Οι λίστες Επστάιν και τι πραγματικά αποκαλύπτουν - Διονύσης Δρόσος

Πολιτική και ηθική… Οι φάκελοι Έπστάϊν και η μεγάλη εικόνα που αποκαλύπτουν για όλους μας αλλά κυρίως για την εξουσία. Διαχειριστές της οποίας είναι όπως αποδεικνύεται άνθρωποι επικίνδυνοι.

Ο ομότιμος καθηγητής Ηθικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας του ΑΠΘ Διονύσης Δρόσος σε μια εξαιρετική ανάγνωση των φακέλων Επστάϊν, μακριά από τη σκανδαλοθηρία και κατ’ ευθείαν στην ουσία. Εκεί όπου φαίνεται οι διαδρομή του Επστάϊν, οι σχέσεις του με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, οι επαφές του με τους ισχυρούς του κόσμου που διακρίνονται για τις ρατσιστικές τους απόψεις. Κάποιοι θέλουν να αναπαράγονται μόνο οι ευφυείς άνθρωποι και κάποιοι άλλοι επιμένουν ότι ο πληθυσμός της γης πρέπει να ελεγχθεί. Προτείνουν και τους τρόπους… Μεταξύ αυτών των υψηλών φίλων βρίσκεται σε περίοπτη θέση και ο Τραμπ.

Η ατιμωρησία τους ,όταν αποκαλύπτονται όσα κάνουν συγκλονιστική. Όπως συγκλονιστική είναι και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν πλέον οι κοινωνίες όλα αυτά τα απίστευτα που αποκαλύπτονται. Γιατί;

Το Ιράν σώζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Του Διονύση Δρόσου 

Θες να αγιάσεις αλλά... Καθ οικομιαν λόγω των έκτακτων εξελίξεων.

Λοιπόν: το πορτοκαλί καρτούν απειλεί ότι απόψε θα καταστρέψει έναν πολιτισμό. Θέλει να πει ότι θέλει να καταστρέψει τον πολιτισμό, τελεία. Θέλει να καταστρέψει ότι δεν έχει ισοπεδωθεί από τον "πολιτισμό" της τσίχλας των τσιρλιντερς του Play Boy του Λας Βέγκας και των αεροπλανοφόρων και ολο το πελατολογιο του Epstein.

 Εμείς που πουλήσαμε τον δικό μας πολιτισμό αντί πινακίου φακής δεν θα καταστραφουμε. Ο real estate dealer ή αγοράζει ή αν δεν του πουλιέσαι σε καταστρέφει (νομίζει). Οι τυχοδιωκτες καμπόϊδες και χρυσοθηρες, οι απόβλητοι βλαμμενοι όλων των παραλλαγων οι του θρησκευτικού (ψευδοχριστιανικού) φανατισμού που τους έδιωξε η Ευρώπη πριν 250 χρόνια...όλα τα αρπακτικά της Wall Street  και οι απογονοι δούλων...απειλούν τον πολιτισμό με εξαφάνιση. Δικαιολογια; επειδή μπορούν. Η μόνη ηθική υπάρχει πλέον στον κόσμο τους που είναι και δικός μας.

Ο Κίσινγκερ για τον Μέττερνιχ, τον Καποδίστρια και την ηθική- Διονύσης Δρόσος

Militaire News

Γράφει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΡΟΣΟΣ*

Πασίγνωστη είναι η φράση που αποδίδεται στον Κίσινγκερ: «Οι Έλληνες είναι ένας δύσκολος, αν όχι ακατόρθωτο να τιθασσεύσει κανείς, λαός. Γι’αυτό και θα πρέπει να χτυπήσουμε στις πολιτισμικές του ρίζες: ίσως τότε να τους αναγκάσουμε να
συμμορφωθούν. Εννοώ, φυσικά, να χτυπήσουμε τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα πολιτισμικά κι ιστορικά αποθέματά τους προκειμένου να εξουδετερώσουμε την ικανότητά τους να αναπτύσσονται, να διακρίνονται ή να κυριαρχούν, καταργώντας έτσι ένα εμπόδιο στα ζωτικά μας στρατηγικά πλάνα στα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή».

Το πώς αντιμετωπίστηκε αυτή η ιστορία περί του εν λόγω εδαφίου λέει ίσως περισσότερα για εμάς από όσο το ίδιο περιεχόμενό του. Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτή τη χώρα, υπήρξε έντονη και θορυβώδης διαίρεση. Οι μεν το είδαν ως ομολογία μίσους των προαιώνιων εχθρών της Ελλάδας. Οι δε αμφισβήτησαν κατά πόσον πρόκειται για κάτι που όντως γράφηκε και κατηγόρησαν τους προηγούμενους για ιδεοληψία, εθνικισμό, θρησκοληψία, αντισημιτισμό και άλλα παρόμοια. Και οι δύο στάσεις, όσο αντίθετες κι αν φαίνονται, λειτουργούν τελικά ως άλλοθι αποφυγής του ουσιώδους: όχι του αν η φράση ειπώθηκε λέξη προς λέξη, αλλά του αν περιγράφει με ακρίβεια μια πραγματική και εφαρμοσμένη στρατηγική εξουσίας.

Οι παλαιότεροι που έζησαν την εφηβεία τους με το βινύλιο, θυμούνται ότι τα τραγούδια κυκλοφορούσαν και σε δίσκους 45 στροφών. Από την μία πλευρά ήταν γραμμένο το κυρίως σουξέ και στην άλλη πλευρά υπήρχε ένα άλλο τραγούδι, συνήθως (όχι πάντα όμως) μικρότερη επιτυχία. Αυτή την πίσω πλευρά το λέγαμε flip side. Η μεμψιμοιρία ότι «όλοι μας ζηλεύουν και μας μισούν γιατί είμαστε ‘ανώτεροι’ πάντων (‘αυτονόητα’, κληρονομικώ δικαίω, μάλλον)» έχει ως flip side, την εθελοτυφλία πως «δεν είμαστε παρά κομπλεξικοί Βαλκάνιοι μη εκσυγχρονισμένοι που δεν έχουμε άλλη σωτηρία από το να ακολουθούμε πιστά τους ισχυρούς ‘φίλους’ μας». Δύο πλευρές του ίδιου δίσκου της υποτέλειας, της αδράνειας και της αναμονής ενός υπερκόσμιου μεσσία με κοσμική όμως αποστολή.

