Αθήνας: μια πνευματική γέφυρα ανάμεσα στον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα και το Πολυτεχνείο.

Ένα κείμενο που συνδυάζει αγιολογικό βίο, κοινωνική θεολογία, ιστορική αναδρομή και στοχασμό πάνω στη σχέση Εκκλησίας - Εξουσίας - Αντίστασης. Στον πυρήνα του, ένα ερώτημα: μπορεί η Εκκλησία να παραμένει σιωπηλή όταν η Ιστορία μιλά με αίμα;

Στην εποχή της παγκοσμιοποιημένης ισχύος και της νέας «ψηφιακής αυτοκρατορίας», το μήνυμα του Αγίου και των νέων του Πολυτεχνείου μεταφράζεται σε κάλεσμα για πνευματική κυριαρχία, κοινωνική ισότητα και ειρήνη χωρίς υποτέλεια. Γιατί η Ελευθερία του Ευαγγελίου δεν είναι φιλοσοφία, αλλά πράξη – πολιτική, κοινωνική και γεωπολιτική· πράξη που σώζει τον άνθρωπο από τον φόβο και το έθνος από τη λήθη.

👇 Ας δούμε το άρθρο 👇

ΚΛΙΚ...

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων και Πολυτεχνείο - Η Ορθόδοξη Αντίσταση και η Θεολογία της Ελευθερίας | Αέναη επΑνάσταση...

Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους.

 π. Κώστας Λαγός 

Κάποτε, στην επαρχία του Αγίου Νικολάου π, κάποιος καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο. Λίγο πριν την εκτέλεσή του, ο ίδιος ο άγιος έπιασε το χέρι του δημιου και σταμάτησε την εκτέλεση.

Όταν, την εποχή του Μ. Βασιλείου ο φοροεισπράκτορας του Αυτοκράτορα πήγε να επιβάλλει άδικους φόρους, ο Μέγας Βασίλειος τον σταμάτησε και μετά από έντονη διαφωνία και απειλές εκ μέρους του αξιωματούχου, ο τελευταίος έφυγε άπραγος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξεσήκωσε ολόκληρη την Κωνσταντινούπολη όταν η αυτοκράτειρα προσπάθησε να αρπάξει το οικόπεδο μιας χήρας. 

Τιμή Αγίων η μίμηση Αγίων έλεγε ο όσιος Παΐσιος και αυτή είναι η απάντηση απέναντι στο δίλημμα, ψευδές και πονηρό κατά τη γνώμη μου, δικαιοσύνη ή νομιμότητα. 

Είναι επίσης η απάντηση, στο πού βρίσκεται η θέση ενός κληρικού όταν κάποιος πολίτης, κάποιος άνθρωπος, πολεμά να βρει το δίκιο του.

Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα κατά τη γνώμη μου. Ο Χριστός είπε αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα (το νόμισμα που του έδειξαν), να τα δώσετε στον Καίσαρα και ότι ανήκει στον Θεό να το δώσετε στον Θεό. 

Οι νόμοι φτιάχνονται από τον Καίσαρα, από το κράτος, είναι γραμμένοι από ισχυρούς και αυτούς εξυπηρετούν. Η δικαιοσύνη όμως είναι κάτι που έχει δοθεί από τον Θεό και αποτελεί βασικό στοιχείο της Βασιλείας Του. 

Μη μας μιλάτε άλλο λοιπόν για νόμους, για διατάξεις και παραγράφους. Δε θέλουμε τέτοιου είδους νομιμότητα. Θέλουμε δικαιοσύνη, η οποία είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

"Ο νόμος ουδέποτε έκανε τους ανθρώπους ούτε στο ελάχιστο δικαιότερους και,μέσω του σεβασμού τους γι'αυτόν,ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι αναδεικνύονται καθημερινά σε φορείς αδικίας" μας λέει ο σπουδαίος Αμερικάνος φιλόσοφος Ντ. Θορώ και ζούμε ακριβώς αυτό στη χώρα μας. Ο σεβασμός στον νόμο να μας αναδεικνύει σε φορείς αδικίας. 

Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με τον νόμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να είμαστε με την πολιτεία και το κράτος. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε με τους αδικημένους. Με όποιον τρόπο μπορούμε. Είτε μας φαίνεται λίγο είτε μας φαίνεται πολύ αυτό που τελικά θα κάνουμε, θα πούμε, θα γράψουμε.