Οι δύο πόλεμοι της “αυτοκρατορίας” και η “οικογενειακή επιχείρηση”…

26/06/2025

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική της Ελλάδας στο Oυκρανικό (τυφλή υπακοή στην “αυτοκρατορία”) συνιστά όχι απλώς παταγώδη αποτυχία, αλλά εθνική ήττα. 

Ο μεγάλος ηττημένος είναι η Ουκρανία. Δεύτερος ηττημένος, η Ευρώπη. Και από όλη την Ευρώπη, περισσότερο ηττημένος μάλλον η Ελλάδα. Η αφροσύνη της κυβέρνησης αφήνει τη χώρα απομονωμένη. Έχουμε μετατρέψει παραδοσιακούς (αν όχι φίλους, πάντως μη αντιπάλους) σε εχθρούς. Το βλέπουμε στη Λιβύη, όπου πλέον και το φιλορωσικό κομμάτι της επικυρώνει το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.

Συγχρόνως, χάσαμε τον σεβασμό φίλων όπως π.χ. στην υπόθεση της Μονής του Σινά. Αντιαεροπορικά μας συστήματα και πολεμικά πλοία επιχειρούν στον Κόλπο, αντι-αποβατικά θωρακισμένα και πύραυλοι είναι στην Ουκρανία. Επιπλέον με 8 F-16 θα εγκατασταθούν προσεχώς στη Ρουμανία! Δεν είναι μόνον η Κύπρος που “κείται μακράν”, αλλά πλέον και η Κρήτη και η Κάσος! Χωρίς ήττα είμαστε ήδη χώρα περιορισμένης κυριαρχίας, προσκολημμένη στην “αυτοκρατορία”. Η Ελλάδα δεν αντιδρά στην τουρκική απειλή, ανέχεται την κατοχή στην Κύπρο, αλλά “κηρύσσει” τον πόλεμο στη Ρωσία! Πολύ χαλαρή με τις εις βάρος της παραβιάσεις, αλλά που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της όταν προσβάλλεται η Ουκρανία!

Τόσο πολύ μάλιστα, ώστε “αφοπλίζουμε” τα νησιά μας για να την ενισχύσουμε, παραγγέλνουμε πυρομαχικά σε τρίτες χώρες για λογαριασμό της, ενώ δεν παράγουμε ούτε σφαίρες, εγκαταλείπουμε στην τύχη της την εκεί ελληνική μειονότητα, η οποία δεν έχει δικαίωμα να μιλάει την γλώσσα της και η οποία διώκεται καθώς είναι παραδοσιακά φιλορωσική. Το καθεστώς Μητσοτάκη που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας φέρει την ευθύνη.

Η πολεμοχαρής Ευρώπη, η ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα και ο τουρκικός body guard

30/03/2025

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Σύμφωνα με ένα παλιό διπλωματικό ευφυολόγημα, ενώπιον ενός μεγάλου προβλήματος, είναι βέβαιο ότι οι Αμερικανοί θα κάνουν τελικά το σωστό, αφού βεβαίως πρώτα δοκιμάσουν όλες τις λάθος λύσεις. Θα μπορούσε να διασκευαστεί για την ΕΕ, με μια ελαφρά παραλλαγή: Οι Ευρωπαίοι, αφού δοκιμάσουν όλες τις λάθος λύσεις, θα επιλέξουν τελικά την χειρότερη.

Αυτό που βλέπει κανείς κατά κόρον στα κύρια άρθρα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ, think tanks κοκ. είναι τίτλοι του τύπου “Ήλθε η ώρα να επισπευστεί η οικοδόμηση της κοινής άμυνας της Ευρώπης”. “Μήπως η υποστήριξη μέχρι τέλους προς την Ουκρανία πρέπει να μεταφραστεί σε παρουσία ευρωπαϊκών στρατευμάτων στο ουκρανικό έδαφος;” ή παραλλαγές της αποστροφής του Βρετανού Πρωθυπουργού, πως θα στηρίξουμε την Ουκρανία “με μπότες στο έδαφος και αεροσκάφη στον αέρα”. Όπου δικαίως αναρωτιέται ο Αμερικανός στρατηγικός σχολιαστής Douglas Macgregor: «θα στείλουν άραγε οι Βρετανοί και τα 12 πολεμικά αεροσκάφη τους;»!

Η Ευρώπη θέτει στον εαυτό της καθήκοντα που αδυνατεί να εκπληρώσει. Επιδιώκει κοινή άμυνα, τη στιγμή που έχει ματαιωθεί εν τοις πράγμασι η πολιτική ενοποίηση της ΕΕ. Είχαμε μέχρι τώρα τον τραγέλαφο ενός διεθνικού μορφώματος ανεξέλεγκτης γραφειοκρατίας, με κοινό νόμισμα. Παντού και πάντα όπου θεσπίστηκε κοινό νόμισμα, αποτέλεσε τον καρπό πολιτικής ενοποίησης με τη συγκρότηση κράτους. Η επιβολή ενιαίου νομίσματος είναι ipso facto εγκαθίδρυση ενιαίας κρατικής εξουσίας.

Το μεγαλειώδες συλλαλητήριο και η προαναγγελθείσα προβοκάτσια

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Μετά το θεαματικό σουξέ της πρόβλεψης του (ακόμα) πρωθυπουργού περί των επιθυμητών βίντεο και τη θαυματουργό εμφάνισή τους, όλοι αναμέναμε πως θα έβγαινε και η προαναγγελία των επεισοδίων σήμερα. Ευκολάκι! Συνταγή παλιά και δοκιμασμένη. Ομάδα που νικάει δεν αλλάζει! Πρώτα δίνεται το σύνθημα από πάνω. “Η χώρα αυτή έχει πληρώσει ακριβά τις πάνω και κάτω πλατείες… έχει ζήσει Μάρφιν κοκ”. Μάλιστα. Αυτά είπε και φρόντισε πάλι να απουσιάζει την ημέρα της συγκέντρωσης.

Ακολουθεί η ομάδα ειδικών αποστολών. Είναι μια μικτή ομάδα των φανατικών “Κυριακίστας” (ναι υπάρχει ο όρος). Ποιοι είναι οι πιο πιστοί λάτρεις του Κυριάκου; Δύο ομάδες: 

Η πρώτη είναι τα απολειφάδια της Χούντας που βρήκαν στέγη στη ΝΔ. Ο κάθε τηλεπωλητής, ο κάθε αιμοβορίδης κοκ. Έτσι, θυμηθήκαμε πως από τον καιρό του Βαραββά, ο “όχλος” κάνει πάντα τις λάθος επιλογές! Με εξαίρεση βεβαίως τις δύο φορές που επέλεξε Μητσοτάκη. Ε! Η εξαίρεση δεν λένε πως επιβεβαιώνει τον κανόνα;

Η δεύτερη ομάδα πιστών έχει άλλη διαδρομή, αλλά είναι εδώ και χρόνια σε στενή συμμαχία με την πρώτη ομάδα: το λεγόμενο “ακραίο Κέντρο”. Αυτοί, πιο “διανοούμενοι” γαρ, μας προσέφεραν απίθανες εμβριθείς αναλύσεις κοινωνιοψυχολογίας, περί της ψυχολογίας των “μαζών” κοκ. Παρότι σκληροί “αντιλαϊκιστές” και “αντισυνωμοσιολόγοι” δεν αντιστάθηκαν στον πειρασμό να βάλουν και λίγο “ξένο παράγοντα” στη συνταγή. Άφησαν να αιωρείται η αόριστη κινδυνολογία ότι “ξένες δυνάμεις” ίσως βρίσκονται πίσω από μια επιχείρηση υπονόμευσης του μεγάλου τιμονιέρη! Μάλλον μας ζηλεύουν! Δεν εξηγείται αλλιώς…

“Δεν έχω οξυγόνο” κραυγάζει η δημοκρατία μας

19/02/2025

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΠΑΜΕ/STR

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Σκέφτηκε ο προφητάναξ στην πρόσφατη συνέντευξη του: “Πολύ θα ήθελα να υπήρχαν μερικά βίντεο”. Και ω του θαύματος! Ιδού βίντεο, τρία που εμφανίστηκαν εξαίφνης μετά δύο έτη! Και τι δείχνουν τα βίντεο; Την μοιραία αμαξοστοιχία, χωρίς κανένα φορτίο επιλήψιμο. Μάλιστα. Λαμαρίνες κουβαλούσαν οι πρώτες πλατφόρμες. Έγκυρα τα βίντεο; Μα και βέβαια! Εγκυρότατα! Αλίμονο!

Ποιοι το βεβαιώνουν; Μα εκείνοι που μας έλεγαν πως η έκρηξη οφειλόταν στα έλαια σιλικόνης! Καθώς όμως τα έλαια δεν εκρήγνυνται, αλλά και το δοχείο τους βρέθηκε άθικτο, τρία τινά συμβαίνουν: Είτε η έκρηξη οφείλεται σε ρουκέτα που ξέφυγε από την Μέση Ανατολή, είτε δεν συνέβη και πέσαμε όλοι θύματα ομαδικής παράκρουσης, είτε εξερράγησαν… οι λαμαρίνες! Γιατί όχι; “Γιατί γελάτε κύριοι;”.

Συνέβησαν και άλλα “θαυμαστά” μετά την συνέντευξη – κήρυξη αντεπίθεσης. Οι πλέον χαμηλής νοημοσύνης δημοσιογράφοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν ως χουλιγκάνοι, θέλοντας να πείσουν τους ομοίους των πως το βίντεο, όχι μόνον αντιστρατεύεται την εμπειρία όλων μας ότι συνέβη όντως ανάφλεξη, αλλά αποτελεί και απόδειξη αθωότητας εκείνων, οι οποίοι από την κορυφή της εξουσίας κατηγορούνται για συγκάλυψη.

Υπάρχει ζωή πέρα από τη Woke ατζέντα και την Alt-Right;

EPA/MATTHEW HEALEΥ

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Η Αριστερά (με ή χωρίς εισαγωγικά) ποτέ δεν κατανόησε τον ακραίο ριζοσπαστικό χαρακτήρα του Νεοφιλελευθερισμού, που παρά τις ιδεολογικές φλυαρίες περί “αυθόρμητης τάξης της αγοράς” και “περιορισμένου κράτους”, υπήρξε ένα ιδεοληπτικό, βολονταριστικό εγχείρημα ανακατασκευής της κοινωνίας και του κόσμου.

Το τεράστιο κοινωνικό κόστος και η καταστροφή εκατομμυρίων ανθρώπων αντιμετωπίστηκε με σπασμωδικές αμυντικές κινήσεις από μια Αριστερά με κατεστραμμένο το δικό της ιδεολογικό πρόταγμα. Μια Αριστερά συγχρόνως υπνωτισμένη από τη νεοφιλελεύθερη οικειοποίηση μιας σειράς από αλληλοσυνδεόμενα μοτίβα που της ήταν λίγο πολύ οικεία, αν και πολλά είναι αντιφατικά μεταξύ τους:

α. το ιδεολόγημα της καθοριστικής προτεραιότητας του οικονομικού, το οποίο υποστηρίζεται από μια προβληματική έως εσφαλμένη φιλοσοφική ανθρωπολογία (η αναγωγή όλων των ανθρώπινων κινήτρων στον ιδεότυπο του homo economicus),

Διέπρεψε το επιτελικό κράτος στη συγκάλυψη, αλλά λογάριασε χωρίς την κοινωνία

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Ήμουν στη συγκέντρωση της 26ης Ιανουαρίου γιατί βαρέθηκα να είμαι μεμονωμένο, απομονωμένο και παθητικό άτομο-καταναλωτής και “κυρίαρχος” ψηφοφόρος μια μέρα κάθε τέσσερα χρόνια και την επόμενη ξανά υπήκοος. Το ίδιο αισθάνθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μου και ακόμα πολύ περισσότεροι που δι’ ευλόγους αιτίας δεν μπόρεσαν να είναι εκεί.

Η κοινωνία των πολιτών δήλωσε την ύπαρξή της, ερήμην των επαγγελματιών εκπροσώπων της. Δήλωσε πως υπάρχει πέραν και εναντίον της ψευδούς εικόνας της, όπως πασχίζει ad nauseam να της την επιβάλλει σύσσωμος ο τηλεοπτικός και γενικότερα ο επικοινωνιακός εσμός της προπαγάνδας και της ευτελούς μικροπρέπειας. Εναντίον ποίου εγέρθηκε η κοινωνία των πολιτών; Κατ’ επανάληψη έχει ορθότατα τονίσει ο Σταύρος Λυγερός ότι είναι δύο διακριτά τα εγκλήματα που έγιναν στα Τέμπη.