Πηγή: https://tragoudiglarou.blogspot.com/2025/09/blog-post_25.html

Η θεολογία της εξουσίας

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-16 Σεπτεμβρίου 2025

Η εκπομπή του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος «Ορθόδοξη Θεολογική Προσέγγιση της Εξουσίας» με τον Κώστα Παππά στα πλαίσια του αφιερώματος «Θρησκεία -Χριστιανισμός- Πολιτική –Εξουσία – Ηγεσία» την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2025 με το Κώστα Παππά εξερευνά τη φύση της εξουσίας από διάφορες οπτικές γωνίες, με ιδιαίτερη έμφαση στην Ορθόδοξη Θεολογία.

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος συζητά πώς η αντίληψη της εξουσίας έχει διαμορφωθεί ιστορικά, συγκρίνοντας τις προσεγγίσεις του Θωμά Ακινάτη και του Νικολό Μακιαβέλι με την Ορθόδοξη παράδοση, όπως εκπροσωπείται από τον Μέγα Φώτιο. Αναδεικνύει τη διάκριση μεταξύ φυσικής και υπερφυσικής σφαίρας, υποστηρίζοντας ότι η αυτονομία της κοσμικής εξουσίας, που προέκυψε από δυτικές φιλοσοφίες, οδήγησε σε απεριόριστη ισχύ και ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ο π. Νικόλαος προτείνει μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση της πολιτικής, ριζωμένη στην ελληνική σκέψη, η οποία αναγνωρίζει την υπερβατική διάσταση του ανθρώπου και την ανάγκη λογοδοσίας της εξουσίας στον Θεό, αντιτιθέμενος στην απρόσωπη και αυτοδικαιούμενη ιστορία που προέκυψε από τη Δύση. Τονίζει την ανάγκη για νέες ερμηνευτικές έννοιες που να συνδέουν την παράδοση με το σήμερα, εκφράζοντας, ωστόσο, απαισιοδοξία για την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα όσον αφορά την αναζήτηση μιας πιο αληθινής και ανθρωποκεντικής δημοκρατίας.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/pH6t7OjPB40?si=z1bcgUzD37CLRkc3
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η σφήνα της Τουρκίας στους ενδοορθόδοξους ανταγωνισμούς...

Νίκος Μελέτης

Το Σάββατο, ξαφνικά, ανακοινώθηκε από την Προεδρία της Δημοκρατίας στην Τουρκία ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν δέχθηκε στην Κωνσταντινούπολη την επίσκεψη του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου. Μια επίσκεψη η οποία δεν είχε ανακοινωθεί και πραγματοποιήθηκε μόλις ένα εικοσιτετράωρο πριν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος περάσει την πύλη του Λευκού Οίκου σε μια εξαιρετικά σημαντική συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.

Η Άγκυρα δε βλέπει με καθόλου καλό μάτι τη συνάντηση αυτή, αλλά προφανώς δεν αντιδρά, καθώς δεν θέλει να διαταράξει τις σχέσεις με τον Τραμπ και από την άλλη περιμένει από τον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι δεν θα φύγει εκτός «πλαισίου» κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Εξάλλου, το μόνιμο ζήτημα το οποίο τίθεται, η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που υποστηρίζεται σταθερά εδώ και τρεις δεκαετίες από όλους τους Αμερικανούς προέδρους, αντιμετωπίζεται από την Τουρκία με προτάσεις οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν μέχρι στιγμής αποδεκτές από το Πατριαρχείο, αν και η επαναλειτουργία της Σχολής είναι εντελώς «ακίνδυνη» για την Άγκυρα.

Πάντως, και προς τους Αμερικανούς, η Άγκυρα συνδέει το θέμα της επαναλειτουργίας της Σχολής της Χάλκης με εκπαιδευτικά και θρησκευτικά ζητήματα της ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητας.

Η κίνηση του Τ. Ερντογάν να προσκαλέσει στην Κωνσταντινούπολη τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, σε μια συνάντηση στην οποία αποδόθηκε ιδιαίτερη σημασία, καθώς συμμετείχαν ο Υπουργός Εξωτερικών Χ. Φιντάν και ο επικεφαλής του διπλωματικού γραφείου του, Α. Κιλιτς, δείχνει τις προθέσεις της Άγκυρας.