Ο νεοφασισμός, ο νεοφιλελευθερισμός και το μέλλον της Ευρώπης

28/12/2024

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2024, πραγματοποιήθηκε σε γνωστό αθηναϊκό ξενοδοχείο, μια ημερίδα με θέμα “Η άνοδος του νεοφασισμού και το μέλλον της Ευρώπης”. Την πρωτοβουλία και τη διοργάνωση ανέλαβε η Ελληνορωσική Λέσχη “Διάλογος”, στην οποία και στον πρόεδρό της Δρ. Θεόδωρο Ιγνατιάδη αξίζει έπαινος για την πρωτοβουλία και την διοργάνωση. Έλαβαν μέρος είκοσι διακεκριμένοι ομιλητές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί επιστήμονες, ιστορικοί, ερευνητές και πανεπιστημιακοί.

Δεν θα αναφερθούμε στη συμβολή του κάθε ομιλητή χωριστά. Άλλωστε, οι εργασίες της ημερίδας για το πως αναπτύσσεται ο νεοφασισμός μαγνητοσκοπήθηκαν και θα αναρτηθούν προσεχώς στο διαδίκτυο, θα εκδοθεί δε ένας συλλογικός τόμος με περισσότερες και εκτενέστερες συμβολές στην ίδια θεματική από τις εκδόσεις “Τόπος”, τον Μάρτιο του 2025. Αξίζει ωστόσο και επιβάλλεται να επιχειρηθεί η επισήμανση και ανάδειξη ορισμένων συμπερασματικών σημείων σύγκλισης, για δύο λόγους:

Πρώτον, επειδή προσεγγίσεις όπως αυτές που αναπτύχθηκαν δεν ακούγονται μέσα στον οχετό της παραπληροφόρησης, της χειραγώγησης και της πλύσης εγκεφάλου που υφιστάμεθα από τα δημόσια και ιδιωτικά ΜΜΕ, μέχρι τα τρολς του διαδικτύου και τους μισθοφόρους ανθυπο-“διανοούμενους” του μιντιακού star system.

Δεύτερον, διότι είναι αναγκαίο να επιχειρείται κάθε φόρα μια προσπάθεια σύνθεσης ενός πολυφωνικού και όχι ομοιόμορφου εναλλακτικού λόγου. Υπάρχουν λοιπόν συγκλίνουσες υποθέσεις και στοιχεία που προσφέρονται για γόνιμο διάλογο και περαιτέρω επιστημονική εμβάθυνση.

Εν μέσω ενός παγκοσμίου πολέμου που διεξάγεται σε δύο μέτωπα, τα οποία βαδίζουν πλέον προς την ενοποίησή τους, ο Δυτικός Κόσμος κάνει εκείνο που γνωρίζει πολύ καλά να κάνει: δαιμονοποίηση του αντιπάλου και δαιμονοποίηση κάθε λόγου που δεν είναι πλήρως στρατευμένος σε δύο βασικούς άξονες: την άνευ όρων καταγγελία της Ρωσίας και την επίσης άνευ όρων υποστήριξη του Ισραήλ. Δεν έχει σημασία αν κυνικά ομολογείται από τα πιο επίσημα χείλη πως οι δεσμεύσεις και οι συμφωνίες με την Ρωσία έγιναν απλώς για να κερδηθεί χρόνος στην περικύκλωση της και τον πόλεμο εναντίον της, “μέχρι του τελευταίου Ουκρανού”. Όχι!

Ο νεοφασισμός

Σύμφωνα με το κυρίαρχο αφήγημα, «η Ρωσία απειλεί με εισβολή όλη την Δύση (μια έννοια που επεκτείνεται όλο και ανατολικότερα!). Επίσης δεν έχει σημασία αν το Ισραήλ εισβάλει κάθε εβδομάδα και σε μια άλλη χώρα και αν έχει πρωταγωνιστήσει μέχρι σήμερα στη διάλυση πέντε χωρών του ευρύτερου περιγύρου.

Μπορούν Ελλάδα και Κύπρος να βασίζονται στο Ισραήλ;

• 

  ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ
• SHARE

Κατά το διάστημα μεταξύ της λήξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της ίδρυσης του Κράτους του Ισραήλ, στην βρετανοκρατούμενη Κύπρο λειτούργησαν στρατόπεδα συγκέντρωσης Εβραίων προσφύγων που επιχειρούσαν να μεταβούν στην Παλαιστίνη, αλλά υπερέβαιναν τον αριθμό που η τότε βρετανική πολιτική επιθυμούσε, ώστε να υπάρξει μια ισορροπία πληθυσμιακή μεταξύ των δύο εθνοτικών κοινοτήτων της Παλαιστίνης (το σχέδιο προέβλεπε μόνον 75.000 Εβραίους). Την παραμονή της ανακήρυξης του Κράτους του Ισραήλ στις 14 Μαΐου του 1948, βρίσκονταν στα στρατόπεδα της Κύπρου 52.000 Εβραίοι.

Στην Κύπρο υπήρχε ήδη μια μικρή εβραϊκή κοινότητα και μετά την φυγή των πρώην κρατουμένων στο Ισραήλ, το 1950, είχαν απομείνει 200 μέλη της κοινότητας αυτής στην Κύπρο. Οι Έλληνες της Κύπρου φέρθηκαν (και καλώς) με φιλόξενη διάθεση στους ταλαιπωρημένους αυτούς επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, κάτι που αναγνωρίστηκε και επισήμως από τις ισραηλινές αρχές.

Τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του, το Ισραήλ ήταν αποκλεισμένο και περικυκλωμένο από εχθρικές όμορες χώρες, με τις οποίες βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση, αμέσως μετά την απόφαση του ΟΗΕ για την διαίρεση της Παλαιστίνης το 1947. Σε εκείνη τη συνέλευση τόσο η Ελλάδα, όσο και η Τουρκία, δεν είχαν ψηφίσει υπέρ της δημιουργίας εβραϊκού Κράτους· ούτε η Βρετανία άλλωστε.

Ωστόσο, η Τουρκία ήταν η πρώτη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε de jure το Ισραήλ ενώ η Ελλάδα ήταν η τελευταία χώρα της Ευρώπης που το έκανε (το 1990 μαζί με την αναγνώριση της ΟΑΠ ως μοναδικού εκπρόσωπου του παλαιστινιακού λαού). Η στάση του Iσραήλ απέναντι στο Κυπριακό, καθορίστηκε από τα συμφέροντά του, να καλλιεργήσει φιλικές σχέσεις με την Βρετανία και την Τουρκία.

Το Ισραήλ επεξεργάστηκε και ακολούθησε το λεγόμενο “δόγμα εξωτερικής περιφέρειας” σύμφωνα με το οποίο, η ασφάλειά του υπαγόρευε την καλλιέργεια στενών σχέσεων με δυτικόφιλες χώρες της ευρύτερης περιφέρειας, πίσω από τις άμεσα συνορεύουσες και εχθρικές αραβικές χώρες. Σε αυτό το πλαίσιο συνδέθηκε μέσω μυστικού συμφώνου με την Τουρκία και το Ιράν, σε ένα τριγωνικό σχήμα με την κωδική ονομασία Trident, όπου συνεργάζονταν και συνεδρίαζαν από κοινού δύο φορές τον χρόνο, οι μυστικές υπηρεσίες των τριών χωρών.

Η Μοσάντ ήταν ο κύριος εκπαιδευτής της Σαβάκ, που ήταν διαβόητη για τα βασανιστήρια των πολιτικών αντιπάλων του Σάχη. Αυτό το σχήμα βεβαίως διαλύθηκε με την ισλαμική επανάσταση το 1979. Επίσης με μυστική συμφωνία το 1958, η Μοσάντ συνδέθηκε ιδιαιτέρως με την ΜΙΤ, με την οποία συνεδρίαζαν από κοινού ανά εξάμηνο για ανταλλαγή πληροφοριών.

Κύπρος 50 Χρόνια τουρκικής κατοχής - Συνάντηση - Συζήτηση

Κύπρος 50 Χρόνια τουρκικής κατοχής Συνάντηση - Συζήτηση | 2η ημέρα

Η Εταιρεία Κρητικών Σπουδών – ‘Ιδρυμα Γεωργίου και Αρτεμισίας Καψωμένου και η Ένωση Πολιτιστικών Φορέων Επαρχίας Κισάμου (ΕΠΟΦΕΚ), συνεπείς προς την πατροπαράδοτη σχέση αλληλεγγύης μεταξύ της Κρήτης και της Κύπρου, που στα δημοτικά τραγούδια αποκαλούνται «αδερφές», οργανώνουν στην πόλη των Χανίων, στο Αμφιθέατρο της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων (Ελευθ. Βενιζέλου 28), Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου, ώρα 17.30, και Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2024, ώρα 18.00, εκδήλωση Μνήμης για τη θλιβερή επέτειο των 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή και κατοχή εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, με θέμα: «Το Κυπριακό σε κρίσιμους καιρούς. Συνάντηση – συζήτηση».

  Στην εκδήλωση μετέχουν εξέχουσες προσωπικότητες, Ελλαδίτες και Κύπριοι, πανεπιστημιακοί, διπλωμάτες, στρατιωτικοί, δημοσιογράφοι και ειδικοί ερευνητές:

  Γεώργιος Αϊφαντής, Διπλωμάτης, Πληρεξούσιος Υπουργός Α' επί τιμή, Μέλος της Επιτροπής για την Εθνική Κυριαρχία και την Κύπρο (ΕΠ.Ε.Κ.Κ).

  Κωνσταντίνος Γρίβας, Καθηγητής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Διδάσκων στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Ε.Κ.Π.Α.

  Διονύσης Δρόσος, Ομότ. καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης  

“Περίμενα ότι οι Έλληνες θα υποχωρούσαν, όχι ότι θα ξεβρακωθούν”!

30/09/2024

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

• 

  ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ
• 
  

Το πεδίο που ορίζεται από τον Ελλήσποντο, Αιγαίον Πέλαγος, Κρήτη, Κύπρο, Ανατολική Μεσόγειο, μέχρι Σουέζ, αποτελεί ενιαία γεωπολιτική περιοχή. Ο έλεγχός της έχει τεράστια γεωστρατηγική αξία σε παγκόσμιο επίπεδο. Εάν ελέγχεται από μία ενιαία κρατική οντότητα, αυτή καθίσταται ιδιαιτέρως ισχυρή και διεθνής δύναμη με κρίσιμη βαρύτητα. Δύο μακρόβιες αυτοκρατορίες στηρίχτηκαν στον έλεγχο αυτού του κρίσιμου στην παγκόσμια σκακιέρα άξονα: Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πανίσχυρες αυτοκρατορίες, συνολικής διάρκειας, αθροιστικά, 15 αιώνων.

Η κρίση και η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συμπίπτει με την διαδικασία της εθνικής αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων που την συνέθεταν, αρχής γενομένης από την Ελληνική Επανάσταση που οδήγησε στην απόσπαση ενός μέρους της Αυτοκρατορίας, την συγκρότηση του ελληνικού εθνικού κράτους, το οποίο αφενός δεν συμπεριελάμβανε ολόκληρο τον υπό οθωμανική διοίκηση Ελληνισμό, αφετέρου όμως, πλήγωσε θανάσιμα την πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία, καθιστώντας την αυτό που μέχρι την οριστική διάλυσή της ονομάστηκε “μεγάλος ασθενής”.

Και μολονότι η καθοδική της πορεία είχε ήδη αρχίσει από παλαιότερα, από τότε πλέον τίθεται το σημαντικό διπλωματικό ζήτημα του διαμοιρασμού των ιματίων της. Αυτή η νέα κατάσταση έχει τις εξής συντεταγμένες:

1. Πυρετώδη εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων, που καμία τους δεν επιθυμεί την συγκέντρωση όλης αυτής της απολεσθείσας ισχύος στα χέρια των ανταγωνιστών της.
2. Αλυτρωτικό ζήτημα στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, που αφήνει εκτός του τα σημαντικότερα ίσως κομμάτια του Ελληνισμού· ζήτημα που εκφράζεται πλέον ως κυρίαρχη ιδεολογική σημαία της χώρας, υπό τον τίτλο “Μεγάλη Ιδέα”,
3. Διεργασίες στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας που προετοιμάζουν τη συγκρότηση τουρκικού εθνικού κράτους, σε όσο γεωγραφικό τμήμα της Αυτοκρατορίας μπορεί να σωθεί.

Η Μεγάλη Ιδέα, μια εθνική στρατηγική εντός των ορίων που επέτρεπαν οι ξένες εξαρτήσεις, με πολέμους μιας δεκαετίας, άλλοτε με επιδέξια εκμετάλλευση ευκαιριών που επέκτειναν την ελληνική επικράτεια, άλλοτε με τυχοδιωκτισμούς, πάντα όμως με διχασμό, κατέληξε να εμπλέξει την χώρα σε διεθνή ιμπεριαλιστικά παιχνίδια υπεράνω των δυνάμεών της και οδηγήθηκε σε οδυνηρό τέλος με την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Καταστροφή που υπήρξε συγχρόνως η ιδρυτική πράξη του τουρκικού εθνικού κράτους.