Η αποϊεροποίηση της εκκλησίας.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η αποϊεροποίηση που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας δεν είναι αποτέλεσμα θεολογικής κρίσης. Είναι προϊόν πολιτικής βίας. Και όχι απλώς βίας καταστολής, αλλά μιας νέας βίας τελετουργικής, διοικητικής, μεταφυσικά μηδενιστικής.

Το κράτος του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την επιτελική του γλώσσα και τη μανία του για έλεγχο όλων των μεταβλητών, δεν ενδιαφέρεται να διαχωρίσει Εκκλησία και Πολιτεία. Ενδιαφέρεται να καταλάβει το ιερό, να το αδειάσει από το εσχατολογικό του περιεχόμενο και να το μετατρέψει σε διαχειρίσιμο θεσμικό υπόλειμμα. Δεν πρόκειται για απλή παρέμβαση — πρόκειται για θεσμικό σφετερισμό του Θεού.

Η Εκκλησία, όπως δομείται στον πυρήνα της, είναι ένα οντολογικό σκάνδαλο. Δεν υπόκειται στη λογική της χρησιμότητας, δεν μετριέται με KPI, δεν υπακούει στη λογική της απόδοσης. Είναι κοινότητα Χάριτος, ακριβώς επειδή δεν αποδίδει. Στο νέο όμως καθεστώς, η λειτουργικότητα αναγορεύεται σε ύψιστη αρετή. Οτιδήποτε δεν λειτουργεί — εκκαθαρίζεται. Οτιδήποτε δεν συμμορφώνεται — απομακρύνεται. Οτιδήποτε θυμίζει χάρη, ευλογία, σιωπή, άρρητο, κρύβεται πίσω από ένα νέο κανονιστικό πέπλο. Και το πέπλο αυτό δεν το φορά η Εκκλησία — το φορά το Κράτος.

Η αποϊεροποίηση δεν είναι η εξαφάνιση του Θεού, αλλά η ανάληψη της θέσης Του από τον μηχανισμό. Όπως στη λατρεία του Κρόνου, το παιδί τρώει τον πατέρα του. Το Κράτος απορροφά τον Λόγο και τον επεξεργάζεται διοικητικά. Τον αποστειρώνει. Τον εντάσσει στην αρχιτεκτονική της πειθαρχίας. Έτσι γεννιέται η νέα ιεροσύνη: όχι αυτή του Σταυρού, αλλά του ΦΕΚ.

Ἐκκένωσις ἢ Ἐπιτέλεση: Για μια ανατομία της ψευδομυστικιστικής ρητορείας Μητσοτάκη

Του Μάνου Λαμπράκη 

Στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το Άγιον Όρος και η μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά γίνονται σχήματα μιας νέας μετα-πολιτικής λατρείας, μιας παγκοσμιοποιημένης εικονολογίας χωρίς Θεό, μιας τελετουργίας χωρίς μυστήριο. Η επίσκεψή του στο Άγιον Όρος δεν είναι πράξη ταπείνωσης, είναι τεχνική ορατότητας. Δεν είναι μυστική ανάβαση, είναι παραγωγή συμβόλων. Ο πρωθυπουργός δεν μιλά, δεν προσέρχεται, δεν ζητεί. Επιτελεί. Σκηνοθετεί. Εμφανίζεται. Ασκεί εξουσία μέσα από εικόνες ευλάβειας, αλλά χωρίς ποτέ να διακινδυνεύει το εσωτερικό βάθος που η πίστη απαιτεί.

Η μετάνοια θέλει συντριβή. Ο Μητσοτάκης προσφέρει συνέντευξη.

Η μεταφυσική του είναι πολιτική σκηνογραφία. Το Άγιον Όρος δεν είναι πλέον κοινόβιο προσευχής, αλλά παραγωγικό πεδίο ήπιας ισχύος, τόπος παραγωγής πολιτισμικής νομιμοποίησης για μια εξουσία που βρίσκεται εκτός οποιασδήποτε κοινωνικής ή θεολογικής πραγματικότητας. Μιλά για «μήνυμα αλήθειας» σε «ασταθές περιβάλλον», την ίδια στιγμή που το περιβάλλον που ο ίδιος έχει δημιουργήσει είναι τοξικά σταθερό: σταθερά διεφθαρμένο, σταθερά υποκριτικό, σταθερά απονοηματοδοτημένο.