Για τον Ελληνισμό ωστόσο, βιώθηκε ως μια βαριά ήττα, όπως και ήταν πράγματι, καθώς υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει πανάρχαιες κοιτίδες και κέντρα του πολιτισμού του. Μέσα από μια περιπετειώδη διαδοχή πραξικοπημάτων και προνουντσιαμέντων, κατά τον μεσοπόλεμο, η άρχουσα τάξη βρίσκει ένα υποκατάστατο μιας εθνικής ιδεολογίας μετά την οριστική υποστολή της σημαίας της Μεγάλης Ιδέας. Το υποκατάστατο αυτό είναι ετεροπροσδιοριζόμενο και αρνητικό: Ο αντικομμουνισμός. Δεν αποτέλεσε πρωτοτυπία ή επινόηση των ελληνικών ελίτ βεβαίως. Ούτε το τουρκικό καθεστώς υπήρξε λιγότερο αντικομμουνιστικό.

Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη

Γιατί η Αθήνα υπονομεύει το αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Δεν θα κομίσουμε γλαύκα εις Αθήνας, επισημαίνοντας την κενότητα της νεοφιλελεύθερης “ελευθεριακής” ρητορικής. Μόνον αφελείς πλέον πιστεύουν ότι ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης, του μετακαπιταλισμού ή της τεχνοφεουδαρχίας, όπως και αν τον ονομάσουμε, είναι αυτό που δηλώνουν οι απολογητές του: ένας κόσμος ελευθερίας, δικαιωμάτων, χειραφέτησης από την κρατική κηδεμονία, ανεξαρτησίας, δημιουργικής πρωτοβουλίας και ανοικτών οριζόντων για όλους.

Πάλιν και πολλάκις διαπιστώνουμε ότι πίσω από τον φετιχισμό των ωραίων λέξεων αυτής της “νέας ομιλίας” (new speech το ονόμαζε ο Όργουελ), με δυσκολία κρύβεται η ακόρεστη πλεονεξία πλουτισμού όλο και λιγότερων. Και βεβαίως η συναφής, αγωνιώδης προσπάθεια να τεθεί υπό ολοκληρωτικό έλεγχο από αδιαφανείς και απαλλαγμένους από υποχρέωση λογοδοσίας φορείς, κάθε πεδίο, κάθε διάσταση ανθρώπινης δραστηριότητας.

Στο όνομα του νεοτερισμού, του εκσυγχρονισμού και του δικαιωματισμού, επιχειρείται η διάβρωση θεσμών που έχουν την δική τους απρόβλεπτη άρα επικίνδυνη δυναμική. Επιχειρείται η ισοπέδωση κάθε εναπομένοντος θυλάκου που διέπεται από ετερογενή νοηματοδότηση του βίου από την κρατούσα, αποκλίνοντας από την ισοπέδωση της γενικευμένης αδιαφορίας. Ό,τι δεν υπάγεται στη “λογική” της κερδοφορίας αποτελεί αναχρονισμό και παράδοξο. Κι ό,τι δεν υποτάσσεται ή διαφεύγει του πανοπτικού ελέγχου είναι ακατανόητο, απρόβλεπτο και άρα επικίνδυνο

Το Άγιον Όρος, ως ιδιαίτερος τρόπος πνευματικού και θεσμικού βίου, ως κοινότητα προσώπων και ως ιδιόμορφο καθεστώς, συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ακατανόητης ανωμαλίας που “πρέπει” να τιθασευτεί. Η καχυποψία του κράτους απέναντι στην αυτοδιοικούμενη και ανεξέλεγκτη Αθωνική Πολιτεία δεν είναι κάτι νέο. Η κορυφαία απόπειρα “άλωσης” και καταπάτησης του ειδικού προνομιακού του καθεστώτος έγινε το 1969 επί στρατιωτικής δικτατορίας.

Για ποιους εξοπλισμούς ματώνουν οι Έλληνες; – Εθνική άμυνα και ΝΑΤΟ

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Όλες οι πτωχεύσεις που βίωσε η χώρα (1827, 1844, 1893, 1922, 1932, 1943, 2010) είχαν ως κοινή παράμετρο, μεταξύ των αιτίων τους, τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες και την συνακόλουθη υπερχρέωση της χώρας για την υλοποίησή τους. Με βάση την ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ, οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας ανέρχονται στο 3,54% του ΑΕΠ, ενώ των ΗΠΑ στο 3,46%.

Με εξαίρεση δε τη Βρετανία, την Πολωνία και τις Βαλτικές Χώρες, όλες οι υπόλοιπες δαπανούν κάτω του 2% του ΑΕΠ. Το δε 45,3% αυτών των αμυντικών δαπανών αφορά αγορά εξοπλισμών. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών συναινεί στη συνέχιση της οικονομικής αιμορραγίας, καθώς αναγνωρίζει την ανάγκη θωράκισης της χώρας απέναντι στην τουρκική απειλή. Αν συγκρίνουμε τις δημόσιες δαπάνες Παιδείας με το ΑΕΠ, που είναι και ο διεθνής δείκτης σύγκρισης, θα διαπιστώσουμε ότι παραμένουν στο 2,8% του ΑΕΠ, καταγράφοντας μάλιστα και μικρή πτώση (-0,1) από το περσινό 2,9%. Υπενθυμίζουμε ότι ο μέσος ευρωπαϊκός δείκτης στις δαπάνες αυτές κυμαίνεται στο 5%-5,5%.

Απογοητευτική είναι η μείωση δαπανών που σχεδιάζεται στο υπουργείο Παιδείας από τα ευρωπαϊκά κονδύλια αθροιστικά (Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, εκεί συμπεριλαμβάνεται και το ΕΣΠΑ) και από το Ταμείο Ανάκαμψης. Χάνεται έτσι μια μεγάλη ευκαιρία να ενισχυθούν σημαντικά οι δημόσιες εκπαιδευτικές δομές. Ως προς την Υγεία, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΙΟΒΕ, η ετήσια μεταβολή των δημόσιων δαπανών (σε σταθερές τιμές και σωρευτικά για την περίοδο 2009-2021) διαμορφώνεται στο -29,2% στην Ελλάδα έναντι +32,7% στην ΕΕ. Η δαπάνη υγείας είναι κατά 1,6 μονάδες του ΑΕΠ χαμηλότερη από την ΕΕ τη δεκαετία 2012-2021.

Η περίοδος πριν από την πανδημία χαρακτηρίζεται από πτώση της χρηματοδότησης για την υγεία στην Ελλάδα, σε αντίθεση με την ΕΕ. Η πανδημία προκάλεσε αύξηση των δαπανών υγείας, σε όλες σχεδόν τις χώρες. Το ποσοστό των δαπανών υγείας ως προς τη συνολική δαπάνη ανά νοικοκυριό αυξήθηκε, όμως η ανταπόκριση των υπηρεσιών υγείας στις προσδοκίες των πολιτών παραμένει χαμηλή. Ως αποτέλεσμα, η χώρα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά ικανοποίησης από τις παρεχόμενες υπηρεσίες φροντίδας στα ευρωπαϊκά μέλη του ΟΟΣΑ, με 38% για το 2020, ενώ ο μέσος όρος για τις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ βρίσκεται στο 71%.

Είναι λοιπόν τεράστιες οι θυσίες που υφίσταται ο ελληνικός λαός στους τομείς Παιδείας και Υγείας. Οι εξοπλιστικές δαπάνες είναι πληρωμένες με το αίμα των Ελλήνων. Ασφαλώς, οι κλάδοι Υγείας και Παιδείας είναι στόχοι προς εκποίηση και ιδιωτικοποίηση για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται, με ή χωρίς μνημόνια. Η ιδεοληψία του “μικρότερου” κράτους στην οικονομία, αποκαλύπτει τη ρηχότητα και το ψεύδος της, καθώς όλο και μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας έχει το κράτος ως καταναλωτή οπλικών συστημάτων.
Αμυντικές δαπάνες και κοινωνικό κράτος

Ηθική, Πολιτική και Πόλεμος. Ποια είναι η ηθική βάση της απαίτησης πολεμικών επανορθώσεων

Διονύσιος Γ. Δρόσος

Ομότιμος Καθηγητής Ηθικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

[ Πρώτη Δημοσίευση στο ESDOGE.gr ]

Από την εποχή του Μακιαβέλλι η πολιτική διαχωρίζεται από την προσωπική ηθική και υπηρετεί πλέον ρητά την χρησιμοθηρική ηθική της πολιτικής αναγκαιότητας προστασίας και αναπαραγωγής της κρατικής εξουσίας. Πρόκειται για την εικόνα ενός κόσμου συγκρούσεων και πολέμων, όπου το κάθε υποκείμενο (πολιτική οντότητα διαφόρων μορφών: κράτος, κόμμα, οργάνωση κ.ο.κ.) ακολουθεί την δεοντολογία του ιδίου συμφέροντος, έστω και αν τα άτομα στον ιδιωτικό βίο τους δεσμεύονται από μια «ανώτερη», και εν πάση περιπτώσει, δεσμευτικότερη ηθική.

Η θεαματική εισβολή των ιδεολογιών, από τον 19ο αιώνα, οι οποίες υποκατέστησαν τη λειτουργία των θρησκευτικών ομολογιών, δηλαδή λειτούργησαν- παρά τον κραυγαλέα διακηρυσσόμενο αθεϊσμό τους – εν είδει θρησκευτικών υποκατάστατων, επανέφεραν την αξίωση της υποταγής της πολιτικής σε μια ανώτερη ηθική αρχή (παγκόσμια ειρήνη, γενική κοινωνική ισότητα, επικράτηση της «ανώτερης» φυλής κ.ο.κ.). Είναι προφανής, ωστόσο, η καταστατική αδυναμία οικουμενικής κατίσχυσης οποιασδήποτε από αυτές τις αξιολογήσεις. Αντιθέτως, η πολιτική σύγκρουση και ο πόλεμος (πάντα συναφής και αναπόσπαστος από αυτήν καθόσον είναι η συνέχισή της με άλλα μέσα) επενδύθηκαν ιδεολογικά με ισχυρές προσομοιώσεις θρησκευτικού φανατισμού, κάνοντας τον πόλεμο ακόμα πιο φονικό. Διότι, εάν πιστεύει κανείς πως πολεμά όχι για την επιβίωσή του ή την ανεξαρτησία ή την αξιοπρέπειά του, αλλά για την εκρίζωση του «κακού», θεωρεί πως αναλαμβάνει ρόλο ιερού εκτελεστή του «καλού», όπου έχοντας την «ευλογία» του αγγέλου εξολοθρευτή να δράσει απολύτως ελεύθερα, δεν δεσμεύεται από τίποτα προκειμένου να επιτύχει το έργο του. Καμία ηθική αρχή δεν μπορεί να δεσμεύσει εκείνον που πιστεύει πως η αποστολή του είναι η εξόντωση του «κακού». Όπου ως «κακό» ορίζεται συνήθως ο όποιος αντίπαλος (φυλετικός, εθνικός, ιδεολογικός, πολιτικός κοκ). Δεν υπάρχει ασφαλέστερη οδός της διαιώνισης του κακού από την αυταπάτη της ριζικής εξάλειψής του. Πώς ξεφεύγουμε από αυτόν το φαύλο κύκλο;

Ι. Η ηθική της ευθύνης και η ηθική των απόλυτων αρχών.

Η Δεξιά του Κυριάκου κατεδαφίζει το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Εκείνο που κυρίως συζητιέται με πάθος μεταξύ των Νεοελλήνων (αν εξαιρέσει κανείς τον άλλο μικροεμφύλιο για την αξιολόγηση της ταινίας του Λάνθιμου ή τις δηλώσεις Νταλάρα) είναι η δυνατότητα ομόφυλων ζευγαριών όχι μόνον να νυμφεύονται, αλλά και να υιοθετούν-ανατρέφουν παιδιά.

Την ίδια στιγμή ο πόλεμος μαίνεται στην Ουκρανία και εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή με 10 παιδιά να δολοφονούνται κάθε ώρα στη Γάζα. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα σπεύδει, χωρίς να οφείλει, να δηλώσει ένοπλη παρουσία στην Ερυθρά Θάλασσα, μετατρέποντας σε εχθρούς και άλλες χώρες με τις οποίες δεν μας χωρίζει τίποτα, επωμιζόμενη συγχρόνως εμμέσως μέρος της ευθύνης για την “γενοκτονία” εναντίον του παλαιστινιακού λαού.

Την ίδια στιγμή ενισχύει την Ουκρανία με οπλικά συστήματα που στερεί από τα απειλούμενα νησιά του Αιγαίου, ενώ ο αναδασμός των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας προχωράει σταθερά και αθόρυβα, καθώς η Τουρκία διεισδύει περισσότερο στον οικονομικό και πολιτισμικό βίο μας (αγοράζονται ποδοσφαιρικές ομάδες, τηλεοπτικά κανάλια, αλιευτικές εταιρείες) και στελέχη των Γκρίζων Λύκων αναλαμβάνουν την προπονητική ευθύνη μεγάλων ΠΑΕ.

Την ίδια στιγμή το εισόδημα όλο και μεγαλύτερων μερίδων του πληθυσμού δεν αρκεί για να καλύψει τις δυο τελευταίες εβδομάδες του μήνα, με την αισχροκέρδεια να καλπάζει ασύδοτη, τα νοσοκομεία διαλύονται, η χώρα δημογραφικά συρρικνώνεται, η γεννητικότητα χτυπάει αρνητικά ρεκόρ. Ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά που συνιστούν υπαρξιακή κρίση για την Ελλάδα, το μέγα πρόβλημα που συνταράσσει και διαιρεί την ελληνική κοινωνία είναι η τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών! Μιλάμε για μια ελαχιστότατη ομάδα, στο όριο του στατιστικά ασήμαντου – 520 είναι συνολικά οι αιτήσεις που έγιναν για συμβόλαιο συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Ένα ποσοστό εξ αυτών θα είναι σε οικονομική θέση να υιοθετήσουν.

Ολιγαρχία του χρήματος και πολτοποίηση των κοινοτήτων

ΔΡΟΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

Η μεταμοντέρνα Αριστερά, που θέλει να εμφανίζεται ως θεωρητική και πρακτική κριτική της υφιστάμενης κοινωνικής πραγματικότητας, οφείλει πριν από όλα να υπερνικήσει την πνευματική οκνηρία της, γιατί προς το παρόν υποτάσσεται στην αδράνεια (με την μηχανική έννοια) της αντιστροφής των παραδοσιακών συντηρητικών αξιακών σταθερών Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια. Δηλαδή, προσπαθεί να βρει την χαμένη και ηττημένη της ταυτότητα στην άρνηση των τριών ανωτέρω αξιών. Αντί-πατρίδα, αντί-θρησκεία, αντί-οικογένεια, λοιπόν.

Από μόνο του εκφράζει ηττοπάθεια και ανασφάλεια. Όμως, μακάρι να ήταν μόνον αυτό! Το σημαντικό είναι πως το τρίπτυχο αυτό εγκαταλείπεται από τον ίδιο τον καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης. Είναι ήδη απαρχαιωμένο και λειτουργεί γι’ αυτόν σαν βαρίδι. Και τούτο, διότι η νέα ατζέντα του συστήματος (καπιταλισμό το ονομάσουμε ή τεχνοφεουδαρχία) είναι η πλήρης κατάλυση κάθε κοινοτικού δεσμού. Κυριολεκτικά, η πολτοποίηση των κοινοτήτων!

Οι τρεις παλαιές “δεξιές” αξίες εκφράζουν μορφές κοινοτικών δεσμών, ήτοι κοινωνικών δεσμών που δεν ανάγονται σε συμβολαιακές πράξεις μεταξύ περιχαρακωμένων συμφεροντολογικών ατόμων. Ας σημειωθεί ότι η τάση του καπιταλισμού να καταλύει κάθε κοινότητα έχει επισημανθεί ήδη από τον Μαρξ στα Grundrisse, όπου τονίζει πως «το χρήμα τείνει να γίνει η μόνη κοινότητα και να καταλύσει κάθε άλλη».

Ίσως είναι η πιο εμπνευσμένη στιγμή του μεγάλου στοχαστή. Σε άλλα διαψεύστηκε, ως προς αυτό όμως, είναι σαν να αρχίζει ακριβώς στην εποχή μας να δικαιώνεται, αφού ποτέ μέχρι σήμερα δεν ήταν τόσο κραυγαλέα αυτή η τάση. Οι αριστεροί του σήμερα δεν εμπνέονται από τον Μαρξ, όμως. Δεν τον διαβάζουν καν. Αλλιώς δεν θα καλούσαν τον Κουτσούμπα να διαβάσει το βιβλίο του Ένγκελς για την καταγωγή της οικογένειας, της ιδιοκτησίας και του κράτους, ώστε να “ξαναγίνει κομμουνιστής” και να συναινέσει στο νόμο για την τεκνοθεσία. Αγνοούν ότι το εν λόγω βιβλίο είναι λίβελος κατά της ομοφυλοφιλίας! Θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα.

Αντί για εξωτερική άρνηση

Οι παλαιές, λοιπόν, συμβολικές κοινότητες εκπίπτουν και εγκαταλείπονται. Γύρω από την επιφανειακή στήριξη των παλαιών συμβόλων είναι αλήθεια πως συσπειρώνονται ενστικτωδώς οι τεράστιες κοινωνικές ομάδες που απειλούνται με εξαφάνιση, στον βαθμό που προχωράει η παγκοσμιοποίηση και η 4η τεχνολογική επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης. Στην Αμερική αυτό εκδηλώνεται με το φαινόμενο Τραμπ.

Πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί… του ΕΛΙΑΜΕΠ η φωνή

Του Διονύση Δρόσου 

Δεν ισχύει αυτό που λέγεται συχνά πως ο ΣΥΡΙΖΑ αδιαφορεί για τα εθνικά θέματα. Οι διάσπαρτες κατά καιρούς δηλώσεις, πράξεις ή αποσιωπήσεις στελεχών του αποκτούν σαφές νόημα και κατεύθυνση, αν λάβουμε υπόψη μας την έντονη παρουσία μελών του στο ΕΛΙΑΜΕΠ. Το πολυσυζητημένο τελευταίο κείμενο του εν λόγω ιδρύματος που δημοσιεύτηκε ολόκληρο μόνον στα αγγλικά(!) δυο μέρες πριν τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Ερντογάν στο Βίλνιους, υπογράφεται από ανθρώπους της επιρροής ΣΥΡΙΖΑ, δύο εκ των οποίων είναι γνωστά στελέχη του.

Ο πρέσβης ε.τ. Γ. Αϋφαντής (τόσο ανεκτίμητος και τόσο μόνος σε αυτή τη χώρα) έχει κατονομάσει κάποιους εξ αυτών. Ανάμεσά τους και εκείνους που βρήκε μπροστά του στο πονεμένο θέμα της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, όταν ο Τσίπρας είχε την φαεινή, αλλά βραχύβια, έμπνευση να τον κάνει διπλωματικό σύμβουλό του.

Όλη η ανάρτηση ΕΔΩ:

Πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί… του ΕΛΙΑΜΕΠ η φωνή