Εν ὄρει ψευδομετανοίας - Σχόλιο για την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Άγιον Όρος

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η χώρα έχει πάψει προ πολλού να παράγει πολιτική. Αυτό που παράγει είναι εικόνες διαχείρισης της ενοχής. Κι αν κάποτε η συγγνώμη είχε τη μορφή της αποδοχής της ευθύνης, σήμερα δεν είναι παρά εργαλείο ανακύκλωσης της ισχύος. Όταν όλα έχουν συμβεί — οι νεκροί των Τεμπών, οι υποκλοπές, οι σκιές στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η ευτέλεια των κοινοβουλευτικών θεσμών, η ακρίβεια ως σταυρός καθημερινός — ο πρωθυπουργός επιλέγει να ανεβεί στον Άθωνα. Όχι για να μετανοήσει, αλλά για να μεταθέσει. Όχι για να σωπάσει, αλλά για να επικυρώσει το ψευδές με το ένδυμα του ιερού.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για τη δημοκρατία από μια εξουσία που επιστρατεύει το θείο για να σωπάσει το πραγματικό. Η ανάβαση στο Όρος, μέσα σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, δεν είναι πράξη ευλάβειας, είναι μια νέα μορφή θεολογικής εργαλειοποίησης. Είναι η προσπάθεια να καλυφθεί η διάβρωση της πολιτείας πίσω από τους τοίχους των μονών, να συγκαλυφθεί το ὑπόγειον ἔργον τῆς ἀνομίας πίσω από το πρόσχημα της «πνευματικότητας».

Η Εκκλησία, όταν σιωπά, δεν είναι ουδέτερη. Είναι συμμέτοχη. Αν οι αντιπρόσωποι των μονών τον υποδεχτούν χωρίς διάκριση, αν του προσφέρουν ευλογία χωρίς αναφορά στο κόστος της πολιτικής του, τότε δεν προδίδουν απλώς το πνεύμα της Ορθοδοξίας, προδίδουν την ίδια την ἐκκλησιολογικὴν ἀλήθειαν που είναι σώμα σταυρωμένο, όχι σύστημα εξουσιαστικής κανονικότητας.

ΧΑΙΡΕΙ Ο ΤΡΑΜΠ ΩΣ ΝΕΟΣ ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Γιώργος Τασιόπουλος 

«Απόψε, μπορώ να ενημερώσω τον κόσμο ότι τα πλήγματα ήταν μια θεαματική στρατιωτική επιτυχία!

Θέλω απλώς να ευχαριστήσω όλους, και ιδιαίτερα τον Θεό. Θέλω απλώς να πω, σε αγαπάμε, Θεέ»

  Ντόναλντ Τραμπ

                

  ___***___

«ΟΙ ΔΟΚΟΥΝΤΕΣ ΑΡΧΕΙΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ 

ΚΑΤΑΚΥΡΙΕΥΟΥΣΙΝ ΑΥΤΩΝ»

«Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν»

Μᾶρκ. 10,32-45)

Τα λόγια του Ιησού ειπώθηκαν όταν ήρθαν προς αυτόν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, και του είπαν· 

“διδάσκαλε, θέλομεν να μας κάμης αυτό που θα ζητήσωμεν”. Αυτός δε τους είπε· “τι θέλετε να σας κάμω;”

 Εκείνοι απήντησαν· “όταν ως ένδοξος βασιλεύς καθίσης στον βασιλικόν θρόνον της Ιερουσαλήμ, δος μας να καθίσωμεν ένας εκ δεξιών σου και ένας εξ αριστερών σου”...

...Ο δε Ιησούς τους εκάλεσε κοντά του και τους είπε· “ξέρετε, ότι αυτοί που προβάλλονται σαν άρχοντες των εθνών, συμπεριφέρονται προς τους λαούς σαν να ήσαν απόλυτοι κύριοι αυτών.

Και εκείνοι που κατέχουν ανάμεσα στους ανθρώπους μεγάλα αξιώματα, κάνουν κακήν χρήσιν της εξουσίας των και καταδυναστεύουν αυτούς, σαν να τους έχουν δούλους των. Δεν πρέπει όμως τέτοια εγωϊστική τάσις και συμπεριφορά να παρατηρήται ματαξύ σας. Αλλ' όποιος θέλει να αναδειχθή μέγας μεταξύ σας, πρέπει να γίνη υπηρέτης σας, που να σας εξυπηρετή με αγάπην